Pomimo lata, pomimo dłuższych dni ciężko ostatnio zmobilizować się do oglądania filmów. Kina drożeją, na ich ekranach znów modne są wielkie produkcje. Co ciekawe kryzys tej branży nie dotyka, bo ludzie nawet podczas recesji muszą się czasem rozerwać.

Wkrótce opiszę kilka pozycji, musiałem obejrzeć. Są to między innymi Star Trek, Terminator Salvation, od dawna odkładane Pride and Glory i stare ale jare Blow.
Do napisania.

śmietnikowy popis

Zapytacie pewnie dlaczego nadałem “cuchnącą” nazwę wielokrotnemu zdobywcy Oskarów. Jeśli nie pamiętacie film zdobył 8 statuetek na 10 nominacji. Nadałem taka nazwę, ponieważ coś mi tu śmierdzi. Od dawna byłem przekonany, że nie należy się kierować tym co Akademia nagrodziła, lecz teraz to już przesadzili. Oskary dawno straciły wartość – w każdym wymiarze i obecnie traktuję je na równo z nocą reklamożerców (maraton z reklamami). Wracamy jednak do filmu, o czym jest prawie każdy wie. Mam jednak do was pytanie:
czy nie poczuliście się idiotami na tym filmie? nie poczuliście tego, że reżyser (Danny Boyle) wciska wam najdziwniejsze kity? że ten film układa się jak znany serial, czy też kolejna naiwna historyjka o bogactwie i miłości? że ten film to kolejna zepsuta produkcja skierowana tym, że amerykanie to niezbyt inteligentny naród, który potrzebuje wyłożenia wszystkiego na tacy?

Jeśli takie uczucia wami miotały, to wiem co czujecie. Jeśli nie, przestańcie czytać tego bloga i lećcie do kina bo świeżo po premierze grają Transformersów 2!

Na zakończenie paradoks, czyli zapowiedź:

Wyprawę w świat włóczykijów zaczniemy od najpopularniejszej odmiany, występującej w dużych miastach całego świata. Włóczykij, który czuje na barkach ciężar lat i nie jest w stanie dłużej wędrować niekiedy zatrzymuje się w końcu w jednym mieście, aby tam już pozostać. Przemierzanie świata zastąpione zostaje przez szwędanie się po ulicach w poszukiwaniu czegoś do jedzenia lub ciepłego kąta. Nie mogąc po staremu cieszyć się wolnością, stary włóczykij często rozpija się i stacza do rangi zwykłego ulicznego łazęgi. Z drugiej strony, włóczykij, który na stare lata woli pozostać przy naturze, może (jak się przypuszcza) zostać leśnym dziadkiem. Odkąd dwudziestoletnie imperium trawi trąd kryzysu, coraz częściej menelijami zostają osoby, które z wcześniej z włóczykijostwem nie miały nic wspólnego.

Specjalne przedmioty: Flaszka jakiegoś bełta, zniszczone ubranie, (może mieć broń i fujarkę z dawnych czasów, jeśli jeszcze nie sprzedał ich w lombardzie).
Specjalne umiejętności: Znajomość rynsztoków, śmietników, ciemnych zaułków, picie na umór, wiedza o szczurach.
Specjalne ułomności: Czystość, obywanie się bez flaszki, dłuższe przebywanie w zamkniętym pomieszczeniu.

Typowe codzinniki. Worek pełen śmieci, brudów, nieużytków spożywczych. W dłoni jakieś listewki, worek. W drugiej dłoni jogurt pitny Danone (smak trauskawki, lubię). Wrzucam worek do kosza daleko od krawędzi pierwszego kosza (jest ich z reguły cztery). Mam takie poczucie, że Ci miejscy segregatorzy nie będą grzebać w mojej prywatności. Może to złudne, ale czuję się lepiej. Natomiast sam rzut należy do czystej przyjemności. Kultura.

Nagle pojawia się Vanessa, nazwa na potrzeby internetu. Zbliżam się do niej i patrzę w jej niewinność, brak poczucia wszystkiego i błogość. Jest fantomem, obrzydliwym, sztucznym i wzbudzającą w mojej osobie agresję, chęć silnego uwiecznienia, rejestracji. Wyjąłem aparat i zrobiłem kilka zdjęć. To jest chyba najbardziej udane.

Wracając do samego internetu i wszystkiego co się produkuje na jego potrzeby mam wrażenie, że wiele z tych prac nie powinno się pokazać. Podoba mi się jak artyści coś produkują, chowają do swoich magicznych szuflad i za jakiś czas pokazują pojedyncze egzemplarze swojej sztuki, działań. Też tak chcę. Mogę!

A ta Vanessa pewnie zaraz zniknie jak wszystko. Szczególną uwagę na śmietnik zasługuje informacja o zubożenie stajni Gazety Wyborczej (cieszę się, że tam nie pracuję, bo pewnie już bym nie pracował) o Jerzego Gumowskiego. Przyszłość prasy i tak jest jasna. Wszystkich fotografów / fotoreporterów zwolnią, działy fotograficzne pozamykają (-> Wprost), przecież dziś każdy fotografuje, a czytelnicy i widzowie chcą prostych obrazów. Tu przytaczam piękny uśmiech gwiazdy Jolanty Rutowicz – kto na to pozwala?

Myślę, że dobrą fotografię będzie można oglądać w takich miejscach jak w Piątek kiedy Wojtek Grzędziński pokazywał swoje fotografie z Gruzji, małe duszne pomieszczenia, dużo ludzi. Resztę chuj strzeli. Dziękuję.

kolejne z serii work of art..

Trochę mnie nie było ale naprawiam błąd ;p

Zacznę tym razem inaczej i oto nowy wątek

Dobra siedzę teraz w domu chory, więc nie mam co liczyć na zapełnienie kolejnej kliszy tak szybko. Czas teraz wrzucać resztki które mi zostały i w sumie nie dają się przypasować do jakiegoś jednego tytułu czy tematu (choć te jeszcze ujdą w sumie jako takie streetowe strzały od niechcenia).

Ogółem jak ktoś jest ciekawy to doszło mi ostatnio parę linków po prawej stronie i mają znak 100% jakości godnej polecenia ISO 21069.

Ps. Nudzi mi się, kto ma jakiś pomysł?