ナーガは、バッとパジャマを脱いだ。
ダ、ダメだったら！
女の子だけならともかく、ここにはゼルガディスだっているのに！
・・・・・・と、思ったら、ナーガはいつもの黒のコスチュームだった。
あんたね！
いつも寝る時、下にそれ着てんの？

白蛇「サーペント」のナーガは・・・さすがに・・・白蛇のナーガだ・・・
彼女はコミッカルだね～

Into every generation a Slayer is born.  One girl in all the world…

To be a Slayer, or THE Slayer, means to be alone , to bring forth death and avert apocalypse and save the world over and over again with no thanks or praise because of the secrets and lies that come with the Calling.  Buffy Summers is one such person.

Chosen to stand against the vampires, the demons, and the forces of darkness.  She is the Slayer.

Through seven years of mistakes, growing up, maturing, accepting responsibility and making sacrifices, Buffy had survived.  She only had to die twice, kill her boyfriend/lover, put her friends and family in danger, run away, kill a giant mayor-snake, avert an apocalypse or two and give up her power completely in order for the Potential Slayers of the world to become Slayers and help save the world.  So Buffy is no stranger to sacrifice and responsibility.

In point of fact, in every episode of Season One, Buffy makes at least one sacrifice per episode.  And not just the classic ritualistic sacrifice where animals are killed and demons are paid homage.  Everyday life, where Buffy tries to lead a normal life, and have friends and boyfriends and do normal high school stuff, gradually she realizes she cannot do any of that.  She lost friends and family for the sake of her Calling, and she made that choice over and over again.

今週はとても忙しかった！
何も勉強できなかった・・・

日曜日と月曜日はマカオ国際音楽フェスティバルだから、遅くて家に帰ったから、勉強できなかった。
火曜日は親友の誕生日だったから・・・
水曜日はもうマカオ国際音楽フェスティバルだったから・・・
昨夜は家族とお父さんの仕事のインド料理プロモションに行った。辛かった！とても辛かった！私は辛い料理が食べれない・・・

今晩はどう？まだ決めない。多分、Oktoberfestに行きますが・・・もう疲れた・・・
多分、家に本を読みます。今はまだあの縮約版スレイヤーズ小説を読んでいます。もう２ヶ月ね・・・
でも、突然に読んでも良くわかります。最初はいつも辞書を使ったこと、今は使わなくても大体わかれます。

がんばりますよ～★！

Hablar de Slayers es hablar de una de las obras más clásicas y populares en el particular subgénero de la “comedia de fantasía”, es decir, aquellas obras que aunque están aparentemente ambientadas en mundos al más puro estilo Dungeons & Dragons, con sus princesas aventureras, sus lugares de ensueño, sus grandes hechi-ceros, sus paladines justicieros, sus dragones y todo el resto de criaturas fantásticas que pueblan dichos mundos, saben a pesar de todo reirse de los tópicos y las figuras características del género para hacernos pasar un buen rato con unas aventuras de lo más alocadas.

Si además de todo ello las historias son lo suficientemente atractivas para el público (aunque no tengan una excesiva calidad argumental en la mayoría de las ocasiones) enton-ces las obras pueden convertirse en un éxito asegurado, dada la gran receptividad que el aficionado medio siempre ha tenido por este tipo de temáticas. Obras como Caza-dores de Magos, Dragon Half, Maze! o más recien-temente Zero no Tsukaima han hecho de la comedia de fantasía un género muy a tener en cuenta, más allá del simple “entretenimiento puntual” que en apariencia puede ofrecer este tipo de obras, e invitan a adentrarse y a profundizar en los particulares mundos que nos presentan.

Slayers: las novelas ligeras

Slayers surge en un principio como una serie de novelas ligeras creadas por el autor Hajime Kanzaka, contando con las ilustraciones de Rui Araizumi. En ellas se narran las alocadas aventuras de la hechicera Reena Inverse y sus compañeros de viaje en un mundo de fantasía épica. Tenemos tanto lo que sería la historia “principal”, que reco-gería toda una serie de aventuras por los lugares más variados y que se ex-tendería a lo largo de numerosos volúmenes, así como otras muchas historias cortas autoconclusivas recopiladas en otros grupos de novelas para-lelas. Dado su éxito, las novelas serían adaptadas al Anime por parte del estudio J.C. Staff, realizándose series de T.V., O.V.A.s y películas en los años siguientes. Estas adaptaciones en ocasiones fueron muy fieles (como en Slayers Next, la segunda serie de T.V.) y otras en cambio no tuvieron más que una cierta base de inspiración en las novelas, incorporando muchos elementos nuevos, prescindiendo de otros y hasta desordenando y sintetizando ciertos eventos sucedidos en las novelas (algo bastante habitual en la adaptación de novelas al Anime, como también sucedió con Maria-sama ga Miteru).

Éstas son las numerosas novelas aparecidas hasta el momento:

- Slayers (15 volúmenes, reuniendo el grueso principal de las aventuras de Reena y Gaudy, que luego serían adaptadas a las series de T.V.)
- Slayers Special (30 volúmenes, denominándose Slayers Smash a partir del 30, que narrarían aventuras cortas autoconclusivas de Reena con Naga. Esta serie aún continúa abierta)
- Slayers Delicious (4 volúmenes, integrados luego en Slayers Special, con historias autoconclusivas)
- Slayers vs. Orphen (1 volumen en el que los personajes de Slayers y de Orphen comparten una aventura juntos)
- Slayers Select (una saga ya meramente recopilatoria de algunas de las mejores aventuras seleccionadas de la saga Slayers Special)

Slayers: la serie de T.V. (1995)

La primera serie nos presenta a Reena Inverse (o Lina Inverse según la ver-sión), una temible y poderosa hechicera que viaja errante por el mundo en busca de tesoros y haciendo justicia “a su manera” (es decir, por lo general provocando más desastres que los que causan los propios villanos a los que se enfrenta). Reena se encontrará un buen día con el espadachín cabezahueca Gaudy Gabriev (o Gourry Gabriev también dependiendo de la versión), y ambos acordarán formar equipo para beneficiarse mútuamente de sus respectivas habilidades mágicas y físicas en sus viajes por el peligroso mundo en el que viven. En esta primera serie veremos el enfrentamiento contra el temible y misterioso “monje rojo” llamado Rezo, que amenaza con traer de nuevo a este mundo al señor de los demonios Shabranigdo. En su lucha contra las fuerzas del mal, Reena y Gaudy contarán con la ayuda de dos grandes aliados: Zelgadis, un joven con grandes habilidades tanto físicas como mágicas, que tiene una particular maldición como es estar recubierto por una pétrea piel azulada de Gólem, y Ameria, una joven e idealista princesa con una particular obsesión por la justicia.

Personalmente decir que esta primera serie la ví por mera curiosidad, apro-vechando un día que la emitían por televisión y era una época en la que no había mucho más donde elegir (a nivel televisivo, ya que en vídeo sí que se editaban bastantes cosas interesantes en las diferentes colecciones en VHS que había). Pero siendo conocedor de la gran fama que la precedía decidí comprobar por mí mismo si el fenómeno Slayers realmente era para tanto, y comencé a seguir esta primera serie. Y siendo sincero, lo cierto es que en sus primeros episodios la serie me pareció real-mente espantosa: con un dibujo de lo más mediocre (incluso para aquella época), un ritmo muy irregular y una historia bastante floja por no decir malísima. Como es comprensible dejé aparcada la serie tras ver tres o cuatro episodios (de auténtico suplicio), y no la retomé hasta pasado algún tiempo para “despejarme” de las malas sensaciones en esa primera aproximación al mundo de Slayers.

Pero curiosamente fue retomar la serie unos meses después (era una época en la que en televisión nada más dar las series las reemitían de nuevo justo a continuación, como venía pasando con Dragon Ball desde hacía años) y por extraño que pudiera parecer me enganché por completo a ella (sí, yo fui el primer sorprendido), siguién-dola ahora sí ya hasta el final, y gustándome bastante he de decir toda su segunda mitad. Más que nada ello fue debido a que dejaban de lado ya los absurdos argu-mentos ”sufridos” en los primeros episodios y se centraban en cambio en desarrollar una historia de fondo bastante interesante en torno a Rezo, el monje rojo. Realmente se pueden diferenciar dos grandes mitades en la serie, una de carácter introductorio de Reena y sus compañeros, con aventuras cortas y de lo más absurdas e insulsas, y una segunda mitad con toda la trama ya de Rezo que fue la que más me gustó como decía. Esta dinámica de partir en dos grandes “mitades” los 26 episodios de la serie se repetiría posteriomente en futuras versiones televisivas de Slayers, con desigual resultado.

Slayers Next (1996)

Un año después se adaptarían nuevas novelas de Slayers (de forma muy fiel además) en forma de una segunda serie de T.V., llamada Slayers Next, indi-cando ya su nombre su carácter direc-tamente continuador de la primera serie televisiva. Esta nueva serie de 26 epi-sodios está considerada de largo como la mejor de las que se han realizado sobre esta franquicia (tanto para la crí-tica como para el público, que rara vez están de acuerdo), y yo mismo puedo corroborarlo ya que fue una serie que a mí personalmente me entusiasmó. Para mí hay algo con lo que cuenta siempre una segunda serie a su favor como una gran ventaja que ha de saber aprovechar que es el tener ya a los personajes principales presentados y puestos ya en situación los aficionados en cuanto al estilo, ambientación, y “fundamentos” básicos de la obra, pudiendo por tanto dedicar todos sus esfuerzos en contar una buena historia y aprovechar bien a esos personajes y situaciones que ya conocemos. Ésto hay series que lo hacen muy bien y otras que en cambio naufragan en el intento, cargando con el recuerdo de la serie original como una pesada losa de la que nunca logran zafarse (que suele darse en la mayoría de los casos por desgracia, y si no pensemos en todas las decepcionantes segundas partes de grandes obras que conozcamos). Afortu-nadamente Slayers Next es de las del primer grupo, y supo ofrecer un gran espectáculo y una enorme diversión de principio a fin de la serie, algo que tan solo consiguió la serie original en su parte final y además en menor grado que su brillante sucesora.

¿Fué esto debido quizá a que Slayers Next abandonó el tono cómico y ab-surdo de las alocadas aventuras vistas en la primera serie y optó por contar una historia seria y elaborada? No, lo cierto es que no. La serie sigue mante-niéndose fiel a su estilo de aventuras absurdas, acción sin demasiadas com-plicaciones y mucho, mucho humor. La aparición de un personaje tan singular como el simpático y desesperante demonio Zeros sin duda tuvo también mucho que ver en lo bien que funcionó esta serie, pero su éxito radica en todos los aspectos en general de la serie: un buen ritmo (algo de lo que carecía por completo la primera mitad de la serie original), unos personajes ya muy bien perfilados, teniendo cada uno su protagonismo justo y sin “sobrar” en ningún momento (algo que lamentablemente sí veríamos en series posteriores), y unas historias que enganchaban desde el primer momento, sin renunciar para nada a sus momentos totalmente hilarantes insertados en determi-nados momentos de la serie, como la memorable actuación musical de Reena y Ameria disfrazadas como si de ”idols” japonesas se tratara.

A pesar de los años transcurridos, Slayers Next figura aún entre mis obras favoritas y es una auténtica lás-tima que ni antes ni después la fran-quicia fuera capaz de mantener ese magnífico nivel demostrado entonces. De haberlo hecho quién sabe si Slayers no sería una obra a día de hoy como One Piece, con cientos y cientos de episodios que ha sabido mantener pega-dos a la pantalla a los espectadores sin hacer un gran despliegue visual precisa-mente, sino tan solo con sus estupendas e hilarantes aventuras como gran virtud.

Slayers Try (1997)

De nuevo, tan solo otro año después de la serie anterior apareció una nueva temporada de Slayers, bajo el nombre de Slayers Try. La serie desde luego era visualmente la mejor hasta el mo-mento (aunque en Slayers Next ya se había notado una mejoría respecto de la anterior), si bien mantenía en general su estilo algo sencillo en cuanto al diseño de personajes y escenarios por no romper con lo visto anteriormente, pero como digo se notaba la clara mejo-ría visual en muchos de los efectos empleados a lo largo de esta nueva serie y que anteriormente eran de lo más discretos (en especial todo el tema de los conjuros y los efectos que éstos causaban en el entorno, siendo ahora muy logrados). La historia nos hablaba de una antigua raza de poderosos dragones que podían transformarse también en humanos, y de las traiciones que sucedieron entre ellos y que llevaron a su casi total destrucción. Dos personajes principales eran introducidos en esta saga: La encantadora (y algo ruda) mujer-dragona llamada Filia y el temible Valgarv, alineándose la primera del lado de nuestros héroes y el segundo contra ellos.

La historia de fondo era realmente interesante (a pesar de tener solo una muy ligera base en las novelas origi-nales) y presentaba desde luego buenas maneras, para haber hecho quizá de esta tercera temporada la serie menos “cómica” de Slayers hasta la fecha, pero su irregular desarrollo dejó una cierta sensación agridulce. La serie tiene ciertamente momentos muy buenos y que atrapan por completo, pero también tiene sus destacados “bajones” que la hacen perder muchos enteros. Aún así pueden encontrarse a menudo opiniones que sitúan a esta serie como de lo más destacado de la producción de Slayers, incluso compitiendo con la magnífica Slayers Next, pero en mi opinión esta tercera serie no supera para nada a la segunda (ni se pone a la par siquiera), por toda esa irregularidad manifiesta que puede verse a lo largo de los 26 episodios.

Slayers: O.V.A.s y películas

Slayers separa claramente por un lado lo que correspondería a la trama “prin-cipal” de las 15 novelas originales, que sería lo adaptado (con mayor o menor fidelidad) en las series televisivas, y por otra parte todo lo que correspondería a las tramas secundarias autoconclusivas de las otras sagas de novelas, en forma de series de O.V.A.s y películas. En estos formatos conoceremos a otros compañeros que tuvo Reena a lo largo de su disparatada vida repleta de peli-grosas aventuras, en especial a una peculiar acompañante/rival que causaría especial furor entre los fans: la exhuberante Naga “The Serpent” (nombre algo redundante, ya que una “naga” es de hecho una criatura mitad humana y mitad serpiente). Esta particular hechicera hará de perfecto contrapunto a Reena en sus aventuras (y no solo en cuanto al físico, estando Reena de lo más acomplejada por cierta cuestión de su físico). Naga parece ser además la desaparecida hermana mayor de Ameria, pero tiene un carácter y unos ideales nada ejemplares, sino más en sintonía con la propia Reena: egoísta, ególatra, sedienta de riquezas e incapaz de controlar a menudo sus grandes poderes. Por ello formarán un equipo tan formidable como atípico.

Slayers contó con las siguientes O.V.A.s (de 3 episodios cada una):

- Slayers Special (1996)
- Slayers Excellent (1998)

Y con las siguientes películas:

- Slayers: The Motion Picture (1995) (también conocida como Slayers Perfect)
- Slayers Return (1996)
- Slayers Great (1997)
- Slayers Gorgeus (1998)
- Slayers Premium (2001)

Slayers: los Mangas

Slayers ha contado también con varias adaptaciones de las aventuras de Reena al formato Manga, con varias colecciones editadas a lo largo de los años aunque con unos resultado algo desiguales, que no hicieron tampoco el furor esperado ni entre los seguidores del Anime ni entre los aficionados en general a la obra desde las novelas originales. En castellano salieron publi-cados algunos números de la mano de Planeta DeAgostini, pero ésta no con-tinuó con otras colecciones existentes debido al escaso éxito de aquella primera colección, que adaptaba las historias del tomo original de Slayers. Posteriormente la Editorial Ivréa ha publicado nuevo material bajo el nombre Slayers: Leyenda demoníaca (correspondiente a Chou-baku Madouden Slayers). Lo cierto es que hay obras a las que un formato les sienta mejor que otros, y Slayers en Manga no ha acabado de tener la fortuna necesaria para triunfar en este medio de la misma forma que lo ha hecho en otros. Y eso que el propio Hajime Kanzaka estuvo a cargo de la historia y Rui Araizumi del dibujo, al menos en las historias que fueron recopiladas en el primer volumen.

Colecciones de Mangas sobre Slayers publicadas:

- Slayers (1 tomo en el año 1992, ilustrado por Rui Araizumi)
- Slayers: Leyenda demoníaca (8 tomos desde el año 1995, ilustrados por Shoko Yoshinaka)
- Slayers Special (4 tomos ilustrados por Tommy Ohtsuka, basados en las novelas del mismo nombre)
- Slayers Premium (1 tomo en el año 2005, adaptando la película del mismo nombre)
- Slayers Knight of Aqualord (6 tomos ilustrados por Tommy Ohtsusa, relatando una historia no contenida en las novelas)
- Slayers Revolution (un nuevo manga ilustrado por Issei Hyouju, adaptando la serie de T.V. del mismo nombre)
- Slayers Light-Magic (otro nuevo manga, ilustrado en esta ocasión por Shin Sasaki y con historia de Yoshijirou Muramatsu por primera vez)

Slayers Revolution (2008) y Slayers Evolution-R (2009)

Finalmente el más reciente producto sobre la franquicia lo hemos podido disfrutar entre el pasado año y el actual, bajo la forma de una nueva serie de T.V. de 26 episodios aunque partida en dos tramos de 13. Recordemos que en las antiguas series tambien se daba en cierto modo esta estructura, con dos grandes arcos argumentales para cada mitad de la serie, y como aquí se man-tiene de hecho a los mismos personajes y el mismo trasfondo general para las dos mini-series se puede hablar de una “cuarta serie” de nuevo de 26 episodios. La verdad es que tanto tiempo transcurrido, hablando únicamente en términos televisivos claro está, entre la anterior serie de Slayers Try (1997) y la más reciente producción de Slayers Revolution (2008) y Slayers Evolution-R (2009), no le ha sentado demasiado bien a las nuevas aventuras animadas de Reena Inverse. En mi opinión la nueva serie resulta algo desangelada en comparación con la gracia y la frescura que atesoraban las tres primeras series, sobre todo si las comparamos detalladamente en sus diferentes aspectos: en cuanto a su argumento, desarrollo y originalidad por una parte, y en cuanto a los personajes que compartirán protagonismo con los héroes habituales de la saga por otra parte (que alguien acabe con Pokota, por favor). Respecto al nivel técnico obviamente la serie presenta un gran aspecto, como cabría esperarse hoy en día (que no antiguamente) de J.C. Staff, que sabe mantener el estilo sencillo y colorista tan característico de la saga, sin renunciar a sus principios, cuando quizá otros hubieran optado por darle un renovadísimo aspecto visual habiendo transcurrido ya una década desde la anterior incursión televisiva. Pero como decía antes quizá “sepa a poco” para los incondicionales “de siempre” de la saga, aunque no en cambio para aquellos que se aproximen por primera vez a la obra, pues les puede resultar sin duda una serie de lo más amena y entretenida. Si precisamente después de verla se aficionan a la saga y ello les hace ir descubriendo los productos anteriores desde luego que verán plenamente satisfechas sus espectativas sobre esta clásica franquicia.

Slayers como vemos más que una obra es todo un “Universo” comprendido entre formatos muy diversos, desde novelas ligeras pasando por series de T.V., O.V.A.s, películas y Mangas. En Japón recordemos que las obras más populares a parte de todo eso acaban contando también hasta con programas radiofónicos, CD-Dramas, Live-Actions y demás formatos imaginables (de hecho existen diversos CD-Dramas de Slayers publicados a lo largo de los años). Estrictamente, en cuanto a Anime se refiere, yo no recomendaría a diferencia de otras obras el verla necesariamente completa de principio a fin, sino que recomendaría verla por tramos, comenzando por la primera serie de televisión. Si nos gusta: entonces ver la siguiente, y así suce-sivamente. Y si nos llegara ya a enganchar por completo su “mundo”, ampliarlo después acudiendo a las O.V.A.s, las películas, las novelas originales, los mangas y demás productos relacionados. Hay todo un inmenso mundo de fantasía y aventuras por descubrir, desde luego.

What’s a slayer to do? Somehow, the best guy friend has gone commando, the balance has been disrupted and there’s a new ueber-baddie on the loose, the kid sister’s turned herself into a giant, the best friend is MIA, someone nearby is madly in love with you, old rivals resurface when they really should be willing to let this whole life thing go by now, and suddenly, you’re in charge of over a thousand new slayers, some of whom are acting as decoys for you and getting slaughtered for it. Oh, that’s just peachy, and that’s just the beginning.

To say that there’s a new big bad on the block is really a bit of an understatement, but Season 8 of Buffy the Vampire Slayer throws a whole lot of surprises at readers, although, thankfully, Darla isn’t one of them, nor is Dru, those boats having already sailed one too many times.  Enter Twilight, a big bad who’s organizing all the other big bads into something, well, even bigger and badder.  There are temporal rifts, complicated romances, and every last loose string, all ready to be tied up in one potentially painful bow.

Buffy fans need to read this series, which is where Joss Whedon picked up the Buffyverse at the end of the television series.  Why not just have another series, you ask?  Because actors sometimes want to do other things (like Hannigan’s stint on How I Met Your Mother and the various dreadful films Sarah Michelle Gellar has done; which was worse, her romantic comedies, or Southland Tales?), writers like to go on strike or move to fresher shows, and because Season 8 throws so many things at the Scoobies that the television format simply isn’t big enough.

Joss Whedon’s not the only star talent working on this series; the series can boast Jo Chen as the artist for most of the covers.  While she took a break during most of the issues that eventually became volume 3 and was replaced by someone who, while still talented, was a little abstract and raw, comparatively, Jo has been responsible for the vast majority of the covers.  Given that the pencil work can be a little hit-or-miss at times, Chen’s work is a breath of fresh air, and her work, more than anything else art-wise, will stir in readers warm feelings of the series that they love.

The killer for me, honestly, is that my library only carries Volumes 1-4 of Season 8, which means that I’ll actually have to hunt the later volumes down; this will wait, I suppose, until long after I’ve read the 30 books that I currently have checked out.

This is, I’ll admit, a hard series about which to be objective.  If you like Whedon’s work (have you checked out Dollhouse yet?), you should not miss this series.  If you’ve suffered a tremendous blow to the head, lack a sense of humor and whimsy, or are in some other way immune to the charms of  this master storyteller, then you may not be invested enough in the characters to be truly drawn in by Season 8.  Of course, there’s many things for people who start something eight seasons in, rather than beginning at the beginning, as logical people do….

O que eu gostei e o que eu achei ruim sobre o filme Gamer, que está em cartaz nos cinemas. Espero que gostem!

Title: Poison Mind
Circle: HIMURO DOLL (Narumi Reimu)
Size/Pages: B5/30p
Price: 12$

( “Continue reading” for more doujinshi )

Title: Hare Tokidoki Kaen Tama
Circle: Ikasama Koubou
Size/Pages: B5/30p
Price: 7$

I just got back from a screening of Gamer over at Gateway Mall to cap off my weekend. Just for a bit of  a recap, Gamer is the latest release from the creatively unhinged screenwriting/directing tandem of Mark Neveldine and Brian Taylor. These two were behind the Crank movies and also wrote the med school thriller Pathology. So, how does Gamer stack up compared to their previous efforts? Well, it’s good on its own, but it somehow lags a little behind the two Cranks in terms of balls-to-the-wall action and presentation.

The premise is simple. In the future, we entertain ourselves by controlling other humans through the use of nanotechnology. The technology has spawned two immensely popular applications, Society and Slayers. Society is an obvious jab at Second Life and other socially-oriented massively multiplayer games. However, the real focus here is Slayers, a sort of third-person shooter where death row inmates compete for a chance at freedom. At the center of this is Kable (Gerard Butler), the current star of the game who is only three battles away from freedom. However, not all is as it seems, of course.

Gamer is part action film and part social commentary, all wrapped up in the zany, kinetic, and by now familiar style that’s associated with Neveldine/Taylor. In Slayers, we see dismemberment, bloody headshots, and of course, teabagging. What shooter nowadays doesn’t include teabagging in any way, shape or form? Anyway, there are also non-combat participants called Generi-cons, convicts who mindlessly follow a set routine or behavior, not unlike the NPCs we see in today’s video games. They can win their freedom if they survive a single session. Sadly, none of them do. You’d feel sorry for those saps who are only limited to sitting around or walking in the middle of  a firefight.

Society, on the other hand, is a bright, candy-colored program that not only revels, but bathes in sheer hedonism. Rules of decency are often broken, just like people fucking nearly anything that gets in their way. All of this happens in the so-called game world while players experience all of this vicariously through their avatars of choice. Be warned though, you might find the one explicit example of a Society player quite… to lightly put it, repulsing.

The movie takes a jab at gamer stereotypes. In one corner, you have a teenager who uses  the term “gay” as an integral part of his vocabulary. And in the other, a morbidly obese guy probably in his 30’s living out his fetishes through his living, breathing sex doll. It’s an understatement to say that the contrast between the world of Society that he romps around in and the actual environment he plays from is jarring, or unsettling for that matter.

Gamer makes it a point to show how it’s possible to lose our humanity by controlling and/or being controlled by others. It’s a statement that’s at its strongest during the Society scenes and the post-battle talk between the inmates at the end of every session of Slayers. Though all of them seem tough on the outside, the others still fear and beg for their lives.

Somewhere along the line, we get introduced to the Humanz, a sort of hacker network looking to bring down the system. Their motives, though noble, weren’t really as fleshed out as I wanted to see them. They are pivotal in some key plot moments, and it would’ve been cool to see them utilized a little bit more.

Now on to the performances. Gerard Butler is effective as a wrongly-imprisoned former military man. Nothing to write home about here. Noteworthy, however, is Michael C. Hall’s brilliant take on Ken Castle, the creator of Society and Slayers. I never thought it a redneck billionaire would ever work as a character, but here we have it. He is creepy and charismatic at the same time.

The action sequences are what we’ve come to expect from Neveldine/Taylor. Quickly cut, frenetically shot, and full of “Did I just see that happen?” moments. One particular scene pays loving and gruesome homage to a shooter staple, the headshot. I also love the contrast between gritty, war-torn urban landscape of Slayers and the neon-coated and possibly drug-laced world of Society. It’s like seeing Gears of War/Killzone and Second Life alternately.

The story gets a little (just a little) muddy by the third act, and the ending could’ve had more impact. But, for what it’s worth (the violence, explosions, hedonism, and sex-crazed ravers), you’ll get what you came for.

Tom I – Rubinooki

Rozdział 1: Nocą wszystkie bandziory są ponure
(część 1)

Tak więc przedzierałam się pędem przez las, a banda krwiożerczych zbójów deptała mi po piętach.

Pytacie dlaczego mnie ścigali? No więc jest to długa i nudna historia, a poza tym tam skąd pochodzę nie jest niczym dziwnym bycie gonionym po lesie przez bandy krwiożerczych zbójów. Zwłaszcza kiedy jest się mną.

Gdybyście naprawdę potrzebowali dowiedzieć się dlaczego, powiedziałabym wam. Ale nie musicie wiedzieć. Właściwie, to lepiej dla was, żebyście nie wiedzieli. Słuchajcie, to może wam zepsuć całą historię, jasne? A nie chcecie chyba zepsuć sobie tej historii, prawda? Oczywiście, że nie chcecie.

No więc na czym to skończyłam, zanim mi tak nieuprzejmie przerwano? A tak: przedzierałam się pędem przez las, a banda krwiożerczych zbójów deptała mi po piętach.

No dobra, może ukradłam coś tym bandytom. Zadowoleni? Możliwe, że zakradłam się na ten ich biwak i poczęstowałam się malutkim, tyciutkim ułamkiem ich łupów i niewykluczone, że to ich nieco wkurzyło. Myślę, że to mogło mieć coś wspólnego z powodem, przez który teraz mnie gonili. Może.

To była ledwie garstka złotych monet, przysięgam! A oni chcieli mi za to urwać głowę. Jak można być tak skąpym? Nie żebym kiedykolwiek słyszała o szczodrych bandytach. Ale mimo wszystko…

Możemy kontynuować?

No więc przedzierałam się pędem przez las, a banda żądnych krwi zbójów deptała mi po piętach. Byli jeszcze kawał drogi za mną, ale oni zasuwali na męskich i krwiożerczych nogach, kiedy ja – eee – pląsałam na moich filigranowych stópkach – No co?! Moje stopy są filigranowe! – więc wiedziałam, że moja przewaga długo się nie utrzyma.

Nie mając żadnych planów awaryjnych w pogotowiu, zatrzymałam się by zerknąć na okolicę spod kaptura i ocenić dostępne opcje. Drzewa po obu stronach drogi rosły zbyt gęsto, żeby między nimi biec. Nawet w środku dnia nie widziałabym na pół metra przed siebie.

Bandyci zbliżali się, a ich żądza krwi zatruwała atmosferę. Nawet ptaki wyczuły niebezpieczeństwo i przestały śpiewać. Byłam w pułapce!

Wiecie, kiedy mówiłam o drodze, miałam na myśli coś w rodzaju ścieżki. Wyglądała ona, jakby wyciął ją sobie przez las za pomocą maczety ktoś, kto uważa chodzenie gęsiego za dobrą metodę podróżowania. Po obu stronach rosły gęste krzaczory, a myśl o toczeniu w nich bójki niezbyt mnie pociągała.

Znając okolicę lepiej niż ja, wróg mógł zajść mnie z flanki lub otoczyć. Nie będąc pewna, jak się sprawy mają, postanowiłam chwilowo zachowywać się jak grzeczna dziewczynka. Musiałam jednak coś powiedzieć, żeby ich wypłoszyć.

“Wiem, że tam jesteście,” – zawołałam, gryząc się w język, żeby stłumić sarkazm.

“Czołem, dziewuszko.”

Któż to mógł być tym razem? Zastanowiłam się. Gadający szkielet? Zombi? Nie. Kto by pomyślał, że wasz przeciętny łysy oprych z opaską na oku miał dość tupetu, żeby nazywać mnie “dziewuszką”? A to ci niespodzianka.

Może pewności siebie dodawał mu  jego jakże straszny wizerunek bandziora? Świadom, że dbałość o wygląd to w pierwszej kolejności dbałość o skórę, łysol postarał się o brązowy blask – zapewniony dzięki nacieraniu skóry czymś, co sądząc po smrodzie mogło być tylko wieprzowym tłuszczem. Nosił wdzianko bez rękawów udekorowane sejmitarem, osiągając styl wrzeszczący “JESTEM OBRZYDLIWYM, PASKUDNYM OBWIESIEM!” I pomimo tej aparycji brutala, facet miał najwyraźniej zamiar zagadać mnie na śmierć.

“To co nam zrobiłaś nie było miłe,” zawarczał.

Serio, geniuszu?

“A teraz jesteś tu całkiem sama, zdana na naszą łaskę.” Oblizał wargi.

Błee… Fuj!

“Ale teraz możesz się uspokoić,” powiedział, i zademonstrował uśmiech tak tłusty, że niemal ściekał mu z twarzy. “Nie szukam z tobą zwady, dziewuszko. Wyglądasz na taką, co ma ostre ząbki, cza przyznać, a szramy po walce z panną nie są powodem do chwały.”

“Masz niezłe jaja jak na dziewuszkę, cza przyznać. Podziwiam to. I technikę godną profesjonała – wpadasz i zaczynasz miotać czarami na prawo i lewo, podpalasz całą metę, smażysz szefa na skwarkę i kiedy zadyma jest już w toku, wkradasz się do skarbca i wymykasz z łupem. Jako profesjonał, muszę rzec, że byłem pod wrażeniem.”

Eee… Wcześniej chyba jakoś uciekł mi ten fragment z pożarem i szefobójstwem, prawda? Strasznie przepraszam. To pewnie też miało coś wspólnego z powodem, dla którego mnie ścigali. No cóż, “dobry bandzior to martwy bandzior”, jak zwykłam powtarzać.

“Załatwiłaś nas bez mydła. Najpierw mieliśmy zamiar dogonić cię i wywrzeć okrutną zemstę, na miarę naszej złej reputacji, ale gdziesik po drodze przyszło mi na myśl, że może istnieje lepsze wyjście, hmmm…? Może powinnaś się do nas przyłączyć, co? Co ty na to, dziewuszko?”

Przyłączyć się do was? Po samej rozmowie z tobą będę musiała się wykąpać, kretynie.

“Będziesz musiała zwrócić łupy, jasne, ale jeśli tylko zgodzisz się pójść z nami, uznamy, że to całe zabijanie szefa nie pisze się w rejestr.”

Udałam, że się zastanawiam.

“To niekiepski interes,” kontynuował. “Można by to nazwać pokojowym roszszczygnięciem komfliktu, dogadaniem się w trudnej sytuacji. Zasada nawzajemnych ustępstw: użyczasz nam swoich talentów i w zamian masz własną bandę. Oddajesz nam nasze łupy i w zamian nie przestajesz oddychać. Niekiepski interes, nie? Co ty na to?” powiedział, z uśmiechem jak świeżo otwarta rana.

Już rozumiem, pomyślałam. Zanim sprzątnęłam ich przywódcę, łysol musiał być numerem dwa. Więc tak naprawdę wyświadczyłam mu przysługę. Nie szuka zemsty, chce tylko odzyskać skarby i włączyć moje wyjątkowe talenty do swojego arsenału. I jeszcze pewnie wpadłam mu w oko. Kto mógłby go za to winić? Na jego nieszczęście, obowiązuje u mnie ścisły zakaz zwrotów po odejściu od kasy, no i nie jestem aż tak zdeprawowana, by dołączyć do szajki złodziei.

Czy potraficie sobie wyobrazić, że każdego ranka taki facet wita was słowami “Jak się masz, dziewuszko?” Dziękuję, postoję. Dziewczyny, widziałyście kiedyś takiego księcia na białym rumaku, jakiego obiecywały nam powieści przygodowe? Czy w morzu obwiesiów nie mógłby trafić się choć jeden?

Jak widać nie. Cóż, pomarzyć zawsze można.

“Lepiej decyduj się szybko, dziewuszko. Nigdy nie wiadomo, jakie zbiry mogą się czaić w tej zapadłej okolicy. To nie miejsce na sny na jawie.”

Ten facet był naprawdę wygadany. Pamiętajcie, że nie odezwałam się ani słowem, odkąd zaczął nawijać. Stałam tak w milczeniu, a on gadał i gadał. I gadał. I gadał jeszcze trochę. Dlaczego mężczyźni tak kochają dźwięk własnego głosu?

Akurat kiedy zaczął hamować na “Więc, dziewuszko, jak będzie?” wyczułam inną obecność zbliżającą się do nas. Hmmm…

“Nie ma szans,” burknęłam najniższym głosem jaki potrafiłam z siebie wydobyć bez nadwyrężania strun głosowych i tupnęłam znacząco, żeby podkreślić moje stanowisko.

“Ach, ty mała…” warknął i zatrzymał się z rozdziawionymi ustami, kiedy jego malutki móżdżek usiłował równolegle przetworzyć uczucia gniewu i rozczarowania. Wielozadaniowość zdecydowanie nie była jego mocną stroną i wysiłek sprawił, że zrobił się cały czerwony na twarzy. Przysięgłabym, że nawet para poszła mu z uszu.

“Ty mała…” Spróbował ponownie.

Wreszcie odnalazł słowa, których szukał: “Ty mała, arogancka suko!”

Och, brawo. Rozumiem, czemu zajęło ci to tyle czasu.

“Składam ci hojną propozycję, a ty ciskasz mi ją w twarz?! Za tę zniewagę nakarmię cię twoją własną wątrobą! Na nią, chłopcy!”

Na te słowa z lasu wynurzyli się bandyci, otaczając mnie. Dziesięciu chłopa.

“Dziesięciu? To wszystko?” Tak mi się jakoś wymsknęło. Nie chciałam być nieuprzejma, ale dziesięciu? Bez żartów. To było obraźliwe. Pewnie, tych dziesięciu nadymało się i prężyło muskuły, żeby pokazać jacy to oni twardzi, co w pewnym stopniu doceniam, ale bądźmy poważni. Dziesięciu chłopa? Zupełnie, jakby nie pokładali we mnie żadnej wiary. To smutne.

“O nie, to nie wszystko, dziewuszko. Nasi kamraci w krzakach mierzą teraz do ciebie z łuków. Jeden mój znak i BDZIĄG! Zrobią z ciebie jeża. Masz teraz ostatnią szansę, żeby ocalić skórę.”

Amatorzy. To były bezczelne kłamstwa. Będąc zarówno genialną czarodziejką jak i biegłą wojowniczką potrafię bezbłędnie wyczuć, kiedy ktoś do mnie mierzy. Gdyby wzięto mnie na celownik, wiedziałabym o tym. Te kurze móżdżki do pięt mi nie dorastały i zaczynałam odczuwać już nudę, gdy nagle…

“Czy mam poczekać, aż ściągniesz więcej swoich kumpli, żebyśmy mogli stoczyć uczciwą walkę?”

Obecność, którą wyczułam wcześniej! Wszyscy odwróciliśmy się, żeby zobaczyć, kto rzucił ten docinek. Samotny wędrowny najemnik wynurzył się spomiędzy drzew. Promienie porannego światła igrały na ostrzu jego miecza.

Mógłby ktoś ściągnąć tu chórek aniołów?

Ten mężczyzna stanowił wzbudzającą zachwyt wizję cudownej cudowności. Był wysoki, był jasnowłosy i czy wspomniałam już, że był wysoki? Jego napierśnik wykonany był z łusek czarnego węża żelaznego, a sądząc po mieczu musiał nieźle zarabiać na życie jako archetypiczny szermierz: szybki i zwinny. Mówiłam już, że był wysoki, prawda? A wspomniałam, że był przystojny?

“Drobna rada, chłopaki: jeżeli zerwiecie się teraz do rączego biegu, to może kilku z was zdoła nawet dobiec do kamienia spod którego wypełzliście, zanim was dopadnę i wybiję jak szkodniki, którymi jesteście. Jeden albo dwóch może nawet zdoła ujść z życiem. Oczywiście o ile zaczniecie biec natychmiast.”

Całkiem niezła groźba, pomyślałam.

Paplający łysy potwór parskał, pluł się i jąkał, aż w końcu odparował, “A kim ty jesteś, żeby tak wypełzać z lasu i przerywać nasze delikatne negocjacje swoimi obrzydliwymi groźbami?”

“Nie mam zamiaru brukać mojego imienia, podając ci je,” odparł blondyn.

Auć. Trzeba przyznać, to było raczej niskich lotów. Szczerze mówiąc, od tego momentu cała sytuacja zrobiła się jeszcze bardziej oklepana i ciężka do zniesienia. Nie żebym miała jakiś wybór, bo niby gdzie miałam pójść? Stałam więc tam jak kołek z miną jakbym ugryzła cytrynę i mniej więcej tak się czułam.

Nie powinnam chyba narzekać. Przecież każda dziewczyna marzy o przystojnym bohaterze, który wybawia ją z opresji, prawda? Co z tego, że mogłabym dać sobie radę sama, a rzeczony wybawiciel nie miał aż tak ostrego języka, jak to sobie wyobrażałam? Dziewczyna nie może być zbyt wybredna w tych trudnych czasach, czyż nie? Tak, wiem, zostawmy to, dobrze?

“Ty mały…”

O nie… Myślicie, że tym razem lepiej mu pójdzie?

“Ty bezczelny szczeniaku!”

Niestety nie.

“Teraz was oboje nakarmimy waszymi wątrobami! Na nich, chłopcy!”

Nareszcie rozpoczęła się walka.

Zastanawiałam się, czy nie pomóc chłopakowi, ale nie chciałam go zawstydzić. Poza tym, bohaterka powinna zajmować się bieganiem w kółko i piszczeniem przeraźliwie cienkim głosem, nie? Inaczej jaki w tym wszystkim sens?

Jeszcze nigdy nie robiłam tego całego ‘biegania i piszczenia’ i muszę wam wyznać, że jeżeli kiedyś będziecie mieli okazję, to warto spróbować. To dużo większa frajda, niż można by się spodziewać.

W każdym bądź razie piszczałam jakby stawką było moje życie i udawałam, że nie wiem, co się wokół mnie dzieje. Niestety, cała zadyma zakończyła się strasznie szybko. Złotowłosy oczywiście zwyciężył.

Zdyszany i promieniejący chwałą, przedarł się przez pobojowisko i stanął przede mną. “Wszystko w porządku, panienko?” zapytał patrząc mi prosto w oczy. Po raz pierwszy przyjrzał mi się uważnie, spijając moją urodę i… odebrało mu mowę.

Nie chcę się tu przechwalać, ale muszę przyznać, że grzeszę urokiem. Mam wielkie, okrągłe oczy i rumianą twarz, wieńczące zgrabne, małe ciałko o drobnych proporcjach. Biedak nie miał żadnych szans.

Westchnął – z zachwytu i pożądania, byłam tego pewna. Kiedy wreszcie przemówił, odezwał się cicho, jakby mamrocząc modlitwę. Był to ledwie słyszalny szept i gdybym nie była uzdolnioną czarodziejką i nie posiadała związanego z tym fachem czułego ucha, pewnie w ogóle bym go nie usłyszała. Ja to mam szczęście!

“No świetnie. To jakiś dzieciak.”

Jakiś dzieciak? No dobra, to trochę zabolało.

Ale czekajcie – to jeszcze nie wszystko!

“Tak to się właśnie kończy, kiedy człowiek nie przyjrzy się uważnie sytuacji, tylko od razu szarżuje. Znaczy, ja lubię dzieci. Chcę dawać im dobry przykład i w ogóle, ale bez przesady. Walczyłem z dziesięcioma oprychami! Dziesięcioma! Czy to tak wiele, liczyć by pewnego dnia po tym wszystkim czekała na mnie dziewczyna? Jakaś niezła laska? Cała w skowronkach i pełna wdzięczności… czy to zbyt wygórowane marzenie? Najwyraźniej tak. A teraz muszę się jeszcze opiekować Małą Panną Deską.”

Uch!

No dobrze, muszę przyznać, że nie mam zbyt rozwiniętego biustu jak na swój wiek. I nie jestem zbyt… zbyt wysoka. No dobra, jestem niska. To chcieliście usłyszeć? Jestem niska i płaska. To jakiś problem? Przynajmniej mogę szybko biegać, a ubrania dobrze na mnie leżą. Duże piersi są przereklamowane, jeżeli chcecie znać moje zdanie.

Cholera! Dlaczego zawsze trafiają człowieka w czuły punkt?

Jestem pewna, że nie wiedział, że go usłyszałam. Normalna osoba nie byłaby w stanie, ale moje uszy są, na dobre i na złe, czułe jak u elfa. Tego dnia zdecydowanie na złe. Auć.

Mimo wszystko gość pomógł mi w ciężkiej sytuacji, więc czułam się zobligowana wyrazić wdzięczność.

“Dź-dziękuję bardzo” wyjąkałam, uśmiechając się najszerzej, jak tylko mogłam.

“Ależ nie ma za co.” Odpowiedział mi czymś w rodzaju uśmiechu. “Nic ci się nie stało, dziewczynko?”

Dziewczynko?! O bogowie…

“Wiesz, dzieci nie powinny chodzić same po takiej groźnej okolicy. Podróżowałaś z ojcem, czy z kim? Zgubiłaś mu się?”

Grrr… “Nie, nie… Ja – eee – wędruję samotnie.”

Może to ta złota grzywa przesłaniała mu widok? No bo gdybym to ja była na jego miejscu, od razu zorientowałabym się, że ta cudowna istota przede mną nie jest jakimś bezbronnym dzieciakiem.

“Cóż, nie chciałbym, żeby spotkała cię jakaś krzywda. Może odprowadzę cię do domu, złotko?”

No nie… Jedną cholerną chwileczkę-!

“Gdzie mieszkają twoi mamusia i tatuś?”

Grrrrrr! “Ee, jestem całkiem sama. Właściwie to nigdzie nie mieszkam… Zmierzałam właśnie w kierunku Atlasu-”

“Rozumiem. Nie musisz niczego tłumaczyć. Widzę, jak mają się sprawy. Znaleźliśmy się w trudnej sytuacji, co?”

“Co?”

“Widzę, jak się sprawy mają. Każdy ma swoje powody,” powiedział irytująco protekcjonalnym tonem.

“Nie, hmm, nie wydaje mi się, żebyś rozumiał.”

“Och, rozumiem to o wiele lepiej niż myślisz.”

Że co?! Myślę, że nie rozumiem co ty myślisz, że ja myślę, że ty nie rozumiesz!

Patrząc wstecz, sądzę, że on myślał, że uratował bezbronną małą dziewczynkę która musiała radzić sobie sama w życiu z powodu jakiejś strasznej tragedii. Wtedy wydawało mi się, że będzie powtarzał te same pocieszenia, aż umrze na bezdech, albo ja umrę ze wstydu. Jedno z nas musiało to przerwać.

“Nie, naprawdę wszystko w porządku. Doceniam pańską troskę, ale nie jestem ofiarą losu. Wyruszyłam w świat, żeby szukać przygód.” Powiedziałam prawdę – co, nawiasem mówiąc, było dla mnie prawdziwym wyczynem!

“Ależ ja nie chcę wtykać nosa w nieswoje sprawy. Naprawdę nie musisz silić się dla mnie na żadne wymówki, panienko.”

No to już naprawdę przegięcie. Raz w życiu nie robię wymówek!

Nie wiedziałam już, co mu odpowiedzieć.

“W takim razie może pozwolisz, panienko, że odprowadzę cię do Atlasu i zadbam, byś dotarła na miejsce bezpiecznie?”

Zły pomysł. Zły pomysł. Zły. Pomysł.

“Ależ proszę pana, n-nie, nie… nie ma potrzeby, żeby się pan tak fatygował! N-nie mogłabym…”

Nie żartowałam. Miasto Atlas oddalone było o DZIESIĘĆ DNI DROGI. Nie mogłam sobie wyobrazić spędzenia dziesięciu dni z Panem Spostrzegawczym przy moim boku dwadzieścia cztery na siedem i nieulegnięcia pokusie dokonania mordu z zimną krwią.

“To żaden problem,” zapewnił. “Wydaje mi się, że potrzebujesz przyjaciela.”

Najwyraźniej czuł się bardzo zobowiązany.

I tak rozmowa toczyła się przez jakiś czas. Ja się sprzeciwiałam. On sprzeciwiał się mojemu sprzeciwowi. Ja rozumiałam, dlaczego to robi, ale sądziłam, że on mnie źle zrozumiał. On szanował moje rozumowanie, ale sądził, że źle rozumiałam jego zrozumienie. Aż w końcu, pomiędzy rozumieniem, nierozumieniem, sądzeniem i sprzeciwianiem, głowa zaczęła mi pękać i przestało mnie obchodzić, kto ze mną pójdzie, jeśli tylko zaczniemy w końcu iść.

Nie minęło nawet dwadzieścia minut, nim znów postanowił się odezwać. “Nie wydaje mi się, żebyśmy się sobie przedstawili. Nazywam się Gourry i, jak się zapewne domyśliłaś, jestem wędrownym szermierzem.

Zastanowiłam się, czy nie użyć aliasu, ale szczerze mówiąc, byłam zbyt zmęczona, żeby dostrzec w tym jakiś sens.

“Nazywam się Lina. Jestem… wędrowcem.”

I już. Podałam swoje prawdziwe imię. No i jestem wędrowcem. Może i opuściłam parę istotnych szczegółów. No to co? Gourry dowiódł już, że nie jest wścibskim typem. Zdążyłam się domyślić, że kupiłby każdą bajeczkę na mój temat jaką zechciałabym mu sprzedać, co zresztą było dla mnie jego wielką zaletą.

Może i nie był pierwszy w kolejce, kiedy rozdawali mózgi, ale przynajmniej wydawał się porządnym facetem. Serce na właściwym miejscu i tak dalej.

Nie odstawiał żadnych numerów w rodzaju “Hej panienko, może ty i ja wyruszymy razem na wspólną wyprawę, he-he-he…” Ueee, fuj. Gdyby okazało się, że ma jakieś nieprzyzwoite pobudki, przerobiłabym go na karmę dla trolli. Ale on wydawał się szczerze o mnie martwić, więc nie za bardzo mogłam być wobec niego niemiła. I nawet nie zachodził mi za skórę aż tak, jak się tego obawiałam. Mimo to perspektywa bycia traktowaną jak małe dziecko aż do Atlasu nie wróżyła dobrze żadnemu z nas. Nie, żebym chciała, żeby ze mną flirtował, czy coś. Ja tylko… Sama się wkopuję, prawda? Dobra, nieważne. Pozostańmy przy: Wydawał się porządnym facetem.

Ciąg dalszy nastąpi…

I want to make it clear that I AM NOT against on-line gaming just because I posted this. But everyone should always be in touch with reality:

‘Eight Singapore teenagers who played the video game Slayers planned to commit mass suicide but backed out after watching the first two leap to their death from an apartment building window, reports the Straits Times. One of the boys who died vowed the group would come back from the dead with super powers to save the world like the fantasy game. The chilling information emerged at the start of a coroner’s hearing into the pair’s death last year.’ —Mary Papenfuss Sources: Straits Times, Associated Press

Welcome to the new Penobscot Films Blog.  My name is Brian Pickard, founder of Penobscot Films and I’ll be using this forum to keep you up to date on everything that’s going on with Penobscot Films.

Some of you coming here will be following me from www.slayers-movie.com (and Thank You for that).  For those folks, you’ll find a similar format to what you’re used to here.  What you’ll find different is that I’ve opted to open up all the news to everyone, people who help or not!  Penobscot Films has become an open book for all who are interested.

For those who are new, let me catch you up on what makes Penobscot Films a little different then other films sites. 

For one, we like to hear from you.  While working on a project we’ll post items and ask for your opinion.  Ultimately the decision is ours, but if you feel strongly about something we’d be foolish not to take notice.  We’ll post pictures, auditions, our scripts, lots of things to look at…and please, chime in.

Secondly, you can get involved and get your name listed along with the rest of the cast and crew by making contributions to the film.  Anything from $10 on up will get you different things and dictate how your listed.  We have many people signed up as “Producers” on our big project going right now, SLAYERS!

The biggest difference is our interactivity.  I pride myself on answering each and every email that comes my way.  Is it always timely…Not always, but I do get to everyone.  It is important to make the film making process accessible to everyone.

We are a new, fledgling film company and there will be growing pains (as though of you who have been following have seen and been a part of).  We will have successes with those bumps in the road and we want to bring you with us all along the way.

So Thanks for finding us and taking a look.  This blog will continue to roll out.  I’ll ask questions, I’ll look for help on different things…you decide your involvement. 

Hope you enjoy and I look foward to talking with you more.

Brian Pickard

Ku Witaya (seen here), 16, told the group of friends that they had to die to become 'slayers' to kill demons threatening the world. -- PHOTOS: SHIN MIN

A HOME-TRAINED, self-professed Taoist medium, all of 16 years old, convinced six teenagers including his brother to enter into a suicide pact.

Ku Witaya had them in thrall to his theory that the world was coming to an end, and that to save it, they had to ’sacrifice’ themselves.

He and childhood friend, Sia Chan Hong (above) leapt from Witaya's ninth floor bedroom window.

But when it came to carrying out the pact on Aug 23, only he and his close friend, Sia Chan Hong, saw it through by leaping out of the ninth floor bedroom window of his home.

The other five came to their senses when they saw Witaya dead and heard Chan Hong, 16, moaning at the foot of Block 667 Jalan Damai in the Bedok Reservoir area.

Chan Hong died in hospital three hours later.

The boys wrote words like 'goodbye' and 'last day on earth' (above) in their diaries.

At a joint coroner’s inquiry into the deaths of the two Tampines Secondary School students yesterday, a gag order was in force to stop the names of the student witnesses from being published.

The court heard that the group had planned to hold hands and leap from the 13th floor of the block in which Witaya lived, but with the entrance to the rooftop being locked, the group ended up in his bedroom.

Of the two witnesses who took the stand yesterday, one, aged 17 and now a salesman, testified that Witaya had raised the idea of the suicide pact two days before an Aug 22 barbecue to celebrate the birthday of one of their friends.

After most of the guests had left the party early on Aug 23, Witaya again spoke about joint suicides.

This witness said that while the seven of them were in Witaya’s bedroom, one among them changed his mind and urged his friends not to jump.

But Witaya and Chan Hong climbed onto the window ledge and squatted there.

Chan Hong was ‘a little afraid’, he said, so the pair climbed back in. After Witaya calmed him down, the two went back to the ledge. Moments later, they jumped, holding hands.

Asked by State Counsel Ang Feng Qian whether they jumped or had fallen by accident, the witness said an accident was unlikely, as they were ‘prepared’ the second time they climbed out.

The other witness, aged 16, testified that Witaya had bought up the idea of suicide as he wanted to know the ‘truth’ of his beliefs.

Asked by State Counsel Ang what everyone thought of the suicide pact, he replied that they were ‘passionate’ about it.

He said he and Chan Hong had been the most passionate, and that Witaya was unwavering.

He said he and the earlier witness had hidden diaries belonging to the teens in the riser outside Witaya’s flat before the ambulance turned up; he added that they had wanted to keep things under wraps, as it was ‘very complicated’ to others outside the group.

The 17-year-old witness and Witaya’s brother had penned farewell letters.

The investigation officer, Senior Staff Sergeant Edward Wong from the Bedok police division, said Witaya had been introduced to Taoism by his grandmother, Madam Goh Lim Choo, 62, who was formerly a medium. Witaya had been holding rituals and going into a trance at home on Fridays.

A worshipper of the gods of heaven and hell, he had wanted to quit school but was advised by his father, construction contractor Ku Kim Huat, 40, to finish his O levels first.

Investigations showed that in 2006, the group had played war games and the computer game Slayers. Witaya said they were slayers who could kill demons.

In the middle of last year, he told his friends that they had to die to become ’slayers’ to kill those demons threatening the world, which was soon to be shaken up by World War III.

His friends agreed to ’sacrifice’ themselves to become slayers.

A Taoist Federation administrator said in a report that Taoism valued life and that Taoists would not engage in activities that harmed themselves or others.

Neither Witaya, nor the ‘Sheng Long Fu’ group he led, was registered with the federation.

The inquiry before State Coroner Victor Yeo continues.

by ssjrem

When my friend and fellow blogger told me a few weeks ago that he was interested in the movie Gamer, I was skeptical. I didn’t give the movie a chance, fancying it a typical end of summer piece of shit that studios like to toss out at this time of year. However, I could not have been any more wrong. I can say with a great deal of certainty that Gamer is the best movie that I have ever seen. Honestly, I didn’t even go in expecting to like the movie, but now The Lord of the Rings has been bumped out of the number one spot on my all time favorites list. Gamer has the high score now.

Everything about this film was perfect. If I went through the whole thing with a fine tooth comb, I doubt I could find a single flaw. In fact, I went to go see it for a second time earlier today. I needed to see it again. If anything, it only got better. I didn’t really care that I went by myself. It was that good of a movie.

Let’s start with the acting. I so many times over completely forgot that this was even a movie. I was practically there in the movie. Gerard Butler was amazing. Can someone say Oscar Nomination? His performance was absolutely mesmerizing. He plays a convict on death row who’s fighting for his freedom and his portrayal of this dark, tortured soul brought tears to my eyes both times I watched it. Every other performance in the movie also left me awed. In particular, Michael C. Hall churned in an incredible performance as Ken Castle.

The score for the film is brilliant. It fit perfectly with every scene. Not a note seemed at all out of place. The musical choices selected also fit quite well. I quite enjoyed the cover of “Sweet Dreams” by the Eurythmics. It fit perfectly with the opening credits of the film.

Gamer touches on some astonishingly deep topics and delves into territory I never would’ve expected from this kind of film. I expected just another action movie with mindless car chases and no substance, but I could not have been more wrong. It touches on many aspects of the current gaming culture and shows just how bad things might become.

The movie features the existence of a game called “Society” which allows players to control real people. I felt that this was a great representation  of how powerful a part of our lives games will become in the future. People willing to surrender their freedoms so that they can have someone else pulling the strings. Very deep stuff right there. I don’t see how anyone could possibly criticize this movie for anything. It is now my favorite film of all time. I award it no chezes.

But seriously, that was all bullshit. Gamer is a terrible movie, one of the worst I’ve ever seen. I give it four and a half chezes. Gerard Butler is still sexy, though.

The new Gerard Butler movie, Gamer, is a futuristic piece in which fully interactive computer games have become a lifestyle norm. While Butler’s character, Kable, is a wrongfully accused prison inmate battling his way through a game called Slayers in order to win his freedom, his wife has had to pay the bills by working in a game called Societies. Both of these games allow real people trapped in the game environment to be controlled by game players sitting at home. While the executional premise of Slayers is unlikely to be seriously adapted in our culture, Societies is certainly not out of the question.

There is already a growing culture in social-based games like Second Life in which one player allows him or herself to be controlled by another. Abuse victims, social recluses, and people battling a low self-image play out a fantasy of domination and submission online and sometimes will take the fantasy into the real world, destroying marriages and families in the process. Societies in Gamer takes this to a whole other level.

A morbidly obese man controls the play of Butler’s on-screen wife. He allows her to be sexually molested in public, takes her to raves in which other players are making real people perform sexual acts, and is about to let her have aggressive intercourse with a character known as Rick Rape when (well, I don’t want to spoil a major plot point). In contrast to its name, it is actually the complete degeneration of society.

The architect of all of this, Ken Castle played by Michael C. Hall, is a computer genius that has devised a way for humans to receive control input through their minds in a scheme to control the world’s population. While this sounds technologically sci-fi, he pitches a lesser version of the concept well on a talk-show by offering the idea that when you’re controlled you don’t have any worries because your needs are being met — no responsibilities. This may be a type of technology the gaming industry will head for in an effort to make play seem more “life-like,” but it also sounds eerily familiar to a bill of goods we’re being sold in today’s America.

Our current government keeps trying to take more and more control. They’ve done it with the auto industry and the banks, they’re trying to do it in the energy industry through cap-and-trade, and they’re trying to take over health care. If we continue to let it happen then we will become mere puppets to the new regime and find ourselves suddenly bent over in front their own version of Rick Rape.

Gamer, el jugador jugado

Este viernes se estrena en nuestro país la película Gamer, bajo la premisa de una película de acción, pero que esconde un juego macabro.

En Gamer estamos en el futuro cercano donde la tecnología de control mental es usada en humanos para juegos online, nunca mejor dicho, de humanos.

Este jueguecito macabro se llama slayers, y es emitido de forma global en todos los televisores como si de un gran hermano se tratara.

Para que veáis a lo que me refiero os dejo este pequeño fragmento de la película, para ver como manipula el jugador a su personaje, que como ya sabemos támbien es humano.

Trailer:

Para interesados el estreno en España el 4 septiembre.

Ya hablaremos por aquí de la película………….

Aunque muchos tenemos en nuestra mente que este tipo de situaciones pueden ser viables, y que esta tecnología de control mental, no solo forma parte de las películas, si no que es un hecho, tenemos claro que otros muchos se niegan a creer, sin embargo la ciencia ( o lo que sea eso ) nos domestica poco a poco con noticias como esta, sobre el control de la mente humana:

Resonancias magnéticas combinadas con programas de realidad virtual son capaces de saber si una persona ha visto un lugar antes o no (algo que sirve para responder por ejemplo ¿haz estado en la escena del crimen?)

Incluso, como se indica en el vídeo, se trabaja en un rayo que podría ser proyectado a individuos, en un aeropuerto por ejemplo, y conocer cuáles son sus intenciones antes de subirse al avión, sin que éste se de cuenta o se necesite de su consentimiento.

Via:Pijama Surf

Vosotros decidís si las películas forman parte de una visión del futuro o un condicionamiento de el, o algo de eso, digo yo……..

Documentales recomendados:

Arquitectos del Control

Monarch-Mkultra