Het was de laatste avond in hun huis in de heuvels achter de Sunshine Coast  voordat ze gingen verhuizen (terug de bewoonde wereld in, wat handiger nu de kinderen naar school gaan) en ze zouden gaan barbequeën. De slang lag opgerold te slapen rondom het handvat van de gasfles, toen die kennis hem aan wilde zetten schrok de slang en beet hem. Het was maar een kleine slang, maar toch zijn ze halsoverkop naar de eerste hulp gegaan waar hij 6 uur lang goed in de gaten gehouden werd. Gelukkig viel het mee en had hij niet te veel gif in zijn lijf binnen gekregen.

Maar goed, hier in Australië, daar ga ik dus never nooit niet kamperen. Door dit soort verhalen.

Mijn vriendinnen Mandy & Robina gingen met een groepje fijn een weekendje kamperen, ongeveer 2 uur rijden vanaf Brisbane. Mandy had haar tent al opgzet en was koffie aan het zetten, Robina was nog bezig. Totdat ze met een ROTvaart richting Mandy’s tent kwam rennen: er was een klein probleempje. Waar Robina haar tent aan het bouwen was, waren net 2 zwarte adders (red bellied black snakes) http://nl.wikipedia.org/wiki/Zwarte_adder een gezellig paringsdansje aan het doen.

Dus voordat deze slangen levende baby’s gingen baren (ja echt, check Wikipedia) heeft Robina gemaakt dat ze wegkwam!

Wat zeg je? Je wil graag een betere close-up zien van zo’n fijn beestje? Okee, no worries:

Of ik een goede ondernemer zou zijn, durf ik niet te zeggen. Maar net zomin als iedereen een goede verpleger, een goede klerenverkoper, of een goede voetballer zou zijn, zo zal niet iedereen een goede ondernemer zijn. Het is echt geen ondenkbaar scenario dat ik, ondanks mijn geloof in mijn project, ondanks mijn harde werken, ondanks het nemen van persoonlijke risico’s, toch zwaar op mijn bek zou gaan wanneer ik met een eigen zaak begin – en dat niet alleen omdat de omstandigheden tegen zitten, maar ook omdat ik mezelf tegen zit. Een onderneming starten, uitbouwen, leiden, vergt kwaliteiten die niet iedereen bezit. Net zoals verpleger, verkoper, of voetballer zijn kwaliteiten vergt die niet iedereen bezit.

In een reactie op een interview met Bruno Tobback verwijt Noël Slangen de sp.a-voorzitter dat hij weliswaar ‘right’ is wanneer die zegt dat zowel vele werknemers als vele goedverdienende ondernemers hard werken, maar niet ‘fair’, omdat hij daarmee verdoezelt dat er een belangrijk verschil is tussen die hardwerkende werknemers en die hardwerkende ondernemers: het verschil bestaat in het “engagement voor een project, ondernemerscreativiteit, en bovenal bereid zijn om persoonlijk risico te nemen.”

Twee opmerkingen. Ten eerste kun je je afvragen in welke mate deze opmerking  van Slangen dan wel ‘fair’ is. Als die drie criteria het verschil maken tussen een werknemer en een ondernemer, suggereert hij immers dat al die hardwerkende werknemers géén engagement tonen voor een project. Vertel dat maar eens aan alle leerkrachten, alle verplegers, alle werknemers die trots zijn op wat zij met hun bedrijf maken. En hij suggereert dat ze niet bereid zijn om persoonlijke risico’s te nemen. Alsof de ene job aannemen en de andere laten staan niet kan inhouden dat het misloopt – want misschien ben je toch niet de juiste persoon voor die ene job, of misschien (fluister het stil) gaat de onderneming waarvoor je koos te werken wel failliet.

Blijft over als verschilpunt: ondernemerscreativiteit. En daarmee komen we aan de tweede opmerking. Het punt van Bruno Tobback in het interview was vrij simpel: wanneer je beseft dat geluk een grote rol speelt in waar je terecht komt in het leven, erken je hopelijk ook dat wie meer geluk heeft gehad in het leven -in welke vorm dan ook- een bepaalde verantwoordelijkheid draagt voor wie minder geluk heeft gehad. En dat betekent o.a. dat wanneer je het geluk hebt gehad over een flinke dosis ondernemerscreativiteit te beschikken, en het geluk hebt gehad dat die kwaliteit in onze samenleving vaak flink meer monetair gevalideerd wordt dan, pakweg, de kwaliteiten die iemand een goede verpleger maken, dan is dat fijn voor jou, maar daarmee komt ook een bepaalde verantwoordelijkheid. En het gaat niet op die verantwoordelijkheid te ontlopen met de boodschap dat je hard hebt gewerkt. Gelukkig willen de meeste succesvolle ondernemers die verantwoordelijkheid ook opnemen. Net zoals andere mensen de verantwoordelijkheden willen opnemen die bij hun kwaliteiten horen. Dat is maar fair.

Maar dat ik geen voetballer bij KV Mechelen kon worden, neen, dat is niet fair.

Bron: Rudolf Steiner – GA 348 – Über Gesundheit und Krankheit – Dornach 8 januari 1923 (bladzijde 225-226)

Pff, wat moe opgestaan, een paar uur klaarwakker deze nacht…  ik ben toch niet bang voor de tijgers die we straks zullen bezoeken?!:-)

Tijgers dus… We nemen alle tijd om te ontbijten en gaan dan met de lokale bus (zonder airco, maar met ventilatoren) naar Mae-Rim. We zijn de enige niet-Thai in de bus en tijdens de busrit zien we bijna uitsluitend Thaise reclamepanelen, enz. Dit geeft toch een beetje een vreemd gevoel.  De bus zet ons af en dan moeten we nog met een tuktuk naar het tijgerpark. We zien direct dat hier geld tegenaan gegooid wordt. Een vriendelijke dame legt ons de werking van het park uit. De bedoeling is dat je bij de tijgers gaat zitten en foto’s neemt voor 600 BTH per kind en 450 BTH per volwassene. Kinderen mogen enkel naast kleine tijgers zitten, volwassenen mogen bij de grootste tijgers. Wij vinden dit afzetterij en doen er dan ook niet aan mee.  De tijgers liggen luilekker in de zon en worden aangepord om wakker te worden als er toeristen komen om foto’s te nemen…. vinden we ook niet zo ok. We zijn ervan overtuigd dat de dieren goed behandeld worden, maar het concept ligt ons helemaal niet. En ook, Noor en ik zijn allergisch voor zowel  kleine als grote poezen,…. dus sowieso al niets voor ons. Een eerste, kleine ontgoocheling dus.

Om dit wat goed te maken besluiten we naar de nabijgelegen slangenfarm te gaan. We zien geen tuktuk of taxi in de buurt… geen goed teken… hoe geraken we terug??

De slangenshow is heel leuk en soms wat schrikken dankzij de ‘grappige’ tussenkomst van de presentator. Op het eind gooien ze een slang tussen het publiek wat gewoon een dikke koord blijkt te zijn:-) We zien cobra’s en ook niet-giftige slangen. In het park zitten nog wat slangsoorten. De rest van het wat primitieve park wordt opgesmukt met wat duiven en vogels in een kooi.  Op zijn Thais dus…

En ja hoor, we kregen allemaal (behalve Noor, die zich op het laatste moment bedacht) een dikke slang in onze nek. Die beestjes zijn helemaal niet koud en glibberig zoals ik dacht, eerder het gevoel van leder. Maar dan nog, het zijn toch niet mijn lievelingsbeestjes…

Zoals ik al vermoedde geraken we niet direct weg uit de slangenfarm en we lopen te voet verder naar de dichtsbijgelegen attractie. Daar legt een vrouw ons uit hoe we te voet tot het volgende busstation komen. We gaan dus te voet verder. Een paar minuten later komt diezelfde dame ons ter hulp met haar tuktuk en voert ons tot het busstation. Ze vindt het toch wat te warm voor de kinderen en gelijk heeft ze, ik schat dat we toch nog anderhalve km zouden moeten stappen. Dergelijke behulpzaamheid is dus typisch Thais.

Dan hebben we nog 5 minuten wandelen tot aan ons hotel voor de boeg en kunnen we eindelijk in het zwembad.

Een mindere dag vandaag, maar de slangen maakten veel goed en ook (alweer) de vriendelijkheid van de mensen hier.

En äldre dam skull beställa villaolja till sin panna. Hon ringde därför till ett oljebolag och gjorde så. Till saken hör att påfyllningen fanns rätt långt från gatan så det var bara speciella bilar som kunde fylla på hos henne. När hon just hade lagt på så kom hon på att hon glömt att säga till om just detta så hon ringde upp dem igen:
- Hallå, det var jag som just ringde och beställde påfyllning. Jag vill bara berätta att ni absolut måste skicka mannen med den långa slangen, för jag har hålet så långt uppe i häcken!

Vervolgens zijn we naar een cultureel centrum gebracht waar we even rond hebben gekeken. Een aantal bloemblaadjes geprobeerd welke naar honing smaakten en op naar een heuvel met een prachtig uitzicht. De anbangbang billabong ligt naast de heuvel en is te zien in de film Crocodile Dundee.

Hierna zijn we naar een aantal rotsen gebracht waar aboriginal tekeningen te vinden zijn. Verschillende tekeningen kunnen bewonderen en daarna op naar het kamp. We sliepen in een vallei in gaastentjes. Eten werd klaargemaakt op het kampvuur (kangoeroe ole ole) en ondertussen konden onze longen botvieren op een didgeridoo.

De volgende morgen met een noodgang richting Twin Falls Gorge. Tijdens deze wandeling kwam ik erachter dat ik toch echt schoenen nodig had maar niemand had een paar schoenen (maat kano) over. Dan maar op de slippers de rotsen beklimmen. Aangekomen bij een paar prachtige watervallen en bijzonder klein strand.
Een aantal mieren gegeten die smaakten naar citrusvrucht en vervolgens het spetterpak aangetrokken om een beetje af te koelen in het water.
Na deze zwemtocht werden we naar een boot geleid die ons door het lage gedeelte van de Twin Falls voer. We mochten helaas niet zwemmen maar het water was ZEER aantrekkelijk. Mooie foto’s kunnen maken en waarschijnlijk een ‘pig-nosed turtle’ (Nieuw-Guinese tweeklauwschildpad of warradjan) gezien
Diezelfde middag nog even gestopt bij Jim Jim Falls waar we geen waterval aantroffen maar 2 kleine meertjes. Lekker zwemmen maar voornamelijk ploeteren over rotsen en steentjes.

‘s Avonds gedropt bij een camping waar we gelukkig nog net op konden bivakkeren. Lekker gegeten, biertje gedronken en op naar bed.
Na het ontwaken en ontbijten richting een gigantische termiethoop gereden (wie regelmatig naar mijn foto’s kijkt, ziet dat ik foto’s maak van de berm. De berm is niet boeiend maar de 2 meter hoge termiethopen wel!). De foto is hieronder toegevoegd en verdient geen verdere toelichting. Behalve dat 3/4 van het bouwwerk zich ondergronds bevindt.
Daarna naar de Maguk Creek gereden en nog even kunnen zwemmen voordat we begonnen aan de lange terugreis.
Gestopt bij de lokale digeridoo boer en toch maar eentje gekocht. Al is het maar een aandenken (de didge is nu onderweg naar huis per luchtvracht ). Het is een didge met toonhoogte E en is voorzien van een tekening. De tekening bestaat uit een bos van granaatappels.

Lang verhaal: de abo’s in Northern Territory steken in de maanden juli en augustus het gras in brand. Dat doen ze al duizenden jaren. Dit is te zien aan de zwartgeblakerde stammen van de bomen. De rest van de boom is intact. Doordat de temperatuur laag is (28 graden overdag en 17 in de nacht ) gaat het vuur vanzelf uit. Op deze manier worden secties van het Kakadu park ‘schoongebrand’. In de zomermaanden (onze winter zeg maar) dan zijn er geen ‘brandstoffen’ meer op de grond om een bosbrand gaande te houden. De granaatappels in Northern Territory zijn gewend aan het vuur. Ze laten pas hun vruchten vallen als er een bosbrand is geweest.
Waarom zijn er dan bosbranden in het zuiden van Australië? Daar steken ze niet ieder jaar het gras in brand zodat het zich kan opstapelen. Als het gras nu wordt aangestoken ontstaat er een bosbrand. Het verhaal gaat dat na de laatste bosbrand, er jaarlijks weer secties worden worden afgebrand.
Einde lang verhaal.

Weer terug in Darwin op Mitchell Street. Lekker ontspannen en wasjes doen. Ossi en Judith waren druk bezig met de voorbereidingen voor hun Kimberley tour. Zij gingen de volgende morgen direct op pad voor een 9daagse tour van Darwin naar Broome. Ik heb besloten om de auto er naar toe te rijden. Lekker op het gemakkie naar Broome en overal tussenstopjes maken. Voor het eerst in bijna 5 maanden ff alleen op pad. Ik zie het als een korte vakantie

Vanavond op kroegentocht door Darwin met Cris en Rich. Kijken hoe ver we kunnen komen.

Vandaag worden we om 11.00 opgehaald bij ons resort om naar het vliegveld te gaan.We hebben net nog heerlijk kunnen uitslapen. Helaas voelde ik me niet zo lekker vannacht. Mijn buik rommelde de hele tijd. Ook had ik om 04.00 uur ‘s nachts nog een ongewenst huisdier in onze kamer ontdekt: een grote tor met enorme voelsprieten. Ivar wilde hem niet de kamer uitjagen dus daar lag ik dan met dat beest naast me op de vloer… Uiteindelijk was hij dood (? misschien heb ik hem ingestraald ofzo) toen ik wakker werd.

Vanuit Kuala Lumpur meer!