Must Not See TV

One of the first cliches they teach you to rid yourself of at all costs in Journalism 101 is to never begin a column with the dictionary definition of a word. It’s hack, it’s played out and almost as unoriginal as opening with a quote from Bartlett’s.

That said, I would be remiss not to start things off by pointing out that I commented to co-workers at the bookstore I work at that “going rogue” would make an ideal sexual euphemism. Yep, you guessed it: somebody else already stepped on my punchline.

As I’ve stated before in previous posts, I work selling books and coffee for a chain that rhymes with Barnes & Noble. (Shhh!) One of the many curious things that happened the day Sarah Palin’s biography was released was that we got a call or two about two separate parodies with the same title: “Going Rouge.” One is a coloring book, one is not. Both look hilarious in their own right; great title either way. What made this interesting to me personally is that it was impossible for us to order these books. One might even go so far as to posit this was done on purpose.

Which isn’t that paranoid a thought to think, believe it or not. After all, this is sadly not a tactic even confined to the right wing side of the political spectrum. I distinctly recall not being able to place any orders for Al Franken backstock after he secured the DFL nomination for Minnesota Senator. Being a fan of Franken’s comedy, this was more than a tad disheartening. That is the sort of cowardly behavior I would expect of pathetic Ann Coulter types.

And speaking of complete idiots, I wrestle now with the notion that even discussing Sarah Palin gives her more legitimacy than she actually deserves. Like my Mom always said: if you ignore them long enough they’ll leave you alone. After all, that’s the same rationale Richard Dawkins and Stephen Jay Gould employed by making the formal decision to never formally debate a creationist/intelligent designer. The more attention is paid to Palin, the more it appears she has something valid to contribute to political discourse. And IMOHO, she simply doesn’t have what it takes for heavy intellectual lifting.

But upon serious reflection, this is simply too juicy to ignore. The comedic possibilities are literally endless. It gets better every day. I’d stop just short of Dr. Hunter S. Thompson’s famous proclamation that it’s “better than sex.” Certainly not better than “going rogue.”

*rimshot*

I am he as you are he as you are me

It’s like you’re standing outside a fancy steakhouse just staring into the window, hungrily licking your chops while holding a pink slip and the personification of everything you believe is wrong with America offers you their leftovers. What’s a man to do, provided he’s not a vegetarian of course?  And where the hell is this nonsensical metaphor heading, you may ask? It’s leading you to news that the same man responsible for a quickie Palin election season parody helped edit her book. I mean, c’mon people! How in the Sam Hell did that happen? And why was I not contacted first? *sigh*

Now I realize it’s 100% unfair to automatically assume that if some of the people responsible for the book happening are unapologetic racists, that makes the Palin constituency automatically closet racists by proxy. That’s not the claim I’m trying to make here, not in the least. Hell, I’m sure a certain amount of hard core racists held their nose and voted for Barack Obama last November.  But the amount of backpedaling and censoring and video-taking-down and lawsuit-filing and such does make you wonder if these nagging allegations are substantive after all.

Credit DitchWalk for asking the question no one else seems to have the necessary cojones to ask: did Palin actually write any of this? Seriously, aside from submitting all the gory hunting party photos she happily posed in, what credit can she take for any of this?

Who cares, right? We’re pretty sure Teri Hatcher wrote hers and anything is better than that. I’d rather plod through Japanese stereo instructions than suffer through that that festering bowl of dog snot.

Wrong. Dead wrong with your Devil’s Advocate argument, dude.

It cheapens the definition of “truthiness” but that’s a boring barroom philosopher exercise. More importantly, it cheapens what I’m doing right now: writing.  The reason why my Journalism degree is worthless, the reason why the media industry has all but collapsed, the reason why I work 5 part time jobs without health care…it’s all because nobody’s figured out how to get paid to write after the Interweb Tubez up and changed the game. (With the noticeable exception of Vice.) If you say writing doesn’t count, it won’t count. If you say writing is a more of a hobby than a “real” job, than it will stay a hobby. If you believe writing doesn’t matter, it won’t matter. And where does that get us as a culture? Writing blogs no one reads, just another lonely dreamer’s voice in the wilderness that will never properly be heard.

Wow, that got a lot heavier than I originally intended. Sorry about that, everybody.

Schizopolis 4-Evah

Per usual, FunnyOrDie is THE clearinghouse to visit if you really want to beat a dead meme horse into the ground with a minimal amount of effort. My three current favorite Palin parodies are as follows:

1. Pageant tape with snarky MST3K commentary.
2. The Sarah Palin Show, with very special guest Sarah Palin. Only on Fox!
3. Godwin’s Law states, as we all hopefully know by now, that any position of strength is immediately negated the nanosecond you play the Hitler card. However, this sly spoof on the amazing-in-it’s-own-right 2004 German film “Downfall” is for the win, as the kids say nowadays.

No, I'm Spartacus!

In other news: the rumors of my demise have been greatly exaggerated. Also, apparently treating white kids like they are black kids works about as well as asking men to pretend to feel what it’s like to be a woman. Let’s see, what else? Oh yeah, my bio-fuels project is apparently moving along swimmingly. And in case you were looking for inarguably the worst commercial of all time, I already went to the trouble of finding it for you so you didn’t have to. But hey, things could always be worse: you could have gotten called onto the carpet to explain why exactly you green-lighted this bad boy to everyone in corporate.

This just in: Kanye West is a gay fish. Which is way better than Mormon vampire teen romance novels any old day of the week.

I’m out like Seacrest.

Hey y’all, it’s been a while… These past two weeks have been really taxing with my grandmother being in the hospital, and I’ve been trying harder and harder to manage my free time and still enjoy myself. Alas, that’s sorta excluded this blog. Hopefully the replacement cable for my laptop comes in this week, since the hospital has a wireless access system. and thus I could fool around on the Internet while being there. In any case, she’s doing a lot better by only needing a small nose tube like she normally has to aid her breathing (no more respirators or even masks), and today is my “day off” from vigilance at the hospital waiting room all day, so I’ll see what I can do about having something to talk about on here. Oh, and I went to the library in between the ICU’s visitation hours (well, one of the in betweens. I’m not crazy enough to go during all of them ). There’s a list below the fold for those that are into reading what I am reading.

…Still here? Alright then.

Non-Research Library Books for November 23, 2009

Good Omens: The Nice and Accurate Prophecies of Agnes Nutter, Witch by Terry Pratchett and Neil Gaiman (400 pages)

The Richness of Life: the Essential Stephen Jay Gould by Stephen Jay Gould (672 pages)

Scientists Confront Intelligent Design and Creationism by Andrew J. Petto and Laurie R. Godfrey (416 pages)

The Monsters: Mary Shelley & the Curse of Frankenstein by Dorothy and Thomas Hoobler (400 pages)

• Gould, Stephen Jay: La vida maravillosa : Burgess Shale y la naturaleza de la historia. Barcelona : Crítica, 2009

Este libro trata de contestar desde el punto de vista de la ciencia las preguntas de «qué significa nuestra vida, por qué estamos aquí y de dónde venimos», nos dice el autor.

Su objeto central es la historia de la vida y su punto de partida los fósiles encontrados en 1909 en Burgess Shale: unos fósiles que databan de hace 530 millones de años, mostraban infinitas variedades biológicas y sobrepasaban, con mucho, a los dinosaurios en su potencial instructivo sobre la historia de la vida. A partir del estudio de estos fósiles, Stephen Jay Gould llegó a unas conclusiones que echaron por tierra la visión tradicional de la evolución como un proceso inevitable que, de lo más simple a lo más complejo, culminaba en el hombre. A las leyes de la naturaleza y de la historia, que explican la evolución de los seres vivos y la muestran como un progreso continuo, Gould añadió el azar y la contingencia y revolucionó, con esta obra trascendental, las ideas admitidas sobre la historia de nuestra maravillosa vida.

- Obras de Gould en la biblioteca

Readers of the blog will know that Victor Stenger visited Jackson last week, to give a speech on his book (and the topic)The New Atheism.

Dr. Stenger was here at Millsaps, where an interesting lecture will be taking place on November 3rd, by Andrew Chaikin on space exploration. I’ll be out of town, but I do hope some of you attend.

The lecture was informative and entertaining – the only thing I disliked was the fact that Dr. Stenger only had 30 minutes.

What I had hoped would be the bulk of the lecture was but a sidenote; the physics. Stenger pointed out how something like the neutron, which is near impossible to detect, is still found with evidence – evidence that won one man a Nobel prize in an experiment that Dr. Stenger took part in.

This was a lead in to one of Stenger’s big points: The absence of evidence is not the evidence of absence. I’d like to add that this is probably the only quote ever to issue forth from the mouths of Carl Sagan, Donald Rumsfeld, Victor Stenger, and Sam Jackson.

However, if something should or could provide evidence, and yet it does not – then what is the reasonable point at which the continued absence of evidence becomes actual evidence of absence? It is an interesting question in logic, one deftly handled by Carl Sagan in the Demon Haunted World via The Dragon In My Garage thought experiment.

Stenger also pointed out an interesting difference between doing science the hard way and doing science the easy way – also known as “pseudoscience.”

Science: When the evidence disagrees with the proposition, the proposition is discarded.

Faith: When the evidence disagrees with the proposition, the evidence is discarded.

So what kind of evidence might show up? More than a few studies on the effectiveness of prayer have been done – those that turn up positive results seem to have a few problems. And then there are plenty that show no effect at all. After all, as Stenger pointed out, should it turn out that Catholic prayers are more effective than Buddhist prayers, or Muslim prayers are more effective than Protestant prayers, then – there is some proof, and I suspect you’d see more than a few new atheists running for the churches.

Or, say, some prophets or divine revelations ever turned out to be demonstrably true?

Of course, none of these things ever turn up, even though many a scientist would love it to be true: In a community as large as the scientific community, which is pretty far from monolithic, there are bound to be a range of views. According to Stenger, a majority of the National Academy of Sciences disagree with New Atheist positions, yet only 7% of them believe in a personal, bible-style god.

I would imagine that the reason the NAS is fairly atheistic (if not enthusiastic about getting out there and publicly announcing it) is that scientists have to take a materialistic view – after all, what is the difference between something that cannot be detected in any conceivable way and nothing at all? Scientists like Stenger seek the plausible natural explanations for phenomena; and are successful in finding them. As Carl Sagan once pointed out: Science works. (Get the T-shirt here.)

this was not the image Dr. Stenger used in his slideshow.

And in the evidence department, one of the arguments hauled out by the Cosmology Department of Intelligent Design is the “fine tuning” argument – that the chemical, physical, and natural laws did not have to be the way that they are, and the fact that life exists is a testament to some intelligent design at the big bang.

I would have loved Stenger to go more into the topic, but since he’s got a a book coming out on the subject I will have to be patient. Suffice it to say, the universe is quite large and not particularly fine tuned at all – most of it is pretty brutally incompatible with any sort of life. And Stenger noted that, while more hostile universes are possible, much more amenable universes are also possible. The book preview offers this hint (I am pretty excited about the book, if you can’t tell):

In this book I look at the important laws and parameters that have been suggested as being fine-tuned and show that from a physicist’s perspective they have simple, often trivial natural explanations. I will show that some of the fine-tuning arguments are based on lack of understanding of fundamental physics and cosmology or on the incorrect analysis of the data.

Harsh. And finally, Stenger finished up with one of the arguments an atheist often hears: “well where do you get morality?”

As though morality did not exist before the concept of religion. Morality is a function of civilization, this is why different societies have differing moral standards – if it was all the same, then that would be pretty powerful evidence of some morality imposed from an outside force. But the picture that arises is not that way.

Afterwards, Stenger was given a response by Dr. Steven Smith. As one of those who attended pointed out afterwards, “it’s not like every time they have a Christian speaker, we get to have an atheist response.” However, I’ve got tremendous respect for the man for getting up and delivering a response after the tremendous beating to his profession that Stenger handed out.

Unfortunately, it was a little weak. Smith was trying to construct religion in a way that was not supernatural-dependent, and focusing on very liberal theologians and even metaphysics. He did ascribe a bit to the “Nonoverlapping Magisteria” of Stephen Jay Gould – leave it to Gould to use such a phrase – arguing that theology was the the study of how to position and understand yourself in the interest of time and the universe, insisting that there is some basis of things that is non-spatial and beyond time, some origin of time-space that is the undetectable, invisible dragon.

Dr. Smith also did not buy into Stenger’s definition of faith, a definition that many new atheists use that seems a bit single-minded; Faith being believing without evidence, or even despite the evidence. I imagine that is a more literal interpretation of the phenomenon itself, a science-suitable working of the word. Rather, he seemed more inclined to the capital F Faith, the sum total of attitudes taken by a body of the faithful, regarding the world, towards the consideration of the problems of suffering and evil.

Stenger got time to respond to the response – plugging his new book “Quantum Gods” – those gods not personal and physical that the new age gurus speak so fluently of, the type of thinking that gets you killed with magic.

He said that this is the sort of god Smith is endorsing – the god espoused by the “premise keepers:” theologians who try and fit theology into a scientific universe. Stenger pointed out that these theologians arrive at the deist god, or even weaker, a deism with a dice throwing god, of whom no memory exists.

Maybe my idea of the Church of the Million Sided Die is better than I thought.

After the counter-response, the fun began: Question time! Of course, some of the questions were merely requests for clarification of information. Some of the questions were less than informed, which does not bode well for those poor students. (especially the poor young man who informed Dr. Stenger that when he had proof of god it would be “too late,” as in “hellfire”) Also, the mere idea that scientists could go about daily life not being sure about things seemed incredibly mind-blowing to some people. Also dragged up was the oft-heard “well science is just a matter of faith,” argument (an interesting variation on the argument from ignorance, combined with the equivocation error). According to a humanist from New Orleans, Stenger said that he enjoyed the questions; usually his audience is much more receptive – ruffling feathers is a vital part of the academic enterprise.

My personal favorite was a question by a clearly upset young woman (I don’t know if she was upset by disruption of her beliefs, or by speaking in public, a terrifying proposition to most) who wanted to know why we were looking for god (who would be “beyond” time and space) in physical phenomenon? Well, Stenger replied – we’re not looking for god, we’re looking for something god has done – and not finding anything.

Inaugurada a seção de Paleontologia no Festim Ilustrado!

Fiz esse desenho depois de assistir a uma peça do Gerald Thomas e ler um livro do palontólogo Stephen Jay Gould chamado “Wonderfull Life”. Não que a peça tivesse algo a ver com paleontologia mas lembro de ao mesmo tempo ter gostado da peça e ficado puto, coisa normal vindo do Geral Thomas. Por falar nisso, sabe aonde o Johnny Mathis?…

Well, evolution is a theory. It is also a fact. And facts and theories are different things, not rungs in a hierarchy of increasing certainty. Facts are the world’s data. Theories are structures of ideas that explain and interpret facts. Facts do not go away when scientists debate rival theories to explain them. Einstein’s theory of gravitation replaced Newton’s, but apples did not suspend themselves in mid-air, pending the outcome. And humans evolved from ape-like ancestors whether they did so by Darwin’s proposed mechanism or by some other yet to be discovered.

- Stephen Jay Gould

:: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::

We decided to begin keeping bees this summer and let me just say, it hasn’t been as hazard free as we were given to expect.    So, why have we spent the summer risking life and limb wrangling with a colony of armed and dangerous bugs?

It’s hard to know for sure.

But everyone agrees that bees are very compelling creatures.  What they have stored in their teeny brains is fascinating, and frankly, a little frightening.  Most bees live just short lives, about 6 weeks—not enough time to learn much, so they have to come with instructions packed in their heads.  Friends, grab some silly putty, because we’re going to stretch.

Bees don’t just know how to fly, forage, and feed.  They know how to build complex geometrical structures, they build them collectively, they build them tipped slightly so nectar and honey won’t spill.  They cap the cells at a precise time, determined by moisture content and temperature (and I have yet to see a bee toting a hygrometer or thermometer).

They DANCE, for God’s sake!  In this way, they tell each other where the good stuff is located (even if it’s four miles away).  Fox Trot: tulips over here!  Watusi: dandelions this way!

Readers: if you are not sitting down, please do so now.  You may have thought, as I did, that Queen Bees were, much like our own monarchs, born of particular DNA.  That is, in people-land, if your last name isn’t Windsor, for instance, you are pretty much out of luck should you have your sights set on a crown.  In bee-land, the colony just “makes” a Queen, by feeding what would otherwise be a regular bee “Royal Jelly”.

Colonies of bees have about 60,000 to 75,000 members when things are going well, many drones, many more workers.  One Queen.  But every egg carries the contingent capacity to become a Queen.  Here is an ordinary egg, one of up to 1500 the Queen lays in one day. The egg turns into larva.  At this point, the colony may decide, based on the behavior and/or health of its current leader (with or without a Town Hall meeting) to place “Royal Jelly” in a particular larva-harboring cell.  The larva turns, as it must, into pupa, and soon thereafter into an adult bee.  If it has been fed Royal Jelly in its larval stage, the emergent bee is a Queen.

Stephen Jay Gould, a brilliant and creative scientist, whose early death deprived our human family of important insights, wrote of our inclination to underestimate randomness.  I don’t pretend to understand scientific method, or even Gould’s writings—though I loved to read him, because he explained sophisticated ideas in a manner that was accessible, even to dopes like me.  My recollection of one of his most interesting ideas is this: in our slavish devotion to the notion of natural selection, we overlook accident.  The survival of the fittest is, by and large, the law of the land.  But, according to [my reading of] Gould, we overstate the case when we assume that every species that exists is fit, or that every fit species has survived.  Gould made room for the random and unexpected—like an unusually cold season or atypical virus that killed off the last fertile members of what might have been a vigorous and robust species.  All is not so orderly as we might like; there is room in the universe for accident.

Come back to the bees, if you will.  Consider the impact of a bunch of worker bees “deciding” to feed Royal Jelly to a certain larva.  Presumably, the bees select a particular cell at random.  One is, essentially, as good as the next.  But the impact on the individual bee who becomes the beneficiary of this random act is, to understate the case, significant.  For one thing, her life expectancy has just jumped from six weeks to, possibly, FIVE YEARS.  And her life’s work has changed from building comb and collecting pollen, to laying a bejillion eggs while NEVER leaving the hive (except for a short mating foray in the first few days of adulthood).

Let me pause here to slap myself upside the head.

Apparently every bee egg contains the latent capacity to become a drone, a worker or Queen, with a ‘switch’ that is activated by particular nutrients.

My aim is not to make a poetic point, such as, ‘we all have royal capacity within us’.

I mean only to muse about the curious paradox of randomness in the generally harmonious universe: so harmonious that little bees come pre-programmed with information that is not only essential for their own survival, but ours as well.  Without the pollinating bees, you and I can forget about eating fruits and vegetables.  And even more astonishing is that they behave interdependently. That is, rather than engaging in rote action, their behavior changes based on, not only the behavior of their sisters, but what their sisters “say” to them.  These teeny-bideeny creatures seem to have more organic knowledge in their wee little heads than we do in our three pound brains.

Labirin Berujung Tunggal

Kelak ketika ia sepenuhnya sadar, bahwa nanti akan lahir seorang manusia dari tubuhnya, ia tercekam lagi oleh sebuah rasa longsor yang menggigilkan, yang diperparah oleh penalaran dan dibikin kekal oleh ingatan.

Terakhir kali rasa longsor itu menyeretnya, adalah saat ia melalui puncak dari percintaannya yang sudah berlangsung bertahun-tahun dengan hujan; hujan yang dengan lembut mengunjungi senja dan mengubahnya dari merah lembayung menjadi kelabu, dan akhirnya melulur batas antara langit dan bumi. Gerimis yang gugur bersama angin yang mendengkur, adalah ketulusan langit pada hijau daratan dan biru lautan. Ia ingat rasa sakit itu bermula sebagai rasa cinta diam-diam, dan tumbuh dengan kerinduan langit yang memeluk seluruh bintang; rasa sakit yang konon mencintai mereka yang banyak tidur dan bermimpi.

Dulu selalu ia kira gerimis adalah anugerah yang elemental, tak mengandung apa-apa kecuali kebahagiaan, mungkin lebih tepat: kehidupan. Ia merasakannya di antara rinai yang turun saat ia beristirahat dari alat tenun warisan neneknya, saat ia berjalan menyusuri jalan aspal kecil yang melewati kecamatan tempat kelahirannya,  dengan pokok-pokok lontar agak di kejauhan yang menjulang ke langit. Sebagian besar kenangan masa kanaknya, berkait dengan hujan, atau dengan perwujudannya yang lain: ricik air kali, awan yang berarak, uap tanah yang mekar naik meliput seluruh cakrawala.  Koor katak yang bersahut-sahutan di malam musim hujan adalah gelombang yang selalu mendebur di kesadarannya.

Itu adalah kurun ketika ia masih asyik pada dirinya sendiri, seperti siput kecil yang damai dalam cangkang berulirnya sendiri. Percintaan itu terus ia bawa sampai ia pindah ke ibu kota. Ia pun kian tenggelam mengaji jantung materi, rasi bintang, dan berbagai hal tentang alam.  Sampai pada suatu hari, ia sadar bahwa percintaan indahnya dengan hujan adalah pengalaman standar yang ditemui di semua tukang lamun. Kau tanyakan pada mereka apa arti hujan, dan mereka akan memberimu puisi yang berlarat-larat. Ia pun merasa dirinya mulai tercabik. Sebentuk penghianatan dan ketaksetiaan kekasih yang membagi-bagi cintanya ke milyaran kebun, seolah membokongnya, tentu saja dari belakang. Setelah puas menyumpahi seluruh hujan ― seluruh salju dan bintang jatuh yang pernah terlihat di Bumi juga ikut kena ― ia  kembali meraih kejernihannya. Dan ia mengejek dirinya, mencemooh ketamakannya memonopoli kekasih yang bisa membahagiakan serempak begitu banyak manusia.

Yang pasti, sejak saat itu, tiap kali gerimis turun, dan waktu serasa melambat, dan rona ungu menjalar tumbuh di jutaan hati manusia, ia mulai bertanya untuk apa ini semua. Mungkin memang agar manusia kian menghargai kehidupan, dan cinta mereka pada sesama, pada kedegilan dan ketakterdugaan mereka, pulih kembali. Dan kehidupan pun bisa terus berlangsung, selama mungkin. Tapi untuk apa? Agar hujan, dan langit, dan jagat raya bisa terus menerus memamerkan ketulusan dan kebesarannya? Hujan ternyata bukanlah ketulusan, tapi semacam muslihat yang dirancang sangat baik untuk membuat manusia meneruskan hidupnya, sebagai bidak, dan budak, yang setelah melamunkan hujan, akan seterusnya melamunkan langit, menyelidiki alam semesta dan segala rahasianya. Kian dahsyat lamunan dan penyelidikan itu, akan kian bagus bagi hujan dan langit, sebab itu memberi mereka pentas yang kian luas untuk membentangkan diri. Sejak itu, seakan sebusur halilintar meledak di kepalnya, ia melihat kehidupan di Bumi dengan lain.

Tiap kali lamunan dahsyat terbit, tiap kali pemikiran brillian mekar, tiap kali masterpiece lahir, maka pada saat itu, satu bola cahaya terlontar ke luar dari Bumi. Sebagian besar  di antara bola cahaya imajinasi dan pemikiran itu, karena terlalu membumi dan terlalu memanusia, terlempar lalu membentuk busur dan  dengan terhuyung-hunyung balik lagi menabrak paras Bumi. Tapi banyak juga di antara bola cahaya itu yang mengorbit, menempuh lingkar imajiner dan menarik jarak dengan gravitasi Bumi, dengan “sejarah” umat manusia. Sementara sejumlah yang lain, meluncur keluar dan memancar ke segala arah, menerobos masuk jauh ke kedalaman langit, dan mungkin muncul di ruang waktu yang lain. Imajinasi dan pemikiran yang sangat kuat melambung dan sanggup melepaskan diri dari ikatan primordial dengan Bumi dan manusia ini, biasanya lahir dari orang-orang yang tak begitu dipedulikan oleh sesamanya makhluk. Seperti matahari, Bumi juga punya blank spot: kawasan yang penghuninya mengidap kelumpuhan imajinasi ― penduduk yang bercinta seperti manusia dan berhayal seperti kadal. Sebagian besar cahaya imajinasi manusia itu sungguh berkelap-kelip redup. Tapi mereka yang redup ini memberi latar pada sejumlah cahaya yang sangat mencorong dan bertahan melintasi abad demi abad.

Dilihat dengan sensor panas imajinasi, maka yang tampak bercahaya di Tatasurya ini bukan Matahari, tapi Bumi. Di seluruh Bimasakti, hanya ada satu titik yang selama sekian ribu tahun terakhir mulai bersinar, dan dengan belahan yang tertentu jadi lebih terang ketika hujan dan malam mulai turun. Cahaya-cahaya itu adalah buah dari “algoritme” yang dikonstitusikan dalam kode genetik manusia untuk merealisasi diri setinggi-tingginya lewat alam, dan lewat realisasi diri manusia itu, alam justeru menghamparkan kebesarannya. Dengan cahaya-cahaya itu, semesta raya ― teks maha besar itu ― akan menuliskan dirinya sendiri. Ia pun melihat busur-busur cahaya pemikiran itu seperti materi pembawa informasi genetik yang meluncur ke angkasa. Ia melihat Bumi, bongkahan planet yang dulu disebut Ibu Pertiwi atau Dewi Gaia, tak lain dari testikel tunggal yang akan terus menembakkan milyaran sperma ke dalam keluasan rahim alam semesta. Sperma-sperma itu, masterpiece-masterpiece itu, saling memperkuat dan saling dorong, untuk membuahi semesta dan membuatnya melahirkan diri sendiri.

***

Lewat otaknya yang diberikan alam, manusia  menumpuk pengetahuan ilmiah yang luar biasa. Tetapi penumpukan yang dahsyat itu, senantiasa dihantui rasa gamang akan kebenaran, konsistensi dan kelengkapan pengetahuan itu sendiri.  Bersama dengan penegasannya bahwa semesta dunia Platonik matematika tak dapat direduksi menjadi suatu aksara berhingga simbol-simbol, dan satu gugusan terbatas aksioma dan kaidah-kaidah inferensi, teorema Gödel menunjukkan bahwa pengetahuan yang konsisten tak lengkap, dan pengetahuan yang lengkap tak konsisten.

Bagaimana pula manusia yakin pada pengetahuannya yang ia timbun tentang kelahiran alam semesta, padahal jarak ruang dan waktu yang luar biasa besarnya membuatnya mustahil menyaksikan jagat raya dilahirkan? Mana mungkin manusia bisa menuntaskan pengetahuannya tentang alam semesta dan segenap isinya, padahal ia tahu mustahil mengetahui sesuatu jika ia terperangkap dalam obyek itu, sementara manusia takkan mungkin berada di luar alam semesta yang dihidupinya ini? Dan kalaupun kelak benar-benar ditemukan sebuah Teori Mahasemesta tentang genealogi jagat raya dan semua hal yang terjadi di dalamnya, yang dengan segala macam abstraksi matematis dan eksperimen imajiner superumit disimpulkan punya kemampuan pengorganisasian data, penjelasan gejala dan peramalan kebolehjadian peristiwa yang benar-benar hebat dan belum pernah dimiliki dunia, teori seperti ini toh tetap bukan apa-apa: ia hanya sebuah teori.

Dan andaipun revolusi ilmu dan teknologi memberi manusia instrumen dengan kecerdasan mengerikan yang bisa mensimulasi alam semesta seisinya, menjadi semacam artificial universe, itu juga tetap bukan apa-apa kecuali hanya simulakrum yang diturunkan dari rasio dan prasangka manusia, bukan semesta pada dirinya sendiri. Dan kenyataan yang fiksius ― belum cukupkah peringatan yang diuarkan sejarah ilmu, untuk curiga betapa kenyataan semesta dengan segenap watak fantastik dan surealistiknya, bisa saja selama ini mengecoh manusia yang dibikin sangat terbatas itu, dengan memberinya sejumput revelasi semu agar manusia berpikir bahwa mereka mengerti kenyataan padahal tak?

Cara paling logis menyelesaikan kontradiksi pengetahuan tentatif manusia tentang semesta seisinya dengan watak fantastik realitas kosmos hanyalah sebuah “tindak ilahiah”: mencipta sendiri alam semesta.

***

Bayangan tentang kemungkinan hari depan manusia dan pengetahuannya, sering melintas bersama bayangan tentang masa silamnya. Ia pun ingat  kalimat Stephen Jay Gould bahwa manusia bukanlah hasil akhir dari sebuah proses evolisioner yang bergerak maju dan dapat diramalkan, tapi lebih merupakan sebuah aftertthought kosmik yang kebetulan saja, sebuah ranting halus mungil dari belukar kehidupan yang menjelujur sangat panjang, yang jika ditanam ulang dari benihnya, hampir bisa dipastikan tak akan menumbuhkan lagi ranting kemanusiaan tersebut.

Dulu ketika ia diberitahu oleh biologi evolusioner bahwa ia, sebagai manusia, punya akar yang meski jelas namun sangat rapuh, dalam riwayat alam semesta, ia juga dilanda rasa longsor. Ia memang sulit membantah para ilmuwan jujur yang datang dengan sebuah penjelasan bagus dan sejenis statistik. Mereka bilang, hidup ini cuma aksiden (dan barangkali memang cukup untuk sekedar mampir minum, sukur-sukur sempat mabuk). Kemungkinan munculnya kehidupan cerdas di bumi ini sungguh bukan main kecil, nyaris nol besar. Atau setidaknya, sangat tidak istimewa: sama sepelenya dengan gerak hujan dan comberan yang, tanpa diintervensi, selalu mencari tempat yang lebih rendah. Tapi bahkan sejak tahun-tahun yang sudah lama lewat, di hati kecilnya ia sudah bilang, hidup ini bukanlah hal yang tak berharga.

Fakta statistik kecilnya kemungkinan manusia muncul di Tatasurya, dengan kepiawaian seorang pengacara atau politisi tangguh, ia pelintir jadi penopang betapa kehadiran manusia itu memang bukan kebetulan. Karena kalau hanya kebolehjadian statistik yang diandalkan, mustahil sungguh manusia muncul. Dengan kalimat lain, ada sesuatu yang sedang bekerja di alam semesta ini yang betul merencanakan munculnya kecerdasan. Di hati kecilnya ia akui, ia memang lebih suka jika ia ada dalam sebuah rencana besar (kelak, preferensi subyektif ini ia murnikan dengan nalar ilmiah). Bahwa manusia adalah ranting yang begitu rapuh dan sepele dalam belukar rambat evolusi, tapi sekaligus bisa jadi perantara bagi reproduksi kosmos, membuat ia berpikir bahwa jika “Manusia berpikir, Tuhan deg-degan”: mungkinkah makhluk yang begitu rapuh, rentan dan suka merusak diri sendiri ini, akan cukup kuat jadi perantara reproduksi kosmos?

Kelak ia tahu, bahwa kebetulan atau tidak, semua itu tak lagi penting bagi kehidupan manusia, dan ia pun sadar bahwa perdebatan antara kaum kreasionis dan kaum evolusionis adalah perdebatan paling tak berguna yang pernah ditemukan ummat manusia. Makna kehidupan sungguh tak ditentukan oleh masa silamnya, tapi oleh masa kini dan masa depannya. Kendati ranting kecil kemanusiaan itu muncul dengan kebetulan, yang jelas adalah bahwa untuk membuat kehidupan itu bisa ditanggungkan, manusia harus membuatnya jadi bermakna. Itu artinya, memuaskan rasa ingin tahu dan menuntaskan hasrat untuk mengendalikan lingkungan, yang ujung-ujungnya adalah membangun kebudayaan dan peradaban, menguji terus pengetahuan tentang alam semesta, dan pada akhirnya berkongsi dalam pelahiran diri kosmos.

Pemahaman ini memberinya sejenis rasa riang yang baru.  Ia pun membayangkan hubungan dirinya dengan alam semesta, serupa hubungan sebuah titik dengan geometri. Dan dalam proses menjadi geometri itu, ia rasakan dirinya seolah-olah berada di antara berjuta-juta burung putih yang terbang membubung dalam sebuah elevasi ke puncak langit.  Tapi ia sadar, rasa riang itu mirip rasa melambung seorang anggota siaga mungil yang ikut dalam sebuah jambore besar: perasaan lugu dan mungkin naif dari seorang bocah yang gambaran dunianya sangat terbatas. Seperti siaga culun dalam jambore tadi, ia hanya unsur sepele dalam perhelatan besar ini, dan ia bisa diganti oleh siapapun dan dilupakan begitu saja.

Dalam riwayat alam semesta, seluruh tokoh besar sejarah juga tak penting. Einstein juga hanya bidak. Jika tak ada Einstein, akan ada orang lain yang akan merumuskan Teori Relativitas. Jika tak ada Newton yang menemukan kalkulus, Leibniz toh akan menuntaskan kerja itu. Jika tak ada Darwin, ada Wallace. Adapun Beethoven, Picasso, seniman-seniman besar itu – mereka itu bisa saja memberi sentuhan individual dalam karya-karyanya. Tanpa Beethoven, takkan manusia mengenal Simfoni Kesembilan. Tanpa Picasso, tak akan ada Guernica; tanpa Chairil Anwar, pembaca di tanah airnya tak akan menemukan sajak tentang senja dan kematian dengan lirik yang begitu menyentuh. Mereka ini memang tak tergantikan dalam sejarah seni manusia.

Tapi, dilihat dengan skala yang lebih besar, para seniman akbar itu juga tetap bidak, yang setiap saat bisa diganti. Tanpa mereka, akan ada orang lain yang terus berkarya dan mencipta, membuka lukanya sendiri untuk menutup luka sesama manusia. Khazanah dan keanekaragaman kegilaan, ketakterdugaan dan penderitaan ummat manusia adalah sedemikian kaya, dan belum akan punah di Bumi, sehingga akan sangat mengherankan jika karya seni agung tak akan pernah lahir lagi lahir di dunia. Dengan menggali endapan menyejarah penderitaan manusia, para seniman besar, seperti juga para nabi agung, mengabdikan hidupnya untuk kelangsungan hidup dunia, yang tak lain adalah kelangsungan hidup semesta.

Semua manusia, segala bentuk kehidupan dan kecerdasan, sejak awal sudah berada dalam sebuah labirin besar yang dibangun dengan lorong-lorong yang sangat rumit, dengan ujung yang hanya satu: realisasi diri kosmos. Ada kemungkinan bahwa di tempat lain di ruang kosmos raya ini, sedang ditandur mangsa lain, kecerdasan lain, yang juga untuk pembiakan diri kosmos. Alam semesta adalah organisme maha besar yang butuhkan banyak sumber nutrisi, bukan hanya ranting kecil manusia Bumi yang rapuh dan gampang punah itu.

Perasaan bahwa ia di-fait-accompli dalam sebuah permainan yang telah ditentukan akhirnya, bahwa sejenis determinisme kosmis sedang mengerangkengnya dalam sebuah jalur yang tak terseberangi, semua ini menimbulkan sejenis pemberontakan rahasia. Bagai kecambah yang tumbuh di tempat gelap, rasa marah itu berkembang cepat jadi tekad untuk melancarkan perongrongan bahkan penghancuran atas permainan agung kosmos yang sudah berlangsung milyaran tahun.  Lagi pula, hidup yang terhampar di dunia ini, yang dijalani oleh sebagian besar manusia, tampak lebih berupa laknat ketimbang rahmat. Hidup yang rekah dari rancangan agung dan determinisme kosmis seperti ini, bukanlah hidup yang layak diteruskan. Yang tak kalah penting adalah, upaya pembongkaran labirin kosmos tak menguras isi saku, salah satu soal kronis dalam hidupnya.

Sejak awal, bunuh diri atau mogok makan untuk berkata “tidak!” pada permainan besar itu, sudah ia anggap sebagai opsi yang memalukan. Ia ingat, sejak itu ia mulai memanjangkan lagi rambutnya sembari melamunkan cara yang lebih pantas baginya. Ia memang tak terlalu tertarik lagi pada kerja yang hanya cocok untuk para jenius raksasa dan nabi-nabi agung, yang sebagian besar berkelamin lelaki itu. Para jenius raksasa menghabiskan hidupnya untuk mencari tahu bagaimana jalannya permainan, bagaimana rincian prosesnya, dan hukum-hukum apa yang mendasarinya. Adapun para nabi dan wali besar berjuang dan berkorban untuk menunjukkan bahwa walau manusia ini mungkin cuma debu, tapi mereka bisa jadi wadah bagi penyelenggaraan langit. Orang-orang suci ini sungguh menerima beban dosa dan luka dunia, menjadi “pertolongan agung” dan penghibur ummatnya. Keberadaan mereka memang menghina para penindas, kematiannya menggetarkan hati para penghukumnya, dan pengukuhannya jadi makhluk kudus merupakan kejayaan iman, cinta dan harapan. Orang-orang suci ini hadir untuk menunjukkan bahwa permainan di dunia ini layak dipertahankan, menjadikan manusia wahana replikasi kosmos yang tulus dan patuh.

Terdorong oleh kecenderungan malasnya, ia ingin menerobos jalan pintas, yang sekali ditempuh akan menghancurkan seluruh permainan. Tadinya ia punya niat menulis ulang seluruh kitab suci dan kanon sekuler yang mengatur hidup manusia. Tapi ia tahu, kerja ini akan benar-benar jadi kerja raksasa yang sangat menyita waktu, dan karena itu tak lagi ia pertimbangkan serius. Lagi pula, ketimbang menulis ulang seluruh kitab suci yang menjadi jiwa peradaban itu, jauh lebih mudah menuliskan yang baru. Tapi ini pun ia kesampingkan, karena menulis sebuah kanon baru yang mengoreksi, memperkaya dan melampaui seluruh kanon yang pernah ada ― ini adalah juga kerjaan seumur hidup, dan belum tentu rampung.

Misal pun kanon baru itu tuntas, dan dipercaya mengandung kekuatan besar untuk memberi arah baru pada sejarah, untuk membuat kaum tertindas tampil sebagai pemimpin dunia, untuk mengilhami kehidupan dan membentuk riwayat semesta peradaban di Bumi. Semua ini tetap saja memungkinkan orang-orang yang lahir belakangan, dengan selera humor yang buruk, memiuh dan membelokkan kanon tersebut, dan kemudian baku ejek, bahkan baku tumpas selama berabad-abad, atas nama kemurnian dan kebebasan tafsir. Lebih buruk lagi, kanon itu tak akan cukup kuat mencegah manusia jadi mangsa di taring semesta.

Ia sudah punya beberapa rencana lain untuk meluluh-lantak permainan itu, tapi ia urungkan juga. Bukan karena ia insyat, ia belum sampai pada kemampuan itu, tapi karena ia memergoki sejumlah hal yang bisa bikin risih. Tadinya Ia ingin membangun sebuah peradaban, lebih tepatnya kehidupan, yang sama sekali tidak berkaitan dengan kenyataan kosmos yang dibentangkan oleh ilmu pengetahuan. Makhluk cerdasnya mungkin bernafas dengan Helium, dan sejak lahir sudah menganggap bahwa dunia lahiriah hanyalah suatu bangunan yang dibentuk oleh intelek. Dan bahwa ada tingkat-tingkat lain dari pengalaman intelligent yang dapat diatur oleh susunan-susunan lain ruang dan waktu, yakni tingkat-tingkat di mana konsepsi analisis tidak memainkan peranan yang sama seperti yang dipunya oleh makhluk cerdas yang berkembang di Bumi.

Tapi  sebagaimana laiknya serumpun dendrobium butuh hutannya sendiri, dan sekelompok paus pembunuh butuh samuderanya sendiri, sebuah kehidupan cerdas pun menuntut kosmosnya sendiri, untuk hidup lestari dan berkembang optimal. Akhirnya ia berencana menciptakan sendiri semesta raya, sebuah semesta tandingan yang bahkan lebih baik dari yang sudah ada. Rencana ini juga ia batalkan di tengah jalan, karena persoalan etik: meski ia berhasil menciptakan alam semesta, pencapaian itu hanya membuatnya jadi seorang epigon. Lebih buruk lagi, aib kotor epigon itu malah membuat permainan berjalan seperti yang dirancang dari awal. Bagai Oedipus si raja pincang yang hendak lari dari takdirnya, perlawanan itu bukannya mengelakkan takdir, tapi justeru menjemputnya.

***

Dengan apa alam semesta buatan akan dibenihkan? Mungkin betul dengan kehampaan. Dengan fluktuasi kuantum, atau jika kita melihat semesta raya sebagai makhluk hidup, mungkin ia bisa diklon, direkayasa, dari struktur dasarnya yang terkecil yang kita tahu menyimpan segenap sejarah semesta. Memang, dari benih semesta ini masih ada sejumlah masalah antara lain inflasi kosmik pascapenciptaan yang tumbuh melampaui cahaya. Tetapi, selama waktu dan imajinasi bersetubuh, penciptaan akan menemukan jalannya. Penciptaan ― pelahiran diri ― semesta adalah hal yang tak terelakkan, wajar, mungkin sudah terjadi ― akibat  ketakpastian dan keacakan yang meraja di struktur dasar materi ― dan  selalu akan menjadi tiap kali hidup dan kognisi berdenyut, tiap kali metafor mekar dan teori rekah, tiap kali pengetahuan kembali sadar diri dan berkata ‘tidak’ terhadap pengidentikan dengan kenyataan.

… Kecerdasan tampaknya takkan berhenti pada tingkat peradaban kosmik yang memungkinkan mereka menguak dan merentang lubang cacing mikroskopik yang menghubungkan berbagai alam semesta, dan dengan itu memungkinkan mereka bermigrasi dari satu semesta ke semesta yang lain. Peradaban tipe IV seperti ini (mengembangkan klasifikasi Nikolai Kardashev dan Freeman Dyson) mungkin saja sanggup membangun jalan ke semesta lain, dan lari meninggalkan alam semesta kelahiran yang tengah sekarat menuju kiamat. Tapi mereka takkan sanggup lari dari penderitaan ilmiah berupa mustahilnya memperoleh pengetahuan lengkap tentang multi-kosmos dan seisinya selama mereka tetap berada dalam multi kosmos tersebut.

Pada saat keturunan intelektual manusia berhasil mencipta megasemesta, kenyataan fiksius yang melatari megasemesta itu niscaya akan kembali menghamparkan berkahnya dengan menampakkan jejak sebagai sesuatu yang kedahsyatannya meledak di luar jangkauan imajinasi paling liar para pencipta itu. Karenanya, alangkah menakjubkan bahwa penciptaan megasemesta raya seisinya, betapapun tampak agung dan akbarnya, bukanlah keharusan terakhir dalam sejarah makhluk berakal.

****

Untuk apa sebenarnya desain berupa labirin rumit yang ujungnya hanya satu itu diciptakan? Ia pernah membayangkan Pencipta labirin ini adalah sosok sangat cerdas, tapi yang begitu kesepian dan terasing, sehingga ketika ia mencari jalan untuk meringankan kesepian dan keterasingannya, ia menciptakan kehidupan. Terikat oleh diri-Nya sendiri, dirancangnya kosmos dan kehidupan begitu indah dan penuh kejutan sehingga permenungan atas keindahan itu senantiasa memanggil-manggil bagai sebuah pembebasan. Entah kesepian dan luka macam apa yang Dia ditanggung sehingga Dia begitu ingin berbagi dengan manusia nikmat penciptaan, khususnya penciptaan alam semesta seisinya. Jika ada yang disebut sebagai Jalan Keselamatan, maka jalan itu pasti terletak dalam kegiatan mencipta, dan mencinta ― mencipta sepenuh cinta. Penciptaan itulah yang akan membuat manusia tak lagi perlu Jalan Keselamatan, karena mereka sudah mendapatkannya di sana, dan dengan itu mereka sanggup menanggung luka dan duka dunia seberat apapun. Penciptaan itu bahkan membuat manusia tak lagi “butuh” Tuhan, karena sudah “menjadi”, atau karena Tuhan sudah “menumpahkan” diri ke dalam mereka. Dengan Tuhan, mereka tentu tak setara, tapi sejajar: sesama pencipta; sama-sama menumpahkan diri untuk sesuatu yang, paling tidak untuk para manusia pencipta, lebih besar dari kehidupannya sendiri.

Tapi ia tahu, spekulasi ini hanyalah refleksi dari dirinya sendiri. Seperti sebuah keadaan kuantum, Pencipta seperti itu sungguh hanya representasi dari pengetahuan si pengamat, dan akan berubah jika posisinya berganti. Dan mengingat betapa sedikitnya apa yang manusia baru tahu, dengan damai ia terima bahwa Kawan yang pernah hendak ia “psikoanalisa” itu, memang akan selalu lebih lebih dahsyat dari apa yang bisa ia bayangkan, dan ia menertawai dirinya. (Pernah ia, dengan blo’on, menduga bahwa luka abadi yang membuat-Nya begitu ingin berbagi nikmat penciptaan, adalah karena Dia juga sebenarnya ciptaan. Dengan melahirkan kecerdasan yang akan berkembang lebih hebat dari yang menciptakan-Nya, Dia sekaligus menyembuhkan diri-Nya dan memberkahi manusia. Hipotesis  ini sepintas lalu tampak terlalu “manusiawi” untuk dikembangkan). Alangkah menakjubkan bahwa di awal alaf ketiga ini, teologi belum juga sepenuhnya susut jadi ranting kecil dari, atau bahkan lebur ke dalam, sastra atau ilmu “jiwa” manusia.

Ia hanya ingin tak diseret dalam sebuah permainan yang akhirnya sudah ditentukan. Seperti para pendahulu yang dihormatinya, yang mencoba mengubah dunia untuk membebaskan manusia, ia pun ingin, jika perlu, merombak desain maha besar itu, agar kelak ketika ia memilih untuk melahirkan keturunan, ia tahu, mereka semua tak jadi budak di alam semesta. Hasrat itu muncul berpilin-pilin dengan kesadaran bahwa keinginan itu adalah juga bagian dari desain besar: dorongan dasar yang telah ditanam evolusi ― yang tak terbantah ― sejak  jaman yang sudah hilang dari ingatan manusia, bahkan mungkin dari ingatan bintang-bintang.

Tindasan pikiran akan keterjebakan dalam permainan besar itu, hanya akan bisa ia hadapi jika ia bisa melupakannya, membelokkan pikirannya ke hal lain yang lebih menarik. Tapi apakah yang lebih menarik dari memikirkan alam semesta, lalu menciptakan karakter yang lebih cerdas dan lebih ajaib dari pencipta si pencipta si pencipta alam semesta?

Mungkin ia bisa menyelamatkan pikirannya jika ia mengubah kandungan kimiawi otak dan tubuhnya. Ia bisa meneggelamkan dirinya dalam hidup yang dipacu adrenalin, hidup yang tak punya masa silam dan masa depan, bertahan hidup dari momen ke momen seperti para rafter yang terseret arus deras yang harus selalu merespon kejutan permanen setiap detik jika ia tidak ingin cacat atau bahkan tewas.

Ia bisa menyelamatkan pikirannya jika ia berhasil menemukan cinta sejatinya, belahan jiwanya, cinta yang lebih berhaga dari apa pun yang ada di dunia ini. Cinta yang bisa membuatnya menyerahkan penuh jiwa raganya.

Tapi ia tahu, semua ini tak akan melepaskannya dari jerat permainan besar itu. Apa pun yang dijalaninya, bertahan hidup dari momen ke momen yang memompakan adrenalin, atau bertaut dengan cinta yang lebih berharga dari seluruh dunia, semuanya tetap akan berujung sama: melanjutkan hidup dan meneruskan keturunan. Buah cinta yang lahir dari dirnya kelak akan terlibat juga, langsung atau tidak, dalam pelahiran alam semesta.

Kemarin ia tiba di kampung halamannya, yang telah ditinggalkannya selama bertahun-tahun. Inilah pertama kali ia pulang kampung memanfaatkan masa libur kampusnya. Sore itu ia punya janji bertemu dengan lelaki kawan masa kecilnya dulu yang juga sedang berlibur, satu-satunya remaja yang pernah menciumnya dan membuatnya jantungnya dulu berdebar-debar tak keruan. Sampai sekarang pun kadang ia masih gemetar dan tak dapat tidur nyenyak jika mengingat kelakuan bocah bengal itu. Sambil berjalan menuju halaman sekolah masa kanak-kanak tempat mereka berjanji untuk berjumpa, dengan perasaan yang membadai dan bisu, ia dan dirinya, melihat lagi di antara kabut waktu yang mengambang, milyaran benang cahaya kunang-kunang yang saling tenun dan bertarung untuk terbang menelan matahari, lalu menelan jagat raya dan menelurkan berbagai semesta dalam jumlah tak terhingga.***

Nirwan Ahmad Arsuka

Versi awal dimuat di Bentara–Kompas, September 2002

Ateizme varan içsel yolculuğunuz gerçekte nasıl başladı? Bu yolda en büyük uyarıcı etmen neydi, bir düşünün. Bir cümle, bir deneme, bir kitap, belki bir bilim adamı yahut dünyanın saydığı bir filozof? Karl Marx, Carl Sagan, Bertrand Russell ya da Jean-Paul Sartre? Hayatınızın akışını kökünden değiştiren, bilincinize yepyeni bir rota kazandıran o ilk impulsa bir isim vermek gerekseydi bu kim olurdu dersiniz?

Sizi bilmem ama benim için bu isim Harun Yahya’dan başkası değil.

Zat-ı âlinin ismiyle ilk tanışıklığım, lise biyoloji derslerine kadar uzanır, bilimsel bilgiye olan önyargıların benliğimde uyandırdığı öfkeyle ilk kez tanışmam da öyle. ‘Evrim Teorisi’ kavramını ve Charles Darwin ismini daha evvelinden çeşitli gazete köşelerinde, kim bilir belki birkaç dergide üstünkörü ya okumuş ya okumamış olmalıydım. O ana dek ne Darwin ne de evrim hakkında bir fikrim olduğu söylenemezdi. Müfredat gereği abiyogenezin ardından kısa da olsa birkaç cümleyle adı geçtiğinde sınıfın bir anda gürültülü bir tartışma ortamına dönüşmesine oldukça şaşırmış olduğumu hatırladığım Evrim Teorisi’nin, genç zihinlerde bile olsa bir ders konusundan öte bir yerlerde durduğunu anlamak çok sürmedi. O günlerin siyasî ortamında çokça tartışmalara sebep olmuş cemaat evlerinin gediklisi olan sınıf arkadaşımın sözü aldığında kurduğu şu cümle, teori hakkında o güne dek ancak bir eğreltiotu kadar bilgi sahibi olan şahsımı bile derin bir öfkeye sürüklemişti: “Sizler maymundan geldiğinizi kabul ediyor olabilirsiniz, benim soyum Âdem Peygambere uzanır!”

Yükselen ses tonları, maymunu merkezine alan espriler-hakaretler dinî söylemlere dönüşüp sınıfın kaotik hâli, kendisini zorlamaya başladığında sınıfı teskin edemeyeceğinden korkan biyoloji hocamız, bilim ve dinin bambaşka mecralar olduğu konusunda beylik birkaç laf ederek konuyu kapatmak zorunda kalmıştı. Söylemlerinin hakaretamiz boyutu, bilimsel bilgiyi reddedişindeki derinliksizliği ve art niyeti ile bir eğitimciye olan saygısızlığını bir yana ayırırsak, bu arkadaşımın ağzının nasıl böylesine iyi laf yapabildiğini takip eden birkaç gün içinde sınıf köşelerinde elden ele gezinen bir kitapçığı gördüğümde daha iyi anladığımı çok net hatırlarım: Harun Yahya’dan Evrim Aldatmacası!

Evrim Aldatmacası

Kışkırtıcı, küstah bir anlatım ve gösterişli sayfalar… Sayfalar dolusu izahatle evrimin çöküşünü müjdeleyen ancak bunu yaparken inandırıcılıktan fersah fersah uzak kalan bu ajite dilin bırakın biyolojiyi dünyanın işleyişine dair herhangi bir soruyu çözebileceğinden oldukça kuşkuluydum. Anlattığı konuya hiç hâkim olmasam da içeriğin rahatsız edici bilim dışılığını sezebilmek için âlim olmaya da gerek yoktu.

Neticede dinî hassasiyetlerin, yerleşik düşünce kalıplarının ve bilgisizliğin bilimsel bir konu başlığına olan tahakkümüne o an duyduğum öfke gittikçe daha farklı bir hisse evrilmiş oldu içimde, ‘merak’ duygusuna… Harun Yahya Bey’in kendinden son derece emin şekilde beyan ettiği üzere çökmüş olan bu Darwinizm de ne mene bir şeydi? Hem bu Darwin de kimdi gerçekte? Hayır, Allah’a elbette inanıyor ve onu çok seviyordum. Bu kocaman dünyayı ve insanlık ailesini onun kudretinden bağımsız ve onsuz düşünemiyordum, maymundan gelmemiş olduğumdan da yüzde yüz emindim. Yine de merak ediyordum. Ne söylüyor olabilirdi? Bir asrı aşkın süre boyunca rahat bırakmadıkları bu zavallı adam ne anlatıyor olabilirdi gerçekte? Öğrenmeliydim; söylediklerine katılmayacak da olsam bilime duyduğumu iddia ettiğim saygının gereği buydu. Evet, biyoloji dersinde o çirkin muameleyi gören bu ilginç adamı ne olursa olsun okumalıydım. Fitili ateşleyen, Harun Yahya’nın bu tuhaf kitabı olmuştu ve hayatımı değiştirecek olan diğer kitap, üniversitede okuyan ağabeyimden o yıl istediğim “İnsanın Türeyişi” olacaktı.

İnsanın Türeyişi

Darwin’le bu şekilde başlayan evrim merakım zaman içinde farklı isimlerle, farklı çalışmalarla ve farklı kanıtlarla tanışmamı sağladı. Evrim Teorisi, üzerine yazılmış sayısız kitap, makale, inceleme ile koskoca bir bilimsel faaliyet alanı hâline gelmişti. Yapılan sayısız araştırma, gözlem ve deney ile genetik biliminden paleontolojiye, jeolojiden zoolojiye, moleküler biyolojiden tıbba kadar pek çok disiplinin çalışma alanında kendine saygın bir yer edinmiş ve elde edilen bulgular bilimsel çalışmaların pek çoğuna ışık tutar hâle gelmişti. Daha önce hayatımda hiç yeri olmayan bir konu, Harun Yahya’nın hassas dokunuşuyla, fikir hayatımı şekillendirmeye başlamıştı giderek.

Stephen Jay Gould

İlerleyen zamanlarda, Richard Dawkins, Roger Lewin, Richard Leakey gibi çeşitli bilim insanlarının da katkılarıyla düşünce iklimimde arka arkaya yaşadığım kırılmalar bugüne dek alışkın olduğum dünya algısını çoktan sarsmaya başlamıştı. Ancak hâlâ keskin bir kopuş anı yaşadığım söylenemezdi; saygıdeğer evrim bilimci Stephen Jay Gould’un eşsiz anlatımlı kitabı ‘Darwin ve Sonrası’na rastlayana dek. Kısa denemelerden oluşan bu kitapta Gould’un üzerinde durduğu noktalardan biri, bu kopuşu tetikleyen esas katalizörüm olmuştu: Avına kusursuzca yaklaşan bir aslanın, su içerken büyüleyici gözleriyle etrafını izleyen bir ceylan yavrusunun yahut hızlı çekim tekniğiyle açılışını izlediğimiz harikulade bir gülün pekalâ Tanrı’nın ihtişamına kanıt olduğunu düşünebilirdik. Peki ya gözlerden ırak coğrafyalarda, karanlık suların derinliklerinde, pis bataklıklarda, çamurlu nehir yataklarında süregiden çetin yaşam koşullarına ve kimi zaman çirkin, bencil hatta ölümcül yaşam formlarına da aynı büyülenmiş gözlerle bakmak mümkün müydü? Gould, doğayı yöneten gücün tanrısal dokunuşlar değil, evrim yoluyla uyum sağlama becerisi olduğunu son derece basit bir örnekle anlatıyordu burada: Cecidomyiidae familyasından ürkütücü bir üreme döngüsüne sahip ur sinekleriyle!

Ur sineği

Bu küçük yaratıklar öyle tuhaf hatta tiksindirici bir üreme kipine sahiplerdi ki dünyaya gelmeleri için içinde büyüdükleri annelerinin bedenlerini içten içe yiyip bitirmeleri gerekliydi. Bu döngü hem zavallıca hem de oldukça kafa karıştırıcıydı. Böylesi bir tuhaflığın kusursuz işleyişle ne ilgisi vardı? Yüce yaratıcının ur sinekleri için böylesine çirkin bir yolu uygun görmesini kabullenmek çok zordu. Annelerinin vücudunu içeriden yiyerek büyüyen yamyam yavrular… Tanrı’nın planı böylesine irkiltici olabilir miydi? Daha da önemlisi bunun ne anlamı vardı? Mükemmel şeyler Tanrı’nın elinden çıktıysa mükemmel olmayan, çirkin ve özürlü yapılar kimin eseriydi?

Görmeye hazır olanlar için gerçek daima basittir. Bu ufacık bilgi ile dünyanın üzerine çöken ‘tanrı gölgesi’ kalkmış oluyordu gözlerimde; zira ne dünyanın ilahi bir kusursuzluğu söz konusuydu ne de canlıların. Güzel, çirkin, bencil, fedakâr, özürlü yahut sağlıklı… Yaşam bir olguydu ve o kendi koşulları ile kendi sınırlarında sürüp gidiyordu. Doğanın bir tanrı varsayımına ihtiyacı olmadığı çok açıktı. İşte bu çıkarım, benim için yepyeniydi.

Mükemmel ve benzersiz hayvanlardan, güzel bitkilerden oluşuğunu sandığım canlı çeşitliliğini tek dokunuşuyla var edebilen, evrenin en güzel gezegeni olduğunu sandığım dünyayı çok sevdiği insanoğluna tahsis eden o yüce varlığa duyduğum korku dolu hayranlık, artık yerini doğal seçilimin basit mantığına bıraktığında ben de bir birey olarak farklı bir kimlik taşır hâle gelmiştim. Bir zamanlar aklımın ucundan geçmeyen bir yol saydığım “ateizm” kişisel, zihinsel ve kültürel özgürleşmemin adı olmuştu. İronik olansa bütün bu süreci ateşleyen fitilin, Harun Yahya’nın ta kendisi olmasıydı.

Adnan Oktar

Bugüne kadar tepki duyduğumuz “Yaratılışçılık Teorisi” adı altında tüm dünyada sergilenen art niyetli oyunların çok önemli bir misyonu yerine getirdiğini bu anıyı hatırladığımda daha net kavramış bulunuyorum. Bugün Evrim Teorisi’nin adını bu denli büyük yaygaralar eşliğinde bile olsa çok sık duyuyorsak bu sürece sevgili Hoca’nın ve sadık müritlerinin katkısı olmadığını söyleyebilmek mümkün olur mu? Ortaya koydukları “ticari çalışma” her ne kadar aksini öngörse de saygıdeğer Darwin’in adının duyulmasında ve genç dimağların teoriyle eskiye nazaran daha sık temas edişinde yaratılışçılarımızın emeğini yadsıyabilir miyiz? Okullarda, üniversitelerde, medyada, sanal âlemde sürdürmeye çalıştıkları devasa, ‘kuşeli’ ve organize kampanyanın, bir yanda mebzul miktarda bağnaz üretirken aynı oranda da ‘gerçeği bilimsel bilgide arayan’ rasyonel bir de karşıt cephe yaratıyor olduklarını çok net görmemiz gerekmez mi? Yaptıkları azımsanamaz ve onlara şüphesiz kocaman bir teşekkür borçluyuz. Ya da şöyle söylemeliyim:

Ateizme varan içsel yolculuğumda beni hiç yalnız bırakmayan Harun Yahya’ya kocaman bir teşekkür borçluyum. Onun katkıları olmaksızın bunu asla başaramazdım!

- Stephen Jay Gould

El título de este blog, La vida maravillosa, lo tomé prestado del libro homónimo de Stephen Jay Gould, que con los Cien años de soledad de García Márquez, ocupan el primer puesto de mi particular ranking literario. Aunque en este libro no nos encontremos con ninguno de los componentes de la extensa saga Buendía, los protagonistas bien podrían haber salido de la cabeza del genio colombiano y habitar los mares cercanos a Macondo, ya que la mayoría de ellos nos resultarían tan extraños con nuestra visión actual, que más bien parecerían llegados de otro planeta. Estos animales de los que hablo, que son el eje central de La vida maravillosa, son los fósiles hallados en el yacimiento canadiense de Burgess Shale por Charles Walcott, hace ahora 100 años. La mayor parte de estos animales poseen nombres casi tan extraños como desconocidos para el gran público, demostrando que tiene mas tirón el T-Rex que Hallucigenia, Aysheaia, Anomalocaris, Wiwaxia u Opabinia. (Si os interesa el tema hay un una entrada muy interesante sobre la fauna de Burgess Shale en el Diario de un Copépodo).

Un dia cualquiera en el Cámbrico

Tras su descubrimiento, Walcott describió y clasificó estas nuevas especies encontradas en las paredes del Parque Nacional de Yoho. Sin embargo, en los años 70 y 80, tres paleontólogos, Simon Conway Morris, Derek Briggs y Harry Whittington, revisaron todo el trabajo de Walcott, describiendo y clasificando de nuevo el material. Así por ejemplo, el fósil del género Pikaia, que Walcott había clasificado como un poliqueto, fue reubicado por Conway Morris como el primer cordado, es decir, nuestro antepasado más antiguo (el grupo de los cordados o Chordata incluye a los Vertebrados (mamíferos, aves, peces, reptiles, anfibios) y los menos conocidos Urocordados (ascidias, salpas) y Cefalocordados). El libro narra todo el proceso de descubrimiento y los esfuerzos de Walcott por ubicar correctamente una fauna tan extraña, así como el posterior trabajo de Conway Morris, Briggs y Whittington, que deben romper sus barreras conceptuales para conseguir acomodar estas nuevas especies como grupos independientes en los primeros momentos de la evolución pluricelular, alejadas de los phyla actuales y que por lo tanto son una extraordinaria muestra de los primeros ensayos de la vida en el planeta.

Stephen J. Gould

El objeto de este post, no es tanto hablar sobre este interesantísimo libro, sino recordar a su autor, Stephen J. Gould, ya que hoy habría cumplido 68 años sin un cáncer no se lo hubiera llevado en 2002. Gould dedicó su carrera profesional a la Paleontología y la Biología Evolutiva, convirtiéndose en uno de los científicos mas destacados del siglo XX. Junto con Niles Eldredge propuso la Teoría del equilibrio puntuado^1,2, que supuso una de las mayores revoluciones de la biología evolutiva desde Darwin. Sin embargo, mas que su aportación científica, me gustaría destacar su labor como divulgador, ya que mas importante que hacer ciencia es acercarla a la gente. Sus libros de ensayos tratan sobre Historia de la Ciencia, Paleontología, Evolución, Zoología, Geología… y mil temas mas no te dejarán indiferente. En un ensayo descubres el por qué del enorme tamaño de los huevos del kiwi y en el siguiente la historia de los teclados QWERTY. En sus mas de 30 obras, Gould no solo cuenta historias o nos sorprende con sus teorías, si no que nos transmite su actitud escéptica hacia la Ciencia y su lucha contra los charlatanes pseudocientíficos, especialmente los creacionistas (seguro que ya te habrás dado cuenta que no es casualidad que estas sean algunas de las ideas básicas de este blog).

La persona nos abandono hace siete años, pero el personaje sigue vivo y su legado también.

REFERENCIAS:

1: Eldredge, N. and Stephen J. Gould. 1972. Punctuated Equilibria: An Alternative to Phyletic Gradualism. In Schopf, Thomas J.M. (ed.), Models in Paleobiology, pp. 82-115. Freeman, Cooper and Co., San Francisco.

2: Gould, S.J. and N. Eldredge. 1977, Punctuated equilibria: the tempo and mode of evolution reconsidered. Paleobiology 3 (2): 115-151.

Página no oficial: http://www.stephenjaygould.org/

• Gould, Stephen Jay: “Brontosaurus” y la nalga del ministro : reflexiones sobre historia natural. Barcelona : Crítica, 2009

Quien abra las páginas de este libro maravilloso sabrá, en primer lugar, por qué fue necesario que un ministro británico resultase herido en la nalga izquierda para que Darwin llegase a escribir El origen de las especies. Atrapado por esta fascinante historia, el lector irá disfrutando de otras muchas en las que se habla de dinosaurios, de por qué los teclados de los ordenadores tienen las letras distribuidas de manera absurda e ineficaz, del orgasmo femenino y los errores de Freud, de las maravillas del ornitorrinco, del viaje censurado de Gulliver… Desde luego que Gould pretende entretenernos, pero lo que le importa, sobre todo, es familiarizarnos con la realidad de la ciencia y mostrarnos cuánto importa su conocimiento para nuestras vidas.

- Obras de Stephen Jay Gould en la biblioteca

Amerikalı paleontolog, jeolog, zoolog, evrimci ve bilim tarihçisi olan Stephen Jay Gould, kendi dilinin ve kendi kuşağının en çok okunan popüler bilim yazarlarından birisidir. Yaşamının önemli bir bölümünü Harvard Üniversitesi’nde ders vererek ve New York’taki Amerikan Doğa Tarihi Müzesi’nde çalışarak geçirmiştir. Bu makalede Stephen Jay Gould’un kitapları arasında Türkçeye çevrilenlerin en bilineni, Darwin ve Sonrası – Doğa Tarihi Üzerine Düşünceler (İngilizce: Ever Since Darwin: Reflections in Natural History, 1977) adlı kitabıdır. Ceyhan Temürcü’nün Türkçeleştirdiği kitap, Tübitak tarafından Popüler Bilim Kitapları serisinde bugüne dek 8 kez basılmıştır. TÜBİTAK Popüler Bilim Kitapları tarafından Türkçeye kazandırılan bu eser, evrimle ilgilenen herkesin  okuması gereken çok önemli bir kitaptır.

Gould, Darwinizmin merkez çekirdeğindeki temel kaidelerin genelde fanatik  Darwin yanlılarınca bile doğru düzgün bilinmediğini ısrarla belirtmiş ve bunların doğru anlaşılmasına çalışmıştır.  Gould’a göre evrim, en basit canlıların -sonu insana varacak olan - gelişimini anlatmaz. İnsan, evrimin kaçınılmaz bir sonucu değildir. Benzer şekilde karmaşıklığın artışı ve ilerleme de evrimin temel karakteristikleri olarak tanımlanamaz. Kısacası Gould, bu kitapta eleştiri oklarını doğa tarihinin insan merkezci anlayışına yöneltirken, doğal gerçekliğe dair görüşlerimizi kökten bir şekilde yeniden kavramlaştırmamızı da amaçlamıştır. 1 Bunu yaparken de Darwinizm yönetilen eleştirileri elden geldiğince bilimsel temelde cevaplamış ve oldukça açık yüreklilikle teorinin zaaflarını kabul etmiş, eldeki verilere göre yanlış çıkması olası yönlerini ve genel kabul görmüş dogmaları eleştirmiştir.

Bunları yapmanın Darwinizme  evrimi anlamak  adına bir teori olarak katkı sağlayacağını ve onun bir dogma olarak savunulmasından çok daha etkin bir şekilde karşı teorilere bilimsel bir yaklaşımla cevap verme  olanağı sağlayacağını düşünüyorum. Bunları yok saymanın teoriyi giderek bilimsel manada güçsüzleştirdiği ve teorinin bir dogma halini almasına neden olduğunu düşünmekteyim.  Bu şekilde eleştirileri kabul edip , bunlar üzerine düşünerek cevap vermenin herhangi bir teorinin bilime karşı sorumluluğu olduğu tartışılmaz bir gerçektir. Her felsefi,siyasi ,ilmi görüş ve doğaya ve topluma dair herşey evrimin kaçınılmaz değirmeninde kendini değişen ortama ve artan bilgiye göre adapte etmekle yükümlüdür. Bu şekilde değişime cevap verebilenler   ‘‘ilerleyebilenlerdir.” Bu ilerleme ister bir neslin devamı ister bir düşüncenin devamı olarak algılansın sonuçta gayesel bir içkin nedene sahiptir.. Hayatta kalmak.!

Gould çalışmaları, yazı ve makaleleri üzerinden Darwinizm eleştirisel bakışını yapmaya çalışacağım.Çünkü Gould teleolojik evrimin tam zıttı olan bir görüşün temsilcilerindendi. Teleolojik evrim düşüncesi ile bu düşünceye karşı olduğu şüphe götürmez bir bilim insanının Darwinizmin eleştirisinde bazı ortak noktalarda buluşmuş olmasının anlamlı olduğunu düşünüyorum. Gould sizinde  yakalacağınız gibi iyi samimi bir şekilde teoriyi savunurken ve teorinin temellerini açıklarken bazı ikilemlere düşmektedir. Bundan kurtulmak içinse kelimelere sığınmaktadır.  Bazı yerlerde açıkladığı görüşlerin tersini ima edebilecek önermeleri kullanarak savunma yapmakta yeri geldiğinde ise o açıklamaları yapmamış gibi davranmaktadır. Bunun Gould karakterinin bir sonucu olduğunu kesinlikle düşünmüyorum. Sadece Gould’un eldeki verilerle Darwinizm temellerinin önerdiği yaklaşımın olması gerekeni arasındaki uçurumların sonucunda bu şekilde bir söylem içeriğine düşmek zorunda kaldığını düşünüyorum. Hali hazırda Gould en önemli kuramının ve söylemininde aslında Darwinizmin temel argümanlarını rahatsız edici hatta yanlışlayıcı içeriğide bu görüşümü destekler niteliktedir. (Tıklayınız Punctuated equilibrium)

Böylece Darwin teorisinin doğru anlaşılması onun bilimsel içeriğe yaptığı muazzam katkının anlamlandırılması ama aynı zamanda bu teorinin her teoride var olan zaaf ve yanılgılarını göstermeye çalışacağım.

Bu gerçeğin anlamlandırılmasında, bize holistik olarak katkı sağlamasının yanında, holigan düşünce tutsaklıklarımızın gerçeği anlamlandırmamızın önüne geçmesini önlemesi bakımından da katkı sağlayacaktır. Bu şekilde bir yaklaşımın evrimle ilgilenen herkesin düşünce pratiğine büyük katkı sağlayacağını düşünüyorum. Bu düşüncelerle, sizleri Gould’un kitabı Darwinden sonra’nın önsözünden alıntılarla başbaşa bırakıyorum.

Darwin neden hep zor anlaşılmıştır?

Stephen Jay GOULD

Saygın Amerikalı genetikçi H. J. Muller 1959′da yaptığı bir konuşmada, “100 yıllık Darwin’sizlik yeter artık” diye yakınıyordu. Origin of Species’m {Türlerin Kökeni”) yüzüncü yıldönümünün böylesine kötümserlikle karşılanması birçok dinleyiciyi şaşırtmıştı; ancak hiç kimse, ifade edilen hüsranın haklılığını inkâr edemedi.

Evrim kuramımızın merkezinde yer almasına karşın, sıkça yanlış anlaşılmakta, yanlış alıntılanmakta ve yanlış uygulanmaktadır.

1. Organizmalar değişir ve değişiklikler (en azından kısmen) kalıtımla yavrulara aktarılır.

2. Organizmalar hayatta kalabilecek olandan daha fazla yavru yapar.

3. Ortalama olarak, çevre koşullarına en uygun yönde değişiklik gösteren yavrular hayatta kalır ve ürer. Böylece, yararlı değişiklikler doğal seçilim yoluyla topluluklarda birikir.

Darwin in kuramının temel iddiası, doğal seçilimin, uygunsuzluğun celladı olmakla kalmayıp aynı zamanda evrimin yaratıcı gücü olduğudur. Doğal seçilim uygunluğu da kurmalıdır; her kuşakta rastlantısal olarak oluşan çeşitlilik tayfının en uygun kısmını koruyarak adım adım uyumu yaratmalıdır. Eğer doğal seçilim yaratıcıysa, ilk önermemize iki ek kısıtlama getirmemiz gerekir.

Birincisi, değişiklikler rasgele olmalıya da en azından, tercihlili biçimde uyuma dönük olmalıdır.

İkinci olarak, değişiklikler, yeni türlerin ortaya çıkışındaki evrimsel değişimlere oranla küçük olmalıdır. Çünkü yeni türler birdenbire oıtaya çıkıyor olsaydı, doğal seçilimin yaptığı tek şey kendisinin üretmediği bir gelişimin yolunu açmak için önceki bireyleri ortadan kaldırmak olurdu.  Kısacası, Darwin in basit görünen kuramı bazı inceliklerden ve ek koşullardan yoksun değildir. Yine de, bence kuramın kabul görmesinin önündeki engel bilimsel bir zorlukla değil. Darwin’in iletisinin felsefi içeriğiyle henüz terk etmeye hazır olmadığımız bir dizi kökleşmiş Batı düşüncesine meydan okumasıyla  ilgilidir.

Birincisi. Darwin evrimin amacı olmadığını ileri sürmüştür. Bireyler genlerinin gelecek kuşaklarda temsil edilmesi için mücadele ederler o kadar. Dünya bir ahenk ve düzen sergiliyorsa, bu yalnızca bireylerin kendi çıkarlarını gözetmelerinin rastlantısal bir sonucudur – Adam Smith’in ekonomisinin doğaya uyarlanmış biçimi.

İkincisi. Darwin evrimin belirli bir yönü olmadığını savunmuştur: evrim mutlaka daha yüce varlıklara doğru ilerlemez.

Üçüncüsü, Darwin doğa açıklamasına tutarlı bir maddecilik felsefesi uygulamıştır. Madde tüm var oluşun zeminidir; akıl, ruh ve hatta Tanrı, sinirsel karmaşıklığın muhteşem sonuçlarına verilen adlardan başka şeyler değildir.

Evet, Darwin’den sonra dünya değişti. Ama daha heyecansız, daha sıkıcıya da daha az büyüleyici değil: çünkü doğada amaç bulamıyorsak, onu bizim tanımlamamız gerekecektir. Darwin bir ahlâk düşmanı değildi: yalnızca, karşısında doğa dururken Batı düşüncesinin derin ön yargılarıyla yetinmeye yanaşmadı. Hatta gerçek Darwinci ruhun. Batılı kendini beğenmişliğin gözde bir kanısı olan. Önceden belirlenmiş bir sürecin en yüce ürünü olarak yeryüzüne ve yaşama hakim olmak için yaratıldığımız kanısını çürüterek, tükenmiş dünyamız için bir kurtuluş umudu olabileceğine inanıyorum...2

Kaynakça___

1 Vikipedia Stephen Jay Gould maddesi
2 Darwin ve Sonrası – Doğa Tarihi Üzerine Düşünceler (İngilizce: Ever Since Darwin: Reflections in Natural History, 1977) Önsöz …
Türlerin Kökeni. Onur Yayınları. 5. Baskı. 1996

James Wood (“God in the Quad,” New Yorker 8.31) is not the first to slam the “new atheists” for being the structurally-identical twins of evangelical zealots, we’ve been hearing about “Darwinian fundamentalism” for a long time. The late Stephen Jay Gould used to toss that epithet around a lot. Jerry Coyne has a good reply.

But Wood, while missing the big picture, is not entirely lost in the forest. I like his implicit call for a more spiritually-circumspect atheism. Not being a theist is not at all the same as being uninterested in the meaning of life and the point of existence. Respectable atheists aren’t just nattering nay-sayers eager to declare their antipathies and all that they’re against; they’re actively and enthusiastically for something too. Succinctly, they’re for what Dawkins has called “growing up in the universe”: breaking free, as a species, from the old limiting dependency on external metaphysical support. Different atheists will expound that idea differently, but it’s ultimately about freedom and independence.

So Wood’s still wandering and waiting for his theological rescue in a “fallen world,” and resenting atheists for not doing likewise: “What is needed is… a theologically engaged atheism that resembles disappointed belief.” No. Atheists are not disappointed. What is really needed from them is a compelling account of why they’re not, and why they think none of us should feel lost in an ungoverned cosmos. It’s our home, the universe, whether we share it with a creator or not.

Much to talk about in “Atheism and Spirituality,” come Spring.

Redirected from an article I had written last year:

“If God did exist”, asks the advert for the Alpha course that I see on a regular basis in London tube stations and across buses “what would you ask?” After spending a couple of minutes deciding what I’d ask God (namely, why am I an atheist?) I wonder why Alpha has chosen to present the question with the indecisive subordinating conjunction if. The atheist bus advert, too, adds its own measure of uncertainty: “There’s probably no God. Now stop worrying and enjoy your life.” (I’ve added my own italics for emphasis).

Despite my knowledge of Alpha’s obvious Christian motives and the evident conviction of the likes of Richard Dawkins, who supported and partly funded the atheist bus campaign, both questions, for me, really hit the mark. That is to say uncertainty on the question of God is the only logical conclusion to make.

But why then am I an atheist and not an agnostic? Surely, it could be asked, agnosticism would be the obvious philosophical view to subscribe to? Not the case.

My reasons for being an atheist, unlike many others, do not promptly derive from appeals to science for there seems to be an inherent dead end to any scientific endeavour on matters of God. This has particular appositeness at the moment when debates on how atheists and the religious should treat Darwin reignite, 150 years after the publication of his book On the Origin of Species.

The cosmological argument for example, like the problem of evil, has compelling adherents from both sides. The principle that everything is caused has some people asking who or what caused the first cause, on one side it is God who caused the first cause whereas on the other side the existence of God puts into jeopardy the original principle evoking the question “who caused God?” God, some might say, is not bound to the same physical laws that inhabit the world of phenomena for he is a transcendental being. And of course, though the other side cannot argue this case to be false, they might not accept it to be true.

Similar are the arguments from beauty which could potentially have some asking how such a beautiful universe couldn’t have a designer and, also, some agreeing with the original premise while disagreeing with the sentiment wondering why we have such an obsession with positing an intelligence. The anthropic principle has support from people with arguments that the universe is so fine-tuned to meet the needs of human existence that there must be a God, and arguments that demand to show how lucky we are that humans were able to exist without such an omnipresence.

I view the natural sciences in much the same way; the theory of evolution for example should not be limited to atheists solely, as Richard Dawkins would have it. Dawkins’ atheism is in fact entirely drawn from his belief in science, something that encompassed one of his many debates with fellow atheist and palaeontologist the late Stephen Jay Gould. For Gould the natural sciences might present challenges to certain theistic beliefs, but they cannot rule out the existence of God. The discipline of science covers empirical facts like what the universe is made of and how it works but cannot deal with some of the magisterium (a word that Gould designates for “a domain where one form of teaching holds the appropriate tools for meaningful discourse and resolution” in his book Rock of Ages) that religion deals with. A common error is that scientific pursuit lends itself easily to a worldview, a mistake that Dawkins and the Creationists both have in common.

So my atheism is more Gould than Dawkins in the sense that the natural and physical sciences do not logically assert any one worldview or even answer the question of whether or not God exists. I also feel that religion is a decent contender in the multitude of ethical systems that exist in society, and have nothing against the approach Archbishop Rowan Williams took with his students that he talks about in a recent book by Mick Gordon and Chris Wilkinson entitled Conversations on Religion, regarding the principle of biblical selection, saying “St. Paul didn’t think he was writing the New Testament. He was just writing letters, you know “Dear so and so…”.” The lesson being that Paul was not faultless and didn’t set out specifically to write the most influential text the world has ever seen and will ever see again. He, for this reason, might have been short of the mark in certain specific areas or a product of his time in his personal attitudes, but there are obvious moral precepts there that should be embraced, and even the most hardheaded atheist should remember the religious root in those morals.

All of us, whether religious or not, have perfectly reasonable beliefs that we cannot prove to be true (indeed atheism is the belief in a non-belief in God) in the sense that if someone was to say that the computer with which you are typing on does not exist, though it is not entirely possible to prove that their claim is false, we probably shouldn’t believe it to be true and follow it with the question of how they ever came to reach that conclusion in the first place. The same, I think, goes for belief in God, though I cannot prove true or false the premise, I question the logical and empirical grounds the claim is based upon, and that is why I am an atheist and not an agnostic.

Darwin’s revolution will be completed when we smash the pedestal of human arrogance and own the plain implications of evolution for life’s nonpredictable non-directionality – and when we take Darwinian topology seriously, recognizing that Homo sapiens, to recite the revised litany one more time, is a tiny twig, born just yesterday on an enormously arborescent tree of life that would never produce the same set of branches if regrown from seed. We grasp at the straw of progress (a dessicated ideological twig) because we are still not ready for the Darwinian revolution. We crave progress as our best hope for retaining human arrogance in an evolutionary world. Only in these terms can I understand why such a poorly formulated and improbable argument maintains such a powerful hold of us today.

Stephen Jay Gould, Life’s Grandeur, Vintage, 1997, p.29