Hmm ok, so the US version of Susanne Bier’s Brothers premiers  on the 4th of December ‘09. Jim Sheridan directed it and this is what it looks like (and OMG Tobey looks way to much like a skinny-minny)

In comparison the original Danish film from 2004 looks something like this:

I always have a hard time accepting remakes of films, especially the ones that were fine to begin with (Infernal Affairs, anyone??). I mean, come on America if we slapped some subtitles on a reasonable well-written film the least you could do was watch it.  Not create this remake with actors who look like they are still teenagers.  I’m probably gonna watch it on DVD as it wont be anyway near Denmark until late 2010. Here’s hoping for a Tobey apperance at the Danish screening.

Jeg synes altid at de amerikanske remakes er pres (Nattevagten, anyone?). Susanne Biers “Brødre” blev købt og solgt og fikset til det amerikanske marked. Jim Sheridan instruerer, men Bier har fået lov til at beholde titlen som manusforfatter. Den nye version har premiere på fredag ovre i Guds eget land. Tobey Maguire, Natalie Portman og Jake Gyllenhaal spiller hovedrollerne, og jeg må sige de ser noget yngre ud end Thomsen, Lie Kaas og Nielsen…hmm…den får først premiere her i Danmark engang i 2010, den kan nok klares at blive set på DVD.

On December 4, Lionsgate will release a film called Brothers, described as a “drama/war” film on Wikipedia. The movie stars Natalie Portman, Jake Gyllenhaal, and Tobey Maguire, and is directed by Irish filmmaker, Jim Sheridan. It’s an American remake of a Danish movie by the same title, directed by Susanne Bier (After the Wedding, Things We Lost in the Fire), written by Anders Thomas Jensen, and released in 2004.

Now why is a film that not many people have heard of from just five years ago being remade? Well, I have some thoughts on that.

On April 26, 2007, Zach Braff made the following announcement on his official blog:

What else? My dream-first choice- hero of mine – actor wants to do the next film I’m set to direct, “Open Hearts”, but I don’t think I’m gonna be able to direct it this summer as I had hoped since I’m due to be back at Scrubs on August 1st.

Open Hearts will also be an American remake of a Danish film of the same name, this one released in 2002…and also directed by Susanne Bier and written by Anders Thomas Jensen. It’s a Dogme 95 film, which in brief means that it’s devoid of all the “fancy” tricks and methods of conventional filmmaking. (You can read more details about it in another post from a few weeks ago.) Essentially, Bier’s Open Hearts is a story of a woman who cheats on her paralyzed husband…with the husband of the woman who caused the tragic accident.

The tone of Bier’s film is uncomfortable, primarily, with a stroke of raw heartbreak. It sounds like a melodrama, but it feels more like a couple’s home videos you were never, ever supposed to see.

What will Zach Braff do with this story? I honestly don’t think I want to know. But I’ll take a guess anyway – I think he’ll ruin it. I think he’ll try to capture the same effect, but while playing a Thievery Corporation song on top of it. I think he’ll cast well-known “indie” actors, and I think the film will look nice and pretty, with well-composed shots throughout. But hey, maybe he’ll prove me wrong. We’ll have to see in 2011, which is currently the estimated release of Braff’s remake.

But back to the more timely matter. Bier and Jensen’s film from 2004, Brothers (Brødre), is not a Dogme 95 film, but it still retains a candid and uncomfortably honest spirit such as in Open Hearts. The plot – again – sounds like a melodrama: When the older brother is declared dead while fighting in Afghanistan, the younger brother starts to take care of the widowed wife and her kids. Within time, the younger brother and the widow fall for each other. However, everyone’s lives get turned upside down when they find out the older brother is actually still alive.

It sounds like a soap opera, but it doesn’t feel like one when you watch it. This is the best trailer I found for the original Brothers, which might give you little insight into the tone of the movie.

What sparked this post was this trailer (Trailer 1) for the remake. No, you can’t always judge a movie by its trailer, but something already seems off about it. The scenes look almost identical to the original, but it feels like a sensational love story that turns into a thriller. “This is not right,” my mind keeps saying as I watch the preview. Hearing Natalie Portman murmur apathetically, “I thought you were dead” doesn’t help matters much either. This is how the film could turn out: forced emotion with bland, uninterested acting and not-so-subtle writing. (One of the reasons these stories worked in Bier’s films is because Jensen wrote them with the philosophy that not everything needs to be said.)

You could easily argue that these are remakes, and given that alone, they are supposed to different. They are supposed to be reinterpreted based on whatever style or mood the filmmakers are trying to achieve. This is true. But I believe these remakes are completely pointless. For one, these are not classic films. Instead, they are relatively unknown, foreign, contemporary films. They were both released less than ten years ago.

But I think Hollywood executives and directors like Zach Braff see these films and are merely struck by their brutal honesty. Then they say, “Hey, that was pretty good…I’m going to tell that story myself!” But the thing is – you’re stripping that story of the rawness and grittiness that made it good in the first place. Without these things, it just becomes another adulterous melodrama, and all you’re left with is the soap opera plotline played out by some well-known actors.

This is not about elitism, or liking something just because it’s smaller and lesser-known.  It’s about the essence of something. And when you change the essence of something unique and specifically good, it just looks like anything else.

In a few sentences? These Danish movies work because they aren‘t Hollywood. Taking something that’s great because it’s not Hollywood and then making it Hollywood? That might be the definition of “counterproductive.”

EDITOR’S NOTE: I will give Sheridan’s Brothers a fair chance and see it when it comes out in theaters. I will also try to be as unbiased as possible when analyzing the film’s quality in a review. This, however, is just a rant/observation.

Gladiator, de Lord of the Rings trilogie, The Bourne Ultimatum, The Dark Knight en Slumdog Millionaire. Iedereen kent ze wel, deze blockbusters uit de 21e eeuw die de verwachtingen meer dan waarmaakte.

Er is echter veel meer. Sinds de eeuwwisseling zijn er namelijk ook heel wat prachtige films gemaakt die niet massaal in de bioscoop zijn verschenen en die nog steeds consequent over het hoofd worden gezien. De komende weken zal ik aftellen van 16 naar 1 voor de beste onbekende pareltjes van de 21e eeuw. Deze week de nummer 4: Efter Brylluppet

Waar ligt de grens tussen één van de beste drama’s ooit gemaakt en de gemiddelde aflevering van een soapserie. Het antwoord is eigenlijk heel simpel. Bij Efter Brylluppet van Susanne Bier.

Op Efter Brylluppet kan namelijk iedere filmcriticaster een hele hoop aanmerken. Het verhaal is te voorspelbaar voor woorden en ook wordt er wel erg nadrukkelijk gezocht naar de emotie. Zo zijn de close-ups niet te tellen en vloeien de tranen rijkelijk. Ook de muziek van onder meer Sigur Ros helpt niet om het soap gehalte te verlagen.

Waarom dan toch op plek 4 in deze lijst van onbekende pareltjes zult u misschien denken. De reden daarvoor is erg moeilijk te geven. Eigenlijk kan ik maar één verklaring geven en dat is, omdat het gewoonweg werkt. De emoties ogen oprecht, de tranen komen op de juiste momenten en de close-ups voelen niet aan als goedkoop effectbejag maar staan in dienst van het verhaal.

Misschien wel het allerbelangrijkste reden waarom Efter Brylluppet zo’n fantastische film is geworden is echter het acteerwerk. De film moet het niet hebben van special effects of technische hoogstandjes maar is een kleine en intieme acteursfilm die staat of valt met de geloofwaardigheid van de personages. En gelukkig hebben de Scandinavische landen naast enkele uitstekende regisseur ook een keurkorps aan fantastische acteurs en actrices.

In Efter Brylluppet zijn de hoofdrollen weggelegd voor Mads Mikkelsen, Sidse Babett Knudsen en Rolf Lassgard. Die laatste twee spelen het echtpaar Hansson dat zich opmaakt voor de bruiloft van hun dochter. Mikkelsen is de ontwikkelingswerker die per toeval via zijn werk in contact komt de mannelijke helft van het echtpaar Hansson en zodoende op de bruiloft wordt uitgenodigd. Daar ontmoet hij ook de vrouw des huizes en naar later blijkt zijn ex, mevrouw Hansson.

Deze driehoeksrelatie is het uitgangspunt van Efter Brylluppet. En hoewel het misschien wat karig lijkt blijkt het, dankzij het acteerwerk van de hele cast en vooral van Rolf Lassgard, meer dan genoeg om als kijker twee uur lang door een emotionele achtbaan te gaan die pas ophoudt als de aftiteling al lang en breed van het beeldscherm is verdwenen.

Eis om in deze lijst te komen was dat een film minder dat 50.000 stemmen op IMDB had. Vanwege deze regel heb ik helaas Mulholland Drive, Magnolia, Garden State, The Wrestler en The Fountain nipt buiten de lijst moeten houden. Deze pareltjes hier nog even noemen kan echter nooit kwaad. Ook staan er geen documentaires in de lijst waardoor Young @ Heart ontbreekt.

Przed paroma dniami pisałem o Danii w kontekście świetnych płyt, dziś będzie o nowym duńskim filmie. A zacznę od otwartego pytania: jak to jest możliwe, że Skandynawowie potrafią odpowiadać o ważnych kwestiach bez cienia fałszywego zadęcia, bez moralizatorstwa, z emocjonalną intensywnością. Ostatni raz tak mocno wgniotło mnie w fotel po doskonałych Braciach Susanne Brier, jednym z najlepszych filmów, jakie powstały w ogóle.

Jan Thomas wychodzi z więzienia, gdzie trafił skazany za morderstwo pięcioletniego chłopca. Trafia do miejscowego kościoła, gdzie – początkowo zatajając swoją przeszłość – zostaje organistą. Nawiązuje romans z miejscową panią proboszcz, samotną matką wychowującą kilkuletniego chłopca, niepokojąco podobnego do ofiary sprzed paru lat. Nieuchronnie jednak musi dojść do konfrontacji mordercy (czy rzeczywiście?) i matki ofiary, Agnes. A całą historię będziemy mieli okazję poznać również z jej perspektywy.

Historia Agnes zdaje się być ciekawsza od historii Jana Thomasa – to historia niszczącego, niedającego się okiełznać obłędu, świetnie zagrana przez Trine Dyrholm. Kiedy Agnes rozpoznaje w kościelnym organiście Jana, jej świat się wali. Wraca koszmar, wracają pytania o ciało dziecka, którego nigdy nie znaleziono. I jeśli mam do czegoś zastrzeżenia, to chyba właśnie do samego spotkania Jana i Agnes, szalenie emocjonalnego, które przybrało nieoczekiwany obrót. Pomimo świetnie zrealizowanej sekwencji, jak w najlepszym z thrillerów, Jan zdany na łaskę Agnes sam staje się ofiarą zagubionej kobiety, całemu spotkania towarzyszy może nie banał, ale przeszkadzająca dosłowność, szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę skromne środki wyrazu użyte wcześniej, raczej sugerujące, niż mówiące wprost (jak na przykład: dzieci Agnes pochodzą z Wietnamu, kiedy Agnes widzi Jana po raz pierwszy, ten gra na organach kościelnych Bridge Over Troubled Water Simona & Garfunkela, a do morderstwa chłopca doszło właśnie nad miejscową rzeką).

Film stawia mocnymi kreskami pytania o winę, przebaczenie, zemstę, pokutę. Czy Jan kiedykolwiek pozbędzie się brzemienia odpowiedzialności? Czy konfrontacja Agnes z mordercą jej dziecka przyniesie ukojenie? Czy można przebaczyć? Czy Anna dla Janowi jeszcze jedną szansę? Jaki sens ma celibat, skoro biblijne przykazania i zasady zderzają się z atawistycznymi i pierwotnymi instynktami?

Dodatkowo, to obraz, w którym muzyka nie przeszkadza filmowi, a wręcz go dopełnia: Jan wygrywa na organach swoje życie: pełne błędów, ale i pełne nadziei. Ta muzyka to jeszcze jeden dowód na to, jak sprawnie Erik Poppe (reżyser dość rozczarowującego Hawaje, Oslo) przeprowadził ten film, z precyzyjnie skonstruowanym scenariuszem, silną symboliką i podstawowymi pytaniami.

8.5/10

Jacob一直是個有理想的人放棄丹麥安逸生活,到印度孤兒院做義工, 孤兒越來越多,需要更多的資金, 否則孤兒院面臨關門, 丹麥有個白手興家的富豪Jørgen要求Jacob回國面談資助的事情, 不得以, Jacob親身回到闊別20年的丹麥爭取贊助.

面談當日, 準備充足的Jacob覺得Jørgen對孤兒院的事宜并無興趣.Jørgen卻堅持 Jacob參加其女兒Anna第二天的婚禮, 贊助的事婚禮之後再決定. Jacob在婚禮上見到前女朋友 Helene, 原來她己是Jørgen的太太. Helene的女兒在婚禮上多謝父母, 更感謝Jørgen的養肓之恩, 雖然她不是他的親身女兒, 可Jørgen將她視如親生. Jacob覺得晴天霹靂,非常氣憤Helene廿十年來竟瞞著他Anna的事.

Jørgen不阻止Jacob和Anna的相認. 且制造機會讓Jacob和Helene單獨相處, 對孤兒院贊助遲遲不答覆. Jacob等得不耐煩質疑Helene和Jørgen是否有什麼不可告人的動機,Helene也覺事有蹊蹺, 發現原來 Jørgen半年前發現患上絕症, 同時Jørgen最後答應捐出大額金錢成立基金公司讓Jacob和Anna共同經營. 但有條件要Jacob長期居住在丹麥. Jacob覺得不可思議, 決定放棄協談回印度. 最後Jørgen說出要自己不久人世, 要Jacob留在Anna和Helene的身邊照顧她們及他和Helene的一對幼子．Jacob覺得突然一時難以接受, 要他放棄理想及一個和他有父子之情的印度孤兒院幼童. 正當要回印度, 剛新婚不久的女兒Anna因親眼見到丈夫的不忠,而傷心欲絕. 來Jacob處尋求安慰. Jacob和Helene在女兒出事的關鍵時刻付出父愛和母愛,很溫馨的場面. Jacob開始意識到女兒對他的需要.決定同意 Jørgen 的意向書. Jørgen安頓好後事,等待死亡的來臨,雖然百般不愿,不舍和不服,也難敵命運的安排. Jørgen負起了父親的責任留在丹麥照顧他們.

很出人意表的故事, 一邊看一邊有驚喜, Jørgen苦苦哀求Jacob留下照顧家人的場面為之動容, 面對死亡他考慮的最多是自已最愛的人將來的生活, 什麼偏見,妒嫉, 金錢一切一切都不重要.很感人的電影, 丹麥電影是第一次看,就遇到一部好片.

Gladiator, de Lord of the Rings trilogie, The Bourne Ultimatum, The Dark Knight en Slumdog Millionaire. Iedereen kent ze wel, deze blockbusters uit de 21e eeuw die de verwachtingen meer dan waarmaakte.

Er is echter veel meer. Sinds de eeuwwisseling zijn er namelijk ook heel wat prachtige films gemaakt die niet massaal in de bioscoop zijn verschenen en die nog steeds consequent over het hoofd worden gezien. De komende elf weken zal ik aftellen van 16 naar 1 voor de beste onbekende pareltjes van de 21e eeuw. Deze eerste week de nummers 16 tot en met 11:

16. Irrevirsible

Als een mokerslag aankomende film die door zijn omgekeerde vertelvorm de kijker verward en met gemengde gevoelens achterlaat. Heeft de film nu een happy-end of niet? Éen ding is zeker of je hem nu goed vindt of niet, Irrevirsible zal je nog heel lang bijblijven.

15. Il Divo

Een samenspel van een prachtige soundtrack in combinatie met prachtige beelden en een interessant stukje geschiedenis. Absoluut vorm boven inhoud en derhalve ook niet geschikt voor kijkers die een coherent, logisch en makkelijk te volgen verhaal eisen.

14. Good Night, and Good Luck

In geen enkele film wordt zoveel en zo mooi gerookt als in Good Night and Good Luck. Visueel dus indrukwekkend, acteerwerk van de bovenste plank en ook het verhaal over de Amerikaanse radioverslaggever Edward R. Murrow die de strijd aangaat met communistenjager, Senator Joseph McCarthy is meer dan de moeite waard.

13. Bin-Jip

Minimalistische bijna poëtische film over de relatie tussen Tae-Suk, een man die dagelijks overnacht in leegstaande huizen en Sun-hwa, een vrouw die wordt mishandeld door haar man. Film die praktisch geen dialogen bevat en een werkelijk prachtig sprookjesachtig einde kent.

12. Brodre

Susanne Bier schuwt in Brodre de cliché’s niet. Criticasters noemen haar films veredelde soaps maar ik kan er geen genoeg van krijgen. Brodre is wat mij betreft een fantastisch drama over oorlog en wat het doet met de achtergebleven familieleden. Ik kan ook alvast verklappen, dit is niet de laatste film van Susanne Bier in deze lijst.

11. Mar Adentro

Indrukwekkend drama over een al 30 jaar verlamde man die maar één wens heeft en dat is sterven (sublieme rol Javier Bardem). Zowel een advocate die hem enkel juridisch wil steunen als een plaatselijke dorpsvrouw die zijn leven weer zin wil geven moeten voor zichzelf bepalen of ze bereid zijn deze man te helpen bij zijn dood.

Eis om in deze lijst te komen was dat een film minder dat 50.000 stemmen op IMDB had. Vanwege deze regel heb ik helaas Mulholland Drive, Garden State, The Wrestler en The Fountain nipt buiten de lijst moeten houden. Deze pareltjes hier nog even noemen kan echter nooit kwaad. Ook staan er geen documentaires in de lijst waardoor Young @ Heart ontbreekt.

'BROTHERS' Cast: JAKE GYLLENHAAL, NATALIE PORTMAN, And TOBEY MAGUIRE

——-
——-

The Reader:

Duitsland, 1958. De 15-jarige Michael Berg wordt verliefd op een oudere vrouw, Hanna. Terwijl zijn leven gewoon doorgaat bezoekt hij haar bijna iedere dag. Ze geven zich hartstochtelijk aan de liefde over en Michael ontdekt dat Hanna het heerlijk vindt om te worden voorgelezen. Het ene boek na het andere, de hele wereldliteratuur, komt zo aan bod. Hij wil haar beter leren kennen, maar ze houdt de boot af. En op een dag verdwijnt ze.
Jaren later studeert Michael rechten en woont hij met een aantal medestudenten een proces bij waarbij enkele SS KZ-bewaaksters terechtstaan. Tot zijn grote verbazing staat Hanna er terecht.

In tegenstelling van wat je zou verwachten gaat deze film niet over de Shoa. Het gaat over hoe de verschillende generaties in het naoorlogse Duitsland omgingen met het gegeven van de Shoa. Een nobel idee, maar echt geslaagd komt het niet naar voor in deze film (het boek is naar het schijnt op dat vlak veel beter). De film concentreert zich teveel op de mis-en-scène en stelt misschien wel de juiste vragen, maar laat de antwoorden achterwege.
Kate Winslet heeft, terecht, een oscar gekregen voor haar vertolking in deze film, maar ik vind haar eerlijk gezegd wat miscast. Ze staat bekend als een bijzonder intelligente actrice die nauwgezet haar films kiest en daarom is ze wat ongeloofwaardig als analfabete. Wel heeft de make-up ploeg prachtig werk geleverd om haar om te toveren tot de bejaarde Hanna. Ralph Fiennes slaagt er dan wel in de minder interessante scènes het beste van zichzelf te geven en de innerlijke verscheurdheid van zijn personage goed weer te geven.
Alles tesamen is de Reader een goeie film, maar er zat meer in.

Efter Brylluppet:

Jacob Peterson leidt een eenvoudig leven als medewerker van een weeshuis in Mumbai, India. Het weeshuis kampt echter met ernstige financiële problemen en wanneer een rijke Deense zakenman een substantiële gift wil doen ziet Jacob zich verplicht om terug te gaan naar Denemarken, een vaderland dat hij al jaren geleden de rug had toegekeerd. Eenmaal aangekomen in Denermarken blijkt de weldoener  niet zo’n haast te hebben om de zaken rond te krijgen en hij nodigt Jacob ondertussen uit voor het huwelijksfeest van zijn dochter. En daar blijkt dat Jacob niet zomaar naar Denemarken is teruggehaald.

Mads Mikkelsen mag bij het grote publiek dan wel bekend zijn voor zijn vertolking van Lechiffre in de voorlaatste James Bond film Casino Royale,  de films die hij in zijn thuisland Denemarken maakt zijn veel meer de moeite waard. In ‘after the wedding’ zet hij zeer overtuigend de rol neer van een samaritaan die de verrassing van zijn leven krijgt. Ook de rest van de cast zet sterke vertolkingen neer al heb ik wel enkele kleine bemerkingen bij enkel scénes waar de emoties wat geforceerd overkomen. Maar los van de sterke vertolkingen en intelligent scenario doet deze film wat ik essentieel vind voor een goeie film: het zet je aan het denken. Over de kloof tussen Noord en Zuid, over de kwetsbaarheid van menselijke relaties, …
Kortom, een film die zijn oscarnominatie in 2007 voor beste buitenlandse film meer dan verdiende.

Thank you for smoking:

Nick Naylor is lobbyist voor de tabaksindustrie. Hij verdedigt een industrie die jaarlijks verantwoordelijk is voor miljoenen doden en tegelijkertijd probeert hij een goeie vader te zijn voor zijn zoon Joey. Hij doet dit alles met een opmerkelijke morele flexibiliteit en veel succes totdat een affaire met een journaliste hem in problemen brengt.

‘Thank you for smoking’ is een bijzonder genietbare film en dit komt vooral door Aaron Eckhart. Hij zet de rol van Nick neer met een aanstekelijk jongensachtig enthousiasme. De film zelf is vooral satire en neemt zich per momenten ook zelfs niet echt serieus, maar zet ons toch aan om na te denken over een aantal thema’s, een mooie combinatie.

I går kväll såg vi Susanne Biers hollywooddebut “Things we lost in the fire” – en oehört välspelad och snygg film där Benicio Del Toro är fantastisk i sin roll som Jerry, en före detta advokat som kämpar med sitt heroinmissbruk.

Jag är allergisk mot att både läsa recensioner och se trailers (oftast slutar jag mitt i trailern) eftersom man allt som oftast får reda på för mycket. Därför blir mina recensioner knapphändiga och korta. Hursomhelst.  Fotot är oehört snyggt, Del Toro är grym och de flesta biroller är oehört klockrena i detta ytterst sevärda drama.

Betyg: stark 8/10

Directed by Susanne Bier, Brothers follows the trajectories of two lives in opposition, yet joined by blood. Michael is the typical favored son—his parents look on him with pride for his successful military career, his wife dotes in response to his attentiveness, and his kids laugh often in his presence. However, Jannik, the younger, seems everything his brother is not—just released from prison, gruff and overly sensitive personality, and spends more time in the company of bartenders and prostitutes than with those who care for him most.

The film takes these two men and flips them—placing one on a trajectory toward new life, while the other’s fate takes a turn for the worse toward death. Bier’s style, reminiscent of the Dogme films that have come out in the last ten years, relies on handheld cameras and natural lighting. Bier ensures that the handheld camera, which in many films detracts from the end product, contributes to the emotional immediacy of the film. This still feels a little like cheating, like Bier is taking a shortcut to a series of stirring catharses for the audience.

Though Brothers dictates some of our feeling to us, the narrative itself largely remains compelling at a fundamental level. One might quibble with an unlikely coincidence here or there, but the arc of these two young men is one played out in numerous stories and myths throughout human history—stuck in the mire, humanity always hopes for something more out of life.

Flannery O’Connor once said that “redemption is meaningless unless there is cause for it in the actual life we live.” Brothers offers cause.

These images from the film seem appropriate for this time of year—early spring, with fresh leaves sprouting on trees and, if you can imagine, the call of young sparrows in their boughs.

Joachim and Cecilie are engaged to be married. Light-hearted irony greets his proposal.

Then Bam! So shocking what happens next i had to rewind.

Christ! This could be a grim watch. Good grim. But harrowing.

“And life goes on“. Anyway. Somehow. A way has to be found to carry on.

Things pass.

Onto something else. Even more confusing. And upsetting.

“If i love you enough you’ll love yourself one day” says Cecilie. “Listen to you! Shut your face!. You’ve got to stop listening to all those pop lyrics” says Joachim. He’s turned into nasty and vicious immediately. “Get lost. Go!” he shouts at her. So she goes.

The hand-held camera is good at distilling all the intricate intimate moments; it stays on faces, as if looking at their thoughts.

Cecilie is The Mishap Girl. She’s got to find solace. Along comes Niels; doctor of the wife who caused all the mishap in the first place.

It kind of feels like a Kiewslowski film, intensely minutely personal.

Family break up. “Everyone is confused as hell“

The Dogme aesthetic has been described – or even accused – of being a “home video” approach. I like it because it makes film-making seem immediate and accessible. No fancy pants tricks or flash gimmicks. Just honest to goodness “realism”.

And if – like this is – the film is backed up by a good script and complex characterisation, it punches hard to your guts.

It’s superior home-video. With credibility in spades.

Dir: Susanne Bier, Denmark

7.5/10

Um dos filmes que gostei em 2008 foi Coisas que Perdemos pelo Caminho (Things we Lost in the Fire), da diretora dinamarquesa Susanne Bier e protagonizado por Benicio Del Toro e Halle Barry.

Andei lendo umas críticas em alguns blogs e vi que a avaliação dos especialistas não é tão favorável assim. Como não sou especialista, minha opinião talvez valha alguma coisa para você, que não é cinéfilo assim como eu também não sou. Filme também é momento; se você assistir o filme certo, no dia certo, o impacto vai ser diferente.

Talvez tenha sido o caso deste filme cuidadoso e sensível, que fala sobre perdas inesperadas e irreparáveis. Audrey (Halle Barry) é casada com Brian (David Duchovny), tem dois filhos e vive uma vida feliz de classe média alta nos Estados Unidos. Brian sai de noite para comprar sorvete para os filhos e, em um estacionamento, presencia uma briga feia de um casal. Na tentativa de apartar, leva um tiro do marido enfurecido e morre. Uma morte besta, inesperada, igual às que vemos nos jornais quase toda semana. Por isso, a proximidade da situação com a vida real, o que faz com que o filme tenha o poder de tocar quem o assiste.

Jerry (Benicio Del Toro) é um amigo de infância de Brian, renegado por Audrey, inteligente e problemático, envolvido com drogas e tendo uma vida que simplesmente não deu certo. Brian era sua única referência positiva, sua esperança de ser alguma coisa melhor e, com a morte do amigo, o mundo o afunda ainda mais. Paradoxalmente, vê nessa perda a chance de se recuperar. Na verdade, não tem alternativa.

Susanne Bier lida com a perda de uma forma crua, direta, sem rodeios. A reconstrução da vida de ambos é tratada com sensibilidade e realismo. No caso de Audrey e sua família, é preciso recomeçar, com toda a impossibilidade que uma morte dessas aparentemente traz. Para Jerry, em uma interpretação magnífica de Benicio Del Toro, é a chance – talvez a última – de efetivamente começar.

A interação entre os dois, que se apóiam tortuosamente, movidos pelas circunstâncias, é o mote do filme. O ponto alto é quando Barry lembra de um incêndio na garagem, em que ela listou as coisas que o casal perdeu (Things we lost in the fire), percebendo agora que tudo aquilo era irrelevante perto da perda  bruta e definitiva do marido. No final das contas, é um processo de amadurecimento dela e de Jerry. O filme mostra que, apesar das perdas, por mais irreparáveis que sejam, é possível se reconstruir, não talvez de uma forma melhor, mas diferente e, nesse processo, voltar a viver e, quem sabe, ser feliz.

As tomadas são poéticas, com muitos closes, as interpretações dos atores principais são muito convincentes. É um belo filme, um drama não tão denso e profundo (não é um “A Liberdade é Azul”), mas na medida certa. Eu gostei e recomendo.  Apesar dos críticos não terem achado tudo isso.

Regi: Susanne Bier

Susanne Bier gör entré i Hollywood med en film som är ett genomfört sorgearbete. Historien rör sig luftigt mellan det konkreta och det sublima. Redan titeln rymmer detta spänningsfält. Själva branden
som filmens familj nyligen drabbats av innan historien börjar, blev inte så värst katastrofal. Den förstörde garaget där man visserligen förvarat minnen som gamla brev, fotoalbum och barnens avlagda kläder och leksaker, men det är sånt man faktiskt klarar sig utan. Det man däremot inte klarar sig utan är minnen lagrade inom sig. Minnena utgör det stoff som sorgearbetet hanterar så att de kan bilda en ny grund att leva på när den gamla förlorats. Om det handlar filmen.

Den verkligt fasansfulla förlusten familjen gör är att pappa Brian (spelad av David Duchovny, Arkiv X och nu aktuell Californication) dödas. I filmens öppningsscen samlas vännerna efter begravningen. Även Brians nerknarkade barndomsvän, Jerry, är där som en udda figur bland idel välanpassad övre medelklass. Mamma Audrey ( Halle Berry) hatar honom för att maken genom alla år varit så lojal mot sin vän trots dennes destruktiva beteende. “Det skulle ha varit du som dött, inte Brian”, säger hon till Jerry (Benicio Del Toro, Traffic och 21 Grams). Men det visar sig efter hand att Brian lämnat efter sig ett moraliskt och emotionellt arv till hustrun och de båda barnen, 6 och 10 år gamla, som gör att man fortsätter i hans anda. Jerry övertalas att flytta in i det nyrenoverade garaget varefter en komplicerad relationskavalkad vidtar. Alla inblandade är djupt ambivalenta och ingenting är enkelt och berättas sällsynt befriad från de vanliga klyschorna. När Audrey efter en lång följd av sömnlösa nätter slutligen inviterar Jerry att dela säng med henne är det inte för den förväntade sexualakten utan för att simulera en kär ställning som makarna brukat inta då de skulle sova. När äldsta dottern försvinner är det Jerry som minns att Brian tillsammans med dottern brukade ägna sig åt gemensamt skolk varje vår när den lokala biografen hade filmfestival med gamla svartvita filmfavoriter. Nu fullföljer flickan den traditionen och Jerry kan se till att lugna modern.

Det är uppfriskande att handlingen för en gångs skuld är förlagd till norra Kalifornien och Seattle. Där odlas en något annorlunda gemenskap än den gängse runt Los Angeles.

Det finns ingen happy end i ett sorgearbete bara en förnyad bas att leva utifrån. Det finns heller ingen bot för en heroinist. I filmens slutscen berättar Jerry en dröm han ofta har som är en lovprisning till heroinet. Han vet att han måste erkänna sitt beroende för att kunna välja att leva drogfritt. Det hör till filmens förtjänster att vi slipper det.

Nu återstår att se om Susanne Bier får en andra chans i Hollywood. Things We Lost in the Fire blev inte som Lasse Hallströms debutfilm over there, Gilbert Grape med Johnny Depp, en braksuccé i USA. Kanske kan något independentbolag ta sig an henne. Hon passar nog bättre i de sammanhangen.

“Não considere nenhuma prática como imutável. Mude e esteja pronto a mudar novamente. Não aceite verdade eterna. Experimente“.

Uma amiga, a Rozzi, quem me indicou esse filme. E eu gostei! Uma lida apenas na sinopse, talvez não o assistiria agora. Logo, a indicação por ela, é que despertou a minha curiosidade maior de cinéfila. Até porque na tal sinopse não contava quase nada. Ou porque ao ver um nome por lá, me fez ficar desmotivada. Enfim, valeu mesmo da Rozzi querer que eu assistisse para trocar impressões com ela! Só não sei se conseguirei omitir spoilers. Assim, se ainda não viu o filme, fica aqui a sugestão – assista. O filme é bom! Depois, então volte para uma troca de impressões

Começo falando do título… De imediato, eu pensei em coisas que perdemos por displicência, por relapso… mas que sabemos que de uma hora para outra vai aparecer novamente. Mas assistindo o filme, claro que a perda principal fora por assassinato. Foi, e sem chances de voltar. Agora, com o desenrolar da história, ficamos sabendo que há a perda por… preconceito? Não. O termo seria outro. Por talvez criar uma barreira a aquilo que vai mexer com a rotina certinha da família. Ou dela própria. Uma atitude mais reacionária.

Entrando no filme… Um casal feliz, com um casal de filhos, voltam das férias ao lar doce lar. Antes da vida seguir a rotina normal: trabalho, escola… Eis que o paizão, Brian (David Duchovny), sai para comprar sorvete para os filhos, à noite, e é baleado. Não por um assaltante, mas sim por um homem que batia violentamente numa mulher. Brian foi intervir. Parando para ajudar, para fazer um bem, terminou perdendo a vida. Então, em vez do maridão, Audrey (Halle Berry) recebe a polícia com a trágica notícia.

Como citei no início, um nome não me motivava a assistir esse filme. O dessa atriz, Halle Berry. Até então, não gostava das suas interpretações. No que vi antes desse, “A Estranha Perfeita“, mais parecia uma cópia da Angelina Jolie. Para mim, faltava a ela uma performance visceral. Nesse ela está no caminho certo. Ela conseguiu passar dor, revolta, medo, frustração, raiva, comiseração, tristeza, desejo, serenidade… E por ela mesmo, sem levar a pensar em outra atriz. Mais um ponto que me fez gostar desse filme.

Durante o velório, lembra que tem que avisar alguém. Seu irmão, Neal (Omar Benson Miller), vai buscar a pessoa. Ele é Jerry (Benicio Del Toro). Alguém muito especial para o Brian. Eram grandes amigos. Mas por ser um viciado, seus encontros eram longe do seu sacrossanto lar. Na primeira fase do filme, paralelo ao velório, e enterro, se tem os momentos que antecederam a morte do Brian. Ele teve tempo de comemorar o aniversário do Jerry. É quando vemos o carinho e a cumplicidade entre os dois. Algo que Audrey não entende. Até põe a culpa em Jerry pelo sumiço de um dinheiro dentro do carro do casal.

Ao descobrir o dinheiro caído entre os bancos do carro, a título de diminuir a sua culpa, o leva para morar num quarto ao lado da garagem. Agora, com o desenrolar da história, ela irá lidar com outros fantasmas seus. E Jerry será o seu saco de pancada.

Para o pequeno Harper (Alexis Llewellyn), a chegada de Brian fora uma benção, pois veio suprir a perda repentina do pai. Já para Dory (Micah Berry), já adolescente, há um misto de rejeição, receio de se apegar e haver uma nova perda, mas há um bem querer.

Durante o velório, o vizinho e amigo de Brian, Howard (John Carroll Lynch), primeiro se espanta em saber que Jerry também era amigo de Brian, por nunca tê-lo visto, nem tinha conhecimento dele. E mais um pouco ao saber que era um viciado. Mas o jeitão do Jerry, somado ao fato de ter sido especial para Brian, joga fora seus pensamentos… nascendo ali uma amizade. Muito embora, ambos não sabiam. Jerry apesar do vício, era uma pessoa cativante.

Pausa para falar do Benicio Del Toro. Ele dá um um show de interpretação. E mais! Faz uma bela dobradinha com a Halle Berry. Não tira o brilho nem dela, nem dos demais com que contracena. Dá ao seu personagem um jeito meninão, mais de um modo que seduz a todos.

Enquanto com a morte de Brian, Jerry tenta se livrar das drogas, Audrey põe para fora todos os sentimentos. E através de falas que põe o dedo na ferida. Alguma, me levavam a exclamar um ‘PQP! Por que isso agora, mulher!?’ Noutras ficava num simples ‘Putz!’. É, por essas falas, ela descarregava nele toda a sua revolta por ter perdido o seu grande amor. Por ser ele um inútil, viciado em drogas. Por descobrir que ele sabia tanto de tudo o que tinha acontecido com a sua família, de coisas que nem ela sabia. Por ele estar tomando o espaço do pai para seus filhos. Por ele estar vivenciando momentos que seriam do Brian. Enfim, a raiva maior dela foi ter descoberto que perdeu momentos por ter sido tão reacionária.

Mas antes do desfecho final, se o Jerry não fosse tão especial, teriam os dois arruinados suas vidas. No caso dele, teria sido a ruína de vez. A cada frase dura, proferida a Jerry, a enfraquecia mais. Audrey, ora o jogava num inferno, ora o tirava de lá. Uma fera ferida… Num momento de lucidez, Jerry viu que precisava fazer algo por aquela família, mas não conseguiria sozinho…

E no final… Bem, eles souberam que enterraram mais que o Brian… Que na vida há perdas irreparáveis, como também que há aquelas que se faz necessária para seguir em frente sem cargas inúteis. Há coisas que se deve abandonar pelo caminho. Que há também aquelas que um dia voltam renovadas. Para eles, foram pelo bem querer do Brian deixou a seus entes queridos.

É um filme que deixou uma vontade de revê-lo um dia. Mas não o chamaria de filmaço. Nem daria uma nota máxima. Dou um 9. É bom filme!

Por: Valeria Miguez (Lella).

Coisas que Perdemos Pelo Caminho (Things We Lost in the Fire). 2007.  Reino Unido. Direção: Susanne Bier. Elenco: Halle Berry, Benicio Del Toro, David Duchovny, Alexis Llewellyn, Micah Berry, Alison Lohman, John Carroll Lynch, Omar Benson Miller. Gênero: Drama. Duração: 118 minutos.

Quando pensi di avere le basi, quando pensi che la vita sia perfetta, l’aiuto ti viene da persone inaspettate, proprio da quelle che le basi le hanno buttate via molto tempo prima.

]]> http://mulemovies.wordpress.com/2008/09/08/things-we-lost-in-the-fire/ Mon, 08 Sep 2008 10:38:19 +0000 mulemovies http://mulemovies.wordpress.com/2008/09/08/things-we-lost-in-the-fire/

Female Danish director Susanne Bier’s most recent movie Things We Lost in the Fire (2007) stars Halle Berry as Audrey Burke, David Duchovny as Brian Burke and Benicio Del Toro as Jerry Sunborne.

This is actually a tight little family drama reminiscent of Bier’s earlier movie Brothers (2004). Brian is portrayed as a good family man, loves his wife and kids, genuinely cares for people, including his childhood friend Jerry who has fallen on hard times. Brian gets involved in a dispute one night as he goes to get his family some ice-cream. He intervenes when he sees a man beating his wife/girlfriend in the street. There is one of those moments where you just know things will go bad and you’re just holding your breath waiting for it. And then the shot rings out.

The young grieving widow Audrey basically shuts down. She does not act out her grief in the typical operatic Hollywood screaming-and-crying catharsis, she simply shuts down and gets on with it. At the funeral she sees Jerry for the first time in a long time and you get the sense that she adopts her ex-husbands need to care for Jerry and help him sort himself you. It is never expressed like that, but you could probably argue that the two of them need each other and the state they’re both in they have to find someone pretty pathetic to take care of in order to feel stronger.

This develops into an arrangement where Jerry is living in the garage and trying to put his own life back together while at the same time dealing with the emotionally distraught Audrey. Her refusal to deal with what has happened leads her to be at times very hurtful to Jerry saying things like “it should have been you” meaning Jerry’s life as a heroin addict isn’t worth as much as her husbands.

Bier excels at this kind of emotional subtlety, underscoring the characters with different kinds of music creating a kind of musical backdrop to their emotional states. There is also family dynamic which feels authentic. This is not a stagey, theatrical family drama but a very subtle observational dissection of the dynamic of sudden and tragic loss of a much loved person. Del Toro and Berry deliver the kinds of performances that make you sit and watch in fascination. Bier’s use of close-ups and slow tracking could have felt affected if the dialogue hadn’t been so well-written and delivered with authenticity. Even Jerry’s relapse to heroin use is treated with the same respectful distance. It is at times painful to watch how completely Jerry loses his dignity and sense of self in the throws of withdrawal just as it is painful to watch when the closed-off Audrey finally breaks down and howls her grief in her husbands study – a room she has not been able to enter since the shooting.

Even the kids, Harper (Alexis Llewellyn) and Dory (Micah Berry) shine in their portrayal of two children trapped in a situation where they have just lost their father, their mother isn’t as emotionally supportive as she could be since she can’t really talk to them about what has happened.

As a tragedy this plays out with a sense of authenticity which makes you feel for the characters, but still leaves you in the end with a sense that life will go on. You have to live through these things, survive them any way you can, put yourself back together and keep going on. In a scene where family and friends are seated around a big dinner table Audrey can finally start talking about her husband again in a way that suggests she will learn to remember the good things and live with her loss. And Jerry finally goes to get the help he needs to get his life together once and for all. But there are no happily ever afters, just the sense that life goes on.

This is not a movie you should watch if you are not in the mood for something that takes its time in sorting things out and does it in a stylistic way that might feel a little invasive at times. But it is definitely good stuff and I strongly recommend it.

MULE

Do Terra:

Hugh Grant e Zhang Ziyi protagonizarão o próximo filme da diretora dinamarquesa Susanne Bier, Lost for Words, informou nesta terça-feira a revista Variety.

O ator britânico viverá um comediante chamado por uma cineasta chinesa (Zhang Ziyi) para estrelar seu filme.

O longa começará a ser rodado em setembro deste ano.

A matéria foi encontrada aqui.

After the Wedding, Susanne Bier

Au départ, l’idée semble prometteuse : comment négocier le passage du social au familial, quand l’un sert d’échappatoire à l’autre ? Engagé dans un orphelinat en Inde, Jacob est rappelé dans son Danemark natal pour négocier le financement de ses œuvres auprès d’un riche homme d’affaires. C’est un déchirement, Jacob peut difficilement se séparer des enfants dont il s’occupe. Mais, pour leur bien, il doit s’éloigner. Aux rues colorées, frénétiquement vivantes, mais âpres et affamées de Bombay succèdent les lignes froides et grises du Nord, l’hôtel cinq étoiles saturé de superflu. L’homme d’affaire, Jorgen, l’accueille cordialement, et l’invite, gonflé d’enthousiasme et de générosité, au mariage de sa fille. Après cela, le séjour de Jacob se prolongera au-delà de tout ce qu’il avait prévu. Le scénario, cousu d’un fil blanc bien épais, alimente le film d’une quantité impressionnante de rebondissements et coups de théâtre.

Susanne Bier, la réalisatrice, s’inscrit dans le sillage du Dogme, initié par Lars Von Trier. Depuis Open Hearts, elle s’en est certes émancipée, mais la brusquerie des mouvements de caméra, la lumière crue et l’expression brute des sentiments en gardent la trace. Un style aussi spontané ne devrait-il pas générer un climat de liberté ? Idéalement. Sauf que le Dogme, comme son nom le révèle, ne cache pas son caractère intransigeant et dictatorial. Le côté rugueux (naturel ?) de l’image, est largement compensé par une mise en scène bouclée à triple tour. Drames de larmes, sous prétexte que rien n’est enjolivé, filmés en gros plan, en long et en large, visages déformés, cris, dilatation des scènes – Strindberg en live. L’idée doit être de projeter le spectateur au milieu de l’arène, de stimuler l’identification. Mais quelle identification ? Cette exacerbation hystérique des sentiments a-t-elle quelque chose à voir avec la vraie vie ? Quelle poésie ? Quel point de vue ? Ensuite, on parle de la remarquable ouverture de Suzanne Bier sur le monde : son film précédent, Brothers, se déroule en partie en Afghanistan, After the Wedding se partage entre Inde et Danemark… une ouverture impressionnante, vraiment ! Le fait que ces pays “étrangers” ne servent qu’à conforter des clichés préexistants (Afghanistan = guerre + Talibans ; Inde = pauvres petits affamés au grand coeur) passe inaperçu, puisque le film tout entier suinte de cet esprit bien pensant et consensuel. La réalisatrice prend soin de semer les faux indices, elle tente de construire des personnalités ambiguës, mais c’est encore pour se trahir aussitôt et retomber dans la caricature. On ne s’étonnera pas du fait que les Américains lui ouvrent tout grand les portes de leur cinéma : une adaptation starisée de Brothers, et un film personnel, Things we lost in the fire, contenant, lui aussi, son quota de célébrités. Une impression de déjà-vu ? Inarritu / Babel…

Quant à ce que le film aurait pu être s’il avait suivi sa première fausse piste, une réflexion sur l’engagement social et, en creux, le désengagement privé, il se résorbe dans un final réconfortant, une ode à la grande famille recomposée. Beaucoup de bruit (littéralement) – pour rien.

Photo : Mads Mikkelsen, dans le rôle de Jacob.