Afgelopen zaterdag was het behoorlijk druk in het altijd rokerige, maar relaxte Get Rhythm. Ik heb geen idee wat de opbrengst voor Kika is geweest, maar het zal ongetwijfeld de moeite waard zijn geweest. Op 16 januari is er opnieuw een benefiet-avond voor Kika in The Little Cave in Rotterdam. Als je zin hebt in een avondje coverbands en je wilt gelijk een goed doel steunen, dan moet je er zeker bij zijn.

Voor het eerst speelde ik solo in Get Rhythm en dat was ook wel eens leuk. Het geluid was wat mij betreft, zoals altijd bij Arie en Jos, uitstekend. Morgenavond wordt daar trouwens weer ‘gewoon’ gerepeteerd met Cradle. Een week later mogen we met Flowers for Francis de oefenruimte in om de de roestige kastjes weer aan te zwengelen voor het optreden op 19 december in De Gonz in Gouda. Die avond spelen ook onze Belgische vrienden van Silver Cross die op hun beurt weer hebben gezorgd voor een optreden van Cradle op 23 januari in België.
Zo gaat dat. Inmiddels ontstaat er een uitgebreid netwerk van bands en zalen. Het wordt dan ook de hoogste tijd om een volgende stap met etf bookings te gaan zetten. Het is onderhand meer dan een full-time baan aan het worden. Zolang ik nog word gesponsord door het UWV (en ik daarmee weer voor werkgelegendheid zorg: het één kan uiteindelijk niet zonder het ander…) is dat allemaal goed te doen. Maar liever ben ik niet afhankelijk van het gedrocht UWV. Dat tegenwoordig door het leven gaat als werkbedrijf. Dan weet je dat ook weer…

Ook mooi was eerder deze week het bericht van Sounds For Sure, waar de EP “Extended Play” is uitgeroepen tot cd van de maand. Als je ‘m nog niet hebt: bestel ‘m en je hebt het schijfje snel in huis. Vanavond word je in het programma J3 van Omroep Zuidplas weer met een track van de EP verwend. Luisteren dus naar de Jannen die het ‘ook namens mijn vrouw’ ongetwijfeld weer enorm naar hun zin zullen hebben.

Gisterenavond was Peter, je weet wel, die jongen die ooit wel eens in Cradle drumde, hier op bezoek. Natuurlijk werden er ook heel wat anekdotes uit de mistige gebieden van ons brein opgediept. Het zou leuk zijn om in die oude bezetting weer een keer een reünie-optreden te doen. Dus wie weet… Waar rook is zijn de rapen nog niet zo gaar dan ze worden opgediend.

Ondertussen raast er een stevige wind door het land, wordt het water flink opgestuwd en zijn de gevolgen hier en daar al merkbaar. Geen feest. Officieel is het nog herfst en zo ziet het er ook uit, maar toch vind ik het verdacht. Het is (weer) te warm voor de tijd van het jaar. Een echte winter kennen we allang niet meer. Hoewel… Allang? Zo lang geleden was het niet, maar dat er een omslag in het weerbeeld is, is wel duidelijk. Er is geen weg terug en als er die er zou zijn dan zijn de domste dieren niet in staat om letterlijk het tij te keren. Nee, gewoon doorgaan met ontbossen, opwarmen, pappen en nathouden. Nat zal het zeker worden. En ik doe er ook aan mee. Net zo hard. Maf, maar waar. De meest destructieve diersoort heeft de aarde geclaimd en we zullen het weten. Nu maar hopen dat ik nog wat plezier kan beleven aan de verkoop van mijn domein hetwaterstijgt.nl…

Voorlopig doet dat in ieder geval prima dienst als website voor de perikelen rondom de virtuele club JV70. Inmiddels actief in de zevende divisie van het intrigerende voetbalmanagersspel Hattrick. Zoals verwacht begon de club prima aan het seizoen, maar ziet het er naar uit dat de derde plek het einddoel wordt. Prima voor een debutant en maar goed ook. Gelijk doorstoten naar de zesde divisie zou trainingstechnisch en financieel onhandig zijn geweest. Eerst nog maar een seizoen bouwen aan een mooi team.

Wat nou wateroverlast?

Over overlast gesproken: als je binnenkort iets hoort knallen, dan kan het zomaar een of andere energiebotsing in Zwitserland zijn. Hoog of laag, daar wil ik vanaf zijn, maar botsen doet het. De CERN-deeltjesversneller, ook weer zo’n huzarenstukje van menselijk onvermogen, is weer in werking gezet. Zo zouden we meer te weten komen over het ontstaan van de aarde en haar omgeving: de fundamentele bouwstenen van materie. Je weet wel. Hoe dan ook: weten hoe het is ontstaan is leuk, maar echt zinvol is het niet als je weet hoe het eindigt. Ik zie het al helemaal voor me: zo’n Eurekaanse wetenschapper die juichend en gek van euforie door zijn lab rent, want: “Jaaahahahaaa eindelijk! Nu weten we het!” en precies op dat moment: KABOEM!
Geweldig.

Het zou het ultieme vuurwerk voor een desastreuze jaarwisseling zijn. Ach ja… Het Einde der Tijden, wie is er niet groot mee geworden?

Ah, kijk eens aan, de kaartjes voor de film 2012 zijn binnen! Moet ik ineens denken aan Nieuw-Rotterdam…

Een nieuwe maandag, een nieuwe Veto. En deze week opnieuw met een foto door yours truly in.

Vorige week woensdag had ik de eer/plezier/genoegen om de drumster van een hoop bands waaronder Daan en Brisky te fotograferen. Ik heb het natuurlijk over Isolde Lasoen die met haar charmante verschijning snel menig mannenhart sneller doet slaan.

Lees het hele interview op de site van Veto of ga er eentje bij uw lokale KULeuven campus.

*tech: Portret gemaakt met een 50mm 1.8 op ISO 400 en belicht met een Lastolite Ezybox aan mijn rechterkant.

Saverio Truglia

wat een plezier om tortoise in het stuk te zien: intieme sfeer, perfect geluid en op vijf minuten van huis. een mens kan alleen nog een briljant concert wensen. een goed geluimde band had er duidelijk zin in. ze brachten een gebalde set waarin ze vooral putten uit hun twee meest recente worpen: ‘beacons of ancestorship’ en ‘it’s all around you’. in tegenstelling tot vroegere concerten bracht de groep geen visuals mee en werd het publiek dus gedwongen om naar de muzikanten te kijken. voor een instrumentale band kan dat wel eens tegenvallen, maar bij tortoise is er genoeg te zien: twee drums vooraan op het podium, vijf muzikanten die voortdurend van instrumenten wisselen, de muzikale virtuositeit van de bandleden en de mimiek van john mcentire staan garant voor kijkplezier. naarmate de set vorderde, werd er mee afgeweken van de cd-versies van de nummers en ging het er allemaal wat energieker aan  toe. vooral de drumduels waren heerlijk om volgen. ondanks het toenemend geweld ging het rijke klankenpalet, dat zo kenmerkend is voor de band, nooit verloren. bij de vorige tour in 2007 liet de band een uitgebluste indruk na, maar bijna twintig jaar na zijn ontstaan heeft tortoise duidelijk een tweede (derde of vierde?) adem gevonden. daar kunnen wij alleen maar blij om zijn. we want more!

-

L’ Eliane Radigue is present Tuesday following the STUK of Leuwen! This n’ is not particularly to be missed an event! ! C’ were in Brussels 2007 and those which were there, remembers him! One evening was remarkable, where that intransigent the modern music Lyricism and a Sentimentality, of which it did not owe röten met!

Of the Charles Curtis, Carole Robinson and Bruno Martinez play the three `parts of Naldjorlak‘ ; with which it the first closing d’ screen our accumulations and that which produced starting from its arrival leaning just adopted recently! Consequently this Opus last as well as Diskographie complete to you are proposed this great lady! Its trilogy of the death is a monument of the minimalism and depth! !

Originally written in french for the Médiathèque de la Communauté Francaise de Belgique where I seem to work. It was translated via Babelfish, from french to german, from german to french and then from french to english! Why make it easy and you can screw it up!

-

Eliane Radigue sera présente mardi prochain au STUK de Louvain ! C’est un évènement à ne surtout pas manquer!! Elle était à Bruxelles en 2007 et ceux qui étaient là s’en souviennent ! C’était une soirée remarquable, où la musique contemporaine la plus intransigeante a rencontré un lyrisme et une sentimentalité dont elle n’a pas eu à rougir !

Charles Curtis, Carole Robinson et Bruno Martinez joueront les trois parties de ‘Naldjorlak’ dont le premier volet a récemment rejoint nos collections et qui a dès son arrivée généré un véritable engouement! On vous suggère donc ce dernier opus ainsi que la discographie entière ce cette grande dame ! Sa Trilogie De La Mort est un monument de minimalisme et de profondeur!!

pth

Soms zegt een beeld meer dan woorden.
Soms eindigt de avond bijzonder mooi met veel gelach – eigenlijk meisjesachtig gegiechel – en een bijhorende vetzakkerij aan een gemiddelde prijs van €2.25.
Er kwam een compliment voor de attentie met betrekking tot de tafel die we kringvrij wilden houden. Er was ook sprake van ‘ik heb al een vriendinnetje’. En luidop dacht ik dat klinkt té ’sweetsixteen’, of het betreft iemand die zijn vriendin graag vriendinnetje noemt. Een geluk voor de kringvrije tafel, een ongeluk voor de aanzitters van de tafel die een unieke kans hebben gemist om uitgenodigd te worden voor de culinaire specialiteiten aan onze gastvrije tafel.

Achja, leven is kiezen. En een beetje denken over het leven en aan de hand van die gedachten hilarische theorieën uit de grond stampen en amusante toogpraat verkopen aan kringvrije cafétafels.
Gisteren werd er aan 4 tafels gezeten.
1. Was om op te warmen en wakker te worden met koffie in de namiddag. Om Indiase reisverhalen part 1 aan te horen. Om te plannen wat we nog kunnen gaan doen: kotetentjes, uitgaan en als het lukt en mag naar London trekken, maar dat weten we nog niet. Om een aantal steden te evalueren. Om een aantal mensen te evalueren wat hun oppervlakkigheid en hun looks betreft (zoek de contradictie). Om niet fluisterend het onderwerp seks aan te snijden.

2. Was in afwachting van een film. En om te praten over dromen, letterlijke. Ik kon wel een aantal straffe verhalen uit mijn mouw schudden, wat mijn stelling ondersteunt dat dromen zelfgeregisseerde films zijn die geprojecteerd worden op de binnenkant van je oogleden. Na het uit de doeken doen van mijn absurde en actieheldinverhalen werd het tijd voor de vertoning van: PERSEPOLIS. In elk elk elk opzicht een aanrader. Ik was compleet gecharmeerd door: de inhoud gebaseerd op zo’n straffe (voor)geschiedenis, de uitwerking van beeld naar animatie, de scèneovergangen die altijd vloeiend waren op een zeer creatieve manier, de vormen van elk figuur(tje), de humor, de aangrijpendheid op bepaalde momenten (oh ja, deze film kan meer / evenveel als Bambi), de prachtige zwart-wit eenvoud waarmee gespeeld werd z-w, w-z…
Wat de humor van het omapersonage betreft viel er nog na te kaarten / redetetwisten over: de akkoordheid met haar uitspraak dat het eerste mislukte huwelijk  gerelativeerd kan worden omdat het een goede voorbereiding is op het tweede en de absolute akkoordheid met haar andere straffe uitspraak. En eerlijk waar, ik heb haar woorden al gehoord en gezegd, Persepolisomaatjes zijn talrijker dan één.

The first marriage is practice for the second.

---

Listen. I don’t like to preach, but here’s some advice. You’ll meet a lot of jerks in life. If they hurt you, remember it’s because they’re stupid. Don’t react to their cruelty. There’s nothing worse than bitterness and revenge. Keep your dignity and be true to yourself.

3. Was om er een andere vriendin bij te betrekken. Een blij weerzien, mooi om zien. Om eens een van mijn niet dagdagelijkse drankjes te drinken, om te beseffen waarom dat niet dagdagelijks is. Om een aanzet te geven voor gesprekken die lang kunnen duren. Om de weg te kunnen afleggen naar 4. langs een Leuvense plaats waar zelfs voor mij en mijn korte leven al een heel klein beetje nostalgie rond hangt.

4. Was om de strafste (zie ook 1.)  gesprekken en uitspraken op de kringvrije tafel te leggen. Om een ander niet dagdagelijks drankje te testen. Om plaatsen op de kaart aan te duiden, bestemmingen en geschiedkundig relevante plaatsen. Om te beseffen hoe moeilijk het is om uit te spreken wie in de top 3 van ‘beste mannen’ zit, waarna je kan nadenken of less more is indien je met een top 1 zit. Om de vluchtigheid van het leven aan te snijden door een wat-als-situatie ‘wat als ons nog zeer weinig tijd rest?’: wat nog te doen, te zien, wie nog lief te hebben en hoe dat te uiten. Om het eens over de politieke toekomst te hebben wat betreft de staatstructuur. Om te speculeren over een scifi toekomst en de ‘wat als je verliefd wordt op een alien?’-situatie. Om argumenten te wikken en wegen wat betreft het initiatief durven nemen voor de benadering van jongens. Om over feminisme te discussiëren. Ten slotte om niet-serieuze “openingszinnen” dan maar eens te testen.

En zo komen we terug aan het begin van dit verhaal… uit één dag gegrepen.

Tras varios meses, por fin he aceptado la invitación de un exluleano eslovaco para unirme a un grupo en Facebook llamado “How to survive after ERASMUS” (Cómo sobrevivir después del ERASMUS).

Y es que esta semana me ha dado el bajón, ya que tras regresar de un extraño mes en Florencia, me he percatado de que todo se ha terminado y que Cleo, STUK, Väderleden y Federico Carlsson ya son pasado, que los corn flakes no saben igual que cuando los compartes con un maño cuando vuelves del barquito-discoteca y que sí, que lo que sucedió en Linköping se queda en Linköping.

Ya empiezo a asimilarlo, aunque es difícil, porque todo te recuerda al pasado. Incluso cuando ves a Michael Phelps y a Usain Bolt destrozar records tienes la sensación de que eso ya lo has vivido hace un año en Luleå.

De todas formas, tratemos de seguir los pasos que nos recomiendan en este grupo de Facebook (herramienta indispensable para el ERASMUS):

1) No pienses en todo el dinero que te has gastado en alcohol, o en locales: con todo ese dinero podrías probablemente comprarte un coche. Y el carnet.

Esto no me hace sentirme mal.  Con mi gasto en alcohol, a pesar de que en Suecia es especialmente caro, no creo que me diese ni para comprarme un tapacubos para el coche.

2) Sigue saliendo de fiesta con tus amigos: organiza fiestas temáticas, locas, alternativas… pero hazlas siempre en los pisos de tus amigos.

Se sigue saliendo de fiesta, pero se echa de menos hacerlo en bicicleta. Y hace un año me parecía una barbaridad que cerrasen las discotecas a las 3 am. Ahora me parece más que razonable.

3) Si sigues viviendo con tus padres, múdate antes de cometer un asesinato.

O antes de que me asesinen a mí. Sí, es algo que me gustaría hacer cuanto antes. Pero de momento, toca aguantarse una temporada.

4) Transmite tu espíritu Erasmus a tus amigos: emborráchalos de independencia, disipación y diversión. Pero después de eso búscate un buen trabajo.

No, no, no… bastante difícil tengo con evitar que el 90% de mis frases sean del estilo “Pues en Luleå hacíamos esto” o “En Suecia estas cosas no pasan”.

5) Si vives en una gran ciudad, constantemente cambiante, tienes suerte, no tendrás problemas en establecerte de nuevo, pero si vives en un pueblo o en una ciudad muerta… bueno, te jodes.

Lieres muy grande, muy grande no es. Me jodo pues =)

6) Cuando estés deprimido, y quieras volver a tu vida Erasmus, párate a pensar… : Echa un vistazo a las fotos, y piensa en la suerte que has tenido por vivir lo que has vivido. No es común.

Que no sea común, no soluciona mis problemas. Liarme a mirar fotos tampoco mejora mucho la situación. Que he tenido suerte no lo pongo en duda. =)

7) ¡Encuentra a alguien con quien hablar en inglés!

¿Y qué gano con esto? Lo interesante sería encontrar alguien con quien hablar sueco…

Únete a grupos y organizaciones para conocer a nuevos Erasmus, como la ESN.

Todo se andará…

9) Ve a fiestas Erasmus e intenta conocer a otros estudiantes Erasmus en tu ciudad.

De esto en Lieres creo que no se gasta.

10) Los estudiantes Erasmus, generalmente, vuelven a casa en Diciembre / Enero o Mayo / Junio: lo siento por los primeros, pero tendréis el síndrome post-Erasmus. Para los segundos: ¡Al menos disfrutad el verano!

¡Estamos trabajando en ello!

11) Carpe diem.

¡Bah!

12) Que no te sorprenda si durante el Erasmus disfrutaste de la vida sexual de un actor porno, y de repente en tu ciudad tod@s parecen cast@s y pur@s.

Ya será menos…

13) Empieza a estudiar los idiomas de los que aprendiste sólo insulto.

Jag tror att din mamma är en hura och din pappa är en jävla bög!

¿Para qué seguir estudiando sueco? Jävla skit!!

14) Planea inmediatamente tu próxima experiencia en el extranjero: prácticas en el extranjero, programas al otro lado del charco…

Eso ya lo he pasado. Un mes en Florencia, pero no es lo mismo. Y en enero, muy probablemente, a Modena a vivir una segunda experiencia ERASMUS. Siempre he dicho que lo mejor para superar el ERASMUS es un nuevo ERASMUS =)

15) Planea una quedada Erasmus : ¡será como revivirlo!

Pues ya nos juntamos la mayoría de los españoles en Valencia y soy consciente de que será difícil repetir algo así. Pero siempre nos quedan las mini-quedadas, ¡y el próximo fin de semana me voy a Catalunya!

16) Únete a este grupo, e invita a tus amigos.

Nah, creo que este último punto no ayuda demasiado, voy a saltármelo

Bram Vanparys, alias The Bony King of Nowhere, is weer maar eens een voorbeeld dat België bruist van het nog onbekend muzikaal talent. Maar onbekend betekent zeker en vast niet onbemind. Voor hen die deze jonge Gentenaar al aan het werk hadden gezien, was het lang wachten op zijn debuutalbum dat in februari van dit jaar dan toch eindelijk verscheen.

Al bij het horen van de eerste noten van The Sunset, het nummer waarmee de plaat wordt ingezet, is het duidelijk dat dit album het lange wachten dubbel en dik waard was. Alas My Love staat vol songs die je meevoeren in een droomwereld gecreëerd door The Bony King himself. Vergezeld door een gelaagd geheel aan klanken en geluiden, weet Bram, wiens stem bij momenten sterk doet denken aan Thom Yorke, ons 32 minuten lang onder te dompelen in een licht melancholische, herfstige sfeer.

Het is wel duidelijk, wij zijn fan. Wanneer we hoorden dat The Bony King in het STUK zou komen spelen, waren we er dan ook als de kippen bij om een kaart te reserveren. Afgelopen donderdag was het zover en zakten we af naar de Naamse, om in een uitverkochte Labozaal deze singer-songwriter live aan het werk te zien.

Voorprogramma van dienst was Library Tapes, een Zweedse muzikant die ons wist te verbazen met zijn ietwat experimentele mix van beelden, veldopnames en minimale piano. De muziek had een haast hypnotiserend effect en bracht het publiek meteen in de juiste sfeer voor de headliner.

Eindelijk was het moment daar, The Bony King of Nowhere betrad het podium, met een groep van vier veelzijdige muzikanten in zijn kielzog. Een tikkeltje arrogant, maar tegelijk ook enorm sympathiek, wist Vanparys een ijzersterke performance neer te zetten. Ook live weet hij zijn publiek van begin tot einde mee te slepen in een bijzondere sfeer, heel eigen aan zijn muziek. Het handgeklap, de backings en andere subtiele details die zijn stem en gitaarspel ondersteunen, vormden een krachtig geheel waar we met open mond naar stonden te kijken.

Vlaanderen heeft er een nieuw talent bij, zoveel is wel duidelijk!

door: DRIES

myspace The Bony King of Nowhere
myspace Library Tapes

Om u alvast te doen likkebaarden van verwachting, kondigen wij met trots aan dat we morgen de spits afbijten met een diepgaande analyse van het fenomeen ‘The Bony King of Nowhere’.  Dit Gents muzikaal zwaargewicht waagt zich morgen in het hol van de leeuw, namelijk Kunstencentrum STUK in Leuven, om zijn vel ongetwijfeld duur te verkopen.

door: PIETER

de laatste film waarvan ik me kan herinneren dat ik hem in een filmzaal zag, was er één van x-men. sunny was hoogzwanger (as in acht dagen over tijd) en we wilden onze dochter ertoe aanzetten de moederschoot te verlaten voordat de dokter het moest forceren. de uitvinders van dolby-surround hadden waarschijnlijk nooit aan deze toepassing gedacht, maar bij ons werkte het in elk geval. in hoeverre wolverine er voor iets tussen zat, laat ik in het midden.

ik kijk nochtans graag naar films en verkies de cinema-ervaring boven het dvd-kijken, maar het komt er gewoon weinig van. totaal onterecht want het aanbod in de buurt is rijk: blockbusters in super city, de betere blockbusters en de minder bekende producties in de studio’s en het erg onbekende werk, vaak in originele versies in cinema zed. die laatste is mijn favoriet wegens hypergezellig, veel beenruimte, het totaal ontbreken van popcorn en andere pretbedervers en een gevarieerd aanbod. er is altijd wel een ontdekking te doen en het onvolprezen kortfilmfestival en docville zijn onweerstaanbaar. een week geleden ik er nog eens geraakt voor choke. gebaseerd op een boek van chuck palahniuk, vooral bekend als ‘die van fight club’. of het boek beter is dan de film? geen idee, ik heb het niet gelezen. maar de film is een aanrader: hilarisch maar met een erg scherp randje. de betere cinema, daarvoor wil ik meer mijn kot uit komen.

The Sedan Vault

Een voorprogramma, stevig, zeer ritmisch. Niet slecht. Maar natuurlijk was het mij voornamelijk om de jongens van the Sedan Vault te doen. Wellicht een van de door mij vaakst bekeken groepen op mijn concertlijstje en dat over een periode van … jaren (ai, data onthouden): een fnac-sessie, een jj-records en de parijsstraat laten volstromen optreden, een keer een naprogramma in de AB, een parkhappening Hoegaarden en meer dan 1 jaar geleden in het Stuk… Door de zelf ingelaste regel dat je na ‘drie keer live gezien te hebben’ een fan genoemd kan worden en het feit dat ik pakweg een jaar een TSV-poster had hangen op mijn vorige kot leek het te vanzelfsprekend om dit niet te missen. De nieuwe plaat Vanguard is in the/our house, maar ik beken dat ik nog geen moment de tijd heb genomen om ze op te leggen. Intussen beklimmen TSV wel duchtig de Afrekeningladder. HOERA! Ze zijn dus goed bezig, doch gelukkig nog steeds met hun eigen ding, een goeie eigen sound. Dus het klonk goed en soms ook letterlijk herkenbaar omdat ze toch ook de moeite deden om een paar heerlijk vette nummers van hun vorige plaat Mardi Grass te spelen.
Naast de aangename kennismaking met de nieuwe cd greep ik gisterenavond ook aan als mijn eerste front-row-amateurfotograafje-spelen-ervaring. Aangenaam, zomaar voorgelaten worden omdat je een joekeltje van een apparaat in handen neemt. Aangenaam, omdat je het idee hebt dat je eens op een andere manier naar die muzikanten kunt kijken dan al die keren daarvoor. Anders, omdat ik minder multitaskend ben dan mijn geslacht zou doen vermoeden en het toch niet zo makkelijk is om een nummer diepgaand te beleven als je tussendoor een klikje hier en daar wilt doen. In primeur (aan Flickr heb ik mezelf (nog) niet verbonden) gooi ik er hier een aantal fotootjes tegenaan. (Kritische) reacties/ tips van meer ervaren amateurs die wekelijks op een eerste rij staan de drummen zijn zeer zeker welkom.

Deze post zingt geen lof over een nieuwe Charles & Eddie, Nicole & Hugo of Serge Gainsbourg & Jane Birkin. Johnson & Johnson is de titel van de nieuwe voorstelling van de jonge theatermaakster Manah Depauw die gisteren haar tenten opsloeg in een van de zaaltjes van Kunstencentrum STUK in Leuven.

In ‘Johnson & Johnson’  van Manah De Pauw volgt het publiek via 2 projecten – Vivarium en Sully – het verhaal van een vrouw die getrouwd is met een man met twee gezichten, een man die ze zal vermoorden vooraleer weg te vluchten in de bossen om er haar eigen begrafenis te ‘oefenen’.
‘Johnson & Johnson’ brengt een mengvorm van genres: theater en installatie, manipulatie van objecten en video, klankband en gesproken woord. Het roept een universum op dat herinnert aan het woud uit onze kinderdromen: ondoordringbaar en somber, met kreten van beesten, gezang van nachtvogels en onbenullige insecten die knabbelen aan karkassen.

Zo luidde de teaser in de theaterkalender en wie mij een beetje kent, weet dat de combinatie van een dergelijke plot en de beschrijving in die laatste alinea al ruimschoots volstaan om mijn nieuwsgierigheid te wekken: een donker, bitter sprookje dat tegen de stroom in roeit. Dus verbaasde ik me gisteren absoluut níet over de matige opkomst van het publiek. Maar dat was duidelijk voorzien: de Labozaal van het STUK is namelijk piepklein, met een al even kleine zittribune voor het publiek. Het riep herinneringen op aan de schoolvoorstellingen en het jeugdtheater van jààren geleden.

Het decor was minimalistisch en deed wat kinderlijk aan, met een reuzegroot poppenhuis en een cirkel van kleuterbomen rond een tapijt van kunstgras. Maar meer hadden de theatermakers echt niet nodig om je vanaf de eerste minuut in het verhaal mee te zuigen. Vooraf waren we gewaarschuwd: Johnson & Johnson is een voorstelling in het Engels, maar voor een anglofiel als yours truly klonk die mededeling als muziek in de oren. Hoewel… Manah Depauws Engelse uitspraak was bij momenten abominabel. Maar het is een kniesoor die daarover valt. Want reken maar dat het aartsmoeilijk is: je teksten – die eigenlijk verkapte monologen waren – afhaspelen in een taal die de jouwe niet is.

Met twee speelden ze de sterren van de hemel, Manah en co-actrice Soetkin Demey, allebei vermomd met een lange zwarte pruik en een bruine baard.  Vooral Demey verraste door haar naturel, haar podiumpresence, haar twinkelende oogjes en – tja, ik blijf een vent – haar volledig overbodige portie artistiek naakt op het podium. Maar het meest onder de indruk was ik van de omkadering: beklemmende new wave-achtige muziek (compleet met het onmiskenbare gekraak van vinyl-platen), dreigend flitsende spots die bliksemschichten simuleerden en de claustrofobische videobeelden die het verhaal ondersteunden. Intrigerend was ook de ‘live geluidsband’ bij beelden uit de Walt Disney-film Sneeuwwitje met een onverwachte tekstuele switch naar het Johnson & Johnson-verhaal.

Johnson & Johnson van Manah Depauw, je houdt ervan of je vindt er niks aan. Laat het duidelijk zijn: ik ben een fan. Zo’n grote fan zelfs dat ik vandaag een mailtje gestuurd heb om de lijst van de muziek die ze tijdens de voorstelling gebruikt hebben op te vragen.

Waar krakend vinyl al niet goed voor is.

You’re all invited!

Invitation for the Annual Concert 2009