I dag blir det en liten “arkivbild” i från en av speedwaymatcherna i våras, nu sitter man här och ser fram enot nästa sessong.

//Fredrik

The AMSOIL Duluth National has been rescheduled. Due to unseasonably warm temperatures and an extended forecast for more of the same, the 18th annual race at Spirit Mountain has been moved to run the weekend of December 11 – 13.

Representatives from Visit Duluth, Spirit Mountain and ISOC have been watching the weather and considering all options. The staff at Spirit Mountain was prepared to work around the clock to make the required snow for the event, but Mother Nature has not cooperated with snowmaking efforts.

“The cold weather just didn’t make it to Minnesota by Sunday like we had hoped,” said Terry Mattson, Visit Duluth President and CEO. “While it is expected to get cold enough later in the week, there would not be enough time to 100% guarantee there would be enough snow to pull off
the event. We are concerned about the safety of our riders and putting together a good show for the fans.”

The AMSOIL Duluth National will be held on December 11 – 13 with the schedule of events running exactly as it had originally been planned. All tickets held by spectators will be valid for the new weekend. All racers registered for the event will be transferred to the new weekend. If you are not able to compete, please contact the ISOC office for a refund.

The postponement of the AMSOIL Duluth National will have no affect on the schedule for the Milwaukee Mile National on December 18 – 19.

A Minnesota Regional schedule for the season will be released this week with confirmed dates resulting from the rescheduling of the AMSOIL Duluth National.

We are looking forward to a great season of racing in 2009/2010. If you have any questions, please contact ISOC Racing at (763) 497-8474. Specific questions regarding Duluth may be directed to Visit Duluth at (218) 722-4011.

These pics are lifted third hand from Wrecked Magazine and D-Town. Mike Pollard and Derek King, both drivers for TMF Opposition have been out in California at Irwindale Speedway trying to get their national Pro Formula D licenses. The top 16 qualifiers end up getting what they came for.

Derek got one qualifying run in while his car had a serious wiring problem that resulted in a fire. Still he qualified 16th. That’s a license!
Mike qualified FIRST and then went on to take second place in the competition. Here are the pics from the event. CONGRATS DUDES!

Am kommenden Sonntag werden das letzte Mal in dieser Saison die Motoren angeschmissen wenn es wieder heißt: “Gentleman start your engines”.

Das Motorsportjahr neigt sich zum Ende und im letzten Rennen des Jahres wird bei den Stockcars noch um den Titel gekämpft. Chancen auf den Titelgewinn haben allerdings lediglich Jimmie Johnson (6492 Punkte) und Mark Martin (6384 Punkte). Macht einen Unterschied von 108 Punkten. Jeff Gordon ist zwar offiziell mit 6323 Punkten immer noch im Wettbewerb, wird aber nach dem Start keinerlei Chancen mehr haben.

Was bedeutet das nun eigentlich für Jimmie Johnson? Die #48 muss es lediglich schaffen, am Ende des Rennens nicht schlechter als auf Platz 25 zu landen und sein vierter Titelgewinn ist somit gesichert. Da kann Mark Martin sich noch so drehen und wenden, selbst mit dem Sieg und den meisten Führungsrunden reicht es nicht für die Meisterschaft. Für Jimmie wäre dies der vierte Titelgewinn in Folge. Er reiht sich damit in die Bestenliste mit Richard Petty (7-maliger Champion), Dale Earnhardt sr. (7-maliger Champion) und Jeff Gordon (4-maliger Champion) ein. Allerdings stellt Johnson den Rekord für die meisten Meisterschaften in einer Reihe auf.  Letztes Jahr konnte er in dieser Disziplin schon Cale Yarborough einholen.

Gefahren wird auf dem Homestead-Miami Speedway in Homestead, Florida. Während des Ford 400 werden hier 267 Runden, was eine Distanz von 400,5 Meilen, bei einer Streckenlänge von 1,5 Meilen, bedeutet. Die Strecke weist in den Turns ein Banking von 18°-20°, auf den Geraden von 4°, auf. Die Durchschnittsgeschwindigkeiten lagen in den vergangenen Jahren bei ungefähr 130 mph.

Es ist allerdings interessant, dass es Jimmie Johnson noch nie geschafft hat auf diesem Speedway zu gewinnen. Bei 8 Starts konnte er allerdings 2 Top-5 Ergebnisse und 5 Top-10 Ergebnisse einfahren. Das er hier nie gewinnen konnte, kann allerdings auch daran liegen, dass er in den letzten drei Jahren nie gewinnen musste um Champion zu werden. Letztes Jahr beendete er das Rennen auf Platz 15. Seine fahrerische Kompetenz konnte er schon am vergangenen Wochenende abermals unter Beweis stellen, als er mit einer spielerischen Überlegenheit in Phoenix gewinnen konnte. Eine Woche zuvor landete er aufgrund eines unverschuldeten Unfalls auf Platz 38.

Mark Martin wird also voraussichtlich zum fünften Mal in seiner Karriere den Vizetitel ernten. Champion konnte er noch nie werden. In Homestead selber hat er noch kein einziges Mal gewonnen, wurde 4-mal in den Top 5 gewertet und 5-mal in den Top 10. In den letzten 3 Rennen in Homestead endete er allerdings in den Top 10.

Das Rennen wird gegen 21:30 Uhr MEZ auf ABC übertragen.

Persönlich würde ich es Mark Martin sehr gönnen. Beide Parteien haben im Prinzip die Meisterschaft verdient. Jimmie Johnson weil er nunmal der kompletteste Fahrer ist und im Chase abermals bewiesen hat was er drauf hat, Mark Martin weil er als Nascar-Oldie und fünfmaliger Vizechamp auch mal den ganz großen Topf verdient hat. Ich freu mich auf jeden Fall sehr auf das Wochenende und vielleicht gibt es ja die ein oder andere Überraschung.

Team Arctic Returns with the Most Potent Race Sleds

Team Arctic racers will head into battle this upcoming 2009-2010 race season piloting an improved and more potent array of race sleds, including the Sno Pro 600, Sno Pro 500 and M8 HCR hillclimber.

Leading the charge is an updated, race-only Sno Pro 600 that builds upon its place atop snocross and cross-country competition via a handful of improvements aimed at improved durability.

The 4130 chrome-moly and extruded-aluminum chassis sees reinforcement to the rear of tunnel for increased strength where the heat-exchanger mounts. A longer, more durably-mounted rear bumper complements the stiffened upper-chassis spar brackets for increased rigidity.

Additional focus was given to both suspensions, with more durable tie-rod ends for the upper A-arms (and on the steering arms), and a more robust front arm, idler arm and rear shock pivot in the Slide Action rear suspension.

The race-only 600 laydown engine proved to be the performance-leader last season and returns for 2010 with a new exhaust manifold that emphasizes quicker throttle response for improved holeshots. Stainless steel baffle plates in the resonator and additional welding on the exhaust pipe seams reinforce the system’s durability. A new metric-threaded crankshaft bolt is now used for commonality with other Arctic Cat engines. Horsepower for this ultra-light, high-performance engine remains 127 with pump gas.

The drive train on the Sno Pro has also been beefed up, with a 15-wide chain and gears, a stiffer driven shaft and stronger drive belt.

As it did last year, Arctic Cat produced both snocross and cross-country versions of the 2010 600 Sno Pro. The snocross Sno Pro incorporates a 15 x 128 x 1.7-in. lug Camoplast track, the Peak Torque Limiting (PTL) driveshaft system and 9-tooth drivers, C&A Pro skis, a 7-gallon fuel tank and unique calibration for the clutches and suspensions.

The cross-country Sno Pro utilizes a 1.25-in. Ripsaw track; a dash-mounted choke cable; 11-gallon fuel tank; the new ACT skis; 10-tooth drivers on the standard (non-PTL) driveshaft; a dash-mounted speedometer/tachometer; standard snow flap; and taller mid-height windshield.

Both versions of the 600 Sno Pro are equipped with high-performance goodies like V-Force Reeds, remote-reservoir FOX IFP shocks and TEAM driven clutch.

“Last season, Team Arctic racers won 32 out of 60 finals in the ISOC Pro, Semi-Pro and Sport snocross classes, as well as 39 of 87 possible class victories in USCC cross-country competition,” said Team Arctic Race Manager, Mike Kloety. “Clearly we have the best race sled in the business, and our focus for 2010 was to eliminate the few minor durability gremlins.”

Racers who are aiming at the 85-hp and Junior classes are will have the ultimate entry-level racer in the all-new Sno Pro 500. Based on the same championship-winning chassis of the 600 Sno Pro, this new consumer-available sled offers an 85-hp, EFI-equipped engine and oil injection for simplicity, ease and a level of performance that matches most riders’ abilities.

Besides the engine, the Sno Pro 500 is nearly identical to the cross-country version of the 600 Sno Pro, the only significant exception being the non-reservoir FOX IFP shocks and their calibration.

“The Sno Pro 500 is truly a gas-and-go race sled,” said Kloety. “To go racing, racers will simply have to stud the track, add more aggressive carbides and put on their race number. With EFI, there’s no jetting to mess with. And with a suspension calibration by Kirk Hibbert, it will be ideal for anyone in cross-country, and for less-aggressive snocross racers.

“We built the Sno Pro 500 to make it easy for would-be competitors to go snowmobile racing. It’s a fun, durable and extremely competitive sled that’s going to bring added attention to the 85-hp class this season.”

In the RMSHA hillclimb circuit, Team Arctic racers will go over-the-top with a more powerful and potent M8 HCR (Hill Climb Racer). Powered by the all-new 800 H.O. that pumps out 162 hp and has a 4.3-pound lighter, quicker-revving crankshaft, the 2010 M8 HCR comes to a knife-fight bearing a big gun.

In addition to the more powerful engine, the new HCR gets a wider 42-44-inch adjustable ski stance; more aggressively-calibrated FOX Float shocks in the rear suspension and Zero Pro shocks on the front; the new tall and extra light M seat; FrogzSkin-covered hood vents; and a harder 90-durometer 15 x 153 x 2.25-inch Power Claw track.

“The HCR was the dominant sled in RMSHA competition last year, with our phenomenal racers claiming 15 World Championship titles at Jackson Hole, 78 out of 172 first place finishes, 15 King titles and five High Point titles during the season,” said Mike Kloety. “We’ve provided them an even more-capable HCR this year, so I can confidently expect another stunning season.”

S N O P R O 6 0 0
2 0 1 0  A R C T I C  C A T  T E C H N I C A L  S P E C I F I C A T I O N S

ENGINE TYPE, DISPLACEMENT (cc): 2-stroke, 599
ENGINE COOLING, CYLINDERS: Liquid, twin
BORE X STROKE (mm): 73.8 x 70 mm (2.906 x 2.755 in.)
CHAINCASE LUBRICANT LEVEL: 236 ml (8 fl.Oz.)
GASOLINE: (Recommended 92 Octane (minimum) Non-Oxygenated
LUBRICATION: Premix (32:1 Ratio) Arctic Cat Synthetic APV 2-Cycle Oil
COOLING SYSTEM CAPACITY: 3.81 l (4.0 U.S.qt.)
STARTING SYSTEM: Manual Recoil
CARBURETION: Mikuni TM40 mm rack
EXHAUST: APV with tuned ceramic – coated pipe, pipe sensor and canister
DRIVE: Arctic (rpm sensing)
DRIVEN CLUTCH: Team driven
SKI STANCE (in.): 42.5
SKI MATERIAL: C & A Pro XT
FRONT SUSPENSION: AWS VIII double-wishbone A-arms with FOX Zero Pro IFP shocks and sway bar
FRONT TRAVEL (in.): 10
REAR SUSPENSION: Slide-action frame with 7-position coupling, FOX ZERO X Piggyback front and rear shocks with adjustable dampening
REAR TRAVEL (in.): 13.5
TRACK WIDTH X LENGTH X LUG (in.): 15 x 128 x 1.7 Camoplast
BRAKES: Hydraulic disc
GAS TANK CAPACITY (Actual): 27.41 l (7.23 U.S. gal.)
GAS TANK CAPACITY (Rated): 24.61 l (6.5 U.S. gal.)
LENGTH x WIDTH (in.): 117 x 49.5
HEADLIGHT: Dual halogen (4-bulb)
DRY WEIGHT (approx): 204 kg (450 lb.)
STANDARD EQUIPMENT: Handwarmer, thumbwarmer, low-height windshield, check engine temp light, tether swtich, V_Force reeds, adjustable timing-select module, sway bar, ACT Hot start system
OPTIONAL EQUIPMENT: VIP Data Acquisition System, digital/analog tachometer, digital/analog speedometer, dual stage trip odometer, mid-height windshield, 11 gallon gas tank
AVAILABLE COLORS: Green

SPECIFICATIONS SUBJECT TO CHANGE WITHOUT NOTICE.

The WA Hall of Champions is a very prestigious place to be, as you must have excelled in your chosen sport.

The Hall of Champions was originally put forward by the Sportwriters Association of WA in 1983. The criteria to be accepted into the Hall are as follows:  Outstanding sporting achievement at the highest level, the athlete must be accepted as a product of the WA sporting system or have established their reputation while resident in WA. The athlete must also have retired from the highest level of competition for five years.

The current members of the selection committee are: Mr David Hatt (Chairman), Mr Ken Casellas, Mrs Liz Chetkovich, Mr Alan East, Mr Ray Wilson, Mr Glenn Mitchell and Ms Pam O’Connell.

We were privileged to witness on Friday night the latest three inductees, Cyclist Darryn Hill, Golfer Maxine Bishop and Australian Rules Footballer Sammy Clarke.

On the night we were given a run down on the achievements of these athletes that warranted their elevation to the Hall of Champions, and those of Darryn Hill and Maxine Bishop appeared thoroughly deserved. Hill having been the 1995 World Sprint Champion, having also won silver in 1994, and bronze in 1996 and 1997. He also won bronze as part of the team sprint combination at the Sydney Olympics and won another World title in 1996.

Ms Bishop was the first Western Australian golfer male or female to win an Australian amateur championship, in 1951. And was the first to win an overseas tournament, the New Zealand Open also in 1951. She was state women’s champion 11 times and won the Victorian title three times, the only three times she entered.

Then came the induction of Sammy Clarke, and we have to say that this one just did not have the same feeling of merit. He won the Sandover medal in 1933 in his first season of Australian Rules football for Claremont-Cottesloe. He won it again the following year, and represented WA 8 times. All impressive, but does it really warrant induction into the Hall of Champions? We cannot believe that there are not people from other sports with more impressive credentials.

Louise Sauvage is one to spring to mind who won 9 Paralympic gold medals and three silver in four Paralympic appearances. She also won gold in the 800m demonstration event at the Olympic games in Atlanta(96) and Sydney (00). She also won the Boston, Los Angeles, Berlin and Honolulu Marathons. She was voted Australian Paralympian of the Year in 1994, 1996, 1997 and 1998 has been awarded numerous other awards including the 1998 Young Australian of the Year in a sports category, the 1999 Australian Female Athlete of the Year, and also an Order of Australia Medal. Yet she is overlooked for the Hall of Champions?

Louise is an exceptional example, but if you are going to honour the likes of Sammy Clarke then you must compare his achievement with others in other sports. In state football, Theo Papp won, what is now the McInerney Ford Gold Medal four times in 1964, ’67, ’68 and ’70. The only man to have done so. Norrie Sutton won the same award twice, in 1982 and fourteen years later in 1996. Both also represented Western Australia.

If we look at Rugby Union, I have been unable to obtain a list of the PG Hampshire Award winners, however surely John Cecil `Jock’ Steggall deserves to be in the Hall of Champions. “Jock” was born in Geraldton in 1909, the son of a watchmaker and played 10 tests for Australia between 1931-33 at fullback. He sadly passed away in 1985. Although born in Geraldton he was schooled in Toowoomba and spent time in Brisbane before his Wallaby call up. as in those days the only chance you hade of a call up was if you came from Queensland or new South Wales. Now according to the criteria he may well be excluded even though he is in fact a product of Western Australia, and someone that Rugby in WA recognises as a Western Australian. Yet because he headed over East to further his aspirations at a time when WA was not on the Rugby map he is excluded. Is this right?

Another example from rugby is  NZ born Bob Thompson who was picked to play for Australia whilst playing for Wests in 1971. Probably the first player to picked to represent Australia while playing in Western Australia, in the days before the Western Force, and recognition that Western Australia could match the east coast.

There are bound to be others in other sports but hopefully the point is proven.

Now the reason that “Not The Footy Show” was launched in September 2006 was because we felt that there were athletes and sports that deserved recognition that were being overlooked by a media that seems obsessed with Australian Rules. It would appear that the most prestigious awards in the state have also been hijacked, as without wanting to offend Mr Clarke’s family, his place in the Hall of Champions is premature when there are in other sports others who appear certainly equally if not more worthy.

We have gone through the past Inductees to see if there is a fair representation of the athletes that Western Australia has produced, and we will let you be the judge, but there does appear to be a very strong bias to what were traditionally the “Australian” sports, Australian Rules in winter, and cricket in summer.

The following sports have the following number of athletes in the Hall of Champions (sports such as Hockey include male and female athletes) :
Australian Rules – 23
Hockey – 21
Cricket – 13*
Athletics – 9
Swimming – 9
Netball – 4
Water Polo – 3
Harness Racing – 3
Horse Racing – 3
Tennis – 3*
Squash – 2
Surf Lifesaving – 2
Golf – 2
Billiards – 2
Lacrosse – 2
Surf Riding – 2
Cycling – 2
Bowls – 1
Speedway – 1
Basketball – 1
Yachting – 1
Association Football – 1
*Ernest Parker was inducted for both Tennis and Cricket.

There would appear to be an imbalance. After all this is not even an international sport. Hockey is an Olympic sport and deserves to be where it is, but there are many other athletes and sports that are not being given the recognition that they deserve, and this needs to be righted. It seems a little strange that some Western Australian athletes are in their chosen sport’s national Hall of Fame before their home state acknowledges them.

There would also appear to be an imbalance on the selection committee with Messrs, Casellas, Mitchell, East and Wilson all having strong Australian Rules ties, or are we being unfair?

One thing that these judges must be careful of is devaluing the honour of the Hall of Champions by pushing an agenda for their favoured sport. It would be a very sad day if that were to happen.

A Winning Tradition in Every Arena throughout North America

Photo Courtesy of John Sandberg

With the winter 2009-2010 snowmobile race season set to begin in just three weeks, another legendary crew of Team Arctic racers is poised to pounce upon the podiums available in snocross, cross-country, hill climb, drag racing and more.

“I look at the combined experience of our teams and racers, the improvements we’ve made to our race sleds, the support of our sponsors and the new racers we’ve brought in, and I’m convinced Team Arctic will be as potent in 2010 as it was in 2009,” said Team Arctic Race Manager, Mike Kloety.

While the national-level races remain a high-priority for Team Arctic in 2010, Arctic Cat understands that its regional racers are the back-bone of the program, and their success is equally important for the team.

“Look at our list of racers, and not just the headline-winners,” said Kloety. “Across all disciplines and geographic areas, these racers and teams carry the passion of this company through their dedication, sportsmanship and, ultimately, their success. Their efforts are appreciated by everyone in the Arctic Cat family.”

Snocross: New and Familiar Names

The Team Arctic Snocross program includes the most successful core of racers from last year, but with a few twists that will bolster their overall performance.

Tucker Hibbert – defending X Games champion and undefeated in the four ISOC Nationals that he raced last season – is back on the Monster Energy Arctic Cat, with a six-race schedule focused on the first half of the season.

The Arctic Cat Factory Team will consist of neo-Pro Dan Ebert, who scored multiple Semi-Pro wins last year; Cody Thomsen, who won the Sport Super Stock championship last season and is now in Semi Pro; and new-to-the-team Kyle Pallin (Semi-Pro), whose speed and success will complement the crew that’s headed by crew chief Russ Ebert.

The Christian Bros. Racing (CBR) team returns with an even more potent cadre of racers. New additions to CBR include Ryan Simons (who won in both ISOC and USCC in 2009), Cory Davis (ISOC Semi-Pro Stock Champion and USCC Pro winner) and Zach Pattyn. They join last year’s Pro Open Championship challenger Garth Kauffman; Pro Women’s Champion Carly Davis; Semi-Pro stalwart Logan Christian; and Pro Vet Karl Christian.

Along with the Sportech Racing team (which now hosts Pro racer Paul Bauerly) and the strong contingent of racers and teams listed below, Team Arctic’s snocross program combines strong experience, talent and both National/Regional focus.

National Snocross
Tucker Hibbert
Ryan Simons
Garth Kaufman
Dan Ebert
Cory Davis
Zach Pattyn
Logan Christian
Cody Thomsen
Kyle Pallin
Justin Steck
Dusty Miller
Jacob Muller
Jacob Blanshan
Devin Bertoch
Nathan Moritz
Matt Pichner
Frattalone Racing
Sportech Racing

Canadian Snocross
Shoreline Racing
OTSFF Racing
Robin Deschenes
Kelly Boyd
Jamie Clement
Shaun Demarcke

MWR Snocross
Wes Selby
Taylor Meuwissen
Zach Acord
Willie Elam
Pat McLam
Tuffy McDonald

RMR Snocross
Chris Chico
David Duchnik
Trevor Bouchard
Jacob Phalen
Kyle Becker
KC Anderson

Midwest Snocross
Sticker Dude Racing
Josh Zelenski
Nick Pattyn
Johnathan schwantz
Peer Pressure Racing

Cross-Country: Comprehensive Support at all Levels

As the only factory supporting all classes and areas of cross-country racing, Team Arctic remains the most formidable force in terrain competition throughout North America.

In the USCC circuit, defending Pro Open champion D.J. Ekre and teammate Brian Dick will fly the Christian Bros. Racing banner, aiming for individual race wins and the I-500 in particular.

Joining them will be Team Green racers in the Pro, Semi-Pro, Pro Women and 85-hp classes, the latter of which will prove the effectiveness and competitiveness of the new Sno Pro 500.

In Alaska’s famed Iron Dog cross-country, former champions Scott Davis/Todd Palin,  Brad Helwig/Eric Quam and Andy George/Trey West are focused on returning Team Arctic to the top, where a win would mark 11 victories out of 26 editions of this famed event.

USCC Cross-Country
DJ Ekre
Brian Dick
Chad Lian
Ryan Houston
Dave Dirkman
Josh Carey
Jon Arneson
Josh Glendenning
Phil Storlie
Arne Rantanen JR
Bobby Menne
Cody Kallock
Trevor Fett
Ryan Greening
Cole Nymann
Mike Dirkman
Adam Brandt
Chris Sobeck
Eric Bute
Nathan Moritz
Mark Arneson
Bryce Buchanan
Tom Clement
Chris Klie
Justn Morken
Brad Cierzan
Jim Sobeck
Coltan Vandeputte
Jenna Sobeck
Brent Liggett
Marty Feil
Tim Kallock
Trevor Fett
Jolene Bute
Sasha Cook
April Moritz

IronDog Cross-Country
Scott Davis
Todd Palin
Brad Helwig
Eric Quam
Andy George
Trey West
Micah Huss
Brandon Baxter
Darrick Johnson
Kurt Steiner

Hillclimb: The Kings Remain the Same

With 15 World Championships, 15 King titles and 78 first place finishes in 2009, Team Arctic hillclimb racers approach the 2010 season as the undisputed kings of the mountain.

Names like Tapio, Zollinger, McClure, Tupper, Buckallew, Frisby, Free, Keller and Archibald have dominated the RMSHA mountain circuit aboard M Series snowmobiles, and their return for 2010 will maintain that momentum.

RMSHA Hillclimb
Team Tapio
Todd Tupper
Chance Buckallew
David McClure
Ty Free
Shad Free
Nathan Zollinger
Leslie Keller
Brent Cheeney
Scott Cheeney
Zollinger Racing
Ben Adams
Rob Kincaid
Tony & Jan Ottobre
Robert Tillotson
Jeremy Archibald
Cody Clawson
Russell & Christy Frisby
Derek, KC & Kyler Stone
Jonathan & Dusty Hancy
Rachel Humphery
Chad Smith
Justin Sampson
Braiden Coleman
Cody Swanson
Matt Elliott
Landon Archibald
Lonnie Keller
Sid Archibald

Drag, Oval, Enduro and Watercross

Throughout the history of snowmobile racing, Team Arctic has supported all forms of competition, and its focus for 2010 is to continue its winning tradition.

The drag racing program has proven unbeatable during the grass season thanks to the team’s hard work and dedication, as well as the potent mix of CFR 800, CFR 1000 and F Series snowmobiles.

In oval and enduro competition, Team Arctic comes to the track supporting a mix of teams that blend decades of experience with youthful focus. Names like three-time Eagle River World Champion P.J. Wanderscheid and endure mainstays Team Highland Racing will lead the charge in these legendary race venues.

Drag Racing
Gilland Racing
Glenn Hall
Kelly Shilts
Craig Wyent
Kerry Mcdonald
Matt Lemire
Ice Oval
P.J. Wanderschied
Hoglund Racing

Water Cross
Lindbeck Racing
Enduro Racing
Chris Ryan
Caddarette Racing
Lance Kalbfleisch
Team Highland Racing

Team Arctic’s Dedicated Sponsors

Team Arctic’s success on and off the track is made possible in part because of the strong, loyal support of its sponsors, each of whom shares the same passion as our racers and Arctic Cat.

For 2010, Team Arctic is grateful to announce the return of these great sponsors: Camoplast tracks, APV Synthetic Oil, Fox Racing Shox, Speedwerx, Renton Coil Springs (RCS), Moto Tassinari/VForce3, TEAM, Figgins Transport, Mitsuboshi drive belts, Stud Boy traction, C&A Ultra Pro skis, Smith Optics, Action Graphics and Sportech.

The Track

When it comes to NASCAR, forget everything you’ve ever seen on television. Forget that you believe the drone of engines sounds as though its at least a thousand decibels. Forget that you believe those tracks are big, even if you’re watching on a 32-inch set. Forget that you’re sure how fast those cars are going, just by the trackside cameras with mics giving off that “thoomp, thoomp, thoomp” sound as they speed by at 180 miles per hour.

You think you know what it’s like going to a NASCAR race, just by turning on FOX with D.W. screaming “Boogity boogity boogity” every Sunday afternoon.

Tighten your belts all you like, hoss. You think you know–but you don’t.

I’ve lived about five miles from Lowes Motor Speedway for nearly three years now. I still have to reset my sense of scale every time I drive by it. It’s a behemoth, this track that looms so large over Concord, North Carolina. It was literally one of the first identifiable sights when I moved here, spotting the checkered upper deck from several miles away as I was waiting at a traffic light. Then it becomes something like a redneck Energizer Bunny as you’re driving by. From right around Turn Three on, driving on Highway 29 south, it just keeps going . . . and going. . . and going . . .

Three years, and I still haven’t completely gotten used to its size. Of course, being from the North, we always attempt to convey size by comparing something to a football field: “It’s like putting Giants Stadium side-by-side, and then some!”

It could be worse.We could be halving landfills and using that to put forth a sense of enormity.

The first time I was inside the track wasn’t even for a race, but for a tour. Lowes gives wonderful tours of the track, from the infield to pit road, to the Winner’s Circle–right up to Turn One itself–all done from the comfort of a tour van.

When I took the tour,  I got a real feel for how gigantic this race track is. Good Lord, is this thing huge! I was too busy being in awe to try to figure out stadium lengths and whether or not we should throw a piece of a ballpark in for good measure.

The woman who drove the van, our Tour Guide for the day, was very pleasant, very informative, and looked as though she were several years too old to be driving on a race track–even in a van. She was the type you might see on a downhome cooking show. She might even do something involving balls of yarn and a rocking chair.

We moved at such a leisurely, Sunday afternoon kind of pace, not unlike the old woman with the purple hair who always manages to pull out of the church lot just before you can zip by her. The only time our Tour Guide drove slower was when she stopped at the Winner’s Circle (and yes, I did envision myself standing atop my Sprint Cup winning vehicle, arms in the air, confetti blowing around, two models coming up on both sides, a Coke or a Gatorade in my hand). Waiting to get onto the track itself, I figured this was hopeless. Her years initially told me one thing: “I’m gonna get skunked having her hit the gas when she gets on this track.”

Then she blasted out of pit road and raced towards Turn One, almost immediately speeding in excess of 80 miles per hour and heading straight toward the wall.

My leisurely “la la la, knit one, purl two” Tour Guide turned into a Formula One speed demon in seconds flat, causing me to hold onto my seat for dear life, hoping that the insurance premiums were up to date, and that my estate would be distributed properly (meaning all of my Grateful Dead collectibles go to a worthy owner). To add a little salt in the wound, she stopped, pretty much at the middle of the banking around that very turn. Not only was I still getting over this zero to 80-plus mile an hour in a few seconds flat burst of speed, I was now afraid that one slight move and we’d  tip this van over.

If I could’ve gotten away with ordering all of the heavier people to the right of the van, I would’ve done so faster than you can say “barrel roll.” Sweet relief–when we started moving again.

I put any thoughts of riding as a passenger in a real Sprint car on hold.

Tours are a nice little diversion, but they’re no substitute for race day. When that gigantic track is filled with 100,000 turkey-leg-eating NASCAR fans, it becomes the fourth largest city in North Carolina.

When those fans take the seats, that’s when the fun really begins.

Tomorrow Brian explores Part Two: The Fans

Czytam książkę Riny Frank „ Każdy dom potrzebuje balkonu”. Trawestuję ten tytuł do czegoś innego. Otóż każdy klub potrzebuje dobrego stadionu, każdy zespół potrzebuje mistrzostwa, każde środowisko potrzebuje światowej imprezy, potrzebuje autorytetu, który poprowadzi do zwycięstw organizacyjnych i sportowych.

Zielona Góra. Bardzo chciała po osiemnastu latach; klub i miasto. Prezes Robert Dowhan jest motywacyjnym człowiekiem, który zbudował team, stworzył warunki do wygrywania. Falubaz jest mistrzem Polski po odwlekanych meczach torpedowanych pogodą, bo któż układa tak ryzykownie kalendarz. Giekażet, polska władza żużlowa istnieje tak, że gdyby jej nie było nic by się nie stało i same kluby, spółkowa Ekstraliga dałyby sobie radę. Do tego jeszcze wrócę poniżej, ale na razie jestem przy Zielonej Górze, tam gdzie kiedyś wyjechali na tor Andrzej Huszcza, Henryk Olszak, Jan Krzystyniak, Maciej Jaworek. Z warsztatu wyłaniali się dobrzy mechanicy, stamtąd są szkoleniowcy Jan Grabowski i  Czesław Czernicki. Była paka, były mistrzostwa, młodzież tamtejsza, nie z  importu szalała po torach polskich i zagranicznych. Zgrzeblarki, Falubaz, Morawski/ Zbignew/ co zbierał runo leśne i wkładał kasę w atrakcyjne imprezy. Szwed Jimmy Nilsen tam dorobił się dużych pieniędzy, a Norweg Lars Gunnestad? Zielonogórskie towarzystwo żyje żużlem, ma swoich lobbystów i tak jak kiedyś słynny był pobliski Drzonków, olimpijska baza pięcioboistów z Januszem Peciakiem, mistrzem nad mistrzami, tak teraz najlepsi w Polsce są żużlowcy z Zielonej Góry. Miasto słynie z winobrania, winiaku co kręci, były tam festiwale piosenki radzieckiej i samowary wręczane zwycięzcom. Nie ma co się wstydzić tych festiwali, niczego co produkuje zielonogórska formacja. Teraz jest speedway na fali. I trzeba powiedzieć, że czasy tak się zmieniły, iż drużyna jest sformowana i oparta na zacięznych zawodnikach, acz talenty nadal się pojawiają, wyrastają i ten tytuł po latach na pewno przyciągnie z pięknych okolic chłopców, co będą chcieli ścigać się tak jak młodzi Grzegorz Zengota czy Patryk Dudek Byłbym nie fair gdybym nie wspomniał o wychowankach, którzy kosztowali chleba w innych klubach, a dziś zasilili mistrza Polski,  Piotr Protasiewicz  i Grzegorz Walasek są zawodnikami, od których młodzież może się dużo uczyć. Klub ma historię i wytworzył pewną kulturę żużlowego bycia. Są talenty, które eksplodują. Miasto widzi szansę w tym klubie, w tym entuzjastycznym widzeniu sportu, który dla Zielonej Góry jest wizerunkiem mistrzostwa w Polsce. Falubaz zdetronizował po odwoływanych meczach Unibax Toruń i muszę powiedzieć, że wygrała determinacja, ogromna wola zostania mistrzami, przy jakby pasywnej woli torunian.

Falubaz zatem mistrzem rzutem na taśmę, kiedy już niektórzy widzieli małe szanse na zakończenie tego sezonu, bo Zaduszki były tuż, tuż To czytelny i ostrzegawczy sygnał, wręcz żółta kartka dla wspomnianego oklapłego w poczynaniach Giekażetu, również dla spółkowej Ekstraligi, że kalendarz rozgrywek musi być inaczej ułożony, bardziej zwarty i bez monstrualnych przerw.

W zasadzie słaby Giekażet, nie bierzmy sukcesów sportowych pod uwagę, jest  na rękę nadrzędnej władzy czyli Pezetmotowi, bo może raz po raz pogrozić palcem i przy dobrej technokracji sprawdzonych działaczy kończyć dzieło na swoje konto.
Konto byłych mistrzów Polski czyli Unibaxu Toruń jest wypełnione… nowych stadionem. Angielska „Speedway Star” przy okazji GP w Bydgoszczy odwiedziła toruńską Motoarenę i tytuł jest taki – FANTASY SPEEDWAY. Reportaż jest entuzjastyczny; 19 czerwca tam odbędzie się debiut w formie turnieju Grand Prix. Tak a propos w nowym kalendarzu Grand Prix na 2010 rok nie ma Łotwy, zamiast słoweńskiego Krska jest chorwacki Gorican, a reszta bez zmian, otwiera sezon Leszno, kończy Bydgoszcz. Serial Grand Prix ma polski krajobraz. Nie ma nowych atrakcji pozaeuropejskich, a na Starym Kontynencie dominacja Polski ruguje innych, ale przecież ich nie ma, natomiast  IMG/BSI dzierżawcy serialu GP nie chcą ryzykować i wolą polskich, wypróbowanych przyjaciół. Kiedy wyrósł taki stadion w Toruniu, szybko i zaraźliwie dobry dla innych, nie ma o czym mówić. Polska jest wodzirejem i jeszcze charyzmatyczny Tomasz Gollob, który przywozi fanów na inne stadiony. Jest dobrze mówią koneserzy. Tak?

Każdy dom potrzebuje balkonu… Polska żużlowa władza nigdy nie miała takich referencji. Ani przywódczo – sprawiedliwy, człowiek wojskowy płk. Rościsław Słowiecki, o którym krążą legendy, ani inżynier wiedzy technicznej uznanej szeroko poza FIM Zbigniew Flasiński, ani piekielnie dokładny w paragrafach i papierach Andrzej Grodzki… nie mieli, mimo opatrznościowego męża żużlowego stanu Władysława Pietrzaka, prawdziwego ambasadora żużlowego od Tokio po Los Angeles, takich wyników i tyle imprez jak Piotr Szymański, który schedę objął cicho, namaszczony przez władzę ze stołecznej Kazimierzowskiej. Ile zasługi Giekażetu i jej szefa w tym wszystkim, co jest przypisane teraz polskiemu żużlowi proszę sobie odpowiedzieć samemu. W życiu trzeba mieć szczęście, lecz można potykać się na decyzjach grudziądzkich, ostrowskich, na kalendarzu spreparowanym jak tratwa na oceanie. Giekażet sobie, sukcesy lecą z nieba, młodzież wyrasta dorodnie, mamy ligę przy angielskim kryzysie najlepszą w Europie, stadiony daj Boże, imprezy bierzemy jak leci, najlepiej wszystkie, co jest niemożliwe. Co jest możliwe, to możliwe, ale mnie się zdaje, że w tym wszystkim warto słuchać, co mówią ludzie na trybunach. Na szczęście nie to, co chcą zrobić inni ze związkiem Laty, czyli PZPN. Żużel nie jest chamski od zarania i na tym polega jego siła. Jest wyjątkowym zjawiskiem przy swojej autoagresji na torze. Jego groza i niebezpieczeństwo jakby uspakajało trybuny wypełnione rodzinami z dziećmi. Inne sporty słusznie zazdroszczą, acz nie wszystkie bo taka np. siatkówka ma cudowną widownię i atmosferę do pokazywania, do powielania w zachowaniach. Tylko futbolowe towarzystwo w swojej agresji i zwyrodnieniu wymaga zresetowania.

Zacząłem od Zielonej Góry. Kończę więc fragmentem mistrzowskiej etiudy, która wypełniona ambicjami i chceniem bycia na tronie królewskim wysadziła z niego klub z najlepszym stadionem żużlowym, a po drodze innych konkurentów.

W tym wszystkim rodzi się fundamentalne pytanie dla przyszłości, ile kosztuje mistrzostwo i czy kryzys tak nagłaśniany nie tak dawno przez grupę prezesów klubowych trzymających władzę ma jakieś skutki. Wątpię. Tak jest co roku; płacz i eskalacja. Polski żużel jest pod każdym względem fenomenem, którego trudno zrozumieć innym nacjom, a mnie już nic nie dziwi. Nawet odtajnienie zarobków klubowych w Gorzowie Tomasza Golloba, co odbiło się szeroko po Polsce chocholim echem. Bezbolesna szczerość. Widać potrzebna prezesowi, jak balkon domowi.

Duńska dobrze zmrożona anyżówka jest dobra na wszystko. Z łososiem to już niebo w gębie. Piszę o tym w kontekście odejścia Ole Olsena z funkcji dyrektorowania serialem Grand Prix. Nie był reżyserem, był zarządzającym, teraz jak się anonsuje przygarnie pod dach FIM, który potrzebuje takiego doświadczenia olsenowskiego, raczej CCP, czyli jedna z komisji, która ma pieczę nad żużlem. W gruncie rzeczy Międzynarodowa Federacja w osobie Duńczyka może mieć adoratora. Jestem od dawna oponentem serialu w takiej postaci, jego formą i uporczywym narzuceniem w takiej postaci rozgrywania mistrzostw świata. Mam prawo? Jakim Ole będzie ambasadorem żużla? Pokaże czas, myślę, że powinien zmienić pewne trendy, ale skoro tego nie zrobił teraz, to czy zrobi na stołku działacza międzynarodowego? Mam wątpliwości, bo lifting mógł być zrobiony dawno temu. Serial leci i raz po raz słyszę o próbach jego ekspozycji albo na Antypodach albo w USA. I jak życie pokazało ani w Europie nie bardzo ruszyło się w ekspansji ani poza Stary Kontynent. Błagam, nie patrzcie przez pryzmat polskiej frekwencji na żużel. To jest skrzywienie obrazu, wykoślawienie rzeczywistego stanu poza Polską, w świecie. Nie patrzcie na ten sport zielonogórskim spojrzeniem lansowanym przez celebrytów, choć nie lubię tego określenia używanego raz na lewo, raz na prawo. Jak na razie Europa trzyma ten sport w garści zaciśniętej przez polskich działaczy. Planuje się trzy polskie edycje GP w następnym sezonie. Może potem być jeszcze więcej? Mamy takie zapędy, czyli załóżmy, iż na 10 czy 11 turniejów mamy 3. Dominacja. Kategoria juniorów też jest przez Polskę kokietowana organizacjami. Własne ściany wypaczają często sens. Ale nie ma rady na zakusy. Sądzę, że Olsen mając teraz więcej czasu na rozważania, niejako obejmując funkcję ambasadora żużla przedstawi program swojej wizji. Szefem wspomnianej CCP jest Norweg Roy Otto, który na pewno będzie pod wpływem Olsena. Otto nie jest postacią kreatywną jak pokazało jego funkcjonowanie w Komisji Wyścigów Torowych. A Mr. O.O. jest! W CCP wiceszefem jest doświadczony Duńczyk Joergen Jensen z gundersenowskiego Esbjergu, dla którego Olsen jest wyrocznią. Tak jak chyba dla wszystkich pozostałych, bo nawet jak solowa, polska strona będzie miała inne zdanie, zostanie przegłosowana. Skandynawowie zatem rządzą. Nowym  dyrektorem serialu GP jest Tony Olsson, Szwed. W CCP jest jeszcze były sędzia Christer Bergstroem/ był arbitrem w pamiętnym finale indywidualnych MŚ na Stadionie Śląskim w 1986 roku oraz fiński były zawodnik Ilkka Teromaa. Członków CCP jest 13. Polska jest bardzo wygodnym partnerem, bo bije się o imprezy, organizuje a rządzą inni. Taki jest układ międzynarodowy. Są tam figuranci, bywalcy i przyjdzie czas na ich prezentację. Spodziewam się, że Olsen ma szanse na korekty, acz nie wiem czy to zrobi, mimo darzenia go wielkim szacunkiem za wczoraj i dziś. A co będzie jutro?

Bydgoski turniej GP był jego ostatnim i tam okazano mu dowody tego szacunku. Duńczyk zna polski grunt od podszewki, nasze słabości i mocne strony. Turniej był wspaniały, mimo, że nie wygrał Tomasz Gollob. Była walka, była ostateczna sprawiedliwość na podium. Australijczyk Jason Crump dojechał po trzeci złoty medal. Tomasz Gollob ze srebrem, brawo. Nie szalał srebro bardziej się świeci od brązu a ten przypadł objawieniu sezonu Rosjaninowi Emilowi Sajfutdinowowi. Czy ktoś na początku sezonu, nawet po wygraniu premierowego turnieju w Pradze widział bydgoskiego Emila na tym miejscu w finale GP? Ten mołodiec jest napakowany twórczą energią, podpierany przez dobrze dobrany team. Emil starej elicie uprzytomnił, że jest nowa fala i kiedy obok niego pojawią się Anglik Tai Wofinden, Australijczyk Chris Holder będzie co oglądać. A gdyby jeszcze dołożyć innego „kangura” Darcy Warda, nastoletniego to obniżenie średniej wieku uczestników GP wyprostuje się linia starzenia. Anglicy są w defensywie, ligowej, kadrowej. Nie widzę oznak poprawy, mimo, że na Wyspach zainteresowanie, co widać po GP w Cardiff, jest wciąż nostalgiczne i ożywiane wspomnieniami dawnego Wembley zawodnikami światowego formatu. Regres tam jeszcze potrwa, a ten upadek rzutuje też na rozwój speedway’a w Europie, na świecie, jakby nie patrzeć optymistycznie.
A propos optymizmu…Padają uporczywe pytania czy Tomasz Gollob wreszcie zdobędzie złoty medal MŚ. Podobało mi się jak powiedział po bydgoskim turnieju, że dopóki będzie jeździł na żużlu nie straci wiary w zdobycie tego medalu, bo ma przecież dwa srebrne, cztery brązowe a medal marzenie wciąż pozostaje marzeniem. Moja zacna babcia mówiła, że jak się bardzo chce i nie traci wiary spełnią się sny. Sen Tomasza Golloba o złocie trwa, budzą go teraz  Emil, Tai, Chris…

Dobrze, dobrze… a czy myślicie, że Duńczyk niepokornego stylu Nicki Pedersen odpuści? A Crump? A co na to niespełniony Szwed Andreas Jonsson? No właśnie, mamy grono nie tak liczne lecz śliczne do walki o podium. Najstarszym zawodnikiem przyszłorocznego serialu będzie Greg Hancock, Amerykanin niezwykle uparty w walce, technicznie jeżdżący i ciągle w kondycji, choć bez szczęścia sportowego. Jemu nic nie przychodzi łatwo, choć jest pracowity jak mrówka i sympatyczny dla wszystkich. Zjechał z areny równie sympatyczny Australijczyk Leigh Adams, podobny w strukturze jak Greg. Leigh jest gościem do naśladowania, zawodowiec i nienaganny w manierach sportowych oraz życiowych. Kariera bez wrzasku, również  bez złotego szczęścia w decydujących jazdach. Adams może być świetnym cochem australijskiego temu, gdzie na razie rządzi Craig Boyce. Australijczycy hodują niezłych następców i „kangury” skaczą sobie daleko.

Polskie wizje poza Gollobem zamykają się w trójkącie, gdzie są jeszcze poza nim Jarosław Hampel i niewiadoma uczestnictwa Rune Holta, norweski zawodnik z polskim paszportem. Rune potrafi pojechać tam, gdzie inni zamykają oczy; czuje się jednak zmęczony i nie jest pewny startu. Gdyby zrezygnował może nominację dostać np. Adrian Miedziński, choć inni przewidują inny wariant, ale nie wywracajmy się za często na byle czym. Tak a propos…

Czas na luz, sezon za nami nie licząc kalendarzowej mordęgi z ligowym finałem, ale skoro brakuje decydentom zdolności przewidywania w naszej pogodowej scenerii, mamy więc rozmyte emocje. Irytująca zagrywka, taki spóźniony deser, który trzeba zjeść mimo, że już goście najedzeni. Trudno. Nawet Olsen nie pomoże jak sobie sami nie ułożymy kalendarza rozgrywek, oferując emocje w skondensowanej formie. Powiało więc zmrożonymi podnietami w finale ligowego sezonu. Wyobraźni zabrakło i koniec.

Hm, nie do końca… bo jeszcze mamy toast na cześć Crumpa, Golloba i Olsena. Anyżówką? Może być.

Invicta Men’s Signature Collection Speedway Chronograph Watch #7031 User Review

——————————————————————–

Reviews Invicta Men’s Signature Collection Speedway Chronograph Watch #7031

Products by : Invicta
Top Model : INVICTA-7031

Rating Reviews :

More Info. Click to See Now! at amazon.com

*** Product Information and Prices Stored : Oct 28, 2009 14:30:15 ***

*** More Information of : Invicta Men’s Signature Collection Speedway Chronograph Watch #7031 *** You can

Invicta Men’s Signature Collection Speedway Chronograph Watch #7031 Overviews

Showcasing three chronograph subdials with 60-second, 30-minute, and 1/10-second functions, the Invicta Men’s Signature Collection Speedway Chronograph Watch was built for speed. Featuring stainless steel construction, the timepiece includes a tachymeter bezel and a black leather wristband that’s secured with an adjustable buckle clasp. A scratch-resistant sapphire window shields the textured white dial, which features luminous hour markers, slim, black minute indexes, and a date calendar at the four o’clock position. The dial also includes three silver-ringed chronograph subdials and luminous watch hands. Featuring Swiss-quartz movement, this timepiece is water resistant to 660 feet (200 m).

Invicta Men’s Signature Collection Speedway Chronograph Watch #7031 Features

• Precise Swiss quartz movement
• Scratch-resistant sapphire crystal; brushed and polished stainless steel case; black leather strap
• Chronograph functions with 60 second, 30 minute and 1/10 of a second sub dials; date function
• White dial; luminous hands, tachymeter bezel; screw down crown and pushers
• Water-Resistant to 660 feet (200 M)

Invicta Men’s Signature Collection Speedway Chronograph Watch #7031 Specifications

Invicta Men’s Signature Collection Speedway Chronograph Watch #7031 ListPrice : $545.00

OFFER PRICE for Buy Invicta Men’s Signature Collection Speedway Chronograph Watch #7031 as $218.00

Usually ships in 24 hours.

You can Buy from Amazon.com. Buy Now @ Amazon.com!

*** Product Information and Prices Stored : Oct 28, 2009 14:30:15 ***

Related : More items on Sale Wii Game on Sale zhu zhu pet

TAG HEUER TH0204 101 KIMI Speedway Grey Sunglasses 65-16-120

Tag Heuer Sunglasses acquires its uniqueness through 3 major strenghts: High Tech Materials, Avant Garde Design, and Ergonomic Functions.

Mastering vision, Tag Heuer Sunglasses is the signature of quality.

Worn by celebrities all over the world, such as Tiger Woods, Uma Therman, Brad Pitt, and Tom Cruise.

Tag Heuer Sunglasses is fit for the famous!

Do you love sunglasses?We are selling brand sunglasses online,EMS posting to worldwide with tracking numberand within 7 days.sunluxx.com SAVE 50% on luxury sunglasses

Speedway, jag förstår inte riktigt logiken. För mig känns det som matematisk rundbanekörning. Lyssna här. MKT Gnistorna från Malmö vann Division 1 i stor stil. De vill dock INTE gå upp i Allsvenskan eftersom ”det är en så dyr affär”, förklarar klubbens pressansvarige i SDS.

Det kostar en miljon kronor och klubbens nuvarande budget är på 250 000 kronor. Man måste alltså höja sina intäkter 400 procent vilket känns ganska mycket.

Dessutom är det bara fem lag i Allsvenskan och tio i Division 1 vilket alltså ger färre resor men visst, också färre hemmamatcher. Ok, jag tror inte att ersättningen från Svenska Spel är så stor i Allsvenskan men något jävla skäl måste det väl finnas till att avancera i seriesystemet.

Eller är detta bara början på den ekonomiska krisens effekter där speedway, som vanligt, sladdar betänkligt;  alla vill tävla på så låg nivå som möjligt?

Na dobry początek opiszę jak zaczęła się moja fascynacja tą dyscypliną sportową.
Pochodzę z Rzeszowa, pierwszej wizyty na stadionie nie pamiętam, ale z tego co rodzice wspominali było to wcześnie.
Prawdziwa pasja zaczęła się mniej więcej w połowie szkoły podstawowej tzn. połowa lat 90-ych. Stal Rzeszów z różnym powodzeniem startowała wtedy w lidze. Pierwsze nazwiska z jakimi się spotkałem i jakie do dziś są mi bliskie to Rafał Wilk, Maciej Kuciapa, Piotr Winiarz, Rafał Trojanowski i Janusz Stachyra.
Uważam, że pasje do tego sportu dostałem w genach, ponieważ mój tato interesuje się bardzo poważnie żużlem od mniej więcej 30 lat. Mam więc skąd czerpać wiedzę na temat naszego rodzimego podwórka, wspomnień o wielkich krajowych i zagranicznych nazwiskach tego sportu. Dochodzą do tego wspomnienia o zawodnikach z Rzeszowa, jak wiadomo klubu z nie małymi tradycjami.
Pierwszym nazwiskiem historycznym związanym z Rzeszowem, z którym się zetknąłem to Eugeniusz Nazimek (coroczny memoriał), to nazwisko również wiąże się niestety z czarnym charakterem tej dyscypliny, ale o tym jeszcze będę pisał.
Rzeszów leży w Polsce południowo-wschodniej, bliska odległość do Tarnowa i Krosna sprawiła, że na tamtejszych obiektach również bywałem i wciąż bywam.
Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że nigdy nie interesowałem się aspektem technicznym tego sportu – tylko wyniki i nazwiska, daty i rodzaje imprez.
Miałem również w swoim młodzieńczym życiu fascynacje speedrowerem, posiadałem kilka bikeów umodelowanych na wzór Jaw i GM-ów. Pewnego dnia dostałem nawet skórzane spodnie i kilka historycznych plastronów Stali z lat 80-ych. Jednak nigdy nie odważyłem się, a raczej nie brałem pod uwagę chęci spróbowania siła na torze.
Jak każdy młody człowiek, którego interesuje żużel, miałem i mam swoich idoli i faworytów.
Pierwszym zawodnikiem, którego naprawdę uwielbiałem był Duńczyk Tommy Knudsen.
Miałem nawet okazję zrobić sobie z nim zdjęcie, niestety mniej więcej po roku mojego zainteresowania zakończył karierę. Był uosobieniem spokoju (totalnym przeciwieństwem Nickiego Pedersena), myślę, że nie bez powodu Sparta sięgała trzy razy po tytuł DMP – mając w szeregach takiego zawodnika.
Kolejnym zawodnikiem był „ziomek” Rafał Wilk, szczególnie byłem zadowolony z przejścia tego zawodnika do Krosna i rolą jeżdżącego trenera. Był też zawodnikiem o ciekawej sylwetce i pierwszym chyba w kraju żużlowcem ubierającym do jazdy kombinezon crossowy. Tragicznie i boleśnie przerwana bardzo fajna kariera pozostawi na pewno na zawsze niedosyt.
Ostatnim moim idolem jest i myślę, że pozostanie Duńczyk Hans Andersen, nawet pomimo ostatnich wyników i ekscesów finansowych. U Hansa cenię najbardziej technikę jazdy – wysoko podniesione łokcie na wyjściach z łuków.

Uważam, że fanem się jest i koniec. To samo odnosi się do kibicowania, kibice żużla są specyficzni i niepowtarzalni. Jakaś wrogość pomiędzy kibicami różnych klubów to nic innego jak przenoszenie nawyków z piłki nożnej, moim skromnym zdaniem.
Jako młody człowiek widziałem też zawodnika, który przetarł drogę Emilowi Sajfutdinovi – Rifa Saitgariejewa (w Krośnie zdobyłem nawet autograf).
Jest jeszcze jeden zawodnik, który wywarł na mnie młodym kibicu wrażenie, to był Węgier Zoltan Adorjan.
Jak wspominałem, jeździłem również do Tarnowa i Krosna. Jeżeli chodzi o Tarnów to widziałem na własne oczy rozwijających się braci Rempałów, w Krośnie natomiast obserwowałem początki kariery Ireneusza Kwiecińskiego.
Nie byłbym w porządku, gdybym nie wymienił jeszcze Tomasza Golloba, którego karierę śledziłem prawie od początku. Mój punkt widzenia na ten sport ukształtowali także: Tony Rickardsson, Hans Nielsen, Henrik Gustafsson i Joe Screen.
Myślę, że to byłoby tyle na wstęp. Zbliża się zima, więc jeszcze będzie czas na refleksje i wspomnienia. Podczas tej dotychczasowej drogi jaką przeszedłem z żużlem gromadziłem programy więc jestem w stanie odtworzyć nawet poszczególne mecze. Jeszcze raz zapraszam do lektury i nie zapominajmy o wielkich zawodnikach tego sportu, ponieważ to oni tworzyli i tworzą historię, dostarczają emocji – nie tylko rozrywkę i pozwalają zapomnieć o zagmatwanej rzeczywistości.

Dla jednych to duże niebo, dla drugich tylko kawałek. Strzępy dla innych. Wspomnienia, przeżycia. Richard Clark, szef londyńskiej Speedway Star, przyjaciel od lat mojej rodziny przypomina na łamach tygodnika o tragedii Erika Gundersena. Zdarzyła się ona 17 września 20 lat temu, a 8 października tego roku mały Duńczyk, trzykrotny mistrz świata w indywidualnych wyścigach i wielokrotny mistrz globu w drużynowych oraz parowych jazdach skończy 50 lat. Jak ten czas zleciał! Niemal tak, jak pokonywał wiraże niezapomniany Gunder albo Gundo…

Erika poznawałem od pierwszych startów na różnych stadionach Europy, w tym oczywiście na polskich torach. Wtedy jeszcze nie był otwarty nasz rynek ligowy dla zagranicznych zawodników. Kiedy ojciec chrzestny duńskich żużlowców wywindował ich na szczyty i gdy rozstawał się z torem, też z trzema złotymi medalami MŚ, na horyzoncie już było widać armadę jego rodaków, którzy jechali po mistrzostwa świata. Kiedy na londyńskim Wembley w 1978 roku Mary Stavin, niebieskooka miss świata w tiulowej sukience pocałowała na podium za mistrzostwo świata Olsena jego następcy zostali już namaszczeni, nie tylko Erik ale i Hans Nielsen, Tommy  Knudsen, Jan O. Pedersen oraz pozostali, którzy stworzyli grupę wygrywającą różne zawody. Olsen był spokojny, budował w Vojens swój stadionowy pomnik. Tam za dziesięć lat, w 1988 roku Erik zdobył trzeci tytuł mistrza świata i wydawało się, że końca nie będzie. Vojens i Ole, i „złoty ptaszek” Erik. Było cudnie jak w kinie.

Jesteśmy w Goeteborgu, 1984 rok. To na Ullevi jak beton, Olsen faworyzuje, zawsze tak było Erika, wydaje się, że kocha go jak syna. Hans  Nielsen nie czuje się komfortowo w takiej sytuacji. Tor jak beton, szybki start decyduje o zwycięstwie, robi się nudno, krytyka po zawodach takiego finału jest ogromna, Erik jest oczywiście najszybszy. Powtarza ten sukces w angielskim Bradford, na Odsal gdzie tor jest koloru wiśniowego a łuki jak w cyrkowej beczce. I znów za plecami Erika plasuje się jak cień Nielsen. Stoją na podium i nie patrzą na siebie. Dziwna sytuacja  duńskich rodaków, rywalizacja rośnie w siłę, która przeistacza się w niechęć. 1986 rok i Stadion Śląski, Chorzów. Kilkanaście tygodni wcześniej wpadają tam na trening z Olsenem Erik i Jan O. Pedersen, kompani Hansa nie zabierają. No i co się dzieje potem… Nielsen ze stoickim spokojem kontrowersyjnie wywozi w bandę Tommy Knudsena, jest szybki jak rakieta, natomiast bezradny robi się w turnieju Erik. Daleko w tyle, jest dopiero dziesiąty i nie wie co się stało, więc kiedy go pytam w parkingu o przyczynę porażki, dotkliwej, bolesnej dla takiego faworyta, odpowiada mocno zszokowany: „ A kto to jest Nielsen?”.

Autentycznie. Nieco wcześniejsze zawody, mistrzostwa świata par w Rybniku, rok 1985, wygrywają razem Erik z Tommym Knudsenem są świetni a na trybunie podekscytowana na maksa Helle, narzeczona Erika piszczy z radości w szale uniesienia. Żywiołowa dziewczyna, miła.

Filigranowy Erik Gundersen urodził się w Esbjergu w 1959 roku na zachodnim wybrzeżu Danii, w miejscowości ładnej i turystycznej. Nieco niedbałego chodu, z wąsikiem małym, przypominał posturą… Charlie Chaplina, toteż czasami go na imprezach naśladował. Miał wyczucie motocykla, był przyczepiony do niego jak koliber i fruwał na torze w efektownej pozie, zmienianej ile trzeba było. Nieraz zastanawiałem się jak taki człowieczek może panować nad motorem i panować nad nim, bo zwykle Erik prowadził motocykl do celu a nie motocykl jego. I jak się zwijał na tym siodełku, nieprawdopodobnie cyrkowo. Widowiskowo.

I nikt chyba nie przeczuwał, że kiedyś jego kariera skończy się w koszmarnym incydencie na tym samym Odsal, gdzie został pierwszy raz mistrzem świata. Co za ironia życia na wirażu.

Mamy niedzielę 17 września 1989 roku i finał drużynowych mistrzostw świata. Wcześniej w  mistrzostwach świata par w Lesznie Erik wygrywa z Hansem Nielsenem mistrzostwo świata. Finał wielki dla Duńczyków, ze świetną organizacją miejscowych i atmosferą niepowtarzalnego pikniku, choć nasza para niestety zajęła dopiero ostatnie miejsce. Roman Jankowski i Piotr Świst zajęli dziewiąte miejsce, bo „motory nie jechały”. A motory Duńczyków były niedoścignione. W pałacu  w Rydzynie z szampana mokre były wykładziny.

Potem mieliśmy debiut w MŚ olimpijskiego stadionu w Monachium i wielki triumf Hansa, Erik był dopiero czwarty. Tam Hans pilnował startów, wjeżdżał w swoją erę.
No i trzeci finał w Bradford, drużynowa potyczka, jest niedziela i nikt nie przeczuwa tragedii jaka wydarzy się już w pierwszym wyścigu. Prasa pisze potem o czarnej niedzieli, krwawej nawet… USA, Szwecja, Anglia i Dania. Potęgi. Nie ma Ole Olsena, który zostaje w domu w Haderslev z żoną Ullą ze względu na urodziny swojego jedynego syna Jakoba.
Na starcie Erik z czwartego pola, Amerykanin Lance King, Szwed Jimmy Nilsen i Anglik Simon Cross. Erik odjeżdża ale na wirażu reszta wali się jak domino i kraksa jest koszmarna. Erik wyleciał w górę jak jaskółka, wszyscy upadki, rozrzuceni na torze jak po samolotowym wypadku, powiało grozą na stadionie. Dr Roger Brown, przypominający niemieckiego zawodnika Egona Muellera, w jednej chwili znalazł się przy Gundersenie i to on szybką reakcją ratował jego szyjny kręgosłup. To właśnie dr Brown jak twierdzą wtajemniczeni uratował życie małemu Duńczykowi. Od razu była na torze Helle, natychmiast brat Erika Preben, mechanik Michael Hansen. W świat poleciały błyskawicznie depesze z tragiczną wiadomością o wypadku. Zrobiło się smutno, bo życie zostało zagrożone. Przerażenie i szok.

Erik znalazł się w pod czułą opieką w szpitalu Pinderfields. Żużlowy świat zamarł w milczeniu, choć słowa otuchy zostały od razu uruchomione zewsząd i znalazł się tysiące kartek. Helle czuwała jak najwierniejsza istota w szpitalu, byłem też wtedy w kontakcie na łamach katowickiego Sportu z Pinderfields i Speedway Star.

Przeglądam skromnie wydaną książkę „Moje dwa życia” autorstwa trzykrotnego mistrza świata z toru solowego, Erik Gundersen w pełni chwały i po wypadku, po którym już w dwa tygodnie było lepiej, choć nie tak jakby oczekiwał Erik. Musiał zrozumieć, że jego miłość z aktywnym żużlem będzie miała kres. Wcześnie, zanim jeszcze rozbujała się ta miłość, musiała przejść rozstanie. Druga miłość z… Helle jeszcze bardziej się  zacieśniła, urodziła się córka Nana. Erik wstał na własne nogi, co było niemal cudem, został na jakiś czas coachem duńskiej reprezentacji, teraz komentuje speedway w TV. Szkoli młodzież, wie, że bez angielskiej ligi, która jest słaba nie będzie rozwoju tego sportu. Od żużla nie uciekł.

Erika Gundersena pokiereszowało życie okrutnie. Miał wielką przyjemność startować w super angielskim klubie Cradley Heat, tam gdzie sławę zdobył Amerykanin Bruce Penhall, tam gdzie inni Jankesi uczyli się jazd z Billym Hamillem i Gregiem Hancockiem.
Ole Olsen uważa Erika za talent, którego kariera trwała by długo w owocnym dla tego sportu znaczeniu. No cóż lecz przykry los wybrał inaczej, 20 lat temu zdarzyło się w niedzielę coś fatalnego w skutkach dla duńskiego sportowca.

Erik był nieziemskim zawodnikiem, wspomniany mechanik Hansen i brat Preben byli zawsze czujni obok, ale „majstrem” był słynny tunner Eddie Bull, który przygotowywał mu motocykle jak szwajcarskie zegarki. Nie zawsze wprawdzie były dokładne, ale przecież żużel ma też swoje widzimisię. Silnik jest atutem, człowiek potrzebnym dodatkiem.
Wspomniany Richard Clark z Londynu pobudził moje wspomnienia o filigranowym chłopcu z Esbjergu, którego pamiętam z tamtych lat jako skromnego, a potem poszkodowanego przez los acz zawsze blisko drepczącego w parkingu i spoglądającego na tor, na zawodników ujeżdżających w euforii jakby z pewnym w oczach żalem dlaczego go spotkała taka boska kara. Za co?! „My two lives”… Nie dla każdego żużlowe wypadki kończą się happy endem.

Nie mamy więc wpływu żadnego na los i kiedy czytam niektóre teksty depesz do Gundersena, kiedy życie Erika wisiało na cienkim włosku w Pinderfields Hospital, to mam przekonanie, że ten los przychylił mu jednak kawałek szczęśliwego nieba na resztę życia razem z Helle i Naną, no i żużlem, który czasami diabelsko zdradliwie sypie po oczach.

ps. Teraz czasami gra w minigolfa, no prosze!