La casa di Braunau am Inn, in Austria, dove nel 1889 nacque Adolf Hitler, è in vendita per 2 milioni 200 mila euro. Una notizia che ha messo in allarme gli abitanti della cittadina austriaca i quali temono che possa essere acquistata da qualche estremista o organizzazione di destra e trasformata in meta di pellegrinaggio per simpatizzanti neonazisti.

Al momento l’edificio è utilizzato da un’organizzazione per l’assistenza ai disabili e, in diversi momenti nel corso della sua esistenza, ha ospitato una biblioteca, una banca e un istituto tecnico.

La cifra è troppo alta per il comune di Braunau, ha fatto sapere il bogomastro Gerhard Skiba, che pure acquisterebbe l’immobile molto volentieri, proprio per sventare il rischio di vederlo diventare un punto di riferimento per nostalgici. Anzi, il sindaco (con tanto di petizione firmata dall’intera cittadinanza) avrebbe proposto gia’ mesi fa di trasformare l’immobile in un museo della Shoah!  ansiosi di liberarsi dall’ imbarazzante linea bruna che le fa ombra da oltre mezzo secolo, i concittadini del Fuhrer hanno lanciato la suggestiva idea: trasformare la casa natale di Hitler in un Centro internazionale di studi e di iniziative sull’ Olocausto, il fascismo e i diritti umani. In altre parole, rovesciare l’equazione che vuole simili luoghi fatalmente condannati a essere meta di fanatici…

Un punto importante per Braunau che si scrollerebbe di dosso la maledizione di aver dato i natali a Hitler, portandola a proprio vantaggio, e un’occasione per l’Austria di prendere coscienza e consuetudine con le responsabilita’ avute nei crimini del Nazismo (secondo lo storico austriaco Meislinger l’Austria sarebbe “ancora di fatto impreparata e poco disposta ad accettare la propria parte di responsabilità”). Pensate, la culla del Male con valenza maieutica…benissimo! purche’ non ci si sbarazzi di un’idea semplicemente rimuovendo quattro mura, o cambiandone intonaco e cognome sul citofono…

[fonti: Repubblica e Corriere della Sera]

DL

Stab you with scissors and let’s hold hands
Blew out my birthday candles.. wished that you were dead
Slice you to ribbons – lay next to me
Let’s give each other lobotomies 

You’re sleeping in a Louis Vuitton body bag…

Our Review:  By far jeffree’s best song ever better than “Fame & Riches Rehab Bitches”. Regardless weather you like skiba or not you will fall in love with this song. We didn’t know what to expect but this has beaten all our exprectations

Arleta P.:
Muszę zmartwić wszystkich tych, którzy oczekiwaliby jakichś patologii w mojej rodzinie. Skąd mi się to wzięło, żeby właśnie o tym pisać? Otóż przeczytałam we Wprost felieton Skiby, który napisał, że bez patologicznych rodziców nie można zrobić niczego ciekawego w życiu. Felieton nawet mi się podobał, bo mało było w nim żonglerki słownej z której znany jest Skiba, za to były normalne myśli. I chociaż się z nimi nie zgadzam, to muszę przyznać, że gdyby autor zawsze pisałby w ten sposób, a nie silił się na śmieszne kombinacje znaczeniami słów, które wychodzą mu mało śmiesznie, czytałabym go dużo częściej.
Tak. Miałam szczęśliwe dzieciństwo i nie musiałam chodzić do szkoły pod górkę ani przez pole minowe. Nie miałam konfliktu pokoleniowego z rodzicami, nikt mnie nie bił kablem od żelazka, moja mama nie oddała mnie za pół litra wódki, nikt nie przegrał mnie w karty w burdelu, nie sprzedał za działkę narkotyków, nie zostawił w pobliskim rowie, nie podrzucił jak paczkę z niechcianą odzieżą do domu dziadków.
I żyję. Przyjechałam do Warszawy z maleńkiej wsi na Podlasiu (niecałe dwadzieścia chałup). Dostałam się na najlepszy uniwersytet w Polsce z niezłym wynikiem i przetrwałam na nim pierwszy rok na wydziale na którym było prawie dziesięciu chętnych na jedno miejsce. Podobno pierwszy rok jest najtrudniejszy… Mam własne pieniądze i nie muszę już o nic prosić mojego ojca, chociaż wiem, żeby nigdy nie odmówił mi pomocy. Mam nowych przyjaciół, chociaż przyjechałam, tutaj sama i nie miałam nikogo znajomego w Warszawie. Poradziłam sobie, bo moi rodzice zawsze byli dla mnie dobrzy, nauczyli mnie samodzielności i odpowiedzialności za siebie i bardzo mnie kochali. Czasami było mi ciężko, czasami chciałam się poddać i rzucić to wszystko w diabły, ale nie zrobiłam tego, bo wiedziałam, że życie nie polega na tym, żeby uciec, ale na tym, żeby z niego korzystać. I żyć.
Skiba nie ma racji. Można odnieść w życiu sukces jeśli ma się zwyczajną i kochającą się rodzinę. Ojciec pedofil i alkoholik oraz matka prostytutka i złodziejka nie jest wcale do tego potrzebna. Według mnie tylko nieudacznicy powołują się na swoich przodków i próbują podleczyć swoje kompleksy ich sukcesami, albo właśnie tym, że są wspaniali właśnie dlatego, że pokonali koszmary z dzieciństwa. Nie pokonali, bo jeśli na każdym kroku powtarzają, że matka ich biła, a ojciec pił to nadal w nich to jest. Nadal są pod ich wpływem. Nadal.
Nie interesują mnie pokręcone nieszczęśliwe dorosłe dzieci, które nie potrafią się odczepić od maminej spódnicy. Nie interesują mnie ich problemy, bóle egzystencjalne, kompleksy i wszystko inne co ich dotyczy. Chcę być szczęśliwa i dlatego emo-dorośli są u mnie na starcie skreśleni. Jęczcie sobie we własne poduszki i skarżcie się sobie nawzajem ze swoich urojonych problemów. Mnie dajcie żyć.

… jak jeden dzień… Chociaż niekoniecznie. Ale nieważne. Nie o tym chciałem.

20 lat temu (a właściwie, to 19) powstał ostatni film z serii przygód Indiany Jonesa – “Indiana Jones i ostatnia krucjata”. A ja wczoraj byłem w kinie na najnowszej części – “Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki”. Powiem tak – film może i był fajny, może i tworzył jakąś integralną całość z poprzednimi częściami, ale ogólnie nie byłem zadowolony. To znaczy film jako film był nawet dobry, ale powiem szczerze, że za 20 zeta (na cenę składał się bilet i paczka nowych Tic Tac’ów – Melon Mix… ) spodziewałem się czegoś lepszego. Co prawda kilka dni temu widziałem kawałek wywiadu z Harrisonem Fordem, w którym mówił, że starali się ograniczyć do niezbędnego minimum wstawianie efektów specjalnych (i nawet dało się to zauważyć), ale jakoś tak po prostu mi się nie podobał. No ale nie będę Wam przecież teraz filmu opowiadał – musicie (tzn. jeśli zechcecie) obejrzeć go i sami ocenić. Ode mnie tylko taka mała rada – nie idźcie do kina. Poczekajcie aż będzie na DVD w wypożyczalniach albo ściągnijcie sobie gdzieś piracką wersję (z tym drugim, to oczywiście żartuję…).

Druga część wpisu, to 20-lecie zespołu Big Cyc w Gdańsku na Targu Węglowym. I tutaj kilka fotek (dzisiaj trochę mniejsze, niż zwykle – bo TAK ):

Na początku pojawił się Kabaret “Neo-Nówka” z Wrocławia (pozdrowienia dla koleżanki Grażki):

Później legendarny Oddział Zamknięty (trochę za długo grali…):

Po nich krótki acz treściwy (jak zawsze zresztą…) występ dał Jarek Janiszewski z Czarno – Czarnych:

Aż wreszcie kilka minut przed 22:30 na scenie pojawili się szanowni jubilaci:

A całość prowadził nie kto inny, jak nasz lokalny konferansjer Paweł “Konjo” Konnak:

Ogólnie koncert bardzo dobry (jak każdy z udziałem Big Cyca…). Jedyną rzeczą, która mi przeszkadzała, to kilka grupek rozentuzjazmowanych młodych kibiców gdańskiej Lechii, którzy po powrocie z wygranego meczu ze Stalą Stalową Wolą (2:0) postanowili się trochę (???) powydzierać. Oczywiście też cieszę się z tej wygranej, ale ludzie! Dajcie spokój! Trochę umiaru! Kiedy jest mecz i są emocje sportowe, to krzyczymy “Lechia do boju” itp. a kiedy koncert, to krzyczymy coś innego a nie na odwrót.

Przeszkadzało mi to tak bardzo, że nie doczekałem do końca koncertu i o 23:25 wsiadłem w tramwaj i pojechałem do domu.