Robienie zdjęć architektury nie jest prostym zadaniem. Aby zdjęcie wykonane było naprawdę dobrze należy użyć obiektywu z funkcją korekcji perspektywy. Jako, że jego koszt wynosi ok 9 tys zł w ofercie canona i związku z tym ani żaden z autorów bloga, ani zapewne jego czytelnik nie będzie nim dysponować w najbliższym czasie. W tym wpisie przedstawię inne metody, które pozwolą uzyskać możliwie najlepsze zdjęcie zwykłym sprzętem.

Pytanie brzmi: jaki jest problem? Napisałem, że do uzyskania dobrego zdjęcia potrzeba drogiego sprzętu, ale dlaczego? Głównym problemem podczas fotografowania budynków jest tworzenie zdjęć z pochylonymi kadrami – ściany budynku walą się np. do środka kadru, tworząc wrażenie piramidy:

Kliknij aby powiększyć

Na przykładowym zdjęciu widzimy wyraźnie jak linie pociągnięte wzdłuż ścian budynku zbliżają się. Jeszcze chwila a budynek zawali się domek z kart.

Jak poradzić sobie z tym problemem? Spróbujmy znaleźć inną perspektywę, inny kadr. Dzięki temu może uda się nam zrobić poprawne zdjęcie. Inną metodą jest zrobienie zdjęcia fragmentowi budynku:

Kliknij aby powiększyć

Tylne krawędzie ścian dalej są krzywe, ale już te na pierwszym planie są proste. Zdjęcie wygląda lepiej.

Kolejną metodą jest zrobienie zdjęcia ciekawemu detalowi budynku:

Kliknij, aby powiększyć

Innym ciekawym pomysłem jest oddalenie się od fotografowanego budynku i użycie teleobiektywu z największą wartością ogniskowej. Taki wybór perspektywy pozwoli nam uzyskać najmniej pochylone ściany budynku. Niestety nie posiadam przykładowego zdjęcia pokazującego efekt uzyskany tym sposobem.

Przy fotografowaniu budynków musimy pamiętać o ustawieniu maksymalnie przymkniętej dziurze w obiektywie, uzyskamy dzięki temu zdjęcie z ostrymi szczegółami. Ze względu na możliwe wydłużenie się czasu wykonywania zdjęcia, powinniśmy robić je używając statywu.

Ciekawym pomysłem jest zmiana zdjęcia na czarno-białe. Dzięki temu otrzymamy zupełnie inny nastrój na zdjęciu:

Kliknij aby powiększyć

Fotografia architektury nie jest prostą dziedziną, stąd pojawi się pewnie nie raz na blogu wraz z nowymi pomysłami lub udoskonaleniem obecnych.

Maciek

Co tu dodać! Jest pięknie tej jesieni! Thank you Jędruś!

a wieczorem… Spatif i W biegu Cafe

Za to zdjęcie dziękujemy!

Weronika i Bartosz ślubowali 10 października 2009. Na ślub wybrali piękny, sopocki kościół pw. św. Bernarda Wesele odbyło się parę ulic dalej, w Goddingu – pięknie położony lokal, bardzo urokliwe miejsce. Na plener jest już parę ciekawych pomysłów, ale Państwo Młodzi wolą poczekać, aż zrobi się trochę cieplej

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

29.

30.

31.

32.

33.

34.

35.

36.

37.

38.

39.

40.

41.

42.

43.

44.

45.

46.

47.

48.

49.

50.

51.

52.

53.

54.

55.

56.

57.

58.

59.

60.

61.

62.

63.

64.

65.

66.

67.

68.

69.

70.

71.

72.

73.

74.

75.

76.

77.

78.

79.

80.

81.

82.

83.

84.

85.

86.

87.

88.

89.

90.

91.

92.

93.

94.

95.

96.

97.

98.

99.

100.

Jeśli interesuje Was podobna usługa, zapraszam na moją stronę i do kontaktu:

www.krzysztofzietarski.pl
kz@krzysztofzietarski.pl

Pozdrawiam,
Krzysztof Ziętarski

P.S. Nawet załapaliśmy się z Anią na jedno zdjęcie

Kliknij na fotkę by zobaczyć resztę

Na tym blogu postaramy się udzielić informacji na temat fotografii ślubnej a konkretnie wyboru fotografa ślubnego.

Czym sugerować się przy wyborze swojego fotografa – czym powinien charakteryzować się profesjonalny fotograf ślubny.

Te oraz wiele innych informacji uzyskacie na tym blogu – teksty będą dodawane systematycznie – dlatego prosimy również o komentarze z waszej strony. Pomoże nam to w znacznym stopniu w uwzględnieniu kolejnych informacji.

Ok, zaczynamy!
Fotograf ślubny – osoba zajmująca się obsługą fotograficzną uroczystości. Swoje poszukiwania fotografa powinniśmy sprecyzować na początku. Powinniśmy przemyśleć co będzie głównym kryterium podczas poszukiwań fotografa. Przyszłe pary młode mogą sugerować się estetyką prac danego fotografa (portfolio), ceną, oraz obszarem działania danego fotografa.
Uważam, że każda z powyższych jest dość istotna. Zatem zacznijmy poszukiwania np. od internetu – google , wpisując odpowiednie dla nas frazy np. fotograf bydgoszcz. Sugeruję zapoznać się z portfolio np. pierwszych 10 wyników. Jednocześnie już te wyniki selekcjonować. Jeśli strona jest “czysta”, “profesjonalna” a zdjęcia na niej miłe dla oka – warto skontaktować się z fotografem i zapytać mailowo lub telefonicznie o więcej informacji. Jeśli na stronie fotografa jest podany cennik lub terminarz – również warto zapoznać się z tymi informacjami ponieważ może okazać się, że termin, który nas interesuje dany fotograf ma już zarezerwowany.
Gdy wyselekcjonowaliśmy np. 3 fotografów, których prace nam się podobają i sprawdziliśmy na jakim rejonie pracują oraz, że posiadają wolne terminy na termin, który nas interesuję – czas podjąć kontakt aby umówić się na spotkanie.

Przygotowanie do spotkania.
Na spotkaniu z wybranym fotografem warto prosić o przykładowy album ślubny. Pozwoli to nam utwierdzić się w tym, że są to fotografie,które nas interesują bądź też nie. Poprośmy o album całościowy taki – który np. dany fotograf oddaje klientowi. Ocenienie całości może czasami znacznie różnić się od kilku prac przedstawionych na stronie www (tzw.pojedynczych perełek).
Bardzo istotną rzeczą jest również zezwolenie z Kurii – które fotograf powinien posiadać. Uprawnia to go do fotografowania w kościele podczas ceremonii.(Zezwolenie). Każdy zawodowy fotograf musi takowe posiadać w przeciwnym wypadku ksiądz może zabronić fotografowi uwieczniania uroczystości kościelnej co automatycznie skutkuje brakiem pamiątki/brakiem zdjęć.

Cena.
Jak podaliśmy wyżej może być jedną z kilku czynników decydujących o wyborze fotografa. Ceny za artystyczną fotografię ślubną są bardzo zróżnicowane. Wpływ na cenę może mieć kilka czynników:
1) region np.fotograf z Warszawy a fotograf z Inowrocławia, Poznania, Bydgoszczy.
2) poziom prac – a co za tym idzie wiedzę jaką pozyskał oraz, której używa aby oddać wam najpiękniejsze prace,
3) sprzęt tj. aparaty, obiektywy, lampy i inne akcesoria, które pomagają mu w wykonaniu jak najlepszej fotografii.
4) nazwisko…

Sprzęt.

Zapytajcie jakim sprzętem dany fotograf się posługuję. Owszem słyszeliśmy o sformułowaniach typu ” to nie aparat robi zdjęcia lecz fotograf” – zgoda! Jednak profesjonalny sprzęt znacznie bardziej ułatwia wykonanie bardzo ładnych i estetycznych zdjęć. Profesjonalny sprzęt pozwoli fotografowi używać większych czułości ISO, fotografować w kościele bez lampy nadając specyficzny charakter jego pracą.
Bezwzględnie musicie również wiedzieć czy dany fotograf posiada drugi, zapasowy aparat, który w razie awarii pierwszego jest zawsze gotowy do użycia.

Zastępstwo.

Wypadki chodzą po ludziach i tak może być również w przypadku waszego fotografa. Zapytajcie go czy posiada ewentualne zastępstwo abyście nie pozostali na lodzie.

Zaliczka.
Praktycznie każdy fotograf jako potwierdzenia rezerwacji terminu oczekuje zaliczki. Wysokość zaliczki zazwyczaj ma związek z pakietem, który wybraliście oraz jest ustalany w stosunku do ceny końcowej np. 10%,20%,30%… ceny końcowej.
Umowa.
Gdy uzyskaliście odpowiedzi na wszystkie pytania i w dalszym ciągu was one satysfakcjonują przystąpcie do podpisania umowy.

To co ustaliliście musi być na papierze – żadne umowy “ustne” nie dają wam podstaw reklamacji czy nawet gwarancji, że dany fotograf pojawi się w dniu waszego ślubu – dlatego spiszcie umowę!

From the CST blog:

The Jerusalem Post reports:

Unknown vandals defaced tombstones and spray-painted anti-Semitic and anti-Israel graffiti at the Jewish cemetery in the Polish seaside resort city of Sopot, near Gdansk.

Tombstones in seaside Polish city Sopot were vandalized during All Saints’ Day.

Inscriptions such as “Israel = The Third Reich,” “Free Palestine” and “Stop the Jewish domination” were among those scrawled on a number of graves as well as the wall surrounding the burial ground. [Read the rest]

The original report is here.

Since I am home dealing with some fibro pain in my joints and muscles that’s making moving around excruciatingly torturous, I’ve managed to add more photos, this time for Gdansk and Malbork Castle in Northern Poland. Enjoy! Time for me to bundle up under a pile of heating pads with a good movie…

www.znajmiecki.pl

Witam!
Tym razem zdjęcia Angeliki i Mirka. W ten dzień my wszyscy byliśmy szczęściarzami. Akurat udało nam się złapać na jakąś godzinę trochę Słońca. Co prawda nie było super ciepło ale udało się coś tam popstrykać.
Niestety to już ostatni plener w tym roku-no chyba że znajdzie się jakaś super odporna para to zapraszam-ja się mrozów nie boję
Tutaj kilka kadrów:

Jeśli ktoś z oglądających chciałby mieć podobne zdjęcia lub też cały reportaż ślubny zapraszam na moją stronę: Fotografia ślubna Trójmiasto lub w zakładkę kontakt.

Pozdrawiam,
PhotoFun

Już tylko tydzień do wielkiego dubstepowego wydarzenia na pomorzu. 10 listopada w sopockim  Sfinksie wystąpią Skream oraz Benga, ikony i zdecydowanie najsłynniejsze postacie dubstepu – już nie tak nowego, ale wciąż zdobywającego rzesze sympatyków nurtu, łączącego głębokie, jamajskie basy i techniczne rytmy.

Ich dyskografie obejmują dziesiątki singli, remiksów i EP-ek, a autorskie albumy, jak rzadko które z elektronicznej półki, zbierają niezwykle pozytywne recenzje. “Midnight Request Line” i “Night” to dubstepowe hymny, nie można też zapominać o wspaniałym „In for the Kill” – remix utworu jaki Skream wyprodukował dla La Roux dotarł do 2 mejsca Uk Singles Charts.

Poza gwiazdami tej nocy wystapią:  Essence, Dia oraz na fontannie: Acid, Screwball i Gruesome.
Serdecznie zapraszamy -Illegalbreaks.

Bilety dostępne są  w sieci Ticketpro – internet, salony EMPiK, Media Markt, Saturn … w całej Polsce oraz w klubie w dniu imprezy.

cena: 30zł przedsprzedaż/ w dniu imprezy: karta 30zł / pozostali  35zł do 24:00 / 45zł po 24:00

Jest zimno.

Kiedy właśnie wpadałem na pomysł rozpoczęcia pisania tego tekstu, pomyślałem sobie właśnie to zdanie, które widzisz powyżej. Było rzeczywiście zimno, a szanse na ocieplenie mogły się pojawić za kilka miesięcy – bardzo zimnych miesięcy. Ale czy tak nie jest co roku, w każdym listopadzie świata?

Nie niska temperatura sama w sobie była najważniejsza, tylko to, co robi ona z ludźmi. Ludziom robią się czerwone nosy, zaczynają chorować na grypę (i to nie tylko tę aktualnie najbardziej medialną, ptasią/świńską/dowolną inną), ale zaczynają oni też robić rzeczy, których nie zrobiliby w innych okolicznościach. Być może konstatacja “ekstremalne warunki prowadzą do ekstremalnych działań” nie należy do najbardziej nowatorskich na świecie, ale dzisiaj zaskoczyło mnie to, że nawet spadek temperatury nawet o kilka stopni w kraju już i tak zimnym prowadzi do zmiany zachowań.

Zmieniają się gusta (na przykład całkiem inna żywność sprzedaje się dobrze w lato, a inna jesienią i w zimę – i nie chodzi tu tylko o lody), modele zachowań (pięć minut oczekiwania na autobus odczuwamy zupełnie inaczej podczas silnego wiatru i delikatnego wiosennego słońca), przyzwyczajenia (czy ktoś ma latem ochotę na gorącą herbatę po powrocie do domu z pracy gdzieś koło 18).

OK, może po prostu chowamy się przed zimnem – zwierzaki z nas i tyle. Ale to nie wszystko.

Wysiadałem na stacji Sopot w celu załatwienia pewnej sprawy, tak banalnej, że aż nie chce mi się o niej pisać. Wiedziałem, że przez to mój czas powrotu do domu wydłuży się o jakąś godzinę, co już nie było zbyt szczęśliwą informacją. Myśląc o tym, jak bardzo nie lubię mojej pracy (może powiem o tym innym razem), szedłem ulicą, kiedy to zaczepił mnie facet z naręczem książek. “Hej, cześć, jesteś miejscowy, czy przyjezdny?”

Nienawidzę zaczepiaczy. Najbardziej dwóch rodzajów – tych, którzy w zamian za moje pieniądze nie mają nic do zaoferowania, oraz tych, którzy za pieniądze do zaoferowania m imają coś, co w niczym nie jest nikomu potrzebne.

Tego Zaczepiacza nie mogłem zaklasyfikować. Bo jak zaklasyfikować kogoś, kto oferuje książkę, za nieznaną jeszcze cenę. Nie kadzidełko zapachowe, nie obrazek wycięty z jakiejś gazety, ale prawdziwą książkę. Książka to wyrób prawie niezwykły, cała sytuacja wydała mi się groteskowa – jak można nieznanemu oferować konieczność siedzenia w domu nad drobnymi literkami, i jeszcze chcieć za to pieniądze? Jak można myśleć, że ktoś w Sopocie kupi książkę od ulicznego Zaczepiacza? Wydaje mi się, że skoro Sopot się nie zmienił, ja się nie zmieniłem, ludzie i świat się nie zmienili (chyba, że o czymś nie wiem), to Zaczepiacze też nie powinni się zmienić. Jednakże, skoro teraz oferują książki, zamiast standardowych bubli, to coś się chyba stało. Może to właśnie ta temperatura tak ich zmieniła?

Tak, tak, kupiłem od niego książkę, którą mi wcisnął. “Jestem mnichem, słyszałeś o mnichach, co? Wiesz golimy głowy, he he”. “Nie chodzi o czas, no wiesz, chodzi o taką świadomość siebie”. “Jestem nauczycielem jogi”. Tym ze mną wygrał – moja dziewczyna poszła na jakiś kurs jogi. Mnie chyba też zmieniła temperatura – nigdy w życiu nie kupiłem niczego na ulicy, bo wiem, że to prawie na pewno coś bezwartościowego. Poza tym, śmieszą mnie takie nowe tradycje i nowe zwyczaje, jak uprawianie jogi w Polsce, no ale pomyślałem sobie – wezmę tę książkę dla dziewczyny, niech poczyta w jakich bzdurach bierze udział.

Dziesięć złotych zniknęło w kieszeni nauczyciela jogi, ja trochę nawet zadowolony zaglądam na stronę z informacjami o wydaniu. No i skucha. Ciekawe, czy moja dziewczyna będzie chciała czytać dzieła spod znaku Fundacji Świadomości Kryszny? Trochę się zagotowałem.

Drugi raz zagotowałem się, kiedy nie otworzyły się drzwi instytucji, w której miałem do załatwienia pewną sprawę. We wtorki czynne do 15.

W drodze powrotnej znów zauważyłem nauczyciela jogi. Pomyślałem sobie – nie pójdę do niego, bo i tak nie odda mi kasy. Zresztą dlaczego miałby? Przecież miało być o jodze, co z tego, że w stylu Kriszna?

Wtedy to pomyślałem sobie – to chyba temperatura mnie tak zmieniła. Bo co innego? Przecież nadal nienawidzę zaczepiaczy, jogę, buddyzm, hinduizm – zwłaszcza uprawiane przez ludzi Zachodu – za przerost formy nad treścią, nadal wiem, że “mnisi” na ulicy to zawsze Hare Krishna i tak dalej. A mimo to – dałem się namówić.

Chociaż – może to nie żadne cudowne działanie temperatury. Może to zwykły paraliż decyzyjny.

Paraliż decyzyjny nastąpił, kiedy nauczyciel jogi powiedział: “Rozdajemy książki w zamian za dotacje. Ludzie dają 7, 10, 15 złotych”, a ja go nie olałem – brak szybkiej decyzji olania przesądził o zakupie – nie miałem już innego wyboru.  Mogłem też zdecydować się na opcję “Moja dotacja wynosi 0 zł, poproszę dwie książki”, ale nie potrafię powiedzieć, dlaczego tego nie zrobiłem.

November 1st in Poland was always a special day for me.  It meant visiting my babcia, buying a chrysanthemum plant, a few votive candles and making the annual trek to the Sopot cemetery.  We would visit my grandads site (both grandma’s husbands are buried in one grave – after all they have a love of one woman in common) and after some cleaning I was allowed to arrange the flowers and candles on top of the stone.  We would linger there, breathing in the scent of fallen leaves and votive candles, each of us lost in our memories of the 2 men:  for me it was the piggyback rides, trips to the candy store and pretty dresses at Easter.  For my grandma…well, I can only imagine.

A lot has changed in 40 years.  The Sopot cemetery has expanded tenfold.  The simple grave stones have been replaced by imposing monuments, the votive candles by expensive torches and the one-plant-per-grave no longer applies:  the cemetery is awash in colors and smells of all kinds of plants and flowers.

One thing has not changed – my grandma is still here.  Do you like how I arranged the flowers for you,  babciu?

Last night a spectacular Gala Dinner took place at the Sheraton in Sopot, Polans. Two specific actors were recognised for their efforts in sustainability in Poland. The Responsible Business Forum in Poland (FOB) has together with the international sustainability award- Globe Award, done a national search for great sustainability cases in Poland.

Danone Poland was recognised for their innovative project carbon footprint.

The jury chair Mirella Panek Owsianska says in the motivation: “The project is comprehensive due to the fact that the actions taken allow monitoring and reduction of carbon emission throughout the production process.  In this context, the improvement of cooperation in the supply chain should be particularly appreciated.”

The Polish city Stargard Szczeciński was recognised for pursuing the city’s development strategy consistently and diligently. The city had very difficult conditions when it started its actions, but nevertheless, projects to revitalize the area were undertaken.

The jury also appriciated the consciously building in social integration into the realized projects.

Spotkałam ją, kiedy szła alejką w stronę starego domu zdrojowego.

Szła niepewnym krokiem, charakterystycznym dla osób od lat nadużywających alkoholu. Zwróciłam na nią uwagę tylko dlatego, że mimo alkoholowego wyglądu ubrana była ze staroświecką elegancją. A gdy się jej przyjrzałam, zauważyłam, że jej twarz nosiła znamiona urody. Była jednak poorana zmarszczkami i szara. Poszłam dalej, jednak myśląc o tej kobiecie, zastanawiałam się, kim była kiedyś i ile miała lat teraz. Skąd się tutaj wzięła w tej dzisiaj zapuszczonej i złą sławą cieszącej się dzielnicy mojego miasta, będącej niegdyś pięknym kurorcie nadmorskim.

Niespodziewanie po paru tygodniach spotkałam ją na Cmentarzu Nieistniejących Cmentarzy. Stała przed stołem-ołtarzem, w dłoni trzymała bukiecik chabrów. Stanęłam nieopodal, i dyskretnie ją obserwowałam, bałam się bowiem, że ją spłoszę. Była zaabsorbowana swoimi myślami. Usiadłam więc na ławce i zajęłam się spekulacjami nad tym, co ją przywiodło w to miejsce. Ona zaś położyła kwiatki na płycie i wolno odwróciła się ku mnie.

”Czy ma pani papierosa?” Głos miała szorstki, niski i ochrypły latami wypalonych papierosów.

„Mam” odparłam i wyciągnęłam ku niej paczkę.

Zapaliła, i zaciągnęła się dymem. Usiadła koło mnie, pachniała rosyjskimi „duchami”. Teraz, pomyślałam, bo inaczej pójdzie sobie, i koniec.

„Kogoś pani miała na nieistniejących cmentarzach, czy tak pani przyszła, jak ja – podumać i popatrzeć” zagadnęłam starając się jej nie przyglądać zbyt nachalnie.

„Miałam.” Odparła i wstała. „Dziękuję za papierosa” rzuciła na odchodnym. Nie będę jej goniła, pomyślałam, może ją jeszcze spotkam.

Spotkałam. Jechałam na rowerze do portu i na ławce na alejce parkowej siedziała ona. Kiedy mnie ujrzała, uśmiechnęła się do mnie.

„Winna jestem pani papierosa” powiedziała i wskazała mi miejsce na ławce obok siebie. Zsiadłam z roweru i przycupnęłam obok niej.

„E-tam,” machnęłam ręką „Zamiast na zdrowie, powiem – smacznego”. Chwilę milczała, po czym spojrzała na mnie. „Pani tutejsza? Bo nie widziałam pani przedtem.”

Pokręciłam głową „Nie – jestem tu przejazdem” wskazałam na rower.

„No tak, teraz to człowiek wsiądzie na takie coś i nie wiadomo, czy stąd, czy może turysta.”

„A pani tutejsza?” Odważyłam się zapytać, widząc, że ma humor i ochotę na rozmowę.

„Tutejsza, przecież widać po mnie, takie jak ja nie podróżują…”Machnęła ręką. „Ja tutejsza bardziej niż niejeden z tutaj urodzonych, bo ja przedwojenna jestem”.

No, to zapowiada się podróż w czasie, pomyślałam. Przed oczami stanęła mi postać Błękitnej Damy, którą obserwowałam przez wiele lat w Sopocie, mojej sąsiadki z sopockiego domu a także pani z cmentarza nieopodal Góry Gradowej. Czy ta kobieta, zniszczona przez alkohol i życie ma równie mroczną acz romantyczną tajemnicę do opowiedzenia?

„Przedwojenna? To znaczy, że przyjechała pani tutaj przed wojną, czy tu się urodziła?”

„Przyjechałam. Byłam modystką, wie pani kapelusze, i dodatki. Szyłam również sukienki, miałam dryg i zdolności, a poza tym, lubiłam to. Mój ojciec miał zakład w centrum. Dobrze nam się powodziło, dopóki nie zaczęli rządzić ci od Hitlera. Bo ja jestem pół Żydówką.” Dokończyła.

No tak, wiadomo, co było potem. Na tyle, to każdy z nas zna historię naszego kraju, miasta, wioski…

Ona zaś ciągnęła dalej: ”Ojciec zginął, mówiono, że zapił się na śmierć, ale on nie pił przecież. Kiedy znaleziono go w rzece, wyglądał podobno, jakby mu ktoś pomógł. Zostałam sama, bo matka zmarła dawno a ja byłam jedynaczka. Przybrałam więc matki nazwisko. Była węgierką, więc te czarne włosy i urodę jakoś się dało wytłumaczyć. Do czasu. Ale na razie jakoś sobie radziłam. Szyłam. No i przychodziły do mnie panie z różnych sfer. Stałam się modna. Zamawiał u mnie Simson…”

Miałam w domu parę wieszaków od Simsona, zostały po latach odwiedzin Casino Hotelu w „Copotach” przez rodzinę… Nigdy jakoś nie wpadło mi do głowy, żeby na te wieszaki spojrzeć pod kątem tego, że ktoś na nich wieszał swoje ciuchy. Były zawsze tylko wspomnieniem po babcinych fumach i zachciankach, oraz po dziadkowej cierpliwości i hojności.

Kobieta obok mnie widocznie dosyć długo musiała nie mieć z kim rozmawiać, bo spojrzała na mnie przepraszająco: „Ja panią przepraszam, pewnie to panią nie obchodzi, co było kiedyś. Wy młodzi teraz żyjecie inaczej. A ja mam tylko te swoje wspomnienia. Długo piłam i piję nadal. Ale…” Wzruszyła ramionami „Co mi pozostało! Mieszkam w dawnym domu zdrojowym, tam, gdzie niegdyś chadzałam na kawę i likier. Teraz tam mieszkają tacy jak ja, nikomu nie potrzebni, skończeni.”

Ale oni nie maja nawet w połowie takiego życiorysu jak ona, pomyślałam, nie patrząc na nią. Bałam się, żeby nie przestała mówić, a nie chciałam, żeby wzięła mnie za wścibską, ciekawa byłam jej historii. Musiała być ładna, może nie aż tak piękna, jak moja Błękitna Dama, ale w końcu moda na urodę się zmienia, a łączyło je pochodzenie. Musiała więc być przynajmniej ładna.

Ona zaś wstała i spojrzała na mnie. „Jak pani będzie tutaj kiedyś znowu, to niech pani tutaj siądzie, ja tu często bywam. Do widzenia”. Skinęła głową i poszła ku budynkowi dawnego domu zdrojowego.

Zostałam na tej ławce jak niepyszna. No i jak i skąd dowiedzieć się czegoś o niej.

Nie żyje ani Błękitna Dama ani moja sopocka sąsiadka, ani pani z cmentarza. I nawet gdyby żyły, nie powiedziane, że ją znały. Chociaż, Błękitna Pani na pewno u niej się ubierała, już jej oficer zadbał o to na pewno.

Przypomniała mi się historia Błękitnej Pani i jej oficera. Paradoksalnie, gdyby nie wojna to na pewno nie byłoby tych romantycznych historii. Spotykając na ulicach ludzi, nawet sobie nie wyobrażamy, jakie mieli życie.

real estate office, Sopot

Getting your teeth drilled without anesthesia – that’s  what looking for a rental apartment and dealing with Polish realtors is like.

The real estate brokerage is a fairly new concept here and therefore mostly unregulated… and absolutely inane.  The agents don’t do much work for you – you bring them the listings you are interested in (found online) which they will show you and then expect at least one month’s rent commission (if you end up renting  the place).  But before you even set foot in the apartment, you must sign several documents agreeing to pay their commission (most of those signings take place in cars, elevators and hallways).  Since they do not like to share listings with each other, I have to contact a different agent for each apartment I find interesting.  As of now, I have met with 16 brokers…Trying to keep their names (and offers) straight is an exercise in futility.  I also have a stack of 36 “prowizja” agreements in my purse.

One sure thing in Poland you can count on:  the bureaucracy.