Sofie by Gen Kay.

I wish I had love glowing from my cheeks and life sparking from my eyes.

Originally posted by Jim on Hawksbill Cabin, March 2009

It’s been a while since I’ve given status on Gracie’s chronic renal failure. She was diagnosed as being in final stage about six months ago, but the symptoms have only been noticeable the last two or three months, since January. Mainly, there is noticeable weight loss and she is losing strength – she can’t jump into the car herself anymore, and it takes a long time to climb stairs, for example. 

Food boycotting has been particularly troubling. She just won’t eat anything, it seems, having gone off her regular diet a few months back. Mary has even tried preparing meals for her using diets found on-line. Gracie would generally try these, but wouldn’t come back to a second meal.

Last week, Gracie lost about four pounds overall. She stopped drinking water, and wasn’t getting any fluids from her food since she wasn’t eating. Mary asked about it during a check up for our other dog Sofie, and the vet told her to bring Gracie in.

We did, and after diagnostics, they decided she was in a close to dangerous situation. We checked her in for the weekend, where they rehydrated her, and conducted additional diagnostics for possible kidney damage, calcium deposits, or tumors. Nothing there, the kidney failure is a chronic condition, simply because of old age – Gracie is 14 years old (Sofie is older).

Despite the gravity of her condition, you could still wave any toy in front of her and she’d be interested – rising to play, pouncing on the ball. She’s a trooper and there is strong Border Collie instinct here.  From this, Mary and I conclude that her time hasn’t come yet, and we decide that it is worthwhile – financially and from a quality of life perspective – to continue with the treatments recommended by the vet.

We checked her out of the hospital last night, and on the positive side, she is in high spirits.  They got her to eat baby food, with chicken, so we’re trying that.  However, there are new prescriptions and we’re going to have to do subcutaneous injections of fluids starting today (see photo).

Along with all of this news, it’s clear we are in the final stages. We are not sure how long we’ll have her with us at this point. So we’ll enjoy the time we have, as it comes.

Vandaag was één van de zwaarste dagen van het mediabad, naar mijn mening. We waren deze morgen vrij laat begonnen. We startten met brainstormen over de koppen, die nog alle 6 gemaakt moesten worden. Plots was het middag en hadden we nog niets gedaan! Na het lunchen herpakten we ons. Lisa T. stortte zich op de koppen, terwijl de rest aan het researchdossier werkte. Ik schreef ondertussen mijn zelfevaluatie, zocht mee naar ideetjes voor de koppen, en hielp Lisa D. met het schrijven van de inleiding (met z’n 2 gaat dat altijd beter dan alleen). µ

Toen de koppen klaar waren, vertrokken Carlos en ik naar het EMI, om daar het gevecht aan te gaan met de computer/printer. Uiteindelijk wonnen we, en stonden onze koppen mooi op A3 uitgeprint! Daarna begonnen Lisa T. , Carlos en ik aan het schrijven van de presentatie. We verdeelden de onderwerpen, maakten een volgorde en begonnen tekstjes te schrijven. Om 17u45 schrokken we op. De school ging sluiten! Dus verhuisden Carlos, Melissa, Jef en ik naar mijn kot om daar verder te werken.

Ik was klaar met mijn taken, dus hield mij bezig met het verzamelen van alle infofiches en radio/tv berichten voor Jef en Melissa, zodat zij direct hun tekstje zouden kunnen beginnen schrijven als ze thuis waren. Al bij al was het een intensieve dag. Zodadelijk ga ik nog verder mijn tekst voorbereiden voor de presentatie van morgen. Ik herinner mij dat ik vorige week in mijn blog schreef : ‘Donderdag, mijn favoriete dag!’. Deze week kijk ik net iets anders aan tegen donderdag. ‘Donderdag, D-Day!’

‘Zijn we al dag 9?’ dacht ik deze morgen verbaasd. Het gaat zo snel, de projectweken! De dag begon met mondeling Engels, om half 10. Hoewel niemand echt precies wist wat er van hem/haar verwacht werd, ging dit verrassend goed! We hebben veel tijd verloren met wachten tot we bij Engels binnenmochten. Daarom was het ,toen we klaar waren met het mondeling, al bijna tijd voor onze vergadering met mevrouw Van De Venne. Om 11u gingen we met haar rond de tafel zitten. Ze heeft de bedoeling van de presentatie van donderdag opgehelderd, zodat we gestructureerd konden beginnen aan ons researchdossier en de voorbereidingen voor de presentatie zelf. We besloten om middagpauze te houden. Terwijl het vrouwelijke deel van de groep naar de Delhaize ging, stuurden we Carlos op pad voor de koffie. Want die was nodig om er weer in te vliegen. Na de middagpauze beslisten we ons hotnieuws, en gingen we aan de slag voor onze informatiefiches van DM, voor de allerlaatste keer! Ook onze Vox Pops moesten nog gemonteerd worden, gelukkig had Lisa T. dit in een mum van tijd klaar. We hebben ook al lekker gebrainstormd over de koppen van ons hotnieuws, die we op een originele manier op een A3 moeten fixen.
Ik werkte nog even aan mijn hotnieuws, en begon al wat te schrijven aan de inleiding voor ons researchdossier. Plots merkten we dat het al 16u was, en besloten we dan maar naar huis te gaan. Zodadelijk ga ik proberen het Journaal te kijken, maar ik betwijfel of dit goed gaat gaan, mijn internet is nogaltijd zo traag als een slakje dat net wakker is. Vandaag ga ik vroeg slapen, morgen ligt er veel werk op ons te wachten!

Toen ik deze morgen wakker werd, was het opvallend rustig in mijn mailbox. Maar dit duurde niet lang. Mijn teammates waren duidelijk ook van plan om vandaag hard te werken. Dus begon ik maar aan alle opdrachten die ik vandaag moest vervullen, te beginnen met de uitgebreide fiche van HBVL van gisteren. Daarna werkte ik mijn laatste samenvatting van frans af, en stuurde mijn artikel door naar Lisa D. Ik besloot vandaag ook om de inventarisatie op mij te nemen. Best lastig zonder krant, maar ik heb dan maar verschillende nieuwssites geraadpleegd, en naar het tvnieuws gekeken. Omdat ik om 19h op de trein richting Antwerpen zat, heb ik het nieuws gemist. En omdat het mijn taak was vandaag om het nieuws op VTM te analyseren, ben ik nu al een uur bezig met kijken van het nieuws. Mijn internet hier op kot is niet van de snelsten! Als ik klaar ben met het nieuws, zitten mijn taakjes voor vandaag er weer op, en kan ik gaan slapen. Om morgen lekker vroeg op te staan, want dan is het expertendag!

Ondanks dat het vandaag zaterdag is, ben ik om 8u uit mijn bedje gesprongen. Het radionieuws bracht me op de hoogte van de laatste nieuwtjes. Daarna ging ik op zoek naar een krantje. ‘Het Belang van Limburg’ was het gelukkige krantje dat in mijn handen belandde. Nadat ik mijn krantje degelijk had uitgepluisd, vertrok ik rond 11h naar mijn werk. Tussen 13h en 14h had ik vrij, dus werkte ik een beetje aan frans mondeling, omdat frans nu eenmaal niet mijn beste vak is, en herhalen toch wel altijd helpt bij zo’n dingen. Daarna heb ik (Ik schaam mij diep) tot 22h niets meer gehoord over de actualiteit. Toen ik thuiskwam heb ik direct deredactie.be geraadpleegd, en alle mailtjes van mijn groep bekeken en zo nodig beantwoord. Mijn hotnews van de dag is ‘Frankrijk en Brazilië samen tegen opwarming’, omdat ik dit een vrij belangrijk item vind. De opwarming van de aarde is ook een veelbesproken thema. Zodadelijk begint het Journaal Laat op één, dat ik nog even meepik voor ik ga slapen. Om morgen weer vroeg op te staan om aan mijn dagelijkse taakjes te beginnen.

Donderdag, mijn favoriete dag!  Toen ik deze ochtend arriveerde op school, zat Jef al ijverig met de krantjes te zeulen. Dus nam ik ook maar meteen een krantje vast. Vandaag was het de beurt aan Lisa T. en mij om Het Nieuwsblad te analyseren. Dus we begonnen aan onze dagelijkse taak: steekkaarten maken. Het begint echt al een routinewerkje te worden, ik merk dat ons werk steeds vlotter gaat, en sneller klaar is.

Nadat al de steekkaarten en uitgebreide fiches klaar waren, begonnen we met het ‘hotnews’ van de dag. Eerst twijfelde ik even, maar uiteindelijk besloot ik toch voor het artikel over het rookverbod te kiezen. 4 anderen van mijn groep waren het met me eens, Melissa daarintegen, had een heel ander artikel wat zij het belangrijkst vond, nl. over de Vlaamse Begroting. Maar ze kon ons niet overtuigen, de meerderheid won.

Doordat we echt wel een vlotte redactie aan het worden zijn, waren we om 14h al klaar! Ik vertrok vol goede moed naar mijn kot, om daar aan mijn samenvatting van een frans artikel te beginnen. Er wachtten daarna nog maar 3 taken op me : Het Journaal / het radionieuws analyseren, en mijn blog schrijven. ‘Dat valt wel mee,’ dacht deze hoofdredacteur van de dag.

Nu sluit ik mijn dagje af, al schrijvend aan mijn blog, met een lekkere cappucino naast me. Ik voel me al helemaal een echte journalist!

Younes is gevonden! Dood. Dit was het nieuws waarmee ik ging slapen, waarmee ik opstond, en wat ik zéker als hotnews van de dag zou kiezen. Na twee weken vol honger naar de waarheid, is zijn lichaampje gevonden. Mijn dag begon dus al met een grondig gesprek met mijn ouders, vol speculaties wat er met Younes gebeurd zou zijn. Het radionieuws bracht me op de hoogte van alle nieuwtjes. Daarna ben ik begonnen met artikels te zoeken voor de opdracht van frans, en heb ik ook meteen alle artikels van maandag tot vandaag samengevat. Ook het artikel voor de opdracht van Engels heb ik vandaag gezocht. Net heb ik mijn ‘vrije’ dag afgesloten met het kijken van ‘Het Nieuws’ op VTM. Voor ik ga slapen kijk ik waarschijnlijk nog even op deredactie.be, om te checken of er al iets bekend is gemaakt over de autopsie op het lichaampje van Younes. Zo heb ik vandaag toch weer een productieve dag gehad!

Om 9u30, dinsdagochtend, begonnen we met volle goesting aan dag 2 van het mediabad. Nu we wisten wat ons vandaag te wachten stond, waren we vastbesloten om goed door te werken. De eerste mail die ik ontving was er eentje van Lisa, die haar ontleding van het Journaal op VRT doorstuurde, zodat ik dit bij mijn VTM-nieuws ontleding kon voegen.

De eerste opdracht van de dag was het maken van de opdrachten die we gisteren niet gedaan hadden. Toen begonnen we aan onze dagelijkse opdrachten: Hotnews zoeken, steekkaartjes maken, en een artikel voor het vak frans zoeken. Omdat we vandaag de taken hadden verdeeld, ging alles veel sneller dan gisteren. Tijdens het bepalen van het ‘Hotnews’ was er een kleine discussie, maar al snel waren we het eens dat de vaccinatie’s tegen de griep bij voetballers het belangrijkste nieuws van de dag was.

Vandaag hebben we ook allemaal een artikel voor het vak frans gekozen, wat we gisteren vergeten waren. Rond half 3 was de werkdag voor ons afgelopen. Tevreden over ons werk konden we, veel vroeger dan verwacht, naar huis vertrekken.

Canine Renal Failure – update 1 (first posted to the Hawksbill Cabin blog 1/26/2009)

Since I posted on Gracie’s diagnosis of canine renal failure on January 15, we have some updates. We did some web research on the situation.  The first thing we learned from other owners is that the disease upsets the stomach so the dog won’t eat.  This is what results in food boycotting, which we had been attributing to her not liking the food.

The advice we got on this was that it is most important to get her to eat – even if it’s not necessarily the (expensive) prescription diet.  So Mary has begun looking into alternatives, starting with the idea that we might be able to incentivize the food, and she’d checking protein levels on candidate incentives. 

 Also, we read on another blog that additives such as B- vitamins and safflower oil may be a help (readers finding this blog from a search on Chronic or Canine Renal Failure – please be sure to do your own due diligence, and check with your vet!). Our vet confirmed that these things can be helpful, but she wants to check the dosages the next time we are in. We look forward to that welcome advice.

We got her some Pepcid, and that seems to have quieted the stomach issues.  Mary is taking some extra care to make the food more attractive – it’s quite a project.  Now mealtimes attract quite a bit of canine attention as both dogs (Gracie and her sister Sofie, the Chow mix) stand patiently in the door of the kitchen, patiently as they can, that is. Mary says, “I’m just glad they’re domesticated!” when they finally charge in to the food bowls.

Gracie’s appetite has returned, and she is gaining some of the lost weight back…her energy is back – even during the stomach issues and weight loss period she still wanted to play.  She’s almost her pesky border collie self again.

Dags att visa upp min bästa vän, Sofie, här. En underbar tjej som nästan aldrig bär smink – så jag sminkade henne givetvis – två olika sminkningar. ^^
Kommentera gärna vad ni tycker om skillnaden!

Before shot

After shot

Modell: Sofie
Makeup: Varja

Den tredje bilden är från i söndags, då jag sminkade henne fin till hennes födelsedagsfest. Nu har du blivit 21 år Grattis i efterskott min vän!<3

On Thanksgiving weekend we headed off to a pumpkin farm near the Toronto Zoo. Upon our arrival, Sofie wasn’t sure what to do with all the orange balls but within minutes of watching other kids running around, she got into the pumpkin groove.

Idag var det avslutning och diplomutdelning.
Vi hade praktiskt prov i måndags, onsdags och torsdags samt teoretiskt prov i tisdags. Vi fick tillbaka vårt teoriprov och jag blev positivt förvånad över mitt resultat; jag fick 96,5 poäng av 100 poäng – betyg: 5 + en smilegubbe
Vi fick därefter våra betyg och diplom och jag fick högst betyg i allt, 5 i allt! DD
Är så himla lycklig nu!!! Nu är jag diplomerad makeup artist <3333
Jag kommer verkligen att sakna hela gänget, vi hade blivit som en liten familj <3

Tack för de bästa 10 veckorna i mitt liv, jag kommer sakna er alla: Iram, Michelle, Elisabeth, Olivia, Johanna, Malin, Sofie, Carro och våra vackra lärarinnor: Bella, Heidi och Aimee <3

Aurelia Poppy Jane

Aurelia Primrose, Aurelia Wren, Aurelia Coraline.

Aurelia Nesta Hazel

Aurelia Honey Belle

Aurelia Dolores Petal

Aurelia Frances Jane/Aurelia Frances Violet/Aurelia Lily Frances

Aurelia Winsome Violet/Aurelia Violet Fleur

Aurelia Mabel. Aurelia Juliet. Aurelia Jessamine.

Aurelia Mary Pearl

Aurelia Ivy Helen

Aurelia Dora Lucy

Aurelia Iris Pearl

Aurelia Beatrice Rose

Aurelia Ruby Harriet/Aurelia Ruby Clare/Aurelia Ruby Aster

Aurelia Millicent Plum

Aurelia Bluebelle. Aurelia Fern. Aurelia Sofie. Aurelia Juno.

hi there, all you out there
back on track and writing sth. to my blog again.
so I’ll tell you what happened the last few weeks and this summer in my life …

after finishing the 4th semester of my studies I went off towards Spain to help Trevor Allen and his team from OM Spain (Operation Mobilisation – www.om.org). I met up with him and some of the team in Narón in Galicia where we had a preparation time. 2 weeks in La Vera, Caceres followed where we did organize kids programmes, and talked to the locals. We also organized an international night there … unfortunately I ruptured my cruciate ligament while I was there, but the Lord blessed my stay there and I wasn’t hobbled in doing my work with OM there.

after a stopover @ Teenstreet Germany I came back home in the beginning of August where I then got surgery for my knee. The beginning of September was dedicated to physiotherapy and giving my leg the necessary rest.

End of September I and Stephanie went to Sweden to visit Hannah, Sofie & Brent, our friends we met in Canada on our semester abroad. Brent set us up with his mom in Gotland and we spent 2 great days there. For the weekend we stayed at Sofie’s place in Stockholm and we got to know her boy-friend Marcus. The last few days we went up to Gävle to meet Brent and Hannah and have a student party before we left again. to sum it up: I had a great time there meeting with good friends again, and the time spent with Stephi was even better … what to say – still the same feelings I had 1 year ago …

now, back at university, I’m studying again, and trying to enrich my life by enriching other people’s lifes …
be blessed all you my blog-readers & bless others through your way of living!

greez,
Gerhard

Gosh these are so interesting!

1. Emma, 2. Linnea, 3. Thea, 4. Ida, 5. Nora, 6.Ingrid, 7.Julie, 8.Sofie, 9.Mia, 10.Anna.

How to say these ones? Vilde, Tuva, Hedda, Oda, Maja, Eline, Silje, Tiril, Mille, Ingeorg, Pernille, Synne, Live, Signe, Solveig, Evle, Mie, Iselin, Oline and Iben? can anyone help please?

Love/like these- Mathilde, Mina, Mathea, Johanne, Astrid, Caroline, Ada, Dina, Madelen, Henriette, Tilde & Helena.

Interesting: Ane is 53 whilst Anne is 82, Karoline is 43 whilst Caroline is 63, Isabella is 62 whilst Isabell is 97, Marie is at 21 (more common to me as a first name), Linnea is at 2 whilst Linea is at 64, Hanna 35/Hannah 36, Maja 31 and Kaja 52, Celine 42 whilst Celina 61, Mathilde 24 whilst Matilde 92 & Tilde 93, Helene at 29 whilst Helena at 99, Sofie 8 whilst Sofia 49.

Surprised by popularity: Julie (7), Frida (22), Oda (25), Martine (26), Aurora (27), Jenny (37), Amanda (44), Astrid (59), Lisa (80), Michelle (81), Stella (98).

Je kan er niet omheen dees dagen… Waregem ‘krijgt’ een parlementslid, een volksvertegenwoordiger en men probeert er voor te zorgen dat iedereen het geweten heeft. Bon, maar net zoals zoveel in de politiek, nothing ain’t what you see. Op zich zou het inderdaad een goede zaak zijn dat Waregem een Brussels vertegenwoordiger heeft, maar misschien dat zoiets dan met een beetje meer respect wordt georchestreerd aub. Sofie Staelraeve lijkt plots, van de ene op de andere dag, gedropt in Waregem. Weliswaar vanop een hoogte van 3250 meter, vandaar het licht zuurstoftekort, en dju zonder parachute aan getrokken. Boink, big smile… hallo, hier ben ik dan. Slik voor sommigen. Kut voor anderen. En jippie voor die twee goedgelovigen.

Maar, voor alle duidelijkheid: wat voor velen misschien als een donderslag bij heldere hemel leek, dit werd reeds heeeeeel lang voorbereid. Echter… niemand, tenzij de verkeerde pipo’s, werd ingelicht. Er bestaan wetten in dit land voor wanneer een vreemdeling hier wenst te komen wonen. Een hoop criteria waar iedereen wel mee weg komt, maar het ene heilige woordje dat steeds en voor iedereen geldt, is… tatatataaa: integratie. Oeps. Plots stond ze daar. In de gazetten, eind augustus (goed gekozen, want rivale Heidi Vandenbroeke was dedju net op reis, maar wist perfect te reageren) en wederom in het Wekelijks Nieuws van week 40. Tom Vanhoutte zou beter mogen weten en zich niet laten leiden door kazakkendraaiers, maar als dit je broodwinning is, kan ik het hem zelfs niet echt kwalijk nemen. Probleem: het staat vol leugens! Waarom stelt een journalist niet de juiste vragen? Of onderzoekt de verkregen info niet of dit wel strookt met de waarheid? Bijvoorbeeld: hoe lang staat het al vast dat Sofie naar Waregem komt? Verzwegen in Kuurne en in Waregem pijnlijk aan het licht gekomen ‘tijdens’ de voorbije verkiezingen, maar het antwoord is: meer dan 2 jaar! Hoe datte? De grond werd reeds lange tijd gekocht en ook de bouwvergunning staat op naam van de Fries. Al tijdens de federale verkiezingen kwam Sofie campagne voeren, toevallig net in de Bilkhage. En plots gaan die ogen open. Tiens. Andere vraag: hoeveel stemmen haalde Sofie tijdens de voorbije Vlaamse verkiezingen? Euh… 3794 om juist te zijn. Mag je dan van een volksvertegenwoordiger niet verwachten dat men beter scoort, een logisch stemmenkanon is en zelfs dat men de koppersoon steunt? Niks van dat alles. Integendeel zelfs. Staelraeve scoorde zwak en ondanks de blijvende big smile is dit serieus in het oog gesprongen van de partijtop. Daarnaast nog eens de eigen regiokandidate tegenwerken, uit puur toekomstig opportunisme is laag bij de grond. Dat Heidi zo koel blijft, is misschien iets te braaf (is een gave van een paard, zeggen ze in Waregem) maar getuigt van ballen en intelligentie. Chapeau, want ze had al een welgemikte hoeftrap onder haar kont verdient. Volgende vraag: was dit niet georchestreerd? Zeggen dat maatje Q hier voor niks tussen zit, getuigt van grote zwanskunst. Eind augustus stond zwart op wit een citaat van Van Quickenborne in de gazet waarin hij zelf zegt dat dit reeds twee jaar geleden met de Somers besproken en ‘geleid’ is. Jammer dat de Quick zelf ook niet opener is geweest naar Waregem toe, maar als Sofie tot eind augustus blijven doen alsof het allemaal heel plots is gekomen, is je reinste onzin. Zelfs in september nog het exacte toekomstige adres verzwijgen voor de collega’s is bedroevend. Maar ja, iedereen ging er dan ook van uit dat herlocalisatie van SS richting Roeselare zou gaan.

Sommige mensen zouden hier boeken kunnen over schrijven, alleen op vandaag met een open einde, want deze soap is bijlange nog niet ten einde. Op een positieve manier integreren is net zoals in eender welke situatie zeer wenselijk en niet zoals een olifant in een porseleinenkast er doorheen stormen. Iemand van niveau er bij krijgen zou normaal de max zijn. Zou met open armen ontvangen kunnen worden. Binnen de partij en zelfs in zijn totaliteit in de stad. Vandaag begrijpt niemand er nog iets van en gelukkig beseffen veel mensen wie ‘echt’ van Waregem is. Met palingen maakt men inderdaad gewikste tijden mee, maar zowel Kuurne als bv ook de Melsenstraat weten wat ze missen.

Om af te ronden, enkele gevleugelde woorden die hopelijk terecht in het citatenboek worden opgenomen: het is niet omdat een ezel op een andere wei loopt, dat het daarom een paard is. Sorry Sofie, maar een zwaar gemiste kans om je welkom te laten voelen in Waregem van Waregemnaars.

Ezels en paarden worden nooit op dezelfde wei geplaatst. Waarom?

"Les Aveugles" 1986

La sincerità è in un certo qual modo un valore. Una qualità indispensabile. Un requisito determinante. Nella vita come nell’arte, la sincerità o l’insincerità di un gesto cambia il modo in cui esso viene recepito, assimilato, apprezzato e ricordato.

Ma se nella vita la si pretende, nell’arte la sincerità non sempre è richiesta. Esiste la fiction, esiste il cinema, esiste l’aspetto creativo a cui tutto è concesso.

Una pensata che non vi sembrerà un granchè. Un aspetto poco rilevante rispetto a tutto quello che un’immagine ci può dare…cosa conta infondo la sincerità di un opera e soprattutto cosa s’intende per sincerità?

Bene, Denys Riout, insegnante di storia dell’arte moderna e contemporanea ci ha posto il problema in uno dei suoi libri, forse la cosa non mi avrebbe colpito particolarmente se non fosse stata buttata li riguardo ad un opera che al contrario mi ha colpito tantissimo.

Sophie Calle con “Les Aveugles” 1986 ha “raccontato”, e Riout ha espresso le sue riserve rispetto alla veridicità del racconto, il concepimento e l’eleborazione della sua installazione. Il sunto, la linea è questa: nella vita l’invisibile conta quanto il visibile, il silenzio come le parole, le sfumature di grigio come i colori netti, le lacrime come i sorrisi. Il buio come la luce.

La bellezza non è che una rappresentazione mentale.

Come rappresentare, come comunicare la forza e la bellezza del’invisibile? L’idea di Sophie è semplice ma d’impatto: ha chiesto ha 18 ciechi dalla nascita di descriverle l’immagine, l’idea che hanno della bellezza. Raccolto le descrizioni, quindi dopo un percorso conoscitivo e emotivo con chi si è prestato alla creazione dell’opera, Sophie ha costruito la sua installazione con diversi elementi:  fotografie in primo piano delle persone “intervistate”, la trascrizione dattiloscritta del loro racconto e accanto  una fotografia, riproduzione arbitraria dell’artista, dell’idea di bellezza degli intervistati.

Tra loro, uno degli uomini ha detto: “Il bello è stato il mio più grande dolore”, e così lo scaffale accanto, il posto destinato alla riproduzione, è rimasto vuoto. Un vuoto ed un dolore per noi incomprensibili.

In quel momento, davanti a quel vuoto, io ho amato i miei occhi come mai nella mia vita. E ho apprezzato il lavoro di Sophie Calle, perchè sincero o no, è stato capace di regalarmi questo stupendo momento di consapevolezza.

Per chi volesse vedere di più, questo è il link del video girato con l’artista all’installazione.

a presto ; )

Elena

Har precis taggat ned efter en lång, intensiv och händelserik dag på jobbet. Var kul, men mycket. Så nu är det skönt att vara hemma. Vart bara så jekla förbannad på vägen hem, slutade klockan 18:30, tänkte att jag skulle hinna med en buss som gick 20 i. Den hann jag inte med, men tänkte att det inte var hela världen för det skulle endå gå en buss fem i. Står ute och väntar, väntar och väntar. Inser att klockan blivit 5 över och ingen buss hade kommit. Så jag fick vänta tills nästa buss kom, fem i halv skulle den gå, men den kom försent och var fullproppad med folk. Väl där jag ska byta till tunnelbana har man missat en precis och får stå ute och vänta ytterligare. Kul att en resväg som egentligen tar mig max 20 min ska ta mig 1 och en halv timme?! Var inte hemma först några minuter efter 20:00.. Så inte värt det.

Men men, bara att inse att SL är skit. Nu ska jag i alla fall över till väninnan Sofie och dricka lite röd-tjut och snacka en massa bajs. Later!

Jag bjuder på en bild idag, eftersom jag är så blygsam & dålig på att lägga ut kort på mig själv annars. Varsegod!

Sophie Takes Gold! Well, who’d have thought that the final pair left in the House would be Siavash and Sophie? Big Brother likes a surprise and this was one of those moments. Big Brother hopes you’ve enjoyed the ride too… “Big brother House, this is Davina… …Siavash and Sophie, the votes have been counted and verified and I can now reveal that the winner of Big Brother 2009 is…” “Sophie” “No, no, no I’ve not,” cried Sophie with her head in her hands. “You have won Big Brother 10!” shouted Siavash as he hugged her excitedly. “Sophie, stay in the House, Siavash – say your goodbyes, I’m coming to get you!” “I’m not meant to win,” said Sophie. “Siavash, don’t leave me by myself,” she cried as she hammered on the Living Room window. Then as soon as Siavash had gone she pounced. “I’m having his Champagne,” she laughed as she grabbed at the glass. There’ll be a few more glasses of fizzy pretty soon Sophie… “I seriously think you guys are having a laugh with me,” she said out loud. “I’m talking to myself – I think I’ve lost the plot,” she added. You haven’t lost anything Sophie – you’ve won!