This is a slightly unusual blog post for me.  Anyone who knows me will tell you that I have been an avid fan of LinkedIn since early 2007.  I have over 500 connections that are real people with whom I have had some kind of business relationship.  As a business adviser I have been promoting the networking benefits of LinkedIn for a very long time, even before the LinkedIn tipping point took place. 

Now, a good friend of mine has recorded all you need to know in an eBook called LinkedIn Made Easy.  Linda Parkinson-Hardman is selling this book online for the next 30 days as an experiment to test the power of social networking.  In return she is giving away 50% of the profits to charity and giving 50% to her own social enterprise which supports women going through hysterectomies. 

I have downloaded this book, and read it with avid interest.  I have already said, I have been a LinkedIn fan for a long time, I have even participated in Linda’s online social networking course yet, even I have, learnt something I didn’t already know. 

The best bit about Linda’s book is that you can refer to it constantly.  The thing is it takes time to build your profile and even more time to develop yourpersonal brand.  This book is one that you can pick up, and work through her suggestions in your own time. 

So if you are one of those who have yet to tap into the power of the connections you have on LinkedIn, please download this book.  It is only £4.99 and your return on investment (assuming you act on her advice) will be almost immediate.  You will also be taking part in the online social networking study AND donating to some deserving charities. 

To download her book click here:  http://www.whoselinked.com

And whilst you are thinking about it … have a listen to this:  http://www.youtube.com/watch?v=TiYbGsnzG_s

FILME: PERFORMANCE

Título Original: Performance
Gênero: Drama
Duração: 105 minutos
Ano de Lançamento: (Inglaterra) 1970
Estúdio: Goodtimes Enterprises
Distribuidora: Warner Home Vídeo
Direção: Donald Cammell e Nicolas Roeg
Roteiro: Donald Cammell e Anita Pallenberg
Produção: David Cammell e Sanford Lieberson
Elenco
James Fox (Chas)
Mick Jagger (Turner)
Anita Pallenberg (Pherber)
Michèle Breton (Lucy)
Ann Sidney (Dana)
John Bindon (Moody)
Stanley Meadows (Rosebloom)
Anthony Morton (Dennis)
Johnny Shannon (Harry Flowers)
Anthony Valentine (Joey Maddocks)
Kenneth Colley (Tony Farrell)
Laraine Wickens (Lorraine)
Sinopse: Filme que tem uma aura cult por trazer o roqueiro Mick Jagger no elenco, e naquela que seja, talvez, a fase mais criativa de sua carreira ao lado dos Rolling Stones, o início dos anos 1970. Aqui ele faz o papel de um rockstar que se vê em meio a algo inesperado e tenta recuperar seu talento quando um gângster violento e psicótico, precisando se esconder da sua própria gangue, se passa por um visitante e se aloja na casa do músico. Daí em diante, o filme trabalha a tensão que existe entre os dois personagens e suas diferentes posições, ainda que cada um, a seu modo, possua certas excentricidades.

Comentário: muito bacana este filme, com uma atuação diferenciada do Mick.

MÚSICA: STEREO MC’s – CONNECTED

Wat we al enige tijd wisten heeft de groep vandaag officieel aangekondigd op de website: U2 komt volgend jaar met de “360 °”-tour naar Brussel, maar een exacte datum is nog niet vrijgegeven.De band plant verder ook nog concerten in Duitsland, Finland, Denemarken, Rusland, Oostenrijk, Turkije, Frankrijk, Spanje, Portugal en Griekenland.

Ik heb zelf ooit twee doortochten meegemaakt van de Zoo TV Tour, één in Flanders Expo in Gent, een ander concert op de Werchterwei, destijds met voorprogramma van Stereo MC’s en Urban Dance Squad. Ik hoop dat het concert niet valt tussen 5 en 15 juli 2010, want dan zit ik misschien met Urania in Chili en op de Paaseilanden. Maar we gaan ervan uit dat we snel duidelijkheid krijgen, want tijdens het Madonnaconcert op Werchter dit jaar bleek dat we met een redelijk aantal geïnteresseerden zaten voor een eventueel U2-concert in België.

UPDATE

Volgens betrouwbare bronnen staat het U2-concert in Brussel gepland op woensdag 22 september 2010. Zoals verwacht gaat het concert door in het Koning Boudewijnstadion. Alles moet nog officieel worden bekendgemaakt, maar men verwacht daarover snel duidelijkheid. Ook de start van de voorverkoop e.d. wordt binnenkort bekend. Ik kijk er nu al naar uit (zelfs zonder kaarten in handen).

UPDATE 2

Ticketverkoop begint vanaf zaterdag 17 oktober a.s. om 9u ’s morgens. Je mag maximum 8 tickets per persoon bestellen. De prijzen variëren tussen de 30 en 150 euro. Er snel bij zijn is de boodschap. De vorige U2-doortocht in België was binnen enkele uren uitverkocht.

Nasi przyjaciele z niemieckiej wytwórni !K7 być może zbyt długo przebywali na słońcu, albo po prostu mają dobre serca. Dziś rozpoczęła się letnia wyprzedaż, dzięki której możecie dostać nawet do 50% zniżki na wybrane tytuły. Wśród przecenionych płyt znalazły się krążki takich artystów, jak: Metthew Herbert, Swayzak, Tosca, Smight&Mighty, Bomb the Bass, Ursula Rucker, Thievery Corporation, Bozoo Bajou, Terranova, Kid Loco czy Stereo MC’s. Pełną ofertę znajdziecie tutaj. Go get nuts!

If you don’t know about this dude by now, you better ask somebody!
Or get some new fuckin’ music! Here’s a bit of backs…

Quoted from Speldrong The Merciless (in ‘07) on electriqueboutique:
When not working on music videos for Armand Van Helden and most recently the Stereo MC’s, young up-start and Brighton based agent provocateur L-Vis 1990 aka James Connolly can be found making bass fueled dance music made for flying into war.

Tracklist:
01. AM Roots – He Africa feat. Fred Mthembu
02. Rishi Romero – African Forest
03. Geeneus – Yellow Tail VIP
04. DVA – Jelly Roll
05. Conan Liquid – The King
06. Untold – Just For You (Roska Remix)
07. DJ Gregory – Vasefa (Argy Remix Beats)
09. Karizma – Neccessarry Maddness
10. Greena – Tenzado
11. L-Vis 1990 – Hide
12. Tayo – Salvador Riddim
13. L-Vis 1990 – United Groove (MJ Cole Remix)
14. Bok Bok – Ripe Banana
15. Joy Orbison – Wet Look
16. Brackles – Get a Job
17. L-Vis 1990 – Untitled

Direct Link Below to Download VIA Curbcrawlers:
L-Vis 1990 – Mid Summer Mix (August 2009)

I put this shit together hella quick. 15 minutes to put together a 30 minute mix. I skip through the songs to points where I want mix so creating a set is much faster than performing a set. I pretty much made the set and then recorded it all within and hour or so.

I have been looking for new challenges in the sets I put together and I got a lot of things in the works from reggae-rock to Latin music. This mix includes a lot of the alternative music I used to listen to but have neglected in the last few years. So expect more of this genre testing and hopefully you’ll enjoy what I put out.

Guilty Pleasures Vol. 2 (Week of 07.27.09) – Click to Download

Tracklisting:

1. Stereo MCs – Connected
2. Violent Femmes – Blister In The Sun
3. The White Stripes – Icky Thump
4. Colin Monroe – I Want Those Flashing Lights
5. Red Hot Chili Peppers – Californication
6. Linkin Park – Cure For The Itch
7. Maroon 5 – Nothing Lasts Forever
8. Kanye West – Heard Em Say feat. Adam Levine
9. John Mayer – Clarity
10. Aerosmith – Rag Doll
11. Oasis – Wonderwall
12. Beck – Loser
13. Smashing Pumpkins – Today
14. Red Hot Chili Peppers – Under The Bridge

W dniach 30 lipca – 2 sierpnia najlepsi zawodnicy z całego swiata beda walczyc o Grand Prix w Formule Windsurfing podczas piątej edycji AllegroCup w Łebie. Koncertowy line’up to m.in. Stereo MC’s i Kosheen. Wstęp na wszystkie koncerty jest darmowy. Więcej na www.allegrocup.pl

Stereo MC’s to zespół nie do podrobienia. Wypracowali własny i tak bardzo charakterystyczny styl, że stali się ikoną muzyki, szczególnie za sprawą albumu „Connected”, który w swoim czasie osiągnął ogromny sukces. Gdzieś między hip-hopem, acid jazzem i trip-hopem wytworzył się nowy gatunek, który można nazwać po prostu: Stereo MC’s. Na scenie są nie do pokonania. Polacy będą mogli przekonać się o tym już niedługo, bo we wrześniu na festiwalu Tak Tak Summer of Music. Dzięki uprzejmości organizatorów imprezy, mogliśmy zamienić parę słów z Nickiem, Djem grupy i wsłuchiwać się w jego brytyjski akcent.

Kaśka Paluch: Cześć, jak samopoczucie?

Nick (Stereo MC’s): Bardzo dobrze, tylko strasznie tu gorąco.

Tu też (śmiech) przejdę od razu do pierwszego pytania, które jest, jak się możesz domyśleć, na temat albumu „Paradise”. Zacznę od tego, że jestem fanką… wielką fanką albumu „Connected”, który sprawia na mnie wrażenie nieco niepokojącego, „brudnego”, trochę melancholijnego. A „Paradise” jest dużo bardziej optymistyczny, zupełnie inny. Dlaczego tak?

Hm… nie wiem! (śmiech) Tak po prostu wyszło (śmiech). Mam na myśli, że kolejne nagrania nie mogą być takie same. Według mnie jest taka sama różnica między „Deep down & dirty” i „Connected”, jak między tymi albumami i „Paradise”. A następny album, który wydamy w przyszłym roku, będzie z kolei różnić się od „Paradise”, kompletnie.

Ale nigdy jeszcze nie nagraliście tak, powiedziałabym, optymistycznie brzmiącej płyty jak „Paradise”… to mnie zastanawia.

Może byliśmy po prostu bardziej szczęśliwi (śmiech). Ale następny album już taki nie będzie…

Ok, sprawdzę to (śmiech). Przeczytałam, że Stereo MC’s jest zespołem, którego twórczość jest bardzo podatna na otoczenie, na to, co się dzieje dookoła. Biorąc pod uwagę czasy obecne, co może znaleźć się na następnej płycie?

Powiem tak: dużo życia. Wpływają na nas wszystkie te emocje, które towarzyszą nam na co dzień. Kiedy wychodzisz, wsiadasz do samochodu i tkwisz w ulicznym korku trzy godziny, ludzie krzyczą na siebie – takie emocje wpływają na odpowiedni nastrój utworu. Z drugiej strony możesz nagrać coś zupełnie innego po dniu spędzonym w parku na relaksowaniu się. Wszystko może na to wpłynąć. Od najprostszych przeżyć po sytuację na świecie.

Więc chyba teraz, w czasach wielu wojen i agresji, to wszystko może mieć odbicie w Waszej muzyce?

Oczywiście!

Rozmawiamy właściwie z okazji wrześniowego festiwalu Tak Tak Summer of Music w Polsce. Wystąpicie tam – to będzie DJ set czy koncert na żywo?

Koncert, jak najbardziej koncert.

Czyli cały zespół na scenie?

Jak zawsze! Ja przy elektronice, żywe bębny, Rob i dziewczyny na wokalu.

Właśnie. Wasz koncert widziałam niestety tylko na DVD, ale zaimponowało mi to, jak bardzo energicznie podchodzicie do tego, co gracie… cały zespół na scenie jest jedną wielką skompresowaną dawką energii.

Tak, staramy się zrobić dużo hałasu, ekscytować publiczność. Uwielbiamy grać na żywo i kiedy to robimy, chcemy też oddziaływać na ludzi.

Zawsze jesteście tacy energiczni?

Tak, myślę, że tacy po prostu jesteśmy. Jednak wiesz, czasem można być naprawdę zmęczonym, na przykład wtedy, gdy gramy kilka koncertów na całym świecie. Ostatnio mieliśmy dwa koncerty w Rosji, jeden na Słowenii, jeden w Austrii i jeden w Anglii i jest to trochę męczące. Ale kiedy znajdziemy się na scenie, czujemy, że jest to moment, żeby jak najlepiej pokazać swoją pracę. I robimy to.

W moim przekonaniu Stereo MC’s to grupa, która zrobiła spory krok w historii muzyki. Wasz debiutancki album był inny od wszystkiego, co działo się wtedy. Masz podobne poczucie wyjątkowości?

Myślę, że to był czas, kiedy muzyka się zmieniała i to, co nagraliśmy, było jakąś wypadkową wszystkiego, z czym mieliśmy ciągle do czynienia. Ale nie nazwałbym tego czymś wyjątkowym. My tylko nagraliśmy utwory, cała reszta to efekt tego, jak odbierali je ludzie. Więc nazwałbym to po prostu robieniem muzyki. I cały czas staramy się robić to jak najlepiej.

Odnośnie tych „dawnych” czasów – często myślę o tym, że jakieś dwadzieścia lat temu cała branża muzyczna wyglądała inaczej. Lepiej. Wtedy w MTV leciały klipy Stereo MC’s, na przykład, teraz wszystko opiera się na pieniądzach, showbussinessie,. Teraz na MTV lecą same…

… tak, jest w tym wszystkim sporo mediów, telewizji, magazynów, tego zamieszania, ale myślę, że nadal znajdziemy wokół sporo dobrej muzyki. Ciągle komuś chce się robić dobrą muzykę. Trzeba jej tylko poszukać.

Więc może mógłbyś wskazać jakiś konkretny przykład?

Hm… trudno powiedzieć. Pierwsze na myśli przychodzi mi Arctic Monkeys. Podoba mi się to, jaką drogę obrali.

Muszę zapytać cię o jeszcze jedną rzecz, co może wydać się trochę dziwne. Dlaczego nazywacie się Stereo MC’s, skoro macie tylko jednego MC? (śmiech)

Nie mam pojęcia. Rob i ja po prostu nie wiedzieliśmy jaką nazwę wybrać, tylko to nam się spodobało… właściwie, kiedyś też rapowałem. Dlatego chyba „stereo”.

Ok. A więc widzimy się w Polsce?

Jak najbardziej!

18 lipca 2006
Rozmawiała: Kaśka Pluch

25 stycznia 2008, CDQ, Warszawa

fot. Paweł Kwiatkowski (fotomusic.pl)

Myślę, że to był czas, kiedy muzyka się zmieniała i to, co nagraliśmy, było jakąś wypadkową wszystkiego, z czym mieliśmy ciągle do czynienia. Ale nie nazwałbym tego czymś wyjątkowym. My tylko nagraliśmy utwory, cała reszta to efekt tego, jak odbierali je ludzie. Więc nazwałbym to po prostu robieniem muzyki. I cały czas staramy się robić to jak najlepiej. – te słowa Nicka Hallama, które wypowiedział w wywiadzie dla niżej podpisanej, miały opisywać muzykę tworzoną przez Stereo MC’s czy raczej: miały być wytłumaczeniem dlaczego w czasach gdy tak naprawdę królowała Madonna i Genesis, grupa zapaleńców postanowiła zrobić coś zupełnie na przekór, niepokorny hip-hop-funky-trip-hop osiągając jednocześnie niesamowity sukces. Jak zaszufladkować muzykę Stereo MC’s? Najlepiej jako gatunek “Stereo MC’s”.

Jakkolwiek jednak debiutancki album Stereo MC’s pochodzi ze wspomnianego 1989 roku, tak początki grupy sięgają parę lat wstecz. The Head – czyli Nick Hallam oraz Rob B – czyli Robert Birch, obaj z rocznika ‘60, założyli studio i wytwórnię Gee Stret w 1985 roku. Miała ona pomóc im w promocji zespołu, który do tej pory funkcjonował tylko jako tzw. grupa koncertowa, podrożująca z masą teczek i toreb wypełnionych taśmami, do których rapował londyński duet. W uskutecznieniu nagrania pierwszego krążka pomogła współpraca z 4th & Broadway z Nowego Jorku, labelem, który zajął się dystrybucją singli “Move It” i “What Is Soul?” z debiutanckiego albumu “33-45-78″ (ten tytuł jest oznaczeniem prędkości z jaką odtwarzane są płyty winylowe na poszczególnych gramofonach. Nie chodzi tu o bity na minutę (bpm) a okrążenia płyty (rpm). Przykładowo, stare Unitry odtwarzają płyty z prędkością 33 lub 45 rpm. Cały łańcuch tych prędkości na początku powinien mieć jeszcze wartość 16.)

Do Roba i Nicka dołączyli jeszcze DJ Cesare, perkusista Owen If i wokalistka Cath Coffey. Ich utwór “Elevate My Mind” był pierwszym brytyjskim hip-hopowym utworem branym pod uwagę na listach przebojów muzyki R&B w Stanach Zjednoczonych. Pierwszy album przyniósł im popularność, na tyle dużą, by pozwoliła ona współpracować z gwiazdami pokroju Jungle Brothers czy remiksować artystów takich jak U2 i Queen Latifah.

Nic więc dziwnego, że grupa chcąc utrzymać się na fali, dość szybko zdecydowała się na nagrania kolejnej płyty, wydanej już w rok po “33-45-78″, zatytułowanej “Supernatural”. I choć po tej premierze czyli kolejnym sukcesie zespół mógł wybrać się w trasę koncertowa z Happy Mondays, co z pewnościa przyczyniło się do wzrostu jego popularności, nie było to jeszcze to, co mieliśmy dostać w 1992 roku. Pierwsze dwa albumy Stereo MC’s w dużej mierze oparte były na samplach (np. Ben E. King, David Byrne, Brian Eno i Talking Heads w “What Is Soul?” czy Deep Purple i George Clinton w “On 33″ albo sample z utworów Isaaca Hayesa – ulubionego artysty sampulących zespołów, w tym bristolskiego Portishead), i być może właśnie fakt, że “Connected” – bo to właśnie ten krążek wydali w dwa lata po “Supernatural” – od sampli był wolny, sprawił, że album okazał się bezdyskusyjnym hitem na całym świecie. Świeże pomysły – tak w odniesieniu globalnym, jak i wewnątrz zespołu (wspomniany brak sampli, dużo żywych instrumentów), świetne wykonanie i energetyczny żar rozpalany na koncertach wpisały Stereo MC’s na stałe w kanon nowej muzyki klubowej. “Connected” zdobywało najwyższe noty (2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów), ciepłe recenzje, a klip do utworu tytułowego często gościł na wizji MTV (ponieważ to jeszcze czasy, w których MTV była telewizją muzyczną), aż w końcu Stereo MC’s zdobyli nagrodę BRIT Awards dla najlepszej grupy i najlepszego albumu. Singiel “Connected” został wykorzystany w soundtracku filmu “Hakerzy”, zespół dostał też propozycję zrobienia remiksów “Frozen” Madonny i “Jungle Brother” Jungle Brothers.

Grupa wyruszyła na dużą trasę koncertową (choć nie pierwszą). Do koncertowego składu Stereo MC’s zaliczają się też wokalistki Andrea Bedassie i Verona Davis, które wspomagają Cath Coffey, odpadł za to DJ Cesare (dziś Cesare Marcher zajmuje się tworzeniem muzyki do spotów telewizyjnych i gier komputerowych).

Dopiero po ośmiu latach świat zainteresował się zespołem ponownie. 27 marca 2000 roku grupa wydała nakładem labelu !K7 kompilację z kultowej serii “DJ Kicks”, która stała się już swoistym wyznacznikiem wartości współczesnego artysty (wystarczy wspomnieć, że do nagrania takiej składanki zostali zaproszeni także Kruder & Dorfmeister, Smith & Mighty, Thievery Corporation, Nightmares On Wax czy Andrea Parker). Na albumie zmiksowanym przez Stereo MC’s usłyszymy m.in Sofa Surfers czy Red Snappera. Do tego należy jeszcze doliczyć wydany w 1997 roku solowy album Coffey “Wild World” i to by było tyle, jeśli chodzi o wypełnienie kilku lat między wydaniem “Connected” a kolejnym krążkiem Stereo MC’s.

Okazał się nim “Deep, Down & Dirty” z 2001 roku. Nie będę oryginalna w stwierdzeniu, że zespół po nagraniu genialnej płyty stoi przed poważnym problemem przy wydaniu kolejnej, od której słuchacze wymagają co najmniej tak wysokiego poziomu, jednocześnie podchodząc do nowych dokonań bardzo krytycznie i sceptycznie. “Deep, Down & Dirty” wywołał więc burzę w szklance wody, dzieląc fanów Stereo MC’s na tych, którzy zdecydowanie wyparli się złagodzonej wersji ich ulubionej grupy i na tych, którym to niespecjalnie przeszkadzało. Cztery lata później miało okazać się, że “Deep, Down & Dirty” jest wręcz drapieżnikiem w porównaniu z tym, czym zespół poczęstował nas przy okazji albumu “Paradise” wydanego w 2005 roku. Jeszcze nigdy nie nagrali tak mocno acid jazzowej płyty. Zawsze byli kojarzeni z tym gatunkiem, ale przy okazji najnowszego krążka wykorzystali jego najsłodszą odmianę. Innymi słowy – bliżej Brand New Heavies czy Incognito, niż Us3 z pierwszej płyty. Jeszcze inaczej – bliżej Us3 z ich ostatniej płyty [chodzi o "Questions"]! I to właśnie jest w tym wszystkim najbardziej bolesne. Motywy muzyczne, tematy, wokale żeńskie – skądinąd nienajgorsze – konstrukcje utworów, napięcia i rozładowania, brzmienie, barwy elektroniczne wymieszane z żywym graniem – świetnie! Ale to jest Stereo MC’s, goście, którzy z okładki trzeciej płyty wyglądali na nas zza zielonych listków i grzybków! Na „Paradise” jest grzecznie i ciepło – mniej hip-hopu, więcej popu. Kompletnie zagubił się urbanistyczny klimat. Tu w ogóle jest jakiś klimat?*

W międzyczasie, bo w 2003 roku zespół wydał także album retrospekcyjny, o wymownym tytule “Retroactive”, czyli – najkrócej rzecz ujmując – the best of Stereo MC’s. Wydawnictwo warte odnotowania szczególnie dla tych, którzy w ciągu godziny chcą poznać historię Stereo MC’s. W 2006 roku na rynku pojawiło się też pierwsze i jedyne do tej pory koncertowe DVD Brytyjczyków z bonusowym CD zawierającym unikatowe wersje utworów z “Connected”.

Rok temu grupa zagrała na pierwszym festiwalu Summer Of Music, który odbył się w Warszawie. Był to jeden z element trasy koncertowej promującej ostatnie wydawnictwa Stereo MC’s i poprzedzającej prace nad ich kolejnym albumem, który zapowiadają na rok 2007. We wspomnianym wyżej wywiadzie Nick obiecał, że będzie to album inny niż “Paradise”, mniej – jak to określił – radosny. Trzymamy za słowo.

Kaśka Paluch

* cytat z mojej własnej recenzji

dyskografia:
33-45-78 (1989)
The Stereo MCs [EP] (1990)
Supernatural (1990)
Connected (1992)
DJ-Kicks: Stereo MCs (2000)
Deep Down And Dirty (2001)
Retroactive (2003)
Paradise (2005)

oficjalna strona zespołu:
www.stereomcs.com

Jakkolwiek jednak debiutancki album Stereo MC’s pochodzi ze wspomnianego 1989 roku, tak początki grupy sięgają parę lat wstecz. The Head – czyli Nick Hallam oraz Rob B – czyli Robert Birch, obaj z rocznika ‘60, założyli studio i wytwórnię Gee Stret w 1985 roku. Miała ona pomóc im w promocji zespołu, który do tej pory funkcjonował tylko jako tzw. grupa koncertowa, podrożująca z masą teczek i toreb wypełnionych taśmami, do których rapował londyński duet. W uskutecznieniu nagrania pierwszego krążka pomogła współpraca z 4th & Broadway z Nowego Jorku, labelem, który zajął się dystrybucją singli “Move It” i “What Is Soul?” z debiutanckiego albumu “33-45-78″ (ten tytuł jest oznaczeniem prędkości z jaką odtwarzane są płyty winylowe na poszczególnych gramofonach. Nie chodzi tu o bity na minutę (bpm) a okrążenia płyty (rpm). Przykładowo, stare Unitry odtwarzają płyty z prędkością 33 lub 45 rpm. Cały łańcuch tych prędkości na początku powinien mieć jeszcze wartość 16.) Do Roba i Nicka dołączyli jeszcze DJ Cesare, perkusista Owen If i wokalistka Cath Coffey. Ich utwór “Elevate My Mind” był pierwszym brytyjskim hip-hopowym utworem branym pod uwagę na listach przebojów muzyki R&B w Stanach Zjednoczonych. Pierwszy album przyniósł im popularność, na tyle dużą, by pozwoliła ona współpracować z gwiazdami pokroju Jungle Brothers czy remiksować artystów takich jak U2 i Queen Latifah. Nic więc dziwnego, że grupa chcąc utrzymać się na fali, dość szybko zdecydowała się na nagrania kolejnej płyty, wydanej już w rok po “33-45-78″, zatytułowanej “Supernatural”. I choć po tej premierze czyli kolejnym sukcesie zespół mógł wybrać się w trasę koncertowa z Happy Mondays, co z pewnościa przyczyniło się do wzrostu jego popularności, nie było to jeszcze to, co mieliśmy dostać w 1992 roku. Pierwsze dwa albumy Stereo MC’s w dużej mierze oparte były na samplach (np. Ben E. King, David Byrne, Brian Eno i Talking Heads w “What Is Soul?” czy Deep Purple i George Clinton w “On 33″ albo sample z utworów Isaaca Hayesa – ulubionego artysty sampulących zespołów, w tym bristolskiego Portishead), i być może właśnie fakt, że “Connected” – bo to właśnie ten krążek wydali w dwa lata po “Supernatural” – od sampli był wolny, sprawił, że album okazał się bezdyskusyjnym hitem na całym świecie. Świeże pomysły – tak w odniesieniu globalnym, jak i wewnątrz zespołu (wspomniany brak sampli, dużo żywych instrumentów), świetne wykonanie i energetyczny żar rozpalany na koncertach wpisały Stereo MC’s na stałe w kanon nowej muzyki klubowej. “Connected” zdobywało najwyższe noty (2. miejsce na brytyjskiej liście przebojów), ciepłe recenzje, a klip do utworu tytułowego często gościł na wizji MTV (ponieważ to jeszcze czasy, w których MTV była telewizją muzyczną), aż w końcu Stereo MC’s zdobyli nagrodę BRIT Awards dla najlepszej grupy i najlepszego albumu. Singiel “Connected” został wykorzystany w soundtracku filmu “Hakerzy”, zespół dostał też propozycję zrobienia remiksów “Frozen” Madonny i “Jungle Brother” Jungle Brothers. Grupa wyruszyła na dużą trasę koncertową (choć nie pierwszą). Do koncertowego składu Stereo MC’s zaliczają się też wokalistki Andrea Bedassie i Verona Davis, które wspomagają Cath Coffey, odpadł za to DJ Cesare (dziś Cesare Marcher zajmuje się tworzeniem muzyki do spotów telewizyjnych i gier komputerowych). Dopiero po ośmiu latach świat zainteresował się zespołem ponownie. 27 marca 2000 roku grupa wydała nakładem labelu !K7 kompilację z kultowej serii “DJ Kicks”, która stała się już swoistym wyznacznikiem wartości współczesnego artysty (wystarczy wspomnieć, że do nagrania takiej składanki zostali zaproszeni także Kruder & Dorfmeister, Smith & Mighty, Thievery Corporation, Nightmares On Wax czy Andrea Parker). Na albumie zmiksowanym przez Stereo MC’s usłyszymy m.in Sofa Surfers czy Red Snappera. Do tego należy jeszcze doliczyć wydany w 1997 roku solowy album Coffey “Wild World” i to by było tyle, jeśli chodzi o wypełnienie kilku lat między wydaniem “Connected” a kolejnym krążkiem Stereo MC’s. Okazał się nim “Deep, Down & Dirty” z 2001 roku. Nie będę oryginalna w stwierdzeniu, że zespół po nagraniu genialnej płyty stoi przed poważnym problemem przy wydaniu kolejnej, od której słuchacze wymagają co najmniej tak wysokiego poziomu, jednocześnie podchodząc do nowych dokonań bardzo krytycznie i sceptycznie. “Deep, Down & Dirty” wywołał więc burzę w szklance wody, dzieląc fanów Stereo MC’s na tych, którzy zdecydowanie wyparli się złagodzonej wersji ich ulubionej grupy i na tych, którym to niespecjalnie przeszkadzało. Cztery lata później miało okazać się, że “Deep, Down & Dirty” jest wręcz drapieżnikiem w porównaniu z tym, czym zespół poczęstował nas przy okazji albumu “Paradise” wydanego w 2005 roku. Jeszcze nigdy nie nagrali tak mocno acid jazzowej płyty. Zawsze byli kojarzeni z tym gatunkiem, ale przy okazji najnowszego krążka wykorzystali jego najsłodszą odmianę. Innymi słowy – bliżej Brand New Heavies czy Incognito, niż Us3 z pierwszej płyty. Jeszcze inaczej – bliżej Us3 z ich ostatniej płyty [chodzi o "Questions"]! I to właśnie jest w tym wszystkim najbardziej bolesne. Motywy muzyczne, tematy, wokale żeńskie – skądinąd nienajgorsze – konstrukcje utworów, napięcia i rozładowania, brzmienie, barwy elektroniczne wymieszane z żywym graniem – świetnie! Ale to jest Stereo MC’s, goście, którzy z okładki trzeciej płyty wyglądali na nas zza zielonych listków i grzybków! Na „Paradise” jest grzecznie i ciepło – mniej hip-hopu, więcej popu. Kompletnie zagubił się urbanistyczny klimat. Tu w ogóle jest jakiś klimat?* W międzyczasie, bo w 2003 roku zespół wydał także album retrospekcyjny, o wymownym tytule “Retroactive”, czyli – najkrócej rzecz ujmując – the best of Stereo MC’s. Wydawnictwo warte odnotowania szczególnie dla tych, którzy w ciągu godziny chcą poznać historię Stereo MC’s. W 2006 roku na rynku pojawiło się też pierwsze i jedyne do tej pory koncertowe DVD Brytyjczyków z bonusowym CD zawierającym unikatowe wersje utworów z “Connected”. Rok temu grupa zagrała na pierwszym festiwalu Summer Of Music, który odbył się w Warszawie. Był to jeden z element trasy koncertowej promującej ostatnie wydawnictwa Stereo MC’s i poprzedzającej prace nad ich kolejnym albumem, który zapowiadają na rok 2007. We wspomnianym wyżej wywiadzie Nick obiecał, że będzie to album inny niż “Paradise”, mniej – jak to określił – radosny. Trzymamy za słowo. Kaśka Paluch * cytat z mojej własnej recenzji dyskografia: 33-45-78 (1989) The Stereo MCs [EP] (1990) Supernatural (1990) Connected (1992) DJ-Kicks: Stereo MCs (2000) Deep Down And Dirty (2001) Retroactive (2003) Paradise (2005) oficjalna strona zespołu: www.stereomcs.com Stereo MC’s na 80bpm.net: wywiad fotorelacja z Summer Of Music recenzja “Connected” recenzja “Paradise” historia wytwórni !K7

Od premiery poprzedniego albumu Stereo MC’s – fatalnej płyty „Paradise” – minęły już trzy lata, a ja wciąż mam wrażenie, że to było wczoraj. Krążek nie podobał mi się tak bardzo, że aż ryzykując nieuprzejmość podczas wywiadu z Nickiem Hallamem – DJ’em grupy – wypomniałam mu popadanie w pretensjonalność, a przede wszystkim zesładzanie swojej stylistyki do poziomu kilograma cukru. Co ciekawe Hallam zamiast strzelić focha odparł, że kolejna płyta będzie już zupełnie inna.

Nie kłamał. Najnowszy krążek nie jest podobny do żadnego z poprzednich, na całe szczęście nie ma też nic wspólnego z „Paradise”. „Double Bubble” już po kilku pierwszych okrążeniach w odtwarzaczu zaczęło zachowywać się jak ognista kula odbijająca się od ścian pokoju z zawrotną prędkością. Tyle energii Stereo MC’s do tej pory prezentowali tylko na koncertach.

Tym razem postawili na bogactwo brzmieniowe, harmoniczne i melodyjne, nie popadając przy tym w beznamiętność acid jazzowych popłuczyn (jak ostatnio). Rob Birch śpiewa równie dużo, co rapuje, chórki jak zawsze godnie mu towarzyszą, wraz z potężną ilością sampli i instrumentalnych wstawek. A to wszystko jest podtrzymywane przez szybki, połamany beat. Pewne zagrywki formalne przypominają mi – w mniej lub bardziej oczywisty sposób – … wczesnego Fatboy Slima. Trudno o lepszy komplement.

Ciekawie prezentuje się też skryte romansowanie z jamajskim bujaniem, przy czym mam na myśli raczej pulsację i rytmikę niż jakiekolwiek wyraźne nawiązywanie na innych płaszczyznach do reggae czy dubu. Natomiast absolutnym „numero uno”, który dosłownie złożył mi pokój jak domek z kart, okazał się kawałek „Gringo (Ragged & Ruthless)”. Stopniowo rozkręcający się, oparty na mocnym break beacie i melorecytacji Roba i – co najważniejsze – melodyce indyjskich rag, podsumowywany co jakiś czas przez chóralne „fire!” (kojarzące się notabene z podobnie rozwiązanym „refrenem” z utworu „Splifire” The Prodigy, który na pewno wszyscy skojarzą), stał się moim ulubionym na całym albumie.

Jest to utwór jednocześnie podsumowujący całe „Double Bubble” – bogaty konstrukcyjnie, brzmieniowo, melodycznie, z masą nawiązań do trendów współczesnej ambitnej muzyki klubowej przy równoczesnym zachowaniu ducha Stereo MC’s, których tak polubiliśmy na „Connected”. Nie ma w nich już wprawdzie tej drapieżności i zadziorności z lat 90-tych, ale wciąż pozostali ikoną muzyki elektronicznej. Zwłaszcza, że by utrzymać się na fali nowoczesności, tym razem do pracy zaprosili też utalentowanego producenta Tic-Toc.

Być może Tour DJ set Roba Bircha sprawiło, że górę wzięły inspiracje imprezowo-taneczne, jakikolwiek jednak był tego powód, otrzymaliśmy krążek, przy którym nogi same ruszają na parkiet, a przy okazji którego walory artystyczne zaspokoją nawet najbardziej wybrednych odbiorców.

Stereo MC’s zatarli niemiłe wrażenie wywołane przez poprzedni krążek i udowodnili, że wciąż potrafią dać ostro czadu i długo jeszcze w tej dziedzinie będą dzierżyć żółtą koszulkę lidera.

Kaśka Paluch

Być może paru osobom nasunie się do głowy pytanie, o sens pisania recenzji płyty trzynaście lat po jej premierze. Słusznie, moim zdaniem coś podobnego mogłoby być rzeczywiście bezcelowe – ale nie w przypadku takiego albumu jak „Connected”, który złotymi zgłoskami wpisał się w historię muzyki XX wieku i chyba w ogóle historię. Brak jego recenzji to rażący ubytek.
Z pewnością o bardziej spektakularnym wyczynie grupy moglibyśmy mówić, gdyby „Connected” było jej debiutanckim krążkiem. Mimo, że tak nie jest, brytyjski zespół może chodzić z podniesionym dumnie czołem do dziś. A cóż to takiego, to „Connected”? Najogólniej rzecz ujmując: mieszanka melodyjnego rapu z “upalonym” tekstem, położonego na niebanalnym groovie, a nierzadko i podkładach iście trip-hopowych, z towarzyszeniem żeńskich wokali rodem z dynamicznego i porywającego acid jazzu (w zasadzie wypadałoby powiedzieć o „oldschoolowym” stylu acid jazzu, skoro teraz najnowszą płytę US3 też wciska się do tego gatunku). Wcześniej wspomniałam, że „Connected” to nie debiut Stereo MC’s, a to znaczy, że nie po raz pierwszy zaprezentowali tego typu klimaty. O równie soczystym „flow” możemy mówić także w przypadku „33-45-78” z roku 1989 (to jest dopiero oldschool!) czy „Supernatural”, ale wydaje mi się, iż dopiero na trzecim albumie grupa z Londynu osiągnęła apogeum swoich możliwości i pełną dojrzałość. Swoisty szczyt, z którego niestety w następnych latach zaczęła powoli spadać.

Wielki styl „Connected” docenili ludzie z branży – dowodem choćby pojawienie się utworu „Connected” na soundtracku do kultowego (dla niektórych) filmu „Hakerzy”, tudzież na składance wydanej nakładem Circa Records o wiele mówiącym tytule „The Best…Album In The World…Ever!” (obok takich gwiazd jak The Prodigy, Chemical Brothers, Skunk Anansie czy The Future Sound of London) czy wreszcie zaproszenie do nagrania prestiżowej składanki „DJ Kicks” dla niemieckiego labelu !K7.

To album, na którym obok energicznych, bardzo imprezowych kompozycji, w tym samym rzędzie stoją niepokojące, o mrocznej atmosferze utwory jak „Playing With Fire” z intrygującym tekstem. Notabene, jeśli chodzi o warstwę liryczną, to słowa z mrocznym posmakiem znajdziemy także w tej pierwszej (czyli jaśniejszej) grupie kawałków. A wszystkiemu temu towarzyszy idealne wyczucie proporcji i perfekcja w produkcji. To płyta, której można słuchać bez przerwy przez kilka tygodni (testowane) i powracać do niej po kilku latach (też testowane) by znów spędzić z nią kolejne kilka tygodni (i to również). Jest na tyle ponadczasowa, że wciąż tworzy konkurencję dla każdego nowego wydawnictwa i punkt odniesienia do jego oceny. Warto więc znać, warto się na tym wzorować. Dodawać jeszcze, że polecam?

Kaśka Paluch

Urban Fabric Play List LIVE 100.5FM 06-20-2009
Saturday Nights 10:00 – 1:00

On LIVE 100.5 FM
Listen Online: www.live1005online.com
Birmingham’s Modern Radio Station

Phoenix – Lisztomania (Alex Metric Remix)
MGMT – Kids (Soulwax Nite Version Remix)
Acid Girls – Wake Up Feat (Feat Frankmusik)
Muse – Supermassive Black Hole
Asobi Seksu – Familiar Light
O+S – Permanent Scar
Sam Sparrow – Black & Gold
La Roux – In For The Kill (Skream’s Let’s Get Ravey Remix)
Men Like Me – London Town
Yeah Yeah Yeahs – Zero
The Qemists Feat Jenna G – On The Run
Miike Snow vs Peter Bjorn – It Don’t Move Me
Passion Pit – The Reeling (Calvin Harris Remix)
The Glass – Wanna Be Dancin’
Vega – No Reasons
Stereo MC’s – City Lights (Have Mercy Remix)
Computer Club – Bizarre Love Triangle
Dizzee Rascal & Armand Van Helden – Bonkers
La Roux – Bulletproof
Adam Freeland – Under Control (Alex Metric Remix)
Priors – What You Need
N.A.S.A. – A Volta (Feat Sizzla & Amanda Blank)
Chase & Status – Against All Odds
Mos Def – Quiet Dog
Miike Snow – Black & Blue
16 Bit – In The Death Car (Vocal Mix)
Empire of the Sun – Walking on a Dream (Treasure Fingers Remix)
Basement Freaks – Gypsy Breaks
The Sound of Arrows – M.A.G.I.C.

UF Heavyweight Selection
Franz Ferdinand – No You Girls (Zodiac Cartel Mix)
Man Like Me – London Town (Foamo Remix)
Redman – I Hold The Crown (Gigi Barocco Remix)
Don Diablo & Example – Hooligans (Noisia Remix)
Freeland – Do You (High Rankin Remix)
Bass Weazal – Jungle Massive (Original Mix)
Rico Tubbs – It Gets No Better (Udachi Remix)
PuRe SX – Bustin Dubz Feat Nasty Jack (Electric Soulside Remix)
Herve’ – Who Da Champ (Original Mix)
Udachi – Jellyroll
Sub Scape – Transaction
Boltan – Nine To Five (DZ Remix)
SPL – Cobalt (Original Mix)
Kaskade, Deadmau5 – I Remember (Caspa Remix)
**Download the Heavyweight Selection Here**
http://soundcloud.com/urbanfabric/uf-heavyweight-selection-06-20-2009/download

Urban Fabric with Ken Webb Saturday Nights on LIVE 100.5 FM

Betafestival.com July 25th Birmingham, Alabama USA

Birmingham's Mondern Radio Station LIVE 100.5FM

Vom 10. bis 12. Juli finde wieder das Splash!-Festival statt.

Live zu erleben  sind u.a.: Alter Ego, Boys Noize, Clueso, D.I.M., Deichkind, Dizzee Rascal, Frauenarzt und Manny Marc, K.I.Z., Kid Cudi, Madcon, Method Man & Redman, Mos Def, MSTRKRFT, Q-Tip, Samy Deluxe, Stereo MCs, The Streets…

Aus diesem Anlass verlost Ortofon auf www.ortofon.de 10 VIP Tickets. Deadline ist der 29.06.2009.

Viel Spaß und Erfolg!

Urban Fabric with Ken Webb 06-06-2009
Saturday Nights 10:00 – 1:00

On LIVE 100.5 FM
Listen Online: www.live1005online.com
Birmingham’s Modern Radio Station

Dizzee Rascal & Armand Van Helden – Bonkers
Stereo MC’s – City Lights (Have Mercy Remix)
The Faint – The Geeks We’re Right (DIOYY Remix)
The Qemists Feat Wiley – Dem Na Like Me
The Temper Trap – Science of Fear (Herve’s Remix)
Passion Pit – The Reeling (Calvin Harris Remix)
Miike Snow – Peter Bjorn & John – It Don’t Move Me
Miike Snow – Animal
Phoenix – Lisztomania (Alex Metric Remix)
The Glass – Wanna Be Dancin’ (Radio Edit)
Vega – No Reasons
Basement Freaks – Gypsy Breaks
Babylon System – Get On Up
Marina and The Diamonds – Seventeen
O+S – Permanent Scar
The Sound of Arrows – M.A.G.I.C.
Priors – What You Need
Friendly Fires – Skeleton Boy (Grum Remix)
Men Like Me – London Town (Foamo Remix)
The Bloody Beetroots Ft. Steve Aoki – Warp 1.9
Boy Crisis – Dressed to Digress (Nero Remix)
La Roux – Bulletproof
Adam Freeland – Under Control (Alex Metric Remix)
16 Bit – In The Death Car (Vocal Mix)
Oh Snap! – Everyone’s a DJ
Acid Girls Feat Frankmusik – Wake Up

UF Heavyweight Selection
Kelevra – Love You So (Feat Kop Out) (Original Mix)
The Funk Out – Sound Boy Killa (Original Mix)
Dub Frequency – Whoop! Whoop! (Original Mix)
Men Like Me – London Town (Foamo Mix)
Freeland – Do you (High Rankin Remix)
Mixhell – Boom Da (Crookers Remix)
Robophil & The Beatmaniac- Bright Lite (Old School Mix)
Luckism – Shoot Dem’ Soundboi (Mikix The Cat Remix)
Rico Tubbs – Boom Riddim (Original Mix)
D-Jastic -Funky Music (Extended Mix)
ChewFu – @iamdiddy DiddyBop (Refix)
Pure SX – Bustin Dubz Feat Natty Jack (Electric Soulside Remix)
Star Eyes – Disappear (Mikix The Cat Remix)
Udachi – Jellyroll
Guns & Bomb’s – Riddle of Steel (12th Planet & teaLong Remix)
**Download the Heavyweight Selection Here**
http://soundcloud.com/urbanfabric/uf-heavyweight-selection-on-live-100-5fm-06-06-2009/download

Urban Fabric with Ken Webb LIVE 100.5FM

Betafestival.com July 25th Birmingham, Alabama USA

Eergisteren sloeg Herman Schueremans de muziekwereld met verstomming door mede te delen dat Milk Inc. Rock Werchter zou afsluiten in de Marquee, omdat The Flaming Lips hadden gecanceld. Het lag dan ook in de lijn der verwachtingen dat het verzuurde reacties zou gaan regenen de voorbije dagen. Voor de verstokte festivalganger is Milk Inc. absoluut ‘not done’. En niet alleen omdat je zo moe wordt van ‘die handjes’ die je in de lucht moet steken.

Toch komt dit bericht niet helemaal als een verrassing. Tot nader order blijft Werchter een beetje het muziekfestival voor de gevestigde waarden, sporadisch aangevuld met opkomend talent. Milk Inc. draait ondertussen alweer 10 jaar succesvol mee in het muziekwereldje én is daarmee onmiskenbaar een vaste waarde geworden. Mij kan het persoonlijk niet bekoren, maar zes uitverkochte concerten in het Sportpaleis vorig jaar: buiten Clouseau zijn de Vlaamse artiesten die dit kunnen verwezenlijken op minder dan één hand te tellen. Je moet het toch maar doen! Petje af!

Wie op muzikale ontdekkingstocht wil kan beter uitkijken naar de jaarlijkse festivals in Dour of op de Pukkelpopwei in Kiewit die (laat ons eerlijk zijn) toch meer de muzikale meerwaardezoeker wil bereiken. Pukkelpop sla ik bijvoorbeeld nooit over, niet alleen omdat het lekker dichtbij is. Maar tevens omdat je daar een betere staalkaart krijgt van wat er zo al beweegt in muziekland.

Omdat ik de beroerdste niet ben ging ik op zoek naar enkele pro’s en contra’s voor de hele Milk Inc. historie. Waarom past die groep wél op Werchter? Of waarom juist helemaal niet? En ik brei er exclusief nog een mooie slotconclusie aan vast. Alstublieft! We beginnen onmiddellijk met de minpunten.

Het grote manco aan hun muziek voor mij persoonlijk (voor de liefhebbers is dit ongetwijfeld hét grote pluspunt) is het feit dat het allemaal zo herkenbaar, zo makkelijk, zo tam klinkt. Je hoeft maar een paar noten te horen of je weet het al: alweer zo’n typisch Milk Inc. deuntje. En dat terwijl er in ons Belgenlandje zoveel betere dance-muziek is: Praga Khan, Sweet Coffee, The Subs, Front 242, The Neon Judgement, … om maar enkele voorbeelden te noemen. En in mijn laatste kritiekpunt komt de muziekliefhebber in mezelf het meest naar boven: ik heb absoluut geen moeite met het feit dat meer en meer mainstream muziek aan de oppervlakte komt op festivals. Bepaalde artiesten verkopen nu eenmaal goed en ook hier geldt het credo ‘Klant is koning’. Maar wil Rock Werchter in de toekomst zijn reputatie van ‘beste festival ter wereld’ in ere houden dan mag men de lat vooral niet té laag leggen. Dit jaar Milk Inc. Volgend jaar 2 Fabiola? Als dat maar geen trend wordt! Het is niet omdat Werchter ook dit jaar moeiteloos uitverkoopt dat je eens kan gaan ’stunten’. Volgens mij pikken festivalgangers niet alles, dus voorzichtigheid blijft geboden.

Waarmee we meteen bij de pluspunten belanden. De herkenbaarheid van Regi’s nummers is zó groot dat de sfeer er meteen goed inzit. Er mag nog 65.000 man naar Metallica gaan kijken, de overige 5.000 (als het er niet meer zullen zijn) bouwen gezellig een feestje in de Marquee. Gegarandeerd! Om het met de lichtjes gewijzigde woorden van bekend dorpsfilosoof Walter Grootaers samen te vatten: ‘Milk Inc. is als een jokari, hoe harder je erop slaat, hoe sneller ze terugkomen’. En dan vergeten we gemakshalve nog het feit dat de groep elke pensenkermis, parochiezaal, gemeenteplein of cultureel centrum moeiteloos vol laat lopen. Omdat ze nu eenmaal makkelijk ’ambiance’ in de keet krijgen, zelfs hun grootste kritikasters zullen dat beamen. Hun muziek mag dan wel de noemer ‘commercieel, inspiratieloos en goedkoop’ meekrijgen, maar dan blijft de vraag: ‘als het allemaal zo makkelijk is wat ze doen, waarom hebben ze dan zo weinig concurrentie in hun segment? Waarom komt er dan niemand op het lumineuze idee om hun concept gewoon straffeloos te kopiëren? Of is het dan toch niet zo makkelijk als het in eerste instantie lijkt?

Normaal zou ikzelf hier de grootste kritikaster moeten zijn van deze groep, maar laat ik voor één keer eens tegen de stroom in zwemmen. Dus doe voor één keer die oog -en oorkleppen af en ga gewoon naar Rock Werchter om je te amuseren. Er is niets zo ergerlijk als hokjesdenken en veralgemenen. Ik doe daar zelf ook aan mee, ik ben allerminst te beroerd om dat toe te geven. Muziekpuristen gaan altijd blijven bestaan en je kan nooit voor iedereen goed doen. Ik herinner me zo twee gevallen waar ik me destijds enorm aan heb geërgerd. In mei 1993 stond ik tijdens de Zoo TV Tour van U2 op de Werchterwei. De twee voorprogramma’s Stereo MC’s en Urban Dance Squad werden toen door het publiek van de eerste tot de laatste minuut uitgefloten. Ik waande me precies in een vijandig voetbalstadion. Absoluut respectloos! En het tweede geval was de I Love Techno-editie van 2007 toen men het lef had om tussen al dat technogeweld Klaxons, een overigens fantastische rockband met rave-invloeden, te programmeren. De technopuristen maakten er toen ook een heel ’spel’ van, terwijl het eigenlijk ‘no big deal’ was.

Of Herman Schueremans gelijk heeft zal na begin juli wel weer duidelijk worden. Maar het siert hem alleszins dat hij niet zo bekrompen is om geen risico’s te nemen. Misschien moet die ‘kerktorenmentaliteit’ er bij bepaalde festivalgangers eens uit. In plaats van kritiek te geven kan je ook opteren om niet te gaan of om andere keuzes te maken, zonder dat met veel bombarie kenbaar te maken. Voor elke tegenstander ga je ongetwijfeld een voorstander vinden. De toekomst zal m.a.w. uitwijzen of het een geslaagd ‘experiment’ was.

UPDATE

Het experiment met Milk Inc. ligt sinds afgelopen weekend achter ons. Naar het schijnt geen ‘rotte tomaten’ e.d. naar hun hoofd geslingerd gekregen. Alle pussies die dat idee nogal zagen zitten hebben bewezen dat ze totaal geen kloten aan hun lijf hebben. Of ze zijn tot inkeer gekomen, dat kan natuurlijk ook. Naar het schijnt bracht de band het er nog vrij aardig vanaf. Dus geen massale uittocht richting Metallica. Dat de sfeer tijdens Milk Inc. erin zat bewijst dit fragmentje.

this was the jam back in the day!  it’s actually on a couple of my ipod mixes now.  this is definitely one of my go-to jams from the early 90’s.

gonna get myself / gonna get myself / gonna get myself connected

and for those of you who want some sort of devotional thought to go along with today’s friday throwback…

ahhhhhh…welllll….

in john 15:5… (right!)…

Jesus said… (c’mon talk about it!)…

“i am the vine…” (yeah he did!)

“you are the branches…” (alright now!)…

“if a man remains in me and i in him…” (make it plain, make it plain!)…

“he will bear much fruit” (you’re talkin’ right preacher!)…

“apart from me…” (well!)…

“you can do nothing!” (nothing!)

somebody touch your neighbor and say, “neighbor!” (neighbor!)

get yourself connected! (get yourself connected!)

happy friday everybody!

(ps – sorry for the weird ‘new world order’ tag at the front and annoying ’subscribe’ button on the screen. this was the only version i could find that i would embed in the blog.)