Medovukha – bautura cu specific rusesc, apare pe mesele slavilor pagani, inca din cele mai vechi timpuri.

Datorita mierii, cu proprietatille sale naturiste, aceasta bautura a fost considerata unica ce putea fi folositoare in tratarea bolilor. Medovuha e o bautura nationala pentru rusi, precum whisky pentru Scotia, sake pentru Japonia sau tequila pentru Mexic.

Medovukha, avand la baza mierea fermentata, e cunoscuta sub numele de mied la popoarele germanice sau hidromel la cele latine.

Cei mai vechi indoeuropeni considerau mierea drept un produs sacru. Obiectele gasite in sanctuare, incepand cu mil. 7-6 i.e.n, aveau reprezentate imagini in care se putea observa procesul de fermentare a mierii.

Indoeuropenii credeau ca in Lumea de Sus, in Ceruri, exista rauri de miere, iar bautura din miere era legata de imaginea “ploii de miere”, care curge pe pamant din raul celest. De aceea, bautura poarta ideea de “nemurire”. E bautura zeilor, nemuririi, cea care da intelepciune.

Aceasta bautura era raspandita si la germani, romani, greci, triburile baltice, vechii prusaci, celti, slavi si finlandezi, dar mai ales la stramosii nostrii traci.

La germanici, miedul era considerat drept un dar al zeilor pentru oameni din partea lui Odin (Wotan), Parintele Ceresc al oamenilor.

Tot la germanicii scandinavi, aceasta bautura era vazuta drept “apa vie”, care poate aduce la viata mortii.

La slavi, bautura din miere avea un caracter ritualic desavarsit, fiind dedicata zeilor.

Mierea nefermentata, la greci, purta numele de ambrozie si constituia hrana zeilor, mostenita de la titani si giganti.

In Rusia, bautura din miere avea numele de “miod” sau “medok”. Aceasta bautura se pregatea punand mierea la fermentat de la 5 la 20 ani in butoaie nesterilizate de stejar (arborele sfant al indoeuropenilor).

La triburile slave pagane, stejarul este arborele cel sfant al zeului Perun.

Incepand cu sec XI, se practica metoda fierberii, datorita careia bautura putea fi gata peste o luna; totusi mierea trebuia sa fie sterilizata prin fierbere.

In perioada medievala, in Rusia, bautura era folosita in ritualuri care serbau zilele de nasteri sau in sarbatorile de familie, ca semn de ospitalitate, fiind consumata inainte de masa.

In sec XV, aproape ca se sfarseste pregatirea bauturii, ce presupunea lasarea la fermentat timp de 5-20 ani si dispare ritualul folosirii bauturii inainte de masa.

In sec XVII, medovukha pregatita prin fierbere devine rara, deoarece ea a fost inlocuita cu vinul (venit pe filiera crestina, mai ales dupa tirania iudeo-crestina a lui Petru cel Mare).

Catre sec XIX, pregatirea prin fierbere a mierii renaste, iar odata cu ea, si miodul sub numele de “medovukha”.

Reteta:

3 l apa (1.5 l)

450-500 g miere naturala (200-250 g)

50 g drojdie ( 30 gr)

1. Puneti apa la incalzit pana la o temperatura de ce mult 80 de grade, adaugati miere si amestecati mereu pentru ca mierea sa nu se lipeasca de vas.

www.ekimoff.ru

2. Nu lasati ca intreaga compozitie sa fiarba.

3. Luati spuma.

www.ekimoff.ru

4. Raciti bautura pana la 30 grade,apoi adaugati drojdia.

5. Daca doriti, puteti adauga sucul unei jum de lamaii.

6. Lasati sticla la rece timp de o saptamana.

www.ekimoff.ru

Cateva sortimente din Rusia:

Articol scris de Kogaion

Imagine de la: http://www.ici.ro/romania/ro/cultura/mz_coif.html

Extraordinara opera de arta. Un coif in totalitate din aur. In lupta nu era folosit, materialul e prea moale. Avea doar un rol in ritualuri. Dedicate cui? Pleiadelor, desigur. Pleiadelor vazute in forma lor de albina.

Aparatoarea fetei prezinta un om care “taie” capul unui animal. Imaginea este asemanatoare Mitraismului unde se “taie” capul taurului pentru a elibera albinele. Se “ucide” natura inferioara pentru a se ridica la niveluri superioare. Albinele eliberate sunt in numar de 1000 (aduce aminte de Sahasrara Chakra, la crestetul capului, care are 1000 de “petale”). Pe partea superioara se afla mici ridicaturi care probabil ca reprezinta cele 1000 de albine eliberate. Coiful cu siguranta apartine unui initiat care si-a deschis aceasta chakra, centru energetic care face legatura cu Dumnezeu.

Acest simbol al albinei se gaseste peste tot in lume. In tarile budiste gasim Stupa (cat de apropiat este acest cuvant de romanescul Stup- casuta albinelor), loc de ritual. Mai jos este o imagine a unei astfel de stupa.

Imagine de la: http://www.buddhachannel.tv/portail/spip.php?article4904

Privind imaginea nu poti sa nu-ti imaginezi ca partea conica se aseamana cu partea posterioara a unei albinute. Si ca ambele se aseamana cu partea inferioara a coloanei vertebrale. Parte care se numeste osul sacrum (osul “sacru”?). Acelasi os in care traditiile yoga plaseaza pe Kundalini.

Foarte pe larg despre simbolistica albinei se gaseste la:
http://www.andrewgough.co.uk/bee1_1.html

An average global temperature rise of 7.2F (4C), considered a dangerous tipping point, could happen by 2060, causing droughts around the world, sea level rises and the collapse of important ecosystems, it warns.

The Arctic could see an increase in temperatures of 28.8F (16C), while parts of sub Saharan Africa and North America would be devastated by an increase in temperature of up to 18F (10C).

via Met Office: catastrophic climate change could happen with 50 years – Telegraph.

så våkner jeg suger i meg sigarett etter sigarett titter nervøst utover vannet utover vannet krusningene bølgeslagene mot svaberget jeg håper inderlig at jeg en dag kan dø i en båt som blir slått til pinneved mot et berg langs kysten og krusningene fader ut i tåkeheimen av sigarettrøyk og glør og jeg tenker at det ligger ingenting her for meg samtidig som alt ligger til rette for snart å kunne la være med å riste meg i søvn og bråvåkne natt etter natt

noen morgener ser jeg askebegeret vippe på kanten ned mot gulvet og jeg tenker på meg selv ved stupet vippende dirrende skjelvende og jeg lurer på om jeg hadde gått i tusen knas som keramikk mot flisgulv som minner fra barndommen som porselen mot kjøkkenveggen som tenner mot bordplaten av kirsebær

her ligger jeg gapende med ansiktet mot luften og prøver å fange en krakilsk lyspære jaget av fluer

pasque c’est un truc qui m’a toujours titillé.
faire des correspondances stupides entre la fiction & la réalité.
en plus entre le temps que je me mette en route, les ricains m’avaient déjà piqué l’idée (http://smokingsection.uproxx.com/TSS/2009/02/if-rappers-were-characters-from-the-wire), alors comme on aime pas trop recycler les merdes ici, on a fait la même mais en français. y’en a dans la caboche du blavog quand même.
si y’a des trucs qui vous paraissent incohérents, si vous avez de meilleures idées pour les parallèles à faire, et ben j’en ai rien à foutre mettez les en commentaires, soyez pas timides.
et ce sera en 2 parties, pasque les images & wordpress c’est relou, surtout quand on fait aucun effort et pis comme ça vous aurez l’impression d’être gâtés 2 fois plus bande de ptits canaillous.

Avon Barksdale

Passi
le mec arrivé quoi. installé, il a fait son biff, même en dehors du game il continue d’être une figure de poids et de mailler.

Stringer-Bell

Kenzy
bizness man dans l’âme jusqu’au bout, un poil trop sans doute, ses pairs ne l’ont pas toujours compris. il a contribué à construire un empire mais il s’est écroulé juste au moment où il touchait au but : la respectabilité.

Prop’ Joe

Driver
pasqu’il est gros et qu’il a une bonne tête, et bien qu’un peu roublard, il reste sympa quand même. en plus il est là depuis longtemps et toujours de la bonne came. un mec cool, quoi.
http://www.dubcnn.com/media/audio/driver-meccool/

wallace

Disiz la Peste
la gentillesse n’est pas faiblesse, sauf quand elle l’est. trop naïf pour ce monde de brutes, fallait qu’il parte.

Chris Partlow
Mala
“tu m’connais pas, moi…“
il est sale, il exécute sans poser de questions, on ne comprend que très rarement ce qu’il pense, et encore ça c’est quand il parle.

Felicia “Snoop” Pearson

Casey
“perhaps the most terrifying female villain to ever appear (in a television series).” c’est pas moi qui le dit, c’est Stephen King.
bah oui. forcément. ça tombe sous le sens. Zec to zec.

marlo

booba
des glaçons dans les veines, les canines qui rayent le parquet, il ne s’arrête jamais avant d’obtenir ce qu’il veut, et ce qu’il veut c’est souvent beaucoup trop. et il pète plus haut que son cul desfois, aussi.

Brother Mouzone

ILL
aucune ressemblance dans le caractère, mais c’est le tueur que sa réputation précède, en plus il disparaît quand tu t’y attends pas et réapparaît quand tu l’attends plus, donc on est obligés.

Cheese

Kennedy
tu sais pas trop pourquoi mais quelque chose te dit qu’il bouffera à tous les râteliers, et malgré ça on le déteste pas non plus, même si “this boy has been nuthing but a deception”.

Michael

Escobar Macson
jeune prodige du quartier, précoce, doué en tout, pris en charge par les mauvaises personnes ce qui ne lui rendra pas service, maintenant il veut sa part.

Dukie

Nubi
même situation que michael, mais avec encore moins de chance, et beaucoup moins débrouillard apparemment.

Nick Sobotka

seth gueko
représente les ouvriers, flirte avec la rue et, livré à lui-même, finit par se ramasser la gueule comme on le sentait depuis un moment.

Ziggy Sobotka

orelsan
un brave petit gars à la base, mais le manque de confiance en soi ça mène à des tragédies.

Sergei “Serge” Malatov

sefyu molotov
pas seulement pour le nom et l’accent, mais aussi pour ça : “he had a head ? he had arms ? so it wasn’t us” —> quand t’entends boucher, y’a lui qui va avec.

Bodie

Salif
trop rue pour gravir les échelons, il finit par foutre un chassé dans la fourmilière pour se faire entendre, ghetto soldier style. en général ça réussit moyen niveau plan de carrière.

Cutty
Fabe
repenti, il a fait le tour du game, maintenant il observe de loin sans trop d’illusion, même si les plus jeunes le calculent plus, son nom est encore respecté des connaisseurs.

SVETI IGNjATIJE BRJANČANINOV
ASKETSKI OGLEDI

VIĐENjE SVOGA GRIJEHA

Doci ce ono strasno vreme, nastupice onaj strasni cas u kome ce svi moji gresi stati razotkriveni pred Gospodom sudijom, pred andjelima Njegovim, pred celim covecanstvom. Predosecam stanje moje duse u tom groznom casu, i zato me ispunjava uzas. Pod uticajem tog zivog i snaznog predosecaja trepetno hitam da se zadubim u razmatranje sebe, hitam da preispitam u knjizi moje savesti moja zabelezena sagresenja koja sam ucinio delom, recju ili mislju.

Odavno necitane, u ormarima dugo drzane knjige prekriva prasina, izjeda moljac. Uzimam da citam tu knjigu i nailazim na velike teskoce. Takva je moja savest. Nisam je odavno preispitivao: zato sam je tesko otvorio. A i kada je otvorim ne nalazim ocekivano zadovoljenje. Jedino veliki gresi upisani su dovoljno jasno; sitna slova, kojih ima mnostvo, gotovo da su izbrisana, i sada ne mogu da razaberem sta je njima bilo napisano.

Bog, jedino Bog moze da vrati izbledelim slovima jasnost i izbavi coveka od zle savjesti.[1] Jedino Bog moze da daruje coveku vidjenje svojih grehova i vidjenje svog greha – covekovog pada, u kome je koren, seme, zametak, ukupnost svih covekovih sagresenja.

Prizvavsi u pomoc milost i silu Boziju, prizvavsi ih u pomoc najtoplijom molitvom, sjedinjenom sa revnosnim postom, sjedinjenom sa placem i ridanjem srca, ponovo otvaram knjigu savesti, ponovo pazljivo promatram svoje grehove, koliko ih je i kakvi su, pazljivo ispitujem sta su mi doneli grehovi koje sam ucinio.

Vidim: Bezakonja moja prevazidjose glavu moju, kao breme tesko opteretise me, umnozise se vecma od vlasi glave moje.[2] Kakve su posledice takvog greha? Zahvatise me bezakonja moja, i ne mogoh gledati, i srce moje ostavi me.[3] Posledice gresnog zivota su slepilo uma, kamenosrdnost, bezosecajnost srca. Um okorelog gresnika ne vidi ni dobro ni zlo; njegovo srce gubi sposobnost za duhovna osecanja. Ako taj covek ostavi gresni zivot i okrene se poboznim podvizima, tada njegovo srce, kao da je tudje, ne podrzava njegovo stremljenje prema Bogu.

Kada Bozija blagodat otkrije podvizniku mnostvo njegovih sagresenja, tada on, hteo to on ili ne, postane potpuno zbunjen i padne u duboku tugu. Srce moje smuti se od takvih prizora, ostavi me snaga moja, i svetlost ociju mojih, i ona nije sa mnom, jer se slabine moje ispunise porugama, to jest moja delatnost je postala puna spoticanja jer sam navikao na greh, koji me je nasilno vukao u nove grehove; usmrdise se i zagnojise rane moje od lica bezumlja moga, to jest gresne strasti su ostarile i strasno me ozledile zbog mog nepazljivog zivota; i nema isceljenja telu mome, to jest, greh me je celog pogodio i zarazio, i ne mogu se isceliti samo sopstvenim naporima.[4]

Cim saznam svoje grehove, cim se pokajem zbog njih, cim ih ispovedam, i zalim zbog njih, ja bacam to nebrojeno mnostvo grehova u pucinu Bozijeg milosrdja. Da bih se ubuduce klonio greha, povuci cu se u samog sebe i pazljivo razmotriti kako greh dejstvuje protiv mene, kako mi prilazi, sta mi govori.

Prilazi mi kao lopov; njegovo lice je zamaskirano; umeksase se reci njegove vecma od masla[5] govori mi laz, predlaze bezakonje. U njegovim ustima je otrov; njegov jezik je otrovni zalac.

“Nasladi se”, tiho i laskavo sapuce on, “zasto je zabranjeno da se nasladis? Nasladi se! Kakav je greh u tome?” i predlaze, zlotvor, da narusim zapovest svesvetog Gospoda.

Nije bilo potrebe da obracam paznju na njegove reci: znam da je lopov i ubica. Ali neka nepoznata slabost, slabost volje, pobedjuje me! Pazljivo slusam reci greha, gledam na zabranjeni plod. Uzalud me savest opominje da je probanje tog ploda isto sto i probanje smrti.

Ako nema zabranjenog ploda pred mojim ocima, taj plod se neocekivano pojavljuje u mojoj masti, zivopisan, ocaravajuci.

Osecanja srca teze ka sablaznjivoj slici slicnoj bludnici. Njena spoljasnjost je zavodljiva; iz nje odise sablazan, ukrasena je kao dragocene, blistave utvari; brizno je skriveno njeno smrtonosno dejstvo. Greh trazi zrtvu od srca, kada vec, zbog odsustva samog predmeta, ne moze da zrtvuje telo.

Greh dejstvuje u meni kroz gresnu misao, gresno osecanje, osecanje srca i osecanje tela; dejstvuje kroz telesna osecanja, dejstvuje kroz mastu.

Kakvom zakljucku me vodi takav pogled na sebe? Zakljucku da u meni, u celom mom bicu, zivi ogrehovljena ozleda, da ona odobrava i pomaze greh koji me napada izvana. Slican sam suznju okovanom teskim lancima: svako kome je to dozvoljeno hvata suznja, vuce ga kuda hoce, jer suzanj vezan lancima ne moze da pruzi otpor.

Greh je prodro jednom prilikom u visoki raj. Tamo je mojim praroditeljima predlozio da probaju zabranjeni plod. Tamo ih je sablaznio; tamo je sablaznjene pogodio vecnom smrcu. I meni, njihovom potomku, neprestano ponavlja isti predlog; i mene, njihovog potomka, stalno nastoji da sablazni i unisti.

Adam i Eva su odmah nakon greha izgnani iz raja i izbaceni u zemlju zalosti i bola.[6] I ja sam se rodio u toj zemlji placa i nesreca! Ali to me ne opravdava: Iskupitelj mi je ovde doneo raj i usadio ga u moje srce. A ja sam grehom oterao raj iz mog srca. Sada je tamo mesavina dobra i zla, tamo je ljuta borba protiv zla, tamo se sudaraju neizbrojive strasti, tamo je muka, predukus vecne muke u paklu.

U sebi vidim dokaz da sam Adamov sin: cuvam njegovu sklonost prema zlu; slazem se sa predlozima obmanjivaca iako pouzdano znam da mi nudi obmanu i sprema ubistvo.

Zaludu bi bilo da pocnem da okrivljujem praroditelje za greh koji su mi predali: Iskupitelj me je oslobodio od robovanja grehu, tako da ja od tada padam u greh dobrovoljno, a ne na silu. Praroditelji su jednom u raju prekrsili jednu Boziju zapovest, a ja, nalazeci se u krilu Crkve Hristove, neprestano narusavam sve bozanstvene zapovesti Hrista, Boga i Spasitelja moga.

Cas gnev i zlopamcenje uzrujavaju moju dusu: u mojoj masti seva noz nad glavom neprijatelja, i srce se nasladjuje zadovoljenom osvetom, ucinjenom u masti. Cas mi se pricinjavaju razasute gomile zlata: a odmah za njima velelepne palate, vrtovi, svi predmeti raskosi, sladostrasca, gordosti koje donosi zlato i zbog kojih se greholjubivi covek poklanja tom idolu – sredstvu ostvarenja svih propadljivih zelja. Cas me prelescuju pocasti i vlast: tada me ponese masta i mastam da upravljam ljudima i drzavama, da im pruzam razne propadljive stvari, a sebi propadljivu slavu. Cas, potpuno upecatljivo, vidim pred sobom stolove sa toplim i mirisnim jelima: smesno i u isti mah zalosno nasladjujem se sablaznima koje preda mnom iznicu. Cas najednom vidim da sam pravedan, ili, pravilnije, moje srce dvolici, napreze se da prisvoji sebi pravednost, laze samo sebe, brine se da ljudsku pohvalu privuce sebi.

Strasti me preotimaju jedna od druge, neprestano me predaju jedna drugoj, uzbunjuju, uznemiruju. I ne vidim svoje cemerno stanje! Na mom umu je neprozirna zavesa mraka; na srcu lezi teski kamen neosetljivosti.

Hoce li doci sebi moj um, hoce li se uputiti prema dobru? Protivi mu se srce, naviklo na gresne naslade, protivi mu se moje telo, jer je steklo zivotinjske zelje. Izgubila se u meni cak i predstava da je moje telo, inace stvoreno za vecnost, sposobno za bozanske zelje i pokrete, da su zivotinjske teznje njegova bolest, koju je dobilo kad je palo.

Razliciti delovi mog bica – um, srce i telo – raseceni su, razdvojeni, deluju neusaglaseno, protivurece jedan drugom; deluju u kratkotrajnoj, Bogu protivnoj slozi jedino onda kada rade na grehu.

Takvo je moje stanje! Ono je smrt duse za zivota tela. No ja sam zadovoljan svojim stanjem! Zadovoljan sam, ali ne zbog smirenja, nego zbog moje zaslepljenosti, zbog moje kamenosrdnosti. Ne oseca moja dusa svoju umrtvljenost, ni telo, kojeg je smrt odvojila od duse, ne oseca svoju umrtvljenost.

Da sam osecao svoju umrtvljenost, stalno bih se kajao! Da sam osecao svoju umrtvljenost, brinuo bih se o vaskrsenju!

Sav sam se predao brigama ovoga sveta, malo me brine moja duhovna nesreca! Zestoko osudjujem najmanja sagresenja mojih bliznjih, a sam sam toliko pun greha, toliko me je greh zaslepio da sam se pretvorio u slani stub, kao Lotova zena, i nisam vise sposoban ni za kakav duhovni pokret.

Pokajanje nisam nasledio zato sto jos ne vidim svoj greh. Ne vidim svoj greh zato sto jos radim grehu. Ne moze da vidi svoj greh niko ko se nasladjuje u grehu, ko dozvoljava sebi da ga proba, makar i samim pomislima i odobravanjem srca.

Svoj greh moze da vidi jedino onaj koji se potpuno i dragovoljno odrekao svakog prijateljstva sa grehom, i budno strazari na vratima svog doma sa isukanim macem – recju Bozijom, i odbija, poseca tim macem greh, u kom god obliku mu se on priblizio.

Ko cini veliko delo da uspostavi neprijateljstvo sa grehom i na silu odvlaci od njega um, srce i telo, tome Bog daruje veliki dar: vidjenje svoga greha.

Blazena je dusa koja je ugledala greh u sebi! Blazena je dusa koja je ugledala u sebi pad praroditelja, zastarelost starog Adama! Takvo vidjenje svog greha je duhovno vidjenje, vidjenje uma kojeg je Bozija blagodat iscelila od slepila.

Sveta Istocna crkva uci da postom i klecanjem izmoljavamo od Boga vidjenje svog greha.

Blazena je dusa koja se u Bozijem zakonu poucava dan i noc! U njemu moze da vidi lik i lepote novog coveka, a po njima da uvidi i ispravi svoje nedostatke.

Blazena je dusa koja je kupila polje pokajanja tako sto je umrtvljavala sebe za gresne poduhvate! Na tom polju naci ce ona skriveno besceno blago spasenja.

Ako si zadobio polje pokajanja, daj se u deciji plac pred Bogom. Ne trazi, ako mozes da ne trazis, nista od Boga, predaj se samopozrtvovano Njegovoj volji.

Shvati, oseti da si delo, a da je Bog Sazdatelj. Predaj se kao dete potpuno volji Sazdatelja, prinesi mu sam deciji plac, prinesi mu tiho srce spremno da sledi Njegovu volju i da se sacuva Njegovom voljom.

Ako zbog svoje detinjske slabosti ne mozes da se pogruzis u molitveno cutanje i plac pred Bogom, izgovori pred Njim smirenu molitvu, molitvu za oprostaj grehova i isceljenje od gresnih strasti, tih strasnih moralnih bolesti, sastavljenih od dragovoljnih, dugo vremena ponavljanih sagresenja.

Blazena je dusa koja je saznala da je potpuno nedostojna Boga i osudila sebe, prokletu i gresnu! Ona je na putu spasenja; u njoj nema samoobmane.

A ko, suprotno ovome, smatra da je spreman da primi blagodat, i misli da je dostojan Boga, pa ocekuje i trazi Njegov tajanstveni dolazak, i govori da je pripravan da primi, cuje i vidi Gospoda, taj obmanjuje sebe, taj laze sebe; taj je dostigao visoku liticu gordosti sa koje se pada u mracni ambis pogibije.[7] U taj ambis padaju svi koji su se napravili vazniji od Boga i drznuli se da bestidno smatraju kako su dostojni Boga, i iz te uobrazenosti i samoobmane govore Bogu: Govori Gospode, cuje sluga Tvoj.

Mladi prorok Samuilo je cuo da ga Gospod doziva, i posto nije smatrao da je dostojan razgovora sa Bogom, izasao je pred svog starog ucitelja i molio ga za pouku kako da se ponasa. Cuo je Samuilo i drugi put isti taj glas kako ga priziva i opet izasao pred ucitelja. Ucitelj je shvatio da je taj glas bio Boziji glas i zapovedio je mladicu da na takav poziv ubuduce odgovara: Govori Gospode, cuje sluga Tvoj.[8]

Isto ovo usudjuje se da govori sladostrasni i nadmeni mastar iako ga niko ne priziva, zanet hvalisavim misljenjem: on stvara u sebi glasove i utehu, i njima laska svom nadmenom srcu, njima obmanjuje sebe i svoje lakoverne sledbenike.[9]

Sine Istocne crkve, jedine svete i istinite, u svom nevidljivom podvigu rukovodi se poukama svetih otaca svoje Crkve: one zapovedaju da se pre nego sto te obnovi ocigledno dejstvo Svetog Duha odvracas od svakog vidjenja, od svakog glasa izvan sebe i u sebi, jer je to ocigledan povod za samoobmanjivanje.[10]

Cuvaj um nevidljivim; odgoni sva mastanja i misljenja koja su pad podmetnula kao istinu. Obuci se u pokajanje i izadji sa strahom i poboznoscu pred velikog Boga, mocnog da ocisti tvoje grehe i obnovi te svojim Presvetim Duhom. A kad dodje On, Duh Istine, uvesce te u svu istinu.[11]

Osecanje placa i pokajanja je jedino od koristi dusi koja je pristupila Gospodu sa namerom da dobije od Njega oprostaj svojih grehova. To je dobri deo! Ako si izabrao taj deo, neka se ne oduzme od tebe! Ne menjaj to blago za prazna, lazna, nasilna, prividno blagodatna osecanja, nemoj unistiti sebe lazuci sebe.

“Ako su neki oci”, govori prepodobni Isak Sirijski, “napisali sta je cistota duse, sta je njeno zdravlje, sta bestrasce, sta vidjenje, onda to nisu napisali zato da bismo to trazili pre vremena i da bismo to ocekivali. Pismo je reklo: Carstvo Bozije ne dolazi na vidljiv nacin.[12] Oni u kojima zivi ocekivanje sticali su gordost i pad… Crkva Bozija je odbacila ono trazenje visokih Bozijih darova koje je sadrzano u ocekivanju tih darova. To nije znak ljubavi prema Bogu; to je bolest duse.”[13]

Svi sveti su smatrali da nisu dostojni Boga: time su pokazali svoje dostojanstvo, sadrzano u smirenju.[14]

Svi samoobmanuti su smatrali da su dostojni Boga: time su pokazali gordost i demonsku prelest koja je zahvatila njihovu dusu. Neki od njih su primili demone koji su izasli pred njih u obliku andjela i sledili ih; nekima su se demoni javili u svom sopstvenom obliku, pretvarali se da ih je njihova molitva pobedila i tako ih uveli u gordoumlje; drugi su raspaljivali svoju mastu, uzrujavali krv, izazivali u sebi uzbudjenja, prihvatali to kao blagodatno nasladjivanje, pali u samoobmanu, u potpunu pomracenost, i svrstali se po svom duhu u odbacene duhove.

Ako imas potrebu da besedis sa samim sobom, ne lazi sebe, vec prekorevaj sebe. Gorki lekovi potrebni su nam u nasem palom stanju. Svi koji lazu sebe vec su primili ovde, na zemlji, svoju platu – svoju samoobmanu, pohvalu i ljubav Bogu neprijateljskog sveta: nemaju sta oni da ocekuju u vecnosti osim osude.

Greh je moj stalno preda mnom[15] – govori o sebi sveti David: njegov greh je bio predmet njegovog neprestanog preispitivanja. Bezakonje moje ja cu objaviti, i brinucu se za grehe svoje.[16]

Sveti David se bavio osudjivanjem samog sebe, bavio se oblicavanjem svog greha kada mu je greh vec bio oprosten i kada mu je dar Svetog Duha vec bio vracen. Jos vise: on je izoblicio svoj greh, ispovedao ga da cuje vaseljena.[17]

Kada su sveti oci Istocne crkve, narocito pustinozitelji, dostizali visine duhovnih vezbanja, tada su se sva ta vezbanja slivala u njima u samo pokajanje. Pokajanje je obuzimalo citav njihov zivot, svu njihovu delatnost: ono je bilo posledica vidjenja svog greha.

Jednog velikog oca su upitali u cemu mora da se sastoji delanje usamljenog monaha? On je odgovorio: “Tvoja umrtvljena dusa je pred tvojim ocima, i pitas kakvo mora da bude tvoje delanje?”[18] Plac je sustinsko delanje istinskog Hristovog podviznika; plac je njegovo delanje od stupanja u podvig do kraja podviga.

Vidjenje svog greha i pokajanje koje ono donosi – to su delanja kojima nema kraja na zemlji: vidjenje greha podstice pokajanje; pokajanje donosi ociscenje; postepeno ociscavano oko uma pocinje da uvidja one nedostatke i ozlede u celom covekovom bicu koje ranije, u svojoj pomracenosti, uopste nije primecivalo.

Gospode! Daruj nam vidjenje nasih sagresenja da bi nas um, kada nase sopstvene greske privuku njegovu celokupnu paznju, prestao da vidi greske bliznjih, i tako sve bliznje video kao dobre. Daruj nasem srcu da ostavi pogubne brige o nedostacima bliznjeg, da sve svoje brige sjedini u jednu brigu o sticanju cistote i svetosti koju si nam Ti zapovedio i pripremio. Daruj nam da nase ukaljane duhovne rize opet postanu bele: njih je vec umila voda krstenja, i sada, ukaljane, traze da se operu u reci suza. Daruj nam da u nama, uz svetlost Tvoje blagodati, vidimo raznolike bolesti: one unistavaju duhovne pobude u srcu i uvode u njega pobude krvi i tela, neprijateljske Carstvu Bozijem. Daruj nam veliki dar pokajanja, prethodnicu i posledicu velikog dara vidjenja svojih grehova. Zastiti nas tim velikim darovima od provalije samoobmane, koju otkriva u dusi njena neprimetna i neshvatljiva gresnost, a nastaje od sladostrasca i slavoljublja, dakle od onoga sto ona ne primecuje i ne razume. Sacuvaj nas tim velikim darovima na nasem putu prema Tebi, i daruj nam da dospemo do Tebe, koji prizivas pokajane gresnike i odbacujes one sto smatraju da su pravednici – da vecno u vecnom blazenstvu slavoslovimo Tebe, jedinog istinitog Boga, Iskupitelja zarobljenih, Spasitelja propalih. Amin.

NAPOMENE:

1. Jev 10, 22.

2. Ps 37, 5 i Ps 39, 13.

3. Ps 39,13.

4. Ps 37, 11,8,6,8.

5. Ps 54, 22.

6. Post 3, 23, 24.

7. Sveti Isak Sirijski, Slovo 55.

8. Podrazavanje, moskovsko izdanje, 1834. godine, knjiga 3, gl. 2. U navedenom mestu zapadnog pisca uzbudjivanje, nadmenost i samoobmana izlazu se tako izrazito i slikovito da smatramo da nije na odmet da citaocevoj paznji ponudimo sam tekst:

“Govori, Gospode, cuje sluga Tvoj. Sluga sam Tvoj, urazumi me da poznam Tvoja svedocanstva. Prikloni moje srce recima Tvojih usta, i neka Tvoja rec padne kao rosa. Sinovi Izrailjevi govorili su nekada Mojsiju: Govori nam, slusacemo; neka nam Gospod ne govori, da ne bismo umrli.’ Ja ne molim tako, Gospode, ne molim tako! Nego sa prorokom Samuilom smireno i revnosno molim: Govori, Gospode, cuje sluga Tvoj.’ Neka mi ne govori Mojsije, niti drugi koji prorok, nego Ti govori, Gospode Boze, koji nadahnjujes i prosvetljujes sve proroke. Ti jedini, bez njih, mozes potpuno da me naucis, a oni bez Tebe ne mogu imati nikakvog uspeha. Njihove reci mogu da zvuce, ali Duha ne javljaju. Oni izvanredno govore, ali, kada Ti cutis, nema vreline u srcu! Oni prenose slova, ali Ti otkrivas smisao! Oni izgovaraju tajne, ali ti otkrivas znacenje alegorija! Oni objavljuju Tvoje zapovesti, ali Ti dajes snagu za njihovo izvrsenje. Oni pokazuju put, ali Ti dajes duhovnu snagu da njime idemo! Oni deluju samo izvana, ali Ti poucavas i prosvecujes srca! Oni orosavaju spolja, ali Ti darujes plodove! Oni vicu recima, ali Ti dajes razumevanje sluhu! I zato neka mi ne govori Mojsije! Govori Ti, Gospode, Boze moj, vecna Istino. Da ne umrem i ostanem besplodan ako budem poucavan samo spolja, a iznutra ne budem vreo, i da ne bude na sudu da sam rec cuo, a nisam je ispunio, da sam poznao, a ljubavlju nisam obuhvatio, da mi je povereno, a da nisam sacuvao. Govori, dakle, Gospode, cuje sluga Tvoj: Ti imas rec vecnog zivota.”

Drskost ove nadmene govorljivosti i praznoslovlja izaziva uzas i duboku tugu u dusi koja je odgajena na ucenju Pravoslavne crkve. Nema tu pokajanja! Nema skrusenosti duha! Nema odlucne teznje prema najblizem i najtesnjem sjedinjenju s Bogom! Takva je uopste nastrojenost asketskih zapadnih pisaca. Jedan od njih, iznoseci nepravilno shvatanje dostojanstva Majke Bozije, zavrsava pomahnitalu govorljivost ovako: “Bacimo se, dakle, u zagrljaj Bogomajke!” Ovo raspolozenje je suprotno raspolozenju koje sveta Istocna crkva predaje svojoj duhovnoj deci: “Gospode, kada ne bismo svete Tvoje imali molitvenike”, peva Crkva u troparu na velikom povecerju, “i dobrotu Tvoju koja nas miluje, kako bismo smeli, Spase, opevati Tebe, koga slavoslove neprestano angeli.” U molebnom kanonu Presvetoj Bogorodici Crkva peva: “Mi, gresni i ponizni, hitno pridjimo sada Bogorodici i padnimo nicice u pokajanju, vapijuci iz dubine duse: ‘Vladicice pomozi, sazali se na nas; pohitaj, propadamo od mnostva pregresenja. Nemoj odbiti svoje sluzitelje prazne, jer tebe imamo kao jedinu uzdanicu.’” Neshvatljivo je stanje samoobmane i demonske prelesti onima koji nisu odgajeni na duhovnom podvigu po predanju Pravoslavne crkve: oni misle da je to jadno stanje najpravilnije, najblagodatnije. Prevodilac Podrazavanja sa latinskog jezika na ruski stavio je na kraju svoje knjige pouke za citaoca. Ukazujuci na II glavu III knjige, na tu sliku samoobmane i uobrazenosti, on savetuje da citalac pre svakog poboznog citanja dovede sebe u raspolozenje koje je izneto u toj glavi. Ocigledno je da se takvim raspolozenjem daje sloboda da se Sveto pismo objasnjava proizvoljno, da se ukida obaveza da se sledi objasnjenje svetih otaca koje je prihvatila Crkva. To je dogmat protestantizma.

10. Prepodobni Grigorije Sinait, O prelesti i o ostalom, Dobrotoljublje, tom 1. Sveti Kalist i sveti Ignjatije Ksantopul, glava 73, Dobrotoljublje, tom 2.

11. Jn 16,13.

12. Lk 17, 20.

13. Sveti Isak Sirijski, Slovo 55.

14. 1Sveti Isak Sirijski, Slovo 36.

15. Ps 50, 5.

16. Ps 37, 19.

17. Ps 50.

18. Sveti Isak Sirijski, Slovo 21.

Brillante corto de Alberto Utrera.

¿Vendimiará con S.T.U.P.?

Bruk fantasien din mens du leser dette, og bli med meg på en liten reise hvor du ikke lengre er et menneske men du er i din fantasi en sau, en stor hvit dott med ull på fire bein uten regninger å betale, uten forpliktelser og avtaler, uten bekymringer for din egen og dine nærmestes helse. Du er nå for et lite øyeblikk mens du leser dette, en sau.

Forskjellen mellom sauer og mennesker er menneskers evne til å planlegge, se potensielle farer før de plutselig er der og planlegge for hvordan man på en trygg måte kan komme seg videre gjennom livet. Sauer ser farene når de oppstår, men da er det mange ganger for sent fordi da er ulven allerede i strupen på dem. Sauer trenger m.a.o mennesker til å lede de trygt frem så de kan unngå de farene som er der, men som de ikke ser.

Stopp litt opp nå og prøv å tenke på ditt eget liv. Tenk på hvordan ditt eget liv plutselig kan bli veldig likt livet til en sau. Plutselig får du en uventet negativ beskjed fra legen, plutselig detter det ned en uventet regning i postkassa som velter hele budsjettet ditt, plutselig faller det et hardt ord mellom deg og din kjære, plutselig må du erkjenne at drømmene dine er knust fordi de bare ikke lar seg gjennomføre. Mange ganger har vi mennesker mere til felles med sauer enn vi kanskje vil innrømme, vi har begge den tendensen til at vi ikke ser farene før de plutselig er i strupen på oss, og da er det mange ganger for sent. Men om sauer trenger mennesker til å lede seg, og vi mennesker har det til felles med sauer at vi også kan bli overrasket av farer, hvem kan da lede oss ? Det må være en som er mere mektigere enn et menneske, det må være Jesus.

La oss for et øyeblikk gå tilbake til fantasien om at du er en sau. Sauer har ikke kontroll over hvordan de skal møte sine behov, men de har behov. De blir slitne, de blir sultne og tørste. For å få sine behov møtt, så er de helt avhengig av tillit til sin hyrde som er et menneske.

Så merkelig det da er at vi mennesker kan møte en sau sitt behov ved å lede de til gode beitemarker, men så mange ganger vi selv får behov som vi ikke kan tilfredsstille. Tenk etter på alle de gangene du er sliten, du sitter på jobben og du er bare så sliten at du nesten ikke makter å fullføre enda en oppgave. Men du er nødt, fordi det kreves av deg at den oppgaven du jobber med må gjøres ferdig. Eller tenk på når du kommer hjem til et hus i kaos. Ungene bråker og trenger mat, oppgaver venter, men du er sliten og vil bare sette deg ned i en god stol og hvile men du kan ikke. Vi mennesker har mere til felles med sauer enn vi egentlig vil innrømme, for som de ikke kan møte sine egne behov og er avhengig av et menneske, så er vi mennesker av og til uten mulighet til å møte våre behov. Men hvem skal vi da være avhengig av ? Det må være en som er mere mektigere enn et menneske, det må være Jesus.

La oss nå gå tilbake til fantasien om at du er en sau. Sauer er helt avhengige av å bli ledet på de rette stier, ellers vil de gå feil og skade seg selv, kanskje til og med drepe seg selv om de går utfor et stup. Om sauene ikke har et menneske til å vise seg vegen, så vil det gå dem ille.

Har du noen gang hatt det slik at du står ovenfor en avgjørelse, men du vet ikke hva du skal gjøre ? Så merkelig at vi mennesker kan lede sauer på rett veg, men vi kan ikke lede oss selv til å altid ta de rette avgjørelsene som vil være 100% trygge. Alt for mange ganger så tar vi avgjørelser som skader oss selv, og som dreper forhold mellom oss og andre. Vi trenger noen som kan lede oss, vi trenger noen mere mektigere enn oss, vi trenger Jesus.

La oss vende tilbake igjen til bildet av oss selv som en sau. En sau er lavere enn et menneske. Så når en sau følger sin hyrde, så er det ikke altid at det ser hele mennesket. Men det ser hyrdens kjepp og stav og da vet sauen at hyrden er der og den er trygg. Mange ganger må hyrden lede flokken gjennom terreng hvor instinktene til sauen forteller at det er farlige rovdyr i nærheten. Sauen kan ikke selv lede seg selv gjennom der, han må stole 100% på at hyrden vil lede han rett selv om han kjenner rovdyrene rundt seg.

Så merkelig det er at vi mennesker kan lede sauer gjennom prøvelser, og bare sauene ser kjeppen og staven vår, så er de trygg. Men vi er uten mulighet til å lede oss selv gjennom våre egne prøvelser. Tenk etter på alle de gangene du er i det dypeste mørket, det svarteste av det svarteste hvor det virker som om du aldri kan klare å komme deg ut i frihet og i fred igjen. I en slik situasjon, så trenger vi en hyrde, vi trenger en som er mere mektigere enn oss. En som vi ikke trenger å se for å vite at Han er der, men som vi kan se på Hans ord og vite at Han er der. Vi trenger Jesus.

Salme 23 er egentlig en veldig brutal ærlig salme, fordi den punkterer det ideal bildet vi har av oss selv hvor vi tenker at vi klarer alt og trenger ingen andre enn oss selv. Salme 23 er brutal ærlig, fordi den forteller oss at egentlig, så er vi mennesker villfarne sauer i denne verdenen som trenger en hyrde til å lede oss. Budskapet i salme 23 er at vi trenger en hyrde som er mektigere enn oss, en hyrde som er større enn oss, en hyrde vi kan stole på, en hyrde som kan lede oss selv gjennom det dypeste av det dypeste mørke. Vi trenger Jesus.

Jesus er den beste hyrden du kan få, Han er den mektigeste hyrden du kan få og Han vil altid være der om du vil bli med i Hans flokk.

Vær ikke en villfaren sau i denne verdenen som prøver å lede seg selv, men som ender opp med å trå utfor et stup og drepe seg selv. Erkjenn at du trenger en hyrde, du trenger Jesus. Han vil ikke nekte deg adgang til sin flokk.