Viele Zehlendorfer aus Herz Jesu machten sich Sonntag-Nachmittag am 27.09.2009 auf den Weg in die Prignitz, um mit “unserem” Kaplan Faustmann seine Einführung als Pfarrer in der dortigen Gemeinde zu feiern. Die Besucher und Gäste konnten ein sehr würdiges und ergreifendes Festhochamt mit erleben. Nicht nur herrliches Wetter mit viel Sonne, sondern auch ein herzlicher Empfang durch die dortige Gemeinde mit besten Speisen bescherten allen einen tollen Nachmittag: Den Helfern ein großes Danke für die viele Mühe!

Der Blumengarten von St. Anna zu Pritzwalk

Pra quem gosta do mano Spike Lee, uma grande decepção!

]]> http://vatopaidi.wordpress.com/2009/07/15/man-and-woman-as-prophecy-and-revelation-3-the-revelation-of-the-great-women-prophets/ Wed, 15 Jul 2009 18:24:19 +0000 VatopaidiFriend http://vatopaidi.wordpress.com/2009/07/15/man-and-woman-as-prophecy-and-revelation-3-the-revelation-of-the-great-women-prophets/ http://heinscatchup.wordpress.com/2009/06/18/over-bezorgd-en-onwel-zijn-deel-2/ Thu, 18 Jun 2009 10:25:51 +0000 mazuro http://heinscatchup.wordpress.com/2009/06/18/over-bezorgd-en-onwel-zijn-deel-2/

Toentertijd had men in Venray dus de  manneninrichting Sint Servatius en de vrouweninstelling Sint Anna. Met opzet gebruik ik hier de woorden inrichting en instelling om te benadrukken dat mannen en vrouwen op geheel eigen wijze zijn ingericht en ingesteld. Bovendien leggen geestelijke defecten en instabiliteit deze verschillen ook nog eens meedogenloos bloot. (De prikkelende varianten op gericht en gesteld heb ik hier, zij het met pijn en moeite, achterwege gelaten)

Maar wisten wij veel! Ja, we méénden er alles van te weten. En ik al helemaal. Toch hebben mijn wilde jaren zich pas daar,  in Noord-Limland, afgespeeld. Toen ik er arriveerde, waande ik me al een hele Piet en voelde me bijvoorbeeld als voetballer reeds een routinier. Wel enigszins verklaarbaar omdat ik al vanaf mijn 14e met volwassenen had gespeeld, maar toch: ik was amper 20 jaar jong! Datzelfde voetbalbestaan weerhield me er evenwel van om een avonatuurlijke ontdekkingsreis door liefdesland te maken. Wat heet! Het meiske waarmee ik reeds een soort van verkering kreeg toen ik al met de grote jongens speelde, bevindt zich nu nog steeds aan mijn zijde!

Zeker in die tijd was Venray een heel eind weg van Veldhoven. Mijn monomaan voetbalbestaan was van de baan en mijn vooruitgesnelde faam als monogaam werd eer zelfredhandzaam. Deels gewild - want mijn leven moest een meer zingevende wending krijgen - deels toch ook gedwongen door een drukker, onregelmatiger leven qua werktijd en vrijetijdsbesteding.  Zonder in details te treden, moet ik wel bekennen dat die vertraagde ontdekkingsreis mij een andere naam en faam heeft opgeleverd. Uiteraard sterk overdreven, al is het maar omdat ik  mijn hart altijd trouw ben gebleven. 

Maar we dwalen enigszins af, al mag mijn persoonlijke ontwikkeling natuurlijk niet los worden gezien van de wereld die ik beschrijf en de maat neem. Ik moet mezelf ook in de waagschaal leggen om het soortelijk gewicht te kunnen bepalen van de gezondheidszorg, niet waar?

In de toenmalige psychiatrie was de verpleegkundige broeder en was de zuster er even zeldzaam als een visie. Het was de tijd van democratisering, emancipatie en unisex. En in Limburg kwamen er vele werkelozen uit de mijnen die in de talrijke inrichtingen die het zuiden rijk was, weer emplooi vonden. Thans moet je de mannen in de zorg met een zaklamp zoeken en dan vind je vaak ook nog de nodige twijfelaars en krabbelaars. En de grabbelaars  en konkelaars op bestuurs- , directie- en managementniveau! Want daar zijn de gewezen broeders elkanders hoeders.

Hoewel Sint Servatius dus een echt mannenbolwerk was, werkten er toch ook vrouwen als verpleegkundigen. Zusters dus. Op vrouweneiland Sint Anna daarentegen werkte geen enkele mannenbroeder in de directe verpleging. De mannen die de vrouwenhegemonie, om niet te zeggen tirannie trotseerden, waren leidinggevenden, hoofden geheten. Kennelijk zouden ook op de werkvloer de heren de vrouwen niet het hoofd weten te bieden. Er zouden dan wel eens koppen kunnen gaan rollen!

We schrijven 1971!! De vrouwenemancipatie vierde(?) hoogtij, de sexuele revolutie van de zestiger jaren had zich reeds voltrokken. Dacht men toen. Er was echter één gebiedje dat heldhaftig standhield. Maar de Romeinen van het garnizoen Servatius zouden dát wel eens de kop in drukken! De strategie hield in dat 2e-jaars leerlingen over en weer zouden infiltreren onder het mom van stage lopen. En u begrijpt, deze jongeman was tezamen met nóg een koene wapenbroeder, de eerste die naar het vrouwenfront werd gestuurd. Dachten wij..

We kwamen echter terecht in een achterhoedegevecht met oude, chronisch zieke dames. Tegenwoordig noemt men dat de afdeling klinische geriatrie of zoiets. Nu hadden wij, fiere frontsoldaten, wel iets van ‘dat varkentje gaan wij wel eens even wassen’. Indachtig het strijdplan: manmoedig pogen om onder de feminieme knoet uit te komen. Waarbij ik me haast te verklaren dat ‘varkentje’ in deze context louter spreekwoordelijk wordt opgevoerd. Maar wat viel er voor ons nou te leren op een afdeling met – excusez les mots – gekke ouwe wijven?! Of we nu een man of een vrouw moesten verschonen – het lichamelijke verschil was ons genoegzaam bekend en dáárvoor hadden wij onze nobele, doch riskante opdracht toch niet aanvaard?! Wij wilden het échte werk!!

En dat hebben we geweten! We werden in het diepe gegooid en gedetacheerd naar Sint Pieter(sic!); een paviljoen vol met jonge, maar bovenal gepsychopatiseerde meisjes. Sorry, maar destijds heette dat nu eenmaal zo. Één week hebben we het volgehouden in een desperate poging om onze mannelijkheid in figuurlijke zin overeind te houden. Toen zijn we echter in allerijl, met dichtgeknepen billen en de staart of wat daar voor doorging tussen de benen, weggevlucht. In alle ernst spreek ik hier over de zwaarste week in mijn leven tot nu toe. En ik ben toch al een aardig eind op streek. Op generlei wijze waren wij toen opgewassen tegen deze uiterst geraffineerde, intrigerende, rivaliserende en muitende meidenmeute. Natuurlijk speelde mee dat wij de allereerste ‘mannen’ waren die aan hen werden uitgeleverd, maar toch. 

Inmiddels is de vermenging gemeengoed geworden en kunnen we in retrospectief heimelijk spreken van heroïsch, baandoorbrekend pionierswerk. Maar dan wel  met de broek vol. En met die bagage op zak gaan we de volgende keer weer vrolijk verder.

Am 9. Mai war ich wieder mal im Kloster Fahr in Unterengstringen. Ausser der wunderschönen, idyllischen Umgebung direkt an der Limmat an die das Kloster Fahr gebaut ist, hat es auch ein Restaurant und eine kleine, einfache, aber gerade desshalb sehr schöne Kapelle, die ursprünglich als Klosterkirche diente (aus dem 10.Jhr.). Ursprünglich hiess sie St.Niklaus-Kapelle.

Die Malerei an der Wand stammen von Pater Bernhard Flüeler, Mönch aus dem Kloster Einsiedeln, zu dem auch das Kloster Fahr gehört. Gemalt wurden Sie im Jahre 1930. Es handelt sich um einen Bilderzyklus aus dem Leben der heiligen Anna, der Mutter von Maria. Das Leben der heiligen Anna ist in den Apokryphen Evangelien beschrieben.

Anna blieb bis ins hohe Alter kinderlos. Joachim, ihr Mann, ging aus Trauer über den versagten Kinderwunsch in die Wüste, um dort vierzig Tage mit Gebet und Fasten zu verbringen. Auch seine Frau beklagt unterdessen daheim, dass ihre Ehe kinderlos geblieben sei. In ihrer Trauer wurde beiden Eheleuten durch einen Engel verkündigt, dass Gott ihr Gebet erhört habe und sie ein Kind haben werden. Das sollten sie Maria nennen, die von Gott auserwählt sei, Jesus zu gebären. Nachdem er die Nachricht des Engels vernommen hatte, eilte Joachim aus der Wüste zu seiner Frau. Auch Anna ging ihrem Mann ahnungsvoll entgegen. Beide begegnen einander vor dem Jerusalemer Tempel, genauer, vor dem Tempeleingang, der Goldene Pforte genannt wurde. Die Umarmung der beiden Eheleute ist später als Moment der Empfängnis Mariens begriffen worden.

Wahrscheinlich stellt die Malerei auf den Fotos diesen Momet der Begegnung von Joachim und Anna dar, im Hintergrund zwei Engel die den Tempel in Jerusalem tragen.

Mehr Infos: St.Anna-Kapelle, Kloster Fahr

 
(pic: close up of a holy reliquary that houses bone fragments of St Paul, St Anna, St Joachim, St Nicolas and St Blais
* First off, Happy Birthday to my fathers-in-law: Bob and Rick.  Also, to my “niece” and friend, Lydia–you go, girl!

Today is November 1st, All Saints Day.  In Western Christian theology it is a holy day commemorating all those who’ve died and reached the beatific vision of heaven (have died and reached the presence of God). The November 1st feast of All Saints is traced back to Pope Gregory III (731–741) during an oratory in St. Peter’s for the relics “of the holy apostles and of all saints, martyrs and confessors, of all the just made perfect who are at rest throughout the world”. (“All Saints Day,” The Oxford Dictionary of the Christian Church, 3rd edition, ed. E. A. Livingstone (Oxford: Oxford University Press, 1997), 41-42.)  All Souls Day (tomorrow, November 2nd) is a day to remember all the Christians who have died but have not yet been purified (have not reached the beatific vision).  These are controversial concepts as many Protestant denominations believe that all Christians who die go directly go to the presence of God–that there is no purification in heaven, that Jesus, through His death and resurrection is our doorway after death to the immediate presence of God...

 In September I went to see the Vatican Splendors display at the Minnesota History Museum. One of the items there that came to mind today was a reliquary that held the bone fragments of St Peter (an apostle of New Testament fame). I’ve spent most of the morning looking online for a picture of it so I could post it for you. The Vatican must guard that image well, as the only one I could find was in a pdf religious education guide for teachers who brought students to the exhibit (http://vaticansplendors.com/attachments/contentmanagers/439/New_Religious%20Educators%20Guide.pdf about 3/4 of the way down the document in Part 6). Above is a close up of another reliquary that has a similar look to it and houses bone fragments of St Paul (wrote many of the books of the New Testament), St Anna (Mary’s mother, Jesus’ grandmother), St Joachim (St Anna’s husband, Jesus’ grandfather), St Nicolas (yep, Santa Claus’s bones–don’t tell the kids and St Blaise (throat healing saint who died in 316AD)…quite a collection!

 At the exhibit, there was quite a crowd around the relic.  I almost walked by, not overly impressed, but then I thought I really should look, everyone else was.  I stooped down and got up close to read the handwritten names next to the bone fragments.  It wasn’t a wowza moment, but then I rarely ponder the great holiness of those who gave everything to serve the Lord.  I rarely, if ever, really think about these people as real people–I learn from their writings, their stories, but never stop to imagine that they were flesh and blood, real people like myself, like the rest of us.  I overlook the fact that they had real emotions, real families, real struggles, real heartaches.  Regrettably, I stooped, looked and walked away, rather dismissively.

Maybe it is easier to recognize the saints we’ve known personally, those who’ve pointed us to Jesus, those who’ve taken time to feed our love of God, to teach us His precepts, those whom the Spirit has breathed hope and love through, and those who’ve walked beside us as we’ve stumbled along on the path He has set us upon.  Maybe we keep a relic of theirs: a lock of hair, a ring, a gift given, a family Bible, a photo, a cherished item.  These oftentimes are passed to the next generation with a story attached.  We want to keep their memory alive, help those who never knew them remember that they existed, that they mattered and that they were loved.  While cleaning out Gmo’s (my grandmother’s) home after she moved into assisted living, my aunt pulled an old ratty quilt out from the back of G’mo’s closet.  She was ready to toss it, but I stopped her, I knew there was something to that quilt.  So I took it home and asked G’mo about it later.  She began to cry, it was a quilt her mother made and has cloth patches in it from some of Mommy’s (her mother’s) dresses.  Although Mommy died when I was young I do remember her and remember hearing that she was a person of prayer and deep faith–I’m sure she said many prayers for even little old me and maybe even my children (whom she never knew).  I will pass this relic on to one of my children, with the story attached.

Holy relics remind us of the Brothers and Sisters who’ve gone before and are often purported to have healing power. People from around the world flock to these relics bringing with them their ailments and problems in hopes of a miracle.  Regular relics (i.e. heirlooms/keepsakes) can’t take that fame, yet in quiet ways they do bring healing by being physical reminders that we’re connected to those before us, those who paved the way for where we are now.  Our connectedness reminds us that we have and never will stand alone…it took a lot of people to do a lot of things for us to be where we are now…Most of the items in our home are hand me downs, which means many came from family members, some of whom are deceased.  We have a table my mother’s grandfather made, a jewelry box of Mom’s grandmother, a bookcase my grandpa made. We have my G’mo’s aunt Julia’s rocking chair (or so the legend goes), we have G’mo’s 16th birthday dresser, we have another grandfather’s clock and hutch, etc. etc.  All these people have died, yet I feel like we’re surrounded by them–that the original owners are somehow still with them rooting us on, encouraging our family in this life thing.  I’m reminded of Hebrews 12:1 “Therefore, since we are surrounded by such a great cloud of witnesses [those who've died and gone before us], let us throw off everything that hinders and the sin that so easily entangles, and let us run with perseverance the race marked out for us.”

Whatever your belief or tradition (Eastern Orthodox celebrate All Saints Day in May), I thought I’d mention All Saints Day so we can at least be invited to remember and say a prayer of thanks for those who’ve pointed us to God over the years, whether they are canonized or are more in line with the likes of a grandmother whose lap we sat on as a child.   

This day many Christians around the globe are lighting candles in remembrance, in honor.  I like that idea, gonna light a candle…

After a long absence it seems that I am picking up right where I left off, another black celebrity bemoaning the lack of black faces in the media. This time however it is US director, Spike Lee who said of Eastwood’s film Flags of our Fathers;

That was his version. The Negro version did not exist

An extremely pointless and unhelpful comment but one that seems to pervade the mentality of many leading black celebrities. As if every historical event should be based on today’s ethnic make up, rather than reality.

Eastwood retorted:

The story is Flags of Our Fathers, the famous flag-raising picture, and they didn’t do that. It’s not accurate.

Quite right, adding black faces to a historical event would be implying that we need to be represented to make us feel better, or even implying that we do not have enough famous historical events of our own to be proud of, therefore we must muscle in on those of others. Not to mention the disrespect to the one who is replaced. How would the family of Mr Smith (I don’t know the names of the men involved) feel if he were replaced by a negro in all future representations of this iconic image? Pretty pissed off I imagine.

This attitude is becoming quite worrying, where certain leading black figures seem to feel unwanted, unappreciated or disrespected if they do not see a black face in everything that they view.

I haven’t seen many of Mr Lee’s film, but those that I have seen did appear to be quite light on white faces. Even though 80% of America is white. Clearly this compulsion to balance things out doesn’t extend the other way.

I find this kind of view of the world disturbing, particularly in light of past events; as if being equal isn’t enough, now we have to appear equal in all aspects, regardless of the fact that in the West, blacks are a minority. I don’t live in a black nation, nor does Mr Lee. I have accepted that, clearly Mr Lee has not.

After basically accusing Clint Eastwood of being racist, you can understand why he told Spike to shut his face and said that his film Bird featured a 90% black cast and his upcoming film about South Africa will not feature a white Mandela! Very smoothly handled by Eastwood who must have been extremely insulted by being smeared racist.

I am sure that Mr Lee’s voice carries a lot of weight amongst the black community in the US and now, thanks to his ill thought out comments, many blacks will be trying to spot the black face in Eastwood’s movies, or worse, forever view him as being racist.

A shame really, as the one of the pair who is undeniably a racist is Spike Lee, although I doubt that you’ll ever hear anyone call him that. He seems to be of the view that racist is a noun that only applies to white people. Just take some of his comments as an example;

The most overrated player of all time, I would say it’d be Larry Bird. Now, Larry Bird is one of the greatest players of all time, but listen to the white media, it’s like this guy was like nobody ever played basketball before him

I don’t know a lot about basketball, but I do know that Larry Bird is white and certainly the only white player that I have ever heard of. Just the tone and words he uses is clear enough to me to be from racist ‘white media’, the media is the media, giving it a colour again implies some sort of unfairness.

Basketball is a black dominated sport and maybe there are better black players, however taking away the achievements of a player, purely because of his race, and thus robbing a race of a hero is shocking and would not be countenanced were it a white person making the statement.

Imagine if a white person were to say;

The most overrated player of all time, I would say it’d be Tiger Woods. Now, Tiger Woods is one of the greatest players of all time, but listen to the black media, it’s like this guy was like nobody ever played golf before him

For me there is no difference between the statements.

Lee’s ignorance is also quite shocking, he accused Eastwood of making two films about Iwo Jima with neither of them featuring blacks, the military, like everything else in the US was segregated during WWII, there weren’t any black soldiers mixed in with the white soldiers. Moreover Eastwood’s film did contain black soldiers, clearly Lee hadn’t bothered to watch them.

Spike Lee’s film about the Miracle at St Anna has apparently upset the survivors and the relatives of the victims, although I cannot find any information pertaining to the reason for the upset, I really hope he hasn’t just added black people to the events purely for the sake of it.