Okey, het is iets te vroeg voor Mariah Carey’s “All I want for Christmas”, maar het blijft een heerlijk liedje. Afgelopen weekend was een goed weekend (zie foto’s) maar ik ben nog steeds brak van het huisuitje. Mijn huisgenootje en ik hadden voor ons 9en een superleuk programma in elkaar gedraaid met het thema Bree16 goes Vegas. Eerst begonnen we in het Holland Casino in Scheveningen, na ons dinner hebben we een speluitleg poker gekregen en een oefentoernooitje gespeeld. Aan de roulettetafel won ik 50 euro en het is best moeilijk om dan niet te blijven gokken . Gelukkig heb ik mijn fisches snel ingeleverd en kon ik deze 50 euro gebruiken voor de rest van de avond. Voordat we onze volgende locatie bezochten zijn we naar de Big Bell gegaan of was het de buurman? Een lekker foute, maar erg gezellige semi-strandtent discotheek op de boulevard.. Daarna bezocht ik voor het eerst in mijn leven een striptent: Club Live. Die vrouwen konden echt ontzettend goed dansen en ik snap nu waarom paaldansen een sport is. Ik vond het “sexistische gehalte” best wel meevallen, ik had meer ranzigheid verwacht. Gelukkig maar! Na wat schotjes daar namen we de taxi naar Den Haag en hebben we ons de rest van de avond vermaakt in de Danzig Echt een superleuk avondje stappen waar ik nog steeds brak van ben. Lange leve Bree16 !

Afgelopen week ben ik ook weer begonnen met studeren en eigenlijk bevalt dat best aardig. Inleiding Bestuurskundig Onderzoek is misschien niet het meest spannende vak, maar het geeft weer de goede drive om te studeren. Momenteel volg ik voornamelijk werkgroepcolleges waar een hoge inzet wordt verwacht en het is erg leuk om met mensen van allerlei studierichtingen zo’n college te volgen. We moeten een opzet maken voor een onderzoek over werknemersmotivatie in publieke organisaties. Een interessant onderwerp, maar het leukste van bestuurskunde is dat het zich zo bezig houdt met de actualiteit. Je bent zowel wetenschappelijk als oplossingsgericht bezig. Morgenmiddag weer naar mijn stage toe. De laatste weken zijn begonnen, maar juist een goede afronding is van belang. Het zal de komende tijd wel ontzettend druk worden, omdat ik net voor de kerstvakantie ook nog eens tentamen heb. Ach jah, zonder pressure functioneer ik niet.

Vanmiddag ga ik ook aan de slag voor mijn moeders bedrijf want dat heeft helaas de laatste tijd op een erg laag pitje gestaan. Het zou toch leuk zijn als ik daar zelf wat vaart achter kan zetten. Ik moet zeggen dat ik wel trots ben op de manier waarop mijn geldzaken momenteel zijn geregeld. Het huisuitje was natuurlijk prijzig, maar doordat ik geluk had in het casino kon ik praktisch ‘gratis’ drinken . Toch fijn zo’n roulettespel en een beetje geluk. Kansberekening is best interessant, maar het is belachelijk dat er boven zo’n tafel een scherm hangt met daarom de percentages hoevaak het balletje op zwart of rood is gevallen. De kans is naar mijn mening altijd 50/50. Of hij valt niet op zwart of juist wel. De voorgaande keren maken helemaal geen donder uit. Iedere keer gokken is namelijk totaal onafhankelijk van de vorige keer. Ook al is het verleidelijk om de berekening te maken: na zoveel keer op rood moet hij nu wel een keer op zwart vallen. Toch is de kans net zo groot dat hij op rood valt. Bizar eigenlijk. Maar goed, genoeg over gokken, alhoewel met een beetje geluk is het natuurlijk de manier om geld te ‘verdienen’. Al is de kans groter dat je alles verliest…of meer dan alles. Verder eet ik veel samen met mijn huisgenoten of vriendinnetjes. Dat scheelt veel geld. Ik heb de laatste tijd ook niet geshopt, al heb ik wel mijn zinnen gezet op de laarzen van Miley Cyrus in haar nieuwe clip “Party in the USA”. Wat een heerlijk nummer. Miley is echt een tof kind, en ze is nog maar 16 ofzo. Echt waar: wow.

Ook wil ik heel graag een mini laptop zodat ik vaker kan bloggen, werken en schrijven in de trein.. en dan kan ik gewoon lekker in mijn bedje liggen typen. Mijn bureau is veel te klein Hiernaast mijn voorkeuren.

Ach dromen kun je altijd toch? Ik zou ook graag de seizoenen van Gossip Girl in mijn kast hebben staan.. of van The Hills en The City..Gelukkig kun je die ook op MTV kijken Lekker materialistisch weer!

2 kinderplattegronden uit Heerhugowaard

11111 stappen was wel het minste dat mijn zoon wilde halen op zijn stappenteller. Op school doen ze een project Bewegen Gisteren avond laat met mijn zoon dus aan de wandel door de buurt in een recordpoging voor zijn klas.

Het bijzondere aan zo’n wandeling is dat het een hele bijzondere manier is om door een wijk te lopen waar ik toch al weer bijna 20 jaar woon. Je weet niet wat je ziet. Je ziet het namelijk door de ogen van een jongen.

Dat betekent dat de wijk ineens een ontdekkingsgebied is waar allemaal duistere doorgangetjes inzitten en bijzondere objecten. Snelle wegen van het een naar het ander. herinneringen aan eerdere ontdekkings- en speurtochten.

Het principe is mij uiteraard niet geheel onbekend. zelf ben ik ook jongetje geweest en ontdekte telkens een nieuwe schil om mijn ouderlijk huis. Ook schillen met gevaren. Andere jongetjes of jongens, mogelijke pedofielen soms door bezorgde moeders verbeeld in een lading Spaanse gastarbeiders.

Als kinderwerker in een buurthuis maakte ik er een keer een project van. Kinderen hun eigen plattegrond laten tekenen met alles erop en er aan. Een van mijn leukste projecten in buurthuis de Ezel in de Heerhugowaardse schilderswijk.

Veel mensen zien nog niet (volledig) de kracht van LinkedIn, maar je kunt vele potentiele klanten bereiken via LinkedIn. Met een eenvoudige zoekopdracht kun je veel nieuwe klanten vinden via LinkedIn. Hoe? In slechts enkele stappen en met een aantal strategieen, kun je gebruik maken van jouw netwerk. Nog nooit is het zo gemakkelijk geweest!

Het gemakkelijkste is om op zoek te gaan naar een interessant bedrijf. Binnen je branche kun je altijd nog groeien. In het dagelijks leven pak je de telefoon, stuur je een mail of een mailing de deur uit. Maar waarom gebruik je LinkedIn niet? Dat is heel effectief, mits je het goed inzet!

Hierbij leer ik je middels een aantal stappen, hoe je LinkedIn kunt inzetten:

1- Klik op ‘companies’ en dan ‘company search’

Hierbij kies je er voor om te zoeken naar bepaalde bedrijven. Dit kan middels verschillende criteria.

2- Stel voor jezelf een doel en doelgroep op

Wat is jouw doel voor LinkedIn? Nieuwe mensen bereiken natuurlijk! Wat is je doelgroep? Bijvoorbeeld reclamebureaus, staalbedrijven, productie, vissers en enzovoort. Dat zijn de keywords die je gaat invoeren.

3- Kies overige criteria

Klik op ‘location’, meestal is dat Nederland maar dat hoeft niet. Misschien bevindt jouw prospect zich in Engeland of in de VS. Kies ‘industry’, in welke branche is het bedrijf actief. Werk ook met postcodes, dan specificeer je zoekopdracht nog eens extra!

4- Kies alleen 1e en 2e graads

Mijn advies is om in eerste instantie alleen te kijken naar eerste en tweede graads contacten, omdat deze heel gemakkelijk te benaderen zijn.

5- Kies eventueel de grootte van het bedrijf

Je kunt nog aangeven hoeveel werknemers het bedrijf in dienst moet hebben. Dat kan in sommige gevallen handig zijn!

6- Kijk naar het getal voor het bedrijf

Als je nu kijkt naar de zoekresultaten dan zie je een getal voor de bedrijfsnamen staan. Hiermee wordt aangegeven welke relatie jij hebt met de mensen in dit bedrijf. Als je bij stap 4 voor 1e en 2e graads hebt gekozen, dan verschijnen deze ook alleen maar.

7- En dan?

Dan ga je de mensen benaderen, die jij kent. Diegene die tussen jou en de persoon die je wilt leren kennen inzit, ga je bellen of mailen (wat diegene zijn/haar voorkeur is). Dan kun je informatie over diegene vragen en/of vragen om een introductie. Dit is een krachtige manier, want als dit lukt zal diegene contact met JOU opnemen.

Waarom op deze manier?

Diegene die je wilt bereiken zal de ‘tussenpersoon’ meer vertrouwen, dan wanneer jij belt. Hierbij gaat het wederom om vertrouwen en die krijg je op deze manier. Vertrouw jij ook niet eerder iemand die je kent dan een wildvreemde?

Tot wanneer ben je te oud om af te tellen voor je verjaardag? Ik word namelijk over 26 dagen, 25 jaar. 24 jaar en aftellen voor mijn verjaardag. Niet dat er iets speciaals gaat gebeuren op mijn verjaardag. Ik geef geen feest, mijn vrienden geven geen feest voor me. Toch ben ik er nu (al?) mee bezig.

In de afgelopen tijd zijn er veel vrienden van me 25 geworden. De een nog grootser dan de ander. Vriendin L. ging helemaal los met twee strippers. Vriendin C. gaf een barbecue met een bar waar een kleine kroeg nog jaloers op kan zijn. En tja, vriendin C. was tot nu toe de laatste van het rijtje. Dan krijg verwachtingen hè.

Mijn verjaardagen gingen altijd via eenzelfde strekking: 

1. Ik heb een leuk idee om te gaan doen voor m’n verjaardag
2. Ik bespreek het idee en krijg mensen mee, het lijkt hun ook leuk. Samen bedenken we vanalles wat we kunnen gaan doen.
3. Ik nodig mensen uit.
4. Veel mensen zeggen dat ze niet kunnen (Dit doen ze meestal pas als ik er naar moet vragen vlak voor de verjaardag).
5. Zoektocht naar outfit, benodigdheden, geld. Klaarmaken, versieren, opruimen.
6. Verjaardagsstress, opdoffen!!!
7. Verjaardag, gezellig.
8. Opruimen en terugblikken.

Maar ik werd toch wel zat dat er zoveel mensen afzeggen! Ligt het aan mij, zijn mijn feestjes niet leuk? Ik denk nog vaak blij terug aan de keer dat ik een heel Indiaas buffet probeerde te serveren (wat een koud buffet werd ipv een warm buffet, maar niemand had het door hahaha). Of die keer dat al mijn klasgenootjes daadwerkelijk als prinses op het prinsessenfeestje gekomen waren. Toch zijn er meer afzeggingen dan toezeggingen.

Vorig jaar spande echt de kroon, ik had een select gezelschap uitgenodigd. Dan denk je, dit zijn de mensen die ik er echt bij wil hebben, die komen vast wel. Nou…. niet dus. Dus nu ik dit jaar 25 word, heb ik bewust al de leuke ideëen weggestopt. Niet een stripcursus, niet een cocktailworkshop, geen pubcrawl in Amsterdam met slapen in een hostel, geen buffet. Nee dit jaar ga ik back to basic.

Dit jaar ga ik naar de kroeg. Ik ben er! Ik zal er op tijd zijn en gaan als er geen tijd meer is. Tja en daartussen komen er mensen (komen altijd mensen naar de kroeg). En als ze voor mij komen, komen ze lekker met me kletsen. Komen ze niet, nou ja, dan drink ik in me eentje wel op mezelf! “It’s my party and I cry if I want to…”

Nou ja, nog maar 26 nachtjes om me daar zorgen over te gaan maken!

För den som undrar hur det kommer sig att Malmö har så hög kriminalitet så vet jag svaret. Ett ord: Skånetrafiken. Folk goes loco när de väntar på bussen och dödar någon. Så måste det vara.

Jag slutade vid tolv idag och drog hem till mitt kära hem, Stäppen. Vid halv tre hade jag sänkt en fin lunch (tre stekta chorizos i skivor, spaghetti, ketchup) och låg utfläkt i soffan med fötterna på ryggstödet. En riktig syn! Disk på bordet, min korridorsmate Hugo med tidningen i andra soffan, Svenska dialektmysterier på tv:n – en helt vanlig eftermiddag på Stäppen. Och precis just då knackar det på dörren och in kommer Kerstin som är receptionist på Larran samt Carl-Johan, den nye föreståndaren… En väldigt rolig situation, haha.

Jag har städat och dammsugit och grejat så det ser okej ut inför helgen, snart kommer underbara Ellen hit.

Borger / Drenthe  – Drive-in Show van Radio NL

Pedometer. Het woordje komt erg vreemd op mij over. Toch is het niets anders dan een stappenteller. Sinds kort loop ik rond met zo’n vernuftig apparaatje dat mijn lopende zaken bijhoudt. Niet dat ik dit blijf doen, maar ik wilde gewoon eens weten hoeveel ik eigenlijk per dag loop. Omdat ik van nature nogal druk ben, wist ik dat ik erg veel stappen zou zetten. Nou, ik heb nu dus het harde bewijs! Het aantal stappen valt écht niet tegen.

Pedometer. Gek woord, maar het werkt wel.

Welzijn en welbevinden
Wie stappen zet, is goed bezig. Het is een feit dat wandelen en hardlopen goed zijn voor je welzijn en welbevinden. Een stappenteller maakt inzichtelijk hoe actief je levensstijl is. Uit onderzoeken blijkt dat het zetten van meer dan 10.000 stappen per dag er voor zorgt dat je afvalt. Gisteren ben ik dus afgevallen. Mijn dagtotaal was namelijk 13.500 stappen.

Na 10.000 stappen ga je afvallen.

Lopen om te printen
De meeste stappen heb ik binnen afgelegd. Heel bewust doe ik mijn printwerk in een ander gebouw. Eén keer in de zo veel tijd loop ik dan naar het kopieerapparaat om een stapel printjes te halen. Gezond! Het wandelen met ons skrivaduveltje is ook goed. Een normaal rondje levert 3.500 stappen op! Als je nagaat dat het beestje minimaal twee keer per dag moet wandelen, dan kom je al op 7.000 stappen. Nog even struikelen en je zit dan zo op 10.000!

De hoeveelheid stappen is bekend. Maar wat was de afstand?

Wat een sportman!
Nu weet ik dus wat ik per dag aan stappen verzet. Maar ik zou ook graag weten welke afstand ik heb afgelegd. Omdat ik een heel eenvoudig stappentellertje heb, staan er geen kilometers op. Zou ik er ver naast zitten als ik een berekening maak, die er vanuit gaat dat ik per twee stappen een meter afleg? Dan komt mijn dagafstand op 6,75 kilometer! Vermenigvuldig dit eens met het aantal dagen in een jaar, dan val je van je stoel. Op jaarbasis loop ik bijna 2.500 kilometer. En dan tel ik de vele wandeltochten er niet eens bij op. Jeminee, wat ben ik toch een sportman!

De slaap is zacht gegaan,
de douche, het kopje thee,

En dan de eerste stap
in wind en zonneschijn

Ik adem alle stappen in
en adem de gedachten uit

Het ritme van de stappen
wiegt lijf en geest tot rust

De stilte neemt mij in bezit
en duikt de diepte in

Verwonderd sla ik gade
dat ik gelopen word …

God, alweer de laatste avond. Echt ongelooflijk hoe snel het allemaal weer gegaan is. Voor mijn gevoel helemaal, want mijn tijdsbesef was ik na de eerste dag al kwijt. Het waren wel twee gave weken, ondanks soms wat kleine dingetjes. Maar die mogen de pret niet drukken. Voor de laatste avond hadden onze Tanzaniaanse vrienden een heel leuk feest afscheid bedacht. Dat was ook wel even nodig ook.

Bannana Zorro & The B-Band

Overdag nog best wel stress gehad. Ik had nog veel werk te doen, waaronder veel vertaling. Want het materiaal dat ik bij Cheza Tanzania had gemaakt, was voor een groot deel in het Swahili. En dat kan ik nog steeds niet spreken of verstaan. Dus Simon zou me helpen met vertalen. Alleen was Simon een goed uur te laat en had daarvoor een hele simpele verklaring: “You know I’m Tanzanian, so off course I would be late.” Heel fijn. Ik heb het allemaal wel kunnen vertalen, maar het werkt niet echt fijn.

Daarna naar Music Mayday gegaan, omdat Gie daar was en we die echt moesten spreken. Eén voordeel, ze hadden weer internet. Dat had er door virussen op de server – waar ze er daar echt teveel van hebben – de hele week uitgelegen. Maar het internet was voor korte duur. Dus konden we weer naar onze vaste stek in het winkelcentrum. Om 7 uur waren we terug, maar we moesten opschieten want drie kwartier later zouden we naar een restaurant gaan.

Uitzicht bij Dar Live, een van de mooiste plekjes van Dar

Enigszins wat laat kwamen aan bij Dar Live, waar we zouden eten. Het leek eerst een gewoon restaurant, maar toen we daar doorheen gelopen waren, kwamen op een van de mooiste plekjes van Dar es Salaam. Aan het strand was een hele gave, houten bar gebouwd. Dat ze dit zo lang voor ons verstopt hebben gehouden, zeg. Het was net of ik terug was op Sint Maarten. Heerlijk op het strand gegeten, daarna nog een biertje op en wat spelletjes gedaan op het strand. Toen vroeg Peter of we meegingen stappen. Aangezien we dat nog niet gedaan hadden en het toch de laatste avond was, waarom niet?

Van links naar rechts: Peter, Hannelore, Paulus, Michiel

Met zijn zessen, Peter, Hannelore, Paulus, ik, Jackie en Noëlla (Noëlla en Jackie staan niet op de foto, helaas), zijn we toen naar de Ierse Pub geweest. Nu ga ik hier wel regelmatig naar de Ierse Pub, gewoon om een biertje te drinken en een potje te poolen, maar dat is in Tanzania niet aan de orde. Daar is de Ierse Pub dé uitgaansgelegenheid van de vrijdagavond. Met live muziek. En wat voor muziek, zeg. Ongelofelijk. Bongoflavour in de Pub.

Nadat we entree hadden betaald, mochten we de pub in. Boven de deur een set huisregels, met een hele sterke laatste regel: “No Hookers”. Binnen stond de muziek echt zo hard! Maar de band was zo goed! Hun versie van Loinel Richie’s Angel is werkelijk waar onovertreffelijk. De hele pub ging uit zijn dak. En wij ook. Heerlijk alle stress en andere dingen van de afgelopen twee weken eruit kunnen gooien. Oh, en de band? Banana Zorro & The B-Band. Als iemand mij aan een cd kan helpen, heel graag.

We fietsten door de regen en het donker. Gelukkig was de trein warm. We speelden, tekenden, lazen, dronken en snoepten. En stapten uit in de regen.

We kochten wandelschoenen, extra dikke sokken en kwamen eindelijk aan het strand. We renden, liepen naar het water, wandelden, keken naar de regen in het zand. We warmden op bij een pannenkoek en een wafel en kochten een schup. We lieten onze putten vol met water lopen, braken onze schup en renden dan maar verder. We bezochten een vismarkt en hij vroeg bij elke vis hoe die heette. We dronken nog wat in een café en gingen naar het station.

De trein terug was warm, we aten en speelden, tekenden en keken naar buiten. Vlak voor het eindstation viel hij in slaap. Onderweg op de fiets sliep hij verder. In bed gloeiden zijn wangen nog altijd. De ochtend erop nog een beetje.

Ik hoop dat hij zich later zo’n gewone dagen herinnert. Niet in detail, maar eerder als een warm gevoel.

Het was koud en de wolken hingen laag en grijs boven de huizen. We reden met de fietskar naar de stad, en deden boodschappen in de mensenmassa. We kochten gewone dingen: eten, een broek en nieuwe pantoffels voor de oudste zoon, papier.

We gingen een bar binnen, bestelden koude pasta, brood, water en koffie en zetten ons op de eerste verdieping. De jongste zoon mee op de toog, de oudste fier op een echte hoge kruk. We aten in stilte. We waren een gezin, we waren tevreden en warm en we keken samen naar de drukte onder ons.

Vorig weekend hadden mama & papa al ontdekt dat het niet lang meer zou duren voordat ik zou gaan kruipen. Ik heb er deze week dan ook van geprofiteerd om in de crèche te oefenen. En met wat handige tips van mijn vriendjes, lukt het al heel goed. Ik kruip rond, en niks is nog veilig in huis. En dat heb ik mijn mama en papa ook duidelijk gemaakt. Ik wil alles zien, voelen, en als het mogelijk is ook effe in mijn mond steken om te zien of het een lekker smaakje heeft. Mijn mama heeft er zelfs een filmke van gemaakt: 

In de crèche, en met mijn papa & mama, leer ik  ook stappen. Wel nog niet alleen, maar ge moet ergens beginnen. Begin deze week deed ik nog maar enkele stapjes, maar ondertussen kan ik toch al een stukje verder stappen. De wereld ligt aan mijn voeten, en ik ga hem ontdekken

Avondje stappen in de Havanna…..

Pix mainly by Edwin

Zaterdag zouden we op stap gaan met Melanie en Arjan.
Dat liep uit op een slaappartijtje!
Moest ook wel want we hadden allemaal erg veel gezopen.
(En jullie weten ik drink niet!)

We begonnnen bij hun thuis en voordat ik in de dico was ( we gingen lekker lopen) lag ik bij iemand in de tuin.
Buxus naar de klote…
Niet dat ik zo ladderzat was ( wel erg lollig) maar het waren schijnbewegingen van mijn vrienden.—> Echt!

In de Karaoke bar was ik voor het eerst niet nerveus.
Echt lachen!
Ik heb een hoop lol gehad.

Hoe we precies lopend thuis zijn gekomen weet ik niet maar het was een super avond.

Ik was natuurlijk mijn wekker vergeten uit te zetten op de telefoon en als je na 5 uur pas je bed ziet dan is het wel vroeg.
Ik kon niet meer slapen dus heb ik maar de tuinstoel gepakt en heerlijk wakker geworden in de zon!

Zondag verders niet veel bijzonders gedaan.
Geslapen nog en even naar mijn werk gegaan.

Vandaag druk met van alles.
Sporten natuurlijk, even met Nadine op stap en toen gebeurde het:
Ik belde voor danslessen.
Vervolgens leid het gesprek er toe of ik niet zangles wil geven een een dansgroep.
Snap nog niet hoe het gesprek daar toe leidde maar ik ga het overwegen!

Nog even wat belletjes plegen en dan komt “prins” Erik zo (llllllllloooooooooooollllllllll)

En ff ter verduidelijking…soms is niet alles zoals het lijkt op mijn log.
Moet je wat dieper graven in de lagen van mijn leven.

Ik kan er nog steeds niet bij maar als ik mijn kersen, ananas,  pompoenen, mango’s, nectarines, appels en sinaasappels zo zie liggen dan word ik echt helemaal vrolijk.
OK de kersen ontgelden het t eerst natuurlijk! (Nu zeg maar….lol)

Gisteren weer aan het werk maar dat merk ik vandaag wel.
Ben erg misselijk weer. Misschien een beetje eigenwijs maar ik probeer de medicatie toch te mijden.
Wat de bijsluiter allemaal verteld word ik niet blij van.
Gezond eten en bewegen dan word mijn lijf vanzelf beter.
(*geniet extra van de smaakvolle kers….hmmmmm*)
Ik heb natuurlijk (vlak voordat ik ik visite krijg dit weekend) in mijn hoofd om mijn huis anders in te delen.
Zo even langs mijn moeder en dan ga ik nog even kokkerellen in de keuken.
LEVE MIJN OVEN!!!!!

Heb zo een zin in het weekend!
Princesse jurken passen met mijn meissie, uit eten (hebben we t nog wel ff over meneer T) en dan lekker met Melanie, Arjan, Melanie en Arjen op stap. <—- Tja ik heb het ook niet verzonnen
En Theo en ik naturlijk!

Misschien gooien we de matrassen wel in de woonkamer en maken we echt een feest keet ervan.
Nou ja of niet…
Ik zie morgen wel hoe en wat.
* Mellie, schat wel ff inzingen hoor! We doen zeker Summer lovin’ van Grease!*
* Arjen , jij weer Mariah? LOOOOL)*

Laat het weekend maar komen.

I am G-happy.

Trouwens , ja ik heb een nieuw jasje om mijn log gedaan.
Inhoud remains the same!

Het weekend van 7 tot en met 9 september 2007 was het weer zover. Het (bijna) jaarlijkse uitstapje met mijn vrienden van alweer heel lang geleden.

Elk van die weekenden komt opnieuw de geschiedenis van deze weekenden ter sprake. Wanneer zijn we ermee begonnen? Wat deden we dan daarvoor? Waar zijn we allemaal al geweest en in welk jaar. Gelukkig hebben we een databijter in ons midden die meestal feilloos kan vertellen in welke jaren we waar zijn geweest. Om die discussie voor eens en voor altijd te beëindigen, of liever gezegd, om alles nu eens vast te leggen ga ik mijn blog gebruiken. Ik ga met hulp van mijn vier vrienden alle data en plaatsen vastleggen, liefst met wat foto’s erbij. Dat ga ik natuurlijk niet in één keer doen, maar stukje bij beetje. Enige chronologie is wenselijk, dus hoe ik het precies ga doen is me nog niet helemaal duidelijk, maar daar kom ik wel uit.

Deze blogentry is daarom een belofte aan mezelf om dat werk ter hand te nemen en af te ronden voor we weer op pad gaan.

Om een bekend veldheer te parafraseren: Alea iacta est.

(De foto is uit 1988. V.l.n.r. Peter, Luud, Joost, Pieter en Berry)

Zelfs wanneer de zoon op de fiets bijna in slaap valt, hoofd voorover, en ogen half gesloten, zegt hij nog zachtjes “stappen” wanneer we aan onze voordeur stoppen.