… and now it isn’t, as Team Russia win the Hong Kong Classic.

Second-placed Team Europe win on the cross-gender/generational hotness front, though.

Magnificent specimen Pat Rafter won the AEGON Masters Tennis tournament at the Albert Hall this week, beating Stefan Edberg 67(5) 64 11-9 in the final.

I’m only really posting this because it’s Pat, who was my second ever tennis crush. My first was Goran. Wimbledon 2001 pretty much made me a woman.

The images of 2009

This post is draft. if you think you can help Advantage zyaada align these images on this page, come get us.

A media juggernaut can roil Edberg?	Elin Nordegren (2004)
At the Dubai World Championships	Cricketers Wives
Presidents’ Cup in coordinates	Brady and Giselle at an NBA game
Button and Jessica Michibata	NASCAR Fans outside Las Vegas with welcome sign
Kolkata Knightrider Owner Shahrukh Khan	Preity Zinta without the Punjab Kings XI

McEnroe – Borg. Het was misschien wel de grootste rivaliteit in de geschiedenis van de tennissport. Niet alleen qua persoonlijkheden waren de brutale Mac en de koele Zweed elkaars tegenpolen, ook in hun speelstijlen botsten zij met elkaar. De aanvaller McEnroe versus de verdediger Borg. Servicevolley tegen baselinespel. Maar waar aanvallende spelers in de jaren van McEnroe en Borg eerder regel dan uitzondering waren, is het servicevolley-spel anno 2009 vrijwel uitgestorven. Is er nog een toekomst voor de netspecialist?

Zelfs Andy Roddick speelt met zijn verwoestende opslag nauwelijks servicevolley

Als we kijken naar de huidige ranglijsten, dan komen we bij de mannen in de Top-30 één servicevolleyspeler tegen, te weten Radek Stepanek op plaats 12. In de Top-50 staan verder Ivo Karlovic (38e), John Isner (40e) en Feliciano Lopez (46e). 

Hiermee komen we op een schamel totaal van 4 spelers, waarbij ook nog aangetekend moet worden dat geen van hen over een natuurlijk talent aan het net beschikt als bijvoorbeeld een Pat Rafter of Pete Sampras vroeger.

Sombere toekomst
De situatie bij de dames is nog een stuk schrijnender. Venus Williams is de enige speelster van naam die met enige regelmaat servicevolley speelt, maar ook zij brengt toch de meeste tijd door op de baseline, net als de jonge generatie hardhitters onder leiding van Maria Sharapova.

Amelie Mauresmo houdt ook wel van het netspel, maar het is nog maar de vraag of de Française volgend jaar überhaupt nog speelt op de tour. Misschien dat de technisch begaafde Justine Henin in haar comeback het servicevolley tennis weer wat meer aandacht zal geven.

Michael Llodra, toernooiwinnaar in Auckland en Rotterdam in 2008 met constant servicevolleytennis, ziet de toekomst somber in. “Toen ik jong was, was het mijn droom om servicevolley te spelen,” zegt de Fransman. “Maar tegenwoordig zijn de ballen niet meer zo snel en worden er nieuwe banen aangelegd om het baselinespel te bevorderen. Niemand wil tegenwoordig meer servicevolley spelen. Zelfs Tim Henman kwam in de laatste twee jaar dat hij speelde lang niet meer zo vaak naar het net.”

Betere tijden voor het servicevolleytennis: John McEnroe en Stefan Edberg in actie in de halve finale van Wimbledon 1989.

Opleving
Henman, wiens aanvallende spel hem vier halve finales op Wimbledon heeft opgeleverd, speelde aan het slot van zijn loopbaan inderdaad meer vanaf de baseline. Maar de nieuwe generatie spelers begint het volleren weer wat meer te waarderen.

Zo nam Novak Djokovic gedurende enkele maandan in 2007 voormalig dubbelspecialist Mark Woodforde in dienst, puur om aan zijn netspel te werken. De Serviër, wiens volleys voorheen een duidelijke zwakte waren, is zich inmiddels een stuk beter thuis gaan voelen aan het net.

“Kijk naar Federer,” zegt Djokovic. “Hij kan alles. Servicevolley, spelen vanuit het achterveld, aanvallen, verdedigen. Dat is het spel waarmee momenteel goede resultaten worden behaald en dat zal ook in de toekomst zo zijn.”

Maar zijn er nog mogelijkheden voor pure servicevolley-spelers om succesvol te zijn aan de absolute top?

“Ik denk zeker dat het mogelijk is,” zegt Federer, die ondanks het feit dat hij zelf een van de beste volleerders is in het circuit, alleen het net op zoekt als hij zijn tegenstander hiermee kan verrassen. “De omstandigheden zijn een stuk moeilijker nu de ballen en de banen veel langzamer zijn, maar ik denk dat als je erg goed volleert, zoals Edberg, Sampras, Rafter of Becker vroeger deden, je een enorme druk kunt zetten op de baselinespelers van tegenwoordig. Maar het is moeilijk, want we retourneren in deze tijd beter en slaan makkelijker passeerballen vanwege de tragere omstandigheden. Toch ben ik benieuwd op welke positie ik het jaar af zou sluiten op de ranglijst, als ik gewoon na elke eerste en tweede service zou oplopen naar het net.”

Pete Sampras en Pat Rafter zijn twee van de laatste succesvolle servicevolleyers.

Trage speelomstandigheden
Andy Roddick, de man met de hardste service uit de geschiedenis van de sport, heeft de laatste jaren veel getraind op zijn volleys. Maar hoewel de Amerikaan opslagen van boven de 230 km/h afvuurt, komt hij slechts zelden naar het net.

“Zelfs op Wimbledon is het niet meer te doen om servicevolley te spelen,” zegt Roddick. “En het probleem is niet dat we het niet willen, het is doorgaans gewoon geen optie met de zware ballen en langzame banen, en de manier waarop er tegenwoordig geretourneerd wordt. Als er op meer snelle indoorbanen gespeeld zou worden, zou je veel meer servicevolley zien, omdat het dan wel een goede tactiek is.”

Ook Mario Ancic – die in het begin van zijn loopbaan furore maakte met servicevolleytennis, maar tegenwoordig ook voornamelijk een baselinespeler is geworden – ziet weinig toekomst voor het servicevolley als er niets verandert aan de speelomstandigheden.

“Ik heb een paar keer met Stefan Edberg getraind en hij zei ook dat de banen tegenwoordig zó langzaam zijn, dat zelfs hij onder deze omstandigheden waarschijnlijk niet zoveel servicevolley zou hebben gespeeld”, aldus de Kroaat. ”De sport is op dit moment erg één-dimensionaal. Je hebt Federer, mijzelf en nog een aantal spelers die wat agressiever spelen, maar dat gaat dan nog steeds vanuit het achterveld.”

Bewijs
“Je ziet tegenwoordig meer baselinespelers winnen op Wimbledon,” zegt Djokovic. “De Spanjaarden, die altijd liever op andere ondergronden spelen, kunnen er nu ook goed presteren. Nadal is geen servicevolley-speler, hij speelt met enorm veel spin op zijn forehand, en toch bereikt hij drie jaar op rij de finale. Dat is het bewijs dat de banen een stuk langzamer zijn en dat de bal hoger opstuit.”

Met speelomstandigheden die op de diverse ondergronden steeds langzamer en gelijkwaardiger worden, lijkt er weinig plaats meer voor servicevolley-specialisten. De breed ontwikkelde tennisser is de toekomst van het proftennis. Vandaar de trend onder de jonge spelers om meer te trainen op de volleys, want het netspel is de laatste jaren altijd een ondergeschoven kindje geweest. Alleskunner Roger Federer was bij zijn opkomst een ongeëvenaard fenomeen, nu is hij de maatstaf voor de nieuwe generatie.

Een aangepaste versie van dit artikel verscheen eerder in Tennis Magazine.

Foto © Niels de Water

Tu veux te marrer, passez une bonne soirée sans rien débourser. Soso peut t’aider.

J’ai un bon tuyau à partager : un one-man show tout nouveau. Où ça ? Au théâtre Pandora. Y aura qui ? Un sacré gars. Alex Nguyen. Un pro. Théâtre de Dix Heures, du Trévise, Chinchman Comedy… autant dire que le mâle en a écumé des salles.

Un stand up “tip top” intitulé : “Comment Stefan Edberg a changé ma vie” (on se le demande aussi).

Si, tout comme moi, vous ne l’avez pas encore vu sur scène. Rendez-vous samedi pour un spectacle à prix tout mini. Eh oui pour nous ce sera gratuit ; pour vos amis aussi ! Mais n’hésite pas si tu as bien aimé rien ne t’empêche de participer, humblement ou pas (au choix)

Alors “viendez” on va bien se marrer !

Attention, petite précision : la salle ne peut accueillir que 30 personnes alors vous savez ce qu’il vous reste à faire…  Réservation. Posez une option à cette adresse mail pas bidon : alexstandup@gmail.com.

Pour plus d’infos un clic et go  Alex Nguyen

Samedi à 19h45 au théâtre Pandora, 30 rue Keller, 11ème arrdt (Bastille)

Europe is like a team facing relegation. Front office under a fire of criticism, new organisational plan rejected and at the end of the day even the diehard fans seem to stop giving a shit.

But teams facing relegation are gems. Where Franco-Israeli-Belgo-Irish back fours happen (Portsmouth FC) or where picking your starting striker feels like a Eurovision contest (Hull City FC).

Flash back to 1995, Mathieu Kassovitz released a bomb called La Haine at the Cannes film festival and an obscure Belgian football player became the most googled name overnight – had Google existed at the time.

The Bosman ruling changed it all for professional collective sport on the Old Continent leading to an exodus of European talents to the richest teams. Like it or not, without European law there is no Galácticos in Madrid. On top of providing free geography lessons for the local fans, it just made it possible to build a team with the best players at every position.

A whole lot of people (Kapuściński anyone?) wrote books about the influence of sport. How it led to wars, how it was used as a highly political symbol. Sport is widely considered as a means of promoting intercultural understanding. But give me a favour for my intro post, how about digging a tad further? What if sport could actually be a means of promoting… a European identity? What if besides promoting diversity, it could promote unity? What if it was payback time and 10-15 years after Europe saved European sport, it was time for sport to save Europe? What if those pan-European Arsenal squads and those top European club competitions actually triggered a process where people would feel like relating to a nationality is a thing of the past and would rather see themselves as European?

I’m not on drugs – just a child of the Eramus generation meaning I studied abroad for a year and – more important – nearly slept with a girl from every EU member state. I grew up idolizing Stefan Edberg, Marco Van Basten, Jonathan Edwards and Dejan Bodiroga. Sport definitely helped me forge a European identity and I do feel like I care when I see this flag with 12 stars.

This blog to me is just an excuse to talk about Europe, European sport and – since you’ve seen the Penélope Cruz picture on the header – European culture in general. Coming next on 12 Stars: “After Scarlet – The Top 10 European girls I’d like to see Penélope Cruz kiss.” Or not.

Just watch this video where Roger Federar hit amazing shot through his legs to win point in US open semi final.

Ohh, I was just speech less after seeing this. Federer is indeed champ and going to be my hero forever like Edberg.

Yesterday, Sachin also crafted master innings in a final against Sri Lanka to make India win the Compaq cup.

Seeing such fantastic game from legends, I do agreee with the saying that “Form is temporary but class is permanent”. The only regret is can’t afford to watch such amazing sporting actions here in Singapore. 

Unfortunately Fed Ex lost the finals of US open and it indeed pained me.

Na final de Juniors do US Open de 1983, o sueco Stefan Edberg deu uma saque poderoso e a bola atingiu o juiz norte-americano Richard Wertheim. O árbitro perdeu o equilíbrio e caiu da cadeira de cabeça no chão. Não sobreviveu ao impacto e morreu momentos depois já no hospital.

. ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ .

En la final de Juniors del US Open de 1983, el sueco Stefan Edberg hizo un poderoso servicio y la pelota golpeó el juez norte-armericano Richard Wertheim. El árbitro perdió el equilibrio y se cayó de la silla golpeando la cabeza en el piso. No sobrevivió al impacto y murió momentos después en el hospital.

So this blog will be pretty heavily tennis-based for the next two weeks, I’m thinking, because my favorite American sporting event (besides the NCAA Tournament) gets going with the U.S. Open in Queens. I’ll do a whole post later tonight/tomorrow morning on why I love the Open. For now, a few hundred words on a great champion:

I got to interview Jimmy Connors on a phone conference call this week for my newspaper; this is what he had to say about the upcoming U.S. Open, and a few other topics.

I was never a big Jimmy Connors fan growing up. My first love was John McEnroe, who captivated me with his attitude and his beautiful artistry on the court. Then, as I grew older I fell for Boris Becker, not because we had so much in common (He: a big tall blond German dude; Me: a small dark-haired Jewish kid), but because I loved his attitude on the court, his diving for everything, and the power with which he played.

Then I got enamored with Jim Courier, and Stefan Edberg, and, well, Jimbo never really did it for me. I remember being excited one day while I was volunteering at the Hamlet tennis tournament in Commack one year (we had a small pro event for several years in my little town), when word spread among us that McEnroe and Connors were about to warm up together on the main court.

We rushed over, and for 15 minutes one summer day, I was 10 feet from two of the greatest players in history. That was a pretty awesome moment.

But really, Connors to me was always too standoffish to root for. He was just as poor a sport as McEnroe, but didn’t seem to have the flair or charisma I was looking for. He was a great champion, but didn’t seem as beloved by the public as the others.

Then, of course, came the 1991 U.S. Open, and if you’re any kind of a sports fan you remember what happened. In the December of his career, Connors put together a miraculous run, winning five matches to get to the semifinals, and along the way played one of the greatest points in the history of the sport (seriously, check this point out, it was phenomenal).

All of a sudden, Connors was beloved, maybe truly for the first time, by American tennis fans. He’s had a quiet retirement, mostly, but came back into the spotlight when he coached Andy Roddick last year, with mixed results.

It doesn’t speak all that well of Jimmy that Roddick has done much better under new coach Larry Stefanki, but to his credit, Connors doesn’t speak ill of Roddick or Stefanki.

Anyway, talking to Connors this week got me thinking about his legacy, and how, maybe, I didn’t appreciate him as much I should’ve.

And because any time I can link to a story by one of the greatest sportswriters who ever lived, I will, here’s the best Jimmy Connors story ever written, a profile by the legendary Frank Deford from Sports Illustrated, from 1978.

Enjoy.

P.S. Speaking of Sports Illustrated, this cracked me up: I just renewed my subscription a few weeks ago; I’ve been a subscriber since 1984, when my Grandpa Don got me it for Hanukkah when I was 9. It’s still my dream (though it’s fading with each passing year) to work for them one day.

Anyway, so I get a postcard from them in the mail yesterday:

Dear Michael Lewis:

We appreciate your prompt payment for you (that was their typo) Sports Illustrated Magazine subscription. However, our records indicate that you overpaid and are due a balance of $0.01.

We will extend your subscription for 1 additional issues, or if you would prefer a refund check for the balance, please contact our customer service dept.

Seriously? They’re going to send me a check  for a penny if I want them to. Isn’t that just a colossal waste? I’m half thinking of calling and saying “I want my refund!” just to see what a check for a penny looks like.

Read the debate intro and Loyal Homer’s argument that Roger Federer is better than Pete Sampras.

Sure, Roger Federer just won his 15th Grand Slam tennis title. This is an amazing, monumental achievement (which has berthed some really great future topic ideas, folks). Federer is dominant, routinely making finals as Loyal Homer points out. But, the competition faced by Pete Sampras during the peak of men’s tennis in the 1990s is nothing like the competition faced by Roger Federer now. Federer has one decent opponent, Rafael Nadal.

Nadal is a good player in his own right, and has outplayed Federer in head-to-head matches winning nine of fifteen and five of the last six. That is impressive from Nadal. But, when comparing eras, the opponents Pete Sampras faced on a tournament-to-tournament basis were much tougher than the occasional Federer-Nadal match. Nadal provides Federer’s only true rival, and beats him more than he loses. Sampras faced legends and won.

Legends like Andre Agassi (winner of eight Grand Slam titles). Agassi was ranked #1 in the world for 101 days before Sampras reclaimed the title. As great of a player as Agassi was, Sampras beat him 20 out of 34 times. Jim Courier was another Sampras contemporary and a clay court legend winning two French Opens. Courier held the #1 ranking, as well, for 58 weeks. But, of the 20 times they played, Sampras won 16. Another rival of Sampras’ was Stefan Edberg. He held the #1 rank for 72 straight weeks and won six Grand Slams. Sampras beat him eight of fourteen match ups. Boris Becker (six Grand Slams, Sampras wins 12 of 19 match ups) and Ivan Lendl (eight grand slams, Sampras wins five of eight match ups) are two other greats Sampras beat.

Despite all of that extremely good competition, Sampras still manages to hold the record for most consecutive weeks ranked #1 at 286 weeks.

For argument’s sake, let’s review some statistics. It’s important to make sure this comparison is apples-to-apples… well, as much as possible. Federer has already played in 40 Grand Slams, while Sampras, for a variety of reasons (injuries, mostly), played in only 38 Grand Slams for his entire career. Through 38 Grand Slams Federer had 12 wins to Sampras’ 11 – not that much of a difference, certainly not enough to anoint Federer the King of Tennis.

We must also consider how Sampras and Federer have distinctly different styles, and those differences play into their respective records. Federer’s style highlights his versatility and instinct while Sampras’ style emphasized his power and instinct. This is important because it explains the types of tournaments each player entered. Sampras was not as successful on clay because it neutralizes power. Grass and carpet surfaces favor Sampras’ explosive, powerful serves and forehand. Therefore he entered in – and won – many tournaments on each with seven grass court tournament wins and a whopping 15 tournament wins on carpet. Federer has only two, and has not dominated any one surface like Sampras did.

But, the most important point is that Sampras played some of the best players of ANY era in tennis, and still managed to dominate the competition.

Federer is a great player, but he’ll never match the intensity of the rivalries Sampras faced on a tournament-to-tournament basis. Sampras was always playing against great players in a sport that was peaking, in its prime. Federer’s competitive field is not nearly as rich. It’s true Federer may end up with more Grand Slam titles, but he will not end up with the designation of the Undisputed Greatest Tennis Player of All Time.

Ik (da’s Elsevier-columnist Simon Rozendaal, jok) denk dat Roger Federer de laatste Wimbledon-winnaar met een enkelvoudige backhand is. Even voor de niet-tennissers (…)  een backhand sla je wanneer de bal aan de verkeerde kant van je lichaam komt (dus voor rechtshandigen: aan je linkerzijde). Vroeger sloeg iedereen zo’n backhand met één hand, tegenwoordig steeds vaker met beide handen.

Jammer is dat. Zelf sla ik de backhand ook single-handed, simpelweg omdat ik de dubbelhandige maar niet onder de knie krijg. Maar helaas mag mijn niveau niet echt Wimbledon-waardig genoemd worden. Hopen maar dat Federer nog lang blijft spelen, want een enkelhandige backhand is prachtig om te zien. En de koning? De koning was Stefan Edberg:

I really love to watch the game of tennis and has been avid fan of tennis till I left the shores of India. Though my liking of tennis was only limited to grand slam events and I was used to follow the grand slam events religiously. I was used to make sure that I can watch most of the semi finals and finals of the grand slam events(even US open finals which starts early morning Indian time). But now I can’t do it any more Reason of course is money. Here subscribing sports channel is bit costly and just for one or two events spending big $s is not worthy. (One more sacrifice in a quest to survive ). Okey okey this post is not meant to vent out my frustration but to applaud the real champion of the game Roger Federer

Roger Federer aka FedEX created history yesterday by winning Wimbledon and taking his total grand slam titles tally to 15 in just 6 years time. Now he is holding a record of winning a highest no. of grand slams by man and again regained Numero Uno ranking which he truly deserves. Federer is one of my fav player and I’m in awe of his overall personality and his skills on the court. He is such a gentle player but at the same time very emotional also. Most of the time he remains cool n composed on court and never looks frustrated or in anger when game is going away from him or he commits any unforced errors. He reminds me of my yester year favorite Stefan Edberg. Stefan was also a class player. Same way I also had a liking for “Playboy” Andre Agassi. (Matches between Edberg and Agassi was a big problem for me coz I was not able to decide whom to cheer for and always end up having a mixed feeling after a match irrespective of whoever wins it). Roger is big personality but has no controversies surrounding him. Happily married and soon to be a father of a child. He can be an idol for any one who wants to take up a game. 

Now a days a game of tennis has changed a lot. Power packed game with big serves, aces, strong returns, speed, etc. is what matters now. Frankly speaking I don’t enjoy it. I still prefer skill and class over power. I have grown up seeing tennis played by Edberg, backer, Agassi, Steffi, Sabatini, etc. and all these legends were simply relying on their class rather than power. Now a days, even a women players are also hitting powerful aces and move across the court like leopards. For that matter credit(or blame) should go to Williams sister. I don’t enjoy the game played by them at all. Finals between these two black (black word is not meant here as racial slur)  muscular giants is big turn off for me. Williams sister rivalry can  never be like Steffi v/s sales or Steffi v/s hingis. As of now, I don’t follow women’s tennis as I was used previously. I also believe that women’s tennis should have some glam quotient also but current women players completely misses it. I had some hopes from Sharapova but she couldn’t match my expectation.

I’m not against speed but it should not be at the cost of class. Let the power remain the forte of boys only and let the glam to return to the  court.  

Congratulations and good wishes to champion Roger

(Picture of roger from Today’s TOI)

Robin Söderling är het i årets hetaste turnering. Wimbledon är den i särklass största och mest mytomspuna turneringen. Här vill alla vinna och Björn Borgs klassiska 5 segrar på raken är ett av idrottshistoriens största ögonblick. Borg är en tennisikon utöver det vanliga och det grundlades i just Wimbledon. Även Stefan Edberg vann och Mats Wilander vann i dubbel med Jocke Nyström. Jonas Björkman har givetvis vunnit i dubbel och gått långt i singel.

Nu är det Robins tur. Formen är god och han vann idag. Det är svårt att vinna Wimbledon och gräs är speciellt att spela på. Jag hoppas att vi får följa Robin i 14 dagar fram till en ny final och kanske är det dags denna gång för seger…

After the deadly duels witnessed by the tennis courts across the orb between Jimmy Connors and John McEnroe, Boris Becker and Stefan Edberg, Pete Sampras and Jim Courier, Sampras and Andre Agassi, modern era tennis has been kept alive and kicking by the never-ending  rivalry between Spaniard Rafael Nadal and Swiss Master Roger Federer.
Federer and Nadal have played monumental tennis in the last half a decade and given us the viewer — a joy of watching two of the most complete players in the history of tennis. This statement gains a lot of weightage considering the amount of adulation and expectations that is been bestowed from the two, something which the old warhorses missed during their heydays.
While players such as Arthur Ashe, Rod Laver, Bjorn Borg, Boris Becker have enlightened the courts of Wimbledon with their brisk strokeplay, Federer and Nadal have taken the game to an altogether new zenith. The mother of all battles took place on the Wimbledon Centre Court in the epic final between the two in 2008 which Nadal clinched 6–4, 6–4, 6–7(5), 6–7(8), 9–7. It was the Spaniard’s sixth title of the year and his first Wimbledon crown. It was a match that signalled a change in the World Tennis order and Federer soon was pushed to the No.2 spot in the rankings, something which the Swiss ace mulls even today.

The match went on for four hours and 48 minutes and was delayed twice due to rain. The spectacle was stretched to over seven hours ending just before nightfall. That loss marked the first time Federer had been beaten in a Grand Slam final match other than the French Open.
Wimbledon 2009 was expected to revive the rivalry between the deadly duo but with the Man from Spain withdrawing from the event citing injuries, Federer is disappointed. “It’s obviously very disappointing for me. Of course, I’d love to play him. He’s my main rival,” said Federer 2 days before starting his campaign to regain the Golden Crown at the All England Club.
When Federer, who has gone on to march to the last 20 Grand Slam semifinals, steps onto Wimbledon Centre Court for his first round tie against Taiwan’s Yen-Hsun Lu on June 22, it will be his first tennis game since crushing Robin Soderling in the Roland Garros final.

But with Nadal out of the equation, Federer will more than happy to ‘kiss’ the Crown and take it back home again!

 Mats och två fans 

Året är 1982. Platsen är Paris. Detta är året när ingen Björn Borg är med i startfältet. Han avstod från spel, och chansen att ta hem turneringen för femte året i följd. Vi svenskar såg därför fram mot Roland Garros med blandade känslor. Och vi förväntade definitivt inte att en svensk skulle slå till. Men det var precis vad som hände, när den blott 17 årige Mats Wilander, oseedad, tog sig hela vägen fram till final och den väntande Guillermo Vilas. Mats vann sensationellt denna match, och en ny svensk världsstjärna var född. Och inte nog med det, 1982 var året då vi fick fem raka svenska segrar i Paris ändå … utan Björn Borg!

Med Mats så fick svensk tennis en renässans. Från att tidigare haft världens bästa spelare, men inte så mycket mer, så blev Sverige nu plötsligt världens starkaste tennisnation, och hade en rad andra världsklasspelare. Och allt detta började den där härliga dagen i Paris. Året därpå så tog sig Mats på nytt till final, men förlorade då mot hemmahoppet Yannick Noah. Men det blev två till segrar i Paris (1985 och 1988). 1984 så var det dags för ännu ett oförglömligt ögonblick när Mats blev den första svensken att vinna i Melbourne. Tillsammans med Stefan Edberg så prenumererade han därefter på titeln Down Under i fem års tid (Mats själv vann 3 gånger).

Men Mats största  bedrift var ändå hans smått makalösa år 1988. Han vann då 3 av 4 grandslam titlar, något som endast Roger Federer mäktat med sedan dess. Enda smolken i glädjebägaren var den nesliga förlusten i Wimbledonkvarten. Den enda Major Mats aldrig lyckades vinna. Men detta uppvägdes mer än väl av hans suveräna seger i US-Open … som förste svensk. Wilander slutade året som världetta.

Tyvärr så tog Mats då ett break från tennisen, blott 24 år gammal. Och efter denna break så blev han aldrig riktigt sig själv igen. Precis som Björn Borg, 7 år tidigare, så hade Mats förlorat motivationen. Och precis som i fallet Borg så inträffade detta just som han var på väg att börja spela mot historieböckerna, och legenderna från förr, och försöka bli den med mest Majors. Slutfacit blev dock 7 Grandslam titlar, vilket inte är fy skam. Det finns bara en handfull spelare som har fler. Nadal har fö ännu bara 6 slams.

En annan inte oviktig prestation av rang när det gäller Mats är hans fantastiska Davis Cup facit. Han spelade en avgörande roll när Sverige vann turneringen 1984, 1985 och 1987. Som person har Mats ofta påminnt mig om Roger Federer. Han var alltid cool och sansad, samt den perfekte gentlemannen, och dessutom sportslig som få. Han spelade hellre om en poäng än att vinna på ett felaktigt domslut. Han var, och är än idag, ett stort föredöme för alla våra idrottstjärnor när det gäller den saken.