Dessa symboler har något gemensamt, gissa vad?

Jo alla är landsting.

Visst är alla de regionala landstingen självständiga, men det är väl ingen vågad gissning att tro att ett av skälen till att svensken har en luddig bild av vad ett landsting är och gör, är att landstingen inte skickar några gemensamma och enhetliga signaler.

Detta leder till att nästan ingen svensk (enl SKL) vet hur mycket av skattepengarna går till landstingens kärnverksamhet. Något som förstås inte är bra vare sig för dem eller för oss skattebetalare.

Någon borde ta ett ansvar för varumärket landstinget.

The plus symbol is made with a pair of minus symbol, all negative things can be shaped as positive, Just be positive in your  walk of life….

♥  ♥  ♥  ♥

Love comes again and again in life of those who know what is life is.. but love comes only once in the life of those who know what love is…

♥  ♥  ♥  ♥

“If you are born as a poor it’s not your mistake, but…. if you die as a poor it’s your mistake”…. 

♥  ♥  ♥  ♥

There is only one difference between Dream and aim ! Dream requires sound less sleep to see !! Where aim require sleep less efforts to achieve !!!

♥  ♥  ♥  ♥

Difficult to tell what loving is like;  Impossible to tell what is missing is like; May you never miss who you love and may whom you love miss you always,

♥  ♥  ♥  ♥

bricks create letter x on the wall

bricks create letter x on the wall

sign,letter,symbol,cross,shape,wall,marks,textured,white,”x sign”,”letter x”,facade,”cross shape”,crossing,material

woman playing with wedding ring

woman playing with wedding ring ring,hands,playing,care,human,symbol,jewelry,engagement ring,caucasian,holding,fingers,gold

Click on the thumbnails to see full size (Bấm vào hình nhỏ để xem hình lớn):

I am creating a family symbol, a family tattoo.

Really exciting!

i am going to share it as soon as i finish drawing.

There has always been confusion over the meaning and interpretation of the pentagram, some people automatically assume that it relates to Satanism or devil worship, forgetting the fact that this ancient symbol has been around for millenia. This simple five-pointed star has quite a complex history where religion is concerned, but it is believed the origins of its use come from Babylonia where ancient astronomers  drew the shape based upon the way that the planet Venus travels across the sky.

Believed to embody magickal powers this symbol has since been adopted for use by Pagans, Wiccans, Ritual magicians and Freemasons. It has also been used on municipal seals as a magickal binding symbol.

The pentagram can be, and has been interpreted to mean whole host of things, from the placement of Christ’s wounds when on the cross to the proportions of the human body. Though these days it is generally considered a symbol of magickal protection, a sacred and binding knot.

Alchemy uses the symbol to represent the elements, Earth, Air, Fire and Water, overseen by divine light, which is practically the same as the Wiccan view of the symbol although the position occupied by ‘Divine Light’ in alchemical lore, becomes ‘Spirit’ in Wicca. Wiccans adopt the pentagram with its single point upwards to signify the triumph of spirit over all matter, (Although some initiationary practices involve an inverted pentagram) whereas those who follow a darker belief use the symbol with the single point facing downwards, symbolising earthly pleasures and hedonistic traits taking priority.

Once a pentagram is enclosed within a circle it becomes a pentacle. Which can be viewed as further symbolising protection be reinforcing the energies contained inside.

FIND US ON FACEBOOK, BECOME A FAN AND GET 12% DISCOUNT OFF ALL ORDERS!

Apricot Gladiolus

Vorstellungskraft ist wichtiger als Wissen.
Albert Einstein

*

In America, the party of Rogues and Mavericks want ideological purity.

Also in America, PayPal is changing the finance of politics.

California is going to have to be religious about water.

In Poland, communist symbols may be banned.

Stephen Fry says that social media can be ‘malevolent‘.

Duch zasępił się i dobre kilka minut nie odpowiadał na propozycje Balalaiki, gapiąc się przez ten cały czas na swoje dłonie. Walczył ze sobą, walczył ze swoją przeszłością. W Jeruzalem prawie każdy, niezależnie od grupy społecznej, miał na tyle bogate życie, iż można by z niego stworzyć wiele ciekawych książek…gdyby tylko ktoś je spisał. Spokój dany był naprawdę nielicznym osobnikom. Lecz co mógł skrywać on, genialny zabójca?

- O swojej przeszłości wole opowiedzieć póki dziewczynka smacznie śpi. – uśmiechnął się wbijając smutny wzrok w rozmówczynie. Tak przynajmniej początkowo sądziła kobieta, lecz już po chwili zrozumiała, że Duch nie patrzył się na nią. Spoglądał w krwawą historie swojego dotychczasowego życia. Nie było w niej miejsca na słabość, strach i niezdecydowanie…

- Niewiele pamiętam z wczesnych lat dzieciństwa…czasami mam wątpliwości czy kiedykolwiek je miałem. Nie zrozum mnie źle, nie jestem jakimś pieprzonym robotem. Dorastałem w rodzinie podróżników, w której odkąd schodziło się z rąk matki trzeba było zaczął pomagać pozostałym. Życie na zewnątrz miało swoje uroki, ale było zbyt niebezpieczne. – dopiero po chwili słowa mężczyzny do niej dotarły. On nie urodził się w Jeruzalem! To przecież niemożliwe…

- Zgadza się.

- Co proszę? – odpowiedziała lekko zdezorientowana kobieta.

- Widziałem już to spojrzenie. Zawsze jak zdradzałem komuś, że pochodzę spoza murów spotykałem się właśnie z taką reakcję. Takim specyficznym zdziwieniem. Niemniej jednak jest to prawda. – przerwał na moment, żeby zebrać myśli i napić się kawy, po czym wrócił do poprzedniego wątku –  Mając dwanaście lat stałem się pełnoprawnym mężczyzną…kiedy miąłem piętnaście po raz pierwszy mój świat został wywrócony do góry nogami. Miałem szczęście, że spotkałem wtedy pewnego zbieracza, który przygarnął mnie i uratował tym samym moje życie.

- Zed’a?

- Tak, to był Zed. Sporo razem przeszliśmy na otwartych terytoriach, wiele od siebie się nauczyliśmy, a gdy staruszek wrócił do Jeruzalem, zabrał mnie ze sobą. Miasto dla mnie było czymś zupełnie nowym. Jego ogrom i mnogość ludzi przytłaczała. Ku niechęci mojego mentora nie stałem się jego wspólnikiem. Powiedzmy, że nie chciałem wracać na zewnątrz. Imałem się wielu zawodów. Poznawałem miasto…każdy jego skrawek, każdą ścieżkę i każdą kryjówkę. Choć byłem tutaj obcy po kilku latach znałem je lepiej niż ktokolwiek z jego mieszkańców. Potem spieprzyłem sprawę ponownie.

Przerwał i zaczerpnął kilku łyków gorzkiej i czarnej jak noc kawy. Była bardzo aromatyczna i mocna. Pobudzała zmysły.

- Zed ponownie mi pomógł i wciąż we mnie wierzył. Dobrze ulokował swoją wiarę, najnowsze zdobycze techniki i pieniądze. Jakieś dziesięć lat temu po raz pierwszy wykorzystałem swoje umiejętności do zabicia kogoś. Byłem w tym zbyt dobry…przerażało mnie to. Czasami miałem nadzieję, że znajdzie się ktoś lepszy ode mnie, a wielu próbowało swojego szczęścia. Gildia zabójców rozprawia się z nielicencjonowaną konkurencją szybko i boleśnie. W moim przypadku musieli odpuścić. W każdym razie jakiś tydzień temu tamten okres w moim życiu się zakończył.

- Tak jak i w twoim. – mężczyzna wskazał palcem kobietę, a jego wzrok wyrwał się z uwięzi i „pobiegł” za tym gestem zatrzymując się na biuście Balalaiki. Materiał kombinezonu zbyt dokładnie przylegał do jej ciała, bezczelnie ukazując w pełni kształt jej sutków. Było to spojrzenie wygłodniałego mężczyzny, który dawno nie miał żadnej kobiety. Potrafiła to rozpoznać, miała w końcu w tym praktykę. Duch gwałtownie obrócił głowę w innym kierunku nie dając nic po sobie poznać. Ten człowiek zdecydowanie miał problemy w kontaktach z ludźmi.

– Może do niedawna byłaś jeszcze dziwką, ale teraz jesteś kimś zupełnie innym. Chciałbym poznać historię właśnie tej nowej kobiety. Jak to całe zamieszanie się zaczęło?

Balalaika zgodziła się i opowiedziała historię kilku ostatnich dni, w których jej życie i życie wszystkich mieszkańców Jeruzalem wywróciło się do góry nogami. Jej rozmówca słuchał uważnie, a po chwili zaczął nawet robić notatki w swoim notesie. Co jakiś czas jedynie przerywał jej żeby dopytać się o jakiś szczegół. Kiedy skończyła byli zbyt pobudzeni kawą żeby od razu położyć się spać. Gospodarz dość niechętnie, ale uległ jej namową i odpowiedział jej trochę o okrutnym i jałowym świecie zewnętrznym, o pustyniach, o pełnych niebezpieczeństwa ruinach starej cywilizacji, a przede wszystkim o swojej dziesięcioosobowej rodzinie. Może nie był urodzonym mówcą, ale jego opowieść ukołysała kobietę do snu.

***

Śniła

Znów była w lodowej twierdzy, ale nie sama. Radża stąpała tuż obok niej, patrząc na nią błagalnym wzrokiem.

Podała jej dłoń.

Szły przez ciemne korytarze pełne ciał. Szkielety ludzi w białych fartuchach trzeszczały swoimi białymi zębami z zimna. Lodowate, stęchłe powietrze wypełniało płuca. Czemu było tak ciemno? Coś zasłaniało okna…lód, gruba warstwa lodu.

Chłód zdawał się przenikać przez skórę uderzając wprost w serce. Lodowate igiełki lodu wbijały się coraz głębiej i głębiej…

DALEJ POZOSTAJE JUŻ TYLKO ROZPACZ

Wiedziały dokładnie dokąd idą.

Zostały wezwane. Balalaika nie chciała…nie chciała stanąć raz jeszcze przez obliczem Sfinksa. Z każdym pokonanym centymetrem martwa twarz kreatury stawała się coraz wyraźniejsza w jej myślach.

Stanęły przed wielką ścianą. Spływała z niej ciemna krew tworząc na podłodze sporą kałużę. Posoka była jeszcze ciepła.

Radża zaczęła pląsać po kałuży w obłąkańczym rytmie. Śmiała się, a ten śmiech był najmniej ludzką rzeczą, jaką kiedykolwiek była dziwka usłyszała.

- Miał skrzydła…obiecywał…obiecywał, że mnie nie zostawi. Hahahaha….wyrywałam jedno piórko po drugim, aż przestał opowiadać takie kłamstwa…

Skrzeczący głos dziewczynki był nie do zniesienia. Ta jednak szybko przestała, podeszła do Balalaiki i złapawszy ją za rękę zaczęła prowadzić nią w kierunku ściany. Kobieta chciała się zatrzymać…tak bardzo zapragnęła się obudzić. Wiedziała co czeka na nią po drugiej stronie tej ściany.

To same owalne pomieszczenie…ten sam postument…konający potwór. Sfinks dalej stał nieruchomo, lecz w jego prawym boku widniała ogromna dziura, z której wypływała cała masa krwi. Pokrywała podłogę cienką warstwą.

DALEJ POZOSTAJE JUŻ TYLKO ROZPACZ

To nie monstrum przemówiło…

Mężczyzna odziany w białe szaty wyszedł zza postumentu…miał narzucony kaptur.

Zbliżał się chwiejnym krokiem do Balalaiki, a gdy był zaledwie dwa kroki od niej upadł do przodu tuż pod jej nogi. Jego kaptur odpadł ukazując twarz człowieka, którego kiedyś poznała.

Immam

Zamiast oczu miał wstawione symbole miasta.

- Zabiłem…zabiłem go…dalej pozostaje już tylko rozpacz…popatrz jak nagrodzili mnie za moją służbę! – krzyczał próbując złapać za ją za kostki.

Obraz powoli zaczął się rozmywać, lecz zanim zniknął zupełnie usłyszała jeszcze słowa Sfinksa.

NA GRANICY TAM GDZIE LÓD WIECZNIE ZIEMIĘ POKRYWA, POPATRZ PRZEZ OKO A DOTRZESZ DO MNIE

POŚPIESZ SIĘ…

***

Obudziła ją Radża wtulając się w nią ze wszystkich sił. Łkała bardzo żałośnie. Obie leżały na wielkiej rozłożonej kanapie. Dopiero po chwili w ciemnościach wyłapała czujne spojrzenie Ducha, który cały czas je obserwował z jednego ze swoich foteli.

I made my symbol for my new name. It will be used in many places, such as my blog, exhibition, video, poster, Facebook profile and so on. The center can be changed anytime I feel like. Woo is my last name, San means a mountain, and all together, WooSan, means an umbrella. So the entire shape is an umbrella, and San is presented as a Chinese character and as a handle of the umbrella. The umbrella is merged with a television, which is my favorite medium in video art.

One day, there was a computer installation of the interactive media exhibition, which was curate by Jason Sloan. The computer software finds my name on the web and sort the result as a bar graph. I typed my name in and it searched about 30 different people online. So I decided to have a nickname or, at least, a work name, which is unique and fun.

I found a name Woo San. Woo is my last name, and San means a mountain in Korean. When both words are together, Woo San, it means an umbrella. I think it is a fun name to play with my logo and other artworks. When this name hit my head, I all sudden created Gmail, Facebook, and WordPress blog to be a person named Woo San.

Ingeniørstudentane på HiO arbeider med “Nettsider for alle”

I artikkelen finn de nyttige tankar. Fin start til tema i veke 49 og til den siste samlinga vår.

“Nettsider for alle” finn de her.

[rvk ]

If you’ve not been to Nashville, you may not know about our version of The Parthenon.  A full-sized replica of the ancient Greek structure stands in the middle of Centennial Park near Vanderbilt University.   It’s such an accustomed sight that I hardly notice it anymore, but Friday I had the opportunity to revisit the architectural gem.  On the bottom floor of the building is a fine arts gallery that has changing exhibits.  I was thrilled to see several collage and mixed-media pieces among the oil paintings.

The main level, though, is where the jaw-dropping piece of art resides.  I is a 41 foot, 10 inch statue of the Greek Goddess Athena by Nashville uber-sculptor Alan Le Quire.  I’ve seen Athena before, but each time I’m bowled over – at first by her massiveness, but ultimately by the uncanny grace and detail of LeQuire’s work.  You can see an amazing slide show of the making of Athena at http://www.alanlequire.com/athena.shtml and visit LeQuire’s  gallery at  http://www.lequiregallery.com/home.html 

We visited Athena in her temple to see a production of Sophocles’ Oedipus Rex.   Three actors in traditional masks performed the tragic tale, and in place of the Greek chorus between scenes, each actor gave a brief recitation on the art of Greek tragic  drama. 

Their voices echoed eerily in the cavernous room where we sat in chairs at Athena’s feet.  The masks magically transformed the actor and despite the stiffness of the ancient drama convention, the modern audience had no problem suspending disbelief in order to travel back in time.  Theater has come a long way since Sophecles’ day, but it doesn’t get anymore dramatic that Oedipus at the golden-sandaled feet of Athena.

Schenken Sie sich doch mal das ganze Hick Hack

Nehmen Sie’s wörtlich oder eben….bildlich. Schenken Sie es sich. Oder anderen. In jedem Sinne.

Privat, beruflich, professionell.

Mancher hat mehr oder weniger damit zu tun. Tagtäglich. Und in diversen Farbspektren.

Die Idee

zu dem vierteiligen Bilderzyklus, der Serie und ihren Einzel- und einzeln erhältlichen Motiven entstand, als ich zufällig vor ein paar Jahren den Begriff sogar im Duden entdeckte. Man findet ihn nicht nur da, sondern in jedem Fremdsprachenwörterbuch, das hier im Office steht. Les bisbilles, les chamailleries …….im Französischen. Squabbling …im Englischen. Discusiones oder disputas …im Spanischen. Seltsamerweise kein Pendant im Italienischen. Humorvoll könnte man mit Augenzwinkern sagen, da gehöre es zum Temperament. Hitziger zu diskutieren.  Und man landet dann auch im Italienischen bei disputa, le dispute. Disput……trifft aber nicht so ganz die Bedeutung des Hickhacks. Das ja immer ein wenig den Beiklang, die Tonfarbe, die verschiedenen Farben des “Streits um Nichts” birgt.

Oder wie der Duden es ausdrückt: Hickhack… eine Doppelung, verdoppelnde Wortbedeutung in Ableitung und  Anlehnung an hacken, wie bei Zickzack u.a. In der Bedeutung einer sinnlosen, nutzlosen Streiterei. Törichten, zermürbenden Hin- und – Her- Geredes.

Sie werden nie jemanden finden, der bei auch nur einem Streit frisch von der Leber weg fröhlich zugeben wird, er streite um Nichts. In jedem Streit geht es um was. Nicht immer um das, was in einer Klageschrift bezeichnet ist. Nicht um den Betrag. Nicht um den Gegenstand. Auch. Auch vielleicht um diese. Aber immer auch, wenn nicht sogar oft genug um etwas ganz anderes. Um enttäuschtes Vertrauen, um Wiederherstellung dessen, was als gerecht, als richtig empfunden wird, wieder empfunden werden kann erst dann, wenn es nicht nur richtig, sondern auch gerichtet ist. Gerichtet, wie man ein defektes Holzregal richtet. Gerichtet, wie man die Wiederherstellung der Waage versteht, die aus der Balance geraten ist. So wie die Vertrags- oder persönliche Beziehung zwischen Parteien und Beteiligten an eben diesem Hickhack.Das aus der Balance gerät, sobald einer sich nicht an das hält, was versprochen wurde, worauf man zählen wollte. Und feststellen musste, dass man sich verrechnet hat, auch bei dem, worauf und auf wen man zählen könnte. Vielleicht nicht beim ersten Mal, wenn die Waage, die Ausgewogenheit kippt. Im Augenmaß des einen, nicht immer beider. Und nicht immer in die gleiche Richtung einig, was und wieviel aus der Waage geraten ist.

“Es geht mir nicht um den Betrag.”

“Es geht mir nicht um den Schmuck.”

“Es geht mir nicht um den Unterhalt…sondern um die Schäbigkeit, die Unehrlichkeit, …….anstatt einfach mit mir zu reden…… wenn es eben nicht mehr geht…..”

“An mir soll’s nicht liegen, sich zu vergleichen…sich zu einigen…. wenn……. “

Wenn…..

Anwälte kennen solche Sätze zur Genüge und fast immer wird in genau solchen Streitigkeiten am heftigsten und unnachgiebigsten gestritten.

Nicht nur im Familienrecht. Bis die Luft ausgeht, auch die im Portemonnaie. Bis zur Erschöpfung, ohne am Ende mehr als ein Stück Papier zu erreichen, in welchem der eine weniger muss, als der andere will oder einer mehr muss, als dem anderen je genügt. Wenn es um …ja, eben was ganz anderes geht. Das anders geklärt, gefiltert, bereinigt werden könnte. Und um das man sich das ganze Hickhack schenken könnte, das nur in vielen Farben für das steht, was enttäuscht, versagt, verwehrt wurde. Aus welchen Gründen auch immer. Begründeten, berechtigten, unbegründeten, unberechtigten, aus Missverständnis. Aus Nichtverstehen. Aus Nichtverstandenfühlen. Aus Nichtkommunizieren. Überall wo das Wort Hickhack im Bild und Hick hack in Auseinandersetzungen zu finden sind, findet sich auch jeder dieser Farben.

Deep Emotions

Blues

Hope

Melancholy

Ob aus mangelnder Vertrags-Treue. Aus strapazierter Hoffnung auf weitere Vertragsfortsetzung. Aus gescheiterter Vertrags- und langjähriger Geschäftsbeziehung. Von blau(äugig) bis loyalblau, von greenhorn-unerfahren bis immer(noch)grüner Hoffnung, von erfolgreich-abgeschlossen bis melancholisch-bedauernd sepia-nostalgisch-reflektierend. Nichts ist beständig. Nichts fix. Aber Reihenfolge und Phasen sind wandelbar. Und umkehrbar. Probieren Sie es einmal aus.

Hängen Sie doch einfach diese scheinbar immer gleich zyklische Entwicklung, die fast jeder im ersten Moment so sortiert, wenn er gebeten wird, sie aufzuhängen, einmal um. Ohne nachzudenken. Und lassen Sie es dann einfach mal wirken. Wenn Sie sich davor setzen. Oder stehen. Wechseln Sie die Reihenfolge. Um erneut wirken zu lassen. Fallen Ihnen jeweils dann verschiedene Menschen ein? Situationen? Privat? beruflich? Eigene? Die Ihere Klienten, Patienten, Mandanten, Verwandten? Freunde?

Und wenn Sie an konkrete Menschen (sich oder andere denken), wenn Sie die Bilder in einer bestimmten Reihenfolge vor sich haben: DANN bewegen Sie die Bilder erneut. Ganz nach augenblicklichem Empfinden. Denken. Von dem momentanen Denken zu dem, wie Sie es gern hätten. Wie es scheinbar unmöglich ist? Hängen Sie es dennoch um. Manchmal muss man etwas erst sehen, bevor man die Möglichkeiten – und auch ein bisher selbst ungern, nicht gern, gar nicht wahrgenommenes Wünschen sehen will. Eigenes. Das des anderen. Und……….. dass man manchmal nur Kleinigkeiten bewegen muss. Umhängen. Umdenken. Umschliessen. Und doch …eben nicht abgeschlossen. Nicht ohne Option zum WAND-eln.

Probieren Sie es mal. Advent ist ja bekanntlich gute Zeit für be-SINN-ungen und be-SINN-lichkeit. Über Veränderung. Hoffnung. Erwartung. Vorfreude. Friedlichere Zeiten. Um sich Hickhack zu schenken. So…..und so. Sehen Sie es  doch mal ….eben so.

Die Bilder dazu gibt es natürlich von mir. In Gross und Klein. Manchmal muss man ja nur eine einzige Grusskarte in Bewegung bringen, um Bewegung in eine Sache zu bringen….. Infos zu den Bildern und diversen Druckformaten, Rahmen etc beim Klick auf Link unter den Bildern oder auf die Bilder selbst.

Schenken Sie sich doch mal das ganze Hickhack… alle vier im Quartett. Und drehen Sie mal dran.  An  der Abfolge ihrer  Reihe. Bis zur Quadratur der……….. Sie wissen schon.Und mit etwas Flexibilität wird aus sinnlosem Hin und Her, zermürbendem Hick Hack doch eines, das manches in Bewegung bringt. Sinnvoll.

This is the last photo in the Northland series, photos from 2005.  I took this photo on a weekend, like most of the autumn and early winter photos.  Weekdays were filled with work in the school, the band office and the education office.  During the week, what little time was left was usually found in darkness as darkness came earlier in the north.  In this photo, I managed to catch children at play in the snow even though it was quite cold outside.  Being so far north, the snow never got too deep because of the cold temperatures.  Yet, in spite of the cold and the weak light, there was still a desire, a spirit for play.

My experience of the northlands in 2005 was more about approaching the soul than it was about being the Education Manager for the reserve.  It was as if, the process which was rough and at times brutal, was an illustration to me of the power of alchemy, of the work of transformation.  And I emerged transformed.  I emerged perhaps more aware of my own soul.

… soul … eludes reductionistic definition; it expresses the mystery of human life; and it connects psychology to religion, love, death, and destiny.  It suggests depth … (Thomas Moore, cited in Hillman, Blue Fire, 1989, p. 5)

The first snows of winter on the Dene First Nations reserve of Fond du Lac.  It is amazing how the land changes its complete aspect when blanketed by fresh snow in early winter.  The land becomes a fantasy land, a fairy land.  The reality of cold temperatures can’t compete with the vision which beckons us to enter.  The silence becomes deeper and softer in comparison with the silence of the bush that existed in spring, summer and fall; a more muted silence.  This is a place of magic, not a place of messy humans.  It is a place of promise.

The promise one is given when beginning the journey, the inner journey into darkness, is real.  There is magic and mystery that will serve to protect and guide one in search of healing one’s soul.  Let the journey begin.

So yesterday I realized that I had totally forgotten to share how my last xc race actually went. Here’s a review (with pictures this time!).

Here I’m about 300 meters from the finish line. I ended up finishing at 28:14, tying my PR from Paul Short. At first I was a little upset to have missed PRing by so little. But in a way, it’s appropriate. It’s like I proved that I was performing at maximum capacity in both of those races. Or slacking off in both. We’ll say the former.

Classy guy, right? Here I am in my post-race glory, smoking a cigar. I don’t often smoke cigars (and never cigarettes for obvious reasons) but it’s a tradition for the men’s team to have one after their final xc race, as a salute to the end of four wonderful years.

Being sentimental, I knew from my freshmen year that I would one day smoke a cigar on an xc course. Being a writer, I love symbols. Being nuts, I love ritual.

All in all, that cigar tasted pretty sweet.