Voor sommigen van ons is de beruchte winterdip onvermijdelijk. Voor mij ook. Klote natuurlijk, maar we kunnen het wel zo leuk mogelijk maken!

Tip 1: Pepernoten. Toe maar, eet je er maar door heen.

Tip 2: Kerstliedjes. Ook al is het misschien nog lang geen Kerst, het is geen schande om nu al los te gaan op Last Christmas. Ik doe het ook.

Tip 3: Aitor Mateo. Werkt tien keer beter dan een elektrische deken.

Tip 4: Nieuwe laarzen. Voor bij het nieuwe jurkje natuurlijk.

Tip 5: Film kijken met een drankje tot je slaapt. Acht uur non-stop is mijn record. Na die uurtjes raakte ik in diepe slaap met mijn fles Baileys op mijn buik, kerstmuts op mijn hoofd. De rest van het gezelschap was al lang van de wereld.

Tip 6: Sloffies en ‘hot chocolate’. Mocht Aitor je plannetje finaal in de soep gooien, heb je altijd je warme chocomel nog.

Tip 7: Een warm bad met bubbels. Met champagne. En een inzeper.

Tip 8: Kaarsen. ‘Baby it’s cold outside, let’s stay in.’

Tip 9: Een fluffy bed. Blijf maar lekker liggen.

Tip 10: Sporten. Get your ass out of bed and get rid of those love handles. Ze mogen dan warm zijn, maar ik heb ze liever niet. Plak een plaatje op van een te wensen eindresultaat en blijf gemotiveerd!

Mrs. Pina Colada.

-

Have a very hot winter!

Van testjes gesproken.. op 11 januari mag ik sport testen gaan afleggen.
Medische sport testen welteverstaan.

Een spierverrekking of een scheurtje voel je maar als er wat mis is met je hart ligt dat toch weer totaal anders.
Ik vond het daarom niet zo een slecht idee om ook dat eens een keertje te laten checken.

Misschien is het op zich geen slecht idee dat lopers of sporters van welk kaliber ook, dat eens laten doen.  Zou de onze overheid dat trouwens niet wat kunnen aanmoedigen?

Dan toch maar naar de eigen vertrouwde huisarts in mijn geboortestad geweest omdat niets van de dokter uit mijn woongehucht hielp. Met intussen onnoemelijk veel pijn aan de borstkas, helemaal rechts onder de arm en achter op de rug. Definitie van deze pijn: zelfs bij gewoon inademen voelt het alsof ze met een slijpschijf je ribben doorboren. Oh, en ik had nog een stuk of vijf andere pijnlijke dingen: een achterhoofd dat zowat uit zijn voegen lijkt te barsten, keelpijn, gezwollen klieren, oorpijn, …

Blijkt dat ik nog altijd heel zware sinusitis heb (voor minder dan medium gaan we hier niet), niet meteen de meest van toepassing zijnde medicatie had gekregen en dat dat ding dus bleef aanslepen. We gaan daar geen spel van maken.

Door het vele hoesten heb ik blijkbaar spierscheurtjes in de ademhalingsspieren opgelopen. Voor zoiets cools gaan we dus ook geen spel maken, ik vind dat nogal een geestige oorzaak van mijn ribbenpijn.

Ik moet veel rusten, zei meneer Doktoor. Ik heb maar van ja geknikt, ‘k moest nog naar ‘t werk.

Ik mag een maand niet sporten, zo sprak meneer Doktoor. Ik heb geprobeerd om heel teleurgesteld te kijken en half in shock te zeggen: “Een maa-aand? Zo lang zeg? Goh…”, maar hij had het door dat ik daar geen enkel probleem mee zou hebben, met zo’n maand niet sporten. Een maand wél sporten daarentegen…

In een reactie na mijn blog over het behalen van mijn streefgewicht werd me gevraagd wat voor sport ik doe en dat is niets anders dat ik mezelf zo’n 2 a 3 keer per week naar de sportschool sleep. En ik moet toegeven, soms heb ik echt geen zin om te gaan en blijf ik liever in mijn bed liggen, maar zodra ik mijn sportoutfit aan heb en er eenmaal ben ga ik er 100% voor.

Ik begin mijn workout met 15 minuten fietsen, iets waar ik echt een hekel aan heb, op 1 of andere manier krijg ik het zadel nooit goed gezet en heb ik na 15 minuten ook echt last van een zere kont. Maarja het is wel weer een goede manier van een warming up dus die zere kont neem ik maar voor lief! Ha! Daarna train ik mijn buikspieren op de abdormal crunch wat in principe hetzelfde inhoud als sit ups, maar nu zit je in een apparaat. Daarna ga ik 15 minuten schaatsen – wij noemen het schaatsen,  ik weet namelijk niet hoe het apparaat in het echt heet, maar als je alles ingesteld hebt staat er op de monitor ”begin met schaatsen” dus vandaar het schaatsapparaat – en daarna spring ik nog voor zo’n 15 minuten op de crosstrainer en daarna roei ik me helemaal suf op het roeiapparaat die ik standaard instel op 2 km. Heel soms wil ik nog weleens op de loopband stappen of een aantal oefeningen doen op de trilplaat. Maar na al deze dingen gedaan te hebben ben ik echt bekaf en vind ik het wel weer goed geweest!

Sinds ik mijn streefgewicht behaald heb worstel ik alleen nog een beetje met hoe ik mijn workout ga aanpassen, want degene die ik hierboven beschreven heb is ingesteld op afvallen en het volgen van een dieeet. Ik denk dat ik het ga afwisselen, de ene keer wel de crosstrainer en dan geen roeiapparaat of het fietsen verwisselen door eerst te gaan schaatsen ofzo, en zowiezo een stuk rustiger aan doen want eerst ging ik echt tot mijn uiterste. Ik moet ook toegeven dat het sporten echt enorm geholpen heeft, ik heb nu veel meer conditie en zit ook veel lekkerder in mijn vel! Sporten is dus voor iedereen een aanrader!

Sporten voor je plezier én voor de prijzen, daar gaat het om. Je gelukkig prijzen als het lukt, als het niet lukt gewoon weer doorgaan tot het uiteindelijk wel gaat lukken. Een mens is nooit te oud om te leren. Let wel op de prijs die je er voor moet betalen. Vandaar de melancholische setting, want het gaat wel eens ten koste van anderen… Of van jezelf als anderen niet met je kunnen leven. Maar ik draaf door. ‘Be a good sport old chap’. Cheers!

Ik heb het gehaald. Veertig kilometer. Trots, maar kapot. Typen doet pijn, dus later meer…

Morgen ga ik mijn grenzen verleggen. Ik ga met mijn vrienden naar Scherpenheuvel stappen. Een afstand van 40 kilometer. Vraag mij niet hoe, wanneer, waar of waarom, want ik weet het niet. Ik weet niet hoe, want ik heb er helemaal de conditie niet voor. Ik weet niet wanneer, want ik kan totaal niet inschatten of we er acht, tien of twaalf uur over zullen doen. Ik weet niet waar, want ik heb geen oriëntatievermogen en heb de routeplanning dus overgelaten aan een medestapper. En ik weet al helemaal niet waarom. Het is een goed voorbeeld van een idee dat ontstaat in een gekke bui op café en dan later toch weer boven water komt.

Het is allemaal mijn eigen schuld. Ik vertelde mijn vrienden een aantal weken geleden, tijdens een gezellig avond op een terrasje, het verhaal van een ex-medestudent die te voet op weg was naar Santiago de Compostella. Hij was helemaal alleen op stap, en via Facebook konden de geïnteresseerden zijn tocht volgen. Ik was daar danig van onder de indruk, en deelde mijn bewondering met mijn maatjes. Ik droom al lang van zo’n grote pelgrimstocht, maar voor zoiets heb je een goede conditie, doorzettingsvermogen, geld en heel veel vakantiedagen nodig. Met die doorzetting zit het wel snor, maar mijn conditie is nog in de opbouwende fase (hoera voor eufemismen) en mijn geld en vakantiedagen zijn op. En toen zei iemand: “Waarom gaan we niet gewoon om te oefenen al eens naar Scherpenheuvel?”

Het voorstel werd eerst wat weggelachen. Dat zouden we toch nooit kunnen, zo’n afstand op één dag wandelen? Of toch? Misschien was het wél haalbaar, met een goed plan en een strakke voorbereiding? En we zijn toch helemaal niet gelovig, waarom dan juist Scherpenheuvel? Of kunnen we dat gewoon als een symbolische plek zien? Beetje bij beetje werd het plan concreter. Gedreven door enthousiasme (en alcohol?) namen we onze agenda’s erbij en legden we een datum vast. Achteraf werd de datum naar achter verzet, omdat we toch wat meer voorbereidingstijd nodig hadden. En je weet wat ze zeggen, uitstel is meestal afstel.

Maar nu, een paar weken later, is het toch zover. Morgen vertrekken we om 9 uur ’s ochtends, gewapend met een rugzakje vol graanrepen, extra kousen, water en pleisters voor op de blaren. We hebben zelfs een heuse volgauto, die ons kan voorzien van extra water en aanmoedigingen. Maar ergens in mij zegt een klein stemmetje dat die volgauto ook wel handig kan zijn als ik het niet meer zie zitten. Ik wil mijn best doen, maar ik wil ook realistisch blijven. En ik wil vooral ook plezier hebben, dus daarom heb ik mezelf beloofd dat het geen schande is om op te geven. Het is niet erg als ik na drie kilometer al aan de kant van de weg lig te wenen, want het is maar voor de lol! En als ik het wonder boven wonder toch zou halen, dan brand ik een kaarsje voor mezelf. Dat heb ik dan wel verdiend. Wish me luck…

Sinds ik een tijd anti-depressiva heb genomen ben ik wat bijgekomen en ookal ben ik nu al even met de AD gestopt, ik krijg de kilootjes er moeilijk af… Volgens mijn dokter heeft deze depressie  - hoewel nu dus ‘genezen’ – en de spanningen die dit met zich meebracht een spastisch colon ontwikkeld (ook wel prikkelbare darm syndroom (PDS) genoemd). Hierdoor heb ik heel vaak een erg opgeblazen buik, om nog maar te zwijgen van de pijn die dit veroorzaakt.

Maar aan het PDS op zich ben ik wel gewoon geraakt… Het is de combinatie van dat kilootje teveel en dan ook nog eens een opgeblazen buik door het PDS dat mij echt onzeker maakt. Ik kan in een heel aantal leuke kleren niet meer in en voel me soms echt te slecht om weg te gaan nadat ik kleren heb zitten passen om me mooi te maken… Ik ga twee keer per week sporten (1 keer zwemmen en 1 keer step in groepslessen) en probeer echt m’n best te doen. Maar bij een zittende job / stage is het niet zo evident om veel te bewegen overdag.

Het PDS heeft ook nog op andere manieren een effect op mijn (sociale) leven: ergens gaan slapen of samen gaan kamperen, in een jeugdherberg slapen schrikt me enorm af en ergens nog terecht: de buikpijn van het PDS wordt grotendeels veroorzaakt door het teveel aan lucht dat in mijn darmen zit en zoals de dokter het zo mooi zei “zit er niets anders op dan dat weg te laten”. Maar in gezelschap is dat niet altijd even evident, laat staan mogelijk…

Aan dat laatste zal ik wss niet meer veel kunnen veranderen, en aan een buikje dat soms helemaal bol gespannen staat van de lucht ook niet (slik). Maar dat moet dan maar een extra motivatie zijn om wél meer aan mijn figuur te doen, want ik wil me zo graag weer wat beter in mijn vel voelen

Ik hoop echt dat ik mijn figuur op korte tijd terug kan krijgen… Ik heb gewoon geen zin om me steeds slecht te moeten voelen, me af te vragen wat anderen van me denken terwijl ik een paar jaar geleden zo zelfzeker was. Zelfs shoppen eindigt soms in een heel trieste bui omdat ik allerlei leuke spullen gewoon niet mooi vind bij mezelf.

Maandag is het verjaardagsfeestje van K. en woensdag is er een kotfeestje (bowlen). Ik ben nu al bezig met wat ik zou kunnen aandoen om er toch mooi uit te zien en me niet de hele avond dik te moeten voelen… Hoe ik best zit en wat ik zeker niet mag eten… En voor een buitenstaander klinkt het misschien onaannemelijk, maar ik ben altijd mager (niet te, maar gewoon) geweest en voelde me altijd goed en dat maakt het nu eigenlijk alleen nog erger omdat ik foto’s van even geleden met nu vergelijk…

Tot slot nog een laatste overpeinzing: er zullen best wel mooie kleren zijn (en ik heb er wel) die ook passen bij mijn figuur. Maar die zijn dan steevast duurder. Vroeger kon ik gewoon in Zara of H&M een supermooie outfit bijeen scharrelen voor ik vertrok naar een feestje. Nu ben ik verplicht om duurdere kleren te kopen want een kleine maat gewoon groter kopen heeft meestal geen mooi effect. Als je dan bedenkt dat ik nu met mijn (onbetaalde) stage en het feit dat ik een deel van mijn huisvesting zelf betaal het geld niet echt voor het rapen heb, is dat dus een extra domper op de feestvreugde…

Ik zal blij zijn als de dag om is, als ik alles hier wat gekuist heb en op orde heb gelegd en kan beginnen aan een nieuwe week met nieuwe doelen en dromen…

]]> http://slimslank.wordpress.com/2009/10/07/olifantjes-tillen/ Wed, 07 Oct 2009 12:08:49 +0000 slimslank http://slimslank.wordpress.com/2009/10/07/olifantjes-tillen/

Tegenwoordig ga ik regelmatig naar de sportschool. Zo’n 3 keer per week een uurtje in een zaal aerobics of Zumba en daarnaast doe ik ook nog wat fitness en cardio oefeningen. Afgelopen maand heb ik weer goed mijn best gedaan. Jammer genoeg zie ik daar nog weinig van op de weegschaal. Ik blijf wel gewoon bewegen, het wordt steeds leuker. Nooit geweten dat ik ooit olifantjes zou gaan tillen.

Ik heb ontdekt waarom mensen te weinig aan lichaamsbeweging doen: het is onmogelijk om er elegant uit te zien tijdens het sporten. Of toch zeker tijdens het lopen. Je kan proberen, maar het zal je niet lukken. Een mooie outfit, een flesje water van een cool merk, je haar perfect in een paardenstaart,… Allemaal leuke hulpmiddeltjes, goed geprobeerd maar toch nog steeds nul punten. Die outfit zal al snel vol zweetplekken en watervlekken uit dat coole flesje zitten, en je haar zal na vijf minuten lijken op een dode, natte rat die iemand tegen je hoofd gesmeten heeft. Zoals veel vrouwen wel weten, kan een outfit gemaakt of gekraakt worden door het bijpassende schoeisel. Maar ook daar kan je geen greintje hoop op vestigen. Dat heb ik het voorbije weekend zelf mogen ondervinden.

Een paar weken geleden besloot ik samen met een vriendin te beginnen aan een loopprogramma. Zij gaat Start To Run volgen, ik stelde zelf mijn eigen programma samen op de site van Asics. Tegen het nieuwe kalenderjaar moet en zal ik vier kilometer kunnen lopen in exact 32 minuten. Een heel ambitieus idee als je weet dat er momenteel een ambulance stand-by moet staan als ik nog maar dénk aan een minuutje rustig lopen. In de fitness is fietsen geen probleem voor mij, roeien lukt vlotjes en zelfs de treadclimber (what’s in a name?) kan ik makkelijk trotseren. Maar lopen lukt mij niet. Niet alleen mijn uithoudingsvermogen laat te wensen over, maar ook mijn loopstijl is niet om aan te zien. Ik wijd er niet graag over uit, maar laat ons zeggen dat ik er op de loopband meestal uitzie als een kruising tussen een huppelende hobbit en een schaap in galop. Maar elk excuus om nieuwe schoenen te gaan kopen is goed voor mij, dus begon ik aan het grote loopavontuur. Joepie, een nieuwe sportoutfit en leuke nieuwe schoenen! En die betere conditie wil ik er ook wel nog bijnemen.

Het afgelopen weekend had ik met mijn vriendin afgesproken om loopschoenen te gaan kopen. We waren superenthousiast en hadden op voorhand al besproken hoe onze perfecte schoen er moest uitzien. Zwart, subtiel, met niet te veel kleuren. Hij moest vooral niet opvallen, zodat we hem misschien nog konden dragen onder onze dagdagelijkse outfit. Met die voornemens liepen we de sportwinkel binnen. Ons enthousiasme voor het lopen verdween als sneeuw voor de zon toen we het aanbod zagen. Alle schoenen waren wit, gecombineerd met een lelijke fluo kleur. En die bobbelige hoge zolen, ik weet dat die nodig zijn voor steun en een goede loophouding, maar moeten die nu echt zo zichtbaar zijn? Het hele idee van sporten om, zoals in mijn geval, gewicht te verliezen, is zo tegenstrijdig. Je doet het om er beter uit te zien, maar terwijl je het doet zie je er slechter uit. Gelukkig waren er wel leuke broeken en topjes in de winkel, zodat we niet alleen met schoenen en teleurstelling naar buiten liepen. Maar toch… Uit pure frustratie zijn we in de Panos een groot stuk pizza gaan eten. Het heeft mij gesmaakt, maar vijf minuten later besefte ik dat ik nu extra lang zou moeten lopen om al die calorieën er terug af te krijgen. En om te lopen moet ik mijn nieuwe foeilelijke oranje schoenen dragen. Grrrrrrr. Evy, wanneer breng je nog eens een nieuw boek uit? Start To Ballet, is dat geen goed idee? Ik heb toevallig hele mooie ballerina’s zien staan in de winkel…

Zumba is een feestje en de muziek swingt. Ik ben ook begonnen met deze nieuwe rage. Je kunt (volgens een onafhankelijk onderzoek aan een of andere universiteit) wel 1000 kcal per les verbranden. Geen idee of dat ook zo is, wel weet ik dat ik na afloop drijfnat van het zweet ben en dus een heleboel gewicht alleen aan vocht alweer kwijt ben geraakt.

Ik geef het toe; ik ben gezwicht. Gezwicht voor het opzwepende ritme van zumba waar iedereen al maanden zot van loopt.  Ik ben er helemaal voor naar Nederland moeten reizen, maar vanavond was mijn eerste les. Een uurtje van salsa, meringue, Enrique Iglesias en andere, heupwiegende deuntjes. Het heeft wel iets; al die vrouwen aan het shaken met hun heupen. Die ene man achteraan zal het wel eens zijn met mij, denk ik. Hij heeft wel ook wel erg zijn best gedaan, moet ik toegeven. Zijn shirt kon je uitwringen.

Zumba dus: handen en armen van links naar rechts, voeten en benen van voor naar achter en dat met, zoals ik al zei, heel veel heupwiegen. Volgens de boekjes zou je er 500 tot 1000 calorieën (ik schaam me nu even dat ik hier de schrijfwijze van heb moeten opzoeken…) per uur mee verliezen. De instructeur, een vrolijke krullebollige twintiger, zei zelf dat de range wel heel breed is en dat het allemaal afhangt van de mate waarin “je je lijf erin gooit”. Ik moet wel toegeven dat de beloftes van diezelfde boekjes niet helemaal gelogen zijn. Na een uurtje en een goeie douche voel ik me niet alsof ik minstens 500 calorieën heb verbrand. Ik heb gezweet en buiten adem geweest, maar nooit om te zeggen “nu kan ik niet meer”; een gevoel dat ik normaal wel associeer met sporten.

Zumba dus. Ik blijf het doen. Alleen al omwille van de latinmuziek. Ik heb ook enkele leuke mensen leren kennen en dat stimuleert. Wat zou ik hier trouwens anders hele dagen zitten doen op mijn kamertje?

Zumba dus: proberen!

De triathlon van Antwerpen ‘11 is mijn trainingsdoel waar ik de komende 2 jaar voor ga trainen! Omdat ik niet wil dat ik simpelweg mijn trainingsgegevens ga invullen op saaie excel-lijsten, heb ik besloten om alles op een weblog te zetten. Zo hoop ik mensen advies te kunnen geven en andere mensen aan te sporen om ook beginnen te sporten. Je zal hier niet alleen trainingsgegevens kunnen raadplegen maar ook mijn ervaringen kunnen lezen.

Bij ons op de sportschool houden ze 1 keer in de 3 maanden een evaluatie. Je doet dan een fitheidstest en je gaat op de weegschaal staan die van alles meet. Ik heb een paar jaar geleden bij de opening van de sportschool zo’n evaluatie gedaan en afgelopen week, 3 jaar later, pas de volgende evaluatie gedaan. Ik heb gewoon nooit een afspraak gemaakt. Aan de sportschool lag het niet want ik kreeg herhaaldelijk herinneringen om even een afspraak te maken. Omdat ik de afgelopen weken weer aan het afvallen ben waren de resultaten minder erg dan ik verwacht had. Verrassend was wel dat de waarden van 3 jaar geleden en nu bijna dezelfde zijn. Zelf weet ik dat ik in de tussenliggende periode iedere keer weer kilo’s aan ben gekomen en ook weer ben afgevallen. Ja, duidelijk het jojo-effect. Ik zit nog net boven de 80 kilo, maar mijn vetpercentage gaat gelukkig, ook al is het langzaam, omlaag. Ik heb nu wel over 3 maanden een afspraak gemaakt voor de volgende evaluatie. Ben benieuwd wanneer ik door de magische grens van 80 ga, want het is al een tijd geleden dat ik onder de 80 kg woog.

Gisteren had ik last van pijn in mijn onderrug. Normaal zou ik dan gewoon een tijdje niet gaan sporten, maar ik dacht bij mezelf dat bewegen alleen maar goed kan zijn. Mee huppelen in een klasje leek me niet de oplossing. Ik ben dan te enthousiast en heb zo een verkeerde beweging gemaakt en ben dan verder van huis. Ik ben toen een rondje ijzer gaan tillen. Voordat ik op de fitnessapparaten begon was ik me aan het warm lopen op zo’n cardioapparaat. Het was vrij rustig op de sportschool, totdat er ineens allemaal jongemannen in groene kleding mij omringden. Het zijn de helden van mijn zoon, namelijk de FC Groningen spelers,die ook op onze sportschool trainen. Even later moesten ze bij een van hun trainers allemaal grondoefeningen doen zoals opdrukken, sit-ups en zo. Grappig is dat ik die oefeningen ook bij de Body Shape les krijg en ik had zo met ze mee kunnen doen… als ik niet zo’n last van mijn onderrug had.

Het kost wat moeite, maar dan heb je ook wat.

Een week voordat we op vakantie gingen besloot ik om een nieuwe camera te kopen die onderwater kan fotograferen en filmen. Ik vond een leuke Canon-camera op Ebay en bestelde deze. Het apparaat moest wel ‘helemaal’ uit Hong Kong komen. Maar hij was helaas niet optijd voor onze vakantie…

Tijdens de vakantie in Zwitserland heb ik vaak gedacht: “oh had ik nu die camera maar, dit is echt een perfect moment”. We hebben speleo, via ferrata en canyoningen gedaan tijdens onze reis door Zwitserland.

Dat zijn echt de juiste momenten om deze camera te gebruiken. Hij kan namelijk niet alleen tegen water, maar ook tegen schokken, vallen en koude temperaturen. Daarnaast past de kleur van het toestel perfect bij mijn nieuwe waterdichte jas

Na wat heen en weer gemail met de verkoopster (in het Engels uiteraard) en gebel met DHL kwamen we tot de conclusie dat het pakketje nog steeds in Utrecht lag en dat ik het kon halen.

Gister was de ‘grote’ dag en heb de camera natuurlijk meteen uitgeprobeerd. Alleen hier in Zeist kun je moeilijk canyoningen of iets anders gevaarlijks en nats doen. Dus vandaar dit filmpje van ons aquarium

Da’s nu toch niet te geloven! Sta ik om de andere dag te zweten op die crosstrainer, neem ik de fiets om overal naartoe te rijden binnen een straal van 5km, sta ik in de winkel de calorieën te tellen en let ik zeker wel op wat en hoeveel ik eet.

Is mijn lichaam nog steeds aan het teren op wat ik op reis in mijn kas heb gespeeld (oh, the shame)? Of zijn het mijn spieren in volle ontwikkeling die -zoals iedereen weet- meer wegen dan vet?

Waarom zegt de weegschaal dat ik aankom, terwijl ik zo mijn best doe? En ja, ‘t is zelfs een kersverse weegschaal, omdat ik begon te twijfelen aan mijn oude… misschien ben ik gewoon te ongeduldig, want ik ben dan ook nog maar een kleine twee weken bezig. Duh.

Het rare is dat ik me eigenlijk wel goed voel en het lijkt alsof mijn figuur al wat aan het inbinden is. Zelfs die ene jeans paste gisteren bijna weer als gegoten! Als ik mijn buik maar genoeg ingetrokken hield, that is.

Tja, het goede leven, de weerkerende rust, acht weken zonder stress…

Ik sleep hem zo meteen weer de living in, mijn crosstrainer!

Nieuwsgierig ben ik vandaag, tegen al mijn principes in, op de weegschaal gaan staan. Ik was bang dat er niets af zou zijn, ook al voel ik me energieker en heb het idee dat er heel wat vet aan het verbranden is. Uit ervaring weet ik namelijk dat mijn weegschaal eigenwijs is en vaak andere waarden aangeeft dan ik verwacht. Dus met angst in mijn hart, dat ik weer teleurgesteld zou worden, wachtte ik op het piepje, waardoor ik weet dat de weegschaal klaar is met meten (ik heb namelijk zo’n bijzondere weegschaal die van alles meet). Ik kon wel juichen, sinds tijden eindelijk weer een afname in gewicht en ook in vetpercentage, terwijl mijn spiermassa is toegenomen. Ik weeg nu 81,7 kg en heb een vetpercentage van 37,8%. Ik merk het overigens ook aan mijn kleding, het zit niet meer zo strak om mijn lijf. Die kilo’s zijn eigenlijk niet belangrijk, belangrijker is dat ik me goed in mijn vel voel (en dat doe ik) en dat ik weer in dat ene maatje pas.

Ik merk dat mijn conditie ook iedere dag beter wordt en het sporten steeds leuker wordt. Ik sport nu 3 keer in de week. Ik doe 2 keer een les Bodyshape. Tijdens deze les begin je met wat cardio oefeningen, waarbij je hartslag lekker omhoog gaat en je de verbranding aanzet. Vervolgens doe je oefeningen die goed zijn voor de 3 B’s (buik, billen en benen), maar ook oefeningen voor je armen en buikspieren om je lichaam weer in de juiste vorm te krijgen. De andere les die ik doe is Body Vive. Tijdens deze les ga je op oude nummers van vroeger allemaal oefeningen doen voor het hele lichaam gecombineerd met cardio. Deze les is low-impact en was ook de eerste les die ik ging volgen na al mijn blessures. Nu ik een betere conditie heb, doe ik na deze les nog een rondje fitness. Natuurlijk sluit ik het sporten af met een rondje sauna.Wat voor activiteiten doe jij om aan voldoende beweging te komen?