Tembo Tabou var inte värd väntan. På 70-talet ansåg Carlsen att Spirou-albumet, gjort av Franquin/Greg/Roba, var för rasistiskt för att ge ut i Sverige (liksom Tintin i Kongo), men nu dök det upp till slut i Spirou 1958-1959. Och inte är det Franquins finaste stund, precis; det är ett ganska mediokert äventyr, oavsett skildringen av pygméerna. Varken teckningarna eller manuset har någonting som höjer serien över en fransk komisk äventyrsserie enligt mall A.

Eftersom de andra Spirou-albumen från den här tiden är så mycket bättre beror nog Tembo Tabous låga kvalité på att det var det första Spirou-albumet gjort för publicering i dagstidningsformatet. För att hinna med både detta och den vanliga Spirou-serien arbetade Franquin här tillsammans med Roba för första gången, och uppenbarligen fungerade det inte så bra först. Senare gjorde de Undervattensmysteriet tillsammans som står skyhögt över i läsvärde, så det rör sig säkert om inkörningsproblem. Men att det finns en orsak gör mig självklart inte gladare som läsare :-/

För att vara mer precis så är historien om Spirou, Nicke och Marsupilamis äventyr i centrala Afrika med röda elefanter, köttätande växter, guldfyndigheter, och västerländska skurkar som utnyttjar vidskepligheten hos landets invånare berättad helt utan finess. Med den här minimala beskrivningen är jag övertygad om att vem som helst skulle kunna skriva en historia som är precis lika bra/dålig som den här; det finns inte en oväntad vändning i hela albumet. Serien har dessutom mer än lovligt stora likheter med Gorillan och guldgruvan, förutom att den senare gör allting så mycket bättre…

Och hur är det med rasismen; gjorde Carlsen rätt på 70-talet?

Det är ingen tvekan om att serien är rasistisk; alla afrikaner är starkt vidskepliga, och utan hjälpen från Spirou med flera skulle pygméerna aldrig klarat sig ur knipan. När skurkarna är vederbörligen besegrade är Spirou också vänlig nog att tala om för dem hur de ska klara sig efteråt.

Jag är en stark anhängare av att man ska publicera även tveksamt material; om inte annat är det bra att se vad som var OK att göra historiskt. Men just i det här fallet tycker jag att Carlsen gjorde rätt: Inte för rasismens skull, men för kvaliténs. Det finns ingen anledning att ge ut någonting som Tembo Tabou om man inte som här gör det i samband med en komplett utgåva av serien ifråga. Så rätt beslut, men av fel orsak. (Däremot gjorde de fel ifråga om Tintin i Kongo som är väl värd att läsa, trots skildringen av Belgiska Kongo.)

Slutsatsen är att jag är glad att vi nu äntligen kan läsa Tembo Tabou på svenska, men att det nog bara är Franquin-fantaster (som jag) som bör göra sig besväret

Outch ! encore un chat noir...

Je ne suis pas superstitieux … ça porte malheur…

de toute façons je l’ai fait exprès car  s’il n’en reste qu’un je serais celui-là… 

Be the first to know on Manin’s Blog

cover "Le Trombone Illustré" van Dupuis

Een aankoop voor mijn stripcollectie een paar weken geleden, was die van Le Trombone Illustré. Er hangt een hele historie aan dit lijvige boek (het is groter dan een A4 en zeer dik, ruim 270 pagina’s).

Het boek is een heruitgave van een boek uit 1980 dat tegenwoordig onvindbaar en heel duur is. Een verbeterde versie weliswaar, want naar aanleiding van de dood van Yvan Delporte en het tegelijk verschijnen van een biografie rond deze man, is er een heel stuk bijgevoegd.

Maar laat ons beginnen bij het begin. In 1977 verscheen in het weekblad Spirou (niet in Robbedoes, de Nederlandstalige versie ervan!) een soort bijlage. De weken voor het effectieve verschijnen werd in het weekblad al aangekondigd dat er mensen bezig zijn ’s nachts de installaties te gebruiken. Het wordt duidelijk dat het gaat over een illegaal tijdschrift, dat clandestien bij het weekblad wordt gevoegd. Natuurlijk is dat in het echt niet zo, de bijlage was gepland, maar voor de lezers had het zo wel een leuk kantje. De bijlage promootte zichzelf ook steevast als clandestien of als piraatuitgave (later). Het idee kwam van Yvan Delporte en André Franquin. Delporte was lang hoofdredacteur van Robbedoes/Spirou, maar was dat in 1977 niet meer. De opzet was om met Le Trombone Illustré een nieuwe weg in te slaan, zowel op grafisch als verhaaltechnisch gebied. Wel, die bijlagen zijn gebundeld in dit boek.

cover "Le Trombone Illustré" van Marsu

Hoewel dat verhaal over ‘n illegale uitgave overdreven was, is het wel zo dat de Trombone los stond van Spirou. De tekenaars die eraan meewerkten, waren vaak niet verbonden aan het tijdschrift en werden ook los daarvan betaald. Sommige kwamen zelfs van de concurrentie, maar met een grote gedrevenheid. Volgend Delporte was de vraag om eraan mee te werken erg groot. Sommigen gingen zelfs akkoord met een lager loon dan ze gewoon waren, al was dat loon ook wel mooi.

Inhoudelijk dan? Eigenlijk valt daar veel over te vertellen. Elke week was er wel iets nieuw. Heel veel tekenaars hebben eraan meegewerkt, maar velen slechts kort of met tussenpozen tussen 2 stukken. Redelijk vaste waarden, waren o.a. Roba, Peyo, Franquin (uiteraard), Gotlib, Degotte, Jannin, Sirius… De verhalen zelf zijn grappig, ontroerend of spannend, sommige duurden meerdere weken, sommige niet. Er zijn ook heel veel rubrieken. Verhaaltjes over een ruimtewezen dat onze aarde ziet en veel dingen niet snapt (geld, gokken op paarden, de politie) en ons doen nadenken over onze wereld. Een ander stukje sciencefiction was elke week aanwezig. Ook een stukje commentaar over de fictieve makers van het blad, die zogezegd onder het grote weekblad leefden. Vaak werd daarin een bepaalde tekenaar aangeprezen, omdat die voor de eerste keer in de bijlage verscheen. Daarnaast was er ook vaak een stukje van fictieve Nana, die over feministische onderwerpen schreef. Maar er waren ook veel stukjes die maar enkele keren verschenen, zoals een puzzel.

Ook speciaal aan de hele bijlage, is dat het elke week een andere titeltekening en “aftiteling” had. Dat laatste was achteraan een kolommetje waar wat praktische info staat rond de uitgever, daar werd de draak mee gestoken. De titel zelf, vooraan dus, was elke week een hoogstaand stukje grafische kunst, meestal van Franquin. Het bevatte telkens de titel van de bijlage en daar werd dan mee gespeeld. In de eerste O woont een oude man, bijvoorbeeld. De letter é van “illustré” is ook een weerkerend item: Franquin vond het accent zo lelijk dat hij het verving door al wat maar kon. Een rotte banaan, de staart van de Marsupilami, een zelf uitgevonden vogel… Daarnaast was er ook een roker die steeds zieker wordt en uiteindelijk ook doodgaat. Er is een soort spelletje van een kindje dat ook elke week een variant krijgt, de trombonespeler krijgt een relatie, er is ook een plant die constant groeit, een zeldzame vogel met commentaar enz. De meest tot de verbeelding sprekende figuur, was misschien wel een bisschop. Die deed de gekste dingen met zijn staf. Elke keer iets nieuw en verrassend, maar vaak een vervolg van de voorgaande week. Ook was er destijds een Franse wet die leenwoorden uit het Engels verbood, daar werd ook mee gelachen.

Die titels zijn overigens ook gebundeld bij Marsu Productions in een boek met dezelfde naam (zie tweede afbeelding). Enkel de titelbladen van Franquin zijn daarin opgenomen, maar de meeste waren dan ook van hem. Het boek bevat commentaar van Delporte, waardoor je het andere boek véél beter begrijpt. Hij legt de hele geschiedenis uit en het is soms echt wel wat…

Helaas voor deze wonderlijke bijlage, die inderdaad vernieuwing bracht en zeer moeilijke thema’s niet uit de weg ging, was zijn leven maar van korte duur. De uitgever kreeg ‘n klacht, desondanks de hoge kwaliteit van de bijlage. Iemand zou z’n abonnement opzeggen. Na 30 bijlagen besloot de uitgever, Dupuis, niet meer te investeren in dit magazine. Dat er ook tekenaars van andere bladen aan de slag gingen in deze bijlage, was mijnheer Dupuis ook een doorn in het oog.

Het is onvoorstelbaar wat Le Trombone Illustré heeft betekend voor heel wat tekenaars die hier hun debuut maakten. Bekende mensen zijn het geworden. Deze clandestiene bijlage is van bijzonder groot belang gebleken. Na het opdoeken kreeg het een mythische status. Het werd vaak gekopieerd, maar het sloeg nooit meer aan. Alleen Fluide Glacial is hiervan eigenlijk de enige waardige opvolger.

Ook Franquin heeft aan de Trombone veel te danken, al is het niet zijn bekendste werk geworden. Zwartkijken zag hier namelijk het levenslicht. Ook zijn bekende monsters trouwens. Daar was het mij nog het meest om te doen. Verzamelaar ben je of ben je niet hé.

Ik kan het boek absoluut aanraden, al is het alleen in het Frans verkrijgbaar. Helaas moeilijk Frans. Er staan soms wel taalgrapjes in en die heb ik niet verstaan. Voor de rest heb ik veel Frans bijgeleerd en daar ben ik blij om. Een woordenboek is handig. Wat ik ook heb gedaan en een goede tip kan zijn: lees absoluut ook het boek van Marsu Productions. Per aflevering heeft Delporte een stuk geschreven in dat boekje. Dat lezen voor je de bijhorende bijlage leest in het dikke boek, is wel fijn. Je leert er zo de achtergrond echt van kennen. Gouden raad! Het zijn beiden prima boeken.

Le Trombone Illustré

Richtprijs: € 70,-

Uitgeverij: Dupuis

Le Trombone Illustré

Richtprijs: € 29,-

Uitgeverij: Marsu Productions

Franquin, Le voyage au mésozoïque, Les aventures de Spirou et Fantasio, éditions Dupuis 1957. cette année là, le Royaume-Uni rejoint le club nucléaire et le traité de Rome crée l’Euratom

]]> http://lecheminsouslesbuis.wordpress.com/2009/09/26/tintin-premier-numero/ Sat, 26 Sep 2009 06:47:41 +0000 lecheminsouslesbuis http://lecheminsouslesbuis.wordpress.com/2009/09/26/tintin-premier-numero/

Il y a 63 ans, le 26 septembre 1946, paraissait le premier numéro du Journal de Tintin, « journal des jeunes de 7 à 77 ans ». On ne rendra jamais assez grâce ni justice à Tintin ou à Spirou pour nous avoir pendant des années fait rêver et, d’une certaine manière, appris le monde. Sans eux, nous serions beaucoup à n’être pas qui nous sommes aujourd’hui.

——————————————————————————————-

Idag blir det lite återkoppling till några tidigare saker jag skrivit om: Kalle Ankas Pocket, Spirou, och Ponyo.

Först av allt har nummer 2 av nyutgåvan av Kalle Ankas Pocket dykt upp, Farbror Joakims skattjakt. Samma som förra gången, dvs den gamla översättningen har behållits men alla serierna är nu helt i färg. Och det är såklart den italienska versionen av Kalle Anka som presenteras, med fokus på farbror Joakim. Jag måste erkänna att jag inte känner igen namnen på vare sig tecknarna eller manusförfattarna (förutom Romano Scarpa, förstås), men duktiga är de iallafall. Framförallt är manusen bra: Historierna är välkomponerade och håller ihop bra, och är överraskande varierade. Bästa historien den här gången: En ny Robinson, med en kombination av Robinson Crusoe, Björnligan och Kalle som (miss)lyckad försäljare.

Nästa bok till rakning är den andra Ett Spirou och Nicke-äventyr av…, Tidens Sump som den danska titeln lyder, skriven och illustrerad av Frank Le Gall. Det är alltså ett Spirou-äventyr som inte ingår i den vanliga serien och som tillåter sig mer friheter med figuren än vanligt. Om artisten vill alltså, men det här hade nästan kunnat vara ett vanligt Spirou-album. Det känns som en typisk äventyrsserie i fransk stil, med en gedigen historia och teckningar, som handlar om hur Zafirs senaste uppfinning leder till att han tillsammans med Spirou, Nicke, och greve Champignac blir strandsatta i 1860-talets Paris. Ingenting fel i det, och det är en rätt så bra episod också, men Le Galls tolkning av Spirou känns inte så spännande. Yoann och Vehlmanns version var klart intressantare, både manus och teckningar, så att förlaget valt att låta de senare ta över den vanliga Spirou-serien också verkar vara rätt val.

Och sist men inte minst: Gake no ue no Ponyo, Hayao Miyazakis senaste film. Den hade precis kommit ut på DVD i Japan när jag var där, och med engelsk textning var den omöjlig att motstå Jag har varit måttligt förtjust i Miyazakis senaste filmer, Det levande slottet och Spirited Away, och föredrar hans tidiga filmer som Totoro och Nausicaä som jag tycker har en charm och lekfullhet som saknas i de senare; de senares allvar och överdåd av fantasterier passar inte riktigt Miyazaki lika bra tycker jag.

Men Ponyo gillade jag skarpt; framförallt är titelkaraktären en alldeles fantastisk skapelse, en naturkraft som gör vad som faller henne in, oavsett följderna. Scenen när hon springer till springer på vågorna förföljandes en bil till tonerna av en underbar mix av Valkyrieritten och filmens titelsång är alldeles…alldeles underbar.

Med lite tur kommer väl Ponyo också upp på svenska biografer, och lita på att jag kommer se den igen då

Les vacances, temps des folies au niveau horlogerie,

La nuit, quand on se couche à 4h sans raison valable, juste parcequ’on a jamais sommeil, parceque trainer dans le canapé toute la journée accompagnée l’amour de sa vie dit le Nutella ( bah ouais faut pas trop en demander non plus), eh bien ces petites heures nocturnes, ils faut bien les occuper : films, series, MSN, actualisation WordPress, Myspace, Facebook, cherchage de fringues sur Mangoshop, Pimkie et etam….

TRUE BLOOD…

… à particulièrement retenu mon attention, des vampires, des trucs chelous, et des personnages so yummy yummy

GODRIC

N’est-il point magnifique ?

…Bon okay peut être qu’en dehors du contexte “je suis un vampire super fort et j’ai une tête de jeune premier” ça perd de son charme. Mais bon dieu Godric est captivant  ! ( NON je ne vais pas repartir comme mon obsession d’enfance : Spirou >_<)

Le Marsupilami

För några månader sedan skrev jag om olika sätt att modernisera klassiska serier som Spirou och Blake & Mortimer med anledning av några nya album. Nu har jag äntligen lyckats få tag på och läsa det första albumet i serien Une aventure de Spirou et Fantasio par…, en serie Spirou-album som inte ingår bland de vanliga och där olika serieskapare får göra sin egen version av Spirou. Jag gillar idén och har velat läsa dem ända sedan jag fick reda på att de fanns, men tyvärr har de lyst med sin frånvaro i Sverige. I Danmark har däremot Egmont gett ut dem, och när jag kom hem från Japan låg den första volymen, De forstenede kæmper, i brevlådan.

Så hur annorlunda är den då jämfört med de vanliga Spirou-serierna?

Svaret beror på vilka Spirou-serier man jämför med. Det är långt ifrån Franquins historier, utan tvekan, men klart närmare Morvan & Munueras version; om man tänker sig M & Ms Spirou men med en smula vuxnare framtoning så kommer man ungefär rätt. Historien i sig, med en jakt på en arkeologisk sensation, skulle kunna vara från vilken Spirou-serie som helst, men detaljerna är annorlunda. Nicke blir vampad och därmed lurad att hjälpa antagonisten; Spirou själv blir en smula kär vilket besvaras; människor dör på riktigt.

På det hela taget hade jag rätt trevligt när jag läste De Forstenede kæmper, med en känsla av att jag läste en historia om några gamla vänner som hade växt upp en smula sen sist. Att sedan serien är ett one-shot utan konsekvenser för andra serier är helt okej; alla serier behöver inte vara världsomvälvande.

Teckningarna är också trevliga i sin lite smått kantiga stil, men ändå igenkännbara som en klassisk europeisk äventyrsserie.

På det hela taget får jag intrycket av att Yoann och Vehlmann också hade trevligt när det skapade albumet. Det finns ingen känsla av att de tvingat sig själva att skapa en radikalt ny version av Spirou, utan istället att de har gjort precis det som var tanken:

Ett Spirou-album i den stil de tycker passar bäst.

Jag ser fram emot att läsa nästa bok i serien av Frank Le Gall som borde dyka upp hemma hos mig i veckan. Och  jag är inte ensam om att ha uppskattat Yoann och Vehlmanns Spirou eftersom de har blivit utnämnda att ta över den vanliga serien i år, efter att Morvan & Munuera inte blivit så populära som man hoppats.

Sono già passati 8 anni da quando il fumettista belga Morris (nome d’arte di Maurice de Bevere) ci lasciò.

Morris esordì sulla nota rivista di fumetti Spirou, ideando per quella il famoso personaggio di Lucky Luke. Avvalendosi della collaborazione di Goscinny (sceneggiatore di Asterix ed Obelix, determinante per il successo della serie secondo gli addetti ai lavori – le altre opere di Morris non paiono infatti degne di nota), le strisce del pistolero più veloce della sua ombra vennero pubblicate e ristampate per decenni in Belgio e in più o meno tutti i Paesi del mondo.

Purtroppo le trasposizioni delle avventure di Lucky Luke nelle altre arti non furono adeguatamente premiate dal pubblico. Ci prendiamo qui la briga di riportarle.

Degna di nota è sicuramente la serie tv (8 episodi) in cui è il mitico Terence Hill ad interpetare il cowboy ideato da Morris.

2 i film ispirati dai personaggi della serie di fumetti: “Les Dalton” (2004), di Philippe Haim nel quale Lucky Luke è interpretato da Til Schweiger, mai uscito nei cinema italiani; “Lucky Luke“, di James Huth con Jean Dujardin nel ruolo del pistolero, in uscita nell’ottobre di quest’anno in Belgio.

Uno dei più grandi successi di Joe Dassin fu senza dubbio Les Dalton (1967), canzone ispirata ai cattivi della serie di Morris.

A Charleroi in Rue Willy Ernst è stata eretta una statua raffigurante l’eroe dei fumetti.

Morris dedicò una autonoma serie a Rantanplan, il cane di Lucky Luke. I fumettisti Jean Leturgie e Pearce (Didier Conrad) hanno tentato, con scarso successo, di riportare in fumetto le avventure del cowboy da bambino.

Da segnalare anche la presenza del fumetto su Star Comix, pubblicazione italiana di alto livello del 1992, chiusa dopo 9 numeri per scarsa vendita.

RISORSE IN RETE:
- Sito ufficiale di Lucky Luke (in francese)

Las aventuras de Spirou y Fantasio: Diario de un ingenuo- Émile Bravo

Libro cartoné, 72 págs. color- 10,95 €

(Imprescindible)

En octubre, el protagonista indiscutible vuelve a ser Spirou. Finalmente, el aclamado Spirou de E. Bravo: El diario de un ingenuo llegará a nuestro país. Ya hace algún tiempo que anunciamos que íbamos a apostar por la serie de álbumes que Dupuis propuso a algunos de lo más reputados autores del momento, donde poder reinventar a uno de sus personajes más insignes, como es Spirou. La obra de Emil Bravo (sic) nos transporta a la Bruselas de preguerra, antes del estallido de la Segunda Guerra Mundial, en una especie de propuesta de reintepretación del origen del personaje. Pero es sin duda su retorno a los valores clásicos de Spirou, su ingenuidad e inocencia, con la combinación de arriesgados añadidos, como el primer encuentro con su inseparable compañero Fantasio, lo que convierte a esta obra en una adquisición obligada. Una verdadera obra de arte para auténticos fans y una introducción genial para los pocos que aún no se hayan dejado enamorar por la aventuras de este personaje que tan bien apadrinó el maestro Franquin.

CLÁSICO FRANCO-BELGA PARA FANS FATALES

En noviembre tiramos la casa por la ventana, y es que estamos muy contentos de ser partícipes del regreso de uno de los mayores clásicos de BD. Planeta DeAgostini tendrá el placer y el orgullo de editar la obra al completo de las aventuras de Gil Pupila, siguiendo la nueva edición en la que está trabajando Dupuis, recuperando antiguas historias en espectaculares integrales repletos de extras. El avispado licenciado en Derecho y metido a detective privado Gil Pupila regresa, así, con la edición definitiva de sus aventuras. La obra de Maurice Tilleux es probablemente, después de la de Hergé, una de las más influyentes dentro de la línea clara franco-belga. Otra obra indispensable para cualquier biblioteca de cómic.

Via: Web de Planeta

Para fortuna del Noveno Arte, Yann y Schwartz son el nuevo equipo creativo de Spirou. Quizás fueran necesarios unos años de titubeo para encontrarlos (pasando por el genial Pequeño Spirou) pero, en nuestra opinión, ha valido la pena porque, por la pinta del avance del álbum en BdGest, este Le Groom Vert de Gris huele a clásico instantáneo. Esperemos que el movedizo Yann eche raíces en la serie. Por si a alguien se le escapa, la palabra clave es C-H-A-L-A-N-D.

Vía: 13 millones de naves

Fan zijn van iets, het doet wat met een mens. Meer dan 10 jaar geleden intussen werd ik een beetje “verliefd” op de Marsupilami, het stripfiguurtje gecreëerd door de grote André Franquin. Ik kende het fictieve dier al lang, maar op een dag waarop ik album 1 van de reeks (De staart van de Marsupilami) nog eens las, begon ik het figuurtje grondig te bestuderen. Het zat zo goed in elkaar. Simpel en toch geraffineerd. Vanaf die dag ben ik meer beginnen zoeken. Meer Marsupilami, op den duur meer Franquin. Kuifje las ik al heel graag en dat ben ik dan ook maar gaan verzamelen. Ook Peyo trok mijn aandacht. Roba ook (Bollie en Billie). En zo volgden er nog wel wat. Maar Franquin blijft de echte start. Na meer dan 10 jaar heb ik dan ook al heel wat in mijn bezit van en over Franquin. Geen handtekening, helaas.

Sinds kort neem ik me ook voor minder afgeleide producten te kopen. Speelgoed, beeldjes, dozen en zo, het interesseert me niet echt meer (het is welkom, maar ik ga me er niet langer blauw aan betalen). Ik ga voor de kunst alleen. Speciale albums met onuitgegeven materiaal bijvoorbeeld. Oude versies van albums, deels of helemaal hertekend later. Zo’n dingen. Van Hergé of Peyo lukt dat vast al niet meer: zij hebben zo’n hoop platen (voor merchandising bijvoorbeeld) gemaakt dat het utopisch is om het allemaal te hebben. Van Franquin ligt dat toch wat anders, gelukkig. Hij heeft heel wat platen gemaakt, maar ze zijn steeds beter gebundeld. Van de Smurfen heb je zo’n 100-tal reeksen, niet handig dus. Van Hergé wordt het archief sterk gecontroleerd door de Stichting Hergé, al dan niet volgens Hergés testament. Kuifjes op overschot, maar weinig bundelingen van ander materiaal. Franquins archief wordt dus wel goed beheerd. Zijn ervers, uitgeverijen Marsu Productions en Dupuis, bundelen alles. Steeds meer.

Het weinige overblijvende materiaal staat in tal van andere, steeds zeldzamere boeken. Duurder ook dus. Maar deze weblogger verzamelt gretig verder. Zo kocht ik 2 weken geleden nog Les mémoires de Spirou (door Thierry Martens en Jean-Paul Tibéri, afbeelding boven), een ode aan onder andere de Robbedoes van Franquin. Zeldzame prentjes, daar ging het me om. Ze staan er ook in. Net als een bibliografie van alle Robbedoesverhalen, van al zijn tekenaars tot 1989. En daarmee gebeurde het: een grote onaangename verrassing! Bij de lijst van Franquin stonden enkele verhalen waarvan ik zelfs het bestaan niet afwist! Een kleine research op Google leverde me al snel resultaat: enkele van de platen zijn in slechte kwaliteit online te vinden, maar zeker niet allemaal. De zeldzaamheid lijkt zelfs mythische proporties aan te nemen. Een Sinterklaasverhaaltje bijvoorbeeld. Jaren geleden verscheen er een uitvoerige bundeling van àlles van Franquin, maar zelfs daar staat die ene plaat helemaal niet in. Franquin was er tegen. Als jonge verzamelaar pets je jezelf dan even tegen het hoofd: waarom ben ik niet vroeger geboren? Kon ik het nog lezen in het tijdschrift Robbedoes zelf! Helaas dus…

Maar zoals gezegd: uitgeverij Dupuis, eigenaar van het Robbedoesimperium, bundelt het werk van Franquin uitvoerig. Zo heeft ze een integrale reeks van Franquins Robbedoes en Kwabbernoot, de zogenaamde “intégrale“. Deel 1 tot en met 7 zijn intussen verschenen, deel 8 komt er nog aan. Op internet vond ik dan dat deel 1, Les débuts d’un dessinateur, veel van de verloren gewaande platen bevat, waaronder het Sinterklaasverhaaltje. Joepie! Nu Franquin dood is, heeft de uitgever al wat meer vrij spel gelukkig. Kopen die handel, dacht ik. Ik rijd met fietsgewijs naar mijn favoriete striphandel en moet daar horen dat deel 1 (zie foto 2) niet meer verkrijgbaar is en het ook niet meer wordt. Deel 6 (foto 3), Inventions maléfiques, dat ook een zeldzaamheid bevat, lag er nog wel te wachten op mij. Teleurgesteld door het gemiste boek verliet ik de winkel. Wééral te laat. Nochtans zijn de boeken niet zo oud. In Brussel misschien? In het Belgisch centrum voor het beeldverhaal (“het stripmuseum”) vind je wel vaker recente dingen die nergens anders nog te krijgen zijn. Maar ja, naar Brussel gaan is ook weer een treinrit van 2 uur. Geen tijd voor nu. En gezien de beperkte oplage van het boek is wachten ook uitgesloten. Dus zoeken op internet…

Op eBay? Dan betaal ik me vast weer eens blauw, maar het kan goed zijn dat er weinig anders op zit. Dan toch liever Brussel. Maar er zijn ook online boekenwinkels. Proxis of Fnac bijvoorbeeld. Fnac is niet zo denderend als het over strips gaat. Proxis wel, maar die site bevat helaas al eens fouten. Boeken die niet meer verkrijgbaar zijn, staan soms toch genoteerd als “leverbaar in 3 tot 5 werkdagen”, of zoiets. Onbetrouwbaar als het over zeldzamere boeken gaat, zoals het bewuste exemplaar. Amazon misschien dan? Ja hoor, mijn eerste beproeving met Amazon. Dinsdag besteld, vrijdag geleverd. Boek 1 was er beschikbaar en dat bleek te kloppen. Snelle levering, puik in orde en de zeldzame platen zijn in mijn bezit! Franquin mocht zich dan misschien al schamen voor bepaalde platen, het bleek weer eens de typische valse bescheidenheid te zijn die ons landje al wel langer teistert. Na zijn dood komt het materiaal toch boven en herkennen we de grootmeester eens te meer. Het is oud werk, maar dat is ook nuttig om het volledige plaatje over André Franquin te kunnen maken.

André Franquin, je mag dan al een hele tijd niet meer onder de levenden zijn, je werk is dat des te meer. Al was het maar omdat alles van Franquin anderen heeft geïnspireerd. Zijn debuten werden later geëerd in retroverhalen over Robbedoes en Kwabbernoot, zijn latere avonturen inspireerden al zijn opvolgers van de reeks (met wisselend succes), zijn Guust Flater blijft een icoon in de bulderlachstrip, zijn Zwartkijken zette de toon voor zwartgallige humor in strips, zijn Marsupilami werd één van de eerste internationaal succesvolle fantasiewezens. Lichtjes miskend naast grote namen als Peyo en Hergé (zelf grote Franquinliefhebbers), maar stripfanaten weten wel beter. Iedereen die met strips in aanraking komt, beseft het vroeg of laat: Franquin was en is een icoon. Zijn oeuvre inspireerde al zijn volgelingen. Reden te meer om zijn werk te bundelen en verzamelen. Het zal bij mij altijd bevoorrechte plaatsen krijgen.

Je vous présente… moi!

J’ai toujours eu de la facilité à écrire sur moi pour me présenter, contrairement a plusieurs qui rechignent chaque fois qu’on leur demande de le faire. C’est que je me connais fort bien. Mais surtout, j’aime immensément écrire, et avoir du temps et une page pour le faire à ma guise est pour moi merveilleux.

Écrire, des fictions au journalisme

Ma mère m’a dit que petite fille, je demandais à ma gardienne d’écrire les histoires que je lui dictais. Je ne m’en souviens pas, toutefois; j’étais bien jeune… Je me rappelle par contre avoir souvent utilisé la dactylo de ma mère, dans la clinique médicale de mon père, pour écrire des histoires sorties de n’importe quel recoin de mon imagination, avant que des ordinateurs ne la remplacent. (Ne remplacent la dactylo, je veux dire, pas mon imagination; cette dernière est toujours bien intacte!)

En grandissant, j’ai toujours écrit, toutes sortes d’histoires, surtout, et j’écris toujours. Je passe même une grande partie de mon temps à écrire mentalement des mots qui ne seront jamais sur papier… Et c’est justement cette passion pour l’écriture qui m’a menée au journalisme. Ça et mon désir (voire besoin) d’aventure, d’action, de danger et d’impact dans la société, motivé par les si attrayants personnages que sont Spirou, Superman et surtout Tintin, tous journalistes. Enfin, bref, j’aime écrire, et aujourd’hui, j’aime à dire que l’écriture, c’est la moitié de moi, l’autre étant le théâtre, mon autre grande passion.

Une part de moi: le théâtre

J’ai eu quelques occasions de combler ma passion théâtrale, au cours de ma vie. La plus marquante jusqu’à maintenant est certes le personnage parmi les trois plus importants du spectacle qu’on m’a donné de jouer dans la première édition du La Nouvelle Fabuleuse ou les Aventures d’un Flo, spectacle à grand déploiement du Saguenay – Lac-Saint-Jean, région d’où je suis native. Mais il y a une autre expérience de théâtre que j’ai vécue et qui me tient particulièrement à cœur en ce moment: l’écriture collective d’une pièce théâtrale avec un groupe d’amis géniaux, et la production jusqu’à la présentation (il y a peu de temps) de cette pièce. Ce fut une expérience des plus amusantes de faire cela avec mes amis talentueux, en plus du plaisir que j’avais à jouer le personnage si troublant qu’était le mien…

Moi: la chrétienne

Si l’écriture est la moitié de moi-même et que le théâtre en est l’autre moitié, Dieu, lui, est toute ma vie. Ça a toujours été ainsi dans ma vie. Au primaire, déjà, Jésus était mon meilleur ami. C’est l’héritage que m’ont légué mes parents en m’élevant, mais je me suis bien vite approprié cette foi qui était leur. En grandissant, je me suis aperçu que je ferais toujours face à beaucoup de préjugés à cause de la foi catholique qui est mienne, mais il a toujours été hors de question que je renie qui je suis pour plaire, quel que soit mon besoin d’être acceptée.

Heureusement, en vieillissant, j’ai pris de l’assurance, et de la petite fille hyper gênée que j’étais, je suis devenue une jeune femme capable de s’affirmer. J’ai eu quelques occasions de parler de ce en quoi je croyais avec quelques camarades, cette année, et ça m’a fait du bien, parce qu’en discuter avec d’autres implique que ces autres l’acceptent. Et puis, pourquoi ne l’accepteraient-ils pas: je suis de si bonne volonté et j’accepte si aisément moi-même ce qu’ils sont!

Mes origines et mon avenir

Je suis deuxième d’une famille de sept enfants, j’ai vécu toute mon enfance dans le très joli village de Saint-Prime. Mes frères et sœurs, pour moi, sont mes meilleurs amis, et mon village, il restera toujours dans mon cœur.

Mon avenir, toutefois, je le vois à travers le monde, à faire du journalisme international, à organiser des missions humanitaires. Car à mes yeux, si mon village restera Saint-Prime et mes meilleurs amis, mes frères et sœurs, ma maison, c’est le monde, et ma famille, l’humanité.

Valérie

Att producera uppföljare till tidigare succéer förekommer inom alla konstarter; ibland är det för att någon faktiskt har någonting att tillföra, men oftast är det rent kommersiella intressen som ligger bakom. 

Bra

Mindre bra

Böcker som Scarlett, uppföljare till Borta med vinden, och filmer som En amerikansk varulv i Paris visar hur illa det kan gå när inte längre upphovskvinnan/mannen är inblandad. I seriernas värld är det här snarare regel än undantag; för alla serier som Tintin som avslutades i och med Hergés död finns det tio som Blixt Gordon som fortsatte långt efter det att Raymond lämnat den. Sen finns det serier som Asterix och Lucky Luke, där kvalitén sjönk rejält efter att manus-författaren Goscinny avlidit, trots att seriernas ursprungliga tecknare fortfarande fanns kvar (Uderzo ska ha en eloge för att han försökt skriva manus själv, men gud sig förbarme vad usla de är…). Jag har precis läst två moderna uppföljare till två klassiska serier i den fransk-belgiska traditionen där man angripit problemet med uppföljare på radikalt olika sätt, båda med viss framgång. Först ut är The Strange Encounter, en engelsk utgåva av Blake & Mortimer-äventyret L’Étrange Rendez-Vous skapat av Benoit och van Hamme.

Mysteriet

Pratglädje

Målet för albumet är tydligt: Det är en pastisch på Jacobs verk, det vill säga det ska verka som om det var han själv som skapat det. Den här tidsresehistorien, med några gamla favoritskurkar i huvudrollerna (varav Olrik givetvis är en), utspelar sig liksom de klassiska albumen på 50-talet (1954 för att vara exakt), och det finns inte ens en antydan om påverkan från senare tiders serier. Det är lika mycket text som alltid, texten beskriver ofta exakt vad vi samtidigt ser, och  manuset är gediget. Kort sagt, för den som gillade Jacobs original är det här en utmärkt ersättning. Det går inte att anklaga Benoit och van Hamme för att vara nyskapande, men det är styvt gjort och definitivt läsvärt (för den som gillade de gamla Blake & Mortimer-albumen alltså).

Greven av Champignac och Zafirs ungdomskärlek Miss Flanner ligger för döden

Det andra albumet är Spirou-album nummer 49: På uppdrag av Z, skapat av Morvan, Yann och Munuera. Här är det däremot fråga om en radikalt annorlunda serie om man jämför med Franquins klassiska version, eller för den delen med Fourniers eller Tome/Janrys urvattnade efterföljare. Teckningarna är ganska långt från den klassiska fransk-belgiska stilen, i en betydligt modernare stil, och manuset likaså. Jag misstänker att för många Spirou-fans är det här närapå ett helgerån, och en snabbtitt på läsaromdömen på franska Amazon bekräftar att det här albumet inte uppskattas högt.

Spirou besöker en yngre version av sig själv från Gorillan och guldgruvan

Det är inte det första Spirou-albumet i en ny stil. Spirou har utsatts för flera olika artisters tolkningar; en del officiella, som Yves Chalands nyklassiska variant eller Morvan/Munueras tidigare album, en del inofficiella, som Lewis Trondheims homage (som det vore trevligt om exempelvis Komika gav ut, hint-hint!). Personligen uppskattar jag det här angreppssättet mer än Blake & Mortimer-varianten; det är intressantare att se vad en Spirou av idag skulle kunna vara än en strid ström av album i en visserligen trevlig men ändå daterad stil.

Inte för att På uppdrag av Z är ett mästerverk; det knakar lite här och var i historien, och en del repliker är rejält otympliga. Och att sen historien är en tidsresehistoria som utmynnar i att alla tidigare Spirou-historier inte längre har inträffat gör knappast fansen gladare! Men historien fungerar i det stora hela, även om just det här albumet med sina rikliga referenser till Franquins Spirou nog blir rätt obegripligt om man inte läst dem. Tyvärr verkar det inte bli flera album i den här stilen eftersom de sålt så dåligt vilket jag tycker är synd; att gå tillbaka till Tome/Janrys med fleras version av Spirou verkar väldigt fantasilöst.

Spirou i den moderna världen

J’espère ne pas vous apprendre qui est ce petit diablotin (euh oui, je ne fait pas ici allusion à quelqu’un qui a fait un rêve). Ce petit monstre orange se trouve dans beaucoup d’hebdomadaires et qutidiens. Et fait je n’ai pas envie de le présenter et je vous conseillerais plutôt d’aller voir le gag du jour et vous comprendrez assez vite de quoi il est question. Il y a quelques années j’aimais (surtout pendant le blocus) attendre minuit passé pour recevoir par mail ce gag du jour mais ils ne le font plus. Je vous conseille fortement de lire quelque case des aventures de ce petit démon, d’un labrador qui fait honte à sa race et d’une victime humaine du démon qui selon le mythe aurait volé du papier hygiénique à son lieu de travail et paye son erreur en ayant cette calamité au quotidien.

Pour finir, je vais vous faire une petite liste non exhaustive que je vous conseille de lire, découvrir ou offrir :  Garage Isidore (dont le nouveau dessinateur vient de ma contrée), Game over, Green Manor (qui est un recueuil en trois tomes d’histoires courte dans un univers assez étrange), Parker et Badger, Les Femmes en blanc, Plunk et je vais m’arrêter parce que je vais certainement en oublier. D’ailleurs voyez la liste des éditions Dupuis qui est fort fort longue. Je ne pense pas faire a priori faire de billet sur ces bandes dessinées mais je voulais quand même les citer pour ceux qui auraitn l’envie de plonger dans des livres à philactères mais sans savoir où aller.

Néanmoins, il y a une autre oeuvre qui (si je ne me trompe) n’existe pas en album mais que l’on ne peut lire que dans le magazine Spirou que j’ai beaucoup lu dans mon jeune temps. Je vous présenterai aussi Charlie, une BD qui m’a assez (en fait je sais pas quel qualificatif mettre). Voila, je pense que c’est tout.

Ce dernier tome, quatorzième du nom, est dans la lignée de la série. On voit apparaitre à la fin de celui-ci un nouveau personnage (je vous laisse deviner quoi) mais comme le principe le veut, il n’y a pas vraiment d’histoire dans la suite des planches. Il n’y a qu’une seule chose que je regrette, c’est que Dupuis, pour faire la promotion de ses album, publie à l’avance dans des hebdomadaires ou des quotidiens une partie des planches. Cela m’a donné une légère déception de constater que je connaissait une partie des gags.

C’est finalement une bonne tranche de plaisir de lire les préquelles de ce grand aventurier et pour paraphraser le texte introductif très métalangagier du Petit Spirou : quand j’étais petit, il n’y avait que le grand Spirou et quand j’étais un peu moins petit, j’ai découvert le Petit Spirou. En fin de compte, je ne lis plus que les aventure du Petit Spirou pour une raison toute simple, en fait je suis fan de Tome et Janry qui sont les seuls à avoir jamais réalisé ce spin off contrairement au grand Spirou qui aura connu de nombreux papas. Je n’ai pas lu beaucoup de grand Spirou et n’aime plus les nouveaux qui ne sont plus de ces deux auteurs.

Vous allez découvrir que je lis beaucoup les éditions Dupuis parce que je vais vous parler prochainement d’autres œuvres de ces éditions.

Saludos muchachada!

Spirou y Fantasio en Nueva York, Tome & Janry

Si en el cine de aventuras es inevitable mencionar al mítico Indiana Jones, en el mundo del cómic europeo dicho término va ligado como una segunda piel a Spirou y Fantasio. Una pareja de audaces reporteros que se embarcan  en aventuras insólitas a salto de viñeta, aunque lo que sin duda lo han hecho grandes no es tanto las peripecias en sí, sino el carisma con el que rodean e incluso bordan esas historias quienes han adoptado a estos dos personajes.

Virus, Tome & Janry

Spirou es una creación que ha tenido muchos padres adoptivos, su dibujante original Rob-Vel, lo creó en el lejano y arduo 1946, y desde entonces Spirou ha crecido a manos de distintos lápices. Y aunque le pese a su autor original (cosa que dudo), Spirou y Fantasio siempre serán recordados por su época dorada a manos del artista André Franquin (un monstruo del cómic al que algún día le dedicare un post solo para él), quien dotó a los personajes del carísma que han heredado a día de hoy. Franquin adopto un personaje casi de tira cómica, y lo hizo crecer hasta la altura de aventurero, dotando a las historias de un entretenimiento audaz, sin olvidar nunca el medio en el que se movía: la comedia. Fue, además, y para mayor gloria de su autor, quien introdujo un personaje que rivalizaba en protagonismo con los dos reporteros, el impredecible Marsupilami.

Cabe destacar que Franquin era un genio,un mente sin duda privilegiada con manos dotadas de un talento que perdura inigualable. Pero todos los grandes genios proyectan largas sombras, y la que arropaba a Franquin en los largos inviernos no era especialmente benélova con él. Una depresion le afecto a tal punto que se vió en la obligación de detener la publicación semanal de QRN en Bretzebulrg que hacía para la revista Spirou. No dejeís de leer este intersante artículo al respecto publicado en  blog Sutilezas, aunque os advierto, es muy recomedable haberse leido con anterioridad el album mencionado.

Otros autores recogieron el testigo, de los que podréis saber mas en la wikipedia, pero yo destaco sobre todos ellos, a  Philippe Tome y Janry, guionista y dibujante respectivamente. La etapa de estos dos grandes autores es un renacer de Spirou y Fantasio, una explosión de colores y trazos atrevidos, junto con historias contemporáneas que no desmerecían a sus predecesores, jugando con la fantasía, la aventura, e incluso, con lo mas cotidiano. Además, se atrevieron a desmitificar al héroe, haciendo una serie paralela sobre la infancia de Spirou, en unos álbumes que desatan la nostalgia, ternura y malicia que debió suponer la infancia del botones mas conocido del mundo del comic (con permiso de Sacarino, por su puesto), me refiero, claro esta, a la serie: El Pequeño Spirou.

Actualmente, estos personajes han vuelto a la vida (definitivamente, son inmortales) de la mano de  Jean-David Morvan(en la maquina es escribir) y José-Luis Munuera (en el tablero de dibujo), y aunque he tenido ocasión de valorar su trabajo, que futuramente reseñare como es debido, debo decir que aunque los guiones carezcan de la gracia de antaño, no sucede lo mismo con Munuera, quien  logra homenajear con galardones de reluciente resultado a los personajes popularizados por Franquin.

Spirou y Fantasio en Tokyo, Morvan & Munuera

Y por ultimo, mi recomendación personal, para quien no conozca estos comics:

De Franquin:”QRN en Bretzelburg“, impresionante comic de unas 80 paginas que no tiene desperdicio…
De Tome y Janry: a pesar de lo difícil de la decisión, me quedaría con dos álbumes (ya que es la misma aventura en dos entregas), “Con el agua al cuello” y “El Valle de los Proscritos“, sobre todo por este último, donde demuestran que para contar una gran aventura, no hacen falta grandes artificios. Prometo que hare su reseña individual en un futuro no muy lejano, en una galaxia muy cercana.

___ ___

Como cierre, advertiros que en España la editorial Planeta Agostini ha tenido a bien publicar una serie de tomos recopilando las aventuras de Spriou y Fantasio realizadas por el maestro Franquin, con historias inéditas, fragmentos eliminados en la edición album, y para que os pique más, en un precioso blanco y negro… casi nada.

Franquin luciéndose en blanco y negro

Fuentes:

Wikipedia

Sutilezas

Hasta otra, zagales!

Fa-Kun

Siempre Dibujando

Eso es lo que ha debido pensar el perro de la viñeta de Avoine. Os preguntaréis el porqué de un dibujo en el que un perro le come la mano a un hombre… y nuestra respuesta es bastante peregrina. Queríamos mostraros la gran tradición belga del cómic y esta tira nos pareció muy ocurrente para mezclarla con nuestro blog.

El dibujo que os presentamos, al igual que muchos otros, está en el Museo del Cómic de Bruselas, algo que no debería perderse nadie. Esto no se come, pero alimenta nuestro espíritu y nos hace sentir parte de una historia de tebeo.

La sociedad belga, en general, está completamente dividida entre su predilección por Tintín o por Spirou. Son diferentes, mucho, pero el carisma que tiene cada uno de ellos, es más que suficiente para poder escuchar alguna conversación sobre este tema. Este museo es el lugar donde podrás dirimir de qué parte estás, Pro Tintín o Pro Spirou. 

El edificio del cómic se encuentra en “Rue des Sables 20″ y seguimos pensando que si nos hemos saltado el eje de la cocina un poco, el tema estaba justificado.

P. D. Una vez metidos en harina de cómic, lo que tenéis que hacer es abrir bien los ojos y disfrutar de los inmensos murales que adornan las calles de Bruselas. Fueron de las cosas que más nos impactaron.