‘n Avond blogtuig.

De afgelopen dagen heeft u allen kennis kunnen nemen van mijn kersttoespraak. Door velen is de inhoud daarvan goed begrepen. Het unfollowen en ontvrienden van vage virtuele kennissen neemt enorme vormen aan. Hyves- en Twitterprofielen worden opgeheven en zelfs een enkel blog geeft aan opdoeken als een serieuze optie te overwegen.

Er was echter ook enig commentaar. Vandaar dat de RVD op zoek is gegaan naar een adviseur die het een en ander nog eens kan uitleggen, in voor u begrijpelijke woorden.

Toedels, Baas B_A

Met gepaste trots presenteert de Kroon: Ali C, Koning van eigen Deeg, oud-AdMod van WP tot Piq, n00b van Nerdt.

Piquanterieen is er nu ongeveer jaar. Als plek van licht en liefde voor ons allen. Een kribbe waarin vriendschappen worden geboren. Voor nicks die elders welkom zijn en ook voor nicks die in menig herberg een (perma)ban aan de virtuele broek hebben hangen.

Gelukkig zijn we hier niet alleen om onze naasten lief te hebben. We mogen ook naar hartenlust debatteren, het oneens zijn, elkaar een virtuele hak zetten en een gebbetje uithalen.

Maar tot welke grens? En tegen welke prijs?

Piquanterieen is een middel om mensen tot elkaar te brengen, maar wellicht vormen enkele medebloggers soms ook een barrière voor wie niet begrijpt en niet begrepen wordt. Tegen wil en dank is Piquanterieen een herberg voor wie niet wil begrijpen en voor wie niet begrepen wil worden.

Op ‘veilige’ afstand, schuilgaand achter hun schermen spreken enkele Judassen taal zonder compassie. Taal die ze IRL niet zouden bezigen lijkt me. Agressief gedrag en vuilspuiterij moet men maar als humor of sport beschouwen. Swifferen en moderaten wordt door enkelen beschouwd als een groter kwaad dan het beledigen van andersdenkenden, andersgeaarden en andersgekleurden.

Hare majesteit heeft gelijk:

“Niet het vreemd zijn maakt de ander agressief maar agressiviteit maakt de ander tot vreemde.”

Deze vreemde agressiviteit jaagt anderen deze prachtherberg uit, daarvan ben ik zeker.
Piquanterieen als plek voor iedereen is een utopie, daarvan ben ik inmiddels ook zeker.
Het kan anders, daarvan ben ik immer zeker geweest.

En hoe het met Judas is afgelopen? Daarover spreken we met Pasen verder.

CveD

Dat heb ik nou met spruitjes.

We hebben vanavond gegratineerde spruitjesstamppot (stoemp vind ik zo’n lelijk woord) gegeten, en dat was zalig lekker! Zelfs voor niet-zo-spruitjes-liefhebbers als mezelve was het lekker. Een beetje zwaar, en er was meer dan genoeg, maar dit is zeker voor herhaling vatbaar!