social-tagging « WordPress.com Tag Feed

Como ser categorizado pelas pessoas nas listas do Twitter

Diego Remus — Fri, 27 Nov 2009 00:15:34 +0000

A “rede social de microblog para status updates” Twitter lançou uma ferramenta chamada Lists. Essas listas permitem que você selecione alguns dos twitters que você mais gosta de seguir e os separe em categorias, por algum critério.

Isso serve para, por exemplo, visualização rápida de atualizações feitas sobre o assunto x ou pessoas do perfil y. Serve também para que outras pessoas (além dos ciradores das listas) se inscrevam para seguir diferentes perfis agrupados por assunto.

Verifiquei que estou presente em 43 listas que me categorizam de formas bem diversas. Vejamos:

Algumas listas (destaquei em itálico) me categorizam pelos assuntos que eu divulgo-produzo-interajo. Outras (em negrito), me categorizam qualitativamente e essas são as mais gostosas de fazer parte. Em meio a 1400 pessoas que me seguem, algumas me consideram uma fonte preferencial de atenção e me recomendam aos seus seguidores.

De qualquer forma, a todos estes, expresso o meu carinho. Aos poucos, também vou criando as minhas listas.

Ikea fa marketing con il tagging su Facebook.

Vincenzo De Tommaso — Thu, 26 Nov 2009 16:16:13 +0000

Facebook per il business? Dalla teoria alla pratica, ecco come Ikea ha “piegato” il social network più famoso del mondo ai propri obiettivi di comunicazione legati all’apertura di un punto vendita nella città di Malmoe.

Le azioni (illustrate nel video):

è stato creato un profilo Facebook dello store manager, Gordon Gustavsson
è stato creato un album fotografico, con l’intera offerta di prodotti offerti dal negozio

Gli utenti che accedevano alla pagina potevano taggarsi a un prodotto della foto e riceverlo in regalo. L’iniziativa ha raccolto più si 700 amici nel giro di appena 2 settimane.

A turno, gli utenti hanno contribuito a diffondere il celebre catalogo (virtuale) dell’Ikea attraverso il loro profilo Facebook. I mobili e gli oggetti “taggati” con i nomi delle persone.

Via http://news.cnet.com/8301-1023_3-10404937-93.html

Transformacje wiedzy. Idee wiki, commons i social bookmarking oraz ich wpływ na redefinicję pojęcia

annamaj — Wed, 04 Nov 2009 22:00:31 +0000

Artykuł został złożony do druku (XII 2007) w piśmie “Transformacje” [prawdopodobnie ukaże się w najbliższym numerze]

There is a growing mountain of research.
Vannevar Bush, As We May Think

Tradycyjne znaczenie wiedzy, jakie funkcjonowało do niedawna bez większych redefinicji, przeżywa dziś kryzys. Nie jest to sytuacja dramatyczna, jak sugeruje termin – raczej nieuniknione i choć trudno definiowalne, to jednak istotne przesunięcie, które zaszło w potocznym rozumieniu wiedzy oraz w wymogach stawianych informacji przez użytkowników nowych mediów, zwłaszcza Internetu. Wprawdzie bastion nauki nie został, i zapewne długo nie zostanie przez nowe znaczenie terminu do końca zdobyty, jednak charakteryzuje ono w coraz większym stopniu współczesne społeczeństwo i jego wartości. Jest to aksjologia powszechnie obecna w komunikacji internetowej, zwłaszcza w ideach ruchów wolnościowych związanych z konstruktywizmem społecznym. Z czasem, zapewne wraz ze zmianą pokoleniową, nowe rozumienie wiedzy przejdzie także do nauki i będzie współtworzyło oficjalny dyskurs przyszłości. Na razie funkcjonuje ono w kontekście zjawisk zwanych Web 2.0, a w dyskursie naukowym pojawia się niezwykle rzadko.

Nowe rozumienie wiedzy zakorzenione jest głęboko przede wszystkim w praktykach komunikacyjnych współczesnego człowieka. Social bookmarking, social tagging oraz związane z tymi procesami społeczne przestrzenie prywatności stanowią dobitny przykład zmiany w obszarze traktowania autorytetów, informacji i wartości nadawanych wyszukiwaniu. Serwisy takie jak Flickr, Del.icio.us, uBio, MySpace, Wikipedia, Linz WikiMap, eAccessible, Blogger i inne tego typu projekty nie mogły nie wywołać rewolucji w tej kwestii – redefiniują one bowiem wartości związane z komunikacją oraz stawiają innych użytkowników Internetu w pozycji autorytetów lokalnych nowego typu. Budowanie wiedzy odbywające się na zasadach społecznego konstruktywizmu zbliża w istocie sytuację współczesnego człowieka do figury elektronicznej wieży Babel, jednak nie wydaje się prowadzić do tak katastrofalnych skutków, jak pomieszanie języków. Wręcz przeciwnie, jak na razie doprowadziło do zgodnej koegzystencji wielu dyskursów i prób ich translacji.

Na zmianę paradygmatu wiedzy istotny wpływ mają trzy zjawiska – wiki, commons i social bookmarking (tagging). Zamiast wiedzy pewnej, wprowadzają wiedzę lokalną. Zamiast narzucania definicji – proponują dyskusję nad sensami. Zamiast sztywnych i nieobecnych autorytetów – autorytet lokalny. W miejsce wiedzy obiektywnej, propagują wiedzę subiektywną. Zamiast zaufania wobec wobec tradycyjnych autorytetów: rządów, naukowców, prawników, konsorcjów medialnych – społeczny proces powątpiewania i zaufania jedynie wobec członków grupy pierwotnej, w tym wypadku wspólnoty sieciowej. Zamiast ochrony danych – wolność dostępu. W miejsce zcentraliowanej kontroli – zdecentralizowana współodpowiedzialność. Zamiast bierności – twórcze działania. Społeczne tworzenie wiedzy to przede wszystkim oznaczanie dostępnych informacji oraz ich reorganizacja. Procesy te, w odróżnieniu od tradycyjnej klasyfikacji wiedzy, nie są oparte o wzorce oświeceniowych taksonomii, lecz o społeczne wartościowanie wiedzy – zwane folksonomią.

Zjawiska te można uznać za swoiste reakcje na upotocznienie teorii konstruktywizmu społecznego, spopularyzowanej przez Petera Bergera i Thomasa Luckmanna. Postrzegają oni rzeczywistość społeczną jako formę konstruktu, realizację wspólnej świadomości. Zgodnie z taką perspektywą związki społeczeństwa i człowieka polegają na wzajemnej zależności i referencyjności. Człowiek jest produktem społeczeństwa, które jest z kolei jego produktem (Berger, Luckmann 1966, 61). Życie społeczne jest zatem zbiorem redefinicji świata na podstawie interacji społecznych, jest ciągłym reinterpretowaniem rzeczywistości przez wszystkich członków społeczeństwa, ciągłym budowaniem wspólnego konstruktu wyobrażeniowego. Komunikacja społeczna oparta jest o ideę transmisji wiedzy czyli przekazywanie owego konstruktu społecznego. Współczesne implikacje tej teorii omawiam szerzej w innym miejscu (Maj 2007a).

Web 2.0 jest zjawiskiem bazującym na potocznym wykorzystaniu świadomości konstruktywistycznej. Dotyczy to szczególnych, bardzo popularnych i znaczących społeczności sieciowych, które ukierunkowują swe działania na wspólnotowe tworzenie wiedzy. Folksonomia, wiki czy commons to zjawiska, które przyczyniły się do tego, że można w ogóle rozważać istnienie fenomenu Web 2.0.

Wiele działań sieciowych wspólnot zostało zainspirowanych przez myśl Vannevara Busha, który w tekście As We May Think przedstawił najważniejsze problemy intelektualne, przed jakimi staje współczesny człowiek – są to: selekcja informacji i kontrola wiedzy. Bush analizował problemy naukowców z ogarnięciem stanu badań w danej dyscyplinie, co uważał za główną przyczynę niedostatecznie szybkiego rozwoju wiedzy.

Nauka umożliwiła najsprawniejszą komunikację pomiędzy jednostkami; dostarczyła zapisu idei i umożliwiła człowiekowi manipulowanie i tworzenie ekstraktów z zapisu tak, by wiedza ewoluowała i przetrwała istnienie ludzkości, a nie tylko jednostki. Rośnie góra badań. Ale rosną też dowody na to, że jesteśmy dziś wciągani jak w bagno przez rozszerzającą się specjalizację. Poszukiwacz jest blokowany przez odkrycia i wnioski tysięcy innych badaczy ― wnioski, których nie ma czasu pochwycić, a tym bardziej zapamiętać, gdy się pojawiają. A jednak specjalizacja staje się coraz bardziej niezbędna dla rozwoju, a wysiłek stworzenia mostu pomiędzy dyscyplinami jest podobnie powierzchowny. (Bush 1945)

Bush zaproponował rozwiązanie narastających problemów za pomocą technologii, otwartej sieci maszyn pamięci kulturowej – memeksów. Nie był jednak w stanie zbudować propotypu urządzenia przy ówczesnym stanie nauki. Uważał, że należy zautomatyzować metody gromadzenia i porządkowania wiedzy. Realizacją idei Vannevara Busha jest jednak w pewnym sensie współczesny (tj. w pełni multimedialny) Internet, zwłaszcza w trzech aspektach, które opisywał on następująco: „zapis, jeśli ma być użyteczny dla nauki, musi być ciągle rozszerzany (extended), musi być przechowywany (stored) i przede wszystkim musi być dyskutowany (consulted)” (Bush 1945).

Te trzy aspekty akumulacji wiedzy nie uległy dezaktualizacji: internetowe zasoby powiększają się w szybkim tempie, są magazynowane chociażby dzięki wyszukiwarkom takim jak Google czy projektom typu Wayback Machine oraz są dyskutowane czy też konsultowane społecznie – i to na wielu poziomach, od pozycjonowania z zastosowaniem idei PageRank, przez dyskusje w Wikipedii i innych projektach wiki, aż po social bookmarking (Del.icio.us, Flickr, MySpace, YouTube, DotSubNet etc.) i społeczne dziennikarstwo (Overmundo, Blogger, TravelBlog, Hostel World etc.). Rozwiązując sygnalizowane przez Busha problemy, Internet sprzyja jednak także nieograniczonej proliferacji informacji, wytworzeniu jeszcze większej „góry badań”. Nadal selekcja informacji i kontrola nad wiedzą stanowią istotny problem. Społeczności zajmujące się konstruowaniem wiedzy doby kultury komputerowej – jak nazywa ją Lev Manovich (2006) – próbując odpowiedzieć na te problemy, wypracowują nowe rozumienie wiedzy, ale też i nowe metody pracy nad informacją.

Aby określić współczesne transformacje wiedzy, najlepiej przyjrzeć się poszczególnym wspólnotom internetowym konstruującym wiedzę i wyznaczającym kierunki rozwoju samej sieci oraz społeczeństw przyszłości. Te przestrzenie otwartej kreatywności, akcentujące społecznościowy wymiar dzisiejszej sieci (commons) ukazują dominujące tendencje kulturowe, ale też bezpośrednie potrzeby współczesnego człowieka. Warto dodać na marginesie, że tendencje te są na tyle zauważalne i znaczące pod względem statystycznym, że “Time Magazine” przyznał główną nagrodę w konkursie na człowieka roku 2006 anonimowym internautom. Po raz pierwszy w historii konkursu czytelnik mógł przeczytać: „człowiekiem roku jesteś Ty” (Grossman 2006). Komisja oceniająca stwierdziła, że wprawdzie rok ten upłynął pod znakiem wojen i konfliktów, jednakże był to też czas:

[…] wspólnoty i współpracy na niespotykaną dotąd skalę. To historia kosmicznego kompendium wiedzy Wikipedii, ludzkiej sieci miliona kanałów YouTube i metropolis online MySpace. To historia wielu, wyciągających władzę z rąk nielicznych, pomagających sobie nawzajem, za darmo. Zmieni to nie tylko świat, ale też sam sposób, w jaki zmienia się śwat. […] Web 2.0 zbiera głupotę tłumów, jak i ich mądrość […] Ale to właśnie czyni ją interesującą. Web 2.0 jest masowym eksperymentem społecznym. (Grossman 2006)

Mając na uwadze powyższe konstatacje, które dowartościowują na niebywałą jak dotąd skalę społeczny wysiłek ludzki zorientowany na Internet – postaram się wskazać najważniejsze elementy przemiany paradygmatu wiedzy, a zatem transformacje praktyk związanych z jej gromadzeniem, przetwarzaniem i dystrybucją oraz metamorfozę społecznego rozumienia tego terminu i wynikające zeń konsekwencje dla kultury.

Założona przez Jimmy’ego Walesa w 2001 roku Wikipedia, otwarta elektroniczna encyklopedia, to projekt prezentujący najciekawszą metodologię społecznego „zbieractwa” wiedzy i kreacji wspólnego konstruktu społecznego. Zgodnie z założeniem otwartości czy inaczej wolności – jej twórcą i odbiorcą może być każdy, niezależnie od poziomu wykształcenia, zainteresowań, uwarunkowań społecznych i kulturowych. Wybór definiowanego hasła zależy jedynie od wolnej woli twórcy, co bywa często poddawane krytyce. Taka forma ekspresji internautów często wymaga jednak solidnych studiów na dany temat lub systematyzacji i rozszerzenia zainteresowań. Warto zatem wspomnieć, że choć trudno szukać tu stuprocentowo pewnej wiedzy na każdy temat, jej wiarygodność w istocie dzięki pracy wielu tysięcy osób podlega szybkiej weryfikacji w razie nadużyć. Należy też zauważyć, że choć nie jest to encyklopedia definiująca „wszystko to, co encyklopedia powinna zawierać” z punktu widzenia systematyki naukowej, jest to jednak rodzaj archiwum odzwierciedlającego rzeczywiste zainteresowania tworzących ją ludzi, precyzyjna zwłaszcza w tych tematach, które wiążą się bezpośrednio z kulturą komputerową. Szczegółowo na temat procesu tworzenia Wikipedii oraz etosu wikipedystów już pisałam (Maj 2007a i 2007b).

W omawianym kontekście należy zauważyć, że Wikipedia zachęca w istocie do kulturowego majsterkowania, wikipedyści stanowią natomiast elitę bricoleurów współczesnej rzeczywistości społecznej. Zasady tworzenia tej encyklopedii redefiniują bowiem stosunek współczesnych do wiedzy. Społeczność współdziała na różne sposoby: poprzez wspólne edytowanie haseł, dialogiczny proces konstruowania definicji, liczne głosowania i debaty na specjalistycznych forach, spory definicyjne rozstrzygane dzięki zasadom demokracji, otwartość na krytykę i wolność wypowiedzi. Praca wikipedystów rozumiana jest jako proces budowania wiedzy i niekończąca się aktywność twórcza i badawcza. Wiąże się ona przede wszystkim z nieustannym ulepszaniem haseł i definiowaniem nowych przedmiotów. Ważnym procesem jest jednak także wychwytywanie błędów i aktów wandalizmu poprzez stałą obserwację listy ostatnich zmian, jakich dokonano w całym serwisie. Jest to w istocie nowa forma społecznego monitoringu treści.

Ważny jest proces aprobowania definicji przez społeczność, polegający na dyskutowaniu o wszystkich wątpliwych detalach proponowanych opisów. Dyskusja taka może jednak nie być wzorcowym dialogiem – czasem przybiera postać walki – zwłaszcza, gdy omawiane są definicje szczególnie istotne dla społeczności i budzące żywe emocje. Proces dyskutowania nad kształtem opisu zazwyczaj rozstrzygany jest w takich wypadkach głosowaniem wszystkich zainteresowanych wikipedystów. Można zatem uznać, że jest to wyjątkowo silnie zdialogizowana forma encyklopedii, w której tworzenie wiedzy dokonuje się poprzez wielokierunkowe relacje społeczne czyli komunikację całej wspólnoty (czy też jej reprezentantów). W artykule Odpowiedzi na krytykę, wikipedyści precyzują swoje podejście twórcze:

My, wikipedyści jesteśmy przeniknięci duchem współpracy. Z zasady nie przywiązujemy się do swoich tekstów, ciesząc się, kiedy ktoś coś poprawia lub zmienia w zapoczątkowanych przez nas hasłach, bo to oznacza, że ktoś je czytał i że nasz tekst wywarł na tej osobie jakieś wrażenie. Po początkowym okresie złoszczenia się na tych, którzy zmieniają nasze teksty, zaczynamy odnajdywać radość we wspólnym pisaniu artykułów. Można powiedzieć, że takie wspólne pisanie artykułów jest swojego rodzaju twórczym dialogiem, który dzięki jego formie nie zamienia się zbyt często w ostry spór. (Wikipedia 2007a)

Wikipedia postrzegana jest przez społeczność nie tylko jako wolna i otwarta encyklopedia, ale też jako proces tworzenia wiedzy. Nieustanna i niekończąca się ewolucja rozumiana jest tu jako proces doskonalenia encyklopedii, który stanowi o wyższości wiedzy budowanej na zasadach wiki względem tradycyjnych metod jej akumulowania.

Wikipedia jest zarówno produktem jak i procesem. Być może w tej chwili wydaje się, że jako produkt nie jest zbyt wartościowa, ale jest za to w tej chwili bardzo obiecującym procesem, który stale postępuje i który daje spore szanse na uzyskanie wartościowego produktu. Warto pamiętać, że natura procesu Wikipedii jest taka, że stale wzrasta nie tylko liczba artykułów, ale też i ich jakość. Każdy artykuł jest stale zmieniany i poprawiany, ma więc spore szanse, aby w końcu stać się naprawdę perfekcyjny. Zwykłe encyklopedie są już gotowymi produktami i raz napisane hasła nie mają już szansy na poprawę. (Wikipedia 2007a)

Wikipedyści często eksponują ideę negocjacji znaczeń, a zatem nieustannej semiozy pojętej jako praca i wysiłek grupowy. Interesujące są również deklaracje, wskazujące wyraźnie na obecność w społeczności etosu encyklopedysty, którego nie powstydziliby się Diderot i d’Alembert (Wikipedia 2007b i 2007c).

Wspólnota wikipedystów to jedno ze środowisk, które rozumie budowanie wiedzy jako wspólne konstruowanie jej na bazie wcześniejszych tekstów kultury (konieczne jest podanie trzech źródeł informacji, by hasło spełniało warunki prawidłowości), a jako swoje cele przedstawia zbiór sentencji, które można uznać za świadomie formowaną postawę konstruktywistyczną. Świadomość zawodności źródeł i mylności informacji, powaga, jaką darzy się tu chęć konstruowania wiedzy dla innych ludzi, zwłaszcza dla przyszłych pokoleń – konstruowania pojętego jako współtworzenie obrazu teraźniejszości dla przyszłości – oraz stopień formalizacji reguł zachowań i wysoki poziom refleksji metatekstowej wskazują na fakt, że środowisko to tak dalece zinternalizowało idee kontruktywizmu społecznego, że funkcjonuje on na zasadzie common sense.

Nie chodzi tu bowiem o czystą akumulację wiedzy, rozumianą jako proces przeprowadzany obiektywnie i bez określonego planu. To raczej świadome sterowanie rozwojem encyklopedii tworzonej z misją rozwoju cywilizacji, to odpowiedzialność przyjęcia na siebie obowiązku współtwórców i strażników archiwum wiedzy ludzkości. Działalność wikipedystów polega bowiem nie tylko na wspólnym kreowaniu zaufanego, możliwie dokładnego i wiarygodnego źródła wiedzy, ale także na propagowaniu idei wolnego dostępu do informacji (idea licencji wolnościowych oraz praca non profit). Istotą działań ruchów społecznych tego typu jest świadome konstruowanie świata społecznego dla kolejnych pokoleń, poprzez tworzenie rodzaju narracji o teraźniejszości i rekonstrukcję pamięci kulturowej w formie elektronicznej bazy danych.

Wikipedia jest dzięki takiemu podejściu rozwijana niezwykle szybko i sprawnie. W ciągu niespełna sześciu lat działalności encyklopedystów-społeczników stworzono encyklopedię przewyższającą swą objętością Britannicę. Jak twierdzi społeczność wikipedystów, Wikipedia jest najlepszą encyklopedią także pod względem pewności wiedzy – aczkolwiek jest to kwestia raczej sporna. Z całą pewnością jednak jest to najbardziej aktualna i dynamiczna encyklopedia, odzwierciedlająca jednocześnie poziom wiedzy współczesnych społeczeństw oraz ich zainteresowania. Samo zjawisko społecznego redagowania wiedzy wydaje się też niezwykle interesującym procesem społecznym związanym z istnieniem nowych technologii.

Należy przy tym zauważyć, że jest to bezprecedensowy ruch społeczny mający na celu jedynie studia na dany temat, co ważne – zupełnie bezinteresowne, umożliwiające samodzielne pogłębienie wiedzy własnej i innych współobywateli społeczeństwa sieciowego, wymagające także wzięcia odpowiedzialności za dystrybuowaną wiedzę. Można w tym zaobserwować chęć współdziałania czy intelektualnej zabawy, jednak – co ważne – popularna jest tu także idea dawania (w sensie aktu daru dla wspólnoty) i wymiany kulturowej sensów czy też negocjacji znaczeń. W każdym razie wiedza, rozumiana tradycyjnie jako samodzielne studia nad danym przedmiotem, nabiera tu wartości podstawowej. Wikipedyści powracają do źródłowego sensu terminu „studiować”, co należy uznać za istotną kulturowo oddolną reakcję społeczną wobec współczesnej komercjalizacji wiedzy oraz jej specjalizacji (elitaryzacji roli ekspertów i hermetyzacji dyskursu naukowego). Ważnym elementem ich działań jest również świadomość transmisji wiedzy w sensie zarówno geograficznym, jak i czasowym.

Na bazie Wikipedii działa kilka „projektów siostrzanych” oraz formy lokalnych sieci wiki – takich jak WikiLinz, WikiMadrid czy WikiBarcelona i eAccessible (ale także innych, niekoniecznie związanych z danym miastem). Idea wiki polega przede wszystkim na wspólnotowym dyskutowaniu określonego przedmiotu i na grupowej edycji zasobów danej sieci. Można zatem tworzyć nawet niewielkie społeczności wiki, od lokalnych po globalne. Niektóre formy wiki posiadają rozbudowane interfejsy graficzne oraz umożliwiają komunikację za pośrednictwem różnego rodzaju danych.

WikiMap Linz to serwis, w którym za podstawę służy plan miasta. Na jego strukturze społeczność mieszkańców i gości Linzu tworzy strukturę linków i tagów, oznaczeń tekstowych, fotograficznych czy dźwiękowych obrazujących w subiektywny sposób elementy krajobrazu miejskiego (WikiMap Linz). Mapa staje się zatem nie tylko symbolicznym systemem obrazowania tkanki urbanistycznej, punktem spotkania różnych ludzi w przestrzeni wirtualnego miasta, które odpowiada rzeczywistemu miastu, ale też jest przestrzenią wymiany subiektywnych jego wizji czy interpretacji. W sensie globalnym użytkownicy prezentują zbiór ważnych dla nich punktów w mieście, powstaje zatem archiwum impresji i indywidualnych mikrohistorii dotyczących wspólnej przestrzeni, które dzięki sieci zostają upublicznione i zintersubiektywizowane (Maj 2007b).

O wiele szerszą koncepcję społecznego budowania wiedzy o przestrzeni geograficznej stanowi inny projekt typu wiki – Wikitravel. Projekt ewoluował z anglojęzycznej Wikipedii w 2003 roku i związany jest nie tylko z chęcią skatalogowania potencjalnych kierunków podróży – jest czymś więcej – to prawdziwa encyklopedia wszystkich miejsc na Ziemi, elektroniczna globalna chorografia, oczywiście wciąż jeszcze niedoskonała i niepełna. Wikitravel stanowi połączenie wiadomości encyklopedycznych i statystycznych (opisujących dane miejsca w sposób naukowy i „obiektywny”) z wiadomościami bardzo subiektywnymi, ukazującymi indywidualne przeżycia i doświadczenia z podróży do danego miejsca. Często można tu odnaleźć wiadomości, które znajdują się w przeciętnym drukowanym przewodniku, ale też informacje dotyczące „sprawdzonych” potraw, refleksje dotyczące sytuacji problematycznych i kwestii zdrowotnych. Jest to zbiorowo budowane wyobrażenie o tym, jak powinien wyglądać idealny przewodnik.

Nie istnieje tu (podobnie jak w Wikipedii) określona wyraźnie zależność pomiędzy objętością i szczegółowością tekstu oraz rangą informacji. Brak takich proporcji powoduje, że opis niestrawności spowodowanej jedzeniem brudnych owoców w krajach tropikalnych może być dłuższy niż opis niejednego państwa. Z drugiej strony, takie indywidualne podejście do definicji świata stwarza nowy rodzaj porządku wartości: może właśnie często występujące problemy żołądkowe są istotniejsze dla podróżnego, niż opis rzadko odwiedzanego przez turystów kraju. Jest to porządek – nie zapominajmy – tworzony przez samych podróżnych, na bazie ich doświadczeń i wiedzy, ale też odpowiadający ich potrzebom.

Jednocześnie ważnym problemem obecnym w Wikitravel jest nierównomierność mapowania świata. Jest ono równie „chaotyczne”, jak w Wikipedii. Unaocznia jednak zainteresowania twórców konkretnymi częściami świata, faworyzowanie określonych turystycznych destynacji. Wiąże się to również z projektowanym odbiorcą Wikitravel, która zgodnie z deklaracjami wikitravelerów przeznaczona jest:

[…] dla użytkowników podłączonych do Internetu w drodze, skulonych późnym wieczorem w kafejce internetowej w jakiejś ciemnej dżungli, którzy potrzebują aktualnej co do minuty informacji dotyczącej zakwaterowania, transportu, jedzenia, życia nocnego i innych potrzeb (necessities); dla użytkowników nie podłączonych do Internetu w drodze, siedzących w pociągu z wybranym działem Wikitravel na swoim PDA, palmtopie, laptopie, telefonie komórkowym czy aparacie cyfrowym; dla użytkownikow podłączonych do Internetu, wciąż planujących przejrzeć kierunki, stworzyć itinerarium, dokonać rezerwacji i ekscytować się swoją podróżą; do wydruku pojedynczych artykułów, takich jak wydruk listy muzeów czy barów karaoke schowany na wszelki wypadek w kieszeni plecaka, lub przeznaczony do skopiowania, gdy ktoś inny potrzebuje; do przewodników potrzebnych ad hoc, małych, stosownych do celu przewodników książkowych, które pasują do określonego itinerarium; do włączenia do innych przewodników, by dawać zaktualizowaną informację dla wydawców przewodników. (Wikitravel 2007)

Ma to być przede wszystkim serwis służący wymianie wiedzy, którą cechować powinien brak stronniczości (zabrania się zwłaszcza reklamy turystycznej) i pewna swoboda redagowania treści. Zasady są dosyć proste, a jeśli się ich nie przestrzega, użytkownik może mieć świadomość, że inni współtwórcy Wikitravel skorygują błędy rzeczowe oraz styl artykułu i prędzej czy później dostosują go do standardów wymaganych w projekcie, zgodnie z zasadą monitoringu społecznego. Tego rodzaju działania mają ułatwiać podróże i zbieranie informacji w drodze oraz ich planowanie. Jednocześnie budują globalną społeczność zainteresowanych nimi ludzi. Artykuły redagowane są w taki sposób, by umożliwiać zdobycie informacji, ale nie zmuszać i nie zachęcać do podejmowania wyraźnie określonych akcji. Podróżnemu pozostawia się pewien zakres wolności, nie jest on poddany presji zobaczenia danego miejsca czy korzystania z określnych usług. Może więc czuć się swobodnie, wiedząc, że nie jest manipulowany, nie jest obiektem akcji reklamowej, a jedynie ktoś doświadczony dzieli się z nim swoją opinią.

Projekty wykorzystujące ideę wiki sprzyjają zatem redefinicji pojęcia wiedzy. Jest to wiedza oparta na dialogu, czyli zapośredniczona i subiektywna. Współczesny człowiek jest zatem poniekąd skazany na mediację i dyskusję – operuje bowiem w świecie, gdzie autorytetów jest tyle, ile stron w Internecie. Można tu przywołać rozważania Davida Weinbergera (2005, 76-68) o współczesnym kształcie wiedzy – messiness staje się zaletą, wiedza pewna i uporządkowana nie jest potrzebna w świecie przesytu informacją. W tym kontekście wiedza zapośredniczona przez autorytety innych użytkowników medium staje się wartościowa – serwisy wykorzystujące ideę wiki i social bookmarking stanowią „ludzki” odpowiednik wyszukiwarek (search engines). W opinii Davida Weinbergera owo „społeczne oznaczanie” jest nową formą wiedzy. Z całą pewnością jest to skuteczna metoda walki z nadmiarem informacji.

Wiedza w społeczeństwie sieciowym wytwarzana jest w procesie spontanicznej wymiany informacji, dzięki hojności, z jaką internauci wspólnie oglądają i opisują świat. Nie chodzi tu zatem o głębię wiedzy – o to, by poznać wszystko dokładnie. W świecie nadmiaru informacji jest to zwyczajnie niemożliwe. Weinberger dzieli zatem postawy wobec wiedzy na tradycyjne oraz nowe Tradycyjne autorytety przyrównuje do odźwiernych czy strażników wiedzy gatekeepers. Przedstawicieli nowych sposobów postępowania z wiedzą określa mianem „oznaczających” (taggers), tych którzy nadają znaczniki. Nowe sposoby prezentowania wiedzy wyglądają paradoksalnie:

Linki, nie: pojemniki – strona jest tym, na co wskazuje.
Wiele znaczników, nie: pojedyncze znaczenia – rzecz zyskuje więcej znaczeń poprzez posiadanie wielu lokalnych znaczeń.
Bałagan, nie: czysty porządek – najlepsze definicje są dwuznaczne. (Weinberger 2005, 77)

Wątpliwości co do standardów wiedzy będzie zatem coraz więcej, proporcjonalnie do głosów w nowym społecznym dialogu czy raczej polilogu. Doskonale problem ten uwypukla popularność serwisów społecznościowych – opartych na założeniu, że sieć powinna tworzyć nowe możliwości otwartej komunikacji międzyludzkiej. Serwisy społecznościowe są dziś uznawane za jeden z najważniejszych wyznaczników Web 2.0. System rekomendacji społecznych, stosowanie zasady folksonomii oraz społeczne oznaczanie treści stanowią o ich atrakcyjności dla ludzi z różnych środowisk, o różnych zainteresowaniach czy kompetencji kulturowej.

Serwis Del.icio.us jako pierwszy umożliwił internautom samodzielne oznaczanie zawartości sieci, wedle indywidualnych kategorii i dowolnych znaczników. Oparty jest on na założeniu, że social tagging czy social bookmarking może stać się ważną aktywnością internautów, służy bowiem społecznemu porządkowaniu chaosu informacyjnego, a poprzez tworzenie sieci zaufania współużytkowników sieci sprzyja rozwojowi wiedzy i szybszemu wyszukiwaniu informacji. Znaczniki interesujących serwisów internetowych mogą w pewnych sytuacjach służyć samemu oznaczającemu jako rodzaj zakładek (bookmarks), ale przede wszystkim służą wielu innym internautom.

Dzięki aktywności wielu internautów, ich wyszukiwaniu, kategoryzowaniu, oznaczaniu, opisywaniu i publikowaniu znaczników – każdy użytkownik serwisu może szybko i precyzyjnie odnaleźć interesujące go informacje. W odróżnieniu od wyników wyszukiwania dostępnych dzięki wyszukiwarkom, materiał znajdujący się w Del.icio.us jest już wstępnie przesiany przez filtr społecznego tagowania. Oznacza to, że wyniki wyszukiwania w Del.icio.us poddane zostały wcześniejszej selekcji i opisowi, który pomaga szybciej odnaleźć serwisy odpowiednie do potrzeb szukającego informacji internauty. Poprzez wyszukiwanie tematyczne w serwisie typu social bookmarking można zatem dotrzeć do pola semantycznego związanego z wyszukiwanym elementem.

Podobne rozwiązanie stanowi serwis Flickr, pozwalający na wyszukiwanie tematyczne upublicznionych obrazów fotograficznych. Jest to serwis fotoblogerski, wykorzystywany jako przeznaczona do przechowywania i publikowania fotografii przestrzeń na serwerze w sieci. Z jednej strony pełni on więc funkcję prywatnej strony internetowej czy bloga, z drugiej – dodatkowego dysku zewnętrznego, jeszcze z innej grupy dyskusyjnej dotyczącej fotografii. Narzędzia tego typu zdobywają wielką popularność, dlatego następuje szybki ich przyrost. Wśród nich wiele służy publikacji róxnych pryawtnych mediów, w tym filmów (YouTube, Vimeo, Google Video) czy też nagrań dźwiękowych (Jamendo). Bardzo ważnym czynnikiem uważanym za podwalinę Web 2.0 są także serwisy blogerskie, które wzmogły zainteresowanie prywatną twórczością internautów oraz ukazały siłę dziennikarstwa społecznego. Do pewnego stopnia można uznać je za narzędzia pokrewne serwisom typu social bookmarking – w każdym razie poprzez nieformalny system rekomendacji i zasady folksonomii przyczyniły się one do wzmocnienia rangi serwisów społecznościowych.

Aktualnie serwisy tego typu wykorzystywane są przede wszystkim jako narzędzia autoprezentacyjne i fora towarzyskie – zarówno nieformalne – jak i profesjonalne, takie jak MySpace, FaceBook, LinkedIn, Grono czy Nasza Klasa. Wspólną cechą tych serwisów jest fakt, że skoncentrowane są one na użytkownikach. Zostały zaprojektowane przez specjalistów, ale o ich atrakcyjności decydują nie dostawcy usług, a sami użytkownicy umieszczający w nich swoje treści. Wspólna i indywidualna edycja treści kulturowych stała się podstawową aktywnością, dzięki której serwisy te stały się popularne. Użytkownicy umieszczają w nich teksty blogów, pliki video, zdjęcia, nagrania muzyczne, animacje czy inne utwory. Co niezwykle istotne, umożliwiają one też różne sposoby komunikacji użytkowników pomiędzy sobą (w czasie rzeczywistym lub asynchronicznie), a nie z dostawcą usług, który dla użytkowników zazwyczaj nie jest atrakcyjny jako interlokutor. To nie oferta handlowa czy gotowy serwis informacyjny, ale wspólnota – żywa struktura tworzących ją ludzi, wraz z wielością punktów widzenia, różnicami zdań i wartości, sprzecznych opinii na dany temat. To rodząca się więź pomiędzy obywatelami jednego sieciowego społeczeństwa, w którym każdy komunikujący się internauta jest ważny i – co ważne – prawdziwy. Oznacza to, że wszystkie opinie należą do konkretnych prywatnych osób, nie do przedstawicieli handlowych, telemarketerów, handlarzy obnośnych, specjalistów od reklamy i public relations. Prywatne opinie noszą zatem znamiona opinii prawdziwej.

Właśnie dlatego, a także dla ochrony prywatności użytkowników, serwisy te korzystają często z systemu referencji, który można traktować jako oznaczanie rzeczy, treści, ale też i ludzi. Na tej zasadzie działają serwisy towarzyskie pomagające wyszukać znajomych ze szkoły (Classmates, Nasza Klasa) czy też zbudować sieć powiązań towarzyskich (FaceBook) lub biznesowych (LinkedIn). Chodzi tu przede wszystkim o tagowanie ludzi, oznaczanie ich wiarygodności według zasady znajomości, często także w szerokim znaczeniu „teorii” sześciu stopni separacji (Six Degrees of Separation), spopularyzowanej niegdyś przez Lonely Planet. Według tej koncepcji cała ludzkość jest sobie bliska, wszyscy ludzie pośrednio się znają. Wszyscy ludzie mają swoich znajomych lub są znajomymi ich znajomych, czy też znajomymi znajomych ich znajomych etc. System rekomendacji wykorzystywany w omawianych serwisach opiera się na podobnym podejściu do związków pomiędzy internautami lub przynajmniej na ewentualności takich powiązań.

Opinie współobywateli czy współużytkowników (tzw. peer reviews) stają się tym samym podstawą komunikacji w Web 2.0. Ułatwiają nawiązanie kontaktu z dawnymi znajomymi czy umożliwiają kontakty naukowe lub biznesowe. Jest to nowy rodzaj społecznego poręczenia wzmagający zaufanie w elektronicznym środowisku. Podobne systemy rekomendacji wykorzystywane są także w pismach internetowych czy e-handlu różnego typu (m.in. Allegro, Hostel World). W tym wypadku może chodzić o system poręczenia handlowego dla konkretnej osoby (aukcje internetowe) czy dla konkretnego dostawcy danej usługi (usługi turystyczne). Szczególnym przypadkiem funkcjonowania tych zasad są wspólnoty podróżnych i gospodarzy skupionych wokół serwisów takich jak CouchSurfing, Hospitality Club, Servas, Stay4Free, Place2Stay, Global Freeloaders, BeWelcome etc. To wspólnoty, które system elektronicznego poręczenia przenoszą także do rzeczywistości pozasieciowej, oferując sobie wzajemnie gościnę i towarzystwo. Rekomendacje od podróżnych lub gospodarzy stanowią istotny element profilu każdego członka takiej wspólnoty, i tym samym przyczyniają się do ich sukcesów podróżniczych oraz towarzyskich.

Wszystkie omawiane tu serwisy można uznać w istocie za pokłosie sukcesu Google PageRank, systemu pozycjonowania serwisów internetowych nie według treści zawartości, lecz w zależności od ilości odsyłaczy do tej strony z innych serwisów (czyli za zasadzie ilości cytowań). A zatem nie według czynników obiektywnych, a według czynników subiektywnych. Im ciekawszy serwis zdaniem internautów, tym wyższa pozycja w rankingu wyszukiwań. Co niezwykle ważne, serwisy społecznościowe oparte na systemie rekomendacji przyczyniają się nie tylko do wzmocnienia więzi interpersonalnych w komunikacji internetowej (a zatem zdehumanizowanej w tym sensie, że zapośredniczonej medialnie), ale też mają głębsze konsekwencje dla całokształtu naszej kultury.

Serwisy i projekty oparte o social bookmarking rozwijają bowiem także nowy typ myślenia o wiedzy i autorytecie. Każdy internauta staje się opiniotwórczym źródłem, gdy indeksuje i opisuje swoje ulubione strony w Del.icio.us, własne zdjęcia we Flickerze czy filmy w YouTube. Równorzędny aktor komunikacji – inny internauta – przejmuje rolę fachowego źródła wiedzy: uprawnia go do tego jego doświadczenie. Jest to przede wszystkim doświadczenie w wyszukiwaniu, co potwierdza tezę Johna Battelle o fundamentalnym znaczeniu procesów wyszukiwania dla dzisiejszej kultury (Battelle 2006, 11-17). Umiejętność ta daje dostęp do wiedzy innych użytkowników sieci, jest zatem podstawowa dla współczesnej kultury. Istotna jest tu chęć współtworzenia wspólnej mentalnej przestrzeni (“konektywnej inteligencji” wedle terminologii Derricka de Kerckhove) i ułatwienia innym użytkownikom poruszania się w Sieci. Można widzieć w tym również chęć dialogicznego oznaczania tego, co pomijają nawet najlepsze wyszukiwarki, które przecież indeksują treści, ale nie są w stanie ich zinterpretować. Z drugiej strony jest to po prostu nowy system szerokiej społecznej wymiany dobra podstawowego dla współczesnej cywilizacji – informacji.

Wynika to z podzielanej powszechnie przez internautów świadomości wspólnej własności informacji i prawa do niej. Z całą pewnością przyczyniły się doń takie projekty jak Wikipedia, ale także Internet Archive, które zajmuje się gromadzeniem różnego rodzaju tekstów kultury, ich digitalizacją i odpowiednim przechowywaniem. Tworzy je wprawdzie organizacja o charakterze non profit, funkcjonująca na zasadach biblioteki i współpracująca z różnymi instytucjami naukowymi, a nie otwarta wspólnota internautów, każdy jednak może przyczynić się do powiększenia zasobów Archiwum poprzez dodanie swojej strony internetowej do indeksu Wayback Machine. Poza tym, warto wspomnieć o Internet Archive w omawianym kontekście, przyczynia się ono bowiem w sposób niezwykle istotny do redefinicji pojęcia dziedzictwa kulturowego i wiedzy w społeczeństwie sieciowym. Wśród celów Internet Archive, interesujące wydają się zwłaszcza następujące: „ochrona naszego prawa do wiedzy”, „ćwiczenie naszego prawa do pamiętania”, „śledzenie drogi zmian naszego języka”, „ukazywanie drogi ewolucji Sieci”, „odkrywanie, co Sieć mówi o nas samych” czy też swego rodzaju archeologia Internetu (Internet Archive 2007).

Internet Archive pracuje nad uratowaniem Internetu – nowego medium o dużym historycznym znaczeniu – oraz innych cyfrowych materiałów przed zniknięciem w przeszłości. […] Pracujemy nad zachowaniem zapisu dla przyszłych pokoleń. (Internet Archive 2007)

Internet Archive jest prawdziwie multimedialnym zbiorem tekstów kultury. Ratuje od zapomnienia nagrania dźwiękowe czy filmowe, które wcześniej dostępne były jedynie wąskiej grupie specjalistów w pilnie strzeżonych archiwach radiowych czy telewizyjnych. Nawiązuje też do tradycji Biblioteki Aleksandryjskiej, gromadząc i digitalizując zbiory biblioteczne. Nie jest to pierwszy tego typu projekt ― wśród podobnych pierwszeństwo należy się zdecydowanie The Project Gutenberg, inicjatywie Michaela Harta z roku 1971 (idea wspólnotowego tworzenia elektronicznej biblioteki, początkowo poprzez przepisywanie, a później poprzez skanowanie literatury pięknej – dzieł, które przeszły do domeny publicznej, tj. pozbawione są praw autorskich. Celem projektu Harta jest udostępnienie dziedzictwa kulturowego ludzkości w formie wolnych książek elektronicznych (eBooków). Chodzi tu nie tylko o wolność w sensie darmowego dostępu, ale też o wolność twórczego wykorzystania treści (The Project Gutenberg 2007). W przewiwieństwie do inicjatyw tego typu, Internet Archive zachowuje nie tylko same treści tekstów, ale i wczesne wydania książek wraz z układem graficznym i typografią o walorach artystycznych, a także dokumenty i artykuły naukowe z różnych dyscyplin.

Internet Archive urzeczywistnia także ideę „wehikułu czasu”, umożliwiając spojrzenie w przeszłość samego Internetu, dzięki mechanizmowi Wayback Machine. Jest to system gromadzenia danych i ich indeksowania, pozwalający na zapisywanie serwisów internetowych i ocalenie ich przed zupełnym zniknięciem z cyberprzestrzni. Za sprawą Wayback Machine można dziś obejrzeć archiwalne wersje serwisów internetowych począwszy od 1996 roku. Dzięki nieustannemu rozwojowi mocy serwerów system od lat przesiewa informacje i indeksuje zawartość Internetu wciąż na nowo. Tym samym umożliwia prześledzenie rozwoju estetyki serwisów internetowych oraz samej technologii związanej z siecią, językami kodowania, programami czy ewolucją interfejsów. Wayback Machine zwraca uwagę na efemeryczność kultury elektronicznej, na jej wysoką wartość dla dziedzictwa kulturowego przyszłości oraz na wagę wolnego dostępu do kultury dla rozwoju społeczeństwa informacyjnego w prawdziwym tego słowa znaczeniu. Świadomość ulotności wiedzy oraz chęć zachowania śladów współczesnej kultury sprawiły, że Archiwum stale poszerza swoje zbiory, stając się największym muzeum ludzkiej wiedzy i walcząc o wolność informacji, co Brewster Kahle ― dyrektor Internet Archive ― uznaje za podstawowy cel projektu (Terdiman, Kahle 2007).

Postulat uwolnienia informacji istotny jest też dla społecznego dziennikarstwa i serwisów budowanych na podstawie treści tworzonych przez użytkowników (user-based content), stanowiących rdzeń zjawisk zwanych Web 2.0. Wolność kultury jest naczelnym celem wielu społeczności, w tym ruchu Creative Commons wspieranego przez Lawrence’a Lessiga. Społeczność ta proponuje uwolnienie tekstów kultury, czyli przesunięcie ich do domeny publicznej lub udostępnienie na licencjach typu Creative Commons (CC), aby stanowiły materiał twórczy dla kolejnych pokoleń autorów. Chodzi tu o poszerzenie dostępu do dzieł za zgodą samych autorów. Takie uwolnienie kultury ma na celu przeciwdziałanie homogenizacji treści, która następuje w wyniku fuzji korporacji na rynku medialnym (Lessig 2005, 194).

Wolne kultury są kulturami, które pozostawiają wiele treści otwartych, tak, by inni mogli tworzyć na ich podstawie. W kulturach zniewolonych lub opartych na przyzwoleniu, swobodnych pozostaje o wiele mniej treści. Nasza kultura była kiedyś wolna, obecnie jest nią w coraz mniejszym stopniu. (Lessig 2005, 55)

W takim ograniczeniu Lessig upatruje przede wszystkim ograniczenia innowacyjności i twórczości. W jego rozumieniu prawa autorskie w tradycyjnej formie podtrzymują status quo wygodny dla nielicznych, a krępujący swobodny rozwój kultury i akumulację wiedzy oraz wartości twórczych. Wolność oznacza zatem otwarcie sztuki i nauki na dyskusję społeczną: reinterpretację, re-kreację i miksowanie. Otwartość informacji kulturowej pozwala współczesnym artystom-bricoleurom tworzyć nowe dzieła, wyzwala ruch myśli i przepływ inspiracji. Licencje typu Creative Commons akcentują wartość przepracowywania pewnych konceptów przez ludzkość (Lessig 2005), a zatem wartość diachronicznego i synchronicznego dialogu społecznego.

Transformacje, jakim ulega wiedza w dobie Web 2.0 oraz znaczenie tego terminu są wielorakie. Przede wszystkim wiedza staje się przedmiotem dyskusji, namysłu wspólnotowego i społecznej troski. Negocjacja znaczeń, dialog czy polilog w formie głosowania, sporu – ale też wymiany opinii czy systemu rekomendacji – to podstawowe ramy znaczenia tego terminu określone przez praktyki społeczne obecne w sieci. O ile wcześniej wiedzę można było w pewnym sensie uznać za negocjację znaczeń, była to przede wszystkim metafora badawcza. W każdym razie negocjacja odnosiła się do wąskiego grona naukowców i zawodowych myślicieli. Współczesne sieciowe wspólnoty wcielają ten ideał dosłownie – poprzez dyskusje, spory i głosowania nad definicjami, terminami czy opisami. Jednocześnie otwierają one dyskusję na tematy naukowe, pozwalając kształtować wiedzę także amatorom (w tradycyjnym sensie pojęcia). Oznacza to istotną zmianę także w dyskursie naukowym, który coraz częściej (przynajmniej w niektórych dziedzinach) musi uwzględniać dyskurs popularno-naukowy, kształowany przez społeczności sieciowe.

Niezwykle istotnym elementem nowego porządku wiedzy jest autorytet społeczny, zakorzeniony we wspólnotowym zaufaniu i hojności internautów, ideałach otwartości informacji i demokracji w dostępie do niej. Równie ważne dla tych wspólnot ideologie to kontrola społeczna nad państwem i mediami (dziennikarstwo społeczne, user-based content) oraz chęć współdziałania dla wspólnego dobra społeczeństwa (praca non profit, współtworzenie wiedzy, social tagging). W tym kontekście folksonomia, systemy opinii, rekomendacji i uznania na zasadach afiliacji stają się podstawową ramą wyznaczającą porządek w omawianych społecznościach. Opinie współużytkowników danego serwisu funkcjonują zatem jako wiedza pewna, natomiast zwątpienie w dotychczasowe autorytety może wydawać się zastanawiające. Tym samym przyszłość serwisów komercyjnych opartych na tzw. peer reviews – choćby w turystyce czy handlu wydaje się obiecująca. Może to mieć związek ze znużeniem komercjalizacją komunikacji interpersonalnej oraz masowej i z dewaluacją znaczenia reklamy. Transformacji ulega jednocześnie myślenie o więzach międzyludzkich i próba (udana) dodatkowej humanizacji komunikacji medialnej.

Metamorfozie podlega nie tylko sam porządek wiedzy i znaczenie autorytetu, ale też całokształt wiedzy o świecie. Wiedza ludzka staje się jednocześnie bardziej wiki, a zatem jest budowana społecznie w sposób świadomy i odpowiedzialny. Nie oznacza to paradoksalnie zaprzeczenia klasycznym ideałom studiowania i zdobywania wiedzy oraz jej tworzenia. Z całą jednak pewnością są to dziś zjawiska bardziej egalitarne, niż w epoce przed Internetem czy w dobie Web 1.0.

Bibliografia:

Battelle John (2006): Szukaj. Jak Google i konkurencja wywołali biznesową i kulturową rewolucję. Przeł. M. Baranowski. Warszawa: PWN.

Berger Peter L., Luckmann Thomas (1966): The Social Construction of Reality: A Treatise its the Sociology of Knowledge. Garden City, New York: Anchor Books.

Bush Vannevar (1945): As We May Think. „The Atlantic Monthly”, July; URL: <http://www.ps.uni-sb.de/%7Educhier/pub/vbush/vbush.shtml>.

Grossman Lev (2006): Time’s Person of the Year: You, „Time”, 13 December, URL: <http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,1570810,00.html>.

Internet Archive (2007): About IA, URL: <http://www.archive.org/about/about.php>.

Kahle Brewster, Terdiman Daniel (2007): Fighting to protect copyright ‘orphans’. Brewster Kahle interviewed by Daniel Terdiman. CNET News.com. January 31, URL: <http://news.com.com/Fighting+to+protect+copyright+orphans/2008-1025_3-6154860.html>.

Lessig Lawrence (2005): Wolna kultura. Przekład zbiorowy. Warszawa: Wydawnictwa Profesjonalne i Akademickie.

Maj Anna (2007a): Konstruktywizm społeczny jako ideologia społeczeństwa sieciowego, [w:] Oblicza komunikacji 2: Ideologie w słowach, gestach i obrazach. Red. I. Kamińska‑Szmaj, T. Piekot, M. Zaśko‑Zielińska. Seria: Język a komunikacja [w druku].

Maj Anna (2007b): Media w podróży, Katowice: Wydawnictwo Naukowe ExMachina [w druku].

Manovich Lev (2006): Język nowych mediów. Przeł. P. Cypryański. Warszawa: Wydawnictwa Profesjonalne i Akademickie.

The Project Gutenberg: No Cost of Freedom? URL: <http://www.gutenberg.org/w/index.php?title=Gutenberg:No_Cost_or_Freedom%3F&amp.html>.

Weinberger David (2005): When Things Aren’t What They Are, [In:] Hybrid – Living in Paradox. Ars Electronica 2005. Red. Ch. Schöpf, G. Stocker, Linz: Hatje Cantz.

WikiMap Linz, URL: <http://wikimap.hotspotlinz.at>.

Wikipedia (2007a): Nasza odpowiedź na krytykę, URL: <http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Nasza_odpowied%C5%BA_na_krytyk%C4%99>.

Wikipedia (2007b): Deklaracja Bociańskiego, URL: <http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Deklaracja_Bocianskiego>.

Wikipedia (2007c): Deklaracja Przykuty, URL: <http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Deklaracja_Przykuty>.

Wikitravel (2007): Goals and Non-Goals, URL: <http://wikitravel.org/en/Wikitravel:Goals_and_non-goals>.

FourSquare: The More The Merrier

Whitney — Tue, 13 Oct 2009 18:52:04 +0000

I originally started using FourSquare when I found a friend “checking in” everywhere we went, and I wanted to join in the fun, well actually I wanted to kick his butt in the points category.

I quickly found the first week or so is the most exciting week of your life (or close to). You get points for every stop you make, and bonus points if you go somewhere you have never been before, so that first week it’s a landslide of points! You are a CHAMPION! I had one complaint though, I only had 5 or so friends, because no one else I knew was using it, so it wasn’t very interactive. The friend that showed it to me later stopped using it, I think I hurt his ego with all my tagging and outings. So I wasn’t really connected.

I was again renewed to the use of FourSquare while at the MIMA Summit because I checked into the Hilton Hotel and saw that 15 others had also checked in!! Finally, more people to friend and follow! Within a day I have tripled my number of friends (while searching my Twitter friends list again I found the number of people in my network had more than doubled). Like I always say, the more the merrier!

FourSquare is great because it’s full of real tips and insights from people in your city, going to places you like! It gives you the ability to “phone a friend” for advice on every venue you always or never go to. Additionally, there’s a healthy dose of competitive attitude thanks to the points system and the ability to unlock badges. What does the “BENDER” Badge really mean?! You could Google it, or you could go out until you get it!

With all that said I’m happy that my taste for FourSquare has been renewed, and that more people are trying it out, you can play online, with text messages, or with the iPhone App (opens iTunes), so get in there and start tagging, maybe you can become a Mayor too!

L'avventura 2.0 del Mart: intervista con Luca Melchionna

fucktory — Mon, 12 Oct 2009 12:41:48 +0000

Mart - Museo di Arte Moderna e Contemporanea di Trento e Rovereto

Intervista esclusiva con Luca Melchionna, collaboratore settore Comunicazione del Mart, che ci spiega la strategia 2.0 (Facebook, Twitter, Flickr, Social Tagging, Blog, ecc.) del Museo: un’avventura non priva di problematiche ma che si contraddistingue per una visione attenta dei nuovi strumenti web e delle opportunità che offrono all’attività museale.

Per chi non volesse leggere qui tutta l’intervista (molto dettagliata ed interessante), ho preparato un mini e-book dal titolo “L’avventura 2.0 del Mart” che si può sfogliare e scaricare da ISSUU.

Non perdetevelo perché rappresenta una bella testimonianza di utilizzo del web da parte di un’istituzione culturale italiana, di certo non una consuetudine.

Un ringraziamento a Luca per la disponibilità.

Il Mart è uno dei pochissimi musei italiani ad avere una così ampia presenza online, in particolare negli ambienti 2.0 (Facebook, Youtube, Flickr, Twitter). Quando e come è venuta l’idea che il museo poteva “vivere” anche in questi presidi?

E’ nata a fine 2006, come naturale evoluzione di un duplice processo. Innanzitutto un potenziamento globale di tutte le attività di comunicazione, incentrato su un grosso lavoro di ufficio stampa; il Mart è stato molto lungimirante, e ha creato un ufficio comunicazione di prim’ordine. Dall’altro, il rinnovamento completo di un sito web che era invecchiato troppo in fretta. La spinta finale è arrivata dall’arrivo al Mart di un “presidente tecnologico”, Franco Bernabè, e da un Consiglio di Amministrazione che ha posto degli obiettivi chiari per la comunicazione online.
La traduzione concreta di questi stimoli ha significato prendere consapevolezza che:

nel giro di pochi anni la presenza sul web delle istituzioni diventerà un indicatore come altri di autorevolezza istituzionale. Piano piano tutti stanno capendo che l’idea che il web minacci l’autorevolezza dei musei è sbagliata.

essere assenti dal web partecipativo è per definizione impossibile; non partecipare non significa affatto non esserci, ma piuttosto cedere ad altri il controllo sulla propria reputazione. Questo è un punto decisivo che risulta utile nella contrattazione delle strategie con i livelli alti della direzione museale

I soldi seguono le innovazioni, anche in un mercato opaco come quello italiano. Stare fuori da questi processi incide sui bilanci traballanti dei musei. Non sono discorsi campati in aria: le aziende prima di dare soldi a un’istituzione vogliono capire se sa parlare ai suoi utenti. Perché le aziende vogliono utenti che non raggiungono, mica l’istituzione in quanto tale!

è vero che i problemi di diritti e copyright sono notevoli. Ma è altrettanto vero che stanno cambiando le regole del copyright a livello internazionale, quindi stare fermi per paura di fare casino è una scelta comoda ma suicida. E’ meglio partecipare a una riscrittura delle regole che stare in disparte.

E’ stata costruita una strategia di intervento in questi presidi?(magari analizzando qualche best practice?)

Il tempo è poco, e ogni intervento va mantenuto, quindi le strategie sono essenziali. La soluzione più intelligente mi è sembrata quella di prendere spunto dai migliori (Brooklyn Museum), di controllare le discussioni di Museums & the Web, dei gruppi di lavoro dei professionisti del settore su LinkedIn, e di seguire alcuni blogger autorevoli, in testa a tutti Nina Simon. In base ai risultati di questa analisi abbiamo scelto alcuni interventi invece di altri, lasciando naturalmente anche un po’ di spazio per esperimenti episodici, senza i quali si perde entusiasmo. Mi pare che le regole chiave nel decidere su quale social network posizionarsi siano

imparare a usarlo bene, a capire chi lo legge, che autorevolezza ha, quali sono gli interessi commerciali in gioco, in che fase di hype si trova. E’ un tipo di lavoro a cui gli addetti stampa sono abituati, anche se magari finora sono stati abituati a farlo solo per i giornali. I giornali bisogna non solo leggerli, ma anche “decostruirli” capendo chi li controlla, chi li legge, che peso hanno gli editorialisti ecc. Per i social network va fatto un lavoro simile, imparando a usarli. Non si può capire il web 2.0 standone fuori.

Darsi un obiettivo. Quelli possibili sono tanti. Branding istituzionale, innovazione, comunicazione interna, comunicazione territoriale, gestione dei rapporti con professionisti e opinion-makers, comunicazione virale, allargamento dei gruppi demografici, redenzione dell’immagine istituzionale.

Avendo fatto la fatica del punto 1, sarà possibile capire quali sono gli obiettivi e quali gli strumenti adatti ai per raggiungerli.

E quali sono gli obiettivi che vi siete posti?

Diventare il miglior museo italiano come qualità della presenza online
Aumentare la conoscenza del patrimonio artistico del museo
Sedurre persone autorevoli che orientano le opinioni di piccoli gruppi, e portarli al museo
Allargare le modalità attraverso cui diffondere informazioni di servizio
Raggiungere fasce demografiche escluse dalla nostra comunicazione perché troppo difficili da raggiungere con strumenti tradizionali da un museo
Avvicinare l’istituzione alle comunità locali del Trentino Alto Adige
Dare evidenza all’enorme lavoro fatto dal Mart per costruire rapporti con enti e aziende vicine, nazionali e internazionali
Offrire più facilmente comunicazione in lingue diverse dall’italiano quando serve
Dare visibilità a un patrimonio di documenti multimediali già presente al museo
Dare visibilità e sfruttare la notevole rete di collaborazioni internazionali creata dal Mart in questi anni

L’attività 2.0 è compito esclusivo dell’ufficio comunicazione o c’è una partecipazione trasversale dello staff museale?

Come per ogni cambiamento, questo lavoro inizia da chi ha una visione, che poi (se è valida) viene fatta propria e condivisa da gruppi più ampi. I musei sono più lenti di altre istituzioni a cambiare, ma non è questo il punto. Per arrivare a una partecipazione trasversale bisogna lavorare con chi ci sta, indipendentemente dal fatto che si occupi di informatica, storia dell’arte o comunicazione. E bisogna avere fiducia nel fatto che le attività 2.0. per loro natura, incuriosiscono e affascinano. Al Mart questo processo graduale è iniziato: i nostri curatori, operatori della didattica e alcuni degli artisti coinvolti dal museo partecipano se stimolati, e qualcuno comincia a farlo anche spontaneamente.

Allargando la visione, la cosa curiosa mi pare quella che nei musei italiani non sono affatto gli informatici a spingere per usare strumenti 2.0 Molto spesso gli informatici che lavorano nelle istituzioni non hanno una vita digitale. Non che sia un obbligo, per carità. Queste cose non fanno parte del loro orizzonte umano e professionale. Fanno altre cose, gestiscono i sistemi, le macchine. Lamentarsi non ha senso. Anzi, io la vedo in positivo. Il campo è libero per i professionisti della comunicazione, che una volta formatisi adeguatamente, possono facilmente accreditarsi con competenze in questo campo.

Infine, faccio notare due fatti nuovi

in Italia nel 2008-9 abbiamo assistito a un fenomeno nuovo, l’alfabetizzazione web di massa su facebook per milioni di persone che avevano saltato internet negli anni ‘90.

l’esplosione dei contenuti web sui cellulari, in una nazione che ha il quasi primato mondiale della diffusione dei telefonini

Tutto questo per dire che i professionisti della cultura che si auto-escludono dal web, probabilmente non lo faranno ancora a lungo.

Gli strumenti 2.0 consentono un’interazione costante con il pubblico: molti musei internazionali hanno dato vita a progetti online in cui era l’utente l’attore principale (contest online fotografici o video, realizzazione di nuovi contenuti, votazioni, tagging, ecc.) Avete realizzato (o realizzerete) progetti User Generated Content?

L’idea di creare UGC c’è dal 2007. Stiamo lavorando lentamente su molte cose, tra cui sì, c’è anche il social tagging della collezione permanente. Com’è evidente a tutti, in questo caso abbiamo un problema che non è solo tecnico, ma anche di politica museale: accogliere i contenuti degli utenti, magari sul patrimonio, comporta una ricerca di nuovi equilibri molto delicati con curatori interni ed esterni, con gli archivisti (per chi ha una biblioteca), e naturalmente con la direzione. Il mio compito non è quello di elaborare e nemmeno di discutere le politiche museali, ma quello di attuarle. Avendo un direttore e un presidente lungimiranti, ho praticamente campo libero, ma i tempi di sviluppo non sono quelli rapidissimi del web. E in un certo senso, per fortuna che è così. La dittatura del presente fa male quando si programmano progetti ambiziosi.

Finora abbiamo quindi fatto esperimenti in contesti meno sensibili, come concorsi fotografici (con Claudio Abate), una promozione su Second Life, o iniziative per portare al museo qualche utente Facebook. Abbiamo poi una pagina per commentare le opere esposte. Anche la scelta di ospitare tre link a rotazione in homepage è un UGC, perché coinvolgiamo artisti, curatori, giornalisti.

Ci tengo a specificare che queste cose non ci costano un centesimo (o comunque un’inezia se paragonate ai manifesti per strada o agli spot delle mostre blockbuster di grandi fondazioni private), e richiedono ore-lavoro molto contenute da parte di dipendenti e collaboratori del museo. In compenso, hanno un alto valore aggiunto in termini di comunicazione.

La cosa più temeraria che abbiamo osato finora è il box Twitter in homepage, attivo da pochi giorni. Questo di fatto è portare UGC in un luogo sensibile, perché basta fare un retweet e un commento di un utente (o di un curatore esterno?) si trova in contesto istituzionale. Naturalmente per ora manteniamo un controllo editoriale totale sui tweets, ma in futuro delegheremo gli update a una cerchia più ampia.

Stiamo lavorando a tutte le novità. Non siamo impauriti, vogliamo gestire il cambiamento. Sceglieremo le migliori e le porteremo avanti.

C’è spesso, da parte dei responsabili museali, un po’ di paura nel condividere online dei materiali, soprattutto per questioni legate al copyright (penso alle collezioni su Flickr, o a certe video interviste su Youtube). Qual è la vostra esperienza in merito?

Mi sono reso conto che ci sono diversi tipi di paure, alcune giustificate, altre meno. In tutti i casi, sottovalutarle è suicida. Bisogna capire e valutare. La paura di infrangere il copyright e trovarsi a processo è molto seria. E’ folle fare i techno-optimist e non prenderla in considerazione. Invece, va portato all’attenzione di curatori e direzione il fatto di cui sopra, e cioè che le regole del gioco stanno cambiando. Ad esempio, può essere utile fare leva sull’esperienza altrui. Nel momento in cui il Brooklyn Museum mette online immagini su Flickr con la licenza Creative Commons, si possono coinvolgere i colleghi per ragionare con loro su come fare una cosa del genere nel contesto italiano.

Una seconda paura riguarda il timore di perdere autorevolezza e autorità. In questo caso, penso che molti dei timori siano ingiustificati. Proprio per questo, bisogna impegnarsi e spiegare che il web fa parte del mondo reale, e proprio grazie al 2.0 sta diventando *più* reale: ognuno ci mette la faccia, comprese le istituzioni. Quindi il web non è un contesto frivolo dove si perde autorevolezza: è uno strumento di comunicazione che si può usare per molte cose, compresa la tutela della propria autorevolezza. Un modo intelligente per spiegare queste cose a chi resta fuori può essere quello di porsi degli obiettivi intermedi. Ad esempio, se portare la propria collezione su Flickr è uno shock, si può pensare a portarne una parte in un contesto più “protetto” e “istituzionale”, come può essere Europeana.

Per quanto riguarda l’autorità, il concetto è completamente diverso. La mia opinione strettamente personale (quindi in questo caso non parlo come collaboratore del Mart), è che i musei in effetti debbano perdere un po’ di autorità, per il loro bene. Le cose stanno andando così, non c’è niente che possano fare al riguardo: la perderanno e questo farà un sacco di bene ai musei, ai visitatori, alle famiglie, agli artisti, ai dirigenti e ai critici. E’ evidente che la mia è un’opinione di minoranza, in qualsiasi museo italiano. Ma per fortuna nelle istituzioni culturali si può discutere e argomentare.

State progettando anche la creazione di un blog del museo?

Certo, da almeno tre anni! La scelta difficile è quella relativa al livello di controllo editoriale. Per molto tempo, abbiamo guardato, come modello ideale da imitare, ad Eye Level , che ha un livello piuttosto alto di controllo editoriale da parte della direzione. Poi ci sono venuti dei dubbi, e abbiamo valutato la possibilità di usare i blog per coinvolgere voci libere e partner a vario titolo del Mart. Ora stiamo lavorando in questa seconda direzione.

Concludendo, che riscontro avete dall’attività digitale?

Intendiamoci sul riscontro. Facciamo un discorso per analogia. In Italia si valutano i musei in base al numero di visitatori. Chi lavora nei musei e coi musei spesso rigetta questa visione, anche se non lo dice apertamente, perché l’obiettivo principale dei musei non è quello di attirare folle oceaniche, ma quello di promuovere la cultura. Le due cose si sovrappongono, ma solo fino a un certo punto. Chi abbassa il livello culturale e scientifico per attirare più gente, alla lunga la paga, e tradisce il proprio mandato.

Similmente, lo scopo dell’attività digitale di un’istituzione non è “portare gente al museo”. Certo, è anche questo, ma non è questo il punto. Il web è la realtà, non è una versione minore della realtà. Questa consapevolezza è difficile da assumere. Perfino sui siti web online dei grandi giornali nazionali italiani, le notizie che riguardano il web, ad esempio, vengono riportati non nella colonna delle notizie vere, ma nella colonna delle frivolezze (quella a destra su repubblica.it, per intenderci). A meno che non si parli di soldi, ma questo è un altro discorso. Quindi, per concludere, secondo me va fatto uno sforzo per capire che la qualità di un’attività digitale si misura prima di tutto sul web.

E in questo senso tutti gli indicatori che abbiamo, da Google Analytics ai social network, danno ottimi risultati. Non mi metto a fare numeri, ma le metriche sono ottime ,sia per numero che per qualità della partecipazione, e in alcuni casi (frequenza di rimbalzo, tempo medio trascorso sul sito) sono addirittura esaltanti.

In un secondo momento, è altrettanto evidente che il nostro lavoro consiste nel portare questi risultati all’interno della comunicazione a tutto tondo del Mart, e allora sì che bisogna lavorare per portare gente al museo. In ogni caso, anche se accettassimo la dittatura dell’auditel museale, siamo molto soddisfatti perché le analisi statistiche commissionate dal museo mostrano che i visitatori raggiunti e convinti attraverso il web sono in notevole aumento, sia in valore assoluto che in percentuale sul totale dei visitatori.

Context-powered (social wisdom of the crowd) tagging

garabedyan — Fri, 09 Oct 2009 18:12:47 +0000

When a registered user decides to tag something with some terms, the systems asks to compare shared tags between the new source and recently added such by the same user or by his friends. By friendship the system understand users with similar tagging of one material or friends through social networking service like Facebook, or both.

Tags are not simply statements like “This ‘url’ material is ‘tag-term1′, ‘tag-term1′ and ‘tag-term3′”, but are used as “This ‘url’ material is ‘tag-term’ more than ‘url-already-tagged1′, ‘url-alreday-tagged2′ and few than ‘url-already-tagged3′, ‘url-already-tagged4′”. Every tagging term can be used as a comparison between materials.

Presenting users with social encouraging analyzes of common understandings on topics and what their friends have tagged enables a unique way to make new friendships and understand more about your friends.

This way tags can become context-oriented and gain meaning with more of their usage like Semantic web RDF terms which are pre-defined by definition.

Browsing tagged content can give the system more about the characteristics of the user in relation with the registered users tagged the content and the friends of the letter. This gives an ultimate way to determine which ad to present.

I have red a paper on Foundations and Technologies of The Semantic Web in 5th National Student Scientific-Technical Conference in city of Sozopol (Bulgaria, Europe), 27-30 September, 2009. On the letter I have presented a comparison between semantic web and the so-called wisdom of the crowd stuff.

This was inspired by the answers I have received to my questions in this event.

IMA follow their lead!

Julie Carroll — Tue, 06 Oct 2009 01:29:05 +0000

After discussing social tagging in my last post I discovered the social networking gem that is the Indianapolis Museum of Art. I’ll begin by exploring their IMA tagging page (remember, IMA is one of the 11 museums participating in the steve.museum social bookmarking project). If you go to their IMA Tags page you can access their collections through tags contributed by IMA visitors and view works of art. You may then select the work you were looking for and it gives you a detailed description of that piece. After you find the work of art you were looking for you may then add your own tag that could help someone else find that piece more easily. Take a look for yourself. This is all about connecting with the customer base to allow them easier access and giving them an input.

While searching through their various social media pages (Facebook, YouTube, iTunes U, Dashboard, and a blog) I came to their Flickr page where I found out about their newest platform. The Indianapolis Museum of Art is working on developing an application that will run on both iPhone and iPod Touch called TAP. TAP was developed by IMA staff and is an innovative way for users to explore the Museum through alternative perspectives with expert interviews, behind-the- scenes footage, on-location shoots, musical selections, high resolution imagery, and x-ray images of the works of art. Through this new application they are now reaching the wide array of technologically savy iPhone and iPod users and finding new ways to get them in the museum. Enjoy this video produced by IMA futher explaining TAP:

Hello, My Name is Steve.

Julie Carroll — Mon, 05 Oct 2009 17:13:10 +0000

Allow me to introduce you to Steve. The Steve.Museum is a social tagging project that was founded in 2005 to handle concerns by art museums about access to their ever-growing online collections. For clarification, social tagging is a system of classification derived from the practice of collaboratively creating and managing tags to annotate and categorize content. Museums are having increasing numbers of visitors to their online collections and discovering that their visitors are struggling to navigate their digital collections. The problem most visitors to these sites seem to be having when trying to locate a piece of artwork is the semantic gap that separates the museums’ formal descriptions of the works of art and the everyday language used by the general public for searching. For instance, the average person knows tags like, “Renaissance,” “Horse,” “Man with beard,” and “rich colors.” Meanwhile, what the curator at a museum may know is only specifics and that description you have given them is far too broad. So, many museums including the Cleveland Museum of Art, Indianapolis Museum of Art, and The Metropolitan Museum of Art, jumped on board to see if this new process would allow users to find art more easily and also to see if tagging can help museums understand what visitors see and understand. The Steve Project also asks what conditions yield the most useful and accurate descriptions of artworks, who should tag, and what should be tag? To answer these questions, Steve has set up some tools, including the steve tagger to decide. The Steve Tagger is an open-source, configurable tag collection environment where anyone can go and look at a collection of pieces of art and put in their own tags that they think would help other people find them. Take a look at this tool and try your hand at tagging some pieces. There is also the Steve Term Review tool which is a tool for reviewing and annotating tags that have been assigned to certain pieces.

There are currently only 11 museums participating in this project, but I believe it would be a great tool for all art museums to take part in. As of right now there are 93,380 tags collected and museum professionals and visitors found 88% of the devised tags useful. Also, this project has shown that few useful tags are found in museum documentation, in fact, 63% turn out to be false matches. The more museums that jump on board with this virtual project the more art lovers across the globe can access the works of art they wish to view, allowing a more open dialogue about the art we all love.

Cosa si intende per gov 2.0

Gianni Dominici — Mon, 28 Sep 2009 09:51:42 +0000

Breve ma efficace presentazione dei principi del gov 2.0 da parte della Sunlight Foundation.

Master thesis

Ícaro Medeiros — Wed, 23 Sep 2009 18:27:07 +0000

Estou aqui enlouquecendo trabalhando na minha dissertação (aqui em PT, tese) de mestrado e resolvi compartilhar um pouco dessa experiência. É um trabalho violento e árduo, mas espero que valha a pena.

Espero que depois que pronta eu consiga publicar (em conferências INTERNACIONAIS) e participar de concursos de dissertações de mestrado da SBC. Poderia ter feito isso já com o TCC da graduação aqui mas do ponto de vista de Recuperação de Informação o que eu fiz como estudo de caso foi muito pequeno (só prova de conceito, praticamente um toy example) e eu não dei prosseguimento ao sistema. Isso tudo feito às pressas pra conseguir o grau antes de ir pra Recife pro mestrado, apesar do 10 unânime de uma banca cabulosa lá da UFAL (modéstia à Marte).

Além disso, tive que aprender Recuperação de Informação (RI) e Aprendizagem de Máquina (AM) sozinho! Só por isso já mereço um prêmiozinho…

Nuvem de tags - ORGANIZE A WEB, MOTHAFUCKA

Bom, o assunto da dissertação: Folksonomias e Sugestão de tags. Construí (?) um sistema que extraiu dados do Delicious e depois usei técnicas de RI, AM e outras coisas. Usei como base da sugestão de tags pra páginas Web o conteúdo textual (implementado, preciso e lindo!), páginas vizinhas (inbound pages) (80% implementado) e informação do WordNet e ontologias (Aqui há dragões no código! Trabalhando nisso!). No final faço uma comparação entre as tags que sugeri e as tags do Delicious pra dar uma medida quantitativa do quanto o sistema é bom e uma análise do comportamento do usuário (p. ex. que tipo de tags o sistema NUNCA vai sugerir: “semweb” e “webdev” fica difícil).

Já passei do nível de loucura com esse sistema, o que pode ser melhor visto na quantidade de linhas de código da bagaça (inclui somente .java, código e testes). Mas vamo nessa, não desisto NUNCA!

Ia colocar o abstract aqui, mas como é um trabalho não-publicado (malditos revisores animais, alguns nem entenderam o sistema) vou deixar pra depois pra falar dos louros que consegui com o trabalho.

Boa noite, boa sorte (pra mim)!

Trouw betrekt publiek bij nieuwe erfgoedkaart

theo meereboer — Tue, 18 Aug 2009 20:17:16 +0000

Dagblad Trouw wil bij een serie over het nationaal cultureel erfgoed in de Verdieping een kaart maken met zo veel mogelijk voorbeelden van Nederlands cultureel (industriëel) erfgoed, zoals watertorens, oude muziektenten en bijzondere fabrieksgebouwen. Eerder maakte Trouw al zulke kaarten (trouw in de buurt, m.b.v. Google Maps), waarop bijvoorbeeld alle Nederlandse musea, kastelen en ruïnes en bedevaartplaatsen te vinden zijn. Maar ook kaarten die aangeven op welke plek je van gratis wifi gebruik kunt maken. Voor de kaart met voornoemd erfgoed roept het dagblad de hulp van het publiek. Trouw heeft namelijk nog geen instantie gevonden die een (bijna) complete lijst van dit soort gebouwen heeft. Het dagblad laat in de oproep een kans voor social tagging liggen. Er wordt wel gevraagd om (rechtenvrije) foto’s, die als een verrijking gezien worden. Maar met het toevoegen van wat steekwoorden zou de vindbaarheid en mogelijkheid om te koppelen aan verwante objecten en onderwerpen er aanzienlijk op vooruitgaan.

Trouw wil het volgende graag op de kaart zetten:
- de naam van het goed
- het type (bijvoorbeeld watertoren of gasfabriek)
- het adres (straat met huisnummer)
- de plaatsnaam
- en als het kan het adres van een website waarop meer over het gebouw is te vinden.

Stuur uw gegevens dan bij voorkeur per email naar internet30@trouw.nl

Read in a blog by Paul Miller

Eelco Bruinsma — Mon, 22 Jun 2009 11:36:49 +0000

Paul’s latest blog (I’m sure his stop at the Semtech2009 conference will have given him lots of fresh ammunition) contains some interesting citations that provide ample food for thought. What struck me most is the following passage, Paul is citing Thomson Reuters: “(…) we’re introducing OpenCalais Social Tags. Social Tags is our attempt to emulate how a human might tag the document. Social Tags does some fairly sophisticated analysis of your entire document and maps it to a knowledgebase based on Wikipedia and other assets. From that process we generate Social Tags.“ I hear my own thoughts in my head in the high pitched voice of an amazed Stewie Griffin (Family Guy): hmm well … that’s cute. So we have a system emulating humans emulating a formal system of which they don’t know the rules. Formalised social tagging? Tagging on the basis of a set of rules? Hmm…? a thesaurus perhaps? Or a taxonomy? Or a classification…? And to give it a certain degree of human sloppyness it is mapped against the wikipedia.

There’s a strange elliptic movement here, but very interesting nevertheless. Reuters has been one of the pioneers of social tagging well before it became the megahype it is now, so there is some logic in them pushing the boundaries of a methodology that they know to the bone.

I would like to see their semantic data extraction engine, complete with Social Tags, ploughing through a large field of cultural heritage documents. It might be a great application in conjunction with Europeana.

EDIT: speaking about ‘atomizing’ ‘our once centralized content’, Paul has atomized himself, his Semantic Web blog gives additional aspects of the story.

Social tagging galore...

agent409 — Sun, 24 May 2009 21:26:47 +0000

I started using Delicious a couple of months ago. I love it because there are certain sites that I check often and Delicous lets me organize and look at them regardless of what computer I am using. However, before today I hadn’t really used the tagging feature of Delicious. So this assignment was definitely a learning experience.

I decided to look at Delicious and Stumble Upon, but I should stress that I tried to avoid doing a comparison between the two, because after using them more I discovered that they are actually rather different tools. Where Delicious is used as an organizer of one’s bookmarks, Stumble Upon is more of a discovery and searching tool. However, both incorporate social tagging, so that is one area where comparisons are warranted.

As I stated before, Stumble Upon is pretty much what its title infers; it is used to stumble upon sites by searching under specific tags. For example, I started with the tag “astronomy” and Stumble Upon directed me to a site called Wikisky, which was actually pretty interesting. Then, it asked me if I liked that site and would like to see more similar to that one, or if I didn’t like and wanted to see something else. All of the “liked” sites are organized together in a favorites page. Delicious has a similar feature on their site that is directed by social tagging, and not surprisingly, many of the same sites that I saw in Stumble Upon I also saw in my Delicious search.

When I do a search for the tag ‘architecture’ in both sites, I also get very different results. Stumble Upon doesn’t list the results in any specific order that I could distinguish, but it does allow the list to be sorted by the average rating of the site or the number of reviews it has received. There is also an option to limit the results by adding another tag filter to the search. Delicious sorts the result list by the most recent ones that had been bookmarked. It also shows all of the tags applied to a site and how many Delicious users have bookmarked that site. By simply clicking one of the other tags, you can filter your result list. There’s even an option next to each URL that will let you save a specific site in your own Delicious account.

Another tag search that I conducted within each site was with the tag ’silent films.’ The content of the results in both Delicious and Stumble Upon showed no overlap at all, and of the two I felt that Delicious definitely had the more relevant results. But this makes sense because Delicious lists the results in order of those that have been bookmarked most recently; I’m still not sure how Stumble Upon gathers its results. For example, one of the first results in Delicious was the site SilentEra.com, a site that I use regularly when inquiring about silent cinema. Stumble Upon didn’t list that site until I got to the fifth page of the results.

Because I can do so much more with Delicious, such as save any page I wish to save, I will definitely continue to use it instead of Stumble Upon. While Stumble Upon is a helpful way to find other sites within a similar topic, I can do the same thing in Delicious. As such, I don’t have much need for Stumble Upon. And the social tagging feature is interesting and somewhat useful; I’ll probably use that more in the future. It is interesting to see how people have tagged certain pages, and the tags are nice when I’m just meandering around the world wide web looking for fun sites to visit. But overall I use Delicious to store my bookmarks rather than to find new ones.

Music and tech news roundup

debcha — Fri, 22 May 2009 10:00:08 +0000

An assortment of music and technology news from around the Internet:

Indie music label sponsors BitTorrent site. Florida’s Awesome New Republic, and their music label Honor Roll, decided to try a new strategy to reach potential listeners. They are sponsoring torrent site isoHunt via a banner ad linked to a torrent download of their debut album, Rational Geographic Vol 1. The idea, of course, is to get the word out about their music. [more at TorrentFreak]

Makers of DJ software to release vinyl. Serato Audio Research, makers of the widely-used DJ software Scratch Live, are releasing tracks on vinyl. In the Scratch system, all the music is in MP3s on a laptop, but the interface to control it is still in the form of two turntables. However, instead of the records storing the music itself, the two records are pressed with ‘control tones,’ which can translate the physical movement of the record by the DJ into a signal used to control the music in software (you can see the regular grooves in the photo above). Serato decided that, since they were pressing vinyl records anyway, they could do something cool with the other side, which has led to Serato Pressings. The first three releases include tracks by Diplo and Blaqstarr, and more records are in the pipeline

Social tagging and music. Paul Lamere wrote a terrific conference paper that includes everything you wanted to know about tags and music: the good, the bad, and the ugly. You can download the paper as a PDF here.

This week’s reading assignment. Canada’s Globe and Mail has been running a terrific series called The Download Decade, including a bunch of feature-length articles: Thank You, Napster; How The iPod Changed Everything; If Piracy is Wrong, Why Does it Feel So Right?; New Media, Old Rules; and the latest, Making Way for the Mobile Decade.

MP3: Awesome New Republic – Rotary Clone

Wie wordt de 600e deelnemer aan het netwerk?

theo meereboer — Tue, 12 May 2009 21:21:12 +0000

Nog niet zo lang geleden lieten we trots weten dat het netwerk van Erfgoed 2.0 op LinkedIn de 400 deelnemers gepasseerd was. En nu al naderen we de 600! Toegegeven, het zijn maar getallen en die gaan niet altijd over de inhoud. Over de inhoud valt echter ook trots op te zijn! De deelnemers aan het netwerk dragen buitengewoon veel bij aan discussies en nieuws. Er zijn bijvoorbeeld discussies over een nieuwe definitie van wat een museum is en een nieuwe visie op een Stadsmuseum , over weblogs als cultuur-historische bron, of over social tagging. Andere discussies bespreken bijvoorbeeld de rol van de KM-er en IP-er en in hoeverre die al is veranderd, of nog steeds verandert, sinds de komst van web 2.0. Ook een onderwerp als ‘Gamen in een erfgoedinstelling‘ wordt bediscussieerd.

Genoeg stof tot nadenken zodoende. We zien uit naar bijdragen, in de vorm van nieuws (links naar nieuws artikelen), onderwerpen voor discussie, jobs, presentaties en/of aankondigingen. En we zijn benieuwd wie de 600e deelnemer gaat zijn…

"Amateure im Web2.0": (k)ein Konferenzbericht

Christian Henner-Fehr — Mon, 27 Apr 2009 12:26:53 +0000

“Amateure im Web2.0″. So lautete der Titel einer Konferenz, die Freitag, Samstag hier in Wien stattfand. Vorweg: es ist bedauerlich, dass diese Konferenz auf so geringes Interesse stieß, die Vorträge, denen ich folgen durfte, waren nämlich hochinteressant. Aber vielleicht hätte man genau dieses Web2.0, um das es an den zwei Tagen ging, ein klein wenig mehr nutzen sollen, um auf diese Veranstaltung aufmerksam zu machen?

Wäre da nicht Jana Herwig gewesen, die das Progamm auf ihrem Blog digiom online gestellt hat, hätte ich die Konferenz wohl auch verpasst. Und da es dort auch eine kurze (und trotzdem lange) Zusammenfassung der Konferenz gibt (ein Dankeschön an Jana Herwig!), kann sich jeder einen zumindest ungefähren Eindruck verschaffen, worum es dort ging.

Ich möchte gerne zwei Punkte herausgreifen, die ich im Hinblick auf die Themen hier im Blog interessant fand. Schon ein paar Mal habe ich auf das Projekt Steve-Museum hingewiesen, dessen Grundannahme es ist,

“that social tagging may provide profound new ways to describe and access cultural heritage collections and encourage visitor engagement with collection objects”.

Dank Meike Wagner, die als wissenschaftliche Assistentin für Theaterwissenschaft an der LMU München arbeitet und im Rahmen der Konferenz einen Vortrag zum Thema “Das Populäre und das Archiv. Social Networking als Archivpraxis” hielt (Jana Herwig geht in ihrem Konferenzbericht auf diesen Vortrag ein), bin ich auf Artigo gestoßen, ein Kunstgeschichtsspiel, das auf einem ähnlichen Ansatz basiert. Auch ganz interessant in diesem Zusammenhang: Hyperimage, ein Forschungsprojekt, das

“neue, innovative Wege zur durchgängig kollaborativen Zusammenstellung, Bearbeitung, Publikation, Archivierung und Nachnutzung von Bildcorpora”

erschließen möchte. Das Potenzial solcher Ansätze ist gewaltig. Einerseits erlaubt das Social Tagging das “leichtere” Auffinden von Bildern in den Datenbanken der Museen (siehe z.B. das Philadelphia Museum of Art, das das Auffinden von Bildern mit Hilfe von Social Tagging anbietet). Andererseits lassen sich daraus mittel- und langfristig Ordnungsstrukturen identifizieren, die Ausdruck veränderter “Sehgewohnheiten” sein können. Nicht zu vergessen der soziale Aspekt, denn natürlich lassen sich solche Ansätze auch für das Community Building nutzen, etwa wenn wie im Fall von Artigo gegeneinander gespielt wird und ein erster Platz einen Geldgewinn verspricht.

YouTube: die evolutionäre Weiterentwicklung des Videomaterials

Einen zweiten für mich interessanten Aspekt sprach im Rahmen der Konferenz Roman Marek in seinem Vortrag “Wenn der Rezipient zum Produzenten wird: Die Zirkulation der Videobilder auf YouTube” an. Für ihn stellt YouTube nicht einfach nur eine Plattform darf, auf der Videos hochgeladen haben, denn

“durch das Ineinandergreifen neuer Ausprägungen von Distribution, Organisation, Zugänglichkeit und Vernetzung (kommt es) zu einer in diesem Umfang bisher unbekannten Zirkulation von Videobildern”,

wie es in seinem Abstract heißt. Das Ergebnis ist ein audiovisueller Diskurs, in dessen Verlauf die Videoclips verändert werden bzw. sich weiterentwickeln. Marek, der sich im Rahmen seiner Dissertation mit der Video-Kultur im Internet beschäftigt, spricht von sogenannten “Recycling- oder auch Remix-Videos”,

“die auf den Videoplattformen mit den ursprünglichen Versionen des Bildmaterials um die Aufmerksamkeit durch die Betrachter konkurrier(en)”.

Offensichtlich wird das am Beispiel des “Fan”-Videos “Leave Britney Alone!”:

Dieses Video wurde auf verschiedenste Art und Weise weiterverarbeitet, meist auf künstlerische Art und Weise, wie z.B. dieses Beispiel hier zeigt:

Aus einem normalen Kreislauf wird, so Marek ein “Ideenumlauf”, bei dem es um die “produktive Weiterverwendung” des Ausgangsmaterials geht. Spannend fand ich die Analogie, die Marek zur Welt der Biologie, konkret zur Evolution herstellte:

“Die Bildsequenzen entsprechen dem genetischen Code, das Recycling-Video dem mutierten Individuum, die Aufmerksamkeit der Rezipienten der Selektion durch die Umwelt, die Anzahl der Abrufe der Größe der Population, der Produzent dem Auslöser der Mutation (und) die Verkettung der verschiedenen Videoversionen dem Stammbaum in der Natur”,

formuliert es Marek in seinem Abstract.

Interessant wird die Sache, wenn Kunst- und Kultureinrichtungen darauf einsteigen (siehe dazu mein Blogpost “Partizipation: wie das Publikum in das eigene Projekt einbinden?“) und damit die Trennung zwischen Produzent und Konsument komplett aufheben. Einher her geht sie mit einer, wie Marek schreibt, “Aufwertung des Amateurs”. Eine, wie ich denke, gewaltige Herausforderung für die Kulturbetriebe, die auch zu einem Umdenken in deren Rollenverständnis führen muss.

Calgary Public Library

alyssvictoria — Thu, 16 Apr 2009 17:57:13 +0000

Calgary Public Library and Del.icio.us

The Calgary Public Library has gone 2.0 by joining the Del.icio.us bookmarking trend. Del.icio.us is a social bookmarking tool that allows members to save and tag their favorite websites in a personalized web space. Tagging is the process of assigning keywords and terms to items in order to classify them in a relevant, personalized manner (About Social Tagging). Clearly this is web 2.0 technology that matters to libraries.

The Calgary Library system has done an excellent job of employing social bookmarking to engage with people on the internet. Navigation to the library’s Del.icio.us page is easy and fast. Visitors select the eLibrary link from the library’s homepage. The Del.icio.us link is the is the second link on the page, clearly labeled and easy to find.

The library’s bookmarks themselves are varied and interesting to wide range of people. There are links to online citation guides, Canadian immigration information, modern English Shakespeare plays, and much more. Offering this broad range of bookmarks ensures that the library’s Del.icio.us page is able to attract a diverse group of people. The tags themselves also cover a good scope of categories, including topics spanning from Science & Technology to Fiction & Literature, and from Government to Consumer Information.

In order to provide more valuable to Del.icio.us users the Calgary Public Library should improve its use of tags. The first issue is that the tags often use library industry specific language, which may not help users find what they are looking for. For example, citation guides are tagged as “Bibliography.” While this is the correct term for the tag it is not the most commonly used by the majority of people. The second issue is that they often only assign one tag to each bookmark, which means that people who search by different terms cannot find the library’s bookmarks. According to web author Robin Good, a variety of tags employing common language should be used to ensure findability and comprehension by everyone on the internet.

Another way to improve the Del.icio.us profile is to subscribe to other tags. By subscribing to tags that align with the library’s interests and offerings they are able to stay up-to-date on popular new bookmarks that employee the same tags. This will also encourage Del.icio.us users to come back to the Calgary Public Library’s Del.icio.us page as they may become interested in following the library’s subscriptions and interests.

Overall this is a great offering from the Calgary Public Library that will help the library keep in touch with its users outside of the boundaries of the library and its own website.

References

About Social Tagging. Library and Archives Canada. 30 January 09. <http://www.collectionscanada.gc.ca/help/011-401-e.html>

Good, Robin. Tag and Tagging: How to Create Good Tags. Master News Media. 15 October 2008. <http://www.masternewmedia.org/news/2008/05/16/tags_and_tagging_how_do.htm>

Mina samlingar - lägg till referenser!

Ulf Bodin — Mon, 13 Apr 2009 16:00:12 +0000

Jag fortsätter att beskriva några coola funktioner i Historiska museets Webb 2.0-satsning Mina samlingar. Förutom att skriva in egna nyckelord, taggar, på t ex föremål, bilder och fyndplatser, kan du själv lägga in referenser till litteratur och analyser som är relevanta för objekten. Det är enkelt.

Du kan själv lägga in referenser till litteratur och analyser i Mina samlingar

Tyck på knappen vid B: Skapa ett tips. Ett formulär öppnas där du kan skapa tips av olika sorter. Referenser är det som är förvalt:

Referenser kan du hämta från Libris eller skriva in själv

Välj typ av referens som passar på det du refererar till.
Hitta referensen i Libris och kopiera Libris-sidans URL. Klistra sedan in den i fältet Libris URL.
Ange en eventuell sidreferens, t ex s. 17-18
Klicka på knappen Granska. Referensen hämtas då från Libris och byggs ihop automatiskt.
Om referensen ser ut som den ska:
Klicka på knappen Spara. Referensen sparas i databasen.
Klicka sedan på knappen Stäng för att stänga formuläret.

Du kan naturligtvis skriva in en referens utan att hänvisa till Libris. Referensen ska vara strukturerad som i en littaraturlista i en uppsats eller avhandling som använder Harvard-referenser.

Referenserna syns under fliken Användarinformation på ett objekt. Om det är en referens som hämtats från Libris kan du där klicka på referensen för att komma till Libris och se om den finns på ett bibliotek i närheten:

Det är kul att kunna hälpa andra genom att tipsa om litteraturreferenser till en fyndplats, ett föremål eller en bild

Mina samlingar är ännu så länge enbart tillgänglig i en testmiljö. Se här för mer information om tjänsten.

Mina samlingar - tagga själv!

Ulf Bodin — Wed, 08 Apr 2009 13:02:27 +0000

Testerna av Mina samlingar i Historiska museets samlingstjänst Sök i samlingarna fortsätter och det finns fortfarande möjlighet att påverka och komma med förslag på förbättringar.

Många webbsidor har idag möjlighet att låta användarna själva bidra med information. Ofta sker det genom att användaren själv kan lägga till nyckelord till en bild eller liknande objekt. Sådana nyckelord kallas ibland taggar. Så kan du nu även göra i Mina samlingar. Det är busenkelt. Logga in (registrera dig först), sök fram informationen och efter du har hittat det objekt som intresserar dig (t ex ett föremål, en bild eller en fyndplats) så gör så här:

Du kan själv tagga objekt i Historiska museets databas

Skriv in nyckelordet i fältet vid A och tryck på knappen Lägg till. Din tagg lagras i databasen och kan användas av alla direkt. Du kan lägga till många taggar på samma objekt. Taggen granskas i efterhand av Historiska museet.

Du söker på en tagg genom att klicka på den i listan. Alla objekt som taggats med nyckelordet söks då fram. Du kan även överblicka taggarna i ett “taggmoln”, bl a på söksidan i tjänsten eller på sidan här, där du även kan söka bland taggarna.

Mina samlingar är ännu så länge enbart tillgänglig i en testmiljö. Se här för mer information om tjänsten.

Neue Literatur zum Web 2.0

haferklee — Thu, 19 Feb 2009 09:58:02 +0000

In Heft 1 (2009) der Zeitschrift “Information – Wissenschaft und Praxis” fasst Jutta Bertram in dem Aufsatz “Social Tagging – Zum Potential einer neuen Indexiermethode” konzentriert den Stand des Wissens zusammen und wirft einen vorsichtigen Blick auf die Zukunft der Folksonomies. Einer ihrer Kernsätze lautet:

Festzuhalten bleibt, dass wir als Information Professionals mit der Etablierung des Social Tagging nun auch auf der Inputseite an Autorität und exklusiver Zuständigkeit verlieren.

Ein ausgewogener, sehr lesenswerter Artikel und für alle 13Dinge-MitstreiterInnen eine schöne Ergänzung zu Lektion 10.

Erst diese Woche ausgeliefert und also frisch erschienen ist Band 59 der “Arbeitshefte der Arbeitsgemeinschaft der Parlaments- und Behördenbibliotheken“. Er enthält die Master-Thesis an der FH Köln von Michaela Selbach mit dem Titel “Bibliothek 2.0 – Neue Perspektiven und Einsatzmöglichkeiten für wissenschaftliche Bibliotheken”. Die Arbeit hat einen umfassenden Ansatz und stellt nach einer generellen Einführung in’s Thema fünf Projekte an deutschen UBs vor: den Kölner KUG, das Projekt BibTip aus Karlsruhe, das Weblog der UB Mannheim, die E-Medien der LMU München und die Informationsplattform ISIS der SLUB. Die Veröffentlichung scheint mit aufgedrucktem Veröffentlichungsdatum November 2008 recht neu zu sein, ist es aber nicht ganz. Die bei Professor Achim Oßwald vorgelegte Master-Thesis wurde im August 2007 abgeschlossen. Sie ist- im Gegensatz zu dem Aufsatz von Jutta Bertram – in ihrer Hochschulfassung frei zugänglich.

Interessant finde ich die Veröffentlichung innerhalb der Publikationsreihe der APBB. Beispiele für Web 2.0-Anwendungen aus deutschen Behördenbibliotheken werden dort, wie oben genannt, nicht behandelt und sind, teils zu Recht, bisher auch kaum zu finden. Die Aufnahme in die Reihe kann aber sicher als aufmerksame Beobachtung der Entwicklungen durch die APBB interpretiert werden.

Tag it!

librarylaura23 — Sat, 14 Feb 2009 23:14:11 +0000

Tag it!

Tagging the web is a classification phenomenon and reiterates my belief that everybody has inside of them a mini cataloging librarian who is satisfied only when meaningful order reigns. Tagging the internet is a way of putting individual identifiers, mostly words, where users can classify their own digital content in the way that they deem most significant, rather than relying on premade classifiers. Imagine if we had to tag the web according the Dewey Decimal subjects codes and had ten main categories including my least favorite, arts and recreation. As if arts should be combined with something one does if one has time, as if art were frivolous and unnecessary. Tagging the web is incredibly popular, according to a Pew Internet study 28% of Internet users tag the web. The study also showed how tagging sites like Flickr and del.icio.us are gaining in popularity. Check out the study. Creating labels for online content allows you to come back to information that you have already deemed useful, much like putting post-its in a book you are studying. Community use of tagging is called a folksonomy, where people gather to manage and annotate tags, much like those who gather to create content on Wikipedia.

Library 2.0

librarylaura23 — Fri, 06 Feb 2009 18:54:44 +0000

Library 2.0 is also user-centered, focusing on interaction where library patrons can participate and use the tools of Web 2.0, such as blogs, RSS feeds, podcasts, tagging and wikis, to keep in touch with their local library through RSS feeds, providing their own language for the catalog through social tagging, watch authors that come to libraries on podcasts, and read the library blog or wiki to see what is new at the library.

See examples of how public libraries are using these tools to create participation and innovation and thus create the Library 2.0

Social Tagging in the Library Catalog

Check out Oakdale Public Library’s use of Bibliocommons, which allows patrons to add their own tags to books.

Wiki’s for Subject Guides

Check out the St. Joseph County Public Library’s use of PBWiki.

Library Blogs

So many public libraries have blogs these days!
Check out this wiki: The Blogging Libraries Wiki for a complete list updated as of Jan. 30, 2009

RSS feeds

Our own Hennepin County Library system does an amazing job with RSS feeds. They have over 30 feeds for individualized subject guides that you are interested in such as arts and entertainment, travel and politics.
They also have RSS feeds for Bookspace, Events & Classes, Library News and Library Catalog.

Meebo Instant Messaging Widget

Evanston Public Library Reference Help center offers four different IM services and Meebo.

Social Networking Sites:
MySpace

Because of the design and music integration of MySpace this social networking site is often used by teens. Many libraries take advantage of this fact and gear their MySpace pages towards teens. Check out this wiki by Library Success which indexes public libraries that gear their MySpace pages toward teens.

Facebook

Evanston Public Library’s website is a great example of a library using Web 2.0 tools effectively

creating the Library 2.0 experience. Check out their Facebook page!

Social Book Cataloging and Reader’s Advisory: Library Thing

Library Thing offers a service for public, special and academic libraries called Library Thing for libraries. It offers book recommendations, tagging, patron reviews, and widgets. Check out how the Danbury Public Library employs Library Thing. Read an article from Library Journal on Danbury’s implementation process and librarian and patron reaction’s to the use of Library Thing in their library catalog.

Videosharing: YouTube

Denver Public Library uses videosharing in an interesting way- they held a contest for teens to create their own video about “How I have fun at the library.”

Folksonomies

Del.icio.us

Del.icio.us is a social bookmarking management tool which allows users to tag websites they use with their own language and create a folksonomy of tags. Libraries often use Del.icio.us to provide a tag cloud of terms on their website. See links to libraries that use Del.icio.us on their website.

Flickr

Flickr is a photostream service where members can upload photos and people can broswe through albums. Public libraries often use Flickr to upload photos from events and readings. See a list of public libraries that use Flickr.