One of my first animations. Done in 2004 in Copenhagen.
Big thanks to my animation teacher -Mihail Badica!

Czy wszystko pozostanie tak samo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki odwykną od dotyku moich rąk, czy suknie zapomną o zapachu mojego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dziwić się mojej śmierci – zapomną. Nie łudźmy się, przyjacielu, ludzie pogrzebią nas w pamięci równie szybko, jak pogrzebią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Na ziemi nie ma pustych miejsc…
                                                                                                        — Halina Poświatowska

Jakiż ten cytat jest prawdziwy…

Mam dla was radosną informację; Jacques Barrot ogłosił, że przez następne 9 miesięcy Amerykanie będą mogli zaglądać w nasze konta bankowe w imię zwalczania terroryzmu;  co prawda grozi nam podglądanie tylko w wypadku gdy dobry wujek zza oceanu prześle nam pieniądze na karabin do zabijania żołnierzy wojsk sprzymierzonych w Afganistanie. Prawdopodobnie wujek otrzymawszy od nas pieniądze także będzie podglądany ale w tym wypadku możemy być spokojniejsi – w końcu żaden talib nie bedzię słał pieniędzy na bomby w USA. Powiedźcie mi jednak czemu służby Stanów Zjednoczonych są tak pewne, że każdy terrorysta będzie koniecznie przesyłał pieniądza z lub do ich kraju?

Szkoci zastanawiają się nad ogłoszeniem niepodległości. Brawo! Żaden amerykaniec nie będzie tykał ich pieniędzy. Scottish National Party zamierza działać pokojowo i wystosowała jedynie traktat konsultacyjny. Szanse na powodzenie przedsięwzięcia są znikome bo nacjonaliści mają niewielką siłę przebicia w parlamencie. System większościowy Wielkiej Brytanii sprzedaje im solidnego kopa w twarz więc walka wydaje się przegrana.

Na koniec porada z dziedziny medycyny. www.antsz.hu ostrzega dzieci przed kontaktami z Świętym Mikołajem. Nie chodzi bynajmniej o choroby przenoszone drogą płciową, a o świńską grypę, którą może zarazić się nasza pociecha. Nie chcemy przecież by trzeba było podawać jej wadliwą szczepionkę. Prawda?

g4spr0m
powered by gedit 2.28.0, Fedora 12 (Constantine)

Przedstawiam Wam narzędzie zbrodni doskonałej XXI wieku. Taadaa!

Możecie owe narzędzie wykorzystać na tyle sposobów, na ile Wasza kreatywność Wam pozwala. Hm, tylko stosujcie pewne ograniczenia, bo wylądujecie jak ten Pan.

O ironio, ja chcę Go poznać…

Wiele uczuć odnosi się do realnych sytuacji, np. miłość, śmierć.

Kto doświadcza takich uczuć, ma otwarte oczy.

(…) Takie uczucia nazywam pierwotnymi.

Tam, gdzie się one pokazują, nie potrzeba ani pociechy, ani żadnej interwencji z zewnątrz. Gdyby ktoś próbował w nie ingerować, wszystko by popsuł. Człowiek przeżywający pierwotne uczucie jest całkowicie sobą i ma siłę.

(…) Po doznaniu pierwotnego uczucia można działać, mamy bowiem jasność, co należy zrobić. Z pierwotnego uczucia płynie więc siła do działania.

  

Zupełnie inaczej jest z uczuciami wtórnymi, które służą obronie przed innym uczuciem i osłabiają, są zatem jedynie namiastką działania.

W obliczu tych uczuć inni czują się powołani do zrobienia czegoś, choć wiedzą, że to nadaremne.

Ludzie, których udziałem są wtórne uczucia, chcą pokazać temu, kto ich pociesza lub próbuje do nich dotrzeć, że on nic nie może.

(…) Uczucia wtórne służą więc obronie przed rozwiązaniem. Dzięki nim podtrzymywany jest problem. Dlatego (…) nie wolno zajmować się takim uczuciem (…).

Osoba nim ogarnięta powinna przede wszystkim otworzyć oczy i uważnie na coś spojrzeć. Ponieważ z otwartymi oczami nie sposób podtrzymywać wtórnego uczucia. Zdumiewające, że właściwe uczucie kryjące się za uczuciem wtórnym często  jest jego przeciwieństwem.

Gdy ktoś się nam naprzykrza z takim uczuciem, możemy zyskać na czasie zostawiając go samego nawet na chwilę. Gdy wrócimy, uczucie zdąży już zniknąć, ponieważ uczucia wtórne istnieją tylko w obecności innych osób. Bez widowni nie mają racji bytu.

 

Oprócz uczuć pierwotnych i wtórnych są uczucia przejęte za inne osoby (…).

 

Istnieje jeszcze czwarty rodzaj uczuć. To uczucia nadrzędne, nazywane przeze mnie metauczuciami. Są one czystą siłąś. Do metauczuć należą: odwaga, spokój, radość i mądrość, ponieważ mądrość też jest uczuciem. Mędrzec czuje, czy coś jest możliwe, czy nie. Dlatego jest mądry. Nie wie więcej niż inni, ale czuje, co jest możliwe.

 

Bert Hellinger - “Odchodzimy spełnieni. O miłości i śmierci”.

Ślimak.

Postanowiłam bywać tu częściej. Może ze względu, że ktoś totalnie debilny podszył się pod moją koleżankę z pb i wkradł się na moje konto, gdzie zmienił hasło i adres e-mail :/ Niesamowicie jest stracić coś,co było w Twoim życiu tyle lat! (ponad trzy), tyle wspomnień, rozmyślań… niezbyt fajne uczucie :| Nie pisałam od czerwca, niestety brak czasu. Mieszkam z moim miśkiem na stancji, z której najprawdopodobniej będziemy musieli się wynieść ze względu na upierdliwe współlokatorki Nvm.

Najważniejsze jest, że prawdopodobnie odnalazłam coś, co naprawdę lubię, czyli rysunek, grafikę, fotografię i inne tego typu w szkole, do której poszłam razem z moim miśkiem, na Organizatora Reklamy ^___^

Z przykrych spraw zginęła nasza psinka ukochana, Perełka, zginęła w wypadku Strasznie mi jej żal, tak cudownego psa nigdy w życiu nie widziałam! Na pewno nie chciała nas opuszczać… Biedna

Je veux partir de dessous l’abat-jour en verre.

Taka refleksja mnie przed chwila naszła…

Wszyscy są przerażeni, wielka panika.

Najbardziej boją się Ci bogaci, bo im nigdy nie groził głód ,który codziennie zabija tysiące ludzi. Boją się grypy, która może dopaść każdego.

W końcu jakaś sprawiedliwość.

]]> http://kantorbajek.wordpress.com/2009/11/16/czerwony-guzik/ Mon, 16 Nov 2009 21:05:36 +0000 kantorbajek http://kantorbajek.wordpress.com/2009/11/16/czerwony-guzik/

Dawno dawno temu w niewielkim pokoju o śnieżno białych ścianach znalazł się człowiek, który nie miał pojęcia co tam właściwie robi. Obudził się siedząc na krześle, niczym nie skrępowany. Przed sobą miał człowieka ubranego w garnitur, siedzącego za biurkiem, wypełniającego dokumenty. Obok leżała walizka wypełniona pieniędzmi. Na środku blatu był wbudowany pokaźnej wielkości czerwony przycisk:

- Gdzie jestem? Kim jesteś i co ja tu robię? – rozglądał się nerwowo ten, który się przed chwilą obudził.

- Spokojnie panie Andrzeju, wszystko jest w porządku, zaraz się pan wszystkiego dowie – uspokajał człowiek za biurkiem.

- Skąd wiesz jak się nazywam? – zdezorientowany zaczął krzyczeć.

- Mam tutaj wszystko w dokumentach. Przejdę może do rzeczy, gdyż widzę, iż nic nie rozumiesz, a za kilka minut wszystko będzie dla Ciebie jasne. Otóż mam dla Ciebie propozycję. Widzisz tę walizkę? – mężczyzna zza biurka wskazał na pieniądze.

- Widzę, co z tego? Co to ma ze mną wspólnego? – irytował się już ten drugi.

- Powtarzam, spokojnie. Umowa jest taka, naciskasz czerwony guzik, pieniądze są Twoje i wychodzisz tymi drzwiami – w tym momencie pan w garniturze wskazał drzwi na lewo – jeżeli nie naciśniesz, wychodzisz tymi na prawo. Tylko tyle.

- Gdzie jest haczyk? – zmarszczył brwi ten przed biurkiem.

- Haczyk jest taki, że naciskając ten guzik, umiera jedna osoba na Ziemi. Tylko zastanów się dobrze, to możesz być Ty, ale równie dobrze jedna spośród ponad sześciu miliardów ludzi. Więcej haczyków nie ma – wzruszył ramionami ten za biurkiem.

Totalnie ogłupiony mężczyzna wstał i zaczął się kręcić po pokoju głośno myśląc. Myślał o wszelkich konsekwencjach naciśnięcia guzika po czym podszedł i go po prostu wcisnął. Nic się nie stało.

- Uff, czyli walizka jest moja? Możesz mi tylko powiedzieć czy nie zginął nikt z mojej rodziny? – zmartwił się po chwili patrząc w oczy mężczyźnie za biurkiem.

- Tak, walizka jest Twoja. Nie, nikt z Twojej rodziny nie zginął, przecież były na to znikome szanse. Przy okazji mam jeszcze do Ciebie ostatnią prośbę. Jak będziesz wychodził drzwiami na lewo, zawołaj tą osobę, którą zabiłeś, ona jest następna – mówiąc to poprawił krawat i przysunął na drugą stronę biurka wypełniony dokument zatytułowany “Bilet w wybraną stronę” z dopiskiem “Wciśnięty, skreślony”.

Ludzie z natury odporni na stres mają większe szanse na przeżycie katastrof. Cało wychodzą z nich jednak nie twardziele, ale osoby, które znają zasady bezpieczeństwa.

Pod wpływem pojawiającego się nagle stresu organizm nastawia się na obronę życia, jeśli jednak stres ten staje się zbyt silny, działa na niekorzyść ofiary. Zbyt gwałtowny wyrzut ogromnej dawki adrenaliny może wprowadzić człowieka w stan utrudniający myślenie i działanie. Obszary mózgu odpowiedzialne za orientację przestrzenną, koncentrację i pamięć zaczynają zawodzić. Dlatego ludzie na tonącym promie mogą mieć na przykład kłopoty z włożeniem kamizelki ratunkowej, a pasażerowie samolotu, który uległ awarii, z zapięciem czy odpięciem pasów. Skoro przerastają ich nawet tak proste czynności, tym bardziej nie będą w stanie obmyślać sposobów na ratunek.

Zestresowany mózg jest niezdolny do zintegrowania wszystkich napływających do niego informacji. Dlatego wielu ludzi w tak dramatycznych okolicznościach doświadcza wrażeń, które nie występują na co dzień. Ma na przykład tzw. widzenie tunelowe – pole wzrokowe zawęża się o 70 proc. Widzą wtedy mniej więcej tyle, ile my przez dziurkę od klucza. Hormony stresu mają działanie halucynogenne, dlatego obraz może być nienaturalnie zniekształcony. Ofiary katastrof miewają też zmienioną wrażliwość słuchu – jedne dźwięki są przytłumione, a inne wyjątkowo głośne. Prawie dla wszystkich czas zwalnia. Dzięki temu ludzie rejestrują detale, których normalnie nigdy by nie dostrzegli. – Podniosłem wzrok i zobaczyłem puszki piwa, które przelatywały nad moją głową – opowiadał policjant biorący udział w strzelaninie. – Co jednak jeszcze dziwniejsze, na spodzie miały napis „federal”. Okazało się, że to były łuski nabojów z broni kolegi, który strzelał obok mnie. (…).

Dużo wiadomości w tym artykule i są bardzo porządne, źródło i więcej czytania:  newsweek.pl >>

Nowa komedia Judda Apatowa, autora uwielbianej w Stanach “Wpadki” i “40-letniego prawiczka“, znów pod maską uśmiechu kryje poważne pytania. A łatwo byłoby, opowiadając o życiu chodzących błaznów, zwanych „stand-up comedians”, popaść w brawurę i banał. Osobnicy wykonujący ten specyficznie amerykański zawód muszą rozśmieszyć publiczność jednoosobowym show, w którym jedynym aktorem i rekwizytem jest osobowość gawędziarza. Tak właśnie karierę zaczynali Woody Allen, Eddy Murphy, czy Ellen DeGeneres, a także grający główną rolę w filmie „Funny People”, Adam Sandler, który z niezrozumiałych przyczyn otoczony jest w Ameryce kultem. Film zaczyna się w momencie, kiedy George (Sandler), będąc u szczytu kariery, dowiaduje się, że umiera. Bez większych planów by zbawiać swoje życie na ostatnim odcinku, zaprzyjaźnia się z początkującym komediantem Irą (Seth Rogen) i nagle zaczyna cenić życie…

Na początku filmu w stronę Iry padają słowa: Wyglądasz zabawnie, ale nie jesteś śmieszny. I choć wszyscy biorą go za głupka, morał z filmu wyraził już kiedyś Forrest Gump, mówiąc głupi ten, co głupio robi. Zabawni Ci ludzie – zdaje się mówić Apatow – i nie chodzi bynajmniej o zawód rozśmieszacza, który wykonują główni bohaterowie. Wszystkie wysiłki i namiętności stają się śmieszne w konfrontacji z tym, co można wyśmiać, ale czego nie można pojąć – śmiercią. A jeszcze bardziej – z sensem życia, jeżeli zostaniemy zmuszeni pomyśleć o nim poważnie. I jak się okazuje nie trzeba wcale opowiadać o tym na poważnie.

Film miał trafić do polskich kin, a nie trafił. Może dlatego, że stand-up comedians to zjawisko typowo anglosaskie. Ale emocje i postawy, o których opowiada film, są uniwersalne.

by: Adam Kruk 2009

Z wielkim niepokojem, ale dołączę tutaj tę notkę. Wszystko tu jest prawdziwe, opisane są tu przeżycia chorego zagrożonego utratą wzroku, ale są też inne, wręcz groźniejsze choroby na śmierć, których leczenie, o ile można to tak nazwać,  podlega tym samym bezdusznym prawom. Znam to dokładnie, wiem, że tak jest. Pisze się o tym od czasu do czasu z narzekaniem, z potępianiem, z obwinianiem. Nie wiem, czy pomysł, co zrobić i rada na to, są w tym artykule dobre: to nie pacjenci mają wiedzieć, jak uleczyć służbę zdrowia.  To wszystko groźne, to sprawa życia i śmierci, ludzie umierają, bo to wszystko dzieje się naprawdę.

….

Jak można usankcjonować półroczne, a nawet roczne oczekiwanie do specjalisty? Można oczekiwać pół roku na operację kardiologiczną? Z miażdżycą? Jak można dwa miesiące czekać na wizytę w przychodni ortopedycznej? Z boląca kostką? Na wizytę u okulisty z wżerami w rogówkach (?)! 

Przecież to jest jakiś obłęd. To jest rosyjska ruletka uświęcona przez Najjaśniejszą Rzeczpospolitą! Będziesz miał szczęście – przeżyjesz, będziesz chodził, przejrzysz. Nie – umrzesz, stracisz nogę, oślepniesz.

Dlaczego jest tak źle

Osiemdziesiąt procent kosztów działalności szpitali zżerają wynagrodzenia personelu. Lwia część z tych osiemdziesięciu procent zżerają pensje lekarzy. Służba zdrowia z krajach zachodnich pochłania kilkanaście, kilkadziesiąt razy więcej pieniędzy (relatywnie na obywatela) niż w Polsce. Nasi lekarze zarabiają pięć, siedem, dziesięć razy mniej od swoich zachodnich kolegów. Skutecznie jednak, powoli „dobijają” do swoich zachodnich kolegów. Nie cofną się przed zrujnowaniem finansów służby zdrowia. Polski lekarz musi, niedługo, osiągnąć identyczny (banknotowo, nie relatywnie) stan materialny, jak jego kolega w Anglii. Zatrudnijmy wreszcie lekarzy z Ukrainy, Bangladeszu, Indii, Kamerunu i Angoli. Oni nie są gorszymi lekarzami, oni nie mają warunków do leczenia i własnego rozwoju. Zarabiając u nas pięć, siedem czy osiem tysięcy będą nam pacjentom i naszemu państwu dozgonnie wdzięczni, a wróciwszy do siebie będą „nieludzko bogaci”. A nasi lekarze niech jadą do Anglii leczyć tamtejszych emerytów za tysiące funtów z przepastnej kasy angielskiej służby zdrowia.

Jakoś to będzie?

Jeśli stracę wzrok, stanę na głowie, poruszę niebo i ziemię, łącznie ze Strasburgiem, aby moja żona dostała niebotyczne odszkodowanie, za spowodowanie ślepoty u mnie na skutek: raz, nie podejmowania odpowiedzialności przez kolejne proponowane ośrodki medyczne, dwa, nie podejmowanie żadnych działań (usankcjonowanie „instytucji” oczekiwania). ….

źródło i więcej czytania: interia >>

Kiedy umrzesz, Pan Bóg nie zapyta:

- ile zarabiałeś?

- jakie stanowisko piastowałeś?

- ile doktoratów zrobiłeś?

- ile książek napisałeś?

- kim byłeś?

- jaki jest stan twojego konta bankowego?

Zapyta tylko o jedno: „Czy w swoim życiu naprawdę kogoś kochałeś tak mocno, żeby zań życie swoje oddać?”

Wszystko inne nie będzie mieć znaczenia.