Fact: SSRIs work for PMDD. This is totally amazing news and has enabled me to reclaim a quarter of my life. You can suffer from PMDD if you have it yourself or if you have to live with someone who does. Either way, it’s awful.

It’s the hardcore version of PMS/PMT, and it affects 3 – 8% of women. Does the patient, regularly each month, wake up unable to stop crying long enough to get to work? Does she scream, yell, physically attack loved ones, dogs and furniture? Is she, for anything from 1 day – 2 weeks per month, unfit to be around vulnerable people? Does she break down weeping in the supermarket at the thought of all the poor poor vegetables that are going to be eaten? Does she have to refuse party invitations and plan holidays to fit around the week of madness? There are other physical symptoms (binge eating, pain, swollen breasts etc), and you don’t have to collect the whole set of symptoms for this diagnosis, but it’s the emotional symptoms that have always been my problem.

And now no more.

It’s amazing.

It’s totally amazingly amazing.

I can’t quite describe how amazing this is.

Having been to 5 doctors about this, I finally got to one (the fabulous Dr Waller) who allowed me to try an alternating course of Selective Seratonin Reuptake Inhibitors as recommended on various PMS/PMDD forums.

As I understand it, women with PMDD are intolerant to their own progesterone. This means that during the first part of the cycle (lots of oestrogen, low progesterone), they’re who they actually are. From ovulation, as the progesterone levels rise, the seratonin levels in the brain fall – so from halfway through the cycle I would become weepy and pissed off, peaking with 3 – 5 days of mayhem scattered at the ends of weeks three and four.

And I mean mayhem. If it weren’t for my partner’s superhuman powers of emotional endurance I would be single by now. There are dents in the walls of our house caused by my fists on those days. There are suicide letters I have to sheepishly destroy when my cycle finally kicks into oestrogen again. There are employees who are still scared of me. Think the first Mrs Rochester out of Jane Eyre.

And it’s all the more annoying because it’s so unnecessary. You know it isn’t you. You can’t help it. You lose the skin that enables you to carry on through daily life even though people are dying and the rainforest is being destroyed. Everything in your brain hurts: if it doesn’t make you sad, it makes you incandescently angry. It’s like the worst MDMA comedown you’ve ever had. Every month. With no “up” (actually I hear some people do get an “up” at the beginning of their cycle. That must be like hormonally-driven bipolar disorder).

Some people, such as psychologist Peggy Kleinplatz have challenged the labelling of this as a disorder. It’s just part of the natural order of things, apparently, and we’re wrongly isolating and labelling people as “mad” when in fact it would be more useful for them to have a hot bath and take agnus castus or magnesium. To which I say, fuck off Peggy Kleinplatz. You have obviously never had and never known anybody with this problem. It needs labelling so that it can be dealt with. A label is the first step to the medical establishment taking it seriously.

And all you have to do (wonderful, wonderful Dr Waller) is to take a low dose of SSRIs (I’m using sertraline) for 2 weeks per month. They take about 3 weeks to officially kick in in cases of depression, so you shouldn’t feel all that different because you never take them for that long. All they’re doing here is buffering up your plummeting seratonin levels during your bad weeks. Like water-wings. Like a life-belt.

I have been cheerful and slightly blasé for two weeks, and then my period started. Surprise! It’s years since I’ve been taken by surprise by my period. And now I’ve stopped taking the pills and don’t start again for another 2 weeks (during which time I can drink alcohol and generally carry on as normal).

I can’t believe I’ve wasted years of my life being a monster, when it’s so easy to fix. But regardless of that I have to remember to be grateful. It works, it works, it works! Life suddenly just got a whole lot better.

Link here:

http://urlet.com/suggestion.face

http://highboldtage.wordpress.com/2009/11/20/ssri-antidepressants-the-biggest-corporate-scam-of-all-time/

In the 1970’s the pharma industry started research on a new class of drugs.  It seems like humans sometimes get depressed and Pfizer saw an opportunity to cash in on our misery.  They started experimenting with a class of drugs called serotonin reuptake inhibitors.  Basically the goal was to manipulate the level of serotonin in the brain with the underlying idea that people with more serotonin were happier and less depressed, and those who had lower serotonin levels tended towards depression.

The idea that serotonin is a hormone that controls your mood was the subject of one of the early studies that were the scientific basis for the later marketing bullshit after the introduction of Prozac, Paxil, et al.  Simply put, a group of monkeys were observed for a period of time and it was determined which of the males were alpha males (they got the best food and the most females to mate) and the rest of the males (losers in the game of life.)  Once that determination was made, the monkeys were killed and the level of serotonin was compared to the social ranking of each monkey.  The research suggested that high levels of serotonin correlated with “success” and lower levels with “failure.”  The alpha monkeys had higher serotonin levels.

The first thing that pops into  your head when you really think about it is of course there is no way to know what a monkey “feels” like.  There is a great big assumption here that monkeys that are “successful” or “alpha” are somehow less depressed or happier than the other less blessed members of the troop.  This is just scientific idiocy.  After all, don’t we all know some humans that are rich and successful but also depressed and suicidal?  Don’t we all know a few humans that are poor as a church mouse but as happy as a human can be?  Of course we do.

But then again, Big Pharma, and many therapists and doctors really don’t care how you “feel.”  They just want you to be able to get up in the morning and go to work.  If an antidepressant accomplishes that, then they call it good.  Add to that the fact that the average doctor in the US was gifted $15,000 a year from Big Pharma all through the 80’s and 90’s and you can see why doctors are so enthusiastic in prescribing them.

There is a deeper flaw in the original research though.  It is the assumption that the hormone serotonin regulates mood.  This is only an assumption with no evidence that it is true.  It is my personal opinion that serotonin regulates social standing in the group, that is high serotonin will make a person behave more alpha (dominant and aggressive), and low serotonin will tend to make a person  into one of the followers in the group.  That is the only correlation that is provable by the monkey study.  I am sure that big pharma was aware of this flaw, and that’s what makes SSRIs a scam.

Which leads to another problem with SSRIs that has manifested itself in human society:  SSRIs have been implicated in violence, mass murders and suicides.  The killers at Columbine were taking SSRIs, and there is a very long list of other killers who have been taking this crap when they went over the edge.

Well think about it!  Take a troop of monkeys with a few alpha males, some adult females, and some males who are peripheral followers.  We  may think that the alpha males are happy and the followers are miserable, but how would we know?  Now put all the “unhappy” peripheral males on an SSRI regimen to ease their “depression.”  If serotonin is as I believe a hormone regulator of social status and not mood, what you have done is create a troop of monkeys that are all alpha males!  This is a recipe for violence, aggression, and the breakdown of monkey society.

Don’t we see the same thing in human society?  The evidence is overwhelming that SSRIs produce violence and aggressive behavior in humans, at least some of them.  How can this be if an SSRI is nothing but a benign antidepressant, a mood elevator?  The answer is that people who take SSRIs start believing that they are the leader of the pack, to varying degrees.  This is also a recipe for disaster.  When everyone imagines himself to be a leader there will be no peace.

Chemically most SSRIs have a component phenylalkylamine that is the same chemical found in mescaline and amphetamine.  For this reason, and for the reasons above, I call the SSRI’s “designer speed.”  SSRI’s are basically a timed release version of methamphetamine.

SSRIs are addictive.  There are two obvious proofs of the addictive qualities of SSRIs.   The first is the fact that people often build up tolerances to the drugs, and the dosage must be increased.  Your doctor will look you in the eye and tell you that you must “titrate up” your dose.  On the street, drug addicts call this process something else.  The second proof is the heavy, serious withdrawal symptoms experienced by many who try to quit an SSRI.  These withdrawals are so serious that the Pharma companies themselves strongly urge people to taper down from the drug rather that quit cold turkey.  When your doctor hands you a free month supply of Paxil or Prozac he is hooking you on a drug, and it is an expensive drug.  Remember that.

There have been countless studies since the monkey study of course , mostly financed by Big Pharma, but there is overwhelming evidence that the studies publicized by Big Pharma have been cherry picked, it has been proven in court.  And there was a study just a few years ago, a meta analysis of hundreds of large studies, that proved there is really only one factor in improving the life of someone who is really depressed.   That is the “alliance effect” which refers to the situation where you have a therapist that you like and who you trust, and who you believe is working in your interest.  Nothing else really matters, not SSRIs or older antidepressants, not therapy technique like CBT, nothing.  So if you are seriously depressed find a therapist who will talk to you, and if you are lucky you will find one who really cares.

Most of the studies done in the last twenty years are of short duration 8-12 weeks or so, and most of the ones published by big pharma indicate that the pills helped people who were somewhat depressed, but did very little for people who were chronically or deeply depressed.  The reason for this is simple:  take 100 people who say they are depressed.  Maybe 75 to 80 % of them will get out of their funk with or with out the drug.  Swings in mood are normal, but they don’t usually last more than a few weeks.  You give someone your faux medication, full on in the knowledge that the patient will get better anyway whether he takes it or not.

This is fraud on a grand scale, Big Pharma is the perpetrator abetted by a greedy and gullible medical establishment.

My advice for you, if you are depressed, before you consider this big pharma crap, is go for a walk every day, talk to interesting people, and turn off your television.  Give it a try.

have a peaceful day,

Bill

I’ve just completed my third week on 40 mgs of Citalporam.  Very good results.  I’ve completely stopped binging and purging.  My outlook has been really good.  So I’m happy with where I’m at right now.  I have a slight fear that after 4-5 weeks I’ll start slipping like I did with 20 mgs.   But we’ll see.  I’m hoping for the best.  If not, well I’ll just see what the psychiatrist says.

Things with therapy are going well too.  I’ve had some great break throughs and my friends say they can see the differences in me.  I’m confronting people in my life that I’ve never been able to before.  I’ve told my closest friends that I’m going to therapy and on SSRIs.   I’m not drinking and my friends are sure glad that I volunteer to be designated driver now.  I don’t miss the alcohol like I thought I would.  I’m ok with things and i figure after several months to a year I’ll have a better understanding of how these pills affect me.

Sex drive is REALLY low.  I’m hoping that levels out eventually too.  But we’ll cross that bridge at another point.

Jag är en riktig vanemänniska. Struktur och rutiner, scheman och listor – det gillar jag.  Om jag inte äter och sover på bestämda klockslag mår jag inte bra. Det är inte en slump att jag kallas Skalman. Maten klarar jag av att hållakoll på men att styra hur mycket man får sova i ett hushåll med två små barn är inte det lättaste. Jag har inte sovit en hel natt sedan Alice föddes, ibland vaknar man ganska utvilad ändå och andra gånger vill man bara dra täcket över huvudet och ignorera sina skriande barn. Det är helt enkelt inte så kul att vakna av att man blir skallad på läppen av en gnällig tvååring när man sovit i 45-minutersintervaller hela natten.

De senaste veckorna har jag mått uselt.  Varit allmänt orolig, rastlös och lättirriterad. Mer ångest än vanlig. Legat och gråtit i sängen. Det slog mig just att de senaste 14 nätterna har varit sådär extra jobbiga. Jag haft svårt att somna, jag som vanligtvis brkar däcka efter tre minuter. Somnar tillslut, bara för att efter tjugo minuter bli väckt av en sur Alice. Vyssja, blanda flaska. Sådär håller det på tills morgonen kommer och man vill ju bara dö när man inser att det är dags att kliva upp.

När jag vaknade imorse kändes det för första gången på riktigt länge inte som att jag kört huvudet genom en köttkvarn. Dagen har löpt på smidigt,  jag har hanterat både trött bebis och tvååringens vansinnesutbrott(som fö utlöstes av att han inte fick springa rätt ut i en av Uppsalas mest trafikerade vägkorsningar. jag valde att ta den striden, jag tror ni fattar varför) med ett lugn jag inte trodde att jag hade. Det var på något vis befriande att kunna tackla vardagens små beskymmer utan att få tryck över bröstet och svårt att andas. Att inte bli hysterisk när det fattas vantar eller spills mjölk eller bråkas vid tandborstningen.

Märkligt, tänkte jag, att det skulle kännas så här bra idag. Jag har liksom gått och trott att det är medicinen det är fel på. Att jag måste öka eller kanske byta.  Sen kom jag på att både jag och lilltjejen sovit hyfsat i natt. Visst vaknade hon ett par gånger men det var liksom inget strul.

Får börja fundera på om sömnbrist kan vara en av flera faktorer bakom min depression. Och om nu den bästa medicinen är att befinna sig i drömmarnas land är frågan hur jag ska förklara det här för barnen. Jag undrar om de köper mina argument om att det blir mer mys på dagen om de låter mamma sova om natten.

Åpropå. Har precis tankat Alice. Förhoppningsvis sover hon en stund nu

ATTENZIONE:
VOTA QUI IL SONDAGGIO PER GLI ARGOMENTI DA APPROFONDIRE

(Nota. la vignetta è un’elaborazione di un originale di Massimo Bucchi)

Secondo la norma attualmente in vigore, il medico deve rendere edotto il paziente di tutte informazioni e le controindicazioni inerenti un trattamento sanitario al quale il paziente stesso venga sottoposto. La vaccinazione, che ad ogni effetto è un trattamento sanitario, ha una particolarità: si effettua principalmente su individui sani; e come tutti i trattamenti sanitari, può avere delle controindicazioni.
Su quali siano queste indicazioni e controindicazioni, e del fatto che il medico debba informarne il paziente che si sottopone alla vaccinazione, nessuno sa nulla. E non si parla dei “sospetti” – per modo di dire, e dei quali si parlerà in un prossimo articolo – sulla tossicità degli adiuvanti e dei conservanti contenuti nel preparato, ma semplicemente delle indicazioni riportate sul “bugiardino” (foglietto illustrativo). Tipo quelle che seguono:

4.2 Posologia e modo di somministrazione
L’esperienza clinica con Focetria (H1N1) è al momento limitata in adulti sani, compresi gli anziani (vedere paragrafo 5.1), mentre non vi è alcuna esperienza clinica in bambini o adolescenti.
4.4 Gravidanza e allattamento
È possibile che una risposta protettiva non venga prodotta in tutti i vaccinandi
4.6 Gravidanza e allattamento
Non sono attualmente disponibili dati sull’uso di Focetria durante la gravidanza.
4.8 Effetti indesiderati
Sorveglianza post-marketing
Nell’ambito della sorveglianza post-marketing di vaccini trivalenti stagionali in tutte le fasce di età e di vaccini trivalenti stagionali adiuvati con MF59 e con composizione simile a quella di Focetria (antigene di superficie, inattivato, adiuvato con MF59C.1) autorizzati per la somministrazione in soggetti anziani di età superiore ai 65 anni sono stati osservati i seguenti eventi avversi:
Raro:
Nevralgia, parestesia, convulsioni, trombocitopenia transitoria.
Sono state osservate reazioni allergiche, in casi rari con shock.
Molto raro:
Vasculite con transitorio coinvolgimento renale ed eritema multiforme essudativo.
Disturbi neurologici, come encefalomielite, neurite e sindrome di Guillain Barré.
5.0 Proprietà farmacologiche
Categoria farmacoterapeutica: vaccino influenzale, codice ATC: J07BB02
Questo medicinale è stato autorizzato in “Circostanze eccezionali”.

In sintesi, sul vaccino che dovrebbe (il condizionale è d’obbligo) proteggere dall’influenza suina si apprende che:

• è stato autorizzato in circostanze eccezionali – ovvero pandemia dichiarata in atto dall’OMS (Organizzazione Mondiale della Sanità) -: quindi non deve sottostare a tutti i controlli previsti usualmente per i farmaci ed i vaccini;
• non se ne conosce l’effetto – non vi sono dati clinici al riguardo – sulle donne in gravidanza;
• non se ne conosce l’effetto – non vi sono dati clinici al riguardo – su bambini e addolescenti;
• potrebbe non funzionare (niente immunità dall’influenza suina)
• in casi molto rari potrebbe causare in soggetti al di sopra di 65 anni encefalomielite, neurite (detta anche Assone, NdA) e sindrome di Guillain-Barré.

Questi sono solo alcuni dei dati contenuti nel foglietto illustrativo del vaccino Focetria/Novartis (qui la richiesta dell’EMEA di autorizzazione alla messa in commercio); per i restanti, si può consultare l’allegato (qui). Nel sito dell’EMEA è anche disponibile il documento di sintesi al pubblico delle caratteristiche del vaccino Focetria/Novartis (qui).
Per quanto riguarda l’encefalomielite in una sua particolare forma (ADEM – Encefalomielite acuta disseminata) è noto nell’ambiente medico che detta malattia “…esordisce improvvisamente con un ampio spettro di segni e sintomi neurologici spesso a breve distanza da un episodio infettivo o da una vaccinazione.
Letto bene? A breve distanza da una vaccinazione: chissà se di questo vengono informati i genitori che portano i bambini a vaccinarsi contro l’inflenza suina.

Aggiornamento del 17 novembre 2009
Influenza suina, il Ministero della Salute inglese scrive a 600 neurologi mettendoli in guardia: “Dopo la vaccinazione contro l’influenza suina, impennata di casi di paralisi da sindrome di Guillain-Barré.

Swine flu jab link to killer nerve disease: Leaked letter reveals concern of neurologists over 25 deaths in America

A warning that the new swine flu jab is linked to a deadly nerve disease has been sent by the Government to senior neurologists in a confidential letter…(continua a leggere) – (Fonte qui)

© Luca Marcon – riproduzione riservata

The illustration below shows UK drug poisoning deaths versus popular press coverage:

David McCandless, who created the graph, writes:

There has never been a single documented case of fatal cannabis overdose. Also, the government’s own figures don’t tally. While drug figures from the Office Of National Statistics register 19 cannabis related deaths, the mortality stats from the same office log only 1 death.

Clearly the media disproportionally focuses on some drugs rather than others, thus distorting public opinion. The graphic below illustrates the death-rate per user of each drug:

So it appears that Marijuana is less toxic than aspirin.

HT: Andrew Sullivan

I want to start out by saying that the events that occurred yesterday at Fort Hood were devastating, and many prayers go out to those family members of the fallen soldiers. The time that they did serve, no matter how short, I’m sure was very honorable.

That said, it’s mandatory to look at the facts of what took place.

Nidal Malik Hasan, the gunman, was a psychiatrist but what the media doesn’t share is that he was also suffering from psychological problems himself.

Now that’s interesting. According to the news this is a “gun control” issue. How, if guns were illegal, this would have never happened. I’m sure it had nothing to do with antidepressants. But wait, didn’t this same scenario play out at Virginia Tech? Wasn’t that publicized as a gun control issue? Then later, come to find out, he was psychologically ill and was taking SSRI’s. But I’m sure there’s no connection whatsoever and a very clear explanation for it all.

Also, the gunman chose the very site for his rampage because he had prior knowledge that that particular area was a “Gun Free Zone”, knowing no one else would be armed and he would go unchallenged. But wait… we need to ban guns because they are to blame for this tragedy, but it occurred in a government designated area that is strictly gun free? How does that even remotely make any sense?

The other tactic the media is using is that this was a “Muslim extremist” on a mission from Allah. It doesn’t take a scholar to know that this is completely ridiculous. First off, he ran around screaming “Allah Akbar” which means “God is great”. This is not what a Muslim extremist shouts as he is “attacking the infidel.” It’s no coincidence that Afghanistan is suffering from all time low approval ratings. What better way to increase support in a war in the Middle East, then a Muslim attacking one of our largest, if not the largest, military bases in the U.S. I’m not making any accusations but there’s definitely something to give attention to there. Also, now that evidence has come out that mere hours before the massacre he was laughing and joking around at a convenience store, it must be part of their methods for mentally preparing for a mission from Allah. Give me a break.

And what happened to the “three shooters” story that was being reported to begin with? Why was it then changed to just one?

There are many more questions that remain to be answered and understood, some that may never be clear, but one that is for sure: this wasn’t normal, this wasn’t an act of “Jihad” and the media isn’t telling us an ounce of truth. Any surprise there?

There’s no doubt that thirteen lives were lost for no good reason, but are we going to settle for the media’s version? Or will we demand the truth? You decide.

- Jeff

(Nota. la vignetta è un’elaborazione di un originale di Massimo Bucchi)

Se si sceglie di dare credito alla tesi – peraltro corroborata da quanto già accaduto nel 1976 – secondo la quale l’influenza suina è una bufala tale e quale l’aviaria, l’unico movente che rimane in piedi per giustificare il falso allarme pandemia è l’interesse economico delle case farmaceutiche produttrici dei vaccini e dei medicinali. In altre parole, sarebbero state le medesime, con una ben orchestrata azione di lobbying, a “creare” dal nulla la pandemia dell’influenza suina all’unico scopo di vendere i loro prodotti: si tratterebbe, insomma, di una pura operazione di marketing con i prevedibili annessi e connessi.
Il problema è che per dimostrare una tesi, non è sufficiente descriverla: bisogna suffragarla con delle prove. Magari come quelle che seguono.

Il grafico sopra riportato rappresenta l’andamento del valore di borsa delle azioni della multinazionale svizzera. Se si confronta la variazione dei prezzi dei titoli con la cronologia dei fatti collegati, si scoprono delle analogie davvero interessanti.

Nell’ottobre del 2008 esce un articolo di Repubblica dal titolo inquietante: “Disoccupazione, nuovo spettro Usa nel 2008 già 750mila licenziamenti“; in particolare, scrive Vittorio Zucconi, “Avvisi di pink slips, delle temute «lettere rosa» che annunciano il licenziamento, arrivano dalla Merck farmaceutici, che taglierà il 12% dei dipendenti, 7.400 impiegati. Neppure il consumo delle pillole sostiene più la «macchia produci lavoro». Negli ultimi cinque anni, le grandi case farmaceutiche hanno già perduto complessivamente 100 mila posti di lavoro e la recessione ormai in atto devasta anche i consumi di medicinali non strettamente necessari per patologie acute.“

A partire dallo stesso periodo, le quotazioni della Novartis sono sottoposte a forti oscillazioni fino al gennaio del 2009: iniziato il quale, imboccano una tendenza al ribasso che le porterà dagli iniziali 52 dollari a poco meno di 35, con una perdita del 33%. Il titolo tenta in seguito una timida ripresa, ma non riesce a sfondare il muro dei 38 dollari e ricomincia a scendere.

Nello stesso periodo – inizio aprile 2009 – cominciano a diffondersi sui media americani le prime notizie di una sedicente “pandemia influenzale”. Dopo un po’, arrivano le notizie anche sui giornali nazionali. Il 25 aprile, giorno di festa, quindi a maggior tiratura giornalistica – il Corriere titola “Virus dai maiali all’ uomo Messico, decine di morti” e tanto per far capire dove si andrà a parare, vi aggiunge un bel “«Un’ infezione che ricorda l’ aviaria: può portare a epidemie»“, scordandosi completamente che l’aviaria si risolse in un bluff. La Repubblica non è da meno. “Virus mortale dal maiale, paura in Messico“, con un’apertura dell’articolo che è tutto un programma: “AVEVAMO paura dell’ influenza aviaria. E invece il virus ha scelto il maiale per lanciare il suo attacco all’ uomo.“

Povero uomo. E povero maiale. Si comincia a parlare di possibili acquisti di massa (per svariati miliardi di dollari) di vaccini e medicinali da parte delle strutture sanitarie degli stati occidentali per arginare la “pandemia”. E le azioni Novartis cominciano a salire: anzi, si avviano sulla strada del “trend” al rialzo. Ma all’inizio di giugno, vi è uno stop: corrono voci (“rumors“, nel linguaggio borsistico) sul fatto che i vaccini non siano abbastanza sperimentati e abbiano diverse controindicazioni. Chi aveva acquistato le azioni, vende subito per monetizzare il guadagno: eventuali cause per danni da vaccino potrebbero portare ad un nuovo crollo del valore di borsa delle multinazionali farmaceutiche. Ma nello stesso periodo avviene un fatto del quale si avrà conoscenza diverse settimane dopo. Il segretario del dipartimento alla salute ed ai servizi sociali Kathleen Sebelius (amica e pubblica elettrice di Barack Obama, che da Presidente la riconfermerà alla carica)

ha firmato un provvedimento nel quale concede l’immunità legale alle case farmaceutiche produttrici dei vaccini. Le quali, da allora in poi, non dovranno più temere alcun danno economico per eventuali cause di risarcimento. E il titolo imbocca decisamente la strada che lo riporterà, agli inizi di questo mese, ai 52 dollari di valore che aveva nel quarto trimestre del 2008. Il 23 ottobre Repubblica esordisce con un “L’influenza A fa bene a Big Pharma” e nel seguito dell’articolo specifica cifre da capogiro: “La svizzera Novartis ha annunciato ieri che nel solo quarto trimestre le vendite del Focetria, uno dei tre farmaci anti-H1N1 approvati in Europa, aggiungeranno tra i 400 e i 700 milioni di dollari ai suoi ricavi. UNA pioggia d’ oro destinata a gonfiare anche i conti del 2010, visto che la domanda di vaccini pandemici – come ha ammesso l’ Organizzazione mondiale per la Sanità – è e rimarrà per un paio d’ anni almeno doppia rispetto alla capacità produttiva dei big della farmaceutica. I governi dei paesi più ricchi, nona caso, hanno messo le mani avanti da tempo, prenotando milioni di dosi (il costo è di circa 7,9 dollari l’ una, lo stesso dell’ anti-influenzale tradizionale) presso le aziende che stanno sviluppando i nuovi prodotti. L’ inglese Glaxo ha venduto a 22 nazioni 440 milioni di confezioni del suo Pandemrix, con un incasso già arrivato a 3,5 miliardi di dollari, annunciando che sono in arrivo altri accordi da centinaia di milioni. Vendite da capogiro sono previste anche per il Celvapan della Baxter, per cui è arrivato il disco verde delle autorità nelle ultime settimane. La francese Sanofi ha in portafoglio ordini per 250 milioni dagli Stati Uniti ancora prima dell’ ok al suo vaccino, cifra simile a quella che si è già messa in cassa l’ australiana Csl. L’ Oms stima che il giro d’ affari complessivo per il vaccino contro l’ H1N1 possa arrivare a quota 20 miliardi di dollari. “

Roba da non credere: un giro d’affari di 20 miliardi di dollari per una “bufala”. Ma le case farmaceutiche non sono le uniche ad averci guadagnato. Altri “rumors” parlano di società legate a politici americani (e italiani) che avrebbero fatto incetta di azioni dei colossi Big Pharma quando erano ai minimi, sicuri del fatto che sarebbero salite in quanto erano gli stessi politici a garantire che avrebbero provveduto a varare le politiche di vaccinazione e di acquisto di medicinali di massa. A dire il vero, operare sul mercato borsistico essendo in possesso di informazioni privilegiate, è definito “insider trading“: ed in America (ma anche in Italia) è un reato. Lasciando che l’America s’arrangi e restando a casa nostra, non sarebbe il caso di dare un’occhiata ai conti bancari (eventuali esteri compresi) del signor Maurizio Sacconi e consorte? Per chi non se lo dovesse ricordare, il primo è il ministro della salute, la seconda, Enrica Giorgetti, è direttore generale di Farmindustria. E pensare che qualcuno lo chiama ancora conflitto di interessi.

Nota. Il centro di informazione ufficiale di Novartis sull’influenza suina (qui)

© Luca Marcon – riproduzione riservata

L’articolo del blog collegato:

• L’INFLUENZA SUINA È UNA BUFALA PEGGIO CHE L’AVIARIA, CON L’AGGRAVANTE CHE CI È GIÀ STATA PROPINATA NEL 1976 E NESSUNO SE LO RICORDA PIÙ

- – - – - – - -

Legge 25 febbraio 1992, n. 210
(in Gazz. Uff., 6 marzo, n. 55).

Indennizzo a favore dei soggetti danneggiati da complicanze di tipo irreversibile a causa di vaccinazioni obbligatorie, trasfusioni e somministrazioni di emoderivati.

Art. 1.

1. Chiunque abbia riportato, a causa di vaccinazioni obbligatorie per legge o per ordinanza di una autorità sanitaria italiana, lesioni o infermità, dalle quali sia derivata una menomazione permanente della integrità psico-fisica, ha diritto ad un indennizzo da parte dello Stato, alle condizioni e nei modi stabiliti dalla presente legge.
2. L’indennizzo di cui al comma 1 spetta anche ai soggetti che risultino contagiati da infezioni da HIV a seguito di somministrazione di sangue e suoi derivati, nonchè agli operatori sanitari che, in occasione e durante il servizio, abbiano riportato danni permanenti alla integrità psico-fisica conseguenti a infezione contratta a seguito di contatto con sangue e suoi derivati provenienti da soggetti affetti da infezione da HIV.
3. I benefici di cui alla presente legge spettano altresì a coloro che presentino danni irreversibili da epatiti post-trasfusionali.
4. I benefici di cui alla presente legge spettano alle persone non vaccinate che abbiano riportato, a seguito ed in conseguenza di contatto con persona vaccinata, i danni di cui al comma 1; alle persone che, per motivi di lavoro o per incarico del loro ufficio o per potere accedere ad uno Stato estero, si siano sottoposte a vaccinazioni che, pur non essendo obbligatorie, risultino necessarie; ai soggetti a rischio operanti nelle strutture sanitarie ospedaliere che si siano sottoposti a vaccinazioni anche non obbligatorie.

Art. 2.

1. L’indennizzo di cui all’art. 1, comma 1, consiste in un assegno non reversibile determinato nella misura di cui alla tabella B allegata alla legge 29 aprile 1976, n. 177, come modificata dall’art. 8 della legge 2 maggio 1984, n. 111.
2. L’indennizzo di cui al comma 1, integrato dall’indennità integrativa speciale di cui alla legge 27 maggio 1959, n. 324 e successive modificazioni, ha decorrenza dal primo giorno del mese successivo a quello di presentazione della domanda.
3. Qualora a causa delle vaccinazioni o delle patologie previste dalla presente legge sia derivata la morte, spetta, in sostituzione dell’indennizzo di cui al comma 1, un assegno una tantum nella misura di lire 50 milioni da erogare ai soggetti a carico, nel seguente ordine: coniuge, figli minori, figli maggiorenni inabili al lavoro, genitori, fratelli minori, fratelli maggiorenni inabili al lavoro.
4. Qualora la persona sia deceduta in età minore, l’indennizzo spetta ai genitori o a chi esercita la potestà parentale.

Art. 3.

1. I soggetti interessati ad ottenere l’indennizzo di cui all’art. 1, comma 1, presentano domanda al Ministro della sanità entro il termine perentorio di tre anni nel caso di vaccinazioni o di dieci anni nei casi di infezioni da HIV. I termini decorrono dal momento in cui, sulla base della documentazione di cui ai commi 2 e 3, l’avente diritto risulti aver avuto conoscenza del danno.
2. Alla domanda è allegata la documentazione comprovante: la data della vaccinazione, i dati relativi al vaccino, le manifestazioni cliniche conseguenti alla vaccinazione e l’entità delle lesioni o dell’infermità da cui è derivata la menomazione permanente del soggetto.
3. Per le infezioni da HIV la domanda deve essere corredata da una documentazione comprovante la data di effettuazione della trasfusione o della somministrazione di emoderivati con l’indicazione dei dati relativi all’evento trasfusionale o all’emoderivato, nonchè la data dell’avvenuta infezione da HIV.
4. Alla domanda di indennizzo ai sensi dell’art. 2, comma 3, è allegata la documentazione comprovante:
   la data della vaccinazione, i dati relativi al vaccino, le manifestazioni cliniche conseguenti alla vaccinazione e il decesso. Per le infezioni da HIV alla domanda è allegata la documentazione comprovante la data di effettuazione della trasfusione o della somministrazione di emoderivati con l’indicazione dei dati relativi all’evento trasfusionale o all’emoderivato, nonchè la data dell’avvenuto decesso.
5. Il medico che effettua la vaccinazione di cui all’art. 1 compila una scheda informativa dalla quale risultino gli eventuali effetti collaterali derivanti dalle vaccinazioni stesse.
6. Il medico che effettua trasfusioni o somministra emoderivati compila una scheda informativa dei dati relativi alla trasfusione o alla somministrazione.
7. Per coloro che, alla data di entrata in vigore della presente legge, hanno già subito la menomazione prevista dall’art. 1, il termine di cui al comma 1 del presente articolo decorre dalla data di entrata in vigore della legge stessa.

Art. 4.

1. Il giudizio sanitario sul nesso causale tra la vaccinazione, la trasfusione, la somministrazione di emoderivati, il contatto con il sangue e derivati in occasione di attività di servizio e la menomazione dell’integrità psico-fisica o la morte è espresso dalla commissione medico-ospedaliera di cui all’art. 165 del testo unico approvato con decreto del Presidente della Repubblica 29 dicembre 1973, n. 1092.
2. La commissione medico-ospedaliera redige un verbale degli accertamenti eseguiti e formula il giudizio diagnostico sulle infermità e sulle lesioni riscontrate.
3. La commissione medico-ospedaliera esprime il proprio parere sul nesso causale tra le infermità o le lesioni e la vaccinazione, la trasfusione la somministrazione di emoderivati, il contatto con il sangue e derivati in occasione di attività di servizio.
4. Nel verbale è espresso il giudizio di classificazione delle lesioni e delle infermità secondo la tabella A annessa al testo unico approvato con decreto del Presidente della Repubblica 23 dicembre 1978, n. 915, come sostituita dalla tabella A allegata al decreto del Presidente della Repubblica 30 dicembre 1981, n. 834.

Art. 5.

1. Avverso il giudizio della commissione di cui all’art. 4, è ammesso ricorso al Ministro della sanità. Il ricorso è inoltrato entro trenta giorni dalla notifica o dalla piena conoscenza del giudizio stesso.
2. Entro tre mesi dalla presentazione del ricorso, il Ministro della sanità, sentito l’ufficio medico-legale, decide sul ricorso stesso con atto che è comunicato al ricorrente entro trenta giorni.
3. E’ facoltà del ricorrente esperire l’azione dinanzi al giudice ordinario competente entro un anno dalla comunicazione della decisione sul ricorso o, in difetto, dalla scadenza del termine previsto per la comunicazione.

Art. 6.

1. Nel caso di aggravamento delle infermità o delle lesioni, l’interessato può presentare domanda di revisione al Ministro della sanità entro sei mesi dalla data di conoscenza dell’evento.
2. Per il giudizio sull’aggravamento si osserva la procedura di cui agli articoli 3 e 4. ticoli 3 e 4.

Art. 7.

1. Ai fini della prevenzione delle complicanze causate da vaccinazioni, le unità sanitarie locali predispongono e attuano, entro sei mesi dalla data di entrata in vigore della presente legge, progetti di informazione rivolti
   alla popolazione e in particolare ai donatori e ai soggetti riceventi materiali biologici umani, alle persone da vaccinare e alle persone a contatto.
2. I progetti di cui al comma 1 assicurano una corretta informazione sull’uso dei vaccini, sui possibili rischi e complicanze, sui metodi di prevenzione e sono prioritariamente rivolti ai genitori, alle scuole ed alle comunità in genere.
3. Le regioni, attraverso le unità sanitarie locali, curano la raccolta dei dati conoscitivi sulle complicanze da vaccino, anche al fine di adeguare a tali dati i progetti di informazione e i metodi di prevenzione.

Art. 8.

1. Gli indennizzi previsti dalla presente legge sono corrisposti dal Ministero della sanità.
2. All’onere derivante dall’applicazione della presente legge, valutato in lire 19 miliardi per l’anno 1992 e in lire 10 miliardi a decorrere dal 1993, si provvede mediante riduzione dello stanziamento iscritto al capitolo 4550 dello stato di previsione del Ministero della sanità per l’anno 1992 e corrispondenti capitoli per gli anni successivi.
3. Il Ministro del tesoro è autorizzato ad apportare, con propri decreti, le occorrenti variazioni di bilancio.

Nota. Per commentare gli articoli, leggi qui.

PROFONDO ROSSO

(fonte qui)

Dalla rivista Nature, l’articolo di critica (dal titolo “Clean hands, please”, disponibile anche qui) sul conflitto di interessi costituito dal fatto che la moglie del ministro della salute Maurizio Sacconi è Enrica Giorgetti: direttore generale di Farmindustria.

• Virus SpA (continua a leggere)
• Virus A, affari d’oro per Big Pharma. Il vaccino vale 10 miliardi di dollari (continua a leggere)

L’articolo del blog collegato: L’INFLUENZA SUINA È UNA BUFALA PEGGIO CHE L’AVIARIA, CON L’AGGRAVANTE CHE CI È GIÀ STATA PROPINATA NEL 1976 E NESSUNO SE LO RICORDA PIÙ

Nota. Per commentare gli articoli, leggi qui.

AGGIORNAMENTO DOMENICA 01 NOVEMBRE 2009

Un nuovo articolo de “L’Espresso” dal titolo:
VACCINO? NO GRAZIE
(aggiunto come commento 2)

Med sjuk bebis hemma har jag inte särskilt stora ambitioner för dagen. Jag skulle tippa på att vi blir inomhus, möjligen med undantag för en tur till affären så vi får proviantera upp inför helgen och rasta tvååringen en stund. Han verkar inte heller vara på topp, men jag håller tummarna för att han klarar sig från febern.

Lilla fröken sover, vi har fått i oss ordentlig frukost och innan jag sätter igång med något annat ska jag ta mina älskade SSRI-piller. Vad vore jag utan dem? Ett vrak, troligen

ATTENZIONE:
VOTA QUI IL SONDAGGIO PER GLI ARGOMENTI DA APPROFONDIRE

AGGIORNAMENTO 17.11.2009
LA NOVARTIS OTTIENE DAL GOVERNO ITALIANO IMMUNITÀ LEGALE PER I DANNI DA VACCINO CONTRO LA “BUFALA” DELL’INFLUENZA SUINA
AGGIORNAMENTO 13.11.2009
IL VACCINO PER LA “BUFALA” DELL’INFLUENZA SUINA PREPARATO DA NOVARTIS CON GLI AVANZI DEL VACCINO CONTRO L’ALTRA “BUFALA”: QUELLA DELL’AVIARIA
AGGIORNAMENTO 10.11.2009
“BUFALE” SUINE, VACCINI E CONTROINDICAZIONI: IL FOCETRIA, PRODOTTO E COMMERCIALIZZATO IN ITALIA DA NOVARTIS
AGGIORNAMENTO 6.11.2009
CHI GUADAGNA CON LA “BUFALA” DELL’INFLUENZA SUINA: LE PROVE DEL CASO NOVARTIS
AGGIORNAMENTO 04.11.2009
LA LEGGE PER LA RIFUSIONE DEI DANNI DA VACCINO
AGGIORNAMENTO 03.11.2009
GRAZIE A MASSIMO BUCCHI

La notizia di Donald Rumsfeld – l’ex segretario di stato della presidenza Ford (entrambi nella foto) – e delle sue cointeressenze con le case farmaceutiche nella vicenda aviaria, è cosa nota; meno noto è il fatto che il “giochetto” l’ex segretario della difesa del mandato Bush junior l’aveva già fatto con Gerald Ford: il presidente che varò nel 1976 il programma di vaccinazione di massa contro l’influenza suina. Sì, avete letto bene: influenza suina. E non nel 2009, ma nel 1976. Dopo 33 anni la storia, anzi, la bufala, si ripete.

[…]
E l’aviaria? Vogliamo parlare della più grande bufala del nuovo millennio, cioè del fantomatico virus dei polli che ha terrorizzato l’Europa e l’America negli ultimi mesi del 2005? Una memorabile inchiesta di Report di Milena Gabanelli

IN PRINCIPIO FU L’OCA di Sabrina Giannini

trasmessa da Rai3 il 7 maggio 2006, ha poi svelato all’inclita e al colto che cosa si celasse dietro quella gigantesca buffonata mediatica che, diversamente al virus aviario, è dilagata in tutto l’orbe terracqueo senza incontrare sulla sua strada uno straccio di antidoto. […]
Così la pandemia della bufala dei polli dilaga in tutto l’occidente. E i soliti noti fanno affari d’oro. «Bush» racconta Report «chiede al Congresso di stanziare 7,1 miliardi di dollari (circa 6 miliardi di euro), la gran parte dei quali destinati all’acquisto di farmaci antivirali e ai laboratori delle aziende che fanno ricerca sui vaccini, affinché sviluppino nuove tecnologie.» Il Congresso approva, praticamente all’unanimità: repubblicani e democratici, tutti insieme contro l’aviaria. O così almeno credono. «Grazie al Congresso degli Stati Uniti, Dio vi benedica!» proclama tronfio il presidente guerriero. Ma dimentica di informare gli americani di un piccolo codicillo del suo mirabolante piano antipolli: l’immunità legale garantita alle case farmaceutiche per gli eventuali danni collaterali provocati sui pazienti dai loro farmaci e vaccini. Se qualcuno, danneggiato da quei prodotti, pensasse di fare causa ai produttori, incontrerebbe sulla sua strada una legge che glielo proibisce. Ma di quella “clausoletta” nessuno è informato: nemmeno i parlamentari del Congresso e del Senato. Ha deciso tutto la Casa Bianca trattando segretamente con le case farmaceutiche. Secondo Jillian Aldebron, sul sito di Public Citizen, due delle più grandi compagnie del settore, «la Senofi Aventis e la Chiron avevano già firmato contratti multimilionari con il governo americano per produrre vaccini contro l’aviaria prima che passasse questa legge».

L’immunità sanitaria, però, nasce da un precedente clamoroso, sepolto nella memoria degli americani. Il caso di un’altra psicosi collettiva, quella dell’influenza suina esplosa negli Stati Uniti nel 1976. Presidente, Gerald Ford. Il quale, il 12 agosto 1976, annunciava all’America «il mio forte impegno a sostenere questo programma che fornirà a milioni di americani una protezione contro un’epidemia di febbre suina il prossimo inverno». Anche allora, si temeva una pandemia dopo la morte di un giovane soldato per una polmonite fulminante che, disse qualcuno, era stata provocata da un virus di origine suina. Così, nell’ottobre 1976, partì in tutti gli Stati Uniti un piano di vaccinazione di massa. Lo stesso Ford si fece riprendere dalle tv mentre si faceva iniettare dal suo medico personale il vaccino contro il virus dei maiali.

In poche settimane 40 milioni di americani seguirono il suo esempio. Ma dopo soli tre mesi il programma venne bloccato. E a fine anno il New York Times titolò: «Il fiasco dell’influenza suina». Il 30 dicembre fu lo stesso presidente Ford ad annunciare, dalle nevi del Colorado, la fine della vaccinazione di massa: «Questo è un giorno primaverile, felice di vedervi! La vaccinazione, date le circostanze, è stata una decisione saggia e deduco che abbiamo imparato qualcosa e ho fiducia che i miei successori saranno altrettanto attenti e cauti come lo sono stato io prendendo questa decisione». Poi aggiunse che «il vaccino che è stato sviluppato si è rivelato sicuro ed efficace con un rischio molto basso di sviluppare reazioni avverse».
Stranamente, però, nessuna assicurazione accettò di sviluppare polizze per le persone vaccinate contro eventuali effetti collaterali: a quel punto le case farmaceutiche minacciarono di non produrre più il vaccino, e fu l’amministrazione Ford ad assumersene tutta la responsabilità. Alla fine si scoprì che il vaccino contro il virus fantasma era così sicuro ed efficace che 4.000 (uno ogni 10.000) vaccinati avevano sviluppato una malattia autoimmune [nota di LM: sindrome di Guillain Barré] che colpisce i nervi fino a provocare la paralisi: trenta di questi erano morti. Nessuno, tranne il primo ed assai ambiguo caso, per colpa della pandemia suina. Trenta a causa del presunto vaccino. La paura aveva fatto più danni del virus. Il 50% dei malati che fecero causa al governo furono risarciti con cifre astronomiche. […]
(da “La scomparsa dei fatti” © Marco Travaglio)

Della questione se ne occupò anche 60 minutes, la celebre trasmissione televisiva di inchiesta di Lowell Bergman (personaggio divenuto famoso in Italia per il film “Insider – dietro la verità” di Michael Mann) trasmessa dall’emittente americana CBS: di seguito i video (resi disponibili su piattaforma Youtube):

La persona che compare all’inizio del secondo video (e nel primo) è David Sencer, che ricoprì la carica di direttore del CDC (Centers for Disease Control and Prevention, con sede ad Atlanta) dal 1966 al 1977.

Fu lui ad esercitare sul presidente Gerald Ford – vedi anche il Memorandum del 11.03.1976 – le pressioni maggiori riguardo all’adozione del programma di vaccinazione di massa del 1976 contro la suina. Venne (licenziato aggiorn.testo 11.10.2009) costretto a dimettersi dal CDC nel 1977 per il grave danno provocato all’erario statunitense dalle cause milionarie (93 milioni di dollari di allora) delle vittime dei danni collaterali da vaccino, con la motivazione ufficiale di non aver correttamente sorvegliato – scopo statutario del CDC – il rapporto rischi/benefici del preparato vaccinale (leggi anche qui)

Gerald Ford è fino ad oggi l’unico che non sia arrivato alla presidenza tramite le elezioni: venne nominato alla vicepresidenza in seguito alle dimissioni di Spiro Agnew, il suo predecessore eletto con Richard Nixon, e divenne poi presidente il 9 agosto 1974 al posto di Nixon, dimessosi per lo scandalo Watergate; alle successive elezioni, anche in ragione dell’altro scandalo relativo all’influenza suina, non venne riconfermato.

Nota. Per commentare il post, leggi qui.

© Luca Marcon – riproduzione riservata

By Kirsty Topping 20 October 09

People without experience of depression fear the condition. It does not help that sufferers are sometimes thought of as violent and it is this reason that people are afraid to admit to thei suffering for fear of being branded in a certain way. What they really have to remember is that depression is a treatable disorder. The recovery rates for any mental health problem is between 70% and 80% and suffers can live a normal life with proper help.

Treatment of depression varies broadly and is different for each individual. Various types and combinations of treatments may have to be tried, but but may not provide a complete solution to the problem. There are two primary modes of treatment, typically used in conjunction: medication and psychotherapy. A third treatment, electroconvulsive therapy (ECT), may be used when chemical treatment fails.

A patient undergoes ECT

Other alternative treatments used for depression include exercise and the use of vitamins, herbs, or other nutritional supplements. The effectiveness of treatment often depends on factors such as the amount of optimism and hope the sufferer is able to maintain, the control s/he has over stressors, the severity of symptoms, the amount of time the sufferer has been depressed, the results of previous treatments, and the degree of support of family, friends, and significant others.

Although treatment is generally effective, in some cases the condition does not respond. Treatment-resistant depression warrants a full assessment, which may lead to the addition of psychotherapy, higher medication dosages, changes of medication or combination therapy, a trial of ECT/electroshock, or even a change in the diagnosis, with subsequent treatment changes. Although this process helps many, some people’s symptoms continue unabated.

In emergencies, psychiatric hospitalization is used simply to keep suicidal people safe until they cease to be dangers to themselves. Another treatment program is partial hospitalization where the patient sleeps at home but spends the day, either five or seven days a week, in a psychiatric hospital setting in intense treatment. This treatment usually involves group therapy, individual therapy, psychopharmacology, and academics (in child and adolescent programs).

Medication to relieve the symptoms of depression has been available for several decades. Normally the first kind of treatment that will be tried is a type of drug called a selective serotonin reuptake inhibitor. Selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) are a family of antidepressant considered to be the current standard of drug treatment. It is thought that one cause of depression is an inadequate amount of serotonin, a chemical used in the brain to transmit signals between neurons. SSRIs are said to work by preventing the reabsorption of serotonin by the nerve cell, thus maintaining the levels the brain needs to function effectively.

This family of drugs includes fluoxetine (Prozac), paroxetine (Paxil), escitalopram (Lexapro), citalopram (Celexa), and sertraline (Zoloft). These antidepressants typically have fewer adverse side effects than other drugs, although such effects as drowsiness, dry mouth, nervousness, anxiety, insomnia, decreased appetite, and decreased ability to function sexually may occur. Some side effects may decrease as a person adjusts to the drug, but other side effects may be persistent.

In psychotherapy the patient receives assistance in understanding and resolving any habits and problems that may be contributing to or the cause of the depression. Effective psychotherapy may result in the individual developing different habitual thoughts and actions, which leads to a lower relapse rate than antidepressant drugs alone. Medication, however, may yield quicker results and be strongly indicated in a crisis. Medication and psychotherapy are generally complementary, and both may be used at the same time. Under some circumstances, medication and psychotherapy may be more effective than either treatment used on its own.

Electroconvulsive therapy is one of the most misunderstood treatments for depression. While it is generally used only in severe or life-threatening cases where medication and therapy haven’t worked, ECT can be effective. ECT works by sending an electrical charge (typically fixed at 0.9 ampere) to the brain that causes a brief and controlled seizure.

A former patient regards his experience of ECT as a positive one: “The darkness is now over. I had been slowly going down-hill for months. I was on countless medications including Lithium and had gained over two stone within six months. The medications weren’t working, and I had lost all hope. But finally, I was offered ECT. I had heard about it before, but wasn’t really sure about the procedure. I searched the internet, but found conflicting information. Most of what I saw was against the practice. After contemplating suicide for many days, I checked myself into the mental ward of a hospital and was given ECT.

“Before my first treatment, I was extremely nervous, but it went just fine. I was sick for a couple of hours after, due to the anesthesia and I had a migraine headache. I then had four more treatments throughout the next couple of weeks. Each became less uncomfortable and I now feel better than I ever have. I can now get out of bed and lead a normal life. I have so much motivation. Mentally, I feel sharp and alert.

“It is important people remember ECT is not nearly as scary as it is made out to be. The risks are very low, and it really works.”

Although the procedure may sound frightening, patients receive it while under general anaesthesia, and awaken with no memory of the procedure. Unlike medications and therapy, ECT tends to have an immediately positive effect on mood, which is why it can be so helpful for those at risk of suicide. Remember that – regardless of how it is sometimes shown in books and movies – ECT is usually a last resort.

ECT has acquired a fearsome reputation, in part from its use as a tool of repression in the former USSR and its barbaric fictional depiction in films such as One Flew Over the Cuckoo’s Nest and Requiem for a Dream, but remains a common treatment where other means of treatment have failed or where the use of drugs is unacceptable.

Recently, repetitive transcranial magnetic stimulation (rTMS) has been looked at as a possible treatment for depression. Initially designed as a tool for physiological studies of the brain, this technique shows promise as a means of alleviating depression. This therapy uses a powerful magnetic field to stimulate the left prefrontal cortex, an area of the brain that typically shows abnormal activity in depressed people.

Recent work in Poland suggested that weak, variable magnetic fields may offer relief from depression in those who have not responded to medication.

Bright light (both sunlight and artificial light) is shown to be effective in seasonal affective disorder, and it is widely believed that physical activity and exercise help depressed patients and promote quicker and better relief from depression. They are also thought to help antidepressants and psychotherapy work better and faster. Lack of motivation, however can prevent the sufferer from taking part in such an activity.

While depression is extremely treatable there is reluctance for people to seek treatment when feeling low, such is the stigma attached to mental illnesses. However, this attitude is slowly being changed with the help of campaigns such as the “see me” campaign and the fact that many high profile celebrities are admitting to suffering from mental ill health.

In the final part of this series, we will look at what has been done to challenge the stigma attached to mental illness.

___________________________________________________________________________________________

Depression 3 part series:

Part 1

Part 2

Part 3

Wow. 8 months today. I am so crazy with hurt at this mark that I am struggling to function with day to day life. Is it because on the 15th when I planned to light your candle, I had never thought to be lighting two? The loss of you two is so overwhelming. I wonder if losing Simon sooner would have been easier than second trimester. But I have a desire to know why he died. It seems easier for me to accept your death since I know why you died. It doesn’t make the pain or anger any easier, but knowing why reminds me it’s not my fault and I did the best I could.
But Simon, I wonder. Did I not do my best? I made sure I weaned off of my Effexor first so this wouldn’t happen again. I begged you to watch over this one and help protect him. I prayed to God not to let this happen again. Is Cole right? When I asked you to pick a special sibling out of heaven for us, did you like him so much you wanted to keep him for yourself? I hate that I had to lose you two, but knowing my babies are not alone is special. I think of you two all the time. But could Simon have been saved? Was my fear what did him in? Was I so over anxious and disconnected that I caused something to happen? When I got pregnant with Simon, I was on my last week of Effexor. My withdrawal symptoms were horrible. Did that have an effect? I’ve read how so many mothers weaned during the first two trimesters to avoid their baby exposed in that dangerous third trimesters. I haven’t read any who lost their child while weaning. Of course, I am certain that those babies weren’t mentioned if there were any. But it would help to know if there was. Maybe to help us better understand the risks. I have spent the last two weeks clinging to my sanity. Lying in bed just hanging on or being with my kids and constantly crying. I am reading book after book about miscarriage and infant loss. So many mention that after loss to turn to antidepressants for help. But I can’t. I know what they did. I know what they can do. And I truly believe they are addictive. Two nights in the previous couple of weeks I took Trazodone our doctor gave us to help us sleep. I took them about 4 days apart. I didn’t understand at first why I was “wiggin out” for my Effexor a couple of times. Then realizing that I had those feelings of needing my pills the following days after taking the Trazodone. So I looked up that drug. Turns out Trazodone is an antidepressant. It didn’t really do well as an antidepressant since its side effect of sever drowziness. So they use it as a sleep aid. Putting an antidperssant back into my system after being clean is like a smoker who has quit and then thought one drag would be okay. I was going crazy. If I hadn’t gotten rid of all my Effexor when I weaned, I am unsure if I would have taken them out and used them again. These drugs are serious. And anybody telling me they’re not addictive are wrong. I’ve had my psychiatrist even tell me that they are not addictive, you just become dependent on them. Huh? Isn’t that addiction? Of course I believe that if you suffer from real deep, chronic depression or other psychosis these drugs will help. But pushing these on anybody scares me. When I first started, my doctor and psychiatrist convinced me I must be depressed and needed these drugs to manage. Wow. How easily swayed I was. Considering having my daughter was so overwhelmingly happy for me. But now I am spiraling into depression and fear an oncoming nervous breakdown (if it hasn’t happened already). Real depression is scary. I have never ever been so sad that it physically exhausts me to get out of bed. To sleep 12 – 14 hours a night and still just want to nap throughout the day. To sit with my kids and just cry because I can’t feel the joy I used to have. I have also never had a problem eating where now, that is something that I have to force to do and hate doing it. I have no desire to do anything anymore. Amery has caught me escaping into my own mind a couple of times. My body is in constant anxiety. I feel as though I’ve started a panic attack and can’t turn it off. I was out of my mind yesterday when I took Jacob for a walk to the pool for his swimming lesson and learned my locket of Matthew is gone. That has not left my neck since I got it. I rub it all the time and it’s something tangible to him that is missing. I spent the whole afternoon retracing my steps and panicking. I know I need to find something that works to ease off this stress. But I have been on my own. Our homeschool teacher graciously gave us 1 week off for me to get better. That’s almost finished and I’m nowhere near “better”. My doctor isn’t in his office since his wife just delivered a baby. And my councellor who said that she would always be there for me, is booked until Friday. I am like a lost child looking for comfort and I can’t find it. Amery is doing the best he can. He takes the kids out for fun stuff so I can stay home. Seems leaving the house causes me anxiety now. But I should be with them and it makes this depression that much more real. That I am not interested in doing these things right now. It all leads to anger. Anger that I was pushed on these meds when I didn’t need them. Drugs that caused long term damage to my 3 boys with me. Drugs that killed Matthew and potentially Simon too. I shouldn’t be here mentally. But I am and it’s because of drugs that the companies that create them convinced us we need them and they’re safe. Is there any option left for me? Is there help without drugs? I am scared. I am desperate. I feel alone.

I’ve had a couple of comments about this story that I think are worthy of bringing to the fore:

This first comment is from an interview in the Irish press with Shane’s father, Patrick:

Shane was taking it for about a week when he took the remaining three weeks’ supply in one day, possibly an attempt at suicide. He told his mother what had happened. Two days later, she took her son to another GP. It was explained to the second doctor that Shane had taken a high dosage of Citrol two days previously. The GP prescribed Cipramil, another brand of citalopram.

As this GP was aware Shane had misused antidepressants two days previously, it was instructed on the three-week prescription that the chemist should only supply Shane with one week of the drug at a time, according to his father. But when Shane went to fill the second prescription, the chemist asked him if he wanted to get the three-week prescription filled at once, and Shane said yes. It was Friday 14 August. His family believe Shane took another high dosage of antidepressants the next day. In the early hours of 16 August, Shane Clancy carried out his attack.

“Shane was the type of person who was always careful about taking pills. If he had a Lemsip, he’d phone me to ask if he could take paracetamol as well a few hours later. I don’t know if he was attempting suicide when he took three weeks’ worth of antidepressants in one day. I might never know,” says his father.

“I don’t want to be seen as pointing the finger at the doctors or the chemist but surely if it said to only give him one week’s supply at a time, the chemist should have followed that instruction.”

The whole interview can be read here.

The second comment sheds some light on the complaint made against Dr Michael Corry:

This is absolutely outrageous, but I am not surprised that the (predominantly pharma-funded) psychiatric community in Ireland is baying for Michael Corry’s blood.. He has been a strong critic of both the influence of the industry and the misdeeds of his own profession for quite some time now… It is always the brave ones who go up against the “status quo” whom are first to be attacked..

On the subject of which senior psychiatrist complained about Michael Corry… ?
Read the following article …

Professor of Psychiatry charges Dr Michael Corry at Medical Council
A senior psychiatrist, Professor Timothy Dinan of University College, Cork, has laid a complaint against Dr Michael Corry at the Medical Council. The complaint concerns Michael Corry’s statements about the role of SSRI antidepressants in the murder/suicide of Sebastian Creane and Shane Clancy.

Dinan, who is an enthusiastic advocate of SSRIs and SNRIs and has declared his close relations with several drug companies, accuses Dr Corry of “”statements regarding the pharmacology of antidepressants” and of making “statements regarding a diagnosis without ever seeing the patient”.

Dinan has joined in a previous attempt to chill discussion of the effects of antidepressants. Signing himself as Timothy Dinan, MD, PhD, FRCPsych, FRCPI, Professor of Psychiatry, University College Cork, the academic was one of six professors of psychiatry who penned a letter published in the Irish Times on 16 November 2006 demanding the resignation of the then Minister for Mental Health, Tim O’Malley, for two reasons. One, O’Malley had dared to suggest that many everyday difficulties of life were being mis-labeled as ‘clinical depression’. Secondly, he had dared to suggest, with good reason, that the alleged benefits of medications used to treat mental illness cannot be proven scientifically in the way that other medications can. Both suggestions are cardinal sins for those who rule the world of psychiatry, and whose word is law among the students they teach.

WE MUST DEFEND MICHAEL CORRY’S RIGHT TO SPEAK OUT!

To defend Dr Michael Corry we need other health professionals to stand by him.
We appeal to doctors and nurses, especially psychiatric nurses, together with psychotherapists and counsellors, who are concerned at this attack on the right of medical professionals to oppose the monopoly of bio-psychiatry and are willing to stand up and be counted.

Please contact Dr Corry’s defence team: email wellbeing[at]wellbeingfoundation.com
(use the @ symbol instead of [at] )

The most chilling part of Professor Timothy Dinan’s complaint is that Corry made “statements regarding the pharmacology of antidepressants”. If such a complaint is upheld as valid, neither Dr Corry nor any other doctor registered with the Medical Council will ever again be able to ‘make a statement’ on the action of a drug such as Seroxat or Lexapro — or, by extension, of any drug.

Are you willing to allow this to happen?
Send objections to Professor Timothy Dinan’s complaint to:
Mr John Sidebotham
Professional Standards Department Medical Council
Lynn House
Portobello Court
Lower Rathmines Road Dublin 6
Fax: 01 4983103
Email: complaints@mcirl.ie

I sabotage myself. This is pretty much the quintessence I can draw out of this morning’s therapy session. Emailing D. is sabotage, because I feel ashamed and guilty about it afterward, binging and purging goes the same way. So does my excessive spending and or my alcohol consumption. I cannot discipline myself and feel trapped.
Ah, but I was asked to journal in my native tongue for a week… So I will do and although I already journal in German in my moleskins I feel like I need to do it on here, since I spend so much time on here as well and my moleskins are being rather neglected lately due to a lack in time…

So, sorry for those following my blog – it will only be a change for a week Maybe this will make you study some German?! Who knows

Ode an die Selbst-Sabotage.

Und genau das tue ich gerade auch. Ich sabotiere mich. Warum sonst arbeite ich nicht an meinem Referat? Das sollte ich doch eigentlich jetzt tun. Ich habe noch einmal an D. geschrieben. Das brauchte ich irgendwie. Ich weiss ja schon, dass ich mit ihm abschliessen muss. Will ich nur nicht. Er bedeutet mir so viel und es tut einfach nur weh ihn nicht in meinem Leben haben zu koennen. Bisher bin ich ja immer ueber diese “Verluste” hinweggekommen, doch mittlerweile scheint es mir einfach zu anstrengend.
Ok, liebes “Sabotage-Ich”, ab heute heisst du “Sia” und deine Hymne kennen wir alle: Breathe Me. Das A. steht uebrigens fuer die erste Initiale meines deutschen Vornamens. Verrueckt. Passt.

So, aber nun will ich mich nicht verlieren und auch nicht unsicher sein. Ich will mein Referat fuer morgen perfektionieren und dann zu Starbucks, ein Stueck Kuchen essen, Soy Chai trinken und mit Chris ein bisschen was fuer Freitag (TEST!) ueben.
Dann noch zur Uni-Psychologin und vielleicht beginnen ein SSRI also Serotonin-basierendes Antidepressivum zu nehmen. Ich habe eigentlich kein Geld, aber es scheint mir durchaus fuer angebracht. es wird mir vielleicht auch helfen meinen Alkoholkonsum einzuschraenken, denn Med + Alk = suboptimal.

Sia, du musst sterben, weil ich leben will. Und vergiss nicht Ana und Mia mitzunehmen. Danke.

2008-ci ildə yazılan elmi-tədqiqat işi

Müəllifi: Tural İsgəndərov

GİRİŞ

Dövlətlər okeanda üzən gəmiyə bənzəyir: nə cür hava şəraiti ilə qarşılaşacaqları məlum deyil. Sadəcə koordinatları və hədəfləri dəqiqləşdirənlər, gəmisinin potensialına bələd olub ondan istifadə edənlər müvəffəqiyyət qazanır. Dövlətlər də müvəffəqiyyət qazanmaq üçün öz siyasətlərini dəqiq qurmalıdırlar. Təcrübədən məlumdur ki, milli mənfəətlər, milli hədəflər və milli strategiyalar üzərinə qurulan siyasət daha effektiv olur.

1923-cü ildə Mustafa Kamal Paşanın başçılığı ilə qurulan Türkiyə Cümhuriyyəti siyasətdə “yurdda sülh, cahanda sülh” prinsipinə əsaslanmışdır. Türk siyasətçiləri də qeyd edirlər ki, bu heç də xarici siyasətdə passivlik deyil. Onlar bunu belə izah edirlər ki, hər bir dövlət öz milli maraqlarını rahat bir şəkildə həyata keçirmək, rifaha sahib olmaq üçün sülh şəraitində yaşamalıdırlar. Daxili həyatda sülhün mövcudluğu hər bir dövlətə lazımdır. “Yurdda sülh, cahanda sülh” prinsipini öz xarici siyasətinin devizinə çevirən Türkiyənin qonşu və region ölkələrində sülhün bərqərar olmasında maraqlı tərəf kimi görünməsi daha çox onun milli-subyektiv maraqlarından irəli gəlir.

“Soyuq müharibə”nin bitməsi, SSRİ-nin dağılması ilə dünyanın siyasi tarazlığı yenidən qurulmağa başladı. “Soyuq müharibə”nin başa çatması Türk xarici siyasətinə həm müsbət, həm də mənfi yöndə təsir etmişdir. Avropa inteqrasiyası prosesində əhəmiyyət itkisinə məruz qalan Türkiyə bir tərəfdən də SSRİ-dən sonra qeyri-sabit bir Avrasiya coğrafiyasında ciddi təhlükəsizlik problemləri olan bir bölgə ilə qonşu olmuşdur. Digər tərəfdən isə daha çox yeni post-sovet türkdilli dövlətləri ilə əlaqədar olaraq ortaya çıxan fürsətlər xarici siyasətdə Türkiyəyə yeni seçənəklər vermişdir. “Soyuq müharibə”dən sonrakı dövrdə istər təhlükəsizlik problemləri, istərsə də yeni mənfəətlər əsasında Türk siyasətçiləri siyasi-strateji, iqtisadi və mədəni sahələri özündə birləşdirən yeni regional siyasət qurdular.

İkinci Dünya Müharibəsindən sonra SSRİ-dən gələn təhlükə qərbi Türkiyə ilə yaxınlaşmağa vadar etdi. Türkiyənin NATO üzvü olması onu qərbə daha çox bağlasa da, daima haqsızlıqlar ilə üzləşmişdir. SSRİ-nin dağılması ilə də artıq Türkiyə qərbə lazım olmadığı üçün daha çox təklənməyə başladı. XX əsrin 90-ci illərinin əvvəllərində baş verən hadisələr nəticəsində yeni türkdilli dövlətlərin meydana çıxması Türkiyənin yeni regional siyasətini həyata keçirməsini sürətləndirdi. Lakin Türkiyə türkdilli dövlətlərin birliyini yarada bilmədi ki, onun rəhbərliyini də öz əlinə alsın. Türkiyə yeni yaranmış geosiyasi və geoiqtisadi koordinat sisteminin mərkəzindədir. O hələ də regional dövlət kimi çox güclüdür. Bu həm qədim dövlətçilik ənənələri, həm də 600 illik imperatorluq ənənələri ilə əlaqələndirilir. Türk siyasətçiləri qeyd edir ki, bu potensial o vaxt işə yarıyar ki, Türkiyə balanslaşdırılmış regional siyasətə üstünlük versin. İlk öncə dünyada yeni qütbün mərkəzi kimi çıxış etməyə başlayan Rusiya ilə əlaqələr sabit saxlanılsın. Bundan başqa Orta Asiya, Yaxın Şərq ölkələrinə yeni koridorlar (məsələn, Azərbaycan – Gürcüstan) açılsın. Belə koridorlar eyni zamanda geosiyasi hədəflərin önündə duran bəzi dövlətlərin qısa müddətli təcridinə də xidmət etsin. Buna misal olaraq Ermənistanı göstərə bilərik .

Türkiyə hansı istiqamətdə siyasət yeridirsə yeritsin, Azərbaycanın rolu onun üçün əvəzedilməzdir. Bir vaxtlar Naxçıvanı “Türk dünyasının qapısı” adlandıran Atatürk Azərbaycanın önəmini bununla vurğulamışdır. Müasir Türk siyasətçiləri də Azərbaycanı “Türk dünyasının qızıl körpüsü” adlandırırlar. Çünki Azərbaycanın təhlükəsizliyi Türk dünyasının bütünləşməsi üçün ən önəmli şərtlərdən biridir. Belə bir sual yaranır. Türk dünyasının birliyi Türkiyəyə nələr vəd edir ki, Türkiyə bu yolda əzmlə çalışır? İlk öncə qeyd edim ki, 1299-cu ildən müstəqil olan, sadəcə olaraq 1923-cü ildə idarə forması dəyişən Türkiyə bu birliyi yarada bilərsə, hegemon rolu özü oynayacaq və ən azından əlaqələri ziq-zaq xətt üzrə davam edən qərb ölkələrinin qarşısında təklənməyəcək. İkinci bir tərəfdən birliyin Türkiyəyə faydası ondan ibarətdir ki, birliyə daxil olacaq ölkələrin əksəriyyəti (Azərbaycan, Qazaxıstan, Türkmənistan, Özbəkistan) enerji resursları ilə zəngin olan ölkələridir. Türkiyə bu yolla həm öz enerji təhlükəsizliyini təmin edəcək, həm də Avroatlantik məkanın enerji təhlükəsizliyində rol oynayan Azərbaycan və Orta Asiya ölkələrinin neft və qazının ixracında tranzit ölkə qismində çıxış edərək öz təhlükəsizliyini də düşünəcək.

Türkiyənin regional siyasəti və milli maraqları

XX əsrin 90-cı illərində “soyuq müharibə”nin bitməsi və SSRİ-nin dağılması ilə beynəlxalq münasibətlərdə yeni bir mərhələ başladı. Təbii ki, bu mərhələnin başlaması hər bir dövlətə öz təsirini göstərdi. Belə dövlətlərdən biri də Türkiyə Cümhuriyyəti idi. Hələ 1920-ci ildə yaranmış Türkiyə Böyük Millət Məclisi (TBMM) hökuməti, başqa bir deyilişlə Ankara hökuməti tərəfindən idarə olunan Türkiyə rəsmi olaraq 1923-cü ildə Cümhuriyyət elan edilmişdi. Bu dövrdən başlayaraq Türkiyə artıq dünya siyasətində daha çox passiv mövqedən çıxış etməyə başlamışdır. Lakin 1939-cu ildə İkinci Dünya Müharibəsinin başlamasını yenidən Aparıcı dövlətlərin nəzərlərini Türkiyəyə cəmlədi. Bütün bunların əsasında isə Türkiyənin geostratejik mövqeyi dururdu. Bu dövrdən məhz Türkiyənin xarici siyasətində dəyişikliklər nəzərə çarpmağa başlayır. Belə ki, Türkiyə antihitlerçi koalisiyanın üzvləri tərəfindən Almaniya əleyhinə müharibəyə qoşulmağa məcbur edilir. Türkiyə isə öz dövlətçiliyini qorumaq məqsədi ilə 1945-ci ilin fevralında müharibəyə qoşulsa da, heç bir aktiv hərbi əməliyyatlarda iştirak etmir. Türk ordularının Cümhuruiyyət qurulduqdan sonra ən geniş şəkildə iştirak etdiyi Koreya müharibəsindəki şücaəti onun NATO-ya qəbulolmasına gətirib çıxartdı. Amma qərb ölkələrinin Türkiyəni NATO-ya qəbul etməsinin əsas səbəbi bu deyildi. Türkiyənin o dövr üçün coğrafi mövqeyinə diqqət yetirək. Türkiyə şimalda və qərbdən SSRİ ilə, Balkanlardan SSRİ nüfuzu altında olan dövlətlər ilə, cənub-şərqdən isə SSRİ-yə meyl edən ərəb dövlətləri ilə əhatələnmişdi. Faşizm üzərindəki qələbədən sonra keçmiş müttəfiqlər arasında parçalanma baş vermiş, kapitalist və kommunist rejimlər arasında “soyuq müharibə” başlamışdı. Bütün bunları nəzərə alan başda ABŞ olmaqla kapitalist dünyası Türkiyəyə “Marşall planı” çərçivəsində maliyyə yardımı etmiş, onu NATO-ya qəbul edərək öz müttəfiqlərinə çevirmişdilər. Bütün bunlar Türkiyəni SSRİ-yə qarşı qoymaq və regionda kommunizmə qarşı dayaq nöqtəsi yaratmaqdan irəli gəlirdi. Amma Türkiyə yenə də tez-tez müttəfiqləri tərəfindən təklənmiş və haqsızlığa məruz qalmışdı. 1991-ci ildə SSRİ-nin dağılması və soyuq müharibə”nin bitməsi Türkiyəyə həm mənfi, həm də müsbət yöndə təsir etdi. Birincisi, Dünya Sosializm Sisteminin dağılması özü ilə bərabər anarxiya və qeyri-stabillik gətirdi. Məhz Türkiyə belə bir region ilə əhatələnmişdir. İkincisi, SSRİ-nin dağılması kapitalist qərbin qələbəsi idi. Artıq Türkiyəyə ehtiyac da qalmamışdır və Türkiyə daha çox təklənməyə başlayır. Üçüncüsü, SSRİ-nin dağılması ilə yeni türkdilli dövlətlərin yaranması Türkiyəyə yeni ümid verdi. Bugünə qədər beynəlxalq arenada yeganə türkdilli dövlət olan Türkiyəyə artıq beş belə dövlət qoşulmuşdu. Bunlar Azərbaycan, Qazaxıstan, Türkmənistan, Özbəkistan və Qırğızıstan idi. Türkiyə özünün tənhalıqdan və təklənməkdən qurtulmasının yolunu türkdilli dövlətlərin birliyində görürdü. Beynəlxalq münasibətlər sisteminin yeni bir mərhələsində Türk siyasətçiləri siyasi-strateji, iqtisadi və mədəni sahələri özündə birləşdirən yeni xarici siyasət kursunu müəyyən etdilər. Yeni siyasi kursda dövlətin potensialı nəzərə alınaraq əsas üstünlük regional siyasətə verilmişdi. Belə ki, Türkiyə ən azından region dövlətinə çevrilməli, regionda aparıcı nüfuza sahib olmalı idi. Türkiyənin yeni regional siyasi kursu əsasən dörd istiqamətdə həyata keçirilməli idi: Balkanlar, Qafqaz, Orta Asiya və Yaxın Şərq.

Türkiyənin Azərbaycandakı milli və dövlət maraqları Qafqaz və Orta Asiya siyasətinin həyata keçirilməsində əsas rollardan birini oynayır. Ona görə də, Türkiyənin Azərbaycan siyasətinə Qafqaz və Orta Asiya aspektlərindən yanaşmağa üstünlük verirəm.

Türkiyənin Qafqaz siyasətində Azərbaycan

Günümüzdə Türkiyənin Qafqaz siyasətinin əsas istiqamətlərini Rusiya Federasiyasına daxil olan Şimali Qafqazda sülhün və istiqrarın qorunmasını dəstəkləkmək, Rusiya ilə münasibətlərdə Şimali Qafqazın dostluq və əməkdaşlıq körpüsü olmasını təmin etmək, üç müstəqil dövlətin – Azərbaycan, Gürcüstan və Ermənistanın yerlədiyi Cənubi Qafqazda isə bu ölkələrin müstəqilliklərini gücləndirmək, ərazi bütövlüyünü dəstəkləmək, Xəzər hövzəsinin enerji ehtiyatlarının istehsalında və daşınmasında iştirak etmək, bölgədə “böyük qardaş” rolunu oynamaq və s. təşkil edir. Elmi – tədqiqat işinin mövzusu ilə əlaqədar olaraq Türkiyənin Qafqaz siyasətinə Türkiyə – Ermənistan, Azərbaycan – Ermənistan, Türkiyə -Azərbaycan münasibətlərinin ümumi qarşılığı aspektindən yanaşmaq istərdim.

Türkiyənin Qafqaz siyasətinə XX əsrin əvvəllərindən nəzər salmağa başlayaq. İlk öncə 1918-ci ildə Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti qurulan zaman Osmanlı dövlətinin AXC-yə Batum müqaviləsi əsasında köməyə gəlməsi qəribə görünür. İlk öncə, qeyd edim ki, Osmanlı dövləti böyük bir imperiya idi ve imperiya qanunlarına əsasən idarə olunurdu. Bu feodal-teokratik bir dövlət idi və burada hansısa demokratiyadan, səsvermə hüququndan, insanların siyasi bərabərliyindən və s. söz gedə bilməzdi. Amma Azərbaycanda Xalq Cümhuriyyəti yaranmışdı. Bu şərqdə və İslam dünyasında ilk demokratik dövlət idi. Burada insanlar dilindən, cinsindən, milliyətindən, dinindən, irqindən asılı olmayaraq bərabər hüquqlara malik idilər və hər kəsə, hətta qadınlara da seçki hüququ verilmişdi. Mənim fikrimcə, bu xüsusiyyətlər bir-biri ilə kəskin surətdə fərqlənir, hətta bəzən tarixdə bunlar bir-biri ilə “düşmən” münasibətində olan dövlət quruluşlarıdır. Onda belə bir sual yaranır. Osmanlı monarxiyasını Azərbaycan Cümhuriyyəti ilə yaxınlaşdıran səbəb nə idi? Bunun bir neçə səbəbi var. İlk öncə, Osmanlının Birinci Dünya Müharibəsinə girməyinin səbəbi “Böyük Türk İmperiyası” yaratmaq ideyası olmuşdu.1 İslam dünyasının qərb bölgəsindən – Ərəbistan, Şimali Afrika və Aralıq dənizi hövzəsindən ümidlərini itirən “Gənc türklər” Almaniyanın qələbəsi, Rusiyanın məğlubiyyəti ilə İslam dünyasının şərq bölgələrini – Qafqaz, Şimali İran, Orta Asiyanın onlara çatacağı ümidində idilər. Hətta 1918-1919-cu illərdə Cənubi Azərbaycana, 1918-1920-ci illərdə Qafqaz və Orta Asiyaya Pantürkist ideyaları yaymaq üçün heyətlər göndərmişdir. 1917-ci ildə Rusiyada bolşevik qiyamı və çar hakimiyyətinin devrilməsi nəticəsində ucqarlardakı bir çox asılı dövlətlər kimi Azərbaycan da müstəqillik qazandı. Heç kəs tərəfindən tanınmayan Azərbaycanın mövcudluğu sual altında idi. Azərbaycanda yaranmış yeni dövlət formasına tamamilə zidd olan bir dövlət formasının mövcud olduğu Osmanlı imperiyasının AXC-ni birinci tanıması yuxarıdakı səbəblərə görə təəccüblü görünməməlidir. Çünki Azərbaycan Qafqazın açarıdır, Orta Asiyaya körpüdür, enerji mənbəyidir və İran əhalisinin böyük bir hissəsini təşkil edən də azərbaycanlılardır. Qısaca, Azərbaycan Osmanlı dövləti üçün “Böyük Türk İmperiyası”nın ilk rüşeymi idi. Eləcə də, 1919-23-cü illərdə Türk milli qurtuluş savaşı dönəmində də türklərin Azərbaycandakı əsas maraqları ilk öncə öz mənafelərindən asılı olub. Birincisi, 1920-ci ildə yaranan Türkiyə Böyük Millət Məclisinə (TBMM) dövlətin şərq sərhəddində Azərbaycan kimi dost lazım idi. Çünki Azərbaycan digər Qafqaz dövlətləri və Sovet Rusiyasına qarşı Türkiyənin həyata keçirəcəyi siyasətdə türklərə yararlı idi. İkincisi, müttəfiqlər ilə (Antanta dövlətləri) ilə razılığa gəlinərdisə, Azərbaycanı Sovet Rusiyasına qarşı istifadə edə bilərdi. Üçüncüsü, Azərbaycandan maddi yardım təmin oluna bilərdi. Sırf öz milli mənafeləri ucbatından Azərbaycan 1920-ci il 27 apreldə XI Qırmızı Ordu tərəfindən işğal olunarkən ən yaxın müttəfiqi buna göz yumdu. Çünki, Mustafa Kamal Paşa onsuzda hər cəbhədə döyüşürdü. Sovet Rusiyası ilə də yeni cəbhə yaratmamaq məqsədilə Azərbaycan məsələsində Sovet Rusiyasının xeyrinə geri çəkildi və hətta bunun qarşılığında Sovet Rusiyasından yardım da aldı. Hətta, Kazım Qarabəkir Paşaya görə, Azərbaycan Türkiyəyə maddi yardım etməyə borcludur. O, heç düşünmürdü ki, yeni yaranan bu dövlət öz daxilində möhkəmlənməmiş necə digər bir dövlətə kömək etsin?! Bu ən azından Azərbaycana hörmətsizlik idi. Digər bir tərəfdən hətta Azərbaycandakı hakimiyyəti (Cümhuriyyət dövrü nəzərdə tutulur) Türkiyəyə Sovet Rusiyasından gələn yardımın da qarşısını almaqda günahlandırırdı. Amma unutmaq lazım deyil ki, 1920-ci il apreldə XI Qırmızı Ordu məhz Bakıya girmədən Türkiyəyə yardıma gedəcəyi bəhanəsilə Azərbaycan ərazisinə daxil olmuşdur. Elə bununla da, AXC-nin müstəqilliyinə son qoyulmuşdur.2 Hətta türklərin özləri etiraf edirlər ki, 28 aprel 1920-ci ildə Azərbaycanda Sovet hakimiyyətinin qurulmasında türk zabitlərinin böyük dəstəyi olmuşdur.3 Bundan başqa, Qars görüşmələri ərzində Türk nümayəndə heyəti Bakı nefti ilə bağlı öz istəklərini söyləmişdir. Yəni hər il Azərbaycan Türk hökumətinə Türkiyənin ehtiyacını ödəyəcək miqdarda neft və neft məhsulları göndərməkdə öhdəlik götürməlidir.4

Bundan başqa Azərbaycan Türkiyəyə regionda hegemonluğu ələ keçirmək üçün lazım idi. Regionda Türkiyəyə rəqib ola biləcək yeganə dövlət İran idi. Belə olan halda, Türkiyə Azərbaycan kartından istifadə etməyə çalışırdı. Amma bu hər zaman öz müsbət nəticəsini doğrultmurdu. İlk öncə, artıq Şimali Azərbaycan öz müstəqilliyini itirərək SSRİ-yə daxil olmuşdu. Türkiyənin belə bir vəziyyətdə İrana qarşı Cənubi Azərbaycandan istifadə etmək istəməsi qeyri-real görünürdü. Ən azında Türkiyə şərq sərhədlərinin təhlükəsizliyi, kürd qiyamçılarına qarşı birgə mübarizə üçün İrana ehtiyac duyurdu. Türkiyənin bu dövrdə Azərbaycanda olan maraqlarına dair iki fakt gətirmək istərdim: Bu mövzu ilə əlaqədar Rza Şah Türkiyənin Tehrandakı hərbi attaşesi minbaşı Hüsamettin Tugaça bunları demişdir:“Belə düşünürəm ki, Türkiyənin İran Azərbaycanında gözü var. Azərbaycan xalqı türkdür. Türkiyə bunu gözdən qaçırda bilməz. Amma hal-hazırda Türkiyə belə bir siyasət izləmir. Çünki Mustafa Kamal çox ağıllı bir şəxsdir. Amma ondan sonra Türkiyə yenidən İttihad və Tərəqqi hökumətinin siyasətini mənimsəyə bilər. Hal-hazırda görürəm ki, dəmiryolu inşaatınız iki tərəfdən də Azərbaycana doğru yönəlmişdir. Belə görünür ki, Türkiyə tez və ya gec Azərbaycanı alsın.”5 Digər bir fakt isə İranın Ankaradakı səfiri Furuginin 1927-ci il dekabrda Tehrana göndərdiyi məruzədə öz əksini tapıb: “Türklərin heç bir zaman İran torpaqlarına və ya heç olmazsa Azərbaycana qarşı iddia etməyəcəklərinə zəmanət verə bilmərəm. Amma Mustafa Kamal hal-hazırda öz dövlətini gücləndirmək üçün müvəqqəti olaraq bu fikirdən əl çəkmişdir.”6

Elmi-tədqiqat işinin mövzusu ilə əlaqədar digər bir yanaşma isə türk-erməni münasibətləri və Azərbaycan faktorudur. Türk – erməni əlaqələri tarix boyu müəyyən problemləri özündə birləşdirirdi. Amma hər zaman türk tərəfi daha liberal mövqedən bu məsələyə yanaşırdı. Ermənilərin etirazları Osmanlı imperiyasının son vaxtlarında, yəni XIX əsrdə kütləvi xarakter alır. Xüsusən də, Birinci Dünya Müharibəsi dövründə ən yüksək səviyyəyə çatır. Müharibə dövründə Anadolu torpaqlarında yaşayan ermənilər Osmanlıya xəyanət edərək ruslarla əməkdaşlıq edirdilər. Belə olan halda, 1915-ci il 24 apreldə Osmanlı Dövləti əleyhinə fəaliyyət göstərən erməni komitələri bağlandı və onlara rəhbərlik edən 2345 nəfər həbs olundu. 27 mayda isə yerdəyişdirmə (təhcir) qanunu çıxarılır. Məhz bu hadisələr günümüzdə də erməni – türk əlaqələrində öz təsirini göstərəcək. 1990-cı ilin 23 avqustunda qəbul olunan Ermənistanın “Müstəqillik aktı”nın 11-ci maddəsində deyilir ki, əslində Şərqi Anadolu ərazisi erməni vilayətləridir. Bura türklər tərəfində işğal olunan “qərbi Ermənistan”dır. Burada qeyd olunur ki, 1915-ci il hadisələrinin beynəlxalq aləmdə “soyqırım” (təbii ki, qondarma “soyqırım”ı nəzərdə tuturam) kimi tanıtmaq Ermənistanın xarici siyasətinin ən əsas vəzifəsidir. 1995-ci ildə Ermənistan Konstitusiyası qəbul olunanda “Müstəqillik aktı” onun giriş hissəsinə daxil edildi. 2005-ci ildə Konstitusiya dəyişdirilsə də, “Müstəqillik aktı”na toxunulmadı.7 Hələ 1920-ci il 3 dekabrda Türkiyə ilə Ermənistan arasında imzalanan Gümrü müqaviləsinə görə Türkiyənin şərq sərhədləri müəyyənləşdi. Düzdür, bu müqavilə sonradan qüvvədən düşsə də, sərhəd məsələsi 1921-ci ildə 16 mart Moskva və 21 oktyabr Qars müqavilələrində təsdiqləndi. Bu müqavilələr qüvvədən düşməsə də, Ermənistan tərəfindən pozulur. Ermənilərin “Böyük Ermənistan”ı yaratmaq yolunda ilk hədəfləri “Dörd T planı” olaraq adlandırılan məqsədlərə çatmaqdır. Bunlar “tanıtım”, “tanıma”, “təzminat” və “torpaq”dır. Yəni, Erməni məsələsi bütün dünyada terror yolu ilə “tanıtılacaq”, yalan iddialar dünya ictimaiyyəti tərəfindən qəbul edilib Türkiyə tərəfindən “tanınacaq” və “qondarma soyqırım” məsələsinə görə Türkiyədən “təzminat” və “torpaq” alınacaq. Bu plana əsasən ermənilərin əsas iddiaları isə bunlardır: Türklər Ermənistanın böyük bir hissəsini işğal etmişlər, 1877-1878-ci illərdən sonra erməniləri sistemli olaraq soyqırıma məruz qoymuşlar və 1915-ci ildə planlı şəkildə ermənilərə qarşı soyqırım tətbiq etmişlər.

Azərbaycan – Ermənistan Dağlıq Qarabağ münaqişısi başladığı andan Türkiyə hər bir halda Azərbaycanın yanında olduğunu, daima ona dəstək olacağını bildirmiş, münaqişə bitdiyi zaman işğal olunmuş torpaqların Azərbaycana geri qaytarılması ideyasını dəstəkləmişdir. Amma 2007-2008-ci illərdə baş verən bir sıra hadisələr onu sübut etdi ki, Türkiyə Azərbaycana münasibətində “dövlət marağını” “qardaşlıq” mənafeyindən üstün tutur. Bu daha çox 2008-ci ilin fevralında Ermənistanda keçirilmiş prezident seçkilərində qalib gələn Serj Sərkisyanın dövrünə təsadüf edir. S.Sərkisyanın seçilməsindən sonra Türkiyə prezidenti Abdulla Gül ona aşağıdakı məzmunda bir təbrik məktubu yollayır: “Sərkisyanın yeni vəzifəsi yüz illər boyunca sülh və əmin-amanlıq içərisində birlikdə yaşaya bildiklərini sübut etmiş olan türk və erməni xalqları arasındakı əlaqələrin normallaşdırılması üçün lazımi şəraitin yaradılmasına imkan verəcəyi, Türkiyə və Ermənistanın ortaq cəhdlərinin bölgədə barış və rifaha təsir edəcəyi, qarşılıqlı güvən və əməkdaşlığa söykənən bir atmosferin yaradılması təməlində duracağı ümidindəyik.”8 Oxşar məzmunda məktubu Türkiyənin Baş Naziri R.T.Erdoğan və Xarici İşlər Naziri A.Babacan müvafiq olaraq Ermənistanın Baş Naziri T.Sarkisyana və Xarici İşlər Naziri E.Nalbandyana göndəriblər. Məzmundan da göründüyü kimi bu təbrik məktubu heç də reallıqları əks elətdirmir və Türkiyənin güzəştə getməsini əyani olaraq sübut edir. Hələ 29 mart 2007-ci ildə Akdamar adasında Akdamar kilsəsinin bərpa edilərək yenidən fəaliyyətə başlaması və açılışa Ermənistandan Mədəniyyət Nazirinin müavini Gaçik Gürciyan başda olmaqla 20 nəfərlik heyətin gəlməsi iki ölkə arasındakı əlaqələrdə yeni mərhələnin başlanğıcı oldu.9 Bunun ardınca, İrəvan – Antalya hava yolunun iyun ayında fəaliyyətə başlaması yeni bir addım oldu. Xüsusən də, Türkiyənin 1993-cü ildə Ermənistanla quru və 1994-cü ildə hava sərhəddini bağlamasının səbəblərindən biri olan Ermənistan tərəfindən işğal olunmuş Azərbaycan torpaqlarının geri qaytarılmasında hələ heç bir nəticənin əldə edilməməsinə baxmayaraq, İstanbul – İrəvan hava yoluna yenisinin əlavə olunması, olduqca, düşündürücüdür.10 Digər bir məsələ isə Türkiyə Cümhuriyyətinin Prezidenti Abdulla Gülün Ermənistana səfəridir. Xatırladım ki, bu Türkiyə tarixində rəsmi səviyyəli ikinci səfər idi. İlk səfər 1935-ci ildə o dövrün Baş Naziri İsmet İnönü tərəfindən gerçəkləşdirilib. Bu məsələdə diqqəti cəlb edən xüsusiyyət ondan ibarətdir ki, Ermənistan hələ dəTürkiyənin əraz bütövlüyünü tanımır və “qondarma soyqırım” iddialarını irəli sürür. Amma Türkiyə Prezidentinin onun ölkəsini tanımayan digər bir ölkəyə səfər etməsi də ilk baxımdan qəribə görünür. Digər bir məsələ isə Ermənistan hələ də öz iddialarından geri çəkilməyib. Belə ki, Ermənistanın Baş Naziri T.Sarkisyan 24 apreldə “qondarma soyqırım” ilə bağlı keçirilən tədbirlərdə bildirmişdir ki, 1915-ci il hadisələrinin “soyqırım” kimi beynəlxalq aləmdə tanınması cəhdləri Ermənistanın xarici siyasətinin əsas vəzifələrindən biridir.11 Bundan başqa, İran Türkiyə – Ermənistan münasibətlərinin normallaşdırılması üçün öz vasitəçilik missiyasını da Türkiyəyə təklif edib. Lakin bu Türkiyə tərəfində yetəri qədər sərt qarşılanıb və Türkiyə tərəfi bildirib ki, onsuz da onların Ermənistanla birbaşa əlaqələri var.12

İndi isə bu məsələlərin şərhini vermək istərdim. İlk öncə son dövrlərdə Ermənistan və Türkiyə arasında baş verən proseslərin Türkiyəyə təsir edə biləcək mınfi cəhətləri: Birincisi, Türkiyənin Ermənistana qarşı daima güzəştli mövqe tutması onun “qondarma soyqırım” məsələsində günahkar kimi görünməsi və daima geri çəkilməsi ilə izah oluna bilər. İkincisi, bütün bunlara baxmayaraq Ermənistan tərəfi bir addım belə geri çəkilməyib və Türkiyə istədiyinə nail olmayıb. Üçüncüsü isə Azərbaycanla münasibətlərdir. Təbii ki, bütün bunlar Türkiyənin daxili işidir və Azərbaycan buna qarışa bilməz. Amma Türkiyənin hər zaman Azərbaycana söz verdiyi məsələdə, yəni Qarabağ işğaldan azad olmayınca sərhədlərin açılmayacağı məsələsində geri çəkilməsi Azərbaycan ictimaiyyətində Türkiyəyə qarşı narazılıq yarada bilər.

Bu məsələlərin Türkiyənin “dövlət marağı” prinsipi aspektindən ona təmin edəcəyi müsbət nəticələri: Birincisi, Türkiyə Ermənistana bu güzəştləri getməklə Erməni ictimaiyyəti üzərində müəyyən bir təsir gücünü göstərmək, onlarda formalaşan “mənfi türk” obrazını “sülhsevər türk” ilə əvəz etməyə çalışır. İkincisi, bütün bunlar beynəlxalq imic məsələsindən asılıdır. Bu güzəştlər Türkiyəyə imkan verir ki, o, beynəlxalq aləmdə özünü sülhpərvər və qeyri-aqressiv bir dövlət kimi qələmə versin. Üçüncüsü, Türkiyə bu güzəştlərlə Ermənistanı şirnikləndirməklə ondan da müəyyən güzəştlər əldə etməyə çalışır. Türkiyənin şərq, xüsusən də cənub-şərq hissəsi təhlükəsizlik baxımından ən həssas bölgələrindəndir. Buna səbəb PKK terror qruplaşmasıdır. Türkiyə isə heç vaxt istəməz ki, onsuz da həssas bölgə olan şərqdə ayri bir problem – Ermənistanla sərhəddə narazılıqlar yaransın. Dördüncüsü, Türkiyənin ardıcıl şəkildə Ermənistana güzəştə getməsinin əsas səbəblərindən biri “The Economist” jurnalının 2008-ci il may ayında buraxılmış sayında belə izah edilir: Bağlanma təhlükəsilə üz-üzə qalan Ədalət və İnkişaf Partiyası (AK Parti) belə bir addımla Qərbin dəstəyini almağa çalışır.13 Bu fikirdə müəyyən qədər həqiqət var. Artıq sentyabr ayından etibarən AK Partinin bağlanması məsələsi gündəmdə deyil və əsas nəzərlər Türkiyə – Ermənistan münasibətlərinə yönəlib. A.Gülün İrəvana rəsmi səfəri Qərb ölkələrinin Türkiyədəki iqtidara rəğbətini də artırıb. Bu həm də Avropa İttifaqına daxil olmaq istəyən Türkiyənin qabağını kəsən əngəllərdən birinin də aradan qalxmasına gətirib çıxarda bilər. Beşincisi, Türkiyə Ermənistana qismən güzəştlərə getməklə onunla birbaşa əlaqələrə qurmağa çalışır ki, regional dövlətə çevrilməkdə ən əsas rəqibi olan İrana heç bir fürsət tanımasın və Cənubi Qafqazda “böyük qardaş” rolunu öz əlinə alsın. Buna sübut kimi, Türkiyənin Qafqaz Təhlükəsizlik və Əməkdaşlıq Platformasını da göstərə bilərik. Buraya region dövləti kimi İranın daxil edilməməsi bu rəqabətdən irəli gəlir.

Bütün bu mənfi və müsbət cəhətləri dəyərləndirdikdə, görünür ki, türk siyasi xətti Ermənistanla münasibətlərin intensivliyinə üstünlük verir. Türkiyə mətbuatının və KİV-nin də münasibətləri bunu deməyə əsas verir. Ermənistanla əlaqələrindən əldə olunacaq müsbət nəticələri həddindən artıq şişirdilərək ictimaiyyətə çatdırılması da gözdən qaçacaq amil deyil. Türkiyə prezidenti A.Gülün 6 sentyabr 2008-ci ildə Ermənistana rəsmi səfərindən bir gün əvvəl Türkiyənin dövlət kanalı olan TRT-nin xəbərlər proqramının böyük bir hissəsi Ermənistanın sosial – iqtisadi həyatına, ermənilərin “qonaqpərvərliyinə”, erməni cəmiyyətinə, mədəniyyətinə və sş həsr olunmuşdur. Türkiyənin Azərbaycana Qarabağ məsələsi həll olunmayınca Ermənistanla sərhədlərini açmayacağı və heç bir əlaqə qurmayacağına dair söz verməsi və bunun ardınca isə Ermənistan – Türkiyə arasındakı münasibətlər ona dəlalət etmir ki, Türkiyə Azərbaycanla “qardaşlıq” münasibətlərinə əhəmiyyət vermir. Əslində bunlar Türkiyənin daxili işidir və öz “dövlət marağı” prinsipi əsasında uyğun gördüyü xarici siyasət xəttini həyata keçirməkdə tam müstəqildir.

Türkiyənin Orta Asiya siyasətində Azərbaycan

Hələ XX əsrin əvvəllərində Osmanlı hökümətinin başında duran Ənvər Paşa daha çox Panislamist siyasət yeridirdi. Lakin ərəb torpaqlarının I Dünya Müharibəsi zamanı Antanta dövlətləri tərəfindən tutulmasından sonra o, Pantürkist siyasi xəttinə üstünlük verir. Burada əsas məqsəd itirilən ərəb torpaqlarının əvəzini Krımdan Orta Asiyaya qədər uzanan Türk İmperatorluğu ilə doldurmağa çalışmasıdır. SSRİ-nin dağılması və Qafqazda, Orta Asiyada yeni ölkələrin müstəqilliklərini elan etməsi milli mənfəətləri uğrunda siyasi və iqtisadi maraqlarını gerçəkləşdirmək üçün Türkiyənin Pantürkist dairələrinə yeni fürsət verdi. Sosioloq və pantürkist Ziya Gökalp (1877–1933) Niyazi Berk tərəfindən çap olunan “Türk Nasyonalizmi ve Batı Medeniyeti” adlı kitabda dərc olunan məqaləsində Pantürkizmin siyasi proqramını göstərir. Bu proqrama əsasən Pantürkizmin reallaşması 3 mərhələdə baş verir. Bunlardan Pantürkizm adlandırdığı birinci mərhələni Türkiyənin qurulması kimi qiymətləndirir. Belə ki, bu yeni dövlətfə türk milli kimliyi bütün türk əhalinin birləşmə səbəbi olacaq və iqtidarın təməlini yaradacaq. Panoğuzizm adlandırdığı ikinci mərhələdə Anadolu, Qafqaz və Orta Asiyanın birləşməsi nəticəsində qurulacaq olan bir türk dövlətini nəzərdə tutur. Nəhayət, üçüncü mərhələdə isə Çin səddindən Avropaya qədər Turan İmperiyasının yaradılması nəzərdə tutulur. Z.Gökalpa görə bu planın birinci mərhələsi 1920-ci illərdə Türkiyə Cümhuriyyətinin yaranması ilə həyata keçib. Digər iki mərhələ isə Türkiyə Cümhuriyyətinin rəhbərliyi ilə həyata keçirilməlidir. Hələ Birinci Dünya Müharibəsi dövründə Osmanlının müharibəyə girmə səbəblərindən biri də Pantürkist ideyaları gerçəkləşdirmək istəyi olmuşdur. Lakin sonradan Mustafa Kamal Paşa bu ideyanın tərəfdarı olsa da, reallıqları nəzərə alaraq müvəqqəti olsa da, Pantürkizmdən imtina etmiş və 1923-cü ildə Lozanna sülh müqaviləsinin imzalanmasına nail olmuşdur. Müharibədən qalib çıxan dövlətlər Türkiyənin yaranmasını ona görə qəbul etdilər ki, Türliyə Pantürkist ideologiyasından imtina etdi. Uzun illər Türkiyə dünyada türkdilli xalqlara məxsus yeganə müstəqil dövlət olub. Lakin 1990-cı illərdə dünyada qüvvələr balansının dəyişməsi Türkiyəyə də təsirsiz qalmayıb. Birincisi, Türkiyə “soyuq müharbə” səbəbiylə həmişə ABŞ və kapitalist qərb tərəfindən dəstəklənib. Lakin SSRİ-nin dağılması ilə Türkiyənin qərbdən gələn dəstəyi kəsilib və o, daha çox qərb tərəfindən təklənir. İkincisi, SSRİ-nin dağılması ilə türkdilli xalqlara məxsus 5 müstəqil dövlət yaranıb. Ona görə də 1990-cı illərdən Türkiyənin xarici siyasətində Pantürkizmin ideyaları yenidən canlanmağa başlayır. Yeni qurulan Orta Asiya və Azərbaycan Respublikalarının iqtisadi, siyasi, mədəni formalaşmada təcili yardıma ehtiyacı olması, daha doğrusu “millətləşmə” mərhələsinə qədəm qoymaları Türkiyə və Pantürkistlər üçün qiymətli bir fürsətdir. Iranın region və dünya siyasətində sahib olduğu zəif mövqe, demek olar ki, onu Türkiyə qarşı rəqabətdə zəiflətmişdir. Türkiyə isə Qafqaz və Orta Asiya ilə kifayətlənməyib, Azərbaycan Respublikası vasitəsilə İranın türk bölgələrində Pantürkist etnikçiliyi yayabiləcəyi ehtimalını da nəzərdə tutub. Türkiyəyə görə, Azərbaycan sadece yerləşdiyi regionun yox, bütün Türk dünyasının önəmli bir hissəsidir. Çünki Türk dünyasının bu həssas bölgəsi Orta Asiya ilə Türk dünyasının lideri olmaq istəyən Türkiyə arasında yeganə körpüdür. Orta Asiyadakı Türkdilli Respublikaların tamam müstəqil və demokratik dövlətlərə çevrilməsi Azərbaycanın müstəqil və demokratik bir dövlət kimi mövcud olmasına bağlıdır.

Hal-hazırda Türkiyənin türkçülük siyasətində İslam dininin də rolu böyükdür. Belə ki, müstəqil olan türkdilli dövlətlərin əhalisinin əksəriyyətini müsəlmanlar təşkil edir. Bu ölkələr müstəqilliklərinə yeni nail olduqları üçün istər siyasi sahədə, istərsə də iqtisadi sahədə tam möhkəmlənə bilməmişlər və “keçid” dövrünü yaşayırlar. Türkiyənin isə özünü model dövlət, yeni qərb ənənələrinə sahib türk dövləti kimi qələmə verməsi ona bir sıra üstünlüklər vermişdir. Türkiyə bu dövlətlərlə birinci növbədə iqtisadi, mədəni və təhsil sahəsində əməkdaşlığa başlayır. İlk dövrlərdən bu dövlətlərdə möhkəmlənmək üçün siyasi cəhdlərin edilməsi ən azından böyük dövlətlərin Türkiyəyə qarşı etirazına səbəb ola bilər və Türkiyədə o dərəcədə güclü deyil ki, bu etirazlardan doğan təzyiqlərə tab gətirə bilsin. Ona görə də, Türkiyə məhz birinci olaraq mədəni sahə ilə əməkdaşlığa başlayır. Sonradan onu siyasi əməkdaşlığa çevirməyi planlaşdırır. Türkiyənin digər ölkələrdə həyata keçirdiyi mədəni siyasət özünəməxsusluğu ilə seçilir. Bu özünəməxsusluq ondan ibarətdir ki, Türkiyə öz mədəni siyasətinə tarixi-etnik ünsürlərdən başqa qərb ənənələrini ve modern İslamı da əlavə edir. Modern İslam dedikdə, daha çox zəmanə ilə ayaqlaşan, dinə zidd olmadan dövrün tələbləri ilə uyğunlaşan din nəzərdə tutulur. Ona görə də, Türkiyənin digər ölkələrdə dini fəaliyyəti həmin ölkənin cəmiyyəti tərəfindən tez gözə çarpmır. Amma belə bir sual yaranır ki, əgər Türkiyənin yaymağa çalışdığı belə bir dini təriqət müasir dövrlə uyğunlaşırsa və özündə heç bir radikal cəhətləri birləşdirmirsə və tamamilə əxlaqi çərcivədən kənara çıxmırsa onda bunun nəyi pisdir ki? Onu qeyd edim ki, əgər bu təbliğat türkçülüyün birliyinə yox, Türkiyənin liderliyinə xidmət edirsə, bu zaman digər dövlətlərin milli təhlükəsizliyinə təhdiddir.15

1990-cı illərdən sonra Türkiyənin xarici siyasətində baş verən dəyişikliklər nəticəsində yeni siyasi xəttin formalaşması və bu siyasətin həyata keçirilməsində ən önəmli ölkələrdən biri Azərbaycan idi. Azərbaycan Türkiyənin yeni siyasətinin dünyaya açılan “pəncərəsi” rolunu oynamalı idi. XIX-XX əsrlərin qovşağında Azərbaycan Türk dünyasında müasirliyin və türkçülüyün əsas mərkəzlərindən olmuşdur. Sonradan SSRİ-nin tərkibinə qatılması Azərbaycanı Türkiyədən xeyli uzaqlaşdırdı. Amma 1990-cı illərdə isə Türkiyə dini təriqətlərinin Orta Asiyaya yayılmasındakı ilk və ən önəmli “sıçrayış” mərkəzi olub.16 Türkiyənin Azərbaycanda dini fəaliyyəti iki əsas istiqamətdən həyata keçirilir: dövlət və qeyri-dövlət xətti ilə. Hər iki istiqamətdə də Türkiyə tərəfi ehtiyatlı hərəkət edərək Azərbaycanın qanunvericiliyinə və tələblərinə uyğunlaşmağa çalışır. Bu isə onların siyasətlərini uğura aparan yoldur.17

Dövlət xətti ilə həyata keçirilən təbliğatda əsas rolu Türkiyə Cümhuriyyəti Diyanət İşləri Üzrə Nazirlik həyata keçirir. Əslində dünyəvi bir dövlətdə dini işlər üzrə nazirliyin mövcudluğu qəribədir. Əgər dini nazirlik mövcuddursa, onda bu bütün dinləri əhatə etməlidir. Amma nədənsə bu nazirlik sadəcə İslam dini üzrə işlərə baxır. Bu nazirliyin Azərbaycandakı fəaliyyətinə məscidlərin tikilməsi, Bakı Dövlət Universitetində İlahiyyət Fakültəsinin idarə edilməsində Dini İşlər üzrə Dövlət Komitəsi ilə əməldaşlıq daxildir. Artıq Bakıda bir neçə türk məscidi fəaliyyət göstərir və bunların hamısında axund türklərdir. İslamın bu növü daha çox sosial və iqtisadi məsələlərə fikir verirdiyindən sadə xalqı öz tərəfinə daha tez çəkə bilir. Onlar siyasi diskusiyalardan uzaq dururlar və daha çox mənəvi-əxlaqi məsələlərə toxunurlar. Diyanət İşləri üzrə Nazirlik hətta Türkiyədə İlahiyyatı oxumaq istəyən Azərbaycanlı tələbələrə xüsusi təqaüd də təsis edib. Bundan başqa 44 türk qeyri-hökumət təşkilatı və özəl təhsil müəssisələri Azərbaycanda İslam dininin türk təriqətinin yayılmasına xidmət edir. Təhsil sahəsində fəaliyyət göstərən 10 özəl orta məktəb, 1 ibtidai məktəb, 1 gimnaziya, 10 universitetə hazırlıq kursu və 1 universitet yalnızca bir şirkətə məxsusdur.18 Rəsmi olaraq, heç bir məktəbdə Azərbaycan qanunvericiliyinə əsaslanaraq dini dərslər keçirilmir. Lakin şagirdlərin əxlaqi cəhətdən tərbiyələnməsi üçün mövcud olan Mənəviyyat fənnindən dini anlatmaq üçün türklər məharətlə istifadə edir.19

Türklərin Azərbaycanda dini fəaliyyətləri də müxtəlif şəxslər tərəfindən müxtəlif qiymətləndirilir. Bir qisim hesab edir ki, türk İslamının Azərbaycanda yayılması Azərbaycanın milli – təhlükəsizliyinə heç bir təhdid yaratmır və digər radikal təriqətlərdən fərqli olaraq daha liberaldır.20 Digər bir qisim isə hesab edir ki, tək türklərin təriqətləri deyil, Azərbaycanda fəaliyyət göstərən və xarici dövlətlər tərəfindən dəstəklənən bütün dini təriqətlər Azərbaycanın milli-təhlükəsizliyinə birbaşa təhdiddir.21

Türkiyə yuxarıda qeyd etdiyim kimi siyasət yeritməyə ilk dəfə Azərbaycandan başladı. İndi demək olar ki, Orta Asiyanın bütün dövlətlərində, Afrikanın əksər bölgələrində bu siyasət yeridilir. Orta Asiya dövlətləri ilə əlaqələrin inkişaf etdiriliməsində Azərbaycanın rolu Türkiyə üçün mühümdür.

Türkiyənin bu cür dini fəaliyyəti iki əsas səbəblə əsaslandırılır. Bunlar İran və Səudiyyə Ərəbistanı faktorlarıdır. Belə ki, Türkiyə bu cür siyasətlə İranın şiəliyi yaymasının, Səudiyyə Ərəbistanının isə vəhhabiliyi yaymasının qarşısını almağa, özünə uyğun dini təriqəti region ölkələrində yayaraq regionun alternativsiz dövlətinə çevrilməyə çalışır.

Bundan başqa, Türkiyənin Orta Asiyada digər maraq dairəsi məhz oranın türkdilli xalqların yarandıqları ərazi olması ilə əlaqədardır. Türkiyə gələcəkdə yaratmaq istədiyi “Böyük Turan” dövlətinin rəhbəri olmaq istəyir. Türkiyənin bu siyasəti Azərbaycansız mümkün deyil. Türk siyasətçilərinin düşüncələrinə görə Azərbaycan “Türk dünyasının qızıl körpüsü”dür. Çünki Azərbaycanın təhlükəsizliyi Türk dünyasının bütünləşməsi üçün ən önəmli şərtlərdən biridir. Həm də Azərbaycan olmadan Orta Asiya ilə əlaqələr kəsilə bilər. Belə ki, İran heç bir zaman icazə verməz ki, Türkiyə onun vasitəsilə Orta Asiya ölkələri ilə əlaqə yaratsın və onlarla əməkdaşlığa nail olsun. Rusiya isə şərait yaratmaz ki, öz nüfuz dairəsində gördüyü Orta Asiyada hansısa başqa bir dövlət möhkəmlənməyə cəhd etsin.

Türkçülük və İslamçılıqdan əlavə Türkiyənin Orta Asiyada bir də enerji maraqları var. İstər Azərbaycan, İstərsə də Orta Asiya ölkələri enerji resursları ilə zəngindir. Orta Asiyada böyük nüfuza sahib olmaqla Türkiyə həm öz enerji təhlükəsizliyini təmin edə bilər, həm də Avroatlantik məkanın enerji təhlükəsizliyində rol oynayan Azərbaycan və Orta Asiya ölkələrinin neft və qazının ixracında tranzit ölkə qismində çıxış edərək öz təhlükəsizliyini də düşünəcək. Amma Azərbaycan olmadan Orta Asiyanın enerji resurslarının Qərbə çatdırılması qeyri-mümkündür. Digər bir tərəfdən 8 avqust 2008-ci ildə başlayan 5 günlük Rusiya – Gürcüstan müharibəsindən sonra Türkiyə prezidenti A.Gülün İrəvana səfərinin digər səbəbi kimi onu da göstərirlər ki, artıq Rusiyanın Gürcüstana hücum etməsi və ciddi müqavimət görmədən rahat irəliləməsi nəticəsində Gürcüstanın təhlükəsizliyi sual altında qaldı. Belə olan halda, Türkiyə Ermənistanla razılığa gəlməyə çalışa bilər ki, gələcək layihələrdə Azərbaycandan sonra tranzit ölkə kimi Ermənistan iştirak etsin. Lakin bunlar hamısı sadəcə ehtimallardır. Hər bir dövlət qonşu dövlətlər ilə əlaqələrində problemlər yaranmasın.

***

Bu fəsilə yekun olaraq qeyd etmək istərdim ki, hər bir dövlətin öz milli maraqları çərçivəsində beynəlxalq hüquq normalarına riayət edərək hərəkət etməsi başqa dövlətlər tərəfindən etirazla qarşılanmamalıdır. Eləcə də, Azərbaycanla Türkiyə bir-birinə daima dəstək olublar və onların öz milli maraqları çərçivəsində siyasət yeritməsi heç biri tərəfində etirazla qarşılanmamalıdır.

MƏNBƏLƏR

1. Dr. Hamit Ahmeti  “İran ve Sovyetler Dağıldıktan Sonra Pantürkizm’in Stratejisi”

2. Cem Özer   “Atatürk`ün Türk Dünyası ile ilişkileri”   Ankara  2007  səh. 37-38

3. Orada, səh. 39

4. Orada, səh. 42

5. İsmail Arar  “Atatürk`ün Günümüzün Olaylarına da Işık Tutan Bazı Konuşmaları”,

Belleten, Cilt: 45, Sayı 177, səh. 16, Ankara  1981

6. Meliha Anbarçıoğlu  “Atatürk ve İran`da reformlar”, Doğu Dilleri, Cilt: 3, Sayı 4,

səh. 16, Ankara 1983

7. “Stratejik Analiz” jurnalı, səh. 17,  Dekabr  2007

8. “Stratejik Analiz” jurnalı, səh. 116-117,  İyul  2008

9. Yıldız Deveci Bozkuş, “Türkiye’den Bir Adım Daha: Erivan-Antalya Uçak

Seferleri”    www.asam.net,   30  iyul  2008

10. Orada

11. “Stratejik Analiz” jurnalı, səh. 116-117,  İyul  2008

12. “Region +” jurnalı, № 16, avqust 2008, “Yaşıl Türkiyədə “qara zolaqlar“”

Ramin Abdullayev

13. “Stratejik Analiz” jurnalı, səh. 116-117,  İyul  2008

14. Sira Akşin,  “Türkiye Tarihi. 4. Çağdaş Türkiye. 1908-1980”

İstanbul 1990 səh. 50

15. Azerbeycan’daki Tarikatların Faaliyetleri

http://www.turan.info/forum/showthread.php?t=2313

16. Yenə orada

17. Svante E. Cornell, “The Politicization of Islam in Azerbaijan”, 2006, səh. 50

18. Yenə orada, səh. 51

19. Yenə orada, səh. 52

20. Yenə orada, səh 53

21. Azerbeycan’daki Tarikatların Faaliyetleri

http://www.turan.info/forum/showthread.php?t=2313

22. “Müasir dövrdə Azərbaycan-Türkiyə münasibətləri”   səh. 17

by TURAL ISGANDAROV

Many reasons have been given for the rise in Gold and Silver during the month of October but overlooked by the mainstream press is an important point; the beginning of the 2010 United States fiscal year. Spending is expected to balloon to upwards of $3.55 trillion dollars with a budget deficit of $1.75 trillion dollars.

It is clear that the next bubble is not in US Treasuries but in the US Government itself. Under Bush II, government was allowed to expand far in excess of what was necessary. Discretionary spending exploded and deficits were allowed to run rampant. Sprinkle in a massive increase in US Treasury issuance along with artificially low interest rates, a touch of monetary supply growth while interest rates were being increased, the collapse of the US real estate market severely weakening the US banking system, and you sow the seeds for the massive increase in government spending we have today.

Three points are certain at this moment in time.

The first is that the United States, with the amount of debt outstanding and coming down the pipeline, is not able to undertake a policy of raising interest rates from these low levels to normalized levels for a number of years.

The second point is that Asian economies, starting with Australia, are going to lead the rate cycle as their economies and banking sectors have weathered the storm in better shape than the US and Europe. Expect to see conventional and unconventional (by Western standards) monetary tightening during this cycle.

The increased focus on Asia will provide investors with very interesting opportunities in a number of sectors.

The third and final point is that Gold and Silver will only go higher from here over the next 6 month period with a spike in price during the March-May time frame after which we trade sideways for at least a year in order to digest the run higher and the increase in gold supply coming on market from new mines coming into production.

The peak in Gold should coincide with a peak in Silver as well along with a test of the USD lows made last year.

In terms of supply, we should remember that Penasquito, Goldcorp’s massive mine in Mexico, is scheduled to come into commercial production in January of 2010. This supply of gold, silver, and zinc should be enough to keep each market in a sideways range for some time until the supply is properly digested.

Investors who do their homework should find themselves well rewarded by the end of the first quarter next year.

Disclaimer
Communications are intended solely for informational purposes. Statements made should not be construed as an endorsement, either expressed or implied. This article and the author is not responsible for typographic errors or other inaccuracies in the content. This article may not be reproduced without credit or permission from the author. We believe the information contained herein to be accurate and reliable. However, errors may occasionally occur. Therefore, all information and materials are provided “AS IS” without any warranty of any kind. Past results are not indicative of future results.
PAST RESULTS ARE NOT INDICATIVE OF FUTURE RESULTS. THERE IS RISK OF LOSS AS WELL AS THE OPPORTUNITY FOR GAIN WHEN INVESTING IN THE STOCK, BOND, AND DERIVATIVE MARKETS. WHEN CONSIDERING ANY TYPE OF INVESTMENT, INCLUDING HEDGE FUNDS, YOU SHOULD CONSIDER VARIOUS RISKS INCLUDING THE FACT THAT SOME PRODUCTS: OFTEN ENGAGE IN LEVERAGING AND OTHER SPECULATIVE INVESTMENT PRACTICES THAT MAY INCREASE THE RISK OF INVESTMENT LOSS, CAN BE ILLIQUID, ARE NOT REQUIRED TO PROVIDE PERIODIC PRICING OR VALUATION INFORMATION TO INVESTORS, MAY INVOLVE COMPLEX TAX STRUCTURES AND DELAYS IN DISTRIBUTING IMPORTANT TAX INFORMATION, ARE NOT SUBJECT TO THE SAME REGULATORY REQUIREMENTS AS MUTUAL FUNDS, OFTEN CHARGE HIGH FEES, AND IN MANY CASES THE UNDERLYING INVESTMENTS ARE NOT TRANSPARENT AND ARE KNOWN ONLY TO THE INVESTMENT MANAGER.
Before making any type of investment, one should consult with an investment professional to consider whether the investment is appropriate for the individuals risk profile. This is not intended to be investment advice or a solicitation to purchase any of the securities listed here. I will not be held liable or responsible for any losses or damages, monetary or otherwise that result from the content of this article.

People without experience of depression fear the condition. It does not help that sufferers are sometimes thought of as violent and it is this reason that people are afraid to admit to their suffering for fear of being branded in a certain way. What they really have to remember is that depression is a treatable disorder. The recovery rates for any mental health problem is between 70% and 80% and suffers can live a normal life with proper help.

Treatment of depression varies broadly and is different for each individual. Various types and combinations of treatments may have to be tried, but but may not provide a complete solution to the problem. There are two primary modes of treatment, typically used in conjunction: medication and psychotherapy. A third treatment, electroconvulsive therapy (ECT), may be used when chemical treatment fails.

A patient undergoes ECT

Other alternative treatments used for depression include exercise and the use of vitamins, herbs, or other nutritional supplements. The effectiveness of treatment often depends on factors such as the amount of optimism and hope the sufferer is able to maintain, the control s/he has over stressors, the severity of symptoms, the amount of time the sufferer has been depressed, the results of previous treatments, and the degree of support of family, friends, and significant others.

Although treatment is generally effective, in some cases the condition does not respond. Treatment-resistant depression warrants a full assessment, which may lead to the addition of psychotherapy, higher medication dosages, changes of medication or combination therapy, a trial of ECT/electroshock, or even a change in the diagnosis, with subsequent treatment changes. Although this process helps many, some people’s symptoms continue unabated.

In emergencies, psychiatric hospitalization is used simply to keep suicidal people safe until they cease to be dangers to themselves. Another treatment program is partial hospitalization where the patient sleeps at home but spends the day, either five or seven days a week, in a psychiatric hospital setting in intense treatment. This treatment usually involves group therapy, individual therapy, psychopharmacology, and academics (in child and adolescent programs).

Medication to relieve the symptoms of depression has been available for several decades. Normally the first kind of treatment that will be tried is a type of drug called a selective serotonin reuptake inhibitor. Selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) are a family of antidepressant considered to be the current standard of drug treatment. It is thought that one cause of depression is an inadequate amount of serotonin, a chemical used in the brain to transmit signals between neurons. SSRIs are said to work by preventing the reabsorption of serotonin by the nerve cell, thus maintaining the levels the brain needs to function effectively.

This family of drugs includes fluoxetine (Prozac), paroxetine (Paxil), escitalopram (Lexapro), citalopram (Celexa), and sertraline (Zoloft). These antidepressants typically have fewer adverse side effects than other drugs, although such effects as drowsiness, dry mouth, nervousness, anxiety, insomnia, decreased appetite, and decreased ability to function sexually may occur. Some side effects may decrease as a person adjusts to the drug, but other side effects may be persistent.

In psychotherapy the patient receives assistance in understanding and resolving any habits and problems that may be contributing to or the cause of the depression. Effective psychotherapy may result in the individual developing different habitual thoughts and actions, which leads to a lower relapse rate than antidepressant drugs alone. Medication, however, may yield quicker results and be strongly indicated in a crisis. Medication and psychotherapy are generally complementary, and both may be used at the same time. Under some circumstances, medication and psychotherapy may be more effective than either treatment used on its own.

Electroconvulsive therapy is one of the most misunderstood treatments for depression. While it is generally used only in severe or life-threatening cases where medication and therapy haven’t worked, ECT can be effective. ECT works by sending an electrical charge (typically fixed at 0.9 ampere) to the brain that causes a brief and controlled seizure.

A former patient regards his experience of ECT as a positive one: “The darkness is now over. I had been slowly going down-hill for months. I was on countless medications including Lithium and had gained over two stone within six months. The medications weren’t working, and I had lost all hope. But finally, I was offered ECT. I had heard about it before, but wasn’t really sure about the procedure. I searched the internet, but found conflicting information. Most of what I saw was against the practice. After contemplating suicide for many days, I checked myself into the mental ward of a hospital and was given ECT.

“Before my first treatment, I was extremely nervous, but it went just fine. I was sick for a couple of hours after, due to the anesthesia and I had a migraine headache. I then had four more treatments throughout the next couple of weeks. Each became less uncomfortable and I now feel better than I ever have. I can now get out of bed and lead a normal life. I have so much motivation. Mentally, I feel sharp and alert.

“It is important people remember ECT is not nearly as scary as it is made out to be. The risks are very low, and it really works.”

Although the procedure may sound frightening, patients receive it while under general anaesthesia, and awaken with no memory of the procedure. Unlike medications and therapy, ECT tends to have an immediately positive effect on mood, which is why it can be so helpful for those at risk of suicide. Remember that – regardless of how it is sometimes shown in books and movies – ECT is usually a last resort.

ECT has acquired a fearsome reputation, in part from its use as a tool of repression in the former USSR and its barbaric fictional depiction in films such as One Flew Over the Cuckoo’s Nest and Requiem for a Dream, but remains a common treatment where other means of treatment have failed or where the use of drugs is unacceptable.

Recently, repetitive transcranial magnetic stimulation (rTMS) has been looked at as a possible treatment for depression. Initially designed as a tool for physiological studies of the brain, this technique shows promise as a means of alleviating depression. This therapy uses a powerful magnetic field to stimulate the left prefrontal cortex, an area of the brain that typically shows abnormal activity in depressed people.

Recent work in Poland suggested that weak, variable magnetic fields may offer relief from depression in those who have not responded to medication.

Bright light (both sunlight and artificial light) is shown to be effective in seasonal affective disorder, and it is widely believed that physical activity and exercise help depressed patients and promote quicker and better relief from depression. They are also thought to help antidepressants and psychotherapy work better and faster. Lack of motivation, however can prevent the sufferer from taking part in such an activity.

While depression is extremely treatable there is reluctance for people to seek treatment when feeling low, such is the stigma attached to mental illnesses. However, this attitude is slowly being changed with the help of campaigns such as the “see me” campaign and the fact that many high profile celebrities are admitting to suffering from mental ill health.

In the final part of this series, we will look at what has been done to challenge the stigma attached to mental illness.

___________________________________________________________________________________________

Depression 3 part series:

Part 1

Part 2

Part 3

So I’m on week 5 now.  Interesting how every week has felt different for me.  I saw my psychiatrist last night and explained the little roller coaster (hence “kiddie roller coaster”) I’ve been on.  Overall, it’s been uphill.  I told him that week three was my ‘golden week’.  However, over the last week or so, things have started to go down again.  I haven’t plummeted to previous depths.  It’s been a gentle slope, but a downward slope for sure. Depression has slowly crept back in.  I’ve had the feelings of wanting to be alone a lot.  I’m dwelling on the negative a bit more.  And, most sadly, I am binging and purging again.

So after I told him this, he explained that there are generally 2 paths that people can take on these drugs.  The first is slow to start to feel effects and then a general slope upward until it levels off.  The second is a more immediate effectiveness and upward slope followed by a slow decline before leveling off.  Since I seem to fall into the second path, I probably need to increase my dosage to 40mg.  I was a little frightened of the increase.  But he assured me that 40 is pretty average. I told him I want to take a conservative approach so I’m going to stay on 20 mg for a week, then jump to 30mg (a pill and a half) until I run out of my bottle at which time I’ll refill at 40 mg.

Also mentioned the effect of alcohol.  He said that alcohol is not recommended because it counter-acts the drugs.  But there are a small percentage of people who also get really fucked up by it.  I, unfortunately, fall into that small percentage that gets smashed on one drink while on these drugs. And that side-effect will probably not go away.  The only glimmer of hope I have is that sometimes these people are ok with beer and wine.  We’ll see.

Oh, I did get a cat.  And she’s the greatest little thing ever.  And I am so happy to have her!