Wake for the slain Media men

KUNG hindi lang nagalit ng sukdulan ang sambayanang Pilipino at ang mundo dahil sa masaker sa Maguindanao, sa akala mo ba ay iuutos ni Pangulong Gloria na dakpin at disarmahan ang mga Ampatuan?
Masyadong kinupkop at inispoil ni GMA ang mga Ampatuan na nagpanalo sa kanya laban kay Fernando Poe Jr. noong 2004 election sa Maguindanao.
Zero si FPJ, na parang dinodiyos ng mga Muslim, sa Maguindanao. 
Pinayagan ni GMA na magtatag ng private army ang mga Ampatuan. Ang private armed group ay kinabibilangan ng mga sundalo, pulis at Cafgu.
Binigyan din ni GMA ang mga Ampatuan ng mga armas na mas sophisticated pa kesa sa Armed Forces at Philippine National Police.
At dahil Moro ang mga  Ampatuan at walang mga utak, ang akala nila ay pababayaan sila ng gobyerno kahit anong gagawin nilang kabalbalan.
Napilitan lang si GMA na i-disown ang mga Ampatuan dahil sa galit na ng taumbayan at ng mundo dahil sa masaker.
* * *
Napakahirap na lalawigan ang Maguindanao, pero napakayaman ng mga Ampatuan.
Pinapala at pinipiko ang kanilang pera, kung gagayahin natin ang salita ng Ilonggo (joke only).
Isang kaibigan ko na nakapasok na sa mansion ng mga Ampatuan sa Maguindanao ang nagsabi na merong malaking vault ang bahay ng pamilya.
Umaalingasaw daw sa baho ng perang luma ang vault kapag binuksan ito dahil punong-puno ito ng pera.
Hindi raw naniniwala sa banking system ang mga Ampatuan.
Saan nila kinukuha ang pera?
Partly daw kay GMA bilang reward o pabuya sa kanila, at sa mga ilegal na gawain gaya ng smuggling at rice cartel sa probinsiya, at porsiyento sa road and bridge building projects at pagpapatayo ng eskuwelahan.
Mayaman na mayaman ang mga Ampatuan pero ang kanilang mga kababayan ay nasa lusak ng kahirapan.
* * *
Sa Davao City, may ipinatayong mansion ang mga Ampatuan na malapit sa SM Mall.
Malaki ang lupa na kinatitirikan ng mansion, mga dalawang ektarya at enclosed by a high and closed fence.
Marami na sa kanilang mga kapitbahay ang nagsilisan sa lugar na yun dahil natatakot sila o kaya tinatakot sila ng mga bodyguards ng mga Ampatuan.
Kung saan-saan lang daw nakatayo sa labas ng gate ng mansion ang mga bodyguards at umiihi at dumudura sa kalye.
Pero di gaya ng ginagawa nila sa Maguindanao at maging sa Metro Manila, maamo na parang tupa ang mga Ampatuan sa Davao City.
Pinagsabihan kasi sila ni Mayor Rody Duterte na huwag idispley ang kanilang mga high-powered firearms sa publiko upang di matakot ang mga tao.
Marunong din daw matakot ang mga Ampatuan.
* * *
Pero di kataka-taka na marunong matakot ang mga Ampatuan dahil sila’y mga Maguindanao Muslim.
Ang Maguindanao, gaya ng Maranaw (na taga Lanao), ay hindi lumalaban ng parehas. Kapag marami sila saka lang sila lumalaban.
Ibang-iba ang Maguindanao o Maranaw sa Tausog, ang mga Moro sa Sulu, na lumalaban kahit na mag-isa lang siya. Sa Tausog, mabuti pa raw ang mapatay kesa tumakbo sa laban.
Warrior o mandirigma ang mga Tausog at ang mga Maranaw at Maguindanao ay mga negosyante.
* * *
Isinulat ko noong Huwebes na kinompronta ang inyong lingkod ni Gov. Andal Ampatuan may ilang taon na rin ang nakararaan sa Ninoy Aquino International Airport (NAIA).
Galing ako sa Puerto Princesa at siya naman ay galing ng General Santos City.
Gaya ng sinabi ko nagalit si Ampatuan sa mga isinulat  ko tungkol sa kanyang mga bodyguards.
Although nasa leeg ko ang aking yagbols, hindi ako nagpakita ng takot sa kanya.
Pinagalitan ako ng kanyang provincial administrator sa kanyang harapan.
Pero nakita nila siguro na wala na akong magawa kundi lalaban kapag sinaktan nila ako.
Di ako sinampal ni Ampatuan, pero nakita ko siyang aabutin sana ako at ako’y umatras.
Ang nagligtas sa akin ay aking baril na kinasa at sinukbit ko matapos kong ma-recover sa PNP desk.
Yung mga taong kanilang pinatay ay walang armas kaya’t easy target sila.
I can tell you without batting an eyelash, duwag ang mga Ampatuan.

Mon Tulfo, Target ni Tulfo
BANDERA, 112709

Entertainment has played an enormous part in journalism in the past and is arguably the reason for Journalism’s mass audience. Entertainment journalism is classed as ‘both journalism about the entertainment industries and journalism that is designed to be entertaining as much as, even more than, it is informative’ (Campbell, 2004: 204). Similar to other forms of journalism, such as sport, science and business, it covers industry specific news while targeting an audience out with that industry. Although news is, to a certain extent, journalism’s most important class, the entertainment branch is extremely popular and has been becoming even more so in recent times. Entertainment-orientated journalism has been growing at the same rapidity as journalism as a whole, from the age of wireless in the early 1900s, through the advances of propaganda in the 1940s and into the 21st century; the era of the blogger, celebrity mishaps and interactive sports channels.

Entertainment is often seen by the public sphere ‘as merely a distraction, a diversion from what is seen as the most desirable goal of mass communication: the activism of the concerned, rational, participatory citizen’ (Hesmondhalgh, 2000: 108) yet people from many nations are bombarded by images, videos and sounds of communicative entertainment everyday. Not regarding entertainment journalism as real journalism is a key problem within the industry. Many critics have depicted that entertainment in journalism is masking the importance of news and disguising the printed word: ‘the instinct to amuse is driving out the will, and depleting the resource, to report and analyse in any depth. Obsessed with a world of celebrity and trivia, the news media are rotting our brains and undermining our civic life’ (Hargreaves, 2003: 104). Although this is a fair argument, others have taken the opposite position towards the matter. Gripsrud comments ‘a relative expansion of certain forms of popular journalism affects cultural, political, and public life in general, not just a set of journalistic formats’ (Gripsrud, 2000:288). This view shows the significant issue that without entertainment journalism, less viewers and readers would be able to relate to journalism in any way. Entertainment gives younger and more casual observers a chance to identify with newspapers and broadcasts which suggests that without entertainment in journalism, sales of newspapers would drop; this idea relates to the current crisis that publishers are momentarily faced with.

Although entertainment is needed for the journalism industry to go on, it seems as though the news business is confusing popularity with significance in the sense that it is ‘dumbing down’ essential stories with cheap methods by which they hope to draw in a larger audience. For example, in 2000, young actor Leonardo Di Caprio was brought in to interview the serving President of the United States at the time; Bill Clinton. This was an idea of the television company’s to attract a younger audience. Di Caprio was not trained in any sort of precise interviewing methods so the question is raised; is this a violation of journalistic values? Similar methods were used in 1997 when Tony Blair was interviewed by comedians and then again when Gordon Brown was interviewed by Ulrika Johnsson. These tactics have been used time and time again to attempt to show that serious news can be reached by the whole of the public spectrum. Another representation of the news business favouring popularity over significance is their constant narration of reality TV shows. Reality TV has been introduced to the world’s media and has brought with it new celebrities who can be interviewed everyday and feature in spreads for magazines and tabloid newspapers. Many celebrities have made an impact on newspapers and broadcasters, boosting audiences by selling themselves. Iain Hargreaves believes that ‘the news media know that the right celebrity cover on a magazine, or a star interview on a talk show, can boost sales ratings in a way nothing else does for the same price’ (Hargreaves, 2003: 120). An example of this idea being exploited by the press was the figure of Diana, Princess of Wales at the point she was established as the future bride of Prince Charles, her face appeared on the front page of the sun 16 times in one month. This number has been overtaking in recent times after the death of Michael Jackson, newspapers see fitting to use a story to the point of exhaustion.

The opposing argument, in the defence of tabloids is often put down to snobbery: ‘the disdainful view of the man and woman in the best seats at the opera for the couple who prefer watching soap opera on the television’ (Hargreaves, 2003:131). Rupert Murdoch said that ‘the Sun stands for opportunities for working people and for change in the society. It’s a real catalyst for change, it’s a very radical paper.’ It cannot be argued that politicians do not need the tabloid reader’s support in any cause they may have and need to speak to the readers in a language that the latter understands. The tabloid newspaper also gives the most entertainment coverage. Although the broadsheet newspaper gives quality reviews on everything from music to fashion there is often a distinct lack of entertainment included while tabloids satisfy the reader with a considerable amount more all be it less competently written.

It is not independently tabloid newspapers that have been capitalizing on the introduction of reality TV and the exploitation of celebrities; ‘tabloid television’ has been created. Neil Postman, in his book, ‘Amusing Ourselves to Death’, made the case that television is a medium of entertainment and that it will result in the ‘dumbing down’ of the public. Most of the public’s main source of news is television and it is slightly worrying that they regard it as the most trustworthy, Postman sees television as ‘a format for entertainment, not for education, reflection or catharsis’ although others see the route of ‘tabloid television’ following that of tabloid newspapers: ‘namely widening access to news and topical debate, and engaging with audiences who would otherwise be even less informed about, and engaged with, the events which shape their lives’ (Hargreaves, 2003: 106).

Entertainment in journalism has played a considerable part in the history of journalism. Significantly the first radio stations to be established in the United States featured popular music, reviews, sporting events and newscasts. The introduction of the television as well, inviting the common man to enjoy ringside seats for every event providing that the event is on television, although television is now so firmly established ‘we hardly realise what a historic revolution has taken place’ (Tyrrell, 1972: 1). Although this opinion is true, arguably the most important advance in the distribution of entertainment journalism is the presence of the internet and digitalisation. ‘In the pre-digital age, getting a photo back to a newsroom would mean fast cars, film being hurtled onto passing trains, boats and planes, and time consuming processes in the darkroom. All it takes now is a digital camera, a mobile phone and a laptop (Herbert 2000: 1). The age of digital transmission in television is also a direction by which entertainment journalism can grow. Although the evolution of digitalisation has been relatively slow, lately the potential has been demonstrated through interactive news and entertainment rooms used by large companies such as the BBC.

In the last few years, many newspaper companies have turned their attention away from hard news and towards the prospering entertainment industries of cinema, television, fashion and popular music. These newspaper companies have joined the rampant fad of tabloidization. Tabloid newspapers emerged to meet the demands of growing literacy in the early 20th century and have since questioned all the standards of practiced journalism. British tabloid newspapers started when T.P. O’Connor, an Irish journalist and Member of Parliament returned from the United States to found the Star and give his manifesto:

‘the reader of the daily journal longs for more than mere politics; and we shall present him with plenty of entirely unpolitical literature – sometimes humorous, sometimes pathetic; anecdotal, statistical, the craze for fashion and the arts of housekeeping and, now and then, a short, dramatic and picturesque tale. In our reporting columns we shall do away with the hackneyed style of obsolete journalism and men and women that figure in the forum or the pulpit or the law court shall be presented as they are – living, breathing, in blushes or in tears – and not merely by the dead words that they utter’ (Hargreaves, 2003: 109).

By some, newspaper tabloids have been dubbed a ‘disgrace to journalism’ (Campbell, 2004: 206) and doubtlessly many tabloid journalists realise that their publications are unrelated to conventional journalism of any kind. Hogshire describes the average tabloid as ‘a sensational newspaper full of sex, gore and bizarre tales of human behaviour’ (Hogshire, 1997: 2). Hogshire also suggests that the audience for these tabloids do regard the news as factual; nevertheless these tabloid newspapers are the leading sources of entertainment journalism.

In conclusion, it has been determined that journalism can not survive without entertainment. Entertainment journalism has been affecting the world’s media over the last 100 years due to the entrepreneurship of men such as T.P. O’Connor, yet criticism is, in spite of everything, rife. Gripsrud states: a relative expansion of certain forms of popular journalism affects cultural, political, and public life in general, not just a set of journalistic formats’ (Gripsrud, 2000:288). Even though this is correct many critics still believe entertainment journalism to be improper and unsuitable; ‘merely a distraction, a diversion from what is seen as the most desirable goal of mass communication: the activism of the concerned, rational, participatory citizen’ (Hesmondhalgh, 2000: 108).

SUMUKO na si Datu Unsay Mayor Andal Ampatuan Jr., haharap sa inquest proceedings sa General Santos City Airport at bibistahan sa multiple murder.
Umusad na ang batas.  Mismong si Pangulong Arroyo ang nangako na ibibigay ang hustisya sa mga biktima, kabilang na ang mga journalists at walang kinalaman na nagkataong bumuntot sa convoy ng Mangudadatu noong Lunes.  “Yes, there is no condemnation in the Lord, but on the other hand, on earth there is a system of justice, and the perpetrators will not find a way to escape justice,” ani Arroyo.
Para sa mga buhay, nasa kanilang mga kamay ang pagbibigay ng hustisya sa mga biktima.  Hindi kabilang sa mga “buhay” na ito, na tinuran ng Pangulo, ang mga politiko.  Huwag sanang sakyan ng mga politiko at gamitin para mamayagpag na naman ang kanilang mga pangalan.  Dahil tulad ng Kaliwa, na may killing field, meron din naman ang mga politiko.  Sana’y di lahat sa kanila, tulad ng ibig papanagutin ng mga magsasaka.

LITO BAUTISTA, Executive Editor
BANDERA, 112609

HINDI ako nagtataka na nangyari ang masaker sa Maguindanao at sangkot ang mga Ampatuan sa kahindik-hindik na patayan.
May kasabihan ang mga Kristiyano sa Mindanao na kapag binigyan mo ng daliri ang isang Muslim, hihingin niya ang buong braso mo.
Ganyan ang mga Ampatuan ng Maguindanao na bagyo ang lakas kay Pangulong Gloria.
Ang mga Ampatuan ay warlords sa Maguindanao at hawak nila sa leeg ang mga residente roon.
Kapag sinabi ng mga Ampatuan na tumalon ang kanilang followers sa 10-storey building, tatalon ang mga ito na hindi magtatanong.
Noong 2004 presidential election, na-zero si Fernando Poe Jr. o FPJ, kalaban ni GMA, sa Maguindanao.
Kataka-taka ang pagka-zero ni FPJ sa Maguindanao dahil siya’y dino-diyos ng mga Muslim na “no-read, no write.”
May kuwento tungkol sa malaking paghanga ng mga Muslim kay FPJ. Sa isang pelikula, namatay ang character na ginampanan ni FPJ. Nang mapanood ng mga Muslim ang pelikula, nagwala sila dahil ayaw nilang namamatay si FPJ. Ilan sa kanila ay binaril ang screen ng mga sinehan na naglabas ng pelikula ni FPJ.
Bakit na-zero si FPJ sa Maguindanao noong 2010?
Kayo na ang magbigay ng inyong conclusion.
Dahil sa kanilang blind loyalty kay GMA, binigyan ang mga Ampatuan ng maraming concessions, at isa na rito ay ang pagbibigay sa kanila ng maraming bodyguards.
Ang mga bodyguards ng mga Ampatuan ay galing sa Philippine Army at Philippine National Police (PNP).
Kung isang company (about 200 men) ng Army at PNP, meron ang mga Ampatuan.
Naisulat ko sa INQUIRER at (sa aking palagay) dito sa Bandera ang tungkol sa pagdadala ng napakaraming bodyguards ng mga Ampatuan kahit na sila ay nasa Metro Manila.
Nang magkatagpo kami ni Maguindanao Gov. Andal Ampatuan Sr., sa Ninoy Aquino International Airport (NAIA) 2 ilang taon na ang nakararaan, kinompronta niya ako sa aking mga isinulat tungkol sa kanya.
Nanggaling ako sa Puerto Princesa at si Ampatuan at ang kanyang sangkatutak na bodyguards naman ay galing ng General Santos City.
Habang kinakausap niya ako, I mentally counted ang mga Army bodyguards ni Ampatuan na naka-uniporme lahat and I lost count after 30.
Sa madaling salita, mahigit 30 ang mga uniformed bodyguards niya na ang mga bitbit ay M-16 Armalite at M-60 machinegun.
Wala pa rito yung mga civilian bodyguards ni Ampatuan.
(Kapag nagchi-check in ang mga bodyguards ni Governor Ampatuan Sr. ng kanilang mga baril sa airport, mahigit sa P20,000 ang binabayaran niya para sa gun-handling fees, sabi ng isang miyembro ng PNP airport security).
Masuwerte ako at hindi ako sinaktan ni Ampatuan. Nang maramdaman ko na ako’y aabutin niya, umatras ako at tamang-tama naman na dumagsa ang maraming pasahero palabas ng terminal building.
Sinabi ko kay First Gentleman Mike Arroyo, na kaibigan ko pa noon, ang insidente sa NAIA 2.
Tinanong ko si FG kung bakit pinapayagan na maraming-maramin Army at PNP bodyguards ang mga Ampatuan.
Sagot sa akin ni FG: “Pabayaan mo na siya, Mon, dahil atin siya.”
Sinabi ko kay Mike Arroyo na baka sa pagdating ng araw puputukan sa mukha si Pangulong Gloria sa pag-aabuso ng mga Ampatuan.
Sa nangyari sa Maguindanao, parang naging prophecy ang aking sinabi noon.
Umabuso sa kapangyarihan ang mga Ampatuan dahil kinukunsinti sila ni Gloria.
Tingnan natin kung maipagtatanggol sila ngayon ni Gloria.

Mon Tulfo, Target ni Tulfo
BANDERA, 112609

photo by: Marconi Navales

ILAN sa mga sakay ng bus na biyaheng Publisidad ay mga Kaliwa.  Siyempre, di na kagulat-gulat kung sino ang binanatan nila.  Siyempre, iyong babae, na maliit pa.
Kay dali naman nilang lumimot.  Kay dali rin lumimot ng taumbayan.
Ang komunista, Kaliwa at New People’s Army ay may killing field.  Kung tatanungin ang militar, ito’y
killing fields pa nga, dahil hindi lamang sa Quezon kundi sa Samar ay meron din.  Hanggang ngayon.
Ano ang kaibahan ng naganap sa Maguindanao at naganap sa Samal, Bataan; ilang bayan sa Quezon at Samar?  Halos walang kaibahan.  Pinatay din ang mga walang kalaban-laban.  Kapwa nila na kanilang pinatay din at ibinaun sa lupa. Oo nga naman.  Ang mga “inilibing” sa Maguindanao ay makikilala pa.
Pero, ang mga inilibing sa killing field ng NPA, Kaliwa at Komunista ay halos di na makikilala, maliban na lang sa ilan na pinagsikapang makilala sa mga hukay sa Samar.
Ibalik ba ang bitay para mapigilan ang pagdami ng killing fields

Lito Bautista, Executive Editor
BANDERA, 112509

BUNSOD ng massacre sa Maguindanao, napuno na naman ang bus na biyaheng Publisidad. Kabilang na riyan ang sumisigaw na muling ibalik ang bitay, na umiral sa
ilalim ng 1935 Constitution, inalis, ibinalik at muling inalis.  Sa tuwing may kahindik-hindik na pangyayari ay muling isinisigaw ang pagbabalik ng bitay.
Ano ba talaga, kuya?
Kung ibabalik, tiyak na aalisin na naman ng susunod na lider para pagbigyan lamang ang sektor na naniniwala na hindi kailangan ang bitay para mapigilan
ang kahindik-hindik na mga krimen.  At kapag nagtagumpay ang lider na yan sa pag-aalis ng bitay, sisikat siya.  Hanggang sa maganap na naman ang
kahindik-hindik na krimen.
Talastasin natin kung sinu-sino ang humihiling na ibalik ang bitay: sila’y mga taga-Mindanao, mga biktima ng kahindik-hindik na krimen at mga nabalo’t naulila ng mga kriminal na ngayon ay nakalaya pa.
Ayaw ng simbahan sa bitay, pero umalma sila nang palayain ang pumatay sa paring si Tulio Favali.
Marahil, tama ang dating us Defense Secretary Caspar Weinberger: na ang mga batas at Konstitusyon ng Pilipinas ay “inexact.”

Lito Bautista, Executive Editor
BANDERA, 112509

Dulu kita mau membaca koran maupun majalah atau sejenisnya kita harus membeli atau pinjam sama teman, tetangga atau kita mampir ke agen agen koran di pinggir jalan untuk sekedar cari informasi terkini lewat koran atau majalah, tapi sekarang jamannya serba digital, kita bisa membaca tabloid atau koran cukup hanya Rp.1500 sampai Rp.3000 untuk sewa internet di warnet, kita dapat memilih koran atau majalah yang kita suka, cara ini bisa irit seirit iritnya, dan kita tak perlu lagi membeli. kita bisa dapatkan ratusan bahkan ribuan sumber bacaan yang terbit dari dalam negeri atau luar negeri, coba saja klik link yang saya sediakan di samping ( BACAAN LAIN ), selamat membaca semoga bermanfaat

SA tuwing may kahindik-hindik na pangyayari, tulad ng Maguindanao massacre noong Lunes, nag-uunahan sa media ang mga politiko, lalo na ang ating mga binubuhay sa Senado na hindi naman nagtatrabaho para maibsan ang kahirapan at kamangmangan sa bansa.  Sa isang iglap ay mga dalubhasa agad sila at kung anu-anong tumataginting na mga opinyon ang lumalabas sa bunganga.  Maging matalino tayo.  Huwag tayong maniwala sa mga sumasakay sa isyu para lamang maging sikat sila.  Palaging isaisip na mas matalino tayo sa kanila dahil hindi natin ginagamit ang mga nasawi para sa ating personal na kasikatan.  Ang kailangan ng mga biktima ay hustisya–at panalangin sa kabilang buhay.

LITO BAUTISTA, Executive Editor

BANDERA, 112409

TULAD ng binanggit natin sa ilang nakalipas na editorial (lalo na sa http://banderablogs.wordpress.com), ang pinakamadaling sawsawan at salihan ay ang politika.  Napakadaling maging politiko.  Konting bira at maraming pangako, puwede na.
Maraming dating pulis ang tatakbo (kahit walang humahabol) sa Mayo.  Halos lahat ng puwesto ay tatakbuhan nila: pagka-pangulo, sa Senado, kinatawan sa Kamara, gobernador at alkalde.  Magagaling sila at bastante ang credentials, tulad ng mga nagtapos sa Philippine Military Academy at Philippine National Police Academy.
May magagaling (nga naman) at nagkukunwaring magagaling (eh ano naman, basta ayos ang lansangan?).  Gayunpaman, ang kanilang pagtakbo ay hamon sa isipan. Sawang-sawa na tayo sa mga politiko, sa mga artista (ang ilan ay nakipagkaibigan na lang sa mga butiki sa kisame at ang ilan ay nagbutas na lamang ng silya, habang sagot ng taumbayan ang kanilang gastos); sa mga politikong artista at artistang politiko.
Pulis naman?  Itanong natin kay Tabako.

BANDERA Editorial, 112409

“MAS funny at mas comedian ako kesa kay Richard!”
‘Yan ang walang kagatul-gatol na sagot ni Raymond Gutierrez sa tanong namin kung sino ang mas cool, mas nakakatawa at kung sino ang mas seryoso sa kanila ng kakambal niyang si Chard.
Nagkaroon tayo ng chance na makakuwentuhan si Raymond kamakailan, at sinamantala na namin ang pagkakataon na maitanong sa kanya ang ilang personal na bagay about him, kabilang na diyan ang tungkol sa kanyang lovelife at…sexlife.

BANDERA: Ano’ng ginagawa mo kapag wala kang work?
RAYMOND GUTIERREZ (RG): Pag wala akong work? Well it’s funny because I don’t work only in television, I also work for a magazine, sa Preview magazine as a Society Editor. So, if I’m not busy with my TV work, I’m busy with my magazine work. If I have free time,. I’m usually out of the country, I travel, or I’m out with my friends.
B: Sa sobrang busy mo sa work, may time ka pang gumimik?
RG: I still go out with my friends, most of them are non-showbiz.
B: Kumusta ang relationship mo with your family?
RG: Okay naman. Actually, halos lahat kami sobrang busy talaga. Pero we make sure na once a week, magkikita-kita kami. Usually, kapag Sunday, after mass we have dinner at home. Yun na ‘yung bonding time namin together. I will have wine with my dad, with Chard (Richard Gutierrez), so, ‘yun na ‘yung bonding time namin. Kuwentuhan, tawanan.
Like this coming New Year, magbo-Boracay kaming pamilya.
B: Ano pa ‘yung mga places na gusto mong puntahan?
RG: I’ve never been to Tokyo, that’s one city that I really want to visit, and I’m sure magugustuhan ko du’n. And next year, I plan to go to South America, sa Brazil, Argentina, Mexico. Yan ang mga traget ko next year. Hopefully, matuloy lahat.
B: Seryoso ka rin ba off-cam? Kasi sa TV parang sobrang seryoso mong tao?
RG: Off-cam, hindi naman. Mukha ba akong seryoso? Kasi naman, ‘yung mga shows na naka-assign sa akin, I have to be taken seriously. Like sa Showbiz Central, malalaking issue sa show business ang nae-encounter namin every week, malalaking personalities, we’re talking about their personal lives, so I can’t naman be joking about that. Sa Starstruck naman, medyo serious din ‘yung attack ko du’n, kasi I talk about the tanggalan, the contestants’ emotions, so medyo seryoso rin ‘yung attack.
Pero I have my moments na nagpapatawa rin ako. Off-cam, I’m not that really serious, I’m very sarcastic, and people say I’m funny. Sarcasm can be funny.
B: Sino ang mas seryoso sa inyo ni Richard?
RG: Siya. Nagpapatawa rin naman siya, pero most of the times, serious siya. Feeling ko mas funny talaga ako sa kanya.
B: Sino ang mas nagmana kay Tita Annabelle Rama, sa pagiging vocal niya and brutally frank?
RG: Parehas lang naman kami. We say kung ano ang nasa puso namin, we’re not scared to voice out our opinion and ideas about something. Kung meron kaming mga suggestions, sinasabi namin.
B: Si Mommy pa rin ba yung may final say kapag may dapat desisyunan na isang bagay?
RG: Kami ni Chard, we’re both independent na, so they respect naman our decisions. Kung ano yung mga decision ko sa career ko, sa life ko, ako ang nasusunod. I value their opinion, though.
B: Independent ka na ba?
RG: Financially. Actually, I lived alone for two years, but when my parents moved to Makati, I had a room in the house. Sabi ko, sige, du’n na lang muna ako. For the past how many months now, doon na ako nakatira kila Mommy. I lived alone for how many years, so try ko muna yung sa poder ng parents ko. It’s very refreshing to move back with my family. Paggising mo, nandiyan yung mga anak ni Ate (Ruffa Gutierrez), takbuhan. Si Mommy, laging may kausap sa phone. It’s very different.
Actually, nu’ng unang-unang pagbalik ko sa bahay, na-shock ako. Alam mo yung parang sanay na kasi akong mag-isa, tapos, ganu’n ang makikita mo. I live kasi in the main house, so dinig ko lahat sa umaga. Hahahaha!
B: Mayaman ka na ba?
RG: You know what, I save naman talaga, pero kapag nakaka-save na ako, ayan na, plano na akong mag-travel. It’s really my luho. I wanna do it when I’m young. Like this year, I travelled a lot. But next year, pahinga muna, except for South America. Next year my goal is to save more.
B: Ano pa ang dreams mo na hindi mo pa natutupad?
RG: To lose weight again. Hahahaha! No, natupad ko na ‘yun dati, pero kailangan ko nang ulitin ngayon. But honestly, sa showbiz, I’m sure that I can do a lot more. If I challenge myself a little bit more, I can probably broaden my horizon a bit more. Nothing specific kung ano pa ‘yung gusto kong gawin sa showbiz. Pero right now, with the rate things are going, I haven’t really focused on that.
B: Pasukin ang artista?
RG: Alam mo, nakakatakot ang acting, e. Natatakot ako sa hours, hindi ko kaya ‘yung taping schedule. That’s why I salute ‘yung mga nasa primetime, kasi alam ko kung gaano kahirap ‘yung ginagawa nila. Hindi na sila halos natutulog.  Siguro kung bibigyan ako ng acting project, gusto ko, horror. I don’t know why. Pero sabi ko, gusto ko talaga horror.
B: May love life o sex life ka ba?
RG: I don’t want to talk about that in public.

—interview ni eas
BANDERA Entertainment, 112309

SUMAWSAW na sa 2010 elections ang Catholic Bishops Conference of the Philippines, at tulad ng ibang sekta (na nakagawian na ang pagsawsaw sa bawat halalan), maglalabas ang mga obispo ng “guidelines” (daw) sa pagpili ng mga kandidato sa halalan. Nakababahala ang pakikialam ng mga obispo sa eleksyon. Hindi nagbabasbas ang Santo Papa ng ganitong desisyon at mas lalong hindi babasbasan ng Vatican ang kanilang “guidelines.” Kung ang isang batayan ng gabay ng CBCP ay kandidatong maka-Diyos, walang aaming kandidato na maka-Demonyo siya. Lahat ng mga kandidato ay mag-aanyong banal at matulungin, kahit pinabayaan nila ang mga magsasaka, ang kanilang mga constituents sa kani-kanilang lalawigan (kaya’t hanggang ngayon ay lugmok pa rin sa kahirapan ang kanilang bayang tinubuan). Marami nang pinasok, at pinanghimasukan ang mga paring Katolika, tulad ng pagkakanlong kay Jun Lozada (at iba pang mahihilig pumito [whistle-blower?]) at mga rebeldeng komunista. Pari’t madre’y nagkandarapa sa pagtatanggol sa kanila. Pero, pari’t madre’y di nagkandarapa sa mga binagyo, binaha, nilindol, at mas lalong di sila tumulong sa mga nasunugan at nagsisilikas bunsod ng gera.

BANDERA Editorial, 112309

TOTOO man o hindi, o gimik lang, marami ang kumampi kay Jinkee Pacquiao.  Oo nga naman.  Siya ang asawa.  Sa mata ng Diyos at tema ng batas, napakarami ang karapatan ni Jinkee.  Kung kakampi ni Jinkee ang Diyos at batas, mas marami siyang kakampi na kailanman ay di niya makikilala.
Kung ikaw si Jinkee, ano ang gagawin mo?

LITO BAUTISTA, Executive Editor
BANDERA, 112009

IPINASA ng Kamara sa ikatlo’t huling pagbasa ang Magna Carta of the Poor, na magbibigay ng “right to food, right to employment and livelihood, right to quality education, right to shelter and right to basic health and services and medicine” Klap! Klap! Klap! Ayon kay Deputy Speaker Raul del Mar (first district, Cebu City), layunin ng batas na tulungan ang mahihirap. “The intent of the bill can be realized by strengthening the existing pro-poor programs of the different agencies of government, specifically through significant increase in the annual budget of said programs,” ani Del Mar. Teka, teka, teka. Pinag-isipan bang mabuti ang panukalang batas na ito, o ipinasa ito para masabing may pagkalingan ang administrasyon sa mahihirap? Tinanong ba ng mga mambabatas ang middle class at mayayaman, sa pamamagitan ng public consultation, bago binalangkas o ipinasa ang batas na ito? Ito ang batas na kinatatakutan ni John F. Kennedy. Mistulang itinanong ng mahihirap kung ano ang ibibigay ng gobyerno sa kanila, hindi kung ano ang maitutulong nila sa gobyerno. Tutulungan ba ng gobyerno, na ang tutustos ay mga taxpayers din, ang tamad, ang ayaw mag-aral, ang sugarol, ang mga tsismosa sa maghapong umpukan, ang mga pugon ng sigarilyo ang bunganga at balde ng alak ang tiyan?

LITO BAUTISTA, Executive Editor

BANDERA, 112009

SABI ng Commission on Elections (Comelec): Bakit pa gagawing party-list ang grupo ng mga bakla at tomboy samantalang punung-puno ang Kongreso ng mga ito.
Yan ang inisyu na statement ng Comelec matapos nitong tanggihan ang application ng Ang Ladlad na maging political party.
Tumpak ang Comelec. Maraming bakla at T-bird sa House of Representatives at Senado.
Sa Senado na lang, at least dalawang miyembro ang “alanganin”—isang bading, na nagkukunwaring lalaking-lalaki, at isang tomboy.
*  *  *
Hindi dapat maging political issue ang gender o sexuality ng isang tao.
Sinasabi ng Ang Ladlad na marginalized o hindi kinikilala at kinakawawa ang mga bakla at tomboy.
Kasinungalingan yan!
Ang daming bakla at tomboy sa showbiz at mga sikat pa!
Kaya nga marami na sa mga kabataan na gustong maging bading o tomboy dahil nakikita nila na sinasamba ng masa ang mga sikat na bakla at tomboy.
*  *  *
Ito ang mensahe ng inyong lingkod kay Danton Remoto, ang hari ng mga bakla at chairman ng Ang Ladlad:
Makontento ka na na kinokonsente kayo ng lipunan at hindi na kayo pinagtatawanan gaya ng dati.
Normal na ang tingin sa inyo ng lipunan at dapat ikatuwa na ninyo ito.
Huwag na ninyong abusuhin ang pahintulot sa inyo ng lipunan sa inyong mga kaetsuhan.
Gusto pa ninyo ng same-sex marriage o kasal ng lalaki sa lalaki at babae sa babae sa ating bansa?
Pambihira kayo! Sa America lang nangyayari yan at sa mga states ng USA na maraming sira-ulo.
Napakahalay ng pagtatalik ng lalaki sa lalaki at babae sa babae. Espadahan at pompiyangan ang nangyayari!
Ang ganoong pagtatalik ay abnormal.
Sige kayo, baka tamaan kayo ng kidlat!
*  *  *
Makapal ang pagmumukha nitong si Constancia de Guzman, ang chairman ng Presidential Anti-Graft Commission (PAGC).
Biruin n’yong ipinasok niya ang kanyang anak na lalaki, pamangkin at girlfriend ng kanyang anak sa PAGC bilang technical assistants!
Sa madaling salita nepotism ang ginawa niya.
At ang nepotism ay isang graft na binabantayan ng PAGC.
Wala naman daw masama sa pagpasok ng kanyang mga kamag-anak at girlfriend ng kanyang anak sa PAGC.
Huli na ayaw pang umamin. Kapal ng mukha!
Kaya lang nag-resign ang kanyang mga kamag-anak ay dahil pinuna na sila ng media.
*  *  *
Isang makapal din ang pagmumukha ay si Camilo Sabio, chairman ng Presidential Commission on Good Government (PCGG).
Ipinagtatanggol ni Sabio ang pagpasok ng mga miyembro ng kanyang pamilya sa naturang ahensiya bilang consultants.
Ito ang mga kaanak ni Sabio sa PCGG: Alberto Feria, manugang; Gerardo Sabio, anak; Patricio Ledonio, pamangkin; Gerardo Ledonio, bayaw niya; Smile Catabas, isa pa ring kamag-anak.
Pinakyaw na ni Sabio ang kanyang mga kamag-anak na ipasok sa PCGG.
Good Government, ha!
Dapat ang itawag sa PCGG ay PCBG o Presidential Commission on Bad Governance.
*  *  *
Bakit hindi maalis-alis itong si Sabio sa PCGG kahit na marami nang kapalpakan ang ginagawa nito?
Gaya ng maraming biyahe sa ibang bansa na di naman dapat.
Malakas daw itong si Sabio kay First Gentleman Mike Arroyo.
Ano kaya ang mga ginagawang raket ng mga ito sa PCGG?

Mon Tulfo, Target ni Tulfo
BANDERA, 112009

TATLONG araw pagkatapos ilathala ng Bandera editorial ang “Susunod, politika na,” politika na nga, kaya mas madaling sumali sa ngakngakan.  Konting alam, dagdagan ng damdamin, political statement na, ikaw man ay mangmang, may pinag-aralan, walang pinag-aralan pero maraming karanasan, maraming karanasan pero mali ang pinag-aralan (bahala na kayong mag-isip kung sino yan, baka kilala ninyo) mahirap, mayaman o nagpapanggap na mahirap at mayaman.
Bumanat si ex-Sen. Serge Osmena, na nagbantang kakalas sa partidong Noy-Mar dahil lumipat sina Ralph at Vi, na galing ng Lakas (at hindi basta ex-Lakas members, kundi malalapit ay sanggang-dikit kay GMA, na kaaway ni Noy).
Bumanat di si Gibo at inararo ang mga nangunguna sa survey, sa pagsabing kaya sila naroon ay kababanat kay GMA.
Ang banat ni ex-Sen. Ernesto Maceda sa kanyang column hinggil sa malaking kandidato na autistic (daw) ay nagkaroon tuloy ng mukha at si Noy daw iyon.
Exciting na ang labanan at marami tayong makalilimutang problema.  Sasali ba kayo sa politika para makalimutan muna natin ang ating problema?

LITO BAUTISTA, Executive Editor
BANDERA, 112009

OO nga naman, Noynoy, di ka nag-iisa. Di ka rin naghihirap. At mas lalong di tayo naghihirap. Huwag mo na kasing sabihin na marami ang naghihirap at isinisisi sa babaeng ibig ng iyong ina (na isa sa naglagay sa puwesto sa babae) na magbitiw sa puwesto. Noy, magbasa ka naman ng Philippine Daily Inquirer. Heto ang ilang magagandang balita (marami pang magagandang balita ang Inquirer at kulang ang espasyon natin para banggitin ang mga ito) na inilathala ng pinakamatapang na pahayagan sa buwan lamang ng Nobyembre: 1. Dollar borrowing costs drop 2. UCPB Jan-Sept profit hits P1.1B 3. Philex infusing P1.2B in oil exploration 4. Jollibee posts 12.8% growth in 9-mo profit 5. Auto Sales up 1.3% in first 10 months 6. Manila Water posts 14% net income growth 7. SM Prime Holdings 9-mo profit up by 8% 8. Stock market hits 19-mo high 9. Bank deposits hit P3.2T 10. Swine second leading contributor to aggie. Noy, di tayo naghihirap. Bilyones na ganansiya ang laman ng mga balitang yan, Nobyembre pa lang, at kahit na ibig mo pang maging presidente. Kung ang pakay mo ay ang mga naninirahan sa ilalim ng tulay, atbp., nariyan na sila, simula pa nang manungkulan ang nanay mo. Nariyan na rin sila nang tumakbo ka bilang kongresista. At mas lalo pa silang dumami nang tumakbo ka pagka-senador.Pero, di ba’t may mga cell phone sila? Di ba’t di sila nawawalan ng load, kahit P10 man lang araw-araw? Di ba’t nakabibili pa sila ng sigarilyo? Empy at Matador? Red Horse, kahit paminsan-minsan (dahil mas mura ang Colt)? Sa programa sa telebisyon ng dati mong syota, na ngayon ay pinakasalan at asawa na ng iyong bise-presidente, pitak at tampok ang buhay ng isang ina na may 21 anak at kaminera lamang ni Mayor Alfredo Lim (at naninirahan ng masaya sa isang silid, kapiling ang lahat na lahi, pati na mga apo). Buhay silang lahat at walang namamatay sa hirap. Noy, di tayo naghihirap. Kung may mahihirap man, maaaring di sila nagsikap o pinabayaan sila ng gobyerno ng iyong ina; at dumami pa sila nang ikaw’y maging senador na. Pangulong Noynoy, ano’ng gagawin mo sa kanila?

BANDERA Editorial, 111809

KAMAKAILAN lang ay nagdesis-yon ang Commission on Elections (Comelec) na ibasura ang petisyon na kilalanin ang Ang Ladlad na maging isang partylist.
Itinuturong dahilan ng Second Division ng  Comelec ay imoralidad at hindi raw ito makabubuti sa interes ng kabataang Pilipino.
Ganito ipinakita ng Comelec kung anong klaseng pag-iisip meron ito.  Parang nasa panahon pa tayo ng medieval o mga sinaunang kaisipan.
Napakasuhetibo ang ginamit na katwiran ng Comelec.  Ilang dekada na ring umiinog ang ating lipunan, at nakapagtataka kung bakit ang pangangatuwiran ng Comelec ay matatawag na jurassic.
Hindi katangap-tanggap na sabihin na ang grupong Ang Ladlad ay imoral.  Bakit, sino ba ang imoral at hindi imoral?
Ang imoral ay hindi lamang patungkol sa usaping sekswal.  Ito ay kung paano ka makipagrelasyon sa kapwa  mo — sa  iyong pamilya, ka-patid at maging sa relihiyon.  Ang paghuhusga na imoral ang isang tao ay gawain lamang  ng Diyos at hindi ng isang mortal na nagkakasala rin tulad ng mga commissioner ng Comelec.
Hindi ba imoral ang akusahan ang Comelec na hindi ito marunong bumilang ng boto? Hindi ba imoral ang Comelec na may kinikilingang kandidato?  Hindi ba imoral ang Comelec sa pagpanig sa mga kuwestyunableng transaksyong pinapasok nito?   Hindi ba imoral na ang ilang commissioner ay namumuhay ng marangya kahit na alam naman ng lahat na hindi malaki ang kanilang sahod? Hindi ba imoral kung patuloy ang corruption sa Comelec?
Ilang katanungan lang ‘yan tungkol sa imoralidad pero napakalakas yata ng loob ng mga taong ito sa pagdedetermina kung sino ang imoral at ‘di imoral.
Ang ganitong desisyon ng Co-melec ay isang malinaw na uri ng diskriminasyon.
Ang pag-iisip ng Comelec ay maihahalintulad sa nangangamoy na basura.  Mas higit na nakakatakot na ang ganitong pag-iisip ang  siyang makaimpluwensiya sa isipan ng a-ting kabataan.
Hindi ba’t mas makasasama sa interes ng ating mga kabataan na makita ang Comelec na isang institusyon na walang pagrespeto sa karapatan ng bawat indibidwal?
Ngayon, sino ba ang imoral?  Huwag na tayong lumayo, nasa loob lamang ito ng Comelec.

BANDERA Editorial, 111709

FIRST, let us set the record straight. Manny Pacquiao, even before his amazing conquest against Miguel Cotto last Sunday, is already and must be considered one of the greatest fighters in boxing history. For the record, his 12th round technical knockout victory over the Puerto Rican champ cranked Pacquiao’s stock to the next level that makes it ridiculous or even impossible for him not to face the unbeaten Floyd Mayweather Jr. for his next bout. After all, the finest boxers in his comfort zone have fallen one by one from his naughty little fists. Name them: Oscar De La Hoya, Ricky Hatton, Eric Morales, David Diaz, Juan Manuel Marquez, Marco Antonio Barrera and Cotto. Those guys were all legitimate world champions at one point of their boxing career. And those guys were never the same after bowing to Pacman, who collected boxing titles along the way. The print media, TV and even Pacquiao, himself, had said he now has seven titles in different weight classes. Let us count them.

Pacquiao won his first world boxing title, the World Boxing Council flyweight (112-lb), on Dec. 4, 1998 against Chatchai Sasakul in Thailand. The heavily favored Thai was kayoed by the little-known Pacquiao in the 8th round back then.

Pacman captured his second title, the International Boxing Federation super bantamweight (122-lb), when he scored a sixth round TKO victory over Lehlohonolo Ledwaba on June 23, 2001 in his first ever bout at the MGM Grand in Las Vegas, Nevada.

His third, the WBC super featherweight (130-lb), came when he defeated Marquez by decision on March 15, 2008 in Las Vegas.

Title number four was the WBC lightweight (135-lb) crown of Diaz whom Pacquiao had beaten via a 9th round TKO on June 28, 2008 also in Las Vegas.

Then there was his stunning second round knockout victory over Ricky Hatton last May 2 for the International Boxing Organization light welterweight (140-lb) crown at the MGM Grand.

And last Sunday, Pacquiao walked away with the World Boxing Organization welterweight plum of Cotto. But that’s just six titles if you even count the IBO a legitimate sanctioning group. A kumpadre of mine and a respectable boxing analyst Atty. Ed Tolentino pointed to me that the IBO is not as prestigious as the WBC, IBF, WBO and World Boxing Association. Kumbaga, hindi ka-level ng IBO ang WBC, IBF, WBO at WBA. But still, Pacman deserves all those titles because, as Atty. Ed had also stressed, hindi naman pipitsugin ang mga tinalo niya para makuha ang mga titulong iyon. What bothers me though is title number seven which Pacquiao’s handlers, including his publicist and my kumpadre Winchell Campos, said was the most important one of all — The Ring magazine featherweight crown.

The Ring may be the bible of the boxing world but the titles they give were handed subjectively. Kahit nga ‘yung People’s Champ title ni Pacquiao ay hindi lehitimo. Ibinigay lamang iyon kay Pacman ma-tapos niyang bugbugin ang orihinal na People’s Champ na si Barrera noong Nov. 15, 2003 sa San Antonio, Texas. But even if I do not consider that Ring magazine citation and the People’s Champ recognition in this list, the fact remains that Pacquiao is The Greatest Fighter of this generation. And that is setting the record straight.

Fred Nasiad, Sports Editor

BANDERA, 111709

NAPILI ng administration party ang popular TV host at aktor na si Edu Manzano na makatambal ni Gilberto Teodoro bilang vice presidential candidate. Sa pag-entra ni Edu sa vice presidential race, mahihirapan na si Sen. Mar Roxas na manalo. Pero, sa aking palagay, hindi matitinag si Sen. Noynoy Aquino sa kanyang kinalalagyan bilang No. 1 sa survey ng mga “presidentiables.” Si Manzano ay patok sa masa dahil siya ay kuwela sa kanyang pagiging TV host. Magaling si Edu na magpatawa hindi dahil siya’y komedyante kundi sa kanyang wit o intelligent jokes. At kapag seryoso si Edu, mas lalo mong hahangaan ang kanyang katalinuhan. Edu can talk about any topic and his words are profound (malalim). Di gaya ng ibang artista na di man nakatapos ng high school. College graduate ng La Salle si Edu. Di lang siya magaling sa wikang Pambansa at English, magaling din siya sa salitang Espanyol. (Masasabi mo ba ito kina Vice President Noli de Castro na “no spokening English” at kay dating Pangulong Erap na “carabao English” ang alam?) Although kapareho ni Edu na matalino si Gibo Teodoro…, hindi ko masasabi na siya’y madadala ni Edu. In the past two presidential elections before 2004, ang nabotong vice president ay kakaibang partido noong nanalong presidente. Si Erap na Vice President ni Pangulong Ramos ay hindi magkasama sa partido. Si Vice President Gloria ay hindi kasama sa partido ni Erap na nahalal bilang Pangulo. Ganoon din, sa palagay ng inyong lingkod, sa 2010 election: Si Edu ang mananalo bilang Pangalawang Pangulo at si Noynoy ang mananalo bilang Pangulo. That is my bold prediction.

* * *

Totoo ba itong aking nabalitaan na isang mataas na opisyal ng Sulu ay nagsabi na huwag nang pag-aksayahan ang kinidnap na school principal na si Gabriel Canizares dahil siya’y Kristiyano? Si Canizares, na principal ng elementary school sa Patikul, ay kinidnap ng mga Abu Sayyaf na humingi ng ransom na P2 million. Pinugutan ng ulo si Canizares dahil hindi matugunan ang ransom demand ng Abu Sayyaf sa kanya. Nang lumapit daw sa nasabing opisyal ng Sulu ang mga kamag-anakan at kasamahang titser ni Canizares, narinig daw ng ilang tao na nagsabi itong opisyal na, “Pabayaan mo na lang yan dahil di naman siya Muslim.” Kung totoo ang balitang yan, pinalalaganap ng Sulu official ang “holy war” between Christians and Muslims in Sulu.

* * *

Dahil sa katigasan ng ulo ni Pangulong Gloria, nagkaroon ng pagrarasyon ng gasolina sa ilang istasyon sa Metro Manila. Kahit na inalis na ni GMA ang kanyang order na pigilan ang pagtaas ng presyo ng gasolina at diesel, huli na dahil nagkaroon ng shortage ng langis. Kahapon, maraming gasoline stations ang sarado dahil wala na silang supply o naghakot sila ng supply ng gasolina. Yung iilang bukas na istasyon ay inirasyon naman ang gasolina at diesel na ipinagbibili nila sa mga drayber at motorista. Kahapon ay naturingang naubos na ang diesel sa aking sasakyang Toyota Land Cruiser. Ang ibinigay lang sa akin ay P500 worth of diesel na one-fourth lang ng aking fuel tank. Kung nakinig lang sana si GMA kay Energy Secretary Angelo Reyes at di kay Justice Secretary Agnes Devanadera, hindi magkakaroon ng supply shortage ng fuel. Kahapon na-realize ng publiko na tama si Reyes. Akala ng publiko ay kinakampihan ni Reyes ang mga oil companies nang sabihin niya kay GMA not to impose price control on fuel. Dahil pinigil ng gobyerno ang pagtaas ng presyo ng langis, nagkaroon ng hoarding at siyempre nagkulang ang suplay.

Mon Tulfo, Target ni Tulfo

BANDERA, 111709