…zdrowa psychicznego, fizycznego, lub trwałym kalectwem społecznym.

Dochodzę do wniosku, że najwygodniej byłoby nie mieć poglądów w wielu tematach. Tak było by najłatwiej, nie interesować się, nie wypowiadać, nie budzić kontrowersji i nie wszczynać niepotrzebnych, zazwyczaj bezowocnych dyskusji. Ale niestety na posiadanie takiego luksusu stać jedynie idiotów i ludzi bardzo bogatych. Idiotów dlatego, że są zbyt głupi, by dostrzec przedmiot kontrowersji i wyrobić sobie opinię na jego temat, lub nawet posiadając opinie, potrafić wyrazić ją w zdaniach złożonych i w jednym ciągu myślowym. Natomiast ludzi bardzo bogatych kompletnie nie obchodzi co na temat ich opinii sądzą pozostali, gdyż stać ich na to, by mieć rację, nawet jej nie mając. Zresztą pozostali i tak będą przyznawać im rację w geście niezobowiązującego lizania dupy, bo a nóż.

Bogaty ma rację, biedny ma wszy.

Zauważyłem, że posiadając własną opinię jestem czasem postrzegany jako skrajny ekstremista, choć szczerze uważam, że większość z moich teorii zaledwie ociera się o kontrowersję. Najlepiej byłoby płynąć z nurtem i nie wychylać się, bo to jest zapewne słuszny kierunek, przecież większość musi mieć rację? Obawiam się jednak, że ludzie płyną z prądem, bo tak jest łatwiej, nie trzeba myśleć, nie trzeba kierować, nie trzeba podejmować ryzyka bycia wyszydzonym i skrytykowanym przez resztę.

Najlepiej postawić choinkę, złapać się za ręce, przełamać opłatkiem, pomodlić do allaha, śpiewając kolędy pomalować pisanki, zasadzić drzewo w rytm muzyki country i spłodzić gromadkę dzieci i pójść do piekła z radością z dobrze spełnionego obowiązku.

Moja rada: dopóki nie robisz z siebie kretyna – rób jak uważasz. Ale jeśli coraz częściej słyszysz, że Twoje argumenty są nielogiczne, może warto zrewidować swoje stanowisko?
Rada nr2: jeśli myślisz, że wiesz najlepiej, to jesteś cienki w uszach, są setki takich co wiedzą lepiej, mogą częściej, widzą więcej, byli wszędzie i mają większego, więc za nim powiesz, że “na pewno”, to zastanów się, skąd czerpiesz swoją wiedzę.

19 października w Westminster Methodist Central Hall odbyła się debata pod hasłem
„Czy Kościół katolicki jest siłą na rzecz dobra w świecie?”

Można ją obejrzeć tutaj (wersja z polskimi napisami).

Tezy bronili John Onaiyekan wraz z Ann Widdecombe. Ich przeciwnikami byli Christopher Hitchens i Stephen Fry, a dyskusję prowadziła Zeinab Badawi.

Jednak przed, oraz po zakończeniu wystąpienia dysputantów, wśród publiczności przeprowadzono ankietę. Oto ona:

W Polsce najprawdopodobniej wynik byłby zgoła odmienny, ale to inna bajka. Pozostaje się cieszyć świadomością, że poza granicami naszego kraju ludzie zaczynają się budzić, a dyskusja ma sens, o czym świadczy zmiana zdania jaka nastąpiła wśród publiczności po skończonej debacie.

Moja codzienność to nieustanna praca nad charakterem. Charakter jest równoznaczny ze światopoglądem. Doskonalenie swojego światopoglądu jest dla mnie życiowym priorytetem.

Mam nieustanny głód wiedzy, dlatego studiuję. Chociaż studiowanie interesujących mnie przedmiotów, nie ma nic wspólnego  z tym, co chcę robić w przyszłości. Nie odnoszę tego do moich życiowych planów. Przynajmniej tak bym chciała. Pragnę pracować w czymś innym, różniącym się od tego z czego wiedzę posiadam. Chodzi mi o to, by w ciągu swojego życia i tak nader krótkiego, zdobyć jak najwięcej różnych doświadczeń. Nie chodzi tu o doświadczenie zawodowe, które odnosi się do jednej, czy dwóch gałęzi. Rozwijanie się i poszerzanie swojej wiedzy w zakresie socjologii i bioechnologii to moja skromna, indywidualna potrzeba. Niezależnie od tego ile skończe fakultetów nie ma tu mowy o tym, czym będę zajmować się za jakiś czas. Wiedza którą zdobywam to mój wewnętrzny samorozwój – nieodzowny i upragniony. Walczę o swój charakter. Doskonalę go i będę całe życie, ponieważ nie istnieje dla mnie granica ideału. Nie istnieje wyższy poziom. Po prostu mój rozwój nie ma charakteru skokowego, czy też stopniowego, jest on ciągły. Na wykresie przedstawia się jako prosta, jest wzrastająca, ale bez ustanku. Nigdy nie zatrzymuję się w momencie względnego rozwoju. Jeśli udało mi się wypracować coś nowego w swoim charakterze od razu przechodzę do następnego cyklu. Nie odpoczywam. Nie biorę wolnego od samej siebie. Na wszystko mam za mało czasu, a tak bardzo nie chcę go trwonić. Dąże cały czas, nie do określonego punktu, ale do samego dążenia. Sama droga, którą odbywam i praca jaką wykonuję jest celem samym w sobie.
Powracając jeszcze do sensu studiowania. Moc posiadania wiedzy to szansa nie tylko na samorozwój, ale na możliwość ku temu, by odpowiedzieć na pytania świata. A na pytania te chcę odopowiadać horyzontalnie, otwarcie, wieloaspektowo. Zamykanie się tylko na jedną dziedzinę jest okrutnie subiektywne i wstrętnie perspektywistyczne. Przekonałam się o tym zaczynając socjologię, kiedy to zaczęłam postrzegać wszystko dookoła przez pryzmat nabytych wyobrażeń o świecie. Naloty takiego myślenia są trudne do wyzbycia. Widzę ludzi żebrających, głodnych i cierpiących, przechodzę obok nich z myślą “otóż nieodzowny element społecznej rzeczywistości, nierówności.”. Głupie usprawiedliwienie sumienia człowieka patrzącego na zubożałych. To prowadzi do skrzywienia światopoglądu. Bardzo nawet. A trzeba wypracowywac w sobie świadomość tego, jak złożonym jest świat i że niczego nie da się ująć w ramach jednego zdania. W jedno zdanie wierzą tylko Ci, którzy nie poszerzają swojej wiedzy.

Lubię zmieniać miejsca(niezaleznie, czy jest to miejsce w dosłownym znaczeniu, czy też dział ponadfizyczny, intelektualny czy duchowy), bo wtedy widzę wszystko na nowo, bez żadnych retrospektyw i przyzwyczajeń. Wyraziście. Każdy element poddaje bacznej kontemplacji. To właśnie, ta świeżość i nowość pozwala mi na zgłębianie materii od samych podstaw.

W trakcie ubiegłotygodniowego X Kongresu Badaczy Rynku i Opinii jednym z najpopularniejszych wykładów była prezentacja wyników badania przeprowadzonego na grupie 12 tys mężczyzn w wieku od 25 do 39 lat w 15 krajach Europy przez  Discovery Channel. Projekt nosi nazwę Species – Praktyczny przewodnik po świecie młodych mężczyzn. A jako, że poznanie tego tematu pomoże nam w codziennym funkcjonowaniu z tym “gatunkiem”, przedstawiam skrót wyników tych ciekawych badań.

Zycie młodego mężczyzny jest dzisiaj trudniejsze i bardziej skomplikowane niż kiedykolwiek wcześniej.Mieszkańcy całej Europy szukają swojego miejsca w zupełnie nowym krajobrazie szans, możliwości i obaw.
Przemiany społeczne, kulturowe i ekonomiczne, których obecnie doświadczają, zachwiały tradycyjną koncepcję męskości, mimo to trudno mówić o kryzysie. Z braku wzorców zastanych, młodzi mężczyźni muszą po prostu radzić sobie sami. I to właśnie robią, konstruując definicję męskości na własny użytek, mieszając stare z nowym.

Proces negocjacji nowej męskości dotyczy wszystkich, choć poszczególne wzorce, idee i stopień jego zaawansowania zależą w dużej mierze od kraju i jego lokalnych uwarunkowań. W trakcie badań Discovery wyodrębniło i poddało analizie 18 najbardziej charakterystycznych postaw i sposobów podejścia do najważniejszych obszarów życia, które wydają się wspólne wszystkim europejczykom.

Oto one:

1. Droga do dojrzałości
2. Praca, czyli podwójna presja
3. Kiedy kończy się młodość
4. Układ partnerski, blaski i cienie
5. Nowe ojcostwo
6. Od czego są przyjaciele
7. Mężczyzna przed lustrem
8.  Pokolenie ekspertów
9. Sztuka równowagi
10. Coś dla siebie
11. Bliżej domu
12. Dzieci ery cyfrowej
13. Inernetowy łowca i kolekcjoner informacji
14. Polityka jednostek
15. Trudno być zdrowym
16. Gorączka podróżowania
17. Siła pieniądza
18. Mężczyzna sukcesu

Badania pokazują, że mężczyzn zakwalifikować można do 4 kategorii, z których każda obejmuje mężczyzn o podobnych cechach. Każdą z nich można podzielić na podkategorie utworzone na bazie 18 poglądów i są wykorzystywane do grupowania postaw, które wpływają na zachowania młodych mężczyzn.

1. Zywiciel pod presją (25%) -tradycyjni członkowie rodziny, bardziej konserwatywne podejście do ról i podziału obowiązków, odczuwają większą presję sprostania wymogom współczesnego społeczeństwa. 30-39 lat, częściej żonaci i dzieciaci, pracujący na etacie, średni dochód 3900, zainteresowania: majsterkowanie, dom, historia, polityka, natura, dzikie zwierzęta, muzyka, fotografia, architektura, finanse, podróże.Korzystają z Internetu by oglądać programy TV. Ulubione stacje TV: TVN, Polsat, TVP 1.
Priorytety: Zorientowani na karierę, ale czują presję, ważne jest zapewnienie bytu rodzinie oraz dbanie o dom, kwestie zdrowotne, wiedza i zrozumienie.
Technika: ma aparat cyfrowy, system nawigacji GPS, konsolę do gier i radio cyfrowe.

Najistotniejsze światopoglądy: 2,5,9,11, 14,15,16,18

- oddany i opiekuńczy (5%)
- zarabiający na chleb (5%)
- pan na włościach (15%)

2. Nowoczesny i powściągliwy (38%) – nowocześni członkowie rodziny, łatwiej im się dostosować do zmian w społeczeństwie, mają bardziej nowoczesne poglądy na temat ról płci i oczekują w tej kwestii równości, z tego powodu czują się pewniej. Wiek od 35-39 lat, zwykle żonaci i dzieciaci, zatrudnieni na etacie, zarobki średnio 3700.
Hobby: spotkania z przyjaciółmi, rodzina, nauka, gadżety, gotowanie, restauracje.
Internet: źródło informacji, pozyskiwanie wiedzy na ulubione tematy
Stacje TV: TVN, TVP1, Polsat, Discovery
Priorytety: koncentracja na rodzinie i relacjach przy nowoczesnym podejściu do życia, poszukiwanie wygody i informacji, brak motywacji zyskiem finansowym, waga czasu “dla mnie”.
Technika: ponadprzeciętny posiadacz wszystkiego co HD, przenośne odtwarzacze DVD, kamera internetowa, iPod/MP4, GPS, PC/Laptop.

Najistotniejsze światopoglądy: 2,4,5,13

- aktywny zdobywca (9%)
- najlepszy na świecie (15%)
- zrelaksowany luzak (14%)

3. Wszystko dla mnie (16%) – w mniejszym stopniu koncentrujący się na rodzinie/relacjach, uważa siebie za ważniejszego od innych, priorytetem jest dla niego praca, która ma dawać satysfakcję, bo jest ciekawa lub daje wysokie wynagrodzenie. 25-29 lat, zazwyczaj wolni lub żyjący w związku partnerskim, praca w pełnym wymiarze, zarobki śr. 3450.
Zainteresowania: literatura, ekologia, teatr, podróżowanie, sztuka, historia, natura, koncerty/festiwale, muzyka klasyczna, psychologia.
Internet: poznawanie nowych osób, ściąganie rzeczy, rozrywka, oszczędność czasu w rzeczach codziennych np. rachunki
Stacje TV: TVN, Polsat, TVP 1
Priorytety: skoncentrowani na karierze, nie są gotowi by ustatkować się, zdrowie i sprawność fizyczna, szukający wygody, wiedza i rozumienie
Technika: średni lub niższy niż średni poziom posiadania nowinek technologicznych za wyjątkiem telewizji cyfrowych.

Najistotniejsze światopoglądy: 1,2,6,13,16

- poszukiwacze stabilizacji (3%)
- pracowity hobbysta (4%)
- nastawiony na prestiż (9%)

4. Unikający zobowiązań (21%) – unikają podejmowania poważnych zobowiązań, żyją dniem dzisiejszym. 25-29 lat, zwykle stanu wolnego, praa w pełnym wymiarze, średnie zarobki 3700.
Zainteresowania: niższy poziom zainteresowań od  przeciętnego mężczyzny.
Stacje TV: TVN, Polsat, TVP 1
Internet: zakłady online, granie na pieniądze, poznawanie nowych osób, dzielenie się lub zamieszczanie różnych rzeczy, oglądanie programów TV
Priorytety: życie dniem dzisiejszym, unikanie zobowiązań, kontakty z ludźmi i przyjaciele, zaspokajanie swoich potrzeb i rozpieszczanie siebie.
Technika: większe prawdopodobieństwo, że posiadają przenośne DVD, radio cyfrowe, kontrole do gry.

Najistotniejsze światopoglądy: 1,6,7.

Więcej w tym również quiz dla panów :Jakim typem jesteś” na www.discoveryspecies.com

Ciekawa jestem jak obserwacje przeprowadzone w trakcie badania Discovery mają się do tych prowadzonych przez Was na co dzień…

żródła:
Film: BriefTV (1 października, Biblioteka Uniwersytetu Warszawskiego – reportaż z dabaty poświęconej badaniu Species, w której wzięły udział osoby reprezentujące z jednej strony naukowe zaś z drugiej marketingowe podejście do wyników badań)
Materiał: Discovery

Filmu, o którym napiszę, nie wkleję na bloga. Co to, to nie. :| Takiej intelektualnej brei nie widziały moje oczy i nie słyszały moje uszy od całkiem dawna (za sprawą zamierzonej izolacji od mediów między innymi \o/) i nie będzie takie coś rezydować na moim skrawku sieci. :>

Użytkownik, który zamieścił film pisze w jego opisie:

strzał w samo serce ateizmu !
problem który przewraca do góry nogami świat Ateisty
to co ich boli
to czego nie mogą ścierpieć
to na co nie umieją odpowiedzieć
to co zatyka ich usta
to co pokazuje jak ślepi są….

Muszę przyznać, że ten film zatyka. Dowiadujemy się na przykład, czym były dinozaury, że to takie gady, które rosły nieustannie, i Noe był na tyle mądry – bo miał wszak wieleset lat – by wybrać tylko te małe na arkę, by zapewnić im przetrwanie. Myślałem, że zasadność traktowania Flinstone’ów jako filmu dokumentalnego obalił już dawniej Lewis Black! A oto i zasadniczy link do krytykowanej treści: http://www.youtube.com/watch?v=GCQcOArLoc0.

P.S.1 Zwracam uwagę na ID filmu . Kończy się na ,,loco”, co po hiszpańsku znaczy szalony.

P.S.2 Nie udało mi się dobrnąć do końca tych bredni, więc podzielcie się swoimi wrażeniami

Alom Shaha, nauczyciel, założył bloga i w końcu nakręcił film, w którym zbiera odpowiedzi wielu różnych naukowców na to pytanie. To, co uzyskał w odpowiedziach, jest w zasadzie oczywiste – przynajmniej dla osób, które nauką się interesują lub się nią zajmują. Sam jednak fakt, że zajął się PR nauki, jest bardzo pocieszający (np. w Polsce :>, gdzie coś takiego by się też przydało). Kształtowanie odpowiedniego stosunku do nauki i budowanie naukowego światopoglądu jest wg mnie bardzo ważne, bo jest on silną alternatywą dla religijnego postrzegania rzeczywistości (vide początek filmu).

Szeroki światopogląd musi mieć odciski na rękach.

Te ostatnie, nagłe wpisy (wklejki) zainspirowała we mnie frustracja wobec światka osób przesadnie religijnych. U mnie to dość szeroka kategoria . Obrazki zaczerpnąłem z kolekcji tworzonej pod TYM ADRESEM, którą do przejrzenia polecam. Raz cięta, raz złośliwa, raz znów gorzko ironiczna. Skupiona głównie na problemach w USA, ale ponieważ dotyczy religii – przenosi się na nasz kraj całkiem dobrze.

Gdy się słucha takich ludzi jak Giertychowie, Rydzyk, Kaczyńscy, a często w ogóle partii prawicowych, aż się chce uciekać od tego bajzlu. Jak na obrazku poniżej.

Nie jest to raczej dobre rozwiązanie, bo religie czynią więcej szkody niż dobra. I o tym chyba trzeba mówić otwarcie, co nie?

Nieraz już doświadczyłem tego. U fanatyków może być dwojako. Brak argumentów prowadzi do agresji albo do stwierdzenia, że niezbadane są wyroki boskie. Na ogół postrzegam jedno za strach, drugie za wygodnictwo (i strach).

“Ludzie często zachowują się w sposób nieracjonalny, nielogiczny i egocentryczny, mimo to wybacz im.

Jeśli jesteś pełen dobroci, ludzie mogą zarzucać ci egoistyczne, ukryte motywy, mimo to bądź dobry.

Jeśli ci się dobrze wiedzie, znajdziesz paru fałszywych przyjaciół i paru prawdziwych przyjaciół, mimo to staraj się odnosić sukcesy.

Jeśli jesteś uczciwy i szczery, ludzie mogą cię oszukiwać, mimo to bądź uczciwy i szczery.

To, co budujesz przez lata, ktoś może zniszczyć z dnia na dzień, mimo to buduj.

Jeśli znajdziesz spokój i szczęście, mogą ci zazdrościć, mimo to bądź szczęśliwy.

Dobro, które czynisz dzisiaj, ludzie często jutro zapomną, mimo to czyń dobro.

Mimo wszystko dawaj światu to, co w tobie najlepsze. Widzisz, w ostatecznym rozrachunku to sprawa między tobą i Bogiem.

I tak nigdy nie była to sprawa między tobą a ludźmi.”

- Matka Teresa

Sytuacja znana z części polskich liceów: podczas gdy 60% klasy udaje się na zajęcia pozostali uczniowie mają ‘okienko’, które przeznaczają na odrobienie zaległych prac domowych, szwędanie się bez celu lub robienie dowcipów pogrążonym w nauce kolegom. Właśnie zaczęła się lekcja religii, a żeby być ścisłym lekcja katolicyzmu.

Dla ludzi niepodzielających wyznania większości Polaków sytuacja jest prosta – nie chodzą, bo nie wierzą. Wierzący za to stają przed dylematem: albo uczęszczać na zajęcia, co w niektórych parafiach wymagane jest do załatwienia ślubu kościelnego, albo odjąć sobie z planu 2 godziny zajęć i uwolnić się od trudnych sprawdzianów z historii Kościoła. Często osoba katechety, poirytowanego podejściem uczniów do prowadzonych przez niego wykładów, przechyla szalę na korzyść labowania.

Religii w szkołach, jako przedmiotu nauczania, być nie powinno. Pomijając argumenty wysuwane przez lewicę o świeckości państwa i równouprawnieniu ludzi innych wyznań (w czym trochę racji jest) – wiele razy o tym nasz polski prawie-Zapatero mówił – poruszę temat z innej strony: sami katolicy powinni naciskać na likwidację obowiązkowej nauki tego przedmiotu.

Religia sprowadzona do kolejnego przedmiotu nauczanego w szkole traci swój wymiar duchowy, zdarty zostaje z niej ten mistyczno-sakralny wymiar dzięki któremu wierzący naprawdę wierzą, a nie tylko odbębniają kolejne msze. A sprowadzenie nauczania katechizmu do roli przedmiotu luźnego, który często jest przeznaczany na pogaduchy i odrabianie zadań domowych z innych przedmiotów przyczynia się pośrednio do obniżenia w świadomości nieumiejętnie i na siłę ewangelizowanych duszyczek ważności religii i postrzegania jej jako, trywialnie mówiąc, rzeczy „lamerskiej”, mało poważnej.

Do takiego wizerunku przyczyniają się katecheci, bardzo bardzo często nieprzygotowani do stawienia czoła klasowemu stadu. Katecheta pokazujący gest Kozakiewicza wychodzącemu uczniowi, na prośbę o dziennik reagujący zdaniem „nie poganiaj mnie bo się spocę”, lub dająca sobie wchodzić na głowę katechetka prosząca przez 40 minut o pozwolenie na sprawdzenie obecności – to wszystko przykłady autentyczne, jednako pogarszające postrzeganie wizerunkowe Kościoła Katolickiego i zniechęcające do praktyk religijnych.

W szkołach katecheza swoich funkcji nie spełnia, więc dlaczego nie przenieść jej do przykościelnych salek? I wilk syty – chcący partycypować w życiu religijnym katolicy poślą swoje pociechy do szkółki, i owca cała – nie podzielający wiary większości społeczeństwa nie będą zmuszani do uczenia się katolickich dogmatów (rezygnacja z religii w podstawówce, czy gimnazjum to dobrowolne skazanie się na ostracyzm), ani nie będą dostawać w nagrodę za swoje poglądy 2 godzin nauki mniej.

W szkółkach przyparafialnych nauka będzie o wiele efektywniejsza, uczący księża nie będą musieli borykać się z obecnymi w każdej klasie zgrywusami i rozrabiakami niezwykle skutecznie potrafiącymi rozbić każdą lekcję – a nadmienić należy, że takowi z wyjątkową zaciętością niszczą zajęcia traktowane jako dodatkowe, a więc religię w szczególności.

]]>