En ik die dacht dat vorige week zich als een drukke week aankondigde! Op woensdag hadden we een optreden van Jack Peñate, op donderdag hadden we free tickets voor de Red Bull Soundclash tussen Stijn en A Brand, vrijdag zaten we op een theatervoorstelling en zaterdag stond er een kwis op het programma.

Deze week staat ook aardig volgeboekt. Dinsdag is er op het werk een lezing van Luc Van Esch over de Zonderik, ons Zonhovense streekbier, donderdag gaan we naar Daan kijken, vrijdag naar Fennesz en zaterdag naar Finn.. De kwissen steken we een drietal weken in het vriesvak. Al een geluk dat we concerten e.d. tot het culturele leven rekenen, anders zou ik bijna geneigd zijn om de normale werkweer hier als ‘ontspanning’ te omschrijven.

Where are those updates?

CHECK\\

http://www.metvriendelijkegroeten.muswie.be/

Ok om een lange Twitterdialoog samen te vatten:
Stijn werkt bij Nomadesk. Dat is Nomadisk van vroeger.
Ik ben in het bezit van een Nomadisk gum. (Lang verhaal hoe ik daaraan kom). Een collectors item.
Stijn wil die van mij (of wil dat ik toegeef dat ik hem -potentieel- zou afgeven), maar dat krijgt hij niet zonder er moeite voor te doen.

Dus wat deed hij vandaag?
Mijn adres opzoeken en een Nomadisk USBstick in mijn brievenbus droppen.

En ik moet toegeven: het maakte mijn dag!
Want nu heb ik een tweede Nomadisk collectors item!

Of ik mijn gom zou afgeven? Neen, de poging kwam aardig in de buurt, maar ik leg de lat hoog!

Vanmiddag was het weer een groot zwemfeest in de tuin. Stijn en Pien en onze kids genoten van al het water. Maar wat ligt daar: een duikbril? Die wil Stijn wel even proberen, ja hij past

… Stijn.
Jawel, ik besef dat dit het moment is dat mensen gemakkelijk mijn blog zouden kunnen wegklikken door een overdosis Stijn, maar dit is nu eenmaal waar ik mee bezig ben op het moment qua foto’s.

Ik ben namelijk net begonnen met het idee voor een (simpele) reeks. De bedoeling is dat ik een paar artiesten aanspreek om een portret van hen te kunnen maken. Die zou ik dan steeds naast een concertfoto van hen plaatsen. De muzikant op het podium vs. de mens in het echte leven.
Bij sommige artiesten is het verschil natuurlijk helemaal niet groot, maar ik ben ook van plan om een coverbandjes te zoeken met enorme pruiken en verkleedkleren enzo om een beetje contrast te maken met de ‘gewonere’ artiesten. (Tips zijn altijd welkom!)

Maar mijn eerste artiest was dus Stijn. Als de vriendelijkheid zelve vond hij het helemaal geen probleem om even wat tijd voor mij uit te trekken. Het leukste en makkelijkste was om het portret te maken op de dag van een concert. Daarom trok ik vorige vrijdag naar het (voor mij) verre Kontich, waar het gratis mini-festivalletje De Zomernachten doorging. Gewapend met mijn 350D, 70-200mm f2.8 L IS USM,  50mm f1.8 en m’n holga ging ik naar het gemeentepark van Kontich.

Kontich had niet meteen speciale locaties die konden dienen als achtergrond, dus we gingen maar voor simpele achtergronden zoals een houten fietsenhok en een bakstenen muur Ik had op voorhand al het idee om vrij veel met m’n holga te werken: ik vind het toch wel een leuk toestelletje, en de kleurflitsjes kunnen toch wel iets speciaals geven aan een gewoon portret..
Na een paar foto’s te maken met mijn holga liepen we verder. Maar veel verder zijn we niet geraakt: mijn lieftallige holga sprong open aan de sluiting… Aangezien hij rond m’n nek hing, en het touwtje dus langs één kant loskwam viel hij op de grond, en pats de achterkant vloog eraf!
Na een kleine hartstilstand heb ik m’n filmpje vlug doorgedraaid in de hoop dat de eerste foto’s niet belicht werden…
Ik heb dan even tijd moeten nemen om m’n holga terug in elkaar te steken, waardoor er weer wat minder tijd overbleef om foto’s te nemen.

Toen ik later alleen in het park zat te kijken naar mijn digitale opnames besefte ik dat ik maar 14 digitale foto’s had genomen. Dat was een beetje paniek voor mij, maar uiteindelijk bleken de meeste goed te zijn (allé, ik bedoel: goed belicht en scherp). Ik hoop natuurlijk dat er van mijn holga-rolletje een paar supertoffe komen, maar ik reken er absoluut niet op.
Enfin, dit zijn de digitale foto’s die ik reeds bewerkt heb:

De bedoeling was wel om ze simpel te houden, maar ik ben wel een beetje bang dat ze té simpel zijn…Wat denken jullie?

Verder heb ik ook nog een foto van het optreden zelf waar ik wel content van ben. ‘t Is een beetje stom, ik heb wel nog andere leuke foto’s van het optreden zelf, maar het was zo’n slechte belichting dat ik constant naar ISO800 moest gaan, en op het klein lcd-schermpje denk je dan wel dat alles er goed uitziet, maar op de computer is het dan één groot ruis-festival.

Bonjour Dour. We hebben het slechts enkele keren gehoord, ook al was het een inkopper. Intussen was de kleur van het gras al behoorlijk verbleekt en begonnen de koppen en de rest van de ledematen behoorlijk zwaar te wegen. Het was aan de talloze bands om de vermoeidheid te verjagen.

(meer pics)

Om wakker te worden moest je niet echt bij Malibu Stacy (Last Arena) zijn. Razend populair over de taalgrens en ook best wat leuke popsongs. Maar het was allemaal een beetje te braaf en dus al gauw vervelend. Al kan dat uiteraard ook aan ons liggen.

(meer pics)

In La Petite Maison dans la Prairie werd de slaap dan weer wel uit onze ogen geblazen. Met songs die op het kruispunt lagen van de wegen die door folkies en psychedelici bewandeld werden, wist Arbouretum een pakkende set neer te planten. De teksten zijn verhalend en niet meteen optimistisch. De muziek is lang uitgesponnen, omvat dubbele gitaarsolo’s over een diep grommende ritmesectie. Soms werden de nummers minutenlang gerekt om de spanning te laten doordringen. Dit was een intens hoogtepunt van een groep die – en misschien maar goed ook – waarschijnlijk nooit de commerciële doorbraak zal kunnen forceren. Maar zo lang ze op dit niveau blijven musiceren, kan ons dat geen barst schelen.

(meer pics)

Smetteloos wit was de outfit waarmee Stijn de Dance Hall wist te verblinden. Opnieuw bewees hij een rasentertainer te zijn die de zaal met ogenschijnlijk sprekend gemak uit zijn gouden handen deed eten. De muziek kwam grotendeels uit de stapel doosjes die hij bij zich had, maar daar stoorde enkel een kniesoor zich aan. Met een uiterst funky festivalset met ook een nieuw nummer tussen de hits was dit een genoegen om naar te kijken.
Dansjes over het hele podium, het publiek Lang Zal Ze Leven laten zingen voor een jarige, niets was hem te veel. Uiteindelijk moest zelfs zijn designerhemd eraan geloven. Deze hooggehakte jongen pakte de tent professioneel in en leverde die weer af inclusief rood strikje.

(meer pics)

Erg veel verschil met het optreden in de Botanique eerder dit jaar was er niet, maar desondanks bleef het een genoegen om The Gaslight Anthem aan het werk te zien. Op ‘The ’59 Sound’ staan dan ook zo goed als geen missers en heel wat kijkers brulden de teksten van begin tot einde mee.
De combinatie van potige rocksongs met de voeten stevig in de punk verankerd en de aan Springsteen referende teksten werkte dan ook perfect. Bovendien hadden de heren op gewiekste wijze stukjes It’s A Man’s Man’s Man’s World, Stand By Me en Purple Rain in hun set gesmokkeld.
Ook nu leek de set soms een beetje in te zakken, maar dat werd dan achteraf (prachtige versie van The Backseat als afsluiter) weer ruimschoots goedgemaakt. Hoe dan ook blijven wij verknocht aan The Gaslight Anthem.

(meer pics)

Aanvankelijk leek het niets te worden met het optreden van Esser. Jawel, branie genoeg en de looks ontbraken al evenmin. Maar de songs leken niet uit de verf te komen. Geleidelijk aan kroop de eigenzinnige mix van pop, soul en dansmuziek toch onder je huid zodat dit optreden alsnog geslaagd kon worden genoemd. Aan lef ontbrak het deze snaak duidelijk niet. Ben Esser eigende zich het podium toe als was het zijn natuurlijke biotoop. De ene rocksong volgende de volgende popsong op. Afsluiten met single Headlock en de klus was geklaard. Jeugdige klasse.

(meer pics)

Het voelde een beetje vreemd aan. De eerste keer dat Gong (Magic Tent) optrad in België was in 1969. Drie vierden (en dat is nog een erg voorzichtige schatting) van de aanwezigen op dit festival was toen nog niet eens geboren. Maar blijkbaar hebben de geestesverruimende middelen Daevid Allen enkel wat gekker gemaakt, want fysiek kon hij nog prima mee met de jeugd. Tegen een achtergrond van wacky tekenfilmpjes en projecties speelden vier generaties muzikanten een volledig geschifte set. Van aan vroege Pink Floyd refererende rocksongs werd overgeschakeld op gedichten (voorgedragen door een al even bejaarde Gilly Smyth) waarna dan weer een dwarsfluitsolo werd ingezet. Om maar te zeggen dat deze show meedingt naar de originaliteitsprijs van deze editie. En dan hebben we het nog niet eens over de kostuums gehad. Alleen was het bij momenten moeilijk om je aandacht er voortdurend bij te houden. Het publiek was er in elk geval wild van.

Levende legendes krijg je nu eenmaal niet elke dag te zien. Het was dan ook logisch dat wij voor de Red Frequency Stage stonden toen Sly & Robbie samen met Bitty McLean daar hun opwachting maakten. Dit olijke ritmeduo heeft een kamer vol riddims bij elkaar gespeeld en zijn verantwoordelijk voor het geluid van meerdere, legendarische reggae-albums. Bitty McLeans zuikerzoete stem zorgde voor de lovesongs, daarbij occasioneel bijgestaan door Robbie Shakespeare. Het plein voor het podium veranderde dan ook in een gigantische dansruimte. En uiteraard mochten Sly & Robbie hun respectievelijke kunsten tentoonspreiden.

Dat Pet Shop Boys (Last Arena) iets specials voor ogen hadden, was al duidelijk aan de vierkante blokken die de hele dag aan de zijkant van het podium hadden staan blinken. Toen het eindelijk zover was, bleek de show niet meer dan een mooi georkestreerde (dat wel) aaneenrijging van videoclips. De vierkante blokken fungeerden als videoscherm en als leuke gadgets tijdens een greatesthitsshow. Maar daarvoor waren wij nu eenmaal niet naar Dour gekomen. Een knusse huiskamer met een behoorlijke televisie leek ons daarvoor meer geschikt zodat wij algauw het hoofdpodium achter ons lieten om betere oorden op te zoeken.

Waar het spektakel op het hoofdpodium eerder digitaal aandeed, was wat er zich afspeelde in La Petite Maison dans la Prairie veel meer organisch. Emmanuel Lundgren en zijn I’m From Barcelona zetten daar een heerlijk feestje op touw. Het is op zich al indrukwekkend om veertien  (!!) mensen een podium te zien bevolken: blazers, gitaren, bas, drums, toetsen en uiteraard het koor. Hoewel de klankbalans niet echt helemaal goed zat, wist dit combo wel van meet af aan de sfeer erin te brengen. Daarvoor waren de tientallen reuzeballonnen niet eens nodig geweest, al was het wel een aardig toemaatje. Lundgren nam zijn band op sleeptouw doorheen hun (nog vrij beperkte) oeuvre en de hele tent ging maar wat graag mee. Het feelgoodgehalte van dit optreden lag erg hoog en het was dan ook met een bijzonder goed gevoel dat wij de derde dag afsloten.

Ook de derde dag was erg geslaagd te noemen. De katers werden vakkundig weggewerkt door een aantal prima optredens. Nu enkel nog dag vier overleven.

Copyright : daMusic

Vrijdag ben ik nog maar eens naar Stijn gaan kijken. Ik voel me net weer een puber die zijn favoriete groep door het land volgt, maar hé, those were the good days hé Dus ik genoot er echt wel van om naar Heist te trekken voor het optreden en om nog wat meer foto’s te nemen. Ik had na Stijn graag nog een stukje Magnus gezien, maar de nmbs dacht daar anders over

Enfin, hier dus nog wat foto’s! Concertfotografie begin ik trouwens echt wel leuker en leuker te vinden..

PS: Ik weet dat de tweede niet scherp is (voor we die discussie weer beginnen ), maar ik vond het een leuke sfeerfoto.. Moest ie niet bewogen zijn had ie volgens mij niet dezelfde dynamiek… Dus dat was een bewuste keuze
En tussen de twee laatste kan ik niet kiezen

Het is weer Gentse Feesten. De meeste fotobloggers gaan dan straatfoto’s maken, maar da’s niet zo m’n ding…
Ik ben dus maar een kijkje gaan nemen naar Stijn, op 10 days off. Stijn is zowat de beste one-man-electro-band die je je kan voorstellen. Ik zag ‘m al op Polsslag, en was toen meteen verkocht.
Natuurlijk ging ook het fototoestel mee naar de Vooruit, en heb ik véél foto’s gemaakt. Ondanks de slechte lichtomstandigheden (massa’s tegenlicht) zijn er toch een paar leuke foto’s bij vind ik.

A tegnapi éjszakát sikerült úgy átvészelnem h nem feküdtem le aludni Reggel 7-ig fent voltam. Tzupival és Pythonnal flashelgettünk a gyakorlóteremben…

A nap híre h Rike egy nagyon kedves ismerőse, akivel én is találkoztam két éve, Athénban, Stijn (ejtsd: sztéjn), egy belga focilabdákkal zsonglőrködő srác, megtalálta Pythont h jönne a magyar találkozóra Meg is beszéltük rögtön a hogyant és a mikort – fel is ismertük egymást Rike: Stijn üdvözletét küldi :):) Augusztus végén találkoztok!!

Felép majd a Gálán, tart workshopot…

Úgy örülök. Olyan jó h híre megy a mi kis 100-150 fős családias convention-ünknek is Érdemes csinálni.

Éjszaka teljesen hülyék voltunk, jó volt Ennyi baromságot még senki nem hordott össze… Tzuék reggel 4 körül elmentek aludni, én még utána leültem netezni, átgondoltam, mit kell megbeszélni még a spanyolokkal meg a németekkel… Aztán az info sátorból kifelé jövet még belefutottam a szrevezőkbe, köztük Jörggel. Fasza volt reggel 6kor a spanyol nyelvlecke Imádom őket, teljesen őrültek

Valamikor 7 körül feküdtem le, már felkelt a nap, nem volt olyan hideg.

1kor keltem, szokásos készülődés, reggeli, kávé… Aztán Tzuval résztvettünk Ronan haverjának, Evannek a bodypopping workshopján. Ha valaki nem ismeri, ez olyasmi, mint az electric boogie, csak sokkal lágyabb mozgás. A lényege a különböző testrészek izolációja. Vicces volt

Ronan is üdvözli az otthoniakat: akik ismerik, vegyék ezt nyugodtan magukra

Megyek megbeszélésre…. mindenkiket szépeket innen Baszkföld fővárosából

Emar, Farah, Patricia, Stijn, Isa, Farijn, Shine (met whoopie cushion)

Ze waren zooooo excited…Isa zei: “We hebben een sleepover aan boord van een vliegtuig.”  Ik denk dat ze wel 100 keer op en neer hebben gelopen in het vliegtuig. En dat ondanks dat ze volop konden chatten op hun DS…the hi-tech life of modern kids. En gelukkig maar, anders was ik nu allang opgesloten in een krankzinnigengesticht. Voorbeeldig gedrag hadden ze. Farijn leek wel een beetje ziek te gaan worden -verstopte neus en beetje last van haar oor en koud- maar het verergerde niet. Er waren verschillende zieke mensen, waaronder twee kotsende kids, aan boord. Ik was blij dat we al die vitamine hebben geslikt sinds maart.

Ze sliepen zo’n 4 uurtjes. Shine op zijn knieen op de grond en zijn buik en hoofd op de stoel…ik was vergeten een luier voor hem in mijn handbagage te pakken, dus wel vijf keer moest hij van mij gaan plassen…dus als hij later een issue heeft met plassen dan weten we tenminste waar hij het vandaan heeft, right? Farijn gaf die rotte stoel op en ging maar op de grond slapen…Gelukkig ging dat goed, want Shine heeft dat een keer gedaan van Kaapstad naar Ned en heeft toen een vreselijke allergie gekregen en ’stond in brand’ met een rode huid, echt om het uur of zo.

Patricia, Emar en Isa gingen naar Kijkduin. We halen ze na een week op om naar Parijs en Tigne te gaan.

Loutje laat Papa niet los...

Wij werden zelf opgehaald door Alex en Loutje, en hebben gezellig bij Tante Isabelle echte franse broodjes van de franse bakker gegeten. Ze was druk aan het voorbereiden want dezelfde dag gingen ze al naar Frankrijk rijden. We ontmoeten hun in Tigne. Loutje is absoluut een lekker snoepje…zo schattig en cute…En Shine was helemaal weg van Khaki, hun baby poesje.

Daarna naar Durgerdam, waar de arme Ferrari netjes buiten stond…die moest plaats maken voor ons bed…en er zes dames rondrenden die waren blijven slapen bij Dushi.

Dushi is heel groot geworden, haar rekenen is niveau eind brugklas terwijl ze nu pas naar groep 7 gaat en Youri gaat al naar het VWO… met topgeweldige CITO resultaten. De kids hebben een beetje gezwommen…unbelievable but true en toen heeft Chris ons meegenomen met de boot.

Precies waar Shine's vingers nu zitten daar klapte later dat deurtje op...

Arme Shine kreeg zijn vingers tussen een deur. Hij zag sterren. Het is een vreselijke wond. Ik heb precies zo een gehad toen ik klein was en de wind een deur dichtblies met mijn vingers ertussen. We werden teruggebracht zodat Tante Toine hem kon behandelen. Ik dacht dat hij stitches zou krijgen, maar dat hoefde niet, zei Dr. Toine…arm ding heeft altijd pech.

Getting ready to leave

Een foto van Shine’s vinger voor degenen met sterke magen…Opa Tuyo, niet kijken.

Youri kan ook varen.

Shine met Papa...graag elke dag weer!

De kinderen waren blij met Morgan’s Island, maar Carol mistte toch het Quad-effect. Dus vandaag een Quad gehuurd; we moeten het delen en we hebben tot 5pm. De bedoeling was beurtelings een kind meet te nemen en naar de Natural pool te gaan, want dat is niet met een auto te bereiken.

Carol ging ’sochtends op weg met Canrick en ze hebben het weliswaar gedaan (zo’n 2.5 uur al met al weg geweest) maar het is erg onbegaanbaar terrein en niet iets wat je alleen wil doen. Ze is bijna op haar bek gegaan tot twee keer toe en moest Canrick af en toe laten lopen. De pool was blijkbaar wel geweldig…

Alexa's turn

En nu is ze weg met Alexa om gewoon naar de stad te gaan, daarna ga ik met Shine en Farijn. Wel jammer nu dat we niet meer naar de natural pool kunnen, maar ik denk dat z ehet toch wel leuk zullen vinden.

Morgenochtend moet ik Stijn om 6:30am al afzetten bij de airport; hij gaat naar Cur en neemt de eerstvolgende vlucht naar Bonaire waar hij tot woensdag blijft. ’s Middags vertrekken Carol, Alexa en Canrick om 1:30. en om 5:30PM vliegen wij ook naar Cur. Dan is het Aruba-hoofdstuk van de vakantie afgesloten voor ons 3-en. Stijn zal nog heel vaak terugzijn.

We hebben dan anderhalve dag om alles voor te bereiden om naar Ned te vertrekken…en woensdag Farijn’s stitches eruit…en snel nog even meetings met Helen, misschien CAH en met Peter om succesvolle voortgang van mijn projecten te garanderen. En lijsten maken voor Jackie&Co die in ons huis komen logeren een weekje… Dus ik weet niet of ik voorlopig nog schrijf. zal wel meer foto’s uploaden zodra ik ze heb. Waarschijnlijk schrijf ik pas weer als we in Ned zijn.

Shine Dunkin' in a Donut

Farijn en Shine waren zooo excited, dat ze ons bijna gek maakten. Vooral Shine leek een overdosis suiker te hebben genomen. Sinds gisteren, toen ze hoorden dat we in een hotel zouden blijven ipv een apartement, waren ze uitbundig aan het dansen. Shine zong: “oh yess, warm water…warm water…” en Farijn zong: ” oh yeah, room service…room service…” en vanochtend viel het absoluut niet mee om te focusen om niets te vergeten, terwijl Shine als een voetbalcommentator continu aan mijn hoofd praatte…Guinness Book of World Records kan een nieuwe entry beginnen: hoeveel vragen kun je in vijf minuten stellen? Herhaaldelijk vragen om pauze zodat ik kan nadenken hielp niet, dus ik stuurde hem erop uit om hele moeilijke dingen te gaan zoeken, zoals Arubaans geld in Stijn’s bakjes met foreign currency coins. En toch ben ik Farijn’s antibiotica voor haar arm vergeten…gelukkig kon Stijn dat regelen via zijn AVP netwerk…

"if we each take a different flavor, we can share...as long as I get chocolate"

Eerste wat we deden was Dunkin’ Donuts bezoeken. Als ze toch al hyper zijn…why not?
Daarna Kas di Partido van AVP en even met Mike gesproken daarna wat rondgereden en naar het hotel. Er is zoveel bijgekomen tegeonver de high-rise strip… tig restaurants, malls, kraampjes en andere vormen van entertainment… We stopten bij Paseo Herencia waar de ‘dansende fonteinen’ een echte hit waren bij Farijn en Shine.

Later probeerde we in te checken maar de kamer was nog niet klaar en we moesten bijna twee uur wachten…niks anders te doen dan eten.. Maar we zijn absoluut verwend wel. De kamer is precies aan een hoek met zicht op zowel strand als pool, courtesy of the manager, alles is ‘all-inclusive’ en we kregen ’s middags een fles wijn met twee kelken… Niet dat we het gaan gebruiken, want Stijn heeft griep. Nadat hij van 2- 6:30 heeft moeten werken viel hij kapot in bed. Alhoewel hij nog niet omvalt, is dit wel meestal hoe het begint als hij het aan zijn longen krijgt…en dan werkt hij door totdat hij op een gegeven moment echt ziek is.

Terwijl Stijn werkte hebben d ekids zich uitgeleefd met het uittesten van alles in het hotel…gratis ijsjes, pizza, popcorn, en vooral dol doen; HET IS VAKANTIE. Ik heb ze zoveel mogelijk hun gang laten gaan, want dat duurt een dag en dan zijn ze de volgende dag helemaal uitgewaaid en kunnen ze weer normaal doen. Ze hebben zich bijna een uur vermaakt met springen op de twee bedden. Wetende dat dat spelletje meteen afgelopen is als Stijn thuiskomt hadden ze heel veel pret ermee.done

’s middags kwamen Carol, Alexa en Canrick aan. Natuurlijk had Canrick weer een of andere self-made gadget mee. Dit keer was het een autootje die hij helemaal zelf in elkaar had gezet… alleen de motor had hij achterstevoren erin gemonteerd waardoor het autootje alleen naar achteren kan rijden.

Canricks self-made autootje helemaal rechtsonder

De rest van de middag spendeerden we in het zwembad van de golf club waar Canrick natuurlijk gauw alle regels had gebroken…vanaf d ebrug springen, de slide (die dicht was) beklommen, allemaal gevolgd door Alexa en Shine -beiden gretige regels overtreders als iemand het voortouw neemt. Alleen Farijn niet, want die mocht het zwembad niet in vanwege haar hechtingen.

’s avonds zijn we gaan eten bij TGIF waar Alexa twee wondjes opliep op de roltrap… never a dull moment… maar we hebben geen foto’s want batterij was leeg.

With all the chaos past friday i didnt come around to presenting my website: www.DNA-IMMUNITY.com. People can order kits on the website to sample their DNA, and send it back to me. It’s obviously still very much under construction and i’ll be redesigning it in the coming few weeks, but at least the idea is up there. Things will never be the same

when it’s definitively finished i’ll send an email so you can all give it a go

I saw something on Bentham’s panopticon on the blog; basically a prison design based on a sick game of power; prisoners can be observed at any moment by guards, but they never know if and when they’re being observed; this creates a sense of uncontrolable control – absolute control… Orwell used the same concept in the 1984 ‘thought police’. These are just concepts (i dont believe a real panopticon was ever built) but Foucault argues that our society is drenched with these kind of symbolisms. I agree; one very obvious example is from the little information leaflet the Rotterdam police spread; this article is a kind of propaganda for the camera surveillance they’re doing. The setup itself looks remarkably like the round panopticon layout, and the article says it plainly: “The police use 330 camera’s to monitor Rotterdam day and night. Six Officers watch the screens permanantly. The Officers are trained to notice suspicious behaviour, every officer watches ten screens.”

huh? 330 / 6 = 10?

So, the deal is simple: IF you’re in rotterdam public space THEN you’re safe from getting your head kicked in BUT you’ll just have to trust the copper on the other side of the camera to be looking at the right screen. The IF THEN part of the equation is the ritual: if you do this then the result is… This part has the factor of fear, a threat: if you kick someone’s head in in Rotterdam chances are you’ll get cought so.. don’t! The BUT is most interesting i think: this is a kind of trust-relationship or power relationship; a promise by the Rotterdam police that they’re actually watching all those cameras. These IF THEN BUT logics are quite common in the subjects we’ve discussed in the course so far, and they become quite complex, like in the case of the SELECT DNA i posted earlier. Some other nice examples:

IF you do not use the ‘WC-eend’ toilet cleaner THEN thousands of bacteria will grow inside your toilet just waiting to make you sick. BUT since you cannot see if the bacteria are there at all, and whether they die after using ‘WC-eend’ you’ll just have to trust the commercial. In the mean time they provide you with some nice animated bacteria, just to feed your imagination. The power used here is clearly scientific: ‘normal people’ cant see the bacteria, we’re not sure how dangerous they are, etc…

trust issue: another example connected to DNA; send this company your sample and they’ll make a unique and personal DNA portrait out of it. Very Hip! But… your particular DNA might not be eastetically pleasing. And would you rather have a nice portrait or a true portrait? (this has been an issue since centuries with traditional painted portraits) In the end it’s impossible to check if the image they send you is actually made from your genetic material… Here it’s just a gimmick, but the same applies to the medical genetic tests you can have done!

These tests promise to tell you how much chance you have to develop Alzheimer’s, and breast cancer. The trust issue becomes quite complex here; to begin with it seems impossible to check if they actually analyzed your DNA or if they generated some random numbers. But then the test also tells you what eye color is coded in your DNA. This is a bit rediculous on one hand but it’s also perhaps the only test result you can actually link to your own person, your own body. So if you’re satisfied the test to be about you; then there’s a lot of scientists disputing if you can actually tell based purely on genes how much chance you have of developing deseases; they argue firstly that many other factors play a role and secondly that we simply don’t know that much about the human genome yet. So what these scientists propose is to set up an international organization to check the companies that are selling the tests; check if the statements they make are correct, like an eco, DNA-OKAY label. Who to trust? A privacy issue comes into the equation as well; what if you health insurance company finds out you have higher risk of some expensive disease? Finally, even if you have a higher chance doesnt mean you’ll get a disease. Trust a God then?

I guess it’s all a bit incoherent… What i’m looking for is when the promises of the power game become a system that imposes a unique kind of logic on the world, with very real concequences. Once the system has been defined, spoken about, it’s never possible to delete it, it will be added to the complex society as it is…

In the mean time i’ve registered www.dna-immunity.com where i plan to set up a company that does what i did in last class; ask (criminals?) to send me DNA material for me to spread around the world. Nothing will ever be the same once this becomes an established fact… The idears of systems, promises and power and knowledge is my theoretical backbone.

Frankly i more or less forgot about my organism from the first assignment, but yesterday i was unexpectedly confronted with her debt-situation, again. In fact i’m monitoring her situation every day, sometimes even day and night – but i only notice it when there’s problems…

Odd question, but are any of you old enough to be my parent? And if so, are you? I’ve always felt my parents were impostors. Luckily it is now possible to determin with absolute certainty if you and me are related. I received the test-kit today. It contains an information brochure, some swabs and containers, an envelope. The kit itself is free. All i have to do is take some samples from you and me, send them the envelope; the results will be returned within five weeks time, together with a €200 bill. Cheap price for a lie.

Allright – hounestly now, i’m pretty confident my parents are OK, and even if I wasn’t I probably would not use the test kit. But I could – and that is exactly the point. Whether i use this technology or not, since it’s available it enables me to do something terrible – to think something terrible, to toy with the thought that my own parents might have lied to me my whole life about the most crucial thing – our blood. This technology changes something fundamental about our world.

Another example: DNA forensic property marking (if you want to have a good laugh, check out http://www.selectadna.co.uk/ ). This company, SelectDNA sells gels you can apply to your valuables; the gel contains a unique DNA pattern, hardly removable, and only visible under blacklight. SelectDNA registers the DNA to the owner of the valuable it’s applied to, and so if it’s stolen and the thief is cought with the item, it can be linked back to its original owner. The Rotterdam Police have started giving this stuff to houseowners. And they’ve sent letters explaining the system to known criminals, warning them that “if you’ll drive into a Police checkpoint at night, and you happen to have a television set in your car, and we shine it with blacklight, and it lights up, you’re in big trouble”. This sounds pretty far fetched (well in fact it
is) but evidently houses with “DNA marking” warning signs are less likely to be burgled; “because we know that DNA technology scares the living daylight out of criminals [...] linking them irrefutably to the scene of the crime”, says SelectDNA

This is essentially a threat, backed up by a technological system that is set up to execute the implicit promise to use the system to catch you: the judicial power, the lawbook, forensic science, and so on. By defining its rules the system becomes embedded into the world – and becomes meaningful. Just like the DNA test to prove to my dad that my mom wasnt cheating, the mere presense, and not the execution itself, brings down crime figures (or cheating). This is what I find very interesting; DNA or technology in themselves have no meaning; it is how we design a system out of them that gives meaning, amplifies. And we can take it a bit further.

So I put this sign behind my window. Suppose we were in a world where we believe that we cannot be blamed for our inborn characteristics, we might agree that someone ‘programmed’ to use violence against burglars cannot be blamed for his actions. Thus, by exposing my (finctional?) characteristic of innate violence, and with knowledge – meta data – that i will not be prosecuted even if i kill a burglar, someone will think twice before robbing me.

isnt the whole idea that we all put ourselves over nature, as superior beings who manage the natural world and shape it to our every silly wish? From this perspective vegetarianism is just another way to establish superiority over ‘nature’ or animals, for not eating them is a kind of ‘caring’ which puts us over the animals, as more responsible or advanced beings. We care for them but they will definately not care for us – and we dont expect them to….

typical that we only take up this responsibility, or superiority, when it suits us…

…but i would have killed the snail or the fish without any hesitation. I guess our reasons for not eating animals are different. I don’t care about animals dying, i just believe the way we treat them during life is rediculous, and i dont want to bear any responsibility. Having said that, Arthurs point is important; perhaps we cannot deny responsibility for what happens within our group, our country, society, even species. But why?

Why should I be responsible for some asshole who treats his pigs badly? Why should i be responsible for some US fighterpilots shooting bombs down chimneys? I think the IRAQ war was deliberately designed and managed to amplify the responsibility, the guilt, from a small group of people to an entire population. This amplification obviously worked – it used the western world as medium and the western morality as a tool. We feel responsible because of how our morals and beliefs are set up. But the point is that that morality is simply a part of us, not of the world. We invented morality. We care about pigs because we do, not because we should. I’m not sure where that leads us…