Voor mij hebben alle mensen een staart. Een reële staart. Zo een die aan je achterwerk hangt. Niet zichtbaar, maar wel aanwezig. Met een beetje fantasie zijn ze ook makkelijk te zien.

Voor mij betekent een staart ‘invloed’ of ‘effect’. Het gaat dan vooral over wat je achterlaat. Je komt een kamer in, je vertoeft er een tijdje en je gaat er buiten. Als je dan achterom kijkt: wat laat je achter? Een beetje rommel, wat stof, verplaatste spullen, een vuile koffiemok, een kattebelletje voor het lief. Dat is je staart… Maar een staart is ook meer. Je ecologische voetafdruk. De sfeer die jouw humeur bij anderen achterlaat. Het kribbeltje op de toiletdeur van je stamkroeg. De bacterieën die je rondniest op de bus. De vuilzak die je iedere week op straat zet.

Sommige mensen hebben reusachtige staarten die ze helemaal niet in de hand hebben. Dinosaurusstaarten. Of krokodillenstaarten. Bij de minste beweging wordt er iets omgegooid. Ze komen ergens binnen en laten een ravage achter als ze buitengaan. Drugsverslaafden hebben meestal grote staarten. Die laten gekwetste familieleden achter, geripte vrienden en meestal veel afval.
Jongeren hebben grotere staarten dan ouderen. Met blikjes bier en veel lawaai in hun studentikoze kielzog. Bloggers hebben virtuele staarten; slijmsporen op het internet.
Artiesten hebben er ook grote. Meestal kleurrijke. Ze laten een spoor van verfvlekken en kunst na. Niet per se negatief dus.
Een staart kan immers ook pluizig, zacht en vriendelijk zijn. Een oprechte ‘Goeiemorgen!’ kan een heel kantoor kietelen met opgewektheid. De zwabberstaart van mijn Poolse kuisvrouw maakt meer proper dan vuil. Maar zelfs de pluimen van een pauw brengen stof en met een onachtzame eigenaar kan elke staart destructief zijn.

Er zijn mensen die hun hele bestaan aan hun staart ophangen. Dat zijn meestal de zeurpieten en de energiezuigers. Hun staart is hun manier van leven. Als ze ergens binnenkomen smijten ze gelijk hun staart in je gezicht en laten hun gat zien.
Sommige mensen hebben vissenstaarten: glibberig gedrag en snel weg. Meestal wel nogal proper.
Zakkenrollers hebben volgens mij vissenstaarten.
Je hebt ook kangoeroestaarten: mensen springen ver met hun assertieve (aggressieve) ego’s, maar zonder staart vallen ze om. En dan de kwispelaars: zij die met hun overdreven enthousiasme vanalles omverkwispelen. Een sint Bernard aan een salontafel. De theepot ligt garantie op de grond. Zij die ‘Van Vlees en Bloed’ gezien hebben: Den Herman is een kwispelaar…

De ene dag heb je een fijne poezenstaart die je netjes in de lucht houdt, die je evenwichtig maakt en weinigen stoort. Stap je met het verkeerde been uit bed, dan heb je eerder een geschubde dikke salamanderstaart waar je iemand zo mee omver kan meppen. Soms pluimen, soms pluizig. Soms kaal en soms gekruld…

En u? Wat voor staart hebt u vandaag?

(illustratieve foto volgt nog )

En toen was het zondag en lag ik te bed na een derde nacht hard werken. Maar slapen, dat lukt niet echt goed als je weet dat er iets leuks aan de gang is,… Om 1 uur hees ik mijn belabberde lijf uit bed, haalde geld uit de muur, belde de chauffeur en trok naar de Brabanthal in companie van man en jongste dochter. Een echt spektakel was het, zoveel stoffen: jeeee-tje! En daar gingen we dan, op mijn man ’s tempo. Slenter, slenter langs de kraampjes, op z’n zondaags, op ‘t gemak. Heel plezierig, met een zeurend kind dat mamaaaaaaaaaa, maaaaaaaaa-maaaaaaaa begon te brullen telkens ik even uit beeld verdween. Tot ik mijzelf niet meer kon bedwingen en ik ze buiten bonjourde. Laat mij hier maar rap efkes doen, doen jullie buiten maar een ommetje,… en daar ging ik als een hazenwind langs de kramen op zoek naar mijn buit. Op ‘t gemak kijken en voelen en nog eens kijken is geheel tegen mijn principes. Kijken, pakken en hup naar het volgende doel. 11 meter stof, 5 ritsen en een patroonboek later gaf ik er de brui aan. De werknacht zat me nog in de benen. Tevreden, dat wel, al had ik gehoopt wat meer effen stoffen te vinden. Ik heb nu gerief voor minstens 2 rokjes, mogelijks een broek, mooie paarse fleece, … de twee onderste foto’s zijn van mijn favoriete stoffen uit de hoop.

Kinderkamers zijn meer volwassen dan ooit, je vindt er trendy wooninterieur kleurcombinaties in plaats van het standaard roze of blauw. Kinderkamers stralen levendigheid uit, bruisen en borrelen. Kinderen zien hun kamers vaak als hun domein en iets speciaals en kiezen vaak voor een thema. Kinderen weten ondanks hun leeftijd vaak al heel goed wat ze graag wel en niet in hun kamer willen. Daarvoor kun je ze dus het beste mee laten beslissen bij de keuze van het interieur. Er is tegenwoordig van alles te verkrijgen voor de kids: dessins op stof, behang en accessoires. Kleurcombinaties zijn er in alle te bedenken samenstellingen. Oranje met turkoois en lime, roze met geel en rood. Ook zijn ‘vloekende’ combinaties in tegenstelling tot vroeger helemaal in. Alles kan bij elkaar. Retro stofjes en flower power zijn weer helemaal terug zoals we ook bij de rest van het wooninterieur zien. En om toch een bepaalde vorm van rust in de kamer te creëren worden er collecties stoffen en behangen bij elkaar gematcht, die dan ook bijvoorbeeld terug te vinden zijn in accessoires zoals dekentjes, lampenkapjes, kussenhoezen en lakentjes. Woonaccessoires die eigenlijk in de woonkamer thuishoren, passen zo ook verrassenderwijs in de kinderkamer. Verder kun je met de muren van een kinderkamer alle kanten op. De muur kan gezien worden als een levensgroot kustwerk, waar hip (foto)behang, muurstikkers, behang in allerlei vormen geknipt allemaal mogelijk zijn. Ook schoolborden/ of magneetverf is razend populair in de kinderkamer. Schoolbordverf is er bijna in alle mogelijke kleuren. De kinderkamer is erg belangrijk voor je kind en tevens een belangrijk aspect van je wooninterieur. Er is meer dan genoeg aanbod om je kind een comfortabele kamer te geven.

De Geisha op een Portemonicxje…

The Geisha on a purse…

Natuurlijk heb ik nog een paar Portemonicxjes gemaakt, die komen samen met deze binnenkort op mijn site.

Ofcourse I made some more purses, they will be added to my site soon.

Zijn jullie ze al beu? Ik niet, dus ik heb er nog maar een paar gemaakt…

Are you getting tired of them already? I’m not, so I made some more…

Mijn vader is een man van wenkbrauwen. En van straffe verhalen. Die allemaal waar zijn. Vertellen is een van zijn kunsten. Wat uitzonderlijk is, is dat Mike een ego zonder arrogantie is.

Mike woont in een piepklein huisje. Een groot man in een klein huisje. Dat huisje is een wereld. Waar kamers als landen zijn. Je gaat er op reis en beleeft avonturen. De voorwerpen hebben hun plek en hun taal. Iedere kamer spreekt zijn eigen dialect. En het aanwezige stof is de tijd die er is gaan liggen. De verleden tijd en het nu vallen er soms samen en het voelt aan als tijdloosheid.

Ik kom tegenwoordig vaker bij hem. Omstandigheden brengen ons samen en ik ben daar blij om. Er is niemand zoals hij.
Hij is de camera zo gewend dat hij er weinig last van heeft. Zijn persoonlijkheid is altijd het product geweest dat hij ‘verkocht’. Dus hij is bevriend met de camera. Dat geeft mij de gelegenheid om zijn unieke wereld vast te leggen. Je ziet ondermeer de beruchte ‘Workshop’…

Het voorwerp op de voorgrond in de onderste foto is een door mijn vader zelfontworpen sigarettenrolmachine.

Afgelopen weekend heb ik weer een aantal Portemonicxjes gemaakt, uitermate geschikt om visitekaartjes of bankpasjes in te bewaren.

This weekend I made some more purses, they are perfect for businesscards or creditcards.

Mocht je ook zo’n leuke Portemonicx willen, ze zijn te koop op mijn site.

If you’d like to be the owner of one of these purses: they are for sale on my site.

Ja så har Karen igen-igen-igen været igang med en ting til “HANNES” blog-bage-nisse-konkurrence. Denne gang et par grydelapper med stribet stof.

Er de ikke bare flotte ?? Og ja der kommer flere ting de næste dage…..

Nou, als ik eenmaal bezig ben… Ik heb weer 2 portemonicxjes gemaakt en het zouden er best meer geweest kunnen zijn, als ik meer ritsen had gehad. hihi…

Well, If I’m busy with something… I’ve made another 2 purses and I could have made more, if I would have had more zippers. lol…

Vandaag heb ik ook mijn bestelde postkaarten van Vistaprint ontvangen, met het design van Tahira.
Ze zijn geweldig mooi geworden! Nu nog excuses bedenken om veel kaartjes te sturen…

Today I also received my postcards with the design of Tahira, that I ordered at Vistaprint.
They turned out beautiful! Now I have to come up with ideas to send lots of cards…

Ik heb nóg 3 portemonicxjes gemaakt… ik vind het helemaal leuk om te doen!
En omdat ik ze niet allemaal zelf kan houden (wat jammer nou… ), heb ik ze maar op mijn site gezet.

I made another 3 purses… I really like making them!
And because I can’t keep all of them (what a pity… ), I’ve added them to my site.

Zie je ook de labeltjes die ik zelf heb gemaakt?

Do you also notice the tags I made?

Jeg underviser lidt på en syskole i Rødovre så det er vist på tide at jeg laver lidt reklame. Damen der ejer stedet, Anita Mortensen, køber stoffer fra Italien og sælger dem til virkelig gode priser fra skolen i Rødovre. Næste stofsalg er d. 25. september fra 13-17.30. Skolen ligger på Bjerringbrovej 52 i Rødovre uden for København.

‘KLIK’

Augustus – Oogstmaand / Drenthe

—

‘Claas’ Combine – Bronnegerveen

–

Drenthe – HOLLAND

Jeg har været så heldig at få en masse liberty rester forærende. Det er ikke særlig store stykker, men til gengæld er der et væld af forskellige prints. Måske skal jeg sy et tæppe, eller en pude, eller nøglesnore, eller armbånd eller små fugle ligesom Karen. Ideerne er mange, tiden lidt mere knap. Indtil videre nyder jeg bare at lægge dem op på bordet. Hver gang jeg går forbi stopper jeg op og nyder synet. Da jeg for gud ved hvilken gang udbrød “nej hvor er det smukt” måtte jeg lide under den stores bemærkning: “Ja tak mor, nu har vi forstået det!” Men altså alligevel…. er det ikke smukt?

Amazing hoe kunstig sommige mense is! Gaan kyk bietjie wat kan mense uit stof  ‘maak’.

http://www.dailymail.co.uk/news/article-1206035/A-life-car-grime-Amazing-artwork-created-dirty-vehicle-windows.html

Een van die dromerige verhalen komt uit China en gaat over een schilder die oud en eenzaam was geworden gedurende het werk aan één schilderij. Uiteindelijk was het toch af. Hij nodigde de paar vrienden die hij nog had uit. Zij stonden om het schilderij heen: daarop was een park te zien, een smal weggetje tussen de weilanden leidde naar een huis op de heuvel. Als de vrienden hun oordeel klaar hebben en zich willen omdraaien naar de schilder, is die er niet meer. Ze kijken naar het schilderij: daar loopt hij op de weg de glooiende heuvel op, opent de deur van het huis, staat een moment stil, draait zich om, glimlacht, zwaait nog een keer en verdwijnt, terwijl hij de geverfde deur zorgvuldig achter zich dicht trekt. (Rüdiger Safranski, Hoeveel waarheid heeft de mens nodig?)

Verstrooiing en concentratie staan in een tegenstelling die de volgende formulering toelaat: degene die zich ten overstaan van het kunstwerk concentreert, verzinkt daarin; hij gaat in dit werk binnen, zoals de legende dit verhaalt van een Chinese schilder bij de aanblik van zijn voltooide schilderij. (Walter Benjamin, Het kunstwerk)

Beweging binnen het kader van een schilderij komt niet alleen voor in legendes. Hoewel de oorzaak minder romantisch van aard is, is het wel degelijk mogelijk dat personen of voorwerpen verdwijnen of verschijnen lang nadat het schilderij voor het laatst aangeraakt is. Door een verkeerde samenstelling van de olieverf (een te ’sterke’ achtergrond) kunnen overgeschilderde delen verschijnen of geschilderde figuren van de achtergrond waar ze opgezet zijn verdwijnen.

In dit schilderij is het de zee die de uiteindelijke strijd wint en zowel een deel van de vloot als van het land opzuigt.

Adam Willaerts- Zeegevecht tussen Hollandse en Spaanse schepen (detail)

Adam Willaerts- Zeegevecht tussen Hollandse en Spaanse schepen (detail)

Overgeschilderde delen die verschijnen na verloop van tijd zijn goed zichtbaar in een aantal portretten die Velasquez van koning Filips maakte. Een geweer dat eerst langer was, een mantel die eerst groter was, een paard met vijf benen, een onbekend voorwerp dat hij in zijn hand heeft gehouden etc. Het komt allemaal terug door de verf in een transparantie die bijna spookachtig is.

Maar wanneer het echt spookachtig wordt, is als figuren er letterlijk uit gaan zien als spoken. In veel kerkinterieurs van Pieter Neefs is dit het geval (de kwaliteit is niet zo goed, de eerste hangt in het Louvre, de tweede in Schloss Wilhelmshöhe in Kassel):

Pieter Neefs- Effet de nuit dans un bas-coté d'église (detail)

Pieter Neefs der Ältere und Pieter Neefs der Jüngere- Das Innere der Antwerpener Kathedrale bei Kerzen- und Fackellicht (detail)

Het is mooi wanneer zo’n onvoorziene vervaging juist iets bevestigt. Zo was onderstaande persoon al in gedachten verzonken toen hij geschilderd werd, nu een paar honderd jaar later, lijkt hij zichzelf weg te denken.

Johannes Lingelbach- Het Campo Vaccino te Rome (detail)

Het berust op een inschattingsfout, een fantastische fout. Het laat het schilderij een eigen leven leiden. Het maakt het tot bewegend beeld, hoe traag dit ook verloopt. Ontzettend traag. Maar omdat het niet zo hoort, niet zo bedoeld was, is het mogelijk de verandering te zien en iets zich aan het schilderij te zien onttrekken. Het zoeken en vinden van spoken in musea is een fijne bezigheid.

.

In het leven zijn er een aantal zaken slecht geregeld, vind ik. De evolutie gaf ons een heleboel geweldige dingen mee, zoals bijvoorbeeld taal en vergeet-me-nietjes, kinderen en slaap en zo.

Maar er zijn ook een aantal zaken die gewoon slecht ineenzitten. Ik wil het dan nog niet hebben over bevallen want dat is een – sorry voor het woord – echt kut-concept (Hadden ze dat nu niet wat eenvoudiger kunnen maken? Moet zo’n baby nu echt door zo’n prutserig gangetje geperst?)

Nee, ik heb het gewoon over de simpele dingen des levens. Het huishouden bijvoorbeeld. Van zodra je alleen gaat wonen is het hele leven is een aanschakeling van kleine klusjes die zich eeuwig lijken te herhalen. Hoeveel of weinig je ook poetst, het stof komt altijd terug. De tafel moet telkens weer gedekt. Borden en schoteltjes worden ontelbare keren vuil gemaakt en afgewassen, tot ze uiteindelijk rust krijgen, gebarsten of gebroken op een stort of in een kelder.

Sommige kwesties werden redelijk goed opgelost door een wasda-aha-dasda!-vermogen des mensen. Knopen zijn een heerlijke uitvinding, vind ik (en ja, tiretten ook). Bijna zelfzetbare koffiezetapparaten zijn ook nogal prettig. Het gemak van de senseo overtreft de zeepschuimsmaak.
Wonderdoekjes zijn welkome gasten in dit huis (mijn bazin is zo’n grote fan dat ze ermee op de markt zou kunnen staan). Hoewel ik vind dat ze degoutant stinken ben ik toch blij dat er wegwerpluiers bestaan en dat ik niet iedere dag de stront uit doeken moet spoelen. Al goed dat supermarkten al die producten voor ons netjes bijeenzetten. Ik hoef geen bizon meer te vangen of wortels uit te graven.

Ondanks al die luxe voel ik me soms toch geremd door mijn huishouden. Dan ga ik praten tegen de lege flessen omdat ze naar de glasbak moeten en ik vind dat ze dat stilaan wel alleen moeten kunnen. Ik heb vorige week een half uurtje staan schelden op mijn fiets omdat ie een platte band had. De sukkel kon er nochtans niets aan doen. Ik dacht dat digitalisering voor minder rommel zou zorgen, maar ik word al moedeloos als ik mijn mappenstructuurtje bekijk. En die supermarkt die hadden ze van mij nog dichterbij mogen leggen.

Ik ben een luxepaardje, een kind van mijn tijd. En ik lijd aan de ziekte van deze tijd. Ik ben verwend. Ik wil tijd voor mezelf. Ik wil mezelf kunnen ontplooien. Expressie! Comfort! En dat huishouden – dat lastige huishouden! – houdt me tegen. Het is slecht geregeld denk ik dan.
Maar dat huishouden is langs de andere kant ook mijn thuis. Het is daar waar ik leef, daar waar ik mijn geliefden liefheb. Het is mijn stof. Ik adem er en verslijt er mijn kleren. Ik maak rommel. Zou ik contenter zijn als het beter geregeld was? Ik betwijfel het… Misschien is het gewoon de ingebakken ontevredenheid die slecht geregeld is…

Et voilà, het zit er weer op, de hoogstwaarschijnlijk laatste Rock Werchter waarvoor we niet op een vliegtuig moeten springen om erbij te kunnen zijn. Editie 2009 in lijstjes, cos we all love lijstjes:

Lessen die we meenemen naar de volgende uitgave van het Festival der Festivals:
* Ik heb vrienden die in een joelende massa van 100.000 enthousiastelingen tijdens een oorverdovend luid optreden staand kunnen slapen. Echt, diep slapen, denk: semi-comateuze toestand. Staand. I kid you not.
* Het feit dat er op de hele weide maar één plaats is waar ze wijn verkopen en die plaats nogal afgelegen ligt, zuigt behoorlijk.
* De mensen waarvan ik een vermoeden had dat ze mijn tijd en energie niet waard zijn, zijn mijn tijd en energie niet waard. Move on to the next.
* We klinken goed, als multiduizendkoppig achtergrondkoor. Het bewijs werd zaterdag op Studio Brussel geleverd toen ze een stuk van Coldplay, wiens zanger in een opmerkelijk goede bui was, lieten horen. Ik heb zelfs het tanden poetsen gestaakt om aan de wederhelft te gaan melden wat een engelenstemmetjes we wel niet hebben. Ook als het goed is, mag het gezegd worden, nietwaar.
* Die van Elbow is wel sympa. Om niet te zeggen, een lief meneertje. En ik kende meer liedjes dan ik dacht.
* Na een bezoek aan de enige wijnbar beginnen shoppen, leidt tot de aankoop van een Coyote Ugly cowboyhoed. Het is geen ding dat een mens elke dag draagt, but I sure look good in it. En daarbij, in een wereldstad als Barcelona zijn ze wel meer gewend.
* De dieren lijken er een traditie van te maken om tijdens het Werchterweekend raar te doen. Straffer dan één van de fretten vorig jaar deden ze echter niet. Het kind stierf namelijk toen, terwijl nu iedereen toch tenminste in leven gebleven is.
* Een compleet doorweekte broek heeft een zestal uur nodig om te drogen indien ze niet van het lichaam verwijderd wordt. Hoe lang het duurt voor een paar schoenen droog is, blijft nog afwachten. De tijd loopt nog.
* Yours sincerely krijgt terug bier binnen. Nog altijd niet van harte, maar het gaat tenminste weer binnen na een zes jaar durende dégoût wegens te veel in de early twenties.
* Ik heb vrienden die er hun hand niet voor omdraaien om de blaas te ledigen in de pint bier die ze net ledigden. Te midden de massa en een optreden, jawel. Still not kidding.

De geleden schade:
* Een brandwonde op de arm. Got no one to blame but myself.
* Twee platte banden. Still looking for the one to blame. And revenge.
* Een kleine overstroming bij thuiskomst.
* Een hond die vier dagen amper at en als wekomstcadeau vannacht alles wat hij wel at, netjes tentoon spreidde op de vloer.
* Een gesneuvelde semi-vriendschap.
* Een kater die vier dagen als vermist opgegeven stond, maar op hetzelfde moment als ons vannacht weer thuiskwam. Het is dat hij geen bandje rond zijn poot had, anders zou ik denken dat hij ook vier dagen op Werchter had gezeten.
* Een kater, punt.
* Een mank lopend spijsverteringsstelsel.

Het leven na Werchter, a.k.a. puin ruimen:
* Een volledig geplunderde keukenkast, dus de auto voor de ingang van een winkel parkeren en nokvol laden met alles behalve hamburgers en frieten is een must.
* De bijna volledige inhoud van de dressing bij elkaar rapen. Het is niet makkelijk om er direct de juiste outfit uit te kiezen, dus alles passeert de revue maar er is nooit tijd om dat wat niet goed bevonden wordt, meteen weer terug te hangen. Dat wat wel tot op de weide is geraakt, vond echter niet zelf de weg naar de wasmachine.
* Een berg afwas die niet moet onderdoen voor die van een klein tot middelgroot restaurant. Ook hier weer: wie alleen thuiskomt om te douchen, slapen en eten, heeft geen tijd voor zoiets onbenulligs als opruimen of afwassen.
* Hopen dat de schoenen het overleven eens ze droog zijn.
* De agenda erbij halen om te zien wanneer het slaaptekort kan ingehaald worden.
* Batterijen opladen en foto’s uploaden.
* De twintig centimeter stof die na de voorbereidende ooit-zullen-we-een-nieuwe-voordeur-hebben-werken die ook dit weekend plaatsvonden over letterlijk het hele huis is neergedaald, min of meer proberen bedwingen.
* In diezelfde categorie: kasten leegmaken, ze samen met een deel van de inhoud verpatsen, rug breken bij het verhuizen van de Powerplate naar een andere ruimte en misschien eens een deftige reorganisatieplanning opstellen in plaats van in het wilde weg elke ruimte tot nog meer chaos herschapen. Zucht.

Festivals, het is altijd weer zwaar afzien. Zowel tijdens als na, want vier dagen is toch echt wel meer dan genoeg. Maar het is het ook altijd weer meer dan waard, want eens een mens tussen de opzwepende, roepende, dansende, zingende massa staat in een mix van bier, zweet, stof en natte kleren, weet hij: it’s all good just the way it is right now. Nothing else matters.

Vanavond kwam in het programma ‘Passie voor de Hermitage’ Oleg Karavaychuk voorbij, een stokoude componist/ pianist met pruik en zonnebril die onderuitgezakt een vleugel bespeelt in de Hermitage in St. Petersburg. De vleugel was ‘dood’ gewaand tot de dag waarop Oleg langskwam. Vanaf dat moment kreeg hij van de directeur vrij toegang om te kunnen spelen. Hij had nog voor Stalin gespeeld en toont hoe de toetsen aangeslagen dienen te worden. Hij is één met de piano en het is vrij abrupt wanneer hij opstaat en zonder omkijken door de deur in de achtergrond verdwijnt.

De conservator fluistert. Oleg is erg ontdaan omdat de piano naar Amsterdam verhuist. Het is een deel van zijn leven.

Nu staat die gigantische Hermitage vol met spullen die nooit gebruikt worden. Waarom moet dan net die ene piano naar Amsterdam? Dingen horen toch op de plek waar ze het meest gewaardeerd worden?

Geef Oleg die piano terug.

Hij speelt erop.

Wij kijken er alleen maar naar.

meervilt! is verhuisd van deze blog naar een eigen website op www.meervilt.nl. Nieuwe vormgeving, sneller, meer viltinformatie en met een webshop voor al je viltbenodigdheden! Dus: ga vanaf nu naar…

www.meervilt.nl

Hvorfor skal man bruge stof banner til sin kampagne? Det er kendt at et banner med flot grafisk design og eksklusiv efterbehandling, som fx. alu-profiler, giver god feedback fra ens potentielle kunder.

Man kan fx. på denne hjemmeside www.rollupbanner.dk/stof.html bestile sine stof bannere med lige nøjagtig den efterbehandling man selv ønsker. Smart… og så er der sandelig også den pris beregner. Hvor svært kan det være…?

Tjek det ud…!

Ja den anden dag, tog jeg nogle billede af nogle nye stofpakker på 15 x 15 cm, både da jeg sad og pakkede dem og da alle var parket. Nu ville jeg jo sætte dem på bloggen og ja, nu kan jeg ikke finde dem!!
Gid vide om de lige er “smuttet” en tur i skraldespanden??????? God jeg har stofferne endnu.

Det  var disse flotte sort/hvide/grå og tyrkise stoffer

Så jeg leder videre……