Witam wszystkich!

W końcu udało mi się znaleźć odpowiednią ilość czasu na podzielenie się znalezionymi informacjami. Część z nich została już przedstawiona przez kolegów z innych zespołów, zarówno w treści wpisów na blogach, jak i w komentarzach do nich. Odsyłam zatem szczególnie do wypowiedzi  Piotra Ciecierskiego z zespołu zajmującego się sieciami optycznymi oraz Rafała Żukowskiego z grupy pracującej nad radiowymi sieciami NGN.

Ja natomiast chciałbym przywołać kilka przykładów migracji stacjonarnych sieci telekomunikacyjnych do sieci NGN. Pokrótce opiszę jak te procesy wyglądały w Wielkiej Brytanii, Chinach i Słowacji.

Na początek Wielka Brytania.

W 2004 r operator narodowy, BT, ogłosił plan migracji w kierunku sieci konwergentnej. Nową sieć nazwał siecią 21. wieku. Plan obejmował zbudowanie sieci NGN, przez zastępowanie sieci szkieletowej PSTN siecią IP opartą na architekturze systemu IMS (IP Multimedia Subsystem) w ciągu sześciu lat. Plan BT przewidywał budowę sieci IP/MPLS, konsolidację istniejącej infrastruktury NGN oraz rozbudowę węzłów MSANs (Multi Service Access Nodes) w celu świadczenia usług szerokopasmowych. Do końca 2005 r. szerokopasmowa sieć BT była w stanie obsługiwać 99,6% swoich abonentów [1]. Węzły MSANs obsługują także abonentów usług POTS (Plain Old Telephone Services), bez konieczności specjalnych modyfikacji wyposażeń w dostępie abonenckim. Operator BT przewidywał,  że do 2008 r. ponad 50% abonentów PSTN zostanie przeniesionych do sieci NGN. Czy się udało ? – tego niestety nie wiem. Może ktoś z Was posiada takie informacje ?

W 1998 r.  w tym kraju było 87,4 mln łączy abonenckich,  a w 2004 r. 299 mln!! [1] Mimo, że przyrost sieci szerokopasmowej wynosił 200% w skali roku, to w 2008 r. zaledwie 11% abonentów mieszkaniowych miało szerokopasmowy dostęp do Internetu. Podstawowym czynnikiem zmuszającym do modernizacji sieci w Chinach nie był na pewno wiek infrastruktury (10-15lat), a raczej  wzrost ekonomiczny kraju oraz wzrost potrzeb użytkowników, które spowodowały ‘wzrost ruchu’ w sieci. Z tego powodu China Telecom rozpoczął budowę sieci nakładkowej NGN.  ”W czerwcu 2003 r. operator Shanghai Telecom, będący filią operatora China Telecom, podpisał z firmą Alcatel kontrakt na metropolitalną sieć NGN. Kontrakt dotyczył instalacji w sieci miejskiej Szanghaju urządzenia softswitch, bram typu Media Gateway oraz urządzeń typu Litespan Multi-Service Access Gateways, zapewniających integrację głosu, danych oraz innych mediów opartych na bazie technologii ADSL i Ethernetu.”[1]

Będąca w bardzo złym stanie na początku lat 90tych XXw infrastruktura telekomunikacyjna Słowacji, była remontowana fragmentami z użyciem kabli światłowodowych, systemów SDH (transport) i central cyfrowych (komutacja). Do 2000 r. ponad 70% sieci PSTN było już siecią cyfrową.  Nie modernizowano jednak infrastruktury sieci na terenach wiejskich, mimo, że składała się z central elektromechanicznych. W takiej sytuacji duże problemy stwarzało zapewnienie odpowiedniej jakościpołączeń wychodzących. Tym bardziej, że “jeszcze w 2000 r. na 100 połączeń przypadało 28 błędnych”[1]. W 2004 r.  Slovak Telekom, bedący już praktycznie częścią Deutsche Telecom,  zawarł kontrakt z Alcatelem na zastąpienie fragmentów analogowych siecią następnej generacji! Tak! ST zdecydował się stworzyć infrastrukturę sieci NGN na terenach wiejskich! W ramach tego kontraktu zastąpiono 309 małych central analogowych, obsługujących w sumie 211 000 abonentów, jednym urządzeniem typu Alcatel 5020 softswitch [1]. Pominięcie etapu cyfrowej sieci PSTN pozwoliło zminimalizować długoterminowe koszty rozbudowy sieci.

To tyle ode mnie. Więcej ciekawostek poznacie w następnym odcinku
Karol Traczykowski

Bibliografia:
[1] W. Michalski - “Strategie migracji sieci telekomunikacyjnych w kierunku sieci NGN w wybranych krajach”

Wczorajszy mecz Wisła – Legia 0:1, określany mianem hitu rundy, kompletnie rozczarował. Zadowolony ze swojego występu może być za to bramkarz gości, Jan Mucha. W rozmowie z futbolnet.pl odnosi się on do piątkowej potyczki, a także opowiada o najbliższych planach reprezentacji Słowacji, która 14 listopada zmierzy się ze Stanami Zjednoczonymi, a cztery dni później z Chile.

- Uważa Pan, że kluczem do zwycięstwa w takich ligowych meczach na szczycie są nie tyle indywidualne umiejętności piłkarzy, ile elementy z zakresu motywacji?

- Zdecydowanie. Na takich przeciwników jak wiślacy nie musimy się zresztą specjalnie mobilizować. Każdy daje z siebie sto procent. Wczoraj w Sosnowcu nie było widowiska, ale najważniejsze, że zdobyliśmy trzy punkty. Był to dla nas ciężki mecz, także pod względem psychologicznym. Od początku jednak wiedzieliśmy, o co gramy.

- Mieliście sporo szczęścia, gdy „wyplutą” przez Pana piłkę po strzale Tomasa Jirsaka na gola nie zamienił Patryk Małecki, bo kopnął wysoko nad bramką.

- Strzał Jirsaka mnie zaskoczył. Takie uderzenia z perspektywy bramkarza są często gorsze niż sytuacje sam na sam. Małecki też miał ciężką pozycję, bo piłka mu skakała. Jest to między innymi wynik kiepskiego stanu murawy w Sosnowcu.

- Napastnik Wisły, Piotr Ćwielong, powiedział po meczu, że Legia nie zasłużyła na wygraną.

- Nie ma znaczenia, kto był lepszy. Chcieliśmy wygrać, trzy punkty są nasze i tyle.

- Wielu fachowców uznało, że najlepszym piłkarzem meczu był Inaki Astiz.

- Faktycznie grał nieźle, ale nie chcę mówić tylko o jednym zawodniku. Wszyscy graliśmy konsekwentnie i niewiele zabrakło, abyśmy podwyższyli na 2:0. Takesure Chinyama jednak przestrzelił.

- Kogo pochwaliłby Pan z obozu rywala?

- Ogólnie rzecz biorąc, Wisła nie zagrała najlepiej. Niezły występ zaliczył za to Marcelo.

- Jeśli Legia chce dalej walczyć o tytuł, musi w zimie zatrzymać Jana Muchę. Zgadza się Pan?

- Nie słyszałem takiej opinii. W najbliższych tygodniach najprawdopodobniej rozstrzygnie się moja przyszłość. Jest trochę wariantów, ale do wszystkiego podchodzę ze spokojem.

- Jednym z ewentualnych zastępców Jana Muchy może być jego rodak, Filip Mentel, który we wrześniu trenował z Legią.

- To ja go poleciłem, a nie polecałbym kogoś, kto się nie nadaje. Filip to młody, zaledwie 19-letni chłopak. Spędził kilka lat w Manchesterze City, otrzymał nawet propozycję kontraktu, ale nie chce być tam zaledwie czwartym bramkarzem. Nie wiem, czy zostanie zawodnikiem Legii. Teraz to już nie moja sprawa.

- Większość piłkarzy Ekstraklasy czeka teraz przerwa związana z meczami na szczeblu reprezentacyjnym. Pan wraca do ojczyzny, aby w barwach swojej drużyny narodową towarzysko zagrać z Chile i USA. Będzie to dla Was początek kampanii przygotowującej do udziału w mistrzostwach świata.

- Awans na mundial jest dla nas ogromnym sukcesem. Teraz muszę się skupić na walce o sam wyjazd do Afryki. Szeroka kadra składa się z 35 chłopaków, a na turniej powołanych zostanie tylko 23. Cieszę się na samą myśl o zgrupowaniu. Na pewno będzie bardzo miło. Zmierzymy się z rywalami z wysokiej półki. Ja w kadrze nie jestem długo i do tej pory nie grałem z zespołami spoza Europy. Mam nadzieję, że dane mi będzie wyjść na boisko w starciach z drużynami prezentującymi odmienny styl. Byłoby to dla mnie nowe i ciekawe doświadczenie.

Rafau Mocarz
2009-10-14 20:46:21
widziales gola?
2009-10-14 20:46:26
dudek bez szans

Pożegnanie z Afryką, odcinek ostatni czyli mecz o honor:

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

Jeśli ktokolwiek jeszcze wierzył w to, że matematyczne szanse wystarczą, aby awansować na przyszłoroczny mundial w RPA to w sobotę został sprowadzony na ziemię – tragedia w “gwiazdorskiej” obsadzie udała się Majewskiemu znakomicie, a z swojego dawnego podopiecznego – Piotra Polczaka, uczynił główną gwiazdę owej tragedii. Stefanowi pozostaje, więc czekać na nagrodę Oskara 2009 za najlepszy film katastroficzny – a nam na to, że owego Oskara odbierał będzie już jako były selekcjoner.

Przebieg tych eliminacji oraz miejsce na którym się znajdujemy nie pozostawiają złudzeń, że nasz rodzimy futbol jest w fatalnej sytuacji – jeśli zostajemy wyprzedzeni przez takie “futbolowe firmy” jak Słowenia, Irlandia Północna czy Słowacja, a jedyną ekipą jaką wyprzedzamy jest San Marino to prognozy na przyszłość nie mogą wyglądać za różowo. Fakty są takie, że dostaliśmy bardzo łatwą grupę i wydawało się, że walka o pierwsze miejsce stoczy się pomiędzy “Biało-Czerwonymi” i reprezentacją Czech. Rzeczywistość jednak okazała się inna i w sobotę stoczyliśmy pojedynek o jakże prestiżowe czwarte miejsce, chociaż Czesi mają jeszcze szansę wskoczyć wyżej. Wprawdzie ze Słowacją zagramy dopiero dzisiaj, ale na dzień dzisiejszy wszystko wskazuje na to, że jedyną drużyną z którą wygraliśmy dwumecz jest San Marino – w meczach z innymi przeciwnikami wygraliśmy do tej pory 1 mecz, a wszystkie wyjazdy kończyły się porażką.

Dzisiaj czeka nas mecz o tak zwany “honor” – w takich meczach lubiliśmy sprawiać niespodzianki, chociaż osobiście wolałbym, aby spotkań o honor było jak najmniej. Wszyscy pamiętają, gdy w meczu o nic przeciwko Stanom Zjednoczonym nasi kopacze nagli przypomnieli sobie jak się gra w piłkę i wygrali z Yankeesami. Podobnie było cztery lata później, gdy po fatalnej inauguracji z Ekwadorem i pechową porażką z Niemcami, nasi pokonali Kostarykę. Na boiskach w Austrii nie wyszedł nam nawet mecz o honor, chociaż wówczas przy korzystnym układzie dało się jeszcze awansować – to może wyjaśnia, dlaczego nam ten mecz nie wyszedł.

Prognozy na dziś różowe nie są – Słowacy grają z nożem na gardle, a to oznacza, że aby nie zniweczyć dwuletniego wysiłku zrobią wszystko, by zdobyć 3 punkty. W wyniku bojkotu kibiców na 47-tysięcznym Stadionie Śląskim będzie 5-7 tysięcy widzów, a to oznacza, że na dobrą atmosferę nie ma co liczyć – trudno się temu dziwić, skoro nasza reprezentacja prezentuje taki poziom. Oprócz tego, mecz postanowiła zbojkotować pogoda, co zresztą każdy widzi za oknem – może zamiast grać ze Słowakami w piłkę, nasi powinni zaproponować im wojnę na śnieżki? Na pewno, wówczas zwiększyłyby się nasze szanse na zwycięstwo.

Powszechna mobilizacja kibiców reprezentacji Polski trwa. Wszyscy aktywnie wspierają akcję, w której to polscy kibice mają zbojkotować ostatni mecz w ramach eliminacji do Mistrzostw Świata w 2010 roku w RPA pomiędzy Polską a Słowacją, który ma odbyć się 14 października na Stadionie Śląskim w Chorzowie.
Jakby nie patrzeć – inicjatywa bardzo ciekawa – kibice chcą pokazać piłkarskiej centrali swoje niezadowolenie. Nietrudno jest się zgodzić z kibicami – nasza reprezentacja gra poniżej oczekiwań, korupcja w polskiej piłce sięgnęła już dawno magicznej liczby 300, a jedynym pozytywem całej sytuacji, że organizacja Euro 2012 idzie zgodnie z planem, ale trudno to nazwać sukcesem PZPN. Nie ukrywajmy, że bez pomocy różnych ekip rządzących naszym krajem – nie byłoby właściwie niczego.
Jak wspomniałem – inicjatywa kibiców słuszna, ale czy będzie skuteczna? Nieskuteczna może być z kilku powodów. Po pierwsze – nie wszyscy zbojkotują ten mecz. Na meczu na pewno pojawi się grupy „niedzielnych kibiców”, którzy przyjdą na mecz w ramach środowej odskoczni od pracy, by przyjść zobaczyć coś innego, niż szara rzeczywistość, więc można się spodziewać nawet rodzin, które tłumnie przyjdą, pokrzyczą „Polska gola”, pokiwają głowami i po wyjściu ze stadionu zapomną o tym, jaki był wynik spotkania. Po drugie – czy Grzegorz Lato i spółka zrezygnują ze swoich stanowisk z powodu niepełnego stadionu? Zresztą, kto by zrezygnował z 50 tys. złotych miesięcznie z powodu kibiców? Nie od dziś wiadomo, że dla PZPN kibice są tylko klientami – warto wspomnieć mecz Polska-Słowenia we Wrocławiu, gdzie niską frekwencję wynikającą z małego stadionu wynagrodzono sobie, mówiąc delikatnie, wysokimi cenami za bilety. Zresztą proszę pamiętać, że przychody z meczu to nie tylko bilety, które stanowią niewielką część, lecz pieniążki pochodzące od sponsorów.
Co bym poradził kibicom? Przyjść na mecz i wyrażać na meczu w sposób kulturalny swój sprzeciw wobec polityki PZPN, korupcji. Kilka transparentów i cisza podczas całego spotkania. To byłaby dopiero akcja medialna.

Remis z Irlandią, przegrana ze Słowenią i po wyjeździe na Mistrzostwa Świata do RPA. Ale czy na pewno? Ja zawsze wierzę do samego końca!!! Teoretycznie jest szansa pojechać do Afryki. Zespół naszego nowego trenera Stefana Majewskiego nie zajmie pierwszego miejsca w grupie, ale w barażach może jeszcze zagrać. Jeśli pokonamy jutro Czechów, a Słowacja wygra ze Słowenią, Polska zrówna się punktami z drugą i trzecią Słowenią i Irlandią. Wtedy o końcowym kształcie tabeli zadecyduje eliminacyjna środa. W przypadku równej ilości punktów decydował będzie bilans bramkowy. Dlatego musimy trzymać kciuki za naszych. Dwie wygrane i jest szansa na baraż. Wszystko okaże się już w najbliższą środę.

Czy Grosik zabierze nas na Mundial?

Kraj pochodzenia: Słowacja
Gatunek: Dark Lager
Alkohol: 3,8%
Ekstrakt: 10,0%

Kraj pochodzenia: Słowacja
Gatunek: Lager
Alkohol: 5,0%
Ekstrakt: 12,0%

Kraj pochodzenia: Słowacja
Gatunek: Lager
Alkohol: 5,5%
Ekstrakt: 12,0%

W maju chcieliśmy zobaczyć inną stronę miasteczek podtatrzańskich i to dosłownie inną, bo po drugiej stronie Tater czyli w Słowacji. Wg mnie tamte miasteczka jakby tracą klimat i to dosłownie. Zaraz po przekroczeniu granicy jest już inaczej i gdyby nie Tatry, to by człowiek nie wiedział, że jest w ich okolicy. Same miasteczka: Lewocza, Kieżmark czy Stara Lubownia są całkiem urokliwe tylko, tak jak pisałem wcześniej, pozbawione całkowicie tatrzańskiego klimatu. Czy to lepiej, czy gorzej to każdego indywidualna sprawa – mi osobiscie się to nie za bardzo widziało. Pare fotek:

Kiedy przyglądam się ludziom, staram się patrzeć wzrokiem ciągłym, nieprzerywanym: natarczywość o stałym natężeniu odbierze spojrzeniu ukradkowość, a tym samym element podpatrywania,  szpiegowania, przyglądania się w celu oceny.

Andrzej Stasiuk "Jadąc do Babadag"

Takim spojrzeniem ciągłym wodzi po świecie Andrzej Stasiuk w “Jadąc do Babadag”. Mimo że podróże, które opisuje odbywają się w różnym, bynajmniej nie ciągłym czasie, czuje się jednak ich nieprzerwaność, jak dalszy ciąg raz napoczętej myśli, jak naturalną kolej rzeczy. Jeżdżąc pociągami czy samochodem po Polsce, Słowacji, Węgrzech, Rumunii, Słowenii, Albanii czy Mołdawii, autor zbiera do prywatnej kolekcji pamięci obrazy miejsc, które wolniej umierają niż ludzie. Fascynuje go pejzaż upadku, rozkładu, toku spraw niezmiennych od wieków. Poznaje ludzi, dla których nie istnieje przyszłość, którą Stasiuk nazywa wymysłem, czymś, w co się nie wierzy, choć wszyscy o tym do znudzenia mówią. Omija szerokim łukiem wielkie miasta, całe swoje zainteresowanie angażując we wsie i bezkres, który niczym nie chce zaskoczyć. Snuje rozważania o bezsensie podziałów krajów, o ich wcześniejszych losach i o konfliktach, które spowodowały, że postrzega się je tak, a nie inaczej – jeśli w ogóle dostrzega się je na mapie świata. Widzi pola słoneczników, złe drogi z nagłym końcem, krowy.  Niczego nie ocenia. Jego książka to subiektywny zapis, a nie krytyka. Pisząc i jeżdżąc, szuka odpowiedzi na pytanie, dlaczego w niektórych ludziach istnieje przymus podróżowania. Zastanawia się, czy

Być może wyrusza się w podróż po to, by nieść ocalenie faktom, by podtrzymywać ich wątły, jednorazowy błysk.

s. 51

Spokojnie zadaje sobie pytanie

(…) w stylu “co ja tu właściwie robię?”, czyli podstawową mantrę czy też modlitwę każdego podróżnika. Bo właśnie w podróży, rano, w obcym mieście, zanim druga kawa zacznie działać, doświadcza się najmocniej dziwności własnego, pozornie banalnego bytu. Podróż jest po prostu stosunkowo zdrowym rodzajem narkotyku.

s. 75

Po co czyta się Andrzeja Stasiuka? Po to, by razem z nim zadumać się nad bezkresem przestrzeni, historią, impulsem do ruszenia z plecakiem w drogę. Po to, by przyjrzeć się, jakie sceny wyryły się w jego pamięci. Po to, by dowiedzieć się, gdzie

Słońce staczało się na zachód jak odrąbana kogucia głowa.

s. 66

I jeszcze po to, by razem z nim dojść do wniosku, że

(…) życie składa się raczej z okruchów teraźniejszości, które zapadają w pamięć, i tak naprawdę tylko z tego składa się nasz świat.

s. 70

—

Andrzej Stasiuk, Jadąc do Babadag
Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2004

Mistrzostwa europy kobiet w piłce siatkowej:

Azerbejdżan – Serbia:

Słowacja – Czechy:

Obiecałam trochę zdjęć z Krywania(2494), więc są. Udało nam się dotrzeć na szczyt wedle planu tzn. na wschód slońca, nie pytajcie o której wychodziliśmy. Teraz ledwo chodzę, a tu pakowanie czeka, ale warto było. Jak zawsze.

So we’re back from Krivan(2494m) in High Tatras, Slovakia. The hike was very tough, but it was worth it, as we reached the summit just for the sunrise(sic) Now it is time to go to bed.

drużyna	set 1.	set 2.	set 3.	set 4.	set 5.	wynik
SŁOWACJA	25	15	10	25	14	2
POLSKA	21	25	25	14	16	3

KONIEC SPOTKANIA
14:16 – koniec meczu! Gruszka zablokowany, ale piłka ląduje poza boiskiem! Kolejny horror zwycięski dla naszej drużyny!!!
14:15 – Możdżonek nie daje szans rywalom uderzeniem ze środka!
14:14 – bronią się Słowacy – Nemec mocno uderza po prostej z lewej strony
13:14 – Gruszka szczęśliwie przepycha piłkę znad siatki na stronę Słowaków. Piłka meczowa dla Polski!
13:13 – Gacek myli się w przyjęciu zagrywki. Fatalny błąd Polaka
12:13 – w odpowiedzi Nemec z przesuniętej krótkiej
11:13 – Gruszka wykorzystuje dziurę w bloku i potężnie atakuje z lewej strony
11:12 – trafiają w boisko Słowacy
10:12 – doskonały blok “Biało-czerwonych” Możdżonek i Nowakowski blokują Divisa!
10:11 – punkt dla Polaków! Wychodzimy na prowadzenie – sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie. Słowacy wściekli na sędziego
Czas dla Zaniniego
10:10 – Kurek atakuje z kontrataku po bloku Słowaków! Mamy remis
10:9 – Bąkiewicz świetnie atakuje z lewej strony po skosie
10:8 – Kurek z drugiej linii… zablokowany przez podwójny blok. Robi się bardzo niebezpiecznie
Czas dla “Biało-czerwonych”
9:8 – Bąkiewicz zablokowany na lewej stronie
8:8 – mocne uderzenie Kurka z zagrywki, ale niestety minimalnie niecelny
7:8 – myli się Ogurcak i zmiana stron odbędzie się przy prowadzeniu Polaków!
7:7 – Divis zbiegł do środka i skutecznie uderzył
6:7 – znów świetnie Polacy w obronie, a po chwili Nemec atakuje poza boisko! Wychodzimy na prowadzenie!
Czas dla włoskiego szkoleniowca Słowaków – Zaniniego
6:6 – znakomita obrona, a po chwili świetny atak Bąkiewicza z drugiej linii i mamy remis!
6:5 – Nemec serwuje w taśmę
6:4 – mocne uderzenie Ogurcaka, piłkę odbił Bąkiewicz, ale ta ląduje niestety poza boiskiem
5:4 – dobry atak Możdżonka ze środka, Słowacy kompletnie bez szans na obronę
5:3 – nie może przebić się przez słowacki blok Kurek
Czas dla Polski
4:3 – piłka na aucie po bloku “Biało-czerwonych” – Słowacy na prowadzeniu
3:3 – Kurek niestety zablokowany na lewej stronie przez podwójny blok
2:3 – Ogurcak tym razem punktuje, piłka otarła się o polski blok po jego ataku
1:3 – Ogurcak zatrzymany przez Możdżonka i Gruszkę!
1:2 – Divis myli się na zagrywce
1:1 – znów przed szansą był Gruszka, ale tym razem został powstrzymany przez blok rywali
0:1 – Gruszka pewnie atakuje z drugiej linii z prawej strony

KONIEC CZWARTEGO SETA
25:14 – dobry atak Ogurcaka kończy czwarty set. Będziemy świadkami tie-breaka
24:14 – Możdżonek zablokowany po ataku ze środka i Słowacy będą mieć piłkę meczową
23:14 – kontratak Słowaków i Divis przedziera się przez potrójny blok
Czas dla Daniela Castellaniego. Fatalnie wygląda gra naszych reprezentantów w tym secie
22:14 – Divis plasuje piłkę z lewej strony, a u nas brakuje asekuracji
21:14 – świetne uderzenie Jarosza z drugiej linii z prawej strony
21:13 – źle rozprowadzony kontratak Polaków, co po chwili skutecznym uderzeniem wykorzystują rywale
20:13 – myli się w ataku Ogurcak
20:12 – słaby atak Bartmana. Słowacy rządzą niepodzielnie w tym secie
19:12 – długa wymiana, zakończona atakiem Ogurcaka, który przepchnął Jarosza, a piłka spadła po polskiej stronie
18:12 – Bąkiewicz potężnie z prawej strony po prostej i Masny nie zdołał wybronić piłki
18:11 – zatrzymany atak Kurka z drugiej linii przez Kmeta
17:11 – potężny atak Plińskiego ze środka
17:10 – w odpowiedzi Słowacy obijają ręce Kurka i Plińskiego
16:10 – dobry atak Bąkiewicza z prawej strony
16:9 – Gruszka zablokowany na pojedynczym bloku przez Kohuta i na drugiej przerwie technicznej siedem punktów przewagi mają nasi sąsiedzi zza południowej granicy. Czwarty set wygląda podobnie do trzeciego, tyle że obróciły się role
15:9 – skutecznie w ataku Divis
14:9 – dobry plas Kurka w okolice dziewiątego metra, z którym nie poradzili sobie Słowacy
14:8 – teraz jest już naprawdę niedobrze. Kurek zablokowany, a “Biało-czerwoni” przegrywają sześcioma punktami
13:8 – Ogurcak trafia w boisko z zagrywki, Polacy protestują, sędziowie jednak nie zmieniają decyzji
12:8 – Kurek w ataku z lewej strony… dotyka niestety taśmy. Polacy chyba zbyt wcześnie uwierzyli, że ten mecz jest już wygrany
Przerwa na żądanie Daniela Castellaniego.
11:8 – dobra zagrywka Ogurcaka i rywale odskakują na trzy punkty
10:8 – w odpowiedzi Divis z lewej strony
9:8 – błąd Słowaków na zagrywce
9:7 – Kohut trafia z przesuniętej krótkiej
8:7 – nie było bloku po ataku Nemeca i zbliżamy się na jeden punkt!
8:6 – Ogurcak zdobywa punkt z lewego ataku i na przerwę techniczną Słowacy schodzą z dwupunktowym prowadzeniem
7:6 – dużo miejsca miał w ataku Gruszka, co skrzętnie wykorzystał
7:5 – Divis wykorzystuje dziurę w naszym bloku i posyła piłkę w pole gry Polaków
6:5 – dobra kiwka Zagumnego zaskakuje rywali
6:4 – szybka odpowiedź Divisa ze środka
5:4 – obity blok Słowaków i punkt dla “Biało-czerwonych”
5:3 – dobry plas Divisa z lewej strony
4:3 – teraz Kurek potężnie uderzył po skosie
4:2 – Nemec uderzył po prostej z lewej strony poza boisko… ale po rękach Bartosza Kurka
3:2 – w odpowiedzi punktują “Biało-czerwoni”
3:1 – Nemec tym razem zaatakował skutecznie po skosie
2:1 – znów dobrze funkcjonuje nasz środek – Możdżonek zdobywa punkt
2:0 – skuteczny atak Nemeca z lewej strony po prostej
1:0 – tym razem Słowacy rozpoczynają od prowadzenia. Piłkę próbował jeszcze ratować Zagumny, ale wpadł w bandy reklamowe…

KONIEC TRZECIEGO SETA
10:25 – w boisko nie trafia także Nemec i wygrywamy trzeciego seta!
10:24 – Możdżonek myli się na zagrywce
9:24 – Gruszka przedziera się przez ręce Ogurcaka. Piłka setowa dla Polski!
9:23 – rewanżuje się Divis udanym atakiem ze środka
8:23 – Divis myli się jednak na zagrywce…
8:22 – Nemec zdobywa wreszcie punkt dla swojej drużyny
7:22 – kolejny błąd Słowaków w ataku – nasi rywale nie wiedzą co się dzieje
7:21 – Możdżonek zatrzymuje w bloku Divisa!
7:20 – świetny potrójny blok “Biało-czerwonych” – Słowacy już się nie podniosą
7:19 – długa wymiana piłki, aż wreszcie świetnie wystawia piłkę Zagumny, a Gruszka uderza w sam środek pola gry rywali z przesuniętej krótkiej
7:18 – błąd Słowaków w ataku
7:17 – as serwisowy w wykonaniu Pawła Zagumnego!
7:16 – Możdżonek w odpowiedzi ze środka i Polacy prowadzą dziewięcioma punktami przy zejściu na drugą przerwę techniczną w trzecim secie! Ciężko uwierzyć, aby coś jeszcze mogło się zmienić – brawo “Biało-czerwoni”!
7:15 – skuteczne uderzenie Nemeca z prawej strony po prostej
6:15 – Kmet popełnia błąd, atakując, gdy piłka była po polskiej stronie, deklasujemy jak na razie reprezentację Słowacji
6:14 – potężne uderzenie Sopki z lewej strony prosto w twarz Kurka, Polak zwija się na boisku. Po chwili już wszystko w porządku
5:14 – Słowacy na leżąco próbowali wybronić piłkę po ataku Bąkiewicza, ale nieskutecznie!
5:13 – Zagumny na pojedynczym bloku powstrzymał Sopkę!
5:12 – świetne tempo gry i Pliński potężnie uderza z krótkiej
5:11 – dobry atak Słowaków
4:11 – Nemec psuje zagrywkę
4:10 – wreszcie punkt dla rywali “Biało-czerwonych”. Kurek został nabity w bloku
3:10 – Słowacy nie mogli przedrzeć się dwukrotnie przez polski blok, a po chwili z kontrataku z lewej strony świetnie uderzył Kurek
I znów przerwa dla Słowacji
3:9 – Gruszka świetnie atakuje z prawej strony w sam narożnik boiska. Powiększa się przewaga Polaków, Słowacy zdają się tracić wiarę już na początku tego seta
O czas prosi selekcjoner Słowacji
3:8 – Kurek zbija piłkę przechodzącą nad siatką, po złym rozegraniu reprezentantów Słowacji i mamy pięć punktów przewagi przy zejściu na pierwszą przerwę techniczną w drugim secie
3:7 – Słowacy bezradni po uderzeniu Kurka z lewej strony w kontrataku
3:6 – i znów trzy punkty przewagi Polaków
3:5 – tym razem skuteczna odpowiedź naszych rywali
2:5 – fatalny atak Sopko z prawej strony. Piłka ląduje daleko poza linią końcową boiska, a bloku z pewnością nie było
2:4 – Gruszka omija blok Kmeta i Nemeca, i punktuje!
2:3 – Możdżonek trafia z krótkiej w siatkę
1:3 – Kmet trafia z przesuniętej krótkiej
0:3 – Zagumny zdobywa punkt bezpośrednio z zagrywki!
0:2 – potężny atak Divisa po skosie… poza boisko!
0:1 – znów Polacy dobrze rozpoczynają. Dynamiczny atak Kurka i prowadzimy

KONIEC DRUGIEGO SETA
15:25 – Bartman spokojnie obija w kontrataku ręce Bencza i wygrywamy drugiego seta ze sporą przewagą!
15:24 – as serwisowy Woickiego! Będzie piłka setowa dla Polski
15:23 – na raty Bartman, wreszcie za drugim razem przełamuje ręce Divisa, a piłka spada po stronie Słowaków
15:22 – zgubiony blok Słowacji i Bąkiewicz atakuje “na czystej siatce”!
15:21 – …już sześć
14:21 – Słowacy niepotrzebnie dotykają piłkę uderzoną przez Plińskiego i mamy siedem punktów przewagi
14:20 – Gruszka trafia z drugiej linii z prawej strony
14:19 – znów nieporozumienie w polskiej drużynie, w obronie dwóch naszych graczy zderzyło się ze sobą
13:19 – potężny atak Kurka z lewej strony
13:18 – nieporozumienie Polaków w kontrataku i punkt dla Słowacji
12:18 – mylą się także rywale “Biało-czerwonych”
12:17 – Bąkiewicz “pakuje” piłkę w taśmę z zagrywki
11:17 – kontra Polaków, atak Kurka blokują Słowacy, ale piłka ląduje na aucie – powiększamy przewagę!
11:16 – złe przyjęcie Słowaków po zagrywce, a w ataku myli się Ogurcak i mamy aż pięć punktów przewagi przy zejściu na drugą przerwę techniczną
11:15 – przesunięta krótka i znów Słowacy bezradni po ataku Możdżonka
11:14 – w odpowiedzi Nemec z lewej strony
10:14 – kolejny punkt dla Polski, po świetnym ataku Możdżonka
10:13 – niestety z tego elementu gry myli się również Pliński
9:13 – Pivovarci psuje zagrywkę
9:12 – skuteczny atak Słowaków
8:12 – Ogurcak zagrywa w siatkę
8:11 – skuteczny atak Słowaków
7:11 – i znów świetna kontra Polaków. Pliński nie daje szans na obronę!
Czas dla Słowacji
7:10 – doskonały atak z przesuniętej krótkiej i odskakujemy rywalom już na trzy punkty
7:9 – Kurek obija ręce Słowaków w kontrataku
7:8 – dobre wystawienie do Kurka, a ten kończy atak potężnym uderzeniem. Punkt przewagi Polaków na pierwszej przerwie technicznej w drugim secie
7:7 – piłka ląduje poza boiskiem po zagrywce Możdżonka
6:7 – Ogurcak zablokowany przez podwójny blok, a piłka spada po stronie Słowaków. Znów dobre zachowanie Plińskiego
6:6 – teraz Divis skutecznie rewanżuje się w ataku
5:6 – doskonały plas Gruszki pod nogi Divisa. Duży błąd naszych rywali
5:5 – aut po uderzeniu Bąkiewicza
4:5 – dobry atak Gruszki po prostej z prawej strony, Słowacy jeszcze próbowali bronić – ale nieskutecznie
4:4 – z drugiej linii potężnym uderzeniem przedziera się przez polski blok Ogurcak. Niestety po dobrym początku już mamy remis
3:4 – długa wymiana piłki – wreszcie plas Divisa trafia w boisko przy samej linii końcowej. Polacy protestują, twierdzą, że piłka nie trafiła w boisko
2:4 – na raty Słowacy, z lewej strony skutecznie zaatakował Divis
1:4 – niewiele zabrakło, aby Kmeta zablokował Bąkiewicz. Pierwszy punkt dla Słowacji
0:4 – teraz sędziowie odgwizdują błąd ustawienia Słowakom! Prowadzimy już czterema punktami, a trener Słowaków prosi o przerwę
0:3 – świetnie rozpoczyna się ten set. Teraz zatrzymany Nemec. Doskonale w bloku gra Pliński
0:2 – znów zablokowany Divis!
0:1 – zaczynamy od skutecznego bloku

KONIEC PIERWSZEGO SETA
25:21 – Nemec kończy skutecznym uderzeniem pierwszego seta
24:21 – Divis z kontrataku… ale nie trafia w ręce Polaków, a piłka ląduje daleko poza boiskiem
24:20 – ładna kombinacja Słowaków i skuteczny atak Divisa. Piłka setowa dla Słowaków
23:20 – Pliński i Bąkiewicz powstrzymują atak Nemeca!
23:19 – świetna kiwka Masnego i znów cztery punkty straty
22:19 – poprawia się Jarosz, który z lewej strony wykorzystuje dziurę w podwójnym bloku rywali
22:18 – trzy próby Jarosza, dwie wybronione, trzecia zablokowana. Niestety źle to wygląda
21:18 – teraz bardzo dobry atak Plińskiego ze środka. Jarosz zmienia… Zagumnego, tego jeszcze na tych mistrzostwach nie było. Wszedł także Woicki
21:17 – Nemec przedarł się przez ręce blokującego Kurka
20:17 – wreszcie dobre tempo “Biało-czerwonych” i udany atak Możdżonka ze środka
20:16 – błąd ustawienia Polaków sygnalizuje sędzia i… tracimy punkt.
Czas dla trenera Castellaniego
19:16 – dobry atak Ogurcaka z lewej strony
18:16 – Divis myli się na zagrywce
18:15 – delikatny plas Divisa i brak asekuracji w naszej drużynie
17:15 – dobre uderzenie Gruszki
17:14 – fatalny atak Możdżonka z przesuniętej krótkiej. Reprezentant Polski nie trafił czysto w piłkę i ta wylądowała na siatce
16:14 – dziura w polskim bloku wykorzystana przez rywali. Reprezentacja Słowacji ma dwa punkty przewagi przy zejściu na drugą przerwę techniczną w pierwszym secie
15:14 – bardzo długa wymiana, pierwsza w dzisiejszym meczu, zakończona skutecznym atakiem Bąkiewicza, którego nie byli w stanie wybronić Polacy
15:13 – znów Kohut trafia ze środka
14:13 – Kurek obija blok Słowaków i piłka wypada na aut
14:12 – w odpowiedzi potężny atak Kohuta ze środka
13:12 – dobry plas Kurka, który całkowicie zaskoczył naszych południowych sąsiadów
13:11 – zbyt łatwo sobie radzą Słowacy, Kohut zdobywa punkt
12:11 – długa wymiana piłki, aż wreszcie Kurek przełamuje potrójny blok rywali
12:10 – dobra passa Słowaków, tracimy już trzy punkty. Natychmiast reaguje Castellani – czas dla “Biało-czerwonych”
11:10 – Gruszka zablokowany po ataku z prawej strony przez Kohuta
10:10 – dobry atak Kmeta i już remis
9:10 – zgubiony polski blok i Masny punktuje
8:10 – punkt dla Polski
8:9 – Polacy ofiarnie bronili, Gacek wylądował między bandami reklamowymi, na szczęście naszemu zawodnikowi nic się nie stało
7:9 – Bąkiewicz przedziera się przez podwójny blok Słowacji
7:8 – Pliński nie zdołał umieścić piłki w boisku po zagrywce
6:8 – Pliński trafia z przesuniętej krótkiej i na pierwszą przerwę techniczną schodzimy z dwupunktowym prowadzeniem
6:7 – tym razem skutecznie rywale “Biało-czerwonych”
5:7 – ładny podwójny blok Polaków zatrzymuje Masnego
5:6 – Gruszka trafia w siatkę
4:6 – Kurek celnie po kontrze z lewej strony
4:5 – błąd Słowaków na zagrywce
4:4 – w odpowiedzi znów z lewej strony Ogurczak
4:3 – punkt dla Polaków
3:3 – kontratak Ogurczaka, znów obity polski blok i mamy remis
2:3 – Ogurczak obija ręce polskiego bloku
1:3 – świetny atak Gruszki z lewej strony
1:2 – dobry atak Kmeta ze środka
0:2 – błąd Słowaków w ataku
0:1 – zaczynamy od punktu

Podopieczni Daniela Castellaniego z kompletem zwycięstw prowadzą w tabeli grupy E.

Źródło: sport.onet.pl

Właściwie to moja miłość do Słowacji – taka pełna i świadoma – rozpoczęła się od pierwszej wizyty w Bardejowie w 1999 r., kiedy to jeszcze jako student wyruszyłem na kilkugodzinną wyprawę z Krynicy do tego urokliwego miastczka. Później każdy swój pobyt w Beskidzie Sądeckim wykorzystywałem na odwiedziny Bardejowa. To wszak ledwie 31 km od centrum Krynicy – trasa z pięknymi widokami na Beskid. Po stronie słowackiej droga wiedzie przez kotlinę. To tam po raz pierwszy zrozumiałem i odczułem klimat wiersza Julii Hartwig, w którym opisuje nie do końca docenianą, ciepłą, łagodną, niemal śródziemnomorską “naszą siostrę” Słowację. Odtąd już Bardejów i droga doń prowadząca od polskiej granicy staną się moim prywatnym uosobieniem całej Słowacji – z zielonymi, zawsze nasłonecznionymi południowymi stokami Karpat, z cudnym już jesiennym zapachem ognisk palonych w polach i ogrodach, smakowitą wonią warzyw, widokiem winorośli, smukłą siegającą nieba wieżą bardejowskiego gotyckiego kościoła i skromnymi wieżyczkami jakby barokowych kościółków w mijanych wioskach.

Tym razem miałem wyjątkowo sporo czasu na kontemplowanie Bardejowa. Już nie biegałem w pośpiechu po Rynku, wąskimi uliczkami niedużej starówki, ale w spokoju usiadłem na ławeczce w Rynku i obserwowałem nieco senne, ale kojące życie małego miasteczka. Gargulce na gotyckim kościele, którym wcześniej nie miałem czasu się przyjrzeć, nie wzbudzały najmniejszej odrazy, wydawały się natomiast – wbrew sobie, własnej istocie i przeznaczeniu (wszak są rzygaczami) – zabawne i sympatyczne, pomimo swoich wyłupiastych wielkich oczu, wykrzywionych w złośliwym grymasie grubych warg i diabelskich rogów.

Stary Rynek był wolny od turystów, jedynie bardejowianie przedsiadywali na ławeczkach wokół, albo stojąc toczyli ważne rozmowy dnia codziennego. Tuż obok nas stanęły dwie młode mamy, babcia i dwójka maluchów – chłopak i dziewczynka, około 3 – letnie szkraby, które baraszkowały jak małe niedźwiadki, aż do momentu potknięcia się i upadku dziewczynki. Ta jednak była na tyle dzielna, by się nie rozpłakać na zanadto długo i za głośno. Później zabawa została wznowiona, jednak tym razem przybrała postać pogoni za gołębiem, ale raczej po to by go złapać i przytulić ewentualnie zabrać do domu jako przytulankę, niż by go nastraszyć. Ten jednak najwyraźniej opacznie zrozumiał okrzyki – w jego wobrażeniu pewnie przeraźliwe – “Holub!”, “Holub!” – i czmychnął czymprędzej gdzieś na dach jednej z kamienic.

W Rynku w jednej z kamienic znajduje się także Dom Polsko – Słowacki, który miałem kiedyś przyjemność odwiedzić i obejrzeć wystawę fotografii z kopalni soli w Wieliczce. Nieopodal warto także zajrzeć do Muzeum Ikon. Wschodnia Słowacja to wszak region licznie zamieszkały przez wyznaców cerkwi grekokatolickiej, potomków osadników z Rusi (obecnie Ukrainy) i Wołoszczyzny. Muzeum mieści się w kamienicy z bodaj XVII wieku i choć ekspozycja nie jest może urządzona tak nowocześnie, jak w Muzeum Ikon w Supraślu (brak odpowiednio wygaszanach i zapalanych świateł budujących nastrój, wydobywającej się z ukrytych głośników cerkiewnej muzyki, pomieszczeń stylizowanych na katakumby, wnętrze celi zakonnika piszącego ikony, czy wnętrze prostej wiejskiej chaty), to jest tu o tyle lepiej, że ikon nie kontempluje się w grupie, muzeum można zwiedzać indywidualnie, a przecież czymże innym niż swego rodzaju modlitwą może być wpatrywanie się w ikonę? Nie sprzyja temu w żaden sposób ani grupa, ani przewodnik.

Odchodząc nieco od Rynku warto odwiedzić również gotycki kościółek, szpetnie jednak otynkowany – sądząc po szarości – w czasach komunistycznych. Tutaj trafiliśmy kiedyś na miłą panią, która z własnej inicjatywy, niezwykle uprzejmie i serdecznie oprowadziła nas po świątyni. Nieopodal kościółka ulokowała się barokowa pastelowa cerkiew grekokatolicka z przepięknym ikonostasem, do której też warto zajrzeć, bo hałaśliwe wycieczki do obu tych świątyń nie docierają, stąd też atmosfera do kontemplacji panuje w nich wymarzona.

I wreszcie rzecz przyziemna, może nieco niestosowna jak na bloga, ale wszak ludzka i jednak na swój sposób ważna. Pochłaniane w dużych ilościach latem płyny wywołują czasem potrzebę skorzystania z toalety publicznej. I muszę przyznać, że tak czystych toalet, jak w Bardejowie, Preszowie i Koszycach nie widziałem jeszcze nigdy. A panie – u nas takie panie nazywane są babciami klozetowymi, tutaj jednak ze względu na wiek owych kobiet w żaden spoób nie można byłoby nazwać ich babciami – mogłyby śmiało i z powodzeniem startować w konkursie na najsympatyczniejszą pracownicę toalety publicznej w świecie. Nie dość, że są uprzejme – o uprzejmości Słowaków pisałem w poprzednim poście – miłe, to jeszcze chętnie wdają się w rozmowę i uczą prawidłowej słowackiej wymowy, która wbrew pozorom wcale nie jest taka posta.

CDN…

Wreszcie – po dwóch latach nieobecności – udało mi się wrócić do ukochanej Słowacji. Wschodnia Słowacja, Bardejów, Stara Lubovnia, Sabinow, Preszów. Pogranicze wyśmienite, jeszcze bardziej niż Podlasze, tak, tak Podlasze, kraina pod Lachami, a nie jakaś ziemia pod lasami, bo to przecież byłaby brednia, rejon porośnięty prastarymi puszczami miałby być krainą położoną gdzieś pod lasami? Nic z tego, to była ziemia tuż przy Lachach, stąd to Podlasze, Podlachia – na starych mapach. Ale do rzeczy – wschodnia Słowacja to pogranicze modelowe, ze swoją pigułką w postaci Kurova – małej wioski tuż po przekroczeniu granicy w okolicach Muszynki. Wioska wielkości powiedzmy Jurowiec pod Białymstokiem, może jeszcze mniejsza, w której przy każdej wizycie odwiedzam kościół katolicki, grekokatolicki i cerkiew prawosławną. Tym razem, dosłownie przedwczoraj dowiaduję się od dzwonnika z cerkwi grekokatolickiej, że najwięcej jest tu wyznawców Unii.

Pogranicze na którym wymieszali się jak w garncu Słowianie – Słowacy, Rusini czy Rusnacy, Madziarzy, Wołosi, Niemcy, Żydzi, a pewnie i jeszcze kilka innych nacji można byłoby dorzucić. To stąd zapewne takie ciekawe typy urody płci obojga – śniade panie o czarnych lub lśniących brązowych włosach, tacy też panowie, ciemni blondyni i ciemne blondynki o oliwkowej karnacji, płowowłose piękności o dużych ciemnych oczach albo ciemnowłose o karnacji mlecznobiałej.

Ale zostawmy na razie typy urody i przejdźmy do bogactwa kulturowego. Dziś przystanek Preszów – Presov. W rynku piękne kamienice renesansowe, późnogotycki kościół, a tuż dalej przepiękna barokowa cerkiew grekokatolicka, nieopodal kościoła zbór ewangelcki i miejsce kaźni uczestników powstania antyhasburskiego z bodaj 1697 r. – szlachciców madziarskich i mieszczan. Pomnik upamiętniający ofiary epidemii z 1751 r. (daty pewien już nie jestem – ta zawodna ludzka pamięć!) w miejscu egzekucji zarządzonej przez habsburskiego generała.

W grekokatolickiej cerkwi modlę się przy grobach męczenników tego kościoła – biskupów Vasyla Hopko i Pavla Gojdica. Władze komunistyczne żarliwie zwalczały unitów, przekazując ich majątek cerkwi prawosławnej. Łatwiej było im kontrolować cerkiew prawosławną niż uznających zwierzchnictwo Watykanu grekokatolików, do tego dochodziła jeszcze stara i dobra zasada “dziel i rządź” i zarzewie konfliktu mamy gotowe na lata.

Preszowska cerkiew z zewnątrz wygląda – przez swój czysty barok – jak kościół katolicki, dopiero po wejściu do wewnątrz, widząc rzucający się w oczy przepiękny ikonostas nie mamy wątpliwości, że jest to świątynia obrządku wschodniego, bizantyjskiego. Zwracamy także uwagę na tablicę upamiętniającą wizytę w 1995 r. w Preszowie i w samej cerkwi Jana Pawła II, oraz kopię całunu turyńskiego. Uprzejma zakonnica zapala nam światło przy tablicy opisującej jego historię.

A właśnie a propos uprzejmości – otóż ta wydaje się być jakąś cechą narodową Słowaków. To nie tylko moje spostrzeżenie, i nie poczynione po raz pierwszy, ale potwierdzające się przy każdej wizycie w tym pięknym kraju, a zatem pretendujące do prawdy jedynej. Gdzie byśmy się nie pojawili – sklep, kiosk, parking, toaleta publiczna, księgarnia, wszędzie jesteśmy witani – nie dawano nam nigdy dojść pierwszym do słowa – pozdrowieniem “dobry den”, niewymuszonym, szczerym, z towarzyszącym mu uśmiechem. Nie widać tu na ulicach tak powszechnego u nas typu Polaczka – cwaniaczka, niedostrzegalna jest też agresja. Nie miejmy jednak złudzeń raj to, to nie jest, choć istnieje podobno Słowacki Raj, ale jest to – o ile mi wiadomo, bo tam nie byłem – raczej kompleks jaskiń niż raj biblijny czy ziemia obiecana. Mniej lub bardziej regularna lektura słowackiego tygodnika “Tyżdeń” pozbawia mnie też jakichkolwiek złudzeń. Co nie zmienia jednak faktu, że kultura relacji międzyludzkich dnia codziennego jest tą dziedziną życia, której Polacy powinni się od Słowaków uczyć. A co do owego tygodnika, to nabyłem go po raz pierwszy w życiu w wersji papierowej i oddaję się każdego popołudnia nieziemskiej, błogiej, rozkosznej przyjemności obcowania z językiem słowackim, którego próbuję także w mowie, co jednak nie wzbudza entuzjazmu wśród samych Słowaków, na który – nie ukrywam – tak bardzo liczyłem. Ech, cóż, próżność ludzka nie zna miary, na pochwały trzeba jeszcza widocznie poczekać.

Ciąg dalszy nastąpi…

Jupi! Znalazł się pierwszy odważny czytelnik tego bloga, więc wysilam się bardziej. I będę pisać i pisać i pisać . Awanturniczy blog z pewnością z wpisu na wpis będzie bardziej awanturniczy, gdyż przy pierwszym kontakcie bywam nieśmiała. Początek będzie skromny.

Otóż los rzucił nas na Słowację [nas, czyli P. i M.]. Jakże ulubiony był to kraj, zanim nie wszedł do strefy euro.  Te wypady na narty, czekolada Studencka kupowana na metry, Złote Bażanty za 1,20 zł… Teraz z 400zł w kieszeni nie było tak różowo. Ale czyż w podróżowaniu najważniejszy jest budżet?

[tu, jak się nauczę, a kiedyś na pewno to nastąpi, wstawię mapkę tras, teraz z konieczności muszę zarysować obszar eksploracji słownie]

W czwartek wieczorem, po przejechaniu kilkudziesięciu nadprogramowych kilometrów, dzięki uprzejmości Czechów, znaleźliśmy się w Nowej Leśnej. O poranku wyruszyliśmy na Krywań. Bardzo polecam, byle nie 15 sierpnia, kiedy to dzikie słowackie tłumy ciągną na ten symboliczny  szczyt. Podobno ta góra właśnie znajduje się w herbie naszych południowych sąsiadów – tak przynajmniej twierdził pan, który podwoził nas na stopa do Tatrzańskiej Łomnicy. Z Krywaniem poradzi sobie nawet paralityk – taki wniosek można wysnuć, kiedy w drodze na szczyt mija się starsze panie z pieskami i młodzież w klapkach. Dzięki mgle nawet lęk wysokości nie zatrzymał mnie w drodze na szczyt [chociaż szłam tam powoli].

Następnego dnia – Rysy.  Tłok niemiłosierny, aż dziw bierze, że ludzie wzajemnie się nie pozabijali na szczycie. Kiedy już się tam wdrapałam, usiadłam na skale i nie mogłam się ruszać – tak się bałam, ale było warto, zdecydowanie.

Powrót znowu autostopem, bo w kieszeni zostało 3,50 euro. Tym razem z miłą niemiecką parą, która zabrała nas aż do Krakowa. Dziękujemy!

Na przyszłość: przed wyjazdem wymienić złotówki na euro.

Zdjęcia

Wróciłem z Jaworek. To był wieczór, jakoś wpół do ósmej. Wysiadłem z samochodu z tobołkami i tak sobie myślę, że znowu przychodzi mi wracać do szarej codzienności. Trzy dni wczasów. Mało. Ale to na pewno bardziej wartościowe trzy dni, niż, powiedzmy, dwa tygodnie zwykłego życia.

Bo:
- Byłem na Słowacji, przekonałem się, że słowacka cola jest niemożliwa do wypicia, w przeciwieństwie do tamtejszego specjału – piwa Złoty Bażant
- W jeden dzień pojechaliśmy na rower wzdłuż Dunajca, wróciliśmy, wjechaliśmy na Palenicę, zjechaliśmy po torze saneczkowym i jeszcze mieliśmy siłę, by wieczorem wybrać się na herbatkę do pewnego górala (no dobra, ja nie miałem siły i musiałem się jeszcze przed tym zdrzemnąć)
- Zobaczyłem, że Górale to świetni, bezpośredni ludzie. “Proszę po imieniu, nie na “pan”, bo u nas nikt nie panuje”
- I w ogóle takie miłe akcenty, jak pogadanka polsko – czeska na górze na granicy polsko – słowackiej, albo łowiecki, których chmara zablokowała nam przejście na szlaku.

I to wszystko daje człowiekowi coś, co się zwie “ikspiriens”. I takie fajne wspomnienia. Jak dla mnie, coś takiego jest w życiu bardzo wartościowe, bo lepiej niż stówkę w portfelu jest mieć wspomnenie, jak to się kładło o drugiej w nocy na asfaltowej drodze prowadzącej do granicy z Białorusią i robiło z przyjaciółmi zdjęcia, a potem uciekało do rowu, gdy przybliżał się jakiś samochód (mamy fantazję, to prawda , ale to wspomnienie pochodzi już z innego wyjazdu, w 2008 roku).

Jeśli o mnie chodzi, wolałbym mieć w świadomości właśnie takie odpały niż zarabiać kupę forsy, robić karierę a w głębi duszy czuć się samotnym i nieszczęśliwym.

I może dlatego uwielbiam podróżować. Właśnie dla takich wspomnień. Chciałbym naprawdę wiele rzeczy zrobić. Jedyny problem to słomiany zapał i bierność, jeśli chodzi o realizację. Ale czas to zmienić

[i tutaj dla nastroju pasuje muzyczka z reklamy nutelli (ja to też mam artystyczne wizje )]

Jednym z mych obowiązkowych na każdym wyjeździe zajęć jest nagrywanie zapowiedzi transportowych – nieważne czy mówi automat na nowiutkim dworcu, czy znudzony homo sovieticus pracujący na kolei od czterdziestu lat. Nagrywam komunikaty w tramwajach, trolejbusach, metrze; jedynie autobusy mnie nudzą, ale i z nich znajdą się pamiątki. Zboczenie? Owszem, zboczenie maniaka transportowego.

Najpiękniejszy tramwaj świata – Tatra T3 – na ulicy Hviezdoslavovej w Koszycach.

Jako że nie jestem jedynym tego typu maniakiem, postanowiłem podzielić się zbiorami z ostatnich dwóch lat. Wrzuciłem na zewnętrzne serwery nagrania z dworców kolejowych i wagonów metra – być może komuś się spodoba.
Jeśli znajdą się chętni na tego typu pliki, podzielę się kiedyś jeszcze nagraniami tramwajowymi i trolejbusowymi; musiałbym jednak najpierw poradzić sobie z zalegającymi na dysku dziesiątkami nieuporządkowanych plików.

Dworce.rar – 30,06 MB – 88 nagrań z rozmaitych części Polski, a także z Rosji, Ukrainy, Słowacji, Czech i Australii. Jakość różna.

Metro.rar – 5,68 MB – 24 nagrania z metra kijowskiego, petersburskiego i praskiego.

Pliki przetestowane programem antywirusowym Avast 4.8.