Vanmorgen was Victoria Koblenko (een Nederlandse actrice, presentatrice en columniste van Oekraïense komaf) op bezoek bij Dit is de dag, een programma op Radio 1. Ze was daar op bezoek om als lid van de groep Stoere vrouwen te pleiten voor het gebruik van ‘eerlijke’ chocolade. Voor dit product krijgt de cacaoboer dan een faire prijs en wordt niet uitgebuit door de opkoper. Op zich een nobel streven. Wat me echter opviel was dat Klobenko zei dat ze de leveranciers wilde overtuigen van het verkopen van alleen maar ‘eerlijke’ chocolade.  Alleen maar? ‘Ja’, zei ze, want ze was behoorlijk aan chocolade verslaafd en ze moest tegen zichzelf beschermd worden, want als ze de keuze moest maken tussen goedkope chocolade en het duurdere ‘eerlijke’ product, dan koos ze toch voor het goedkopere product. Verder had ze wel een vreemd idee over het ‘goede leven’. Zelf koopt ze geen vlees, maar ze wilde anderen niet voor hun hoofd stoten als ze haar vlees voorschotelden als ze op bezoek kwam. Tevens maakte ze veel gebruik van vliegtuig en auto omdat dat vanwege haar werk noodzakelijk was; daar kon ze toch niets aan doen. Ze had een keer een auto die op aardgas rijdt te leen, maar die auto al snel weer ingeleverd omdat ze zoveel moeite moest doen om aan brandstof te komen.

Eigenljk vreemd zo’n reactie dat je beschermd moet worden tegen jezelf. Zo’n verzoek om een gedeelte van je eigen autonomie ingeperkt te laten worden. Volgens mij buitelt iedereen over elkaar heen om te protesteren tegen een inperking van de vrije keuze en de eigen vrije wil (denk aan de moeizame debatten rondom de verkrijgbaarheid van allerlei soorten drugs), maar als er dan toevallig een BN-er zich schaart achter zo’n initiatief dan zet men gedwee het eigen ‘dikke ik’ zomaar opzij.

Als men toch het eigen ‘dikke ik’ opzij kan zetten ken ik een paar zeer nuttige leefregels:

1. Ik ben de Heer, uw God die u uit het land Egypte, uit het diensthuis, geleid heb.
2. Gij zult geen andere goden voor mijn aangezicht hebben.
3. Gij zult de naam van de Eeuwige, uw God, niet ijdel gebruiken.
4. Gedenk de Sjabbatdag, dat gij die heiligt.
5. Eer uw vader en uw moeder.
6. Gij zult niet doodslaan.
7. Gij zult niet echtbreken.
8. Gij zult niet stelen.
9. Gij zult geen valse getuigenis spreken tegen uw naaste.
10. Gij zult niets begeren wat van uw naaste is.

Je zult zien, het werkt! Verbeter de wereld, begin bij jezelf!

Vanochtend was Deventer een van de plaatsen waar de acties van de FNV, CNV en SP tegen de verhoging van de AOW-leeftijd plaatsvonden . Een moment van intergenerationele solidariteit, dat ik met dit plaatje van mijn zoon even heb vastgelegd.

Lier is een nieuw evenement rijker. LIER WERELDWIJD is een initiatief van de Stad en de verenigingen van het Lierse Noord-Zuid Overleg en vindt plaats op zondag 15 november tussen 14u en 18u in de Stedelijke Academie voor  Muziek,  Woord, Dans

“Al jaren zetten de vrijwilligers van deze verenigingen zich in voor meer solidariteit met ontwikkelingslanden in de hoop en overtuiging daarmee de kloof tussen Noord en Zuid, West en Oost, welvaart en (kans)armoede te verkleinen” zegt schepen van ontwikkelingssamenwerking Els Van Weert. “Ze doen dat meestal in alle stilte en bescheidenheid. Daarom vonden we het hoog tijd om hun realisaties in de kijker te plaatsen en om met het Liers Noord-Zuid Overleg een keer samen en groots naar buiten te komen.”   

“We werken in Lier niet met rechtstreekse projectsubsidie voor lokale initiatieven in het kader van ontwikkelingssamenwerking. Maar de stad wil met initiatieven zoals Lier Wereldwijd de organisaties en vrijwilligers wel ten volle ondersteunen, hen meer bekendheid geven en onderlinge samenwerking stimuleren. Hopelijk mogen we zondag veel volk verwelkomen en voelen velen zich geroepen om in de toekomst mee te doen. Want elke organisatie die met vrijwilligers werkt kan altijd nieuwe gezichten en vers bloed gebruiken.”

Op Zondag 15 november trekken we dus met Oradea, Vatra Hooikt, Kasipiti Zimbatic, Chilumba, 11.11.11-Lier, Amnesty International Lier, Oxfam Wereldwinkel Lier en Unicef Lier naar de stedelijke muziekacademie voor Muziek Woord & Dans (SAMWD) voor wat een kleurrijke en gezellige namiddag voor het hele gezin belooft te worden. In de grote auditiezaal stellen alle Lierse Noord-Zuidverenigingen zichzelf en hun werking voor op een originele standenmarkt met een (h)eerlijke fairtradebar vol lekkere sappen, wijnen en eerlijke vergebakken appelcake. De kleintjes kunnen ondertussen terecht in een kinderspeelhoek waarvoor de bibliotheek van Lier speciaal een Leeskoffer heeft samengesteld over andere culturen en de ‘3de wereld’.

Maar er staat veel meer op het programma. Een begeleide tentoonstelling van Oxfam “Van cacao tot chocolade” -mét proeverij!- en een heus “Millenniumdoolhof” van 11.11.11 met allerlei vragen en opdrachten. Voor kinderen tussen 6 en 12 jaar brengt de mobile school het bijzondere verhaal van het leven van straatkinderen over de hele wereld. Jongeren vanaf 15 jaar krijgen de beklijvende,interactieve voorstelling “4REAL” over mensenrechten i.s.m. Amnesty International. Met een flinke dosis relativerende humor. Jong en oud kan leren Afrikaans dansen en juwelen maken. Om 15u is er een exclusief optreden van jeugd- en meisjeskoren Julica en Amarylca om hun cd “Wiegelied voor Oradea” aan het publiek voor te stellen. Prachtige Roemeense wiegeliedjes voor het goede doel. Tot slot knoopt burgemeester Marleen Vanderpoorten om 16u de schort voor in het kader van de Week van de Smaak. Tijdens de sessie van “De burgemeester kookt” zal zij een Zimbabwaans dessert bereiden, dat ter plaatse ten voordele van Zimbabwaanse ontwikkelingsprojecten zal verkocht worden.

Zondag 15 november tussen 14 en 18 uur in de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord & Dans, Gasthuisvest 50. Deelname is gratis!

Gisteren ben ik naar een bijeenkomst geweest waar Hans Schravesande, voorzitter van de Projectgroep Kerk en Milieu van de Raad van Kerken sprak. Het onderwerp waarover hij sprak was de klimaatcrisis. Volgens hem was het echt ‘vijf voor twaalf’. We moeten iets doen en wel nu! Schravesande ergerde zich aan de opstelling van de Protestantse Kerk in dezen: je hoort niets van de kerk en je ziet ( op nationaal niveau) vrij weinig initiatieven en de kerk neemt in de nationale discussie hierover geen deel. Maar Schravesande ergert zich ook aan het relativisme en doorgeschoten rationalisme van bijvoorbeeld Trouw waarin Elma Drayer laatst in haar column schreef dat er duidelijk twee kampen waren: een van de klimaatcrisis’gelovigen’ – zeg maar de mensen die de boodschap van Al Gore c.s.  (an inconvenient truth) volledig geloven – en een van de klimaatsceptici, mensen die grote vraagtekens zetten bij alle angstaanjagende scenario’s die wetenschappers de mensheid voorschotelen. Drayer stelt dan dat de waarheid ongeveer in het midden zal liggen. Over zo’n opstelling windt Schravesande zich enorm op. Er is geen tijd te verliezen, we moeten niet onze tijd verdoen met wetenschappelijk, rationalistisch geneuzel waardoor kostbare tijd verloren gaat. It s is time to turn, NOW.

Tijdens de inleiding van Schravesande moest ik denken aan bericht dat ik onlangs las:

Voor MO* magazine (www.mo.be) registreerden we de lezing van de Pakistaanse auteur Ahmed Rashid. Hij sprak woensdag 28/11 in het Kaaitheater te Brussel, met Jef Lambrecht als respondent en Guy Goris (hoofdredacteur van MO*) als inleider.

Ahmed Rashid maakt een erg kritische analyse over het beleid van de VS met betrekking tot Afghanistan en Pakistan (vooral onder Bush) maar pleit toch voor een volgehouden en opgedreven internationaal engagement tegenover Afghanistan. Maar dan wel op basis van een transparant debat in alle nationale parlementen én voor het betrekken van landen als China, Rusland en Iran bij het uittekenen van de toekomststrategie.

Deze video is het eerste deel van 2.

done

Een project met Brusselse jongeren. Rond het probleem van schoolverlaters schreven ze een rapnummer. Dat wilden ze illustreren met een actie en een videoclip. Dit is het resultaat.

done

Het Ministerie van de Wooncrisis organiseerde een eerste treffen in Brussel. Een dag vol ateliers, debatten, film en muziek. Ze organiseerden ook een rondleiding door Brussel Noord met uitleg over de problemen van stadsontwikkeling en woongelegenheid. Dit is een weerslag van die wandeling.

done

In de Begijnhofkeerk zijn sinds 8 mei een 150-tal mensen in hongerstaking. Ze naderen nu de grens van wat fysiek haalbaar is en men vreest voor nefaste en mogelijk zelfs dodelijke gevolgen. Op vraag van de begeleidende pastoor Daniël Alliet, maakten we een reportage van hun persconferentie.

done

Radio Panik

In samenwerking met kinderen en jongeren maken we radioprogramma’s voor Radio Panik, een lokaal station in Brussel. We maken geen klassieke radio: ‘een praatje en een plaatje’ maar exploreren het medium en tasten de grenzen af. Eén van de methodieken is eenvoudig maar efficiënt: de kinderen nemen plaats in een donkere kast en laten hun fantasie de vrije loop. Zitten ze in een raket, geheime gangen onder Brussel? Wat zien ze en wat maken ze mee?

En we gaan met hen op reportage: door de wijk waar ze vertellen over zichzelf en luisteren naar andere wijkbewoners.

De kinderen maken ook zelf muziek, verzinnen interviews en personages en hanteren zelf de techniek door middel van een aantal workshops.

Radio Panik ‘Lanceerplatform’

240 mensen zonder papieren bezetten de Begijnhofkerk te Brussel. De Europese Unie wil een richtlijn uitvaardigen die alle landen toelaat vluchtelingen tot 18 maanden op te sluiten en hen voor 5 jaar de toegang tot het Europees grondgebioed te verbieden.
Daartegen werd op 7 mei te Brussel betoogt. In opdracht van de organisatie maakten we een reportage en interviewden we Frans Leens (werkgroep Europa van CAP) en Bart Staes (Europarlement Groen!).

Een soundwalk is een wandeling met klank. In dit geval zijn het kinderen uit de Brussels Noordwijk die je aan de hand van hun eigen verhalen en ervaringen meenemen doorheen hun wijk. Bij tien locaties staan ze stil en interviewen de pastoor van de Begijnhofkerk, de sociaal werker van het Klein Kasteeltje, de baas van bakkerije en theehuis Chocolatine, groothandelaars en anderen. Ze vertellen over hun pleintje, de hobo’s, hondengevechten en wat ze verder allemaal beleven in de wijk.

n° 6 Pantsertroepensquare

Je kan de mp3’s downloaden samen met het plannetje en een fiche met uitleg, je trekt je stoute schoenen aan en wandelt op het tempo van de kinderen.

De uitnodiging voor de Soundwalk in Brussel

Erasto Reyes is woordvoerder van het Frente Nacional de Resistencia contra el Golpe de Estado en Honduras. Het nationaal Verzetsfront tegen de Staatsgreep in Honduras dus.

Hij was op 6 oktober in het land voor een aantal ontmoetingen. Door de organisatoren werden we gevraagd om het evenement te registreren en om te zetten in een bruikbare video voor vormingsavonden. Thema: de staatsgreep in Honduras en welke vorm van solidariteit te organiseren.

fragment 1:

fragment 1:

Door alle commotie omtrent het DSB-debacle valt het nieuws van de voedsel- en landbouworganisaties van de Verenigde Naties (FAO) toch een beetje buiten de radar van velen.

De FAO stelt dat de voedselproductie de komende veertig jaar met 70 procent moet stijgen om aan de vraag van de groeiende wereldbevolking te kunnen voldoen. Volgens de FAO moet er vooral meer geld worden geïnvesteerd in landbouw in ontwikkelingslanden, waar toename van de voedselproductie het hardst nodig is. Een jaarlijks bedrag van 56 miljard euro, 50 procent meer dan nu, moet de problemen oplossen. Voedselproductie krijgt te maken met de effecten van klimaatverandering, zoals hogere temperaturen, grotere veranderlijkheid in regenval, vaker extreme weersomstandigheden.

Het is en blijft een hete aardappel die de Westerse wereld blijft toespelen. Natuurlijk, aan de ene kant willen we de ontwikkelingslanden best helpen, maar als ze dan economisch er bovenop komen en hun producten willen afzetten in onze markt dan trekken we snel allerlei marktbeschermende muren op. Het lijkt wel of al dat ontwikkelingsgeld – dat voor een groot deel niet eens op de plaats aankomt waar het hardst nodig is – voor het Westen een soort wiedergutmachungsgeld is als ‘herstelbetaling’ voor het koloniale verleden. Maar als dan de ‘patiënt’ op eigen benen kan staan dan begint het Westen te beven. Misschien is het ook om die reden dat veel ontwikkelingslanden geen stabiele regering kennen. Lekker makkelijk voor het Westen: corrupte regeringen kun je beter naar je hand zetten.

Daarom ook dat bekende poplyric als titel Money makes the world go around.

Solidariteit is mooi, zolang het onze economische dominantie maar geen parten speelt. Het draait in de hele wereld om geld.

Maar tegenwoordig zie je steeds meer de andere meningen in de media komen, bijvoorbeeld het boek de crisiskaravaan van Linda Polman. In het boek wordt de traditionele hulpverlening aan ontwikkelingslanden tegen het licht gehouden en wordt deze aan de kaak gesteld. Een ander geluid komt uit een deel van de ontwikkelingslanden zelf. Kortgeleden zag ik in een interview met een persoon waarin naar voren kwam dat er vanuit de ontwikkelingslanden zelf stemmen opgaan om het Westen ervan te overtuigen dat het de ontwikkelingshulp in de huidige vorm alleen maar afhankelijk maakt. Eigenlijk was de conclusie: Stop ermee!! We willen niet langer gepiepeld worden. Misschien is de hulp die China geeft, namelijk alleen vanuit economische drive  – wij halen iets bij jullie en geven jullie er dan iets voor terug – zonder verdere verplichtende moraliteit, zo populair in ontwikkelingslanden. Het Westen had altijd de mond vol van allerlei democratische initiatieven die van de grond moesten worden getild in ontwikkelingslanden. Maar in feite werd er met twee tongen gesproken. We wilden wel helpen, maar het moest ons niks ‘kosten’!!

Maar ja, wat willen we. Eigenlijk willen we het volgende. Namelijk dat de ontwikkelingslanden afhankelijk blijven van ons, want anders missen we onze mogelijkheid om ons zelf goed te voelen.

Money makes the world go around allerlei geopolitieke overwegingen en mondiale economische ideeën liggen ten grondslag aan allerlei beslissingen. Als andere landen mee willen delen in de taart die welvaart heet dan vrezen we voor ons deel dat dan kleiner wordt. China, India en andere landen, natuurlijk mogen zij zich ontwikkelen, maar niet ten koste van onze welvaart!!

En dan heb ik het nog geen eens gehad over de verstrekkende gevolgen van de klimaatcrisis. Natuurlijk, we willen daar allemaal iets aan doen, maar o wee, we moeten er niets bij inschieten, het moet geen geld kosten – of het moet binnen redelijke termijn terug te verdienen zijn. Daarom heb ik ook weinig hoop voor klimaatconferentie in Kopenhagen in december…

immers…

Money makes the world go around

Vandaag het tweede deel over het thema solidariteit. Het eerste deel verscheen op 2 oktober jl.

In dit tweede deel wil ik meer aandacht besteden aan dit thema vanuit de christelijke ethiek. Zonder twijfel is één van de kernbegrippen binnen het christendom naastenliefde. Dit geeft meteen aan hoe een mens vanuit de christelijke optiek in het leven zou moeten staan: karakteristiek voor een christelijke basishouding is het omzien naar de ander, zeg maar leven vanuit een gemeenschapsbesef. Dit gemeenschapsbesef zie je duidelijk vormgegeven worden in de kerkelijke gemeenschap: de gemeente van Christus is een gemeenschap waarin je wordt opgenomen; die gemeenschap was er al voordat jij er was en heeft ook een zeker gezag over jou. Natuurlijk is er ook sprake van interactie, want het behoren bij een gemeente is ook een innerlijke keuze. Maar niet in de sfeer van: ik kies. Eerder: jij wordt gekozen. En je bent deel van een gemeenschap. Dit gemeenschapsbesef is zodoende kenmerkend voor een christelijke visie op de samenleving.

In het huidige economische klimaat is lijkt gemeenschapsbesef steeds meer op het tweede plan gekomen, mede door de sterk individualiserende samenleving. Eén van de taken van de overheid is het stimuleren van de economie. Tegenwoordig zie je dat zich dat uit door het stimuleren van felle concurrentie, ook op gebieden die van oudsher sterke overheidsregulering kende. Hierbij valt te denken aan zorginstellingen voor verstandelijk gehandicapten. Het stimuleren van die concurrentie kennen we ook onder de naam ‘marktwerking’. Hierdoor wordt een situatie gecreëerd waarin geld een allesbeslissende rol kan gaan spelen. De motivatie voor iets als maatschappelijk verantwoord ondernemen neemt dan af.

Ik denk dat ik niet in raadselen spreek als ik schrijf dat we een soortgelijke beweging nu zien in de zorg, waardoor mensen die niet in bepaalde hokjes kunnen worden ingedeeld buiten de boot vallen óf dat groepen mensen hun eigen zorg moeten organiseren óf dat een instelling de te geven zorg te complex of te duur vindt.

Vanuit christelijk ethisch perspectief kun je wijzen op de het gemeenschapsbesef. Mensen staan niet alleen in deze wereld, ze worden aan elkaar gegeven. Door allerlei sociale verbanden staan ze in contact met elkaar. We leven in een maatschappij met elkaar en we dienen ons tot elkaar verhouden. We kunnen niet doen alsof de ander niet bestaat en het zelf maar moet oplossen. Wanneer we dat doen betekent dat het dat de hele structuur van onze samenleving wordt aangetast. In het licht van het sociale verband waarin we met elkaar leven is een verdeling van bestaansmogelijkheden pas ‘recht’ te noemen, wanneer een optimale participatie in die bestaansmogelijkheden voor de hele gemeenschap gerealiseerd is. IJkpunten voor deze ‘rechte’ verdeling zijn degenen die met betrekking tot deze participatie de meest kwetsbare positie innemen in de gemeenschap. Komen dezen iets tekort dan is de gemeenschap en daarmee de gerechtigheid geschonden.

Mijns inziens is passieve solidariteit, namelijk het door belastingmaatregelen veiligstellen van optimale zorg, juist een notie die vanuit de christelijke ethiek naar voren komt. Wij leven in een gemeenschap en dienen zorg voor elkaar te dragen!

Hoewel het de laatste tijd weer wat rustig is rondom dit thema, wil ik in dit blog toch weer eens aandacht besteden aan dit onderwerp. Laat ik eerst verduidelijken waarover ik het wil hebben: solidariteit, die je wat technisch kunt omschrijven met  leden van een groep een onderschrijven een gemeenschappelijk belang, ten gunste van de groepsleden, maar soms ten koste van zichzelf. Solidariteit was tot voor kort gemeengoed: via belastinggeld werden verschillende mogelijkheden bekostigd waardoor zwakke groepen binnen de samenleving de juiste zorg kon worden aangeboden. Iedereen droeg bij aan de zorg voor de ander.

De laatste jaren klonk echter steeds meer de roep dat ons zorgstelsel op de schop moest: in de huidige constellatie was het een en ander te duur geworden. Er was een te grote toestroom naar de verschillende voorzieningen. Kortom er moest rigoureus bezuinigd worden. De criteria moesten worden aangescherpt.

Burgers weigerden nog langer zoveel belasting te betalen voor het – in hun ogen – misbruik van de zorg. Politici die hun oren lieten hangen naar deze onrust uit de achterban vonden ook dat het allemaal anders moest.

Om de zorg betaalbaarder te houden zagen nieuwe ideeën het daglicht: Mensen die zorg nodig hadden moeten niet meer in gespecialiseerde instellingen buiten de samenleving wonen, maar moeten worden geïntegreerd in de samenleving, in normale woonwijken worden gehuisvest.  Iedereen zou min of meer zelfstandig moeten wonen in een gewone wijk, moeten werken bij een gewone baas en vrienden moeten worden met gewone buren. Dat is beter voor bijna alle leden van bijna alle kwetsbare groepen en bovendien goedkoper. Dit idee gaat hand in hand met wat men noemt ‘actieve solidariteit’, dit in tegenstelling tot ‘passieve solidariteit’ waarbij via het belastingstelsel een ieder betaalt voor de zorg van de ander. Actieve solidariteit betekent: mensen van kwetsbare groepen moeten zo lang mogelijk voor zichzelf zorgen of worden geholpen door de naaste familieleden of andere mensen die om hun geven. Pas in het uiterste geval is er dan nog de geïnstitutionaliseerde – inmiddels stevig uitgeklede – zorg met alle gevolgen voor zowel de mensen die gebruikmaken van dit soort áls voor de mensen die werken in de zorg.

Op zich lijkt dit een nobel streven: immers, het is toch mooi als álle mensen zoveel mogelijk kunnen participeren in de maatschappij. Toch kun je hier serieuze vraagtekens bij stellen: in het oude systeem droeg een ieder bij aan de zorg van de ander. Er waren allerlei voorzieningen waar kwetsbare groepen konden worden verzorgd.  In het huidige systeem van ‘actieve solidariteit’ moet een veel kleinere groep mensen de lasten dragen.

Bij actieve solidariteit draait het systeem namelijk om het idee van vrijwillige deelname van mensen die de kwetsbare ander ter zijde wil staan. Een gedeelte van de samenleving blijft door hun eigen onverschilligheid jegens de ander simpelweg buiten schot. Solidariteit; voorbije tijd?

Mijn vraag: is dit solidariteit? Volgens mij niet! Ik denk dat het huidige systeem van zorgverlening in de volle breedte moet worden geëvalueerd en heroverwogen!

05/10/2009 14:49   bereik   dv
Dat brengt me bij de derde paragraaf, die over Solidariteit gaat. Ook daar gaat de tekst de hamvraag uit de weg. Solidariteit, daar is niemand tegen. De vraag is alleen hoever die moet gaan. Elke vorm van solidariteit veronderstelt een cirkel waarbinnen men solidair is. Voor de egost beperkt die cirkel zich tot zijn eigen persoon: hij is enkel solidair met zichzelf. Voor anderen strekt die cirkel zich uit tot het gezin, de straat, de buurt, het ras De voorliggende tekst van het Vlaams vrijzinnig-humanisme spreekt zich niet uit over de cirkel met wie men solidair wil zijn. Het gaat enerzijds over de geglobaliseerde wereld en ontwikkelingshulp, maar spreekt anderzijds, in de titel nog wel, over een waardige samenleving als Vlaamse utopie. De vraag is actueel: hoe solidair moet men zijn met Walloni? Met Brussel? Met Bulgarije? Met Turkijke? Een klein regio kan niet alle wereldproblemen aanpakken. Hoe stellen we prioriteiten? Op basis van taal allen naar Zuid-Afrika? Op basis van geschiedenis allen naar Congo? Op basis van urgentie allen naar Soedan? Op basis van belang voor de wereldvrede allen naar Palestina? Kortom, een discussie over solidariteit die niets zegt over het bereik van die solidariteit riskeert vrijblijvendheid.

17/09/2009 15:28   welke solidariteit?   ap
ik vind het hier belangrijk na te gaan wat we willen: solidariteit tussen burgers, tussen sociale klassen, tussen staten Vaak heft de ene vorm van solidariteit alle verantwoordelijkheidgevoel op ik betaal al belastingen dus hoef ik zelf niets meer te doen, ik stort elke maand voor het goede doel dus doe ik mijn deel al. En vooral: wat verstaan we precies onder solidariteit? Hebben we het hier louter over financile solidariteit of houdt solidariteit ook in dat je je op de een of andere manier in de samenleving engageert? Wat met boutade dat solidariteit ongelijkheid alleen maar in stand houdt? Dit argument hoor ik weer meer en meer. Zowel in politieke kringen als het over de solidariteit tussen Vlaanderen en Walloni gaat als in rechtse kringen in verband met solidariteit met bijvoorbeeld armen. herinner je de uitspraak van Bart De Wever van een paar jaar geleden waarbij hij benadrukte dat armen zelf verantwoordelijkheid dragen voor hun eigen situatie.

04/08/2009 15:23 synthese focusgroepen voorjaar 2009 pn
In een geglobaliseerde wereld houdt het streven naar Gelijke Kansen ook Solidariteit in. Maar het is niet omdat iemand een recht heeft, dat hij of zij hiervan ook gebruik kan maken. Hongersnood los je niet op met het recht op eten. Belastingen, sociale zekerheid, ontwikkelingshulp zijn vormen van soli-dariteit. Een herverdeling van de bestaande middelen is mogelijk maar ook de wijze van herverdeling mag geen gevoel van ongelijkwaardigheid teweegbrengen. Gelijkwaardigheid is een beschavingsver-schijnsel. Een zekere welvaart is een voorwaarde om welzijn te bereiken. Hoe kan je vrij zijn als je nauwelijks middelen van bestaan hebt? Moet sociale zekerheid dan naar zoveel mogelijk landen wor-den uitgebreid? In elk geval als je niets doet noch geeft, komt niets op zijn plaats terecht. In een waardige samenleving moeten mensen de kans én de middelen krijgen om voor zichzelf te zorgen. Solidariteit is ook de mogelijkheid geven te leren in een vrije en open structuur. Solidair zijn vraagt in elk geval een goed inlevingsvermogen. Solidariteit is ook zorgen voor de toekomst. Zonder wereld is er immers ook geen waardige samen-leving meer!

16/02/2009 15:59 SOLIDARITEIT – Onverschilligheid is aan mij niet besteed. VM
Er is verdorie nog teveel onrecht, te veel nood! Hoe ga ik hier mee om? Door daadwerkelijk kansen te creren voor iedereen. Een vrijzinnig humanist benadert de wereld als geheel. De toekomst voor onszelf krijgt pas zin indien we dat z realiseren dat ook de toekomst van anderen wordt verzekerd. Hierbij dienen niet alleen theoretische rechten worden vastgelegd, maar moeten rele kansen worden aangeboden om die rechten te concretiseren.Het is niet omdat iemand een recht heeft, dat hijzij daar ook gebruik van kan maken. Hongersnood los je niet op met recht op eten.

21/01/2009 23:52 solidariteit K V
Hoe zit het met de solidariteit op landelijk niveau? Hoe komt het dat de solidariteit schijnbaar aan belang inboet bij uitspraken van o.a. het Vlaams Belang als er slogans als eigen volk eerst naar boven komen. Is er een bewustzijn bij de mens omtrent dergelijke solidariteit?Hetzelfde met de patstelling Vlaanderen-Walloni, is solidariteit hier aan de orde? Verliest de solidariteit op menselijk niveau haar rele kracht? Wordt ze soms verbannen naar het getto van idealisme en naviteit?

21/01/2009 23:51 solidariteit L VB
Hoe komt het dat slecht een beperkt percentage van de mensen die rijk genoeg zijn om te steunen, meewerken aan de wereldsolidariteit? Waarom kopen sommigen liever een derde auto dan mensen in nood te helpen? Is dit een aangeboren egosme? Hebben zij hun twijfels over de manier waarop hun geld besteed wordt of geldt dit slechts als een excuus? Kan de overheid meer doen om er meer mensen voor warm te maken? En de mensen die wel steunen, uit welke overtuiging doen zij dat? Puur uit solidariteit met de andere helft van de wereld of eerder om hun schuldgevoel af te kopen?

21/01/2009 23:50 solidariteit I G
Solidariteit is de onverschilligheid doorbreken, betekenis geven aan elkaar, bruggen naar de ander leggen. Fr. Wuytack Hoe kunnen we dit realiseren in onze huidige samenleving en directe omgeving? Om de berusting te doorbreken moet je gemeenschappen vormen. Op ieder niveau: van wijk tot wereld. Vanuit welke invalshoek zou jij vertrekken om een gemeenschap te vormen?

21/01/2009 23:49 solidariteit E D
In onze huidige samenleving kennen we een aantal vormen van solidariteit, zoals OCMW,ziekenfonds,familiehulp,…maar ook kleinschalige initiatieven zien het levenslicht kaarten bijvoorbeeld de eenzaamheid onder ouderen aan en trachten daar op hun manier iets aan te doen. Maar wanneer termen als individualisering steeds meer de kop opsteken en leuzen als Belgi barst, Eigen volk eerst op muren worden gekalkt, kan men zich afvragen hoe solidair onze samenleving echt is? En hoe wordt solidariteit in andere culturen die leven in Belgihet Gentse ingevuld en ervaren?

21/01/2009 23:48 solidariteit K V
Kunnen overheden hun eigenbelang even opzij zetten voor een grondige aanpak en voor een werkelijke verandering zorgen naar een meer solidaire wereld of is dit slechts een illusie? Is onze westerse hulp aan derde wereld landen wel zo solidair te noemen als men vaak laat uitschijnen?Is het wel mogelijk om te komen tot een eerlijke globalisatie waarbij met alle partijen rekening kan gehouden worden? Hoe kan gewerkt worden aan een globalisering die voordelen kan bieden voor alle medespelers en niet enkel voor de sterkste economien? Hoeveel zijn wij bereid op te geven van onze luxe ten voordele van een meer solidaire wereld voor iedereen? Welke dingen zijn daar haalbaar? ecologische voetafdruk Wat kan het individu hierin betekenen?

21/01/2009 23:47 solidariteit M G
Kan je je voorstellen dat je 12 uren per dag werkt, 7 dagen per week en dat je niet kan leven van je loon? Kan je je voorstellen dat je woont in de fabriek waar je werkt, met zn tween slaapt in een eenpersoonsbed en met zn tienen in een kamer? Dit is de realiteit voor vele arbeidsters in de sportkledingindustrie. Maar ook in andere kledingindustrien worden de arbeiders op een mensonwaardige manier behandeld. Hoe kunnen we in onze consumptiemaatschappij waar winst en prijs de geprezen woorden zijn toch solidair en bewust kopen met respect voor de arbeiders die in deze mensonwaardige omstandigheden moeten zwoegen? Kunnen wij als bewuste consument bij de bedrijven rechten voor hun arbeiders afdwingen? Hoe kunnen we dit dan eventueel doen? En hoe veranderen we de attitude bij de niet-bewuste consument?

21/01/2009 23:46 solidariteit CDAW
Was er vroeger meer solidariteit dan in de hedendaagse samenleving? Versterkt de globalisering de solidariteit onder de minderheden? Is het in een globaliserende samenleving nog mogelijk om een algemeen solidariteitsgevoel te hebben? Heeft iedereen nog gelijke waarden?Waarom willen we de rest van de wereld iets opleggen waartoe we zelf Vlaanderen – Walloniniet in staat zijn?

21/01/2009 22:33 solidariteit P B
Hoe doe je dat, solidair zijn in een klimaat waar je gepusht wordt om zo voor jezelf op te komen dat je daarbij de ander mag wegduwen, negeren, voorbijsteken en vooral niet helpen (men zou van je kunnen profiteren! een ander helpen kan gevaarlijk zijn! enz.). Hoe kun je nu solidair zijn wanneer je koelkast vol producten staat (die iets goedkoper zijn dan andere…) die voortkomen uit een economie en (monopolie)beleid van uitbuiting en onderdrukking. En hoe bel je dan solidair met een gsm of computer die vol zit van essentiële grondstoffen gewonnen uit de mijnen van de armste landen ter wereld (rijk aan bodemschatten), die gerund worden door buitenlandse firma’s (onder andere van bij ons), gesteund door het politiek beleid van het land zelf en van de invoerder? Betekent solidair zijn ook niet meteen een andere manier van leven ? Bewuster? Ecologischer? Menselijker en vriendelijker en vooral delend leren leven. De ander niet langer als anoniem te zien ?

15-05-2009 22:13 | Gijsbert Bouw

AMSTERDAM – Economie is geen serie rekenmodellen die alleen een slimme computer beheerst, maar een menswetenschap. Consumenten moeten daarom als mens worden benaderd. Hypotheekverkopers in de Verenigde Staten deden dat niet. Toppers uit bedrijfsleven debatteren over moraal in bestuurskamer

Dat zei Monika Milz, directeur communicatie bij de Rabobank, gisteren tijdens een symposium over ”Moraal in de bestuurskamer: lessen trekken uit de crisis”. Een belangrijke les die ze uit de crisis trekt, is dat egocentrisme en materialisme schadelijke drijfveren zijn bij het besturen van een bedrijf. „We moeten op zoek naar zakelijke solidariteit. Blind geloof in marktwerking schaadt de collectiviteit.”

Meer waardering voor geduldig kapitaal en rekening houden met alle belanghebbenden –en niet alleen met aandeelhouders– vindt Milz de belangrijkste oplossingsrichtingen.

Oud-topman van AkzoNobel Kees van Lede ziet de financiële crisis onder meer als een moreel probleem. „Het is immoreel als een topman een bonus krijgt, terwijl het slecht gaat met het bedrijf. Mensen moeten niet rijk willen zijn. We zijn te macho geworden. Ik was vroeger voorzitter van de raad van bestuur. Tegenwoordig heet dat ceo. Leiders moeten saaie, degelijke mensen zijn.”

Volgens Van Lede is dé oorzaak van de kredietcrisis dat „er overdreven gebruik gemaakt werd van krediet. Consumenten zijn verslaafd aan de welvaart van de toekomst. Banken leenden te makkelijk.” De crisis komt niet zomaar uit de lucht vallen, aldus Van Lede. „In de jaren zeventig was Nederland een sociale werkplaats, waardoor rendementen van bedrijven daalden. Als tegenreactie kwam in de jaren tachtig de nadruk op ondernemerschap te liggen. Ook dat schoot door. De aandeelhouder moest een grotere rol krijgen om de ondernemer te controleren. De gevolgen daarvan zien we nu.”

Meer regels zien de sprekers niet als de oplossing. Bert Noteboom, ceo van Randstad: „Uiteindelijk komt het neer op het moreel gehalte van het individu.” Milz: „Meer regels vermindert het verantwoordelijkheidsgevoel.” TCN-topman Rudy Sproink is tegen regels. „Het gaat erom dingen met een moreel goede intentie te doen. Dat is geen garantie voor succes. Een bedrijf dat moreel correct handelt, kan failliet gaan, terwijl immoreel werken succesvol kan zijn.” Klik hier!

Bonusbeleid is een heikel thema, dat in de bestuurskamer wordt bepaald. Volgens Milz is de bonus een prikkel die tot verkeerd gedrag kan leiden. „Daarom is de variabele beloning bij de Rabobank maximaal een derde van het totaalsalaris, en gekoppeld aan de lange termijn.” Van Lede, ook voorzitter van de raad van commissarissen van Heineken, vindt dat er niets mis is met variabel belonen. „Bonussen zijn verkeerd als ze zijn gericht op het individu en niet op het collectief.”

bron: www.refdag.nl

In vroegere tijden werden we nog getrakteerd op toneelstukjes zoals het over de taalgrens leegkappen van een vrachtwagen vol speelgoedgeld. Ludieke tragedie, maar vooral te abstract om de gemiddelde kiezer het rode potloodpunt te doen keren richting N-VA. Veel concreter is de Vlaamse verhoging van het kindergeld, gebruikt als lokaas om mensen te doen geloven in het nut van het definitief opdoeken van een ´grensoverschrijdende´  sociaal-economische solidariteit. Ook CD&V hangt die wortel aan hun hengel. Het is populistische koopmanspolitiek en ik vrees dat die wel eens zou kunnen aanslaan in een periode waarin de Belg zijn wereldrecord kortingsbonnetjes knippen opdrijft tot een kleine 60 miljoen per kwartaal.

Tijdens een Europese conferentie in Slovenië, die plaatsvond in april 2008, stelde de Sloveense minister voor Arbeid en Sociale Zaken voor om 29 april uit te roepen tot de Europese Dag van de Intergenerationele Solidariteit. Deze dag is een gelegenheid om intergenerationele initiatieven voor te stellen en ze een ruimere bekendheid te geven.

Om deze Europese dag te steunen, heeft de Europese Commissie beslist een Euroflash-enquête uit te voeren naar het standpunt van de Europese burgers inzake de solidariteit tussen de generaties. Deze Euroflash zal worden gepubliceerd ter gelegenheid van de Europese dag.

AGE, het Europees Jeugdforum, de Europese Vrouwenlobby, AIM, AEIP en CECODHAS hebben beslist om hun samenwerking voort te zetten en een campagne te lanceren om deze Europese Dag een ruimere bekendheid te geven en alle betrokken actoren aan te moedigen iets te organiseren rond deze Europese dag. De campagne moet mensen ertoe aanzetten activiteiten te organiseren die hun dagelijkse werk ruimere bekendheid geven: opendeurdagen, de voorstelling van intergenerationele projecten, debatten met lokale politici en groeperingen uit het middenveld (vereningingen van jongeren, vrouwen en ouderen),…

Bovendien wordt 2012 het Europees Jaar van de actieve veroudering en de solidariteit tussen de generaties. Tijdens dit jaar zullen op Europees niveau veel initiatieven opgezet worden om overleg en de uitwisseling van goede praktijken tussen de lidstaten te bevorderen.

Meer informatie over deze Europese dag vindt u op: www.age-platform.org/EN/rubrique.php3?id_rubrique=87

Onderaan vindt u twee teksten, die tijdens het colloquium van de Koning Boudewijnstichting ter afsluiting van haar sensibiliseringscampagne rondom intergenerationele solidariteit werden voorgesteld.

Download documenten :
Intergenerationele solidariteit in Europa

Europese dag van de solidariteit (AGE)