Twój stary pali e-fajki!

Senior Pszonka wstał najwcześniej. Niebo jeszcze miało różne odcienie granatu, grafitu, ale na horyzoncie mieniło się już jaśniejszym niebieskim przeplecionym różem, czerwienią, pomarańczem, złotem… Chytry był Pszonka. Od dawna umawiali się na grzyby, bo to i  żryć nie ma co i grosza w chałupie nie styka. Sklep Maciejowej przyjmie wszystko. Letników na Skotniku nie ma, ale droga taka, że co rusz inne tabliczki na rejestracjach samochodów. Idą tu jak woda jagody, pomidory, arbuzy, miód ale i grzyby… Gdyby mu się chciało, sam by se zrobił kartonik “świerze gżyby” i siadł na poboczu. Gdyby… Tymczasem mus pierwszemu oblecieć najważniejsze strategiczne miejsca w lesie, by się nie zbłaźnić i móc innym suszyć głowę, jakie to z nich łamagi.
Szybko senior Pszonka, by nie obudzić reszty darmozjadów, obuł najlepsze, najwyższe gumioki, wziął z przypiecka największy, najszerszy i z całą rączką koszyk, chwilę pomyślał… e nie, nie chce mu się, w lesie se siknie jakby co. Po czym szybko przewiązał swe spodnie fajnym kawałkiem druta, co to był kiedyś znalazł tak se leżącego na drodze. Kozika nie brał, chełpił się bardzo twardymi, ostrymi pazurami co to ho ho mogą i więcej. Schyliwszy się wyszedł poprzez drzwi.
Zimno na polu. Ranek był rześki, gdzieś tam mgły kłębiły się kole Maćkówki, znaczy dzionek zapowiada się cudny. Poprawił granatowy, filcowy  beret i ruszył szybkim truchcikiem do najbliższej ściany drzew. Zlekceważył okolice nabrzeża. Wiedział, że grzyby lubią kraje, brzegi ścieżek, dróg – ale nie tu. Wielkie paprocie trzymały zbyt dużo wilgoci, ziemia pod nimi była zbyt mokra, jeśli się trafił i jaki grzyb sam w sobie pęczniał niczym mokra gąbka, gnił. Szedł dalej. Przed nim po prawej kępa młodych, może metrowych młodzików. Cicho pogwizdując schylił się, by podnieść leżące prawie na ziemi rozłożyste gałęzie choi. Jasne, że były! Cała rodzinka pięknych, młodych, brązowych niczym najlepsza ircha podgrzybków. Ściął je szybko swym mocnym pazurem. Zażółciły się w koszyku brzuszki, niczym młode pisklaczki  lub dorodne, swojskie żółtko nioski. Uśmiechnięty poprawił połę flanelowej koszuli i szedł dalej.
Drogę znaczyły mu rzędem stojące brzózki. Ich listki się srebrzyły niczym łuski na rączej rybce w wodzie, kora łupiła niczym skóra po sianokosach u młodych panien. Poklepał jedną, drugą, trzecią… czwartą objął w pół i wyszeptał:
- Zatańczymy maleńka?
Naładował się energetycznie i z werwą nastolatka żwawo szedł dalej. Kraj drogi zrobił się tu wyższy. Szedł patrząc w lewo na wznoszącą się kamienistą ściankę. To była tylko kwestia czasu by zobaczył go – jest! Prawdziwek najprawdziwszy a obok drugi i trzeci. Bieluchny niczym pierzyna Pszonkowej, twardy niczym nie chwaląc się hmm hmmm hmmm jego. Pszonka naciągnął swój kręgosłup, zatrzeszczały międzykręgi zastane w ciągłym leżeniu odłogiem. Stojąc jedną nogą na drodze, drugą już na kraju ściany, niczym gimnastyk sportowy, wykręcił je delikatnie jakby pieszcząc sutki jakiej młodej, ciut obcej dziewczyny:
- No, są! Jak są, to są. Dobry czas, wiedziałem o tym – Tak se gderając szedł w stronę Niedźwiedziej Polany. Tam kozikiem był kiedyś wydziergał drzewa, pod którymi zawsze, ale to zawsze jeśli ich czas tylko, były prawdziwki. No i były. Lekko brązowiejące już, ale nadal bieluchne. Takie to grama wody nie mają, suchutkie same w sobie, cieniutko je pociąć niczym bibułkę z biblii i na sznurek lub blaszkę do przypiecka. Jeśli dalej tak pójdzie to nie dość, że zapasy se zrobi, zarobi na to i owo do chałupy, to i jeszcze odłoży na jaką butelczynę. Uśmiechnął się, bo miesiąc długi a pić się chce, psia jucha mać. Splunął.
I szedł dalej. Przeskoczył przez rów, bo pojawił się przed nim wielki kamieniołom, na środku którego stał wielki głaz, a pod nim szczelina. Podobno to zrzut z kosmosu. Meteor czy coś.  Obszedł go z każdej ze stron, pomacał, podumał, popatrzał, rozwiązał swój drut i patrząc na obie strony siknął… Wtem zazieleniły się zajączki w swych pstrokatych kapeluszach, jeszcze obwiązując pas drutem ściął ich czerwonawe nóżki. Będzie jajecznica jak trza, prawie że mięsna.
Po prawej zaczęło się już rozwidlać, więc skręcił jeszcze szybko w bok i doszedł do paśnika, by liznąć se tu kilka razy solną lizawkę. Rozejrzał się też chwilę za jakim jelonkiem i wreszcie poszedł pogwizdując dalej.
Teraz jego nogi skierowały się na mini polankę pełną igliwia, młodej, delikatnej w swej zieleni trawki i drobnych krzewów borówek. Między nimi jak grzyby po deszczu, same brązowe kapelusiki. Kucnął  popuszczając przy tym ciężkiego powietrza i tak kicając jak zając pościnał wsio. Znów same piękne, dorodne podgrzybki.
Kosz Pszonki zapełniał się szybciej niż powoli. Trza było wracać, bo to i za daleko od domu i swoją normę przecież  wykonał. Ciekawe z czym powsinogi, darmozjady powrócą. Od niego mus  się tępakom uczyć. Wracał zadowolony szykując porządne kazanie dla domowników, gdy wtem… niczym główki przepięknych krokusów na szafran, przed nim kole pniaczka, połacie pomarańczowych rydzów!
- A to ci niespodzianka, do octu, do butelczyny.
Z dotlenionym mózgiem, z rozruszanymi kosteczkami, ze zmęczonymi, przyjemnie rozciągniętymi mięśniami, z oczami po leśnej kąpieli, z psychiką małego, zadowolonego z życia dziecka wracał stary Pszonka senior odmieniony, odmłodzony, pełen wigoru niczym po najdroższej, kompleksowej odnowie biologicznej SPA…
Ja chcę na grzyby!
ewolny

• Gatunek: Komedia romantyczna
• Produkcja: USA (2009)
• Czas trwania: 104 min
• Polska Premiera: pojutrze
• Światowa premiera: 20-03-2009
• Polski dystrybutor: United International Pictures
• Reżyseria: John Hamburg
• Scenariusz: John Hamburg

Obsada filmu

• Liz Cackowski
• Jane Curtin
• Jon Favreau
• Carla Gallo
• Rashida Jones
• Thomas Lennon
• Jaime Pressly

Bohaterem filmu jest dobrze prosperujący sprzedawca nieruchomości, Peter Klaven (Paul Rudd). Facet ma wszystko czego pragnął, a teraz żeni się z kobietą swoich marzeń (Rashida Jones). Okazuje się, że pomimo tego, Paul ma pewien problem – brak najlepszego przyjaciela. Taka postać byłaby bardzo przydatna, zwłaszcza że Paul potrzebuje drużby. Rozpoczyna się seria bardzo dziwnych męskich randek, w trakcie których dochodzi do ekstremalnych sytuacji. W trakcie jednej z nich Paul poznaje Sydneya (Jason Segel), który jest dość specyficznym człowiekiem. Z czasem ich przyjaźń zaczyna się umacniać, na czym cierpi związek Paula.

Photowalk 2009 | Spcaer po fabrycznej Łodzi...

W sobotę 18ego Lipca odbyła się w Łodzi pierwsza edycja ogólnoświatowego event’u worldwidePHOTOWALK’2009 Impreza odbyła się pod hasłem “Spacer po fabrycznej łodzi…” a organizatorem była łódzka eMeMKa której z tego miejsca wielkie podziękowania. Cel spotkania, zrobić jak najwięcej, jak najlepszych zdjęć które staną się swoistym dziedzictwem naszego miasta… Czyli cel szczytny;) Trasa? Zaczęliśmy na Targowej zobaczyliśmy PWSFTViT, Beczki Grohmana, Pałac Grohmana, Wille Herbsta, Osiedle  “Księży Młyn”, “Textorial Park”, altane w Parku Źródliska a co szybsi i sprawniejsi może nawet trochę więcej.

Photowalk 2009 | Spcaer po fabrycznej Łodzi...

Sporo zdjęć wykonałem w technice B&W, ale to chyba ze względu na niepowtarzalny klimat odwiedzanych miejsc który nie sposób oddać w kolorze, przynajmniej takie jest moje zdanie – nie musicie się zgadzać;)

Photowalk 2009 | Spcaer po fabrycznej Łodzi...

Photowalk 2009 | Spcaer po fabrycznej Łodzi...

I jedno takie śmieszne na sam koniec… może nie jest najbardziej udane, ale Cenzor byłby na pewno zachwycony;)

Photowalk 2009 | Spcaer po fabrycznej Łodzi...

Więcej zdjęć z PHOTOWALK’2009 znajdziecie na stronie organizatora. Dla tych którym nie chce się szukać podaje bezpośredni sznurek na eMeMKe. No i oczywiście nie zapomniałem o MAPCE… patrz niżej;)

View Larger Map

>>>Kliknij i sprawdź<<<

Posłuchej tej bajkii! twoja stara ma dzióre w zębie, twoja stara nosi płody pod pachami, twoja stara ma rzęse na głowie, twoja stara jest stara, twój stary nosi pończochy jednorazowe, twpja stara ma wągra na piecie, twoja stara ma kapuche kiszoną w dupce, twój stary jeździ tramwajem, twoja stara ma kurzaje na zębie, twoja stara rozkoszuje sie kurzymi łapami, twoja stara lubi zwierzeta dlatego pilnuje moich kuz ( z nosa), twoja stara prasuje łebsko żelachem, twoja stara chowa osrone majty gdzie popadnie, twój stary, starej sra do gara, twoj stary mydli pałe sąsiadce, twój stary łapie śnieg, twoj stary to motylek, twoj stary wygina sandały, twoja stara to iha law pip, twoj stary jezdzi na rodeoo, twoj stary obgryza paznokcie na syrach,twoj stary ma wadoglowie, twuj stary ma kłębki wełny w dupie, twoja stara ma pęknietom szyje u nóg!!!!

Jeszcze na północnych, mocno ocienionych brzegach pola tuż pod samym lasem, zalegały niewielkie, nierówne połacie zmrożonego śniegu a już pomiędzy nimi wyrastały fioletowe łebki krokusów. Słońce, które operowało coraz wyżej i dłużej, otwierało pąki drzew a te  strzelały cicho, bezgłośnie. Soki w nich buzowały coraz szybciej, ziemia pachniała wilgocią, ptaki świergotały, gdzieniegdzie już widać było nawet leśne fiołki… Przyroda po zimie budziła się ze snu do życia.
I Pszonkom mus było wyjść w końcu z chałupy do pola.
Waciaki grube, zbite od lat noszenia niczym przednia kamizelka kuloodporna, zżarte przez mole, gumowce zamiast zimowych gumofilców, na głowach lekkie berety, chustki… Kopaczki, motyki bardziej do podpierania się zamiast kostura, jedna ręka wolna by móc z czego robić daszek chroniący oczy przed słońcem. To miał być taki rekonesans.
Obejście obejścia, przedyskutowanie co i gdzie w tym roku posadzić. “Czy cebula czerwona, ta świąteczna dalej doma a ta zwyczajna tu, by mieć doń bliżej na rwanie” mruczał tak stary Pszonkzrywając po drodze witkę wierzbową, która już miała miluchne kotki – w ich stronach zwane bazie.
Pochylił się, zaczerpnął niewielką garść czarnej, tłustej ziemi. Roztarł ją w palcach – powąchał, posmakował, splunął. Dobra – niczym czarnoziem z Czarnolasu, tłuściutka jak balsam, cebule zatem rodzi jak trza. Smutkiem napawają jedynie widoczne znów szare łebki kamieni, które jak zwykle po zimie urodziło ich pole. Trza będzie zaś grzbiet schylać, wybrać co do jednego, by pługa nie stępić, motyki przy wykopku nie połamać, dać korzeniom miejsce do wzrostu… Zdadzą się na budowę okalających murków, podmurówkę, cembrowinę lub chodniczek do sławojki. Największy, najdorodniejszy podłoży się jako kamień graniczny by sąsiad nie mógł go dźwignąć i przesunąć psiajucha bestyja. Jeden większy da się pod rynnę, by woda ściekająca z dachu nie wypłukiwała zazbytnio obejścia. Mniejszy lecz równie dorodny, jesienią dociśnie klepki wieczka dębowej beczki na kiszoną kapustę. Te co się nie zdadzą zalegną na jednej krudzie, ku uciesze wygrzewających się latem wyłażących spod nich żmij.
Pszonka wetchnął. Zmienił rękę na daszek do czoła, mimochodem czerniąc swą twarz ziemią… ptaki po zimie dreptały wyszukując zielonych kiełków wzrastającej trawy, jakiś bezpański pies na skraju pola iskał swe futro tylnią łapą, kot w przerwie polowania na myszy grzał się na słońcu, z namiętnie przymkniętymi oczyma lizał swój bok. Gdzieś w oddali słychać było porykiwanie krowy, poszczekiwanie Burka przy budzie, kury gdakały wygrzebując dżdżownice z ziemi, otępiała mucha obudzona z zimowego snu natrętnie latała mu koło nosa. Zamachnął się mocno raz i drugi witką wierzbową, aż jedna z puchowych kuleczek oderwała się i spadła. Pochylił się szybko, by ją podnieść, miał bowiem w sobie nieprzebraną miłość do aksamitu. Prawie tak wielką niczym główny bohater “Myszy i ludzie” Steinbeck’a.
Podnosząc ją dostrzegł tuż obok gumowca świeży kopiec kreta. Zgarbiony wsunął dłoń w wejście podziemnego korytarza pełen niezdrowej nadziei, że coś zdoła wyłuskać. Jednak zniszczył tylko tę misterną budowlę. Niezniechęcony podniósł się z wolna, aż zatrzeszczały głośno jego stare kości. Powoli jak tylko pozwalały mu na to zdobyte umiejętności zaczął liczyć  brudnym palcem kopczyki: jeden, dwa, trzy… osiem, dziewięć.. piętnaście, szesnaście, siedemnaście… dwadzieścia dwa, dwadzieścia trzy.
A dwadzieścia trzy to zgrabna liczba,  zapowiada się dobry rok.
ewolny

- A pójdź ty niemoto jedna, chrapie jeden przebrzydły do Mućki! – Pszoniowa rozdarła się swym mocnym, trzecim głosem hen w pole. Pszonka senior piłował pod lasem konary zwalonego nocą drzewa, by wyłożyć nimi półeczki w komorze. Zdadzą się jak nic do pieca na podpałkę, więc trza było się spieszyć zanim inni się o tym wiatrołomie zwiedzą.
Woskowina w uszach nie pozwalała mu słyszeć nawoływania ślubnej, czy lata praktyki, by żyć jakoś mimo żoninych wrzasków?
- Staryyyyy, wariatki ty ze mnie nie rób!
Uśmiechnął się był pod wyliniałym wąsem “heheh nie rób nic co dawno zostało zrobione”, stara zasada leniwego rodu – miał to po dziadku Antonim.
- Bo jak pójdę przypierdolę! – Pszoniowej nerw już popuszczał, gdy stary dźwignął głowę i jakby od niechcenia cienkim głosem zapiszczał:
- Coo?
- A gówno! – Pszoniowa zamaszyście wbiegła do izby, przesunęła nogą wiadro z wodą, chochla zachybotała, aż chlupnęło na klepisko, otworzyła z impetem drzwiczki pieca, aż se paluch mimochodem sparzyła, dorzuciła drwa do i tak za dużego już ognia. W garnku zamieszała wielką łychą masę mączną i wylała na rozżarzoną do czerwoności blachę. Zasyczało, zaskwierczało, podpłomykowy placuszek zatrzeszczał wysychając szybko aż biała dykta dostała czarnych, nadpalonych, okrągłych ciapków, niczym jej ukochana Mućka. Pszoniowa zgrabnie podważyła go i odrzuciła na metalowy talerz obok. Sterta placuszków szybko rosła. Potrzebne jej były. Zaraz przyjść miały dzieci od Maciejowej, z najmłodszą Pszoniową co to pilnować się ich zobowiązała – zgłodniałe, zziębnięte to i nakarmi je kukurydzianym i ciepłym jeszcze rarytasem. Maciejowa do miasta za desą pojechała. Ikonę mus próbować sprzedać było, by mieć za co spaloną stodołę postawić. Pszoniowej spieszno zatem. Jeszcze trza spódnicę przebrać i warkocz nowy zapleść, by z dziećmi z traumą po pożarze, ciutek na spokojnie pogadać i pobrykać. By poczuły spokój i bezpieczeństwo, a nade wszystko oparcie w starej ciotce.
A tu Mućka tak żałośnie się drze o dojenie prosząc, świeże mleko by się dzieciom zdało, a stary jak to stary – głuchy jak pień i nika z nikąd żadnej pomocy.
Skaranie z tymi chłopami!
Nie tylko placków dziś nie dostanie. Oj, nie! Nie tylko placków. Uśmiechnęła się pod nosem stara Pszoniowa i już z lepszym humorem bestyja, zaczęła się szybko krzątać po izbie czekając na przyjście miłych, małych gości.
ewolny

www.twojstary.bo.pl

Twój stary szuka ambitnych ludzi z talentem, pokaż mu co potrafisz i dopierdol fajny komentarz!