Mijn wens voor 2010 is een groene golf in de steden...

Het is al weken druilerig. Het jaar 2009 heeft er duidelijk geen zin meer in, de fut is er uit. Hoog tijd om de deur open te zetten voor het nieuwe, frisse jaar 2010. Tweeduizend-en-tien, het jaar waarin de achteruitgang van de biodiversiteit tot staan moest zijn gebracht (EU-doelstelling) of moest zijn afgeremd (VN-CBD doelstelling). De Verenigde Naties hebben 2010 tot ‘jaar van de Biodiversiteit’ gedoopt, en alle landen van het biodiversiteitsverdrag gevraagd om daar aandacht aan te besteden.

In het licht van dat symbolische jaar heb ik voor de komende feestdagen een verlanglijstje opgesteld. Zeer bescheiden, want met bescheidenheid win je een speciaal plekje in het hart van Sint en Kerstman, zo is mij altijd verteld. In mijn woonwijk –typisch jaren ‘30 – zie ik machteloos toe hoe het groen verdwijnt. Openbaar groen wordt bij de huizen getrokken, omheind, betegeld en voorzien van garages. Een ooit fraaie groenstrook is sluipenderwijs in stukjes geknipt, opgedeeld, voorzien van nieuwe gebruiksfuncties, behekt, ontgroend. Pal naast de wijk wordt een nieuw stadscentrum gerealiseerd door middel van ambitieuze bouwprojecten met volop aandacht voor grootstedelijke allure en rentabiliteit, maar geen enkele aandacht voor parken en groenstroken waar de nieuwe bewoners zouden willen verpozen. Vorige week sprak ik de eerste oud-bewoners die wegens gebrek aan groen al weer snel teleurgesteld uit deze nieuwbouwwijk zijn vertrokken.

Mijn wens voor 2010 is een groene golf in de steden. Een beweging waarbij mensen zelf biodiversiteit terughalen in hun directe leefomgeving. Een wens voor een alliantie van Vogelbescherming, Vlinderstichting, de Vereniging voor Zoogdieren, Floron, Ravon, IVN, KNNV en alle andere stichtingen. Met natuurlijk de bekende nestkasten, voederplanken, vlinderbloempakketten, bijenhotels, vleermuiskasten en salamanderpoelen. En ook met tuincentra-actieweken ‘uw tuin natuurlijk’. Maar, en daar gaat het om, ook met TV-tuinprogramma’s die nu eens geen reclame maken voor versteende onderhoudsvriendelijke tuinen, maar juist voor vrolijke natuurvriendelijke tuinen. Samen met de clubs voor ecologische tuiniers: ‘Win een ecologische tuin als vervanging van uw versteende tuin!’ Samen met gemeenten en waterschappen, die immers het waterbergend en zuiverend vermogen van de bodems willen vergroten. ‘Win een groen schuurdak! Win waterdoorlatende gras-met-tijm-tegels voor uw oprit’. Met in weekbladen – juist die ándere, die van de gezinnetjes en van de auto’s -  prijsvragen voor de mooiste tegeltuin, geveltuin of balkontuin. In natuurbladen een wedstrijd voor de mooiste stads-natuurfoto’s, die de relatie mens-natuur uitdrukken. Een gezamenlijke golf. Groots en overweldigend, in het kader van het Biodiversiteitsjaar 2010.

Dat is mijn verlanglijstje voor 2010. En daarvoor kunt u mij elke avond horen zingen bij mijn schoenen en onder de kerstboom!

actie met plan van alle bedreigde bib's in Antwerpen, met op de achtergrond de bib van Mariaburg/Ekeren.

Het bibliotheekbestuur heeft eind 2008 onder inititatief van stadsschepen Heylen een nieuw plan opgesteld dat de openingsuren wel zeer grondig herverdeeld. Eigenlijk pakt hoofdbib Permeke en enkele grotere bib’s alle mooie openingisuren (avond en weekendopeningen) van negen wijk- en vier middelgrote bibiliotheken af! Zo zwaar dat wij voor de negen onderstaande wijkbib’s (die ook via dit besluit gedegradeerd zijn tot buurtbib’s) een sluiting op termijn vrezen!
Resultaat:

Deze buurtbibliotheken zijn vanaf 1 januari enkel nog maar open op woensdag van 10u tot 18u
en op donderdag van 14u tot 18u.

Betekend in veel gevallen een halvering van vier naar twee openingsdagen?
Zo vallen alle andere openingsuren op weekdagen, -avonden, zaterdag- tot zondagvoormiddag (= De Poort: maar blijft wel wijkbib) weg.
Wij willen:
Geen sluiting op zaterdagvoormiddag!
Een avondopening voor de wijkbewoners!
Dat terwijl de stad juist onze lokale bibliotheek terug aantrekkelijker zou moeten maken voor de wijk.
Dit kan zeker niet door het afbouwen van de openingsuren!
De negen bedreigde bib’s:
- Felix, Isabella, Sint-Andries, Zurenborg (Antwerpen)
- Morckhoven en Zwarte Arend (Deurne)
- Hendera (Berchem)
- Mariaburg (Ekeren)
- Nieuwdreef (Merksem)
+ grotere filialen als Luchtbal, Kielpark, en Elsschot (Antwerpen), Viswater (Bezali) spelen hun zaterdagopening kwijt. Ook de succesvolle zondagochtendopening van De Poort in Berchem wordt afgeschaft!Plus zullen alle grote en kleine filialen worden gesloten tijdens de kerst-, paas- en grote vakantie van 15 juli tot 15 augustus!
Daarbij krijgen alle bib’s op Permeke na, die 7 op 7 dagen open zal zijn, een verplichte maandagsluiting opgelegd.

Deze maand gaan we over tot enkele ‘ludieke’ acties in de nabijheid van bibliotheken.
Ter ondersteuning van deze bieden we onze bib-sympathisanten volgend actie-middel aan.
Een raamposter waarop je de naam van de meest dichtgelegen wijkbib op invult. Zie het WORD-doc bij de link hier of: ‘handleiding voor een bib-actie’. Print deze pagina af, fotocopier hem op een A3 blad. Vul daarna de naam van uw wijkbib in en deel hem uit. Wij rekenen op u om zo veel mogelijk buren en lezers te kunnen overhalen om deze poster voor hun venster te hangen.
Zo voeren we dan ook actie aan alle filialen die vanaf 1 januari 2009 deze nadelinge uurreging zullen hebben.
Joris Giebens, Districtsschepen, Luc Van Berlo, Districtsraadslid Ekeren (0484 617 819), Arfan Saber, Districtsraadslid Deurne, Arnold Peeters, Districtsraadslid Berchem, Leo D’Heu, Districtsraadslid Hoboken, Annick Bracke, Districksraadslid Wilrijk, Peter Annys, Merksem, de voorzitter en de Sociaal-Liberale Partij – SLP (Zijn de blijvers! Is 97% van de voorheen Spirit-ers en VlaamsProgressieven) uit Antwerpen.

______________________________________________________________________
p.s.: Omdat cultuur en literatuur in Antwerpen ons nauw aan het hart ligt achten we het noodzakelijk u over onze bib-actie uitgebreid te informeren. Hieronder kan u een volledig dossier nalezen dat we eind 2005 aan de schepen overhandigd hebben. Het is tot onze spijt meer dan ooit actueel!
Want de schepen goochelt met de lange openingsuren van Permeke als zoethouder voor de gehele stad. Hij neemt hiervoor andere steden als Rotterdam, Amsterdam, Gent … als voorbeeld, maar vergeet erbij te vertellen dat deze een over een uitgebereid en zeer fijnmazig netwerk van wijk- en buurtbiliotheken beschikken, die qua klantvriendelijke openingsuren niet echt onder moeten doen tegenover hun hoofdbibliotheek.

2. Even verduidelijken: van 2005 tot nu!!!

Als op 21 september 2005 presenteerde Antwerps cultuurschepen Philip Heylen zijn eerste ‘sneuvelnota’, waarin hij aankondigde 13 bibliotheekfilialen te willen sluiten. De volgende dag meldde de SLP Antwerpen (toen nog SPIRIT) dat deze sneuvelnota gelijk mocht sneuvelen. SLP-spirit legde zich toen niet zonder slag of stoot neer bij de aangekondigde sluitingen. SLP-spirit Ekeren startte op 25 september, tijdens de Mariaburgse feesten, een petitie om meer onheil te voorkomen (550 handtekeningen). In de Ekerse wijk Sint-Mariaburg vinden we één van de toen 13 bedreigde bibliotheken terug. Deze moderne bib biedt voor vele buurtbewoners toegang tot cultuur in hun onmiddellijke omgeving. Vaak minder mobiele buurtbewoners maar ook lokale basisscholen en kleuterklasjes hebben geen boodschap aan verre verplaatsingen naar de andere bibliotheken in Ekeren, Brasschaat of Kapellen, laat staan aan een verre trip naar Permeke.

SLP-spirit heeft na deze bij zowat alle bedreigde bib’s een succesvolle petitieactie opgestart. Meer dan 6 000 handtekeningen was het reslutaat! Deze vele reacties hebben er dan ook voor gezorgd dat wij tegen eind 2005 schepen Heylen
op dit dossier hebben kunnen terugfluiten.

____________________________________________________________________________________
Onze aanpak om tot een beter gespreid
bibliothekenaanbod in Antwerpen te komen!:
“De Sociaal-Liberale Partij Antwerpen aanvaardt niet dat veranderingen in het bibliotheeklandschap zullen leiden tot een verschraling van de toegang tot cultuur.”
3. Sociaal weefsel: SLP legt de nadruk op de nood aan wijkbibliotheken als ontmoetingsplaatsen:
SLP vindt het de taak van de stad om een zo ruim mogelijk bibliotheekaanbod te verzorgen waarin de huidige filialen en hun collectie een centrale rol spelen in de verschillende districten en wijken van ‘t stad. In het verleden hebben zowel de vorige schepen van cultuur als de huidige zich maar koele minnaars getoond van een gedecentraliseerd aanbod. SLP aanvaardt niet dat veranderingen in het bibliotheeklandschap leiden tot een verschraling van de toegang tot cultuur.
SLP is er van overtuigd dat de wijkbibliotheek als ankerpunt van een lokale gemeenschap niet mag verdwijnen. Een bib kan als literaire motor het cultuuraanbod in een wijk samenbrengen. Bibliotheekbeheerders, cultuurfunctionarissen en cultuurantennes moeten in deze optie de opdracht krijgen samenwerkingsverbanden te zetten.
Bibliotheken in de wijk zijn noodzakelijke oases van cultuur en informatie en ideale, vertrouwde ontmoetingsplaatsen. Een citaat: “Bibliotheken moeten plaatsen worden waar mensen graag samenkomen. Als openbare ruimte zijn openbare bibliotheken altijd al onverdachte en voor iedereen makkelijk toegankelijke instellingen geweest. Maar zij waren of zijn niet steeds echte ontmoetingsplekken. Het Decreet Lokaal Cultuurbeleid spoort openbare bibliotheken al aan om de steriele invulling van ontmoeting fors te overstijgen, en te evolueren tot échte sociale plekken: plaatsen waar mensen graag komen en misschien ook willen blijven.” Het zijn zoals gezegd niet onze woorden maar die van Jan Van Vaerenbergh, de directeur strategie en ontwikkeling bij de openbare bibliotheken in Antwerpen in een vrije tribune in De Standaard (4 april jl.)!
SLP gelooft niet alleen in een behoud maar zelfs in een sterke uitbouw van het aanbod in de wijken. Een bib is een ideale plaats waar men veel meer culturele activiteiten zou kunnen onderbrengen zoals (voor)leesmomenten voor de jongsten, lezingen door auteurs uit eigen werk, culturele buurtactiviteiten zoals tentoonstellingen, enz… Zulke kans mag men volgens spirit niet laten liggen. Een lokale gemeenschap en het sociale weefsel draaien op meer dan centen alleen.
Zoals Permeke zeker een impuls is voor de wijk, zo kunnen de andere wijkbibliotheken nieuwe energie aanreiken in de vele wijken die Antwerpen rijk is. Door de lokale bib op te geven knip je in het sociale weefsel dat buurten bijeenbrengt. Het gevolg is dat je vanuit het beleid de verschillende buurten de hand kan reiken. Het netwerk van bib’s is momenteel goed uitgebouwd. Beter dan de ontmoetingsruimten of de culturele centra’s. We moeten dit aanbod koesteren en samen met de buurt optimaliseren.
3. Sociale ongelijkheid
3.1. Ontlezing
SLP wil hier niet de zoveelste discussie opstarten over de toenemende ontlezing in onze maatschappij. De jammerklacht “de jeugd leest niet meer” is niet belangrijk, noch constructief. Cijfers hierover zijn trouwens tegenstrijdig. Studies tonen inderdaad aan dat er vandaag de dag minder en minder wordt gelezen uit het papieren boek, maar meer uit vluchtige digitale informatiebronnen zoals op het internet en via televisie.
Maar ook, en juist daarom (!), pleiten wij voor het behoud van een ruim bibliotheekaanbod. Door het aanbod te centraliseren en te beperken sluit je sowieso mensen uit: kansarmen, kinderen, bejaarden, minder mobiele mensen, … En schepen Heylen kan toch niet geloven in het creëren van meer sociale ongelijkheid?!
3.2. Gelijke kansen & Mobiliteit
Want niet iedereen heeft de middelen om zich een boek aan te schaffen, laat staan een internetaansluiting. Niet iedereen kan zich kabeltelevisie of verscheidene tijdschriftenabonnementen veroorloven. En niet iedereen kan of wil kilometers verder zijn boeken gaan ontlenen. En dan geven de jongste lezers het op, net diegenen die nog in het fragiele beginstadium zitten van hun verbale ontdekkingsreis, net diegenen die het kwetsbaarst zijn voor de ontlezing. En dan geven de ouderen en mindervaliden het op omdat hun hobby een hindernissenparcours is geworden. Zo bevordert de stad enkel de informatiekloof tussen diegenen die toegang hebben tot de media en literatuur en diegenen die deze niet hebben.
3.3. Taal & Leerprocessen
Bijkomende sociale ongelijkheid: de kloof tussen Nederlandstalige leerlingen en leerlingen die het Nederlands niet als thuistaal hebben, is erg groot. Men moet oog hebben voor de familietraditie van allochtone leerlingen om in hun directe omgeving een bibliotheek te (be)zoeken. Allochtone jongeren vormen ook een mogelijke brug voor mensen uit hun directe omgeving en cultuur (zoals hun ouders) die thuis geen Nederlands spreken of oefenen. Laagdrempeligheid is een steeds weerkerend woord in het allochtone emancipatieverhaal. Voor SLP is cultuur een hefboom voor de interculturele samenleving.
Maar ook in de groep van de Nederlandstaligen zijn er grote verschillen. Het goed leren lezen en zelf léren zoeken naar informatie is heel belangrijk in de vorming van de jeugd. Eens kinderen het plezier van het ontlenen van boeken (maar ook meer en meer: dvd’s, cd-rom’s of cd’s) vlak bij huis hebben ontdekt, zullen ze wellicht ook later gebruik maken van dit aanbod.
Men heeft ervoor geopteerd het kleuter- en basisonderwijs lokaal aan te bieden. Waarom het bijbehorende ‘levenslang leren’ via de bib dan niet?! Hoe kan men het lezen promoten als de rendabiliteit van een beleid doorslaggevend wordt? In het kader van maatschappelijke vorming in het onderwijs (in de verschillende leergebieden en vakoverschrijdende eindtermen) is de bib een onmisbare schakel. Als wij iedereen gelijke onderwijskansen willen bieden, dan moeten we ook een gelijke toegang tot cultuur en literatuur voorzien.
3.4. Bibliobussen & boekenkoeriers
Een bibliobus die langs scholen rijdt kan een aanvulling betekenen maar zal nooit een volwaardig alternatief zijn voor het huidige wijkgebonden aanbod. Philip Heylen wil de bibliobus opnieuw in de Antwerpse straten. Die bus zou in eerste instantie vooral scholen bezoeken. Volgens SLP kan zo’n bus dan wel perfect boeken afleveren maar kan deze nooit het plezier van het zelf ontdekken of opzoeken van literatuur in een comfortabele leeszaal vervangen.
In die zin werd trouwens het goed bedoelde initiatief van de ‘Boekenrenners’, de drie koeriers die boeken aan huis brachten, ook al vrij snel ten grave gedragen. Jammer natuurlijk want de Centrale Openbare Bibliotheek in de Lange Nieuwstraat was gesloten en Permeke nog niet open. En het was een nobele bedoeling om de minder mobiele mensen te bereiken. Maar vaak worden deze nieuwe ideetjes niet opgepikt. Hopelijk (ver)slijt de toekomstige bibliobus meer boeken dan banden (en benzine).
Mogen we hier ook even op het fijne initiatief van Atv wijzen? Sinds deze zomer maakt de regionale zender het boekenprogramma ‘Onder cover’ dat volgens henzelf al zeer veel positieve reacties kreeg. Het is de uitdrukkelijke bedoeling “om meer aandacht te geven aan de bibliotheeksector”. Aandacht die deze sector al te vaak moet ontberen. Men wil vooral het bibliotheekbezoek stimuleren en daarom wordt het programma telkens gefilmd in een bibliotheek. Niet elke week in Permeke, maar telkens in een andere ‘bibliotheek van de week’.
4. Schepen Heylen: discours vs. plannen
Indien Philip Heylen het écht meent met een verbetering van de service voor nog meer Antwerpenaren dan laat hij die bibliotheekfilialen open of zoekt hij een andere oplossing. Gelukkig zegt de schepen wél dat het slechts om een discussienota gaat: “Alles is bespreekbaar en voorstellen zijn welkom”. We twijfelen niet aan de goede bedoelingen van schepen Heylen en halen graag zijn eigen woorden aan:
- De Morgen vroeg de schepen op 30 juni jl. in een interview waarom het succes van Permeke voorlopig uitbleef. Het antwoord van Heylen klonk zo: “Verheugend is het vast te stellen dat het globale aantal uitleningen voor het hele Antwerpse bibliotheeknetwerk gestegen is met 18.749, of 335 per dag. De gebruikers die vanwege de sluiting uitweken naar een andere vestiging, blijven daar nu trouw.”
-> Wat voor SLP het beste bewijs is dat de deze 13 bibs behouden moeten blijven.
- Vorig jaar op de opening van de boekenbeurs pleitte schepen Heylen “voor waakzaamheid bij het probleem van de groeiende ontlezing bij de jeugd”.
-> Wat voor SLP wederom het beste bewijs is dat de jeugd een belangrijke klant is van de bibliotheken. En dat deze 13 bibs behouden moeten blijven.
- Tijdens de voorstelling van het eindrapport van ABC2004 op 15 september jl. keek onze schepen resoluut naar de toekomst: “Antwerpen wil dé Boekenstad van Vlaanderen blijven”. Een terechte visie: Antwerpen Wereldboekenstad heeft 200.000 bezoekers op de been gebracht. Nog eens zoveel Antwerpse ‘letterfretters’ bekenden hun liefde voor de literatuur op evenementen als de Boekenbeurs en het festival Zuiderzinnen.
-> Wat met veel spirit voor SLP … u begrijpt het al wel.
Het is niet verboden om een duidelijk plan op tafel te leggen. Maar het eventueel sluiten van een aantal filialen is iets te gemakkelijk. Deze nieuwe sluitingsronde zal ditmaal wellicht veel grondiger zijn dan de vorige, vreest SLP. Wij dragen Philip Heylen geen kwaad hart toe. We betreuren alleen zijn werkwijze een beetje: toen de schepen voorstelde om vrijwilligers in te zetten in musea en bibliotheken werd dit al gauw gekelderd door de socialistische overheidsvakbond ACOD. Ook nu levert de sneuvelnota van onze cultuurschepen enkel wrevel op: zowel bij de bibliotheekbezoekers als bij het personeel van de bibliotheken.
5. Persoonlijke dienstverlening
Met de maandenlange sluiting van het centrale filiaal in de Lange Nieuwstraat hebben heel wat boekenliefhebbers hun weg gevonden naar de plaatselijke openbare bibliotheken en filialen. Nu zou dit herontdekte aanbod botweg weggesaneerd worden ten nadele van de te dure investeringen in de centrale Permekebibliotheek op het De Coninckplein. De vaak minder mobiele buurtbewoners maar ook lokale basisscholen en kleuterklasjes hebben geen boodschap aan verre verplaatsingen naar de andere bibliotheken in Ekeren, Brasschaat of Kapellen, laat staan aan een verre trip naar Permeke.
Het gaat voor SLP niet op om door sluitingen van filialen de inzetbaarheid te verhogen van het personeel. Men maakt zich sterk dat de 14 overblijvende bibs door deze afslanking meer openingsuren kunnen aanbieden. Wij vragen ons af of het voordeel van meer avonden open te zijn opweegt tegenover de verplaatsing die de ontlener zal moeten maken om bij zijn dichtstbijzijnde bib te geraken. De ervaring leert ons immers dat dit op termijn naast een inkrimping van het aanbod zorgt voor een verdere afbouw van het personeelscorps.
Het afslankingsplan neemt de Engelse ‘Public Library Standards’ als leidraad gezien het Ruimtelijk Structuurplan Antwerpen (RSA) onvoldoende houvast biedt. Aangezien het RSA, in uitvoering al jarenlang als de zware piet tussen diensten door geschoven, zich nog steeds in een ontwerpfase bevindt, baseert men zich gemakkelijkshalve vooral op de Engels 1 mijl-standaard (zo’n 1600 meter) tussen de bib’s, op het openbaar vervoer en op de bevolkingsdichtheid. Vreemd, vindt SLP, om deze Engelse standaard klakkeloos op onze, zoals de discussienota aangeeft, unieke Antwerpse situatie toe te passen. Daarbij vergeet men erbij te vermelden dat Groot-Brittanië de laatste jaren niet direct een geslaagd voorbeeld van goed cultuurbeleid was. Deze standaard leidt immers een tijdperk van afslanking en privatisering in. Met als gevolg het wegvallen van een solide en historisch gegroeide dienstverlening aan de stadsrand. En als bijkomend gevolg dat de dichtbewoonde wijken in de rand teruggebracht worden tot een slaapstadtoestand. Een soortgelijke ervaring in Nottingham wees ons erop dat de wijkscholen sinds deze hervorming wekelijks een busje zien passeren. Maar de bewoner uit de wijk, meestal ’s avonds pas thuis, kan hier weinig gebruik van maken.
6. Permeke heeft geld gekost
Men vertrekt hierbij vanuit de idee dat men beter af is met amper één goed uitgeruste ankerbibliotheek per district en één iets meer uitgebouwde bib, Permeke, in het centrum. Dit om de vroegere hoofdcentrale, die voorheen een volledigere collectie had, te vervangen. De aanbouw en uitbating van Permeke als grootste ankerbibliotheek, heeft bijgevolg een te grote hap in de werkingsmiddelen van het bibliotheekwezen in Antwerpen gemaakt. De collectie werd eerder afgebouwd en heeft dus budgettair geen negatieve gevolgen gehad. Praktisch gevolg is wel dat Permeke nu enkel een collectie aanbiedt voor de intellectuele bovengrens, de ‘bachelors’ of ‘2e kandidatuur’-lezers. Universitair geschoolden worden dus verwezen naar de universiteitsbibliotheken.
Werkingsmiddelen die er (allang) niet meer zijn voor andere bib’s. Het bibliotheekje aan de Sint-Andriesplaats liet men wetens en willens verkrotten. De filialen aan het Stuivenbergplein en de Lange Beeldekensstraat zijn nu reeds gesloten.
Ook buiten onze stadskern, in de Ekerse wijk Sint-Mariaburg bijvoorbeeld, vinden we een bedreigde bibliotheek met comfortabele leeszaal en internetaanbod. Comfortabel ook omdat deze moderne bib voor vele buurtbewoners toegang biedt tot cultuur in hun onmiddellijke omgeving. Voor SLP gaat deze vlieger niet op omdat wij vanuit onze maatschappijvisie opteren voor een beter lokaal bestuur.
7. Oplossingen
De aankoop van boeken, het catalogusbeheer van de stukken, zelfs het gebouwbeleid en het personeelsbeleid mogen best centraal blijven. Maar men kan best zoeken naar betere lokale managers die de bevoegdheid krijgen om een goede samenwerking uit te werken: met scholen, met parochies, met omliggende gemeenten, wijkwerkingen, leesverenigingen, cultuur- en literatuurkringen, enz… Door deze functie te decentraliseren kan men beter lokaal inspelen op de noden van een wijk en terug een motor worden voor culturele activiteiten. De districten horen hierbij meer medezeggenschap te krijgen wat betreft beheer, programmatie en dienstverlening.
Laten we Permeke als voorbeeld nemen: in het nieuwe Permekegebouw kan men naast een bibliotheek ook een wijkkantoor en een kantoor van Antwerpen Averechts terugvinden. Deze vereniging organiseert alternatieve stadswandelingen. Daarnaast biedt het gebouw ook vergaderruimte voor wijkgebonden verenigingen aan. Wijkverenigingen en culturele verenigingen hebben op zich niks met een bibliotheek te maken, zal u zeggen. Toch hebben deze verenigingen én een toeleidingsfunctie richting bibliotheek én moeten zij de mogelijkheid hebben om de bibliotheeklokalen te gebruiken voor hun socio-culturele activiteiten. Denken we hierbij maar aan het multifunctionele gebruik van gebouwen en lokalen.
We missen hierin enigszins de beloofde samenwerkingsprotocollen met o.a. literaire verenigingen. Ook daar ligt een kans: cultuur in zijn meest ruime interpretatie kan de literatuur als één van de cultuurvormen een zetje geven en vice versa. Zowel in Permeke als in de lokale bib’s.
Culturele activiteiten kunnen zeker nieuwe lezers naar de bib halen: bijvoorbeeld door een kamerorkest -of waarom niet: een popgroep- te laten optreden of door een tentoonstelling in te richten. Dat laatste heeft men trouwens geprobeerd met de vluchtelingenexpo ‘Verkeerde tijd, verkeerde plaats’ wat helaas jammerlijk faalde omdat dit niet gepast ‘zou’ zijn. For the record: schepen Heylen was toen vóór maar legde zich neer bij de meerderheid van het college.
Verder pleit SLP ervoor dat elke bib, liefst met een ruim en kwalitatief computer- en internetaanbod, meehelpt om de digitale kloof te dichten. Deze week beslisten de diverse overheden in ons land deze strijd aan te gaan met een nationaal actieplan. Het plan heeft ambitieuze doelstellingen. Het wil de digitale kloof de komende vijf jaar met ongeveer een derde reduceren. Ook het aantal openbare computerruimten moet omhoog, zegt dit plan. Het is de bedoeling de komende twee jaar 300 dergelijke ruimten op te richten. Voor kansarmen wordt het project Easy-e-Space versterkt. Dat project wil voorzien in digitale zones in OCMW’s, sociale restaurants, buurthuizen, enzovoort. Na de oprichting van tien dergelijke zones dit jaar worden er volgend jaar 20 geopend. SLP pleit ervoor om hierin de bibliotheken als digitale zones zeker niet te vergeten. Ook hier weer de analyse van Jan Van Vaerenbergh volgend: “In de eerste plaats moet de bibliotheek de toeverlaat worden van uitgerekend diegene die haar nu de rug toekeert: de individualist die surft, chat of gamet, het mobieltje en de iPod binnen oorbereik. Op het einde van alweer een dag solitair cybernauten’, heeft zo’n eenzaat geheid behoefte aan een goed gesprek, met een andere méns van vlees en bloed. En dat kan best in de bibliotheek, want daar spreken ze dezelfde taal.”
SLP pleit ook voor het optimaliseren van de samenwerking met bestaande literaire manifestaties, o.a. met Boek.be. De mogelijkheden zijn eindeloos. We maken een opsomming van mogelijke samenwerking wat betreft bestaande en mogelijke initiatieven:
- De gedichtendag van Behoud de begeerte: jonge dichters krijgen een kans om hun werk in het spotlicht te bengen.
- ‘Vers voor de pers’ kan de journalisten betrekken, workshops organiseren, …
- De Jeugdboekenweek kent een ‘Boekentrommel’-project: dit kan zeker in de lokale bib’s doorgaan in samenwerking met de plaatselijke basisschool en met behulp van de Canon Cultuurcel van het onderwijs.
- De ‘Literaire lente’: dit auteursprogramma annex wedstrijd kan bvb. met steun van een lokale radiozender veel volk naar de plaatselijke bibliotheek halen
- De ‘Doeboekenactie’: samenwerking met tijdschriften is hier bvb. een valabele optie. Ook hobbyactiviteiten moeten mogelijk zijn in de bib’s
- De ‘Zomer van het spannende boek’: leesavonden kunnen best in de bib georganiseerd worden
- De Boekenbeurs (!): de positieve invloed van de boekenbeurs kan ook lokaal zijn vervolg krijgen. Lokaal talent kan bvb. bekroond worden en de uitreiking van de debuutprijs zal lokaal veel belangstelling krijgen
- Waarom geen promotionele eindejaarsacties? Koude, donkere winteravonden zijn ideale tijdstippen om een boek te lezen.
Kortom: Wij zijn er van overtuigd dat er nog veel toekomstmuziek zit in het bibliotheekwezen. Er zijn nog ongekende mogelijkheden indien deze lokale bib’s mee evolueren met de tijd. Een toekomstige bibliothecaris zal daarom best ook een lokale manager worden.

Naar de stad geweest, de stank was niet te harden. Ik liep hand in hand met de storm. De hemel was grijs, mijn hoofd elders. De wind floot een liedje op vingers van beton.

Het boek al gekocht, en de tentoonstelling bezocht. TOP!

]]> http://bildligt.wordpress.com/2009/11/23/flugis/ Mon, 23 Nov 2009 17:01:54 +0000 Johan http://bildligt.wordpress.com/2009/11/23/flugis/

Mitt i den så av höst  brungrå regntyngda staden, i en bevuxen refug.. där växte en naturens rebell som ett friskt uttryck av trots.

Och om en maskros klarar att spränga asfalt, så klarar Flugis att spränga sönder en gråskala vilken som helst. Man blir glad.

Walking on the street near by the NAI (Netherlands Architecture Institute), Rotterdam

Guido

More info: about

New blog: Toiletslandscapes

Godmorgon folket!

Fick ett sms från skolan precis när jag klampa in på skolgården att mitt morgonmöte var inställt! Alltid lika kul att komma en timme tidigt till skolan…

Så eftersom jag nu har gott om tid, så tänkte jag visa er lite bilder från New York som jag tog för ett tag sedan.

New York © Foto: Marcus Olsson

New York © Foto: Marcus Olsson

New York © Foto: Marcus Olsson

New York © Foto: Marcus Olsson

New York © Foto: Marcus Olsson

New York © Foto: Marcus Olsson

New York © Foto: Marcus Olsson

New York © Foto: Marcus Olsson

New York © Foto: Marcus Olsson

Sen till den stora frågan! Färg eller Svart/Vit ->

New York © Foto: Marcus Olsson

New York © Foto: Marcus Olsson

Jag fick leta lite i mina gömmor innan jag hittade denna bilder på DN-huset som är väl upplyst då det är mörkt ute. Bron i förgrunden är Västerbron.  Om jag inte minns fel är bilden tagen runt midnatt!

(getypt op 28-08-09)

In augustus ben ik veel minder op Neuf geweest. De Fransen, PierreJean en Juliette, hebben er nu hun activiteiten en ik kan naar daar gaan als ik zin heb en iets anders doen als ik geen zin heb.

Ondertussen heb ik er wel de naam ‘environnement’ gekregen, omdat ik ongelooflijk verwonderd kan zijn door alles wat hier leeft en dat –zoals altijd- op mn hoogstpersoonlijke enthousiaste manier laat blijken. Dat vinden ze hier soms wat vreemd.

uitstap naar Kinkole

De 26^e zijn we op uitstap geweest. Het vorige tripje naar de bonobos kon ik helaas niet meedoen, omdat ik aan het wachten was op de bus naar de Colonie, en nu gaan we naar Kinkole. Dit keer zitten we op een picknickplaats, superrustig langs een riviertje. Echt heerlijk ! De jongens voetballen en zwemmen, we eten en drinken, echt zalig !

De dag erop doen we een afscheidsfeestje (de fransen vertekken immers zaterdag). We nodigen de mensen uit om kaart te spelen, skoubidous te maken, te monopolien, flessenbowl of gewoon te keuvelen. Bij een drankje en smoutebollen breekt de avond aan. De jongens krijgen hun cadootje dat ze hebben verdient met het bowlen en je ziet echt dat ze content zijn. Want ze kunnen nogal klagen. Ze zeggen altijd dat het niet goed is en proberen van de ene meer te krijgen dan van de andere… maar uiteindelijk waren ze content en dat deed ons echt deugd. We wuiven gedag. Tot de volgende.

Ondertussen ben ik al een paar keer op het platteland geweest (de ene keer al wat platter dan de andere) en het valt me op hoe de stadsmensen zich niet kunnen inbeelden om er te wonen. Iedereen wil er wel eens heen om het te ervaren, om te gaan ontspannen en uitblazen… maar er wonen – permanent. Dat willen ze absoluut niet. Want de jongeren aan wie ik het vroeg, denken dat het er enorm saai moet zijn. Er is geen electriciteit, er is niets te doen, je kan niet weggaan, er zijn geen echte café of uitgaanspleintjes. Je moet er zo hard werken etc. ‘s Avonds is het enorm donker en steenkoud, er is geen deftige watervoorziening… kortom : stedelingen vinden ‘t stad beter.

Bladerend door mijn archief vielen deze foto’s nog in mijn schoot, ik vind het aparte combinatie en de titel maakt het welliswaar weer waard Fijne vrijdag, Lood gaat Pjoepjoe een bezoekje brengen, voor de werken weer welig weten wat ze waard zijn

Nachtfotografie gaat me soms goed af, ik speel wat  met de openingstijd en zonder flits uiteraard, maar deze resultaten die ik onlangs een avond in Tienen maakte van de kerk op de Grote Markt, vond ikzelf bijzonder geslaagd.  De eerste is zelfs met de losse hand getrokken… misschien veel geluk en weinig wijsheid, de tweede, daar heb ik mijn tijd voor genomen.

compositie

Op mijn fietsje reed ik door de stad om in het centrum wat winkelende mensen te fotograferen. Dit was een opdracht. Plotseling zag ik deze schilder. Het beeld wat ik zag was dat hij op dezelfde ladder de onderkant van het balkon aan het schilderen was. Hierdoor kreeg een hoop wiskundige lijnen spel. Snel haalde ik mijn camera te voorschijn en in ‘no time’ was hij van houding veranderd. Sterker nog, na het maken van deze foto stond heel de straat vol met vrachtauto’s en was er een kleine file. De schilder was ook gelijk klaar, en stapte van zijn ladder af.

Moraal van dit verhaal: Bij fotografie draait het om Timing en compostie.  

Ik heb helaas niet dat mooie moment vast kunnen leggen, wat ik opeens voor ogen kreeg.

FastTrack är ett välgjort och ganska roligt bilspel. Spelet går ut på att man ska köra sin bil på banor som utspelar sig i stadsmiljö. De varierar från att köra mitt i staden med höga hus som omger banan väldigt tätt med reklampelare till att man kör i den närliggande öknen. Mellan varje nivå så kan man köpa nya delar till sin bil som gör att den blir lite bättre. Pengar till det här tjänar man in genom att komma långt fram i de tidigare loppen. Grafiken i spelet är i toppklass och körkänslan än helt ok. Prova och se om du kan köra genom staden i hög hastighet.

Fast Track

Sedan den 1 juli har Skatteverket behandlat 64 000 ansökningar och betalat ut mer än 411 miljoner kr i skattereduktion. En stor del av utbetalningarna har gått till stockholmare och skåningar. 6 000 hushåll i Stockholms län har utnyttjat avdraget medan 10 000 ansökningar kommit från Skåne. Ser man istället till det genomsnittliga avdraget så är det jämtlänningarna som toppar listan med i snitt 8526 kr i avdrag. Det kan jämföras med skåningarnas 5471 kr. I tabellen nedan kan du se hur många som utnyttjat avdraget i ditt län sedan den 1 juli. Fakturamodellen skapar problem eftersom många gör kontorsstädning Stockholm och lägger det på en påhittad kund. Den 1 juli infördes den så kallade fakturamodellen som innebär att skatterabatten dras av direkt på fakturan. Därefter får företaget som utfört arbetet begära pengar från Skatteverket. Är papprena i sin ordning ska det ta 10 dagar innan företaget får pengarna. Men många företag har fyllt i fel på ansökan och då dröjer utbetalningen. – Många ansökningar innehåller enkla fel som att kundernas personnummer inte stämmer eller att fastighetsbeteckning fattas på bostaden där arbetet har utförts. En hel del skickar in ansökan innan de fått betalt av kunden och många glömmer också att skriva under blanketten, säger Pia Blank Thörnroos, rättslig expert på Skatteverket.

Fritje gaan halen aan dit herkenningspunt?

En op deze plek zijn we die gaan opsmullen. Geef toe, er zijn lelijkere plaatsen hé

Ondertussen zijn we in Diest aanbeland, waar de poezen wachten op voedsel. En hier zag ik hem ook…

Voila, we zijn weer in Brabant aangekomen en de zon is achter de einder verdwenenn het einde van een prachtig dagje in Limburg. En het staat vast, daar ga ik nog dikwijls op verkenning gaan.  En tot straks, dan zien jullie me wel binnenspringen. Maak er alvast een heerlijke dinsdag van.

För tillfället bor jag hemma i min egen stad, i min egen lägenhet, hos min egen man och min egen katt. Jag sover i min egna säng, slöar i min egen soffa, tittar på min egna TV och använder min egen fjärrkontroll. (Vissa skulle påstå att allt detta “mitt eget” delas med min man, men därom tvistar de lärde…) Följaktligen har jag inte alls någon tid över till bloggande för tillfället, men jag återkommer så snart jag ledsnar…

Ha det gott så länge!

Maru ft Djamin – De stad

Un autre stop aux Pays-Bas.

Props à Puna

Begin deze week kwam de pleisterplek van de doortrekkers op de parking van de Bevegemse Vijvers in beeld op TV-Oost. Wilt u die reportage nog eens zien? Kijk dan onderaan rechts op de nieuwspagina van TV-Oost van 9/11.

Ter informatie: de stad organiseert op woensdag 25/11 om 19.30 uur een infoavond over dit onderwerp in zaal Rhetorica.

(VS. 21/09/1947)

Diepe buiging voor Stephen King. Deze roman – zijn tweede gepubliceerde boek, origineel Salem’s Lot – is een geniaal lijvig werk met referenties naar Bram Stokers Dracula. We volgen hoofdzakelijk Ben Mears, die zeven was toen hij Salem’s Lot ontvluchtte. Vijfentwintig jaar later keert hij terug, om zijn eigen angsten te overwinnen en de waarheid bloot te leggen. Wat volgt is een huiveringwekkend verhaal over het Kwade.

En deux exemples, le premier américain, le second français, voici ce que la loi prévoit pour punir les hackers.

• Le Computer Fraud and Abuse Act de 1984

La loi américaine punit toute personne qui infiltre ou tente d’infiltrer un ordinateur (du gouvernement ou d’une autre personne) sans autorisation, pour obtenir des données personnelles et/ou confidentielles (sécurité nationale , finances, données des agences et départements du gouvernement etc.). Amendée en 2001 par le Patriot Act, elle prévoit des peines de prison d’un minimum de 10 ans (20 ans minimum en cas de récidive) et punit les hackers ainsi que leurs complices.

• L’article 323 du Code Pénal Français sur les atteintes aux systèmes de traitements automatisé des données (STAD)* de 1988, révisée en 2004.

 La loi française punit :

 -L’atteinte au système : « le fait d’entraver ou de fausser le fonctionnement d’un STAD est puni de cinq ans d’emprisonnement et de 75000 euros d’amende. »

-Les atteintes frauduleuses aux données : « Le fait d’introduire frauduleusement des données dans un STAD ou de supprimer ou de modifier frauduleusement les données qu’il contient est puni de cinq ans d’emprisonnement et de 75000 euros d’amende. »

 -La tentative de l’un des délits ci-dessus (art. 323-7). Ces faits sont prévus et réprimés par les articles 323-1 et suivants du code pénal.

* Un STAD peut faire référence, par exemple, au réseau France Telecom, au système Carte Bancaire , un disque dur, un ordinateur isolé, un réseau…

Jérémy Parayre

So sien ek nou die dag ‘n kar met die woorde “If my driving offends you please phone…” en ek dag toe by myself…

Ek is een van daai mense wat baie maklik offended raak deur ander mense se driving. Die probleem begin eintlik met die dat ek leer bestuur het op ‘n plaas in die Karoo. Dáár kan jy sommer aan die regterkant van die pad ry as jy so voel, en net so nou en dan check of daar nie ‘n boer met ‘n groter bakkie besig is om verby te jaag nie.

Dit beteken dat die stad se verkeer die lewe vir jou baie moeilik maak. Jy het nie geduld vir die idioot wat 2km/h ry nie, en raak sommer beduiweld wanneer iemand dit durf waag om verby jou te jaag asof dit húlle pad is.

En dan het jy nie eintlik ‘n idee hóé de joos om eintlik in die stad te ry nie. Daar is te veel bane, karre, padwerke en teer wat ek net eintlik glad nie verstaan nie. Ná ‘n rukkie kom dinge darem bietjie reg, maar eintlik is jy nog steeds daardie plaasjapie wat doodbang is om die blink-stroom karre stad se kant toe binne te vaar nie.

Die lekker ding van met ‘n Oos-Kaap nommerplaat rondry is dat jy gewoonlik kan wegkom met enigiets, selfs verkeerde kant om in ‘n one-way opry. Dit hel p darem so nou en dan, en jy kry darem so nou en dan ‘n amperse smile uit die ander bestuurder se ruit, eerder as die gewone middelvinger uit die venster uit.

Dan tree die ander probleme in. As ondersoekende (of eintlik observerende) joernalis, kom ek baie in kontak met ongelukke wat gebeur. My inbox is op ‘n Maandag vol gruwelstories en dan tel ons maar op hoeveel lewens die paaie nou weer geëis het. (Juis weer ‘n storie in die week!)

Dan raak ek meer paniekerig. As jy eers een keer gesien het hoe stukkend ‘n mens se ly fis nadat ‘n trein hom saam met die bakkie getrap het, dan kry jy nie meer daai hol kol op jou maag nie (of net as dit kort voor middagete is), en elke keer word dit makliker. Jy gebruik jou mag as joernalis om die wêreld te vertel van die gruwelike ongeluk wat nóg ‘n gebroke gesin agtergelaat het. Ek voel eintlik altyd bly as diegene wat die ongeluk veroorsaak het, dood is, want hoe leef jy saam met jouself na so iets?

So dag ek toe by myself, as ‘n plaasjapie wat so wild op die grondpaaie gery het in my jonger dae, koes-koes vir die klippe, dongas, koedoes en boomstompe met die bakkie, of ek dan soveel beter is as die jaagduiwels hier in die stad, daar waar ek alleen deur die vlaktes jaag…?

Maar ek moet vir jou sê: jou driving maak my de moer in as jy nie nét jouself nie, maar honderde mense wat saam met jou die pad gebruik, ook in die gevaar stel.