Wy – wiecznie młodzi co być pragniecie,
Do was się dziś zwracam z tymi to słowami,
Bowiem jak i wy nie zamierzam teraz, ni nigdy,
Oddać się w ręce smutnej, czarnej pani.

Niechaj gra muzyka nielicząca czynów,
I potrzeby z nich się rozliczania,
Grzmoty niech walą dalej po niebiosach,
Ja śmiertelności zarzucam skrępowania!

W pogoni za blaskiem tych soczystych barw,
I ucieczce przed dręczeniem hałasami,
Swą głowę na karku zachowam nieuciętą,
Uchylę się znów przed jej kosy machami.

Zabawiać się będę w domowych mesjaszy,
Palić na stosie świętych–bluźnierców,
Uskoczę przed ciosem znów szermierką,
Zyskując respekt wśród ludożerców.

Jej wstrętny odór przykryję perfumą
I drogim alkoholem mej satysfakcji,
Bo ja tam nie chcę wiedzieć co jest po śmierci -
Nicość, stan nieba, piekła, reinkarnacji…

Będą się starać mnie przetłumaczyć,
Że to zakłóca porządku naturę,
Zmuszać i prosić, wręcz demonstrować,
Ja jak już rzekłem – nie wydam swą skórę

Nie oddam życia nikomu, błagajcie więc śmiało,
A już w szczególe tym co za lepszych się mają -
I choć mnie będą zabijać, nie umrę ani razu.