…czyli co można zobaczyć ostatnio na codzień w zasięgu swojego własnego wzroku -wystarczy się rozejrzeć

W miniony weekend wybraliśmy się do pobliskiej Dębiny, by poobserwować pierwsze oznaki -dopiero co nastałej- wiosny.

Nie przeszkadzał nam ani siąpiący deszcz, ani obecne jeszcze zimno: ubraliśmy się ciepło i z aparatem w dłoniach wyruszyliśmy na pierwszy tegoroczny wiosenny spacer.

Już po wejściu w ‘Dębinowy świat’ wypatrywałam zielonych listków.

A oto i efekt -młode, jeszcze nie rozwinięte fiołki:

A oto i młoda zielona trawa:

Nareszcie optymistyczna zieleń, która po ponurej zimie cieszy oczy

Dębina jest też ewenementem z innego powodu -kiedy tylko weszliśmy do parku (zaraz obok ulicy Dolna Wilda) – słowiki, sikorki i dzięcioły zafundowały nam piękny, intensywny wiosenny koncert

Czuło się radość w ich głosikach, a wystarczyło po prostu stać w miejscu i słuchać, słuchać, słuchać… chciałam jeszcze zostać, naprawdę niesamowita była ta chwila (szkoda, że nie miałam dyktafonu), jednak wspólnie zadecydowaliśmy, że ruszamy dalej.

Dębina jest niesamowicie piękna, a wystarczy tak niewiele -rozejrzeć się wokół siebie:

Krajobrazy -myląco- są jeszcze nieco jesienne. ospałe; ale piękne:

Nowy mostek na Grundeli:

Oto i pączek porzeczki alpejskiej -największy symboliczny symptop wiosny:

Znów wszechobecne kępki trawy:

Kwitnąca leszczyna, i tzw. jej ‘kiełbaski’ :

Wszystko przekonuje, że wiosna już jest wśród nas

Nawet gołąb grzywacz spotkany w Dębince:

Niesamowite spotkanie, ten dziki gołąb był naprawdę duży.

A teraz zagadka:  czy ktoś z odwiedzających moją stronę internautów wie, co za roślinę przedstawia ta fotka…?

Widok z rozdzielonej grundelowej grobli:

I piękne widoki z ww. nowego dębinowego mostka:

Myślę, że budowa mostków bardzo dużo daje Dębinie -wzbogaca i podkreśla jej naturalne piękno; sprawia, że spacerując po parku można na nowo odkryć atrakcyjność tego miejsca… Polecam!

Spacerując niedaleko wału kolejowego udało nam się wypatrzeć młody, kwitnący oset:

Klimatyczny ceglany mostek kolejowy i Wojtek:

Dotarliśmy również do miejsca zupełnie przeze mnie nieznanego -pomnika miejsca straceń polskich żołnierzy w czasie II Wojny Światowej -polanki niedaleko wału kolejowego w Dębinie:

…i malownicza droga powrotna do wału kolejowego:

Na tym etapie zakończyliśmy naszą wycieczkę; w następnych odsłonach postaram się pokazać kolejne roślinne wiosenne metamorfozy tego samego miejsca (oddalonego ode mnie o zaledwie parę kroków; mijam jego skrawek codziennie w drodze do pracy)

Pozdrawiam wiosennie!

Na fali opowieści o zwierzętach arktyczno-oceanicznych oraz pochodów po zadrzewionych, zawiewiórzonych oraz zaskaczkowanych Łazienkach powstała opowieść o ptakach na 19 literę angielskiego alfabetu. Ale nie taka jak wszystkie inne. Nie o Słowiku, który przestraszył się mechanicznego bliźniaka. Nie o Sójce, co się za morze wybierała. Nie o mądrym Szpaku i wymądrzającej się Sowie. Nie o Strusiu, co głowę w piach chował. Także nie o Sroce, co świecidełka zbierała. Ani o Sikorce o której żadnej bajki nawet nie znam.

Opowieść ta traktuje o Skaczce, bardzo skocznej kaczce, która wody do życia nie potrzebowała.

Skaczka przyszła na świat dawno dawno temu w parku Łazienkowskim. Mieszkała na sztucznym jeziorku, które co roku skuwał lód. Jej najlepszymi przyjaciółkami były wiewiórki, które zwinnie skakały z drzewa na drzewo i Skaczka bardzo im tego zazdrościła, lecz mówiły jej inne kaczki z zielonymi głowami – “Skaczko, nie jesteś jakimś gryzoniem, żeby skakać po gałązkach, jesteś dumną kaczką, która z podniesionym dziobem powinna przebierać płetwami w wodzie i cieszyć się z tego, że dobre człowieki karmią ją chlebem.” Lecz biednej kaczuszce to nie wystarczało.Przypominały jej również przypowieść z Kaczej Ewangelii, w której Kaczka Dziwaczka była szalona, opętana przez gryzoniowatego demona, który wyszedł z niej po śmierci cały w kolorze buraków. Lecz Skaczka uważała, że wszyscy są równi i, że nie należy oceniać innych po tym, że nie mają skrzydeł. W końcu wielkie człowieki, które karmiły kaczki chlebem też nie miały skrzydeł. Skaczka była straszną anarchistyczną ateistką.

Pewnego dnia, koło stawiku, w którym Skaczka pływała przechodził duży człowiek z małym człowiekiem o różowej skórze i białej twarzy. Ptaszyna podsłuchała jak maluch spytał się olbrzyma – “Mamo, a po co kaczkom tyle wody? Przecież one całej nie wypiją!”. To trafiło do malutkiego móżdżku przedstawiciela rodziny kaczkowatych jak grom. “Właśnie – pomyślała Skaczka – po co nam tyle wody”.

Usiadła sobie więc kaczuszka pod drzewkiem i zaczęła rozmyślać. Po co my siedzimy w tym stawie? Pawie przecież przechadzają się po uliczkach parku i nigdy nie widziałam, żeby któryś wszedł dalej niż na 50 długości kaczego dzioba do wody. Wiewiórki podchodzą tylko do brzegu rzeki, żeby się napić, a inne latające ptaki zakładają gniazda na drzewach. Po co nam więc woda. Jaja składamy na brzegu, ryb w bajorku naszym nie ma, a nawet gdyby były, to której z nas chciałoby sie je ścigać, skoro ludzie karmią nas wszystkim czym się da. Od dzisiaj będę mieszkać na drzewie. Założę gniazdko i będę mieszkać po sąsiedzku razem z moją przyjaciółką wiewiórką.

Jak wymyśliła tak też zrobiła. Inne kaczki odsunęły się od niej i zaczęły przezywać nową Dziwaczką. Lecz Skaczka nic sobie z tego nie robiła. Kiedy wybudowała gniazdo zaczęło się jej strasznie nudzić, więc wymyśliła prostą rozrywkę. Skakała z gałęzi na ziemię, a kiedy tylko pazurkami dotykała ździebeł trawy, podrywała machała szybko skrzydełkami i wracała do gniazda. Po jakimś czasie Kaczuszka zauważyła, że ludzie się na nią dziwnie patrzą. Bo, wokół jej gniazdka gromadziło się więcej ludzi niż wokół całego stawiku pełnego jej siostrzyczek i braciszków. Bardzo jej to schlebiała, zwłaszcza, że dostawała teraz same smakołyki – ziarenka dyni i słonecznika, a nie tylko rozmokłe kawałki chleba. Była bardzo szczęśliwą kaczką i całe dnie tylko skakała z góry na dół i z powrotem.

Niestety pewnego dnia, trochę dusznego, odrobinę zamglonego i bardzo wilgotnego przydarzył się niemiły wypadek. Skaczka nie zdążyła się odpić od ziemi i spadła na ubitą alejkę bez trawy. Niefortunnie złamała prawą nóżkę. Kaczki jej nie żałowały, gdyż uważały, że to jej się należało. Ułożyły nawet przysłowie “Gdyby Skaczka nie skakała to by nóżki nie złamała”. Ptaszynę z miejsca wypadku wzięły jakieś człowieki i zabrały ją do wielkiego zamkniętego gniazda, które było całe białe jak rozmoczony chleb. Pamiętała, że jakiś człowiek wbił jej coś długiego w kuper i, że zasnęła. Kiedy się obudziła wciąż była w tym strasznym białym miejscu, w którym nie widziała nieba i nie słyszała szumu wody, wiatru, trawy. Była tam bardzo smutna i samotna. W dodatku złamaną nóżkę miała oblepioną czymś przypominającym skamieniały chleb.

Przeleżała w tamtym miejscu całą wieczność. Wokół niej zbierały się białe, zielone i niebieskie człowieki i oglądały ją ze wszystkich stron. Lecz w końcu zdjęli jej ten ciężki chleb z łapki. Dziwne, ale po złamaniu nie pozostał żaden ślad. Nóżka była sprawna jak nigdy. Czyli to wszystko było dla jej dobra, a ten chleb ją uleczył. Skaczka cieszyła się jak małe dziecko, kiedy w końcu wrócili z nią do jej parku. Już nie chciała mieszkać na drzewie. Wróciła do stawu i opowiedziała innym kaczkom swoją historię. Od tamtej pory była kaczą szamanką i wszystko leczyła chlebem – złamania, bóle brzucha, przebarwienia, grzybice stóp. Wszystko okładała chlebem i liczyła że to pomoże. Skaczka nie była dobrą szamanką. Ale za to jaką szczęśliwą.

Koniec.

PS. Jedna z następnych notek będzie traktować o innym ptaku na literę S – Siusiaku!

Air – Sexy boy

Przełom w sprawie Edwarda Mazura. Jak dowiedział się reporter RMF FM Konrad Piasecki, prokuratura chce, by polonijny biznesmen podejrzany o zlecenie zabójstwa byłego szefa policji Marka Papały był sądzony w Stanach Zjednoczonych.

Resort sprawiedliwości uznał, że szanse na jego ekstradycję do Polski są znikome. Dlatego poprosi amerykańską prokuraturę, by to ona wystąpiła jako reprezentant naszego wymiaru sprawiedliwości i oskarżała Mazura przed amerykańskimi sądami.

25 czerwca 1998 roku generał policji Marek Papała został zastrzelony na parkingu przed swoim mieszkaniem w Warszawie. Po 10 latach śledztwa nadal nie wiadomo, ani kto strzelał, ani kto zlecił tę zbrodnię i dlaczego.
Gangsterowi Ryszardowi Boguckiemu postawiono tylko zarzut “pomocnictwa” w zabójstwie, a Andrzej Zieliński ps. “Słowik” i polonijny biznesmen Edward Mazur mieli prawdopodobnie szukać płatnego zabójcy. Na nich trop się urwał. W lipcu zeszłego roku sąd w Chicago odrzucił wniosek o ekstradycję biznesmena, bo uznał, że nie ma przekonujących dowodów jego winy.

interia.pl

– Tato przyszedł nasz Nowy Pan Gospodarz Klatki!
– po co?
– mówi że Po Kolędzie i aby zaprotestować…
– przeciw czemu? przeciw Gwiazdce?!?
– nie. mówi że musi zaprotestowac przeciw brudowi na Naszej Klatce a także przez zarzucenie Panu Gospodarz Klatki rozpowszechniania wśród mieszkańców Naszej Klatki nieprawdziwych informacji, dotyczących inwestycji w tak zwane oczyszczanie Naszej Klatki…
– i co?
– inwestycji nie będzie a to są kolumnie i po… potwarz…
– że co?
– Po… pot… no powtarzam dosłownie.
– a dobrze uslyszałeś?
– ma to napisane to przeczytałem.
– nie wierzę…
– no drukowanymi.
– no to powiedz mu żeby poszedł posprzątać.
– on mówi że takie propozycje naruszają jego godność osobistą!
– no zupełnie jak Stary Cieć…
– on mówi że wszystko słyszy i że to jakaś odgórnie zarządzona akcja…
– niby czemu?
– a bo Wszyscy Lokatorzy Naszej Klatki tak mu odpowiedzieli…
– to powiedz mu żeby się pocałował tam gdzie on może Pana Majstra w dupę poca…
– on mówi że tak to mu odpowiadają tylko w wykształciuchowych mieszkaniach… i że widzi że się nie dogadamy…
– a sprzątać będzie czy nie?
– …