Dernières couvertures réalisées pour la collection polar des éditions J’ai lu

couverture du livre T-Rex

Couverture du livre La spirale

Visuel d'une couverture de la collection de cuisine que l'on vient de créer

Les éditions J’ai lu viennent de lancer une nouvelle collection de cuisine en association avec les éditions de l’Épure.
Je  vous invite à ce titre à consulter l’article de Elle à table de l’édition de juillet août 09 qui est consacré à cette jolie maison.

Ce fût un plaisir de créer cette collection originale dont l’identité visuelle tranche avec ce qui existe sur le marché.

Un plaisir d’abord parce que les éditions de l’Épure font du beau et du bon, un plaisir aussi parce que les personnes que j’ai rencontré ont un vrai engagement dans leur travail, une vraie vision.

Nous souhaitions créer un objet de belle qualité (beau papier, belle maquette intérieure…) à la hauteur de la qualité du fond éditorial de notre partenaire, sans, toutefois, créer un produit élitiste.

Nous avons donc choisi une conception de couverture ludique, vivante tout en restant élégante. Je vous montrerai prochainement les autres couvertures de la collection, ainsi qu’un aperçu de la composition intérieure.

J’espère sincèrement que ce projet rencontrera un succès.
Les lecteurs nous le diront…

Mir ist schon seit längerer Zeit, wie wahrscheinlich jedem von euch aufgefallen, dass die Gewinnspielfragen im Fernsehen echt immer dümmer werden. Weil in vielen Fragen ist die Anwort schon drinnen. Wie zum Beispiel einmal die Frage bei taff:
In welcher Stadt findet die New York Fashion Week statt?
a) in New York
b) Hamburg
Ich würde bei solchen Fragen schon garnicht mehr anrufen, weil sie so leicht sind und man sich schon fast verarscht vorkommt.
Naja, hab noch so ein paar Beispiele, die nicht ganz so dumm, aber doch ziemlich logisch und einfach sind.
Wie lang soll der längste Alpentunnel der Welt werden?
a) 57 km
b) 5 km
Sehr Schwer!! Muss ich schon sagen…
oder
Popstars gehen auf
a) Tour
b) Wanderschaft
Galileo: Was benutzt man zum Panieren eines Schnitzels?
a) Tee
b) Ei
Okay, das weiß vielleicht nicht jeder, aber das liegt doch wirklich auf der Hand oder nicht?
Naja, wollte nur mal wieder was geschrieben haben und finde das Thema eigentlich garnicht so uninteressant. Vielleicht habt ihr ja noch Beispiele, die noch schlechter sind

Le film de Nicolas Hulot vient de sortir, Syndrome du Titanic.

C’est vrai qu’il s’agit d’agir et il y a des actions simples à mettre en oeuvre.

Il y en a une qu’il serait bon de mettre en place rien que dans l’entreprise où je travaille.

Il s’agit de limiter ces déplacements professionnels. A mon boulot on va dans des réunions d’une journée à l’autre bout du monde, en gros trois jours de déplacement dont une et demie dans l’avion. Alors vive la productivité et la consommation de CO2 tandis qu’aujourd’hui il existe tellement des moyens de communication comme la visioconférence.

Réfléchissez y lors de vos prochains déplacements. Est ce que je ne pourrais pas faire cette réunion depuis mes locaux. Même si je sais que c’est quand même sexy de se déplacer.

Jednym z nielicznych zespołów, który próbuje nadać wyrazistości takiemu pojęciu jak “polski rock ‘n’ roll” jest Black River. Zresztą czy na trzeźwo można mówić o  jakiejkolwiek rodzimej wyrazistości w tym temacie?  W Polsce rock ‘n’ roll de facto nie istnieje i nie chodzi mi tylko o nietolerancję mediów skierowaną w cięższe brzmienia, a o autentyczne zjawisko nieustającej stagnacji jeśli idzie o tego typu granie.

Black River próbuje ten stan zmieniać i wychodzi im to całkiem nieźle.

Już w 2008 roku kiedy debiutowali na scenie ich niezatytułowany krążek został z każdej strony dobrze przyjęty. Black River okazał się być światełkiem w czarnym tunelu polskiego rock’n'rolla. Nawet pomimo tego, że tak naprawdę pierwsze LP zespołu trudno określić debiutanckim jeśli weźmiemy pod uwagę, że w skład Black River wchodzi pięciu doświadczonych muzyków. Pytanie na dzisiaj brzmi: w jakiej formie jest Black River?

Wszelkie odpowiedzi udziela nowy krążek pt. Black’n'Roll.

Już singlowy Too Far Away zapowiadał, że album będzie gorący. Nie chodzi mi tutaj bynajmniej o skomplikowane konstrukcje, ale o wskrzeszanie prostych ideałów, które w tym wypadku potwierdzają starą maksymę, że piękno tkwi w prostocie. Black River na singlu zagrali szybko i ciężko. Gdzieś tam swoje kwestie ambicjonalne próbowali pokazać gitarzyści, ale ogólny koncept utworu polegał na dobrej zabawie. Wyszło świetnie.

Black’n'Roll ma też to do siebie, że świetnie się zaczyna. Chodzi mi tutaj o krótki riff, wokalną pętlę najbardziej wyeksploatowanego  rockowego wokalisty w kraju i odpowiednią porcję czadu już przy samym starcie. Jeśli zespół chce rzeczywiście grywać w zadymionych klubach i wyrywać pijane laski od zazdrosnych chłopaków to taka muzyka idealnie do tego pasuje. Po co kombinować z brzmieniem? Po co sięgać po instrumenty z kosmosu? To jest rock’n'roll.Wystarczy by się dobrze bawić na koncertach!

W tej sytuacji kompletnie nie zaskakują kolejne utwory.

Black River miewa momenty, że naprawdę mocno dokłada do pieca biczując bez rozgrzewki szybkimi i ciężkimi riffami (Isabel, Jumping Queeny Flash, Loaded Weapon czy Like a Bitch) w czym największa zasługa gitarzystów Kay’a i Art’a, którzy tu i ówdzie próbują wypuścić się z AC/DC”owskimi solówkami (tak jak przy singlu). Szokująco, na tle nowego Huntera z tego roku,   brzmi perkusja Daray’a. Po dawce takiego czadu naprawdę nie wiem czy ten drummer lepiej brzmi w lirycznym Hunterze czy w rozkręconym na wskroś Black River (…o bogatej przeszłości nie wspominam).

Krążek nie jest też pozbawiony fragmentów, w którym zespół eksponuje przede wszystkim ciężkość. Nie brakuje przy nich czadu, bo generalnie cały album jest strasznie szybki, ale na pewno nie są to takie petardy jak tytuły wymienione powyżej. Właśnie przy utworach nie wymagających totalnego powera dobrze odnajdują się basy Oriona (Lucky in Hell, Breaking The Wall czy Young’n'Drunk).

I więcej nie trzeba pisać.

Ludzie, którzy od zespołu oczekują jedynie tego aby dał im dobrej zabawy na koncertach, będą zachwyceni Black’n'Roll. Nie ma na tym albumie ani trochę kompozycyjnej finezji, ale właściwie każdy kawałek mógłby stanowić za koncertowego demona. Bawić się, pieprzyć pod sceną, uchlać ryja… to wszystko idealnie pasuje w rytm nowego Black River.

Black’n'Roll to rock’n'rollowe rzemiosło, które ma wszelkie predyspozycje by zakręcić polską sceną rockową. Tyle, że jeśli nie pójdę na koncert to nie będę o nich zbyt długo pamiętał. Z kolei z drugiej strony jeśli pójdę to popamiętam na zawsze . Czad.

Werdykt: 7+/10

Es ist doch immer wieder schön anzusehen, wie vorbildlich sich gewisse Journalisten verhalten. Der Blitz schlägt ein (!) und schon krabbeln sie wie Kakerlaken von der Pressetribüne, um den noch dampfenden Opfern Infos aus den frisch gegrillten Gehirnen zu saugen.

Auch Opfer von Gewalttaten werden inzwischen schon vor dem Einsetzen der Leichenstarre von Extra und Taff und Tiff, von RTL über SAT 1 und wieder zurück, durch den Äther gejagt, für die Quote instrumentalisiert und nach dem obligatorischen Tittenbeitrag, der bei diesen Formaten so sicher folgt, wie das Amen in der Kirche, wieder vergessen. Zwischen Schamlippenschönheitsoperation und Anal Bleaching flimmern in wohldosierten Häppchen die neuesten Schreckensmeldungen über die Mattscheibe, direkt in unsere Wohnzimmer. Zur besten Sendezeit werden dann nach Belieben Opfer zu Helden gekrönt und Täter mit einprägsamen Alliterationen etikettiert, damit die stumpf konsumierende Masse mit einer toxischen Mischung aus Angst und Voyeurismus vor die Apparate gefesselt bleibt. Letztendlich verkommen die Opfer so zum Schmiermittel im Getriebe dieser medialen Maschine. So wird Birgit Schrowange wenigstens nicht arbeitslos und nimmt mir mein Hartz IV weg.

Heute konnte man mal wieder gut beobachten, dass die Deutschen TV-Medien denken, dass ihre Zuschauer unterbelichtete und leicht gesteuerte Idioten sind.
Der Sender ProSieben hat ein Nachrichtenprogramm namens “Taff “, wo sie die sinnlosesten Themen durchnehmen. Ein Thema, bei dem man sich als normal denkender Mensch vorkommt wie ein Schaf, war besonders ausgeklügelt. Denn die Tatsache, dass es Leute gibt, die sich das angucken und es für inspirierend halten, lässt mir einen kalten Schauer über den Rücken laufen.
Das Thema handelte von 4 jungen Frauen, die einen IQ Test machen mit dem Titel “Wer ist Schlauer, Frauen mit kleinen Brüsten oder Frauen mit großen Brüsten”.
Das erschreckende dieses Tests waren schon die Tests für sich allein.
2 Frauen in je einem Team mussten im Bikini einen Ball zwischen den Brüsten Balancieren und dabei Fragen beantworten oder eine Frau im Bikini musste für 100€ Kleidung einkaufen im Laden während die gegnerische Frau sie beim zusammenzählen ablenken musste.
Das schlimmste war die Politik-Frage: “Wer ist in einer Partei?” Dabei waren 4 Promis abgelichtet, mitunter “Stefan Raab” und “Horst Schlemmer”, beide Teams haben je einen von beiden (S.R & H.S) ausgewählt, obwohl die richtige Antwort “Steinmeyer” gewesen wäre.
Sind wir schon soweit gekommen, dass die TV Medien so was ausstrahlen müssen, um Zuschauer zu kriegen?
Dieses Land sinkt immer mehr vom Niveau und kaum einer wehrt sich dagegen.
Die Zwangsverdummung ist das Resultat, das durch Medien hervorgerufen wurde.

MTV, VIVA, TAFF, SAM und viele andere Sender strahlen das aus, was ihnen der Staat erlaubt.
Ob sie die richtigen Informationen haben, ist ihnen regelrecht egal, Hauptsache die Story passt.
Das gleiche gilt auch bei dem Wissensprogramm Galileo auf ProSieben: Oftmals konnte man beobachten, wie sie Behauptungen verbreitet haben über Musikrichtungen und Szenen.
Die Allgemeine Information, die diese Sender vermitteln wollen, sind oft falsch oder haben viele Lücken, was die reine Information so wieder falsch dastehen lässt.

Man kann nicht erwarten, dass diese Sender sich richtig mit einem Thema befassen, sie brauchen nur „Stuff“, um den Zuschauern etwas zu bieten, was sie vor den Fernseher zieht.
Was sie bringen ist denen egal, so lange es dem Staat nicht schädigt.
Das freie Meinungsrecht wie die Medienrechte sind noch immer vom Staat abhängig, denn dieser hat die Macht über Medien und Zeitungen.

Happily, the trip continues to go smoothly, after making the trip from London to Cardiff, where I will spend just less than a week before heading back to London.

I was lucky to be able to jump off the train and walk down to where my accommodation is (right on the River Taff!). The apartment is part of a newly finished development just down from Cardiff Bay, so it’s brand new, fully furnished, and makes for a pleasant change from the student accommodation I had in London (I have my own bathroom and kitchen…)

The view from my apartment

I headed down to Cardiff Bay for dinner, fish and chips again (the meal I think I’ve eaten the most since getting into the UK, all of which have been very good). Taking in some of the Doctor Who/Torchwood sights whilst I was there

Torchwood seems to have taken on a new image, with the water tower donning a strawberry theme.

I had almost forgotten that there was supposed to be a local Rugby match in Cardiff last night! It was pretty good timing, as it was the first game of the season, as well as the first game for the Cardiff Blues at the brand new Cardiff City Stadium, which has around the same capacity, and eventual crowd (around 8,500) as Canberra Stadium. Being more enclosed than Canberra, the crowd came across much louder (and very passionate!) compared to a Raiders match.

It was an exciting match too, with Cardiff only just losing out to Edinburgh by 1 point (22 to 21). The Blues had been trailing by 6 points for most of the second half, but managed to score a try with about 3 minutes to go, but unfortunately missed the conversion.

Similar to the signs around the town, all of the match announcements were made in Welch before being said again in English. Its nice to see that the local language is still being supported.

About to head out to see the Doctor Who exhibition at the Red Dragon centre this morning. In preparation, and for education, I thought I should try marmite for breakfast this morning. Despite it smelling horrible compared to Vegemite, and having a consistency similar to honey, happily it didn’t taste too drastically different from vegemite.

Alors que la quasi-totalité de mon lectorat se demande ce que je suis devenu en se posant anxieusement la seule question possible (“On fait quoi ? On met les bouteilles au frais ? On attend un peu ?”), moi je me mets tranquillou à goûter aux vacances bien mérités. Bon bien sûr y a les enquiquineurs qui viennent frapper à ma porte pour que je fasse un article, donc soit je déménage, soit je me sors les doigts de mon orifice anal. T’as de la chance : déménager c’est trop fatiguant.

Nous sommes fin août, dans une semaine écoles et collèges-lycées rouvrent. On achète son nouveau cartable, sa trousse Diddle et son agenda manga 2009 et c’est parti pour l’aventure. Etant pour ma part à la fac, c’est tranquille, j’ai encore un peu de temps pour m’acheter mon cahier Ben10 et le compas Hannah Montana… bah oui, je reprends fin septembre moi ! Ou pas… ? Oui c’est là que le problème se pose, puisque je n’ai pour le moment trouvé aucune fac qui ne m’accepte, et quelque part je les comprends. Pour résumé les choses, prenons ça chronologiquement.

La première à être prête à me tolérer était à Nantes, et ça tombait assez bien car c’était celle que je me sentais prêt à tolérer également. Seulement bien sûr il fallait passer par un entretien. Ce n’est pas que l’entretien soit un problème, à vrai dire je pense que pour moi il veut mieux que je passe par là pour mieux me vendre. Mais ce jour là dans le couloir où on l’on attendait notre tour, j’ai senti mes chances s’amenuiser sérieusement. Je vous donne un exemple du profil des candidats avec moi, ça donnait quelque chose du genre :
- Moi ? Oh j’ai rien fait de particulier comme études tu sais… Je sors de Science Po mention archi bien, rien d’exceptionnel en somme.
- M’en parle pas, je stresse à mort ! Comment je peux briller au milieu de tout ces gens avec seulement mon Master passé à Pékin et ma misérable grande école à Paris. J’le sens trop trop mal quoi ! Et toi Zellichon ?
- … Heu… J’peux toucher le bout de mon nez avec ma langue… ?

J’arrive aussi à mettre l’antivol du caddy sur lui-même

Voilà ce qui selon moi m’aura valu le fait d’être refuser à Nantes. A côté de ça quand j’ai passé un entretien à Angers j’ai trop eu l’impression d’être un putain de winner. Dans la salle avec moi : une fille fraichement sorti d’une licence LEA, pas d’année à l’étranger ; et deux asiatiques toutes timides qui semblaient pas tout comprendre de ce qui se passait. En comparaison je me sentais ingénieur à la NASA sur le coup. Bon au final je suis sur liste d’attente à Angers, donc suspense pour savoir si j’y suis pris ou non… pas de réponse avant septembre… !

Et puis il y a Strasbourg et Lille chez qui j’ai postulé. A Strasbourg ce fut un refus clair et net… même s’il leur aura fallu un mois pour me le dire. Lille, eux, ils entretiennent le suspense aussi : là encore ça fait un mois que j’attends la réponse probablement négative.

J’ai également posé un dossier pour être accepter en troisième année de licence de Gestion, on verra ce qu’il en adviendra, mais là encore réponse en septembre ! Donc ma trousse Yu-gi-oh risque de ne pas servir cette année, et j’en suis tout triste. J’ai pas moyen de savoir si j’ai plutôt intérêt à me trouver un taff maintenant, j’économise ma thune pour des dépenses qui n’auront peut être pas lieu d’être, je serais dans une merde noir si jamais je dois me trouver une piaule étudiante en septembre, je me demande s’il est rentable d’investir dans une guitare et un chapeau pour aller jouer en face de la Fnac d’Angers.

Ça a toujours été question de choix, sauf qu’ici le choix n’est pas mien mais dépend d’universités. De plus me mettre à travailler contre rémunération autrement que pendant l’été, voila une expérience inédite que je n’imaginais pas devoir déjà envisager. Ton Dieu comme la vie est dure et cruelle.

Nowy album Vadera to jedno z ważniejszych wydarzeń sceny metalowej 2009 roku. Małe znaczenie przy tym mają przetasowania w zespole czy to, że Vader  trafił pod skrzydła wielkiego Nuclear Blast. Na wydawnictwa Petera i ekipy czeka się po prostu, a nie mimo wszystko.

Nie inaczej było przy Necropolis.

Album ten w wersji podstawowej tworzy jedenaście utworów (plus dwa covery). Większość z nich to krótkie petardy, w rozpiętości od dwóch do czterech minut, a ze schematu nieznacznie wyłamuje się When The Sun Drowns in Dark. Czas zatem przejść do rzeczy.

Krótkie perkusyjne intro, trochę dłuższy gitarowy dryf, miks znanych patentów i jesteśmy w piekle. Tak oto zaczyna się nie tylko Devilizer, ale też w ogóle cały Necropolis. Fani rewolucji będą zawiedzeni, bo pierwsze nuty Necropolis to stara vaderowska szkoła. Nie będzie inaczej do końca albumu. Rise of the Undead nie zmienia torów Devilizera. Co prawda mniej tutaj wypchanych przed szereg bębnów Paula, ale za to więcej gitarowych wypuszczeń ku solówkom, jak i więcej samego Petera.

No, właśnie… ależ Peter ma formę! Jego wokal, pomimo przemijających lat, wciąż prezentuje się wybornie. Dokładnie tak jakby to były czasy De Profundis czy mojego ulubionego Black to the Blind.

Never Say My Name i Blast tylko utwierdzają w przekonaniu o wielkości Vadera. Numery to bez żadnego kombinowania, świetne w swej prostocie, napakowane ciężkimi riffami Petera i uderzeniami Paula. O ile Never Say My Name jest relatywnie spokojnym utworem, o tyle nie trwający dłużej niż dwie minuty Blast jest wściekły i rozpędzony jak austriacka lokomotywa.

Dopiero przy następnym, nazwijmy to przerywniku pt. The Seal, można nowemu Vaderowi coś zarzucić. Takich elektronicznych tąpnięć Necoropolis zawiera na szczęście tylko dwa (następny to Summoning The Futura), bo muszę przyznać, że nie doszukałem się sensu ich egzystencji.

Między tymi przerywnikami pojawiają się takie utwory jak Dark Heart i Impure. Ten pierwszy z szyderczym uśmiechem już na starcie rozpoczyna się agresywnie i z krótką przerwą trzyma się tej wciągającej jednostajności. Wytrącony z tak oczywistych torów jak poprzednik jest Impure.  To zresztą jeden z lepszych utworów na płycie. Słychać tutaj nagłe zmiany tempa, a za tym postrzępioną konstrukcję i wszystko to przy precyzji wykonawców Necropolis.

Rozpoczynający się po drugim przerywniku Anger to coś na kształt wcześniejszego utworu pt. Blast. Jest równie szybki (a może i szybszy?), też wybuchają w nim vaderowskie instrumenty, a i w pewnym momencie pojawia się krótkie solo. Z kolei znany jeszcze przed premierą krążka We Are The Horde z pewnością będzie dobrze wywiązać się z roli singla, wszak utwór ten stanowi dobrą kwintesencję tych wszystkich elementów jakie zawarte zostały na Necropolis. Poza tym to świetny numer na koncerty,  już teraz oczyma wyobraźni widzę rzesze fanów krzyczących za Peterem “we are the horde!!!”.

Właściwy materiał Necropolis kończy trwający nieco ponad cztery minuty (nie liczę dwóch minut ciszy) When The Sun Drowns in Dark. Na taki finał warto było czekać! Vader gra tutaj na kilku mocno przyswajalnych riffach, w miarę szybko, a po zatoczeniu kręgu prowadzących riffów następują odpowiednie zejścia wraz z finałowym monumentem. Nie wiem czy nie zaryzykuję jeśli napiszę, że ten utwór ma w sobie coś z klasycznego heavy metalu, co dodatkowo potwierdza solówka inna niż wszystkie, ale chyba najlepsza w przekroju płyty.

Album kończą dwa covery: Black Metal Venom i Fight Fire With Fire Metalliki. I choć nie są specjalnie odkrywcze to miło tego posłuchać w aranżacji Vader, a niespodzianką jest, że przy drugim utworze pojawił się wokal niezmordowanego Taffa z Rootwater.

Sumując powyższe można napisać, że Necropolis to krótki krążek. Nie włączając do treści materiału dwóch przerywników wychodzi z niego jakieś 35 minut muzyki (w tym dwa covery), a zdarzało się, że powstawały EP-ki liczące taki okres czasu. Cóż jednak z tego skoro nowy Vader miażdży?!

Zdecydowanie kandydat do metalowej płyty roku.

Werdykt: 9/10

Voilà, je me suis décidé, et au final j’ai choisi l’article facile, celui qui ne me demande pas de réflexion et zéro recherche, l’effet dernière semaine de travail sans doute. Après je n’aurais plus d’excuse pour faire des beaux articles bien léchés ! De ressasser des vieux souvenirs il y a peu ici, ça m’a fait revenir une anecdote qui fait toujours son petit effet (et donc je grille ici potentiellement mon joker pour te faire rire si jamais je te croise en vrai).

C’était le mercredi 14 février 2007 pour être précis, jour de la Saint Valentin. En bon célibattant j’étais seul, et j’en n’avais rien à foutre. D’ailleurs ma soirée allait s’annoncer rémunératrice car, chose rare, je m’étais fait appeler au pied levé pour remplacer un veilleur de nuit dans une résidence pour personnes âgées. Techniquement le travail c’est de laver la résidence dans la nuit, et toujours se balader avec son bipeur au cas où un petit vieux a un problème et qu’il t’appelle. Or l’énorme avantage d’être remplaçant de dernière minute comme moi, c’est qu’en général la directrice est tellement contente d’avoir trouvé quelqu’un qu’elle te demande de ne rien faire en dehors d’assurer une présence dans la résidence en cas de problème. Autrement dis tout ce qu’il faut faire c’est poser son cul devant la TV et quand t’en as marre tu peux même dormir… du moment que tu entends ton bipeur sonner on t’embête pas.

Ci-dessus : une nuit typique de veilleur

Là on peut se dire que c’est craignos comme taff, parce que bon des petits vieux ça a des problèmes rien qu’à descendre des marches parfois, alors devoir gérer toute une résidence ça peut être galère. Mais au final pour avoir fait pas mal de nuits, en dehors d’une petite vieille qui me jouait un numéro genre elle allait mourir alors qu’elle avait juste la gastro, j’avais toujours eu de la chance. Mais ce soir là le Destin c’est dit qu’il allait me donner une anecdote à raconter aux gens sur mon blog, par l’intermédiaire de Léon.

Non, pas ce Léon là

Léon vit avec sa femme dans un petit appartement de la résidence, et cette nuit de Saint Valentin, il s’est vautré de son lit face contre terre, et a décidé de ne plus refaire surface. Coup de bip de madame qui me sort de mon sommeil en pleine nuit, et là c’est le coup d’adrénaline qui te réveille en puissance. Dans ce genre de situation je te jure que tu ne sens pas la fatigue et tu réfléchis à 200 à l’heure ! Après m’être coltiné 2 étages j’arrive dans la chambre… et trouve Léon le visage dans la moquette, complètement endormi, et sa femme qui flippe à mort. Bon, technique soft, je le secoue un peu, je lui parle et, ô oui je l’avoue je l’ai fait : je lui bouche le nez pour lui couper la respiration et le réveiller (je ne sais pas d’où m’est venu cette idée à la noix). Vu qu’il ne réagit absolument pas, je commence à flipper moi aussi et finit à contre cœur par faire ce qu’on nous apprend à faire quand on se sent pas capable de se débrouiller : j’appelle les pompiers.

Oh… Je comprends pourquoi tout va mieux quand ils arrivent…

Alors bon je sens un peu que j’ai la loose, mais je rassure madame Léon, tout en surveillant l’arrivée de mes sauveurs. J’imagine assez bien le tableau qu’ils ont eu en débarquant dans la résidence quand un veilleur de nuit de 19 ans, espèce de grande asperge avec une blouse deux fois trop large pour lui et légèrement paniqué leur ouvre la porte. Une fois dans la chambre, ils essayent à leur tour de le faire réagir. La technique made in pompier m’a fait me poser sérieusement des questions sur leurs compétences… surtout le passage où ils l’ont secoué en gueulant comme des veaux “MONSIEUR !!! MONSIEUR !!!”. Et là deux sentiments contradictoires m’ont parcouru : dans un sens j’aurais été super soulagé que Léon réagisse… et en même temps, honteusement, je voulais aussi qu’il réagisse pas trop vite non plus sinon on allait dire que j’avais appeler les pompier pour rien. Entre ça et ma tentative de le faire suffoquer, je commençais sérieusement à me dire que mes employeurs embauchaient vraiment n’importe qui.

Heureusement mes amis pompiers étaient compétents

Soulagé de voir que Léon réagissait pas trop, je suis allé récupérer son dossier médical voir si ça pouvait aider. Je fouille tranquillou les dossiers, content que la responsabilité de la chose ne soit plus mienne, mais celle des pompiers qui étaient en train de réveiller toute la résidence à force de gueuler sur Léon. Je chope son dossier, parcours quelques pages et me fige, oh putain ! Oh putain ! OH.PU.TAIN !!! Je remonte les 2 étages plus vite que Usain Bolt sur le 100 mètres et arrivé en haut je chope un pompier “Allez-y doucement, il est cardiaque !!!”. Eux ils s’en sont pas mal foutus et ont continué leur petit manège. Moi je me voyais déjà expliquer à ma chef comment les pompiers avaient tué Léon.

Au bout d’un moment qui m’a paru aussi long et aussi plaisant que de traverser le Sahara en trottinette, Léon se réveille et demande à tout le monde de dégager de chez lui et de le laisser dormir… genre comme ça, c’est normal, je m’endors souvent la face dans le sol ! Les pompiers le trouvant pas trop net quand même finissent par l’emmener à l’hôpital pour le mettre en observation. L’adrénaline était retombée d’un coup, et je me suis pris une grosse claque de fatigue. Je ne sais plus du tout ce que j’ai fait. Je pense que je ne suis même pas allé voir madame Léon pour la rassurer un petit coup. Je me souviens qu’il était presque le matin, alors j’ai rempli un peu de paperasse sur l’incident, et je me suis posé dans le canapé de la salle de garde en attendant que les premiers collègues arrivent.

We did it ! On l’a fait !

Au final je n’ai plus jamais été rappelé pour faire des nuits (je ne pense pas qu’il y ait un rapport…), et je ne sais pas ce qu’est devenu Léon. Honnêtement j’aimerai bien savoir même si je suis sûr que ça n’a rien d’intéressant.

Scheinbar unaufhaltsam geht es mit meiner Fernsehkarriere voran. Nachdem ich meine Rolle als Brüno so überzeugend gut gespielt habe, klingelte nicht eine Woche nach meiner TV Premiere mein Handy. Und siehe da, wieder Pro7. Ein anderer Redakteur von Taff hatte Zufällig meinen Auftritt gesehen und hat sich meine Nummer besorgt.

Diesmal war es nur eine kleine Randrolle für das Thema “Gehts noch?!”. Doch auch so was soll nicht zu verachten sein, wer weiß ob das für meine Zukunft noch nützlich ist.

So fahre ich also an einem der Heißesten Tage, in diesem Jahr, an den Feringersee und lasse mich Filmen, wie ich gemütlich daliege und ein wenig Nass gespritzt werde.

Natürlich nicht Umsonst, auch hier habe ich ein wenig Geld bekommen.

Achja, ich muss dazu sagen, dass es meine erste Rolle war, bei der ich “Schauspielern” musste. Beim Brüno war ja alles Spontan und wurde nur einmal gedreht. (Das sieht man daran, dass ich im Hintergrund meine Position zwei Mal verändere… Anfänger fehler)

—— Video folgt ——

Tematem naszej dzisiejszej dyskusji ma być nowa płyta polskiej grupy Indukti. W ramach wstępu warto by było przedstawić krótko zespół. Indukti to projekt założony w 2000 roku przez muzyków rozwiązanego zespołu Vein. Muzycy ci łączą w swej muzyce elementy prog-rockowe, prog-metalowe, art-rockowe, czy nawet odrobinę folkowe. Dobrze oddaje, z czym mamy do czynienia, krótka charakterystyka ich debiutanckiego albumu wydanego w 2004 roku, zatytułowanego S.U.S.A.R. Muzycy zaprezentowali na tej płycie niespełna pięćdziesiąt minut muzyki, która dość mocno kojarzy mi się z dokonaniami King Crimson, jednak o własnym, oryginalnym brzmieniu, wzbogaconym o skrzypce [stanowiące stały element muzyki Indukti] oraz, gościnnie, harfę. Grupa nie ma stałego wokalisty, jednak na S.U.S.A.R. gościnnie zaśpiewał, znany wszystkim z Riverside, Mariusz Duda. Płyta zrobiła trochę zamieszania wśród miłośników progresywnego grania, więc prawie każdy, kto miał przyjemność zetknąć się z pierwszym albumem, niecierpliwie czekał na drugi. Po pięciu latach, wielu obietnicach i zapowiedziach nareszcie możemy cieszyć się nowym dziełem Indukti – Idmen.

Callahan: Spróbujemy przybliżyć nieco album czytelnikom. Jakie wrażenie pozostawia krążek po pierwszym przesłuchaniu?

Grunniens: Zacznę od tego, że zanim nastąpiło pierwsze pełne przesłuchanie Idmenu, był szereg półprzesłuchań czy nawet ćwierćprzesłuchań, bo przytomny całości zdzierżyć nie mogłem – jest to strasznie męczący materiał. W negatywnym sensie, ponieważ jest muzyka, którą się ciężko słucha, ale której niedostępność wynika z wysokiego poziomu, stylu niezwykłego dla przeciętnego słuchacza, wielowarstwowości… a tu? Są te elementy, ale nie są one wykonane porządnie, miejscami bardziej przypominają ich groteskowe parodie niż je same. Jednak nie jest tak, że odrzucała mnie całość, są fragmenty wyraźnie lepsze od reszty – ...And who’s the God now? z bardzo dobrym wokalem Taffa (zdecydowanie najlepszy wokalista na tym albumie, ma potężny głos, śpiewa ciekawie) oraz początek Indukted. Kolejna kwestia – jakie porównywanie do King Crimson? Rozumiem, że Crimson to zespół genialny, który wywarł wielki wpływ na muzykę rockową (i nie tylko), ale doszukiwanie się podobieństw do niego we wszystkim jest wg mnie nieporozumieniem.

Artur: King Crimson z Indukti żaden, raz, że dokonania, w porównaniu do Crimsonów, mają żałośnie mizerne, dwa, że cholernie denerwuje mnie tendencja porównywania, zestawiania mocno średnich zespołów z legendami, przecież to istne samobójstwo, dla Indukti. Płytę przesłuchałem kilka razy, brak stałego wokalisty, w moim odczuciu, jest poważnym problemem, zaburza to koncepcję, przekaz, odbiór. Dodatkowo, jeżeli tworzy się muzykę typowo instrumentalną, lepiej pozostać przy jednej formule, całkowicie wykluczając wokal albo znaleźć dobrego, stałego wokalistę.  Ogromny chaos, nie mogę odnaleźć elementu łączącego poszczególne kawałki, utrudnia to kontakt, równie dobrze można zacząć odtwarzanie od środka, końca, przerwać w połowie i zmienić kolejność, nie wpłynie to na odbiór.

Zalety, paradoksalnie, utwory z wokalem, tekstem Nemesis Voices i …And who’s the God now?! są bardzo przyjemne, dynamiczne. Z materiału całkowicie instrumentalnego, wyróżniłbym pierwszy utwór Sansara i Ninth Wale ostatni, zamykający krążek, moim zdaniem, najlepszy z całego Idmen.  Indukti, tworzy specyficzny rodzaj muzyki, nie można jej słuchać jako tła, jest zbyt agresywna, pewne części kompozycji zawsze zaciekawią, zwrócą uwagę. Ogrom dźwięków, instrumentów, bardzo wyraźnie słyszalne skrzypce, tworzą muzykę przesączoną różnorodnością, która nie nudzi, oczywiście najważniejsze jest podejście i nastrój odbiorcy. Nie jest to uniwersalna czy łatwa w odbiorze formacja.

Grunniens: Owszem, to prawda, są momenty, które potrafią zaciekawić słuchacza. Parę razy podczas przysłuchań myślałem: tak, to jest naprawdę dobre. Jednak w dalszej części utworu motyw, fragment był rozwadniany, rozpływał się i nie rozwinął wzbudzonego wcześniej zaciekawienia. To według mnie jest największą bolączką tej płyty.

Callahan: Nie chodziło mi o porównywanie Indukti do King Crimson i ocenianie go względem legendy, bo doskonale zdaję sobie sprawę, że przepaść między tymi dwoma jest ogromna. Chodziło mi raczej o ogólnikowe określenie czego się można po muzyce Indukti spodziewać. Słuchając ich, niejednokrotnie zauważałem rzeczy, które kojarzą mi się z Crimsonami, a ponieważ Indukti posiada dość oryginalne brzmienie, to trudno znaleźć bardziej znany zespół, który byłby bliski ich klimatom. Z braku innych przykładów skojarzyłem ich z King Crimson – myślę, że dla człowieka, który o Indukti nie słyszał taka informacja jest istotna, bo mówi już ona o tym, że włączając Idmen nie usłyszy nic w stylu Deep Purple, Madonny czy Luisa Armstronga.

Artur: Oczywiście, ale mówiąc o legendzie, mimowolnie sugerujesz, iż słuchacz, zwłaszcza nie mający kontaktu z Indukti dostanie coś na wzór King Crimson, a to jednak nie są na tyle podobne formacje, aby je porównywać. Działa to na szkodę Indukti.

Grunniens: Wpływy Karmazynowego Króla też nie są słyszalne. Jeśli już o giganty chodzi, to zdecydowanie bliżej jest Indukti do Toola, kawałek Nemesis Voice.

Artur: Przepraszam, protestuję, jeżeli Indukti bliżej do Toola, to King Crimson gra kawałki na modłę Madonny.

Grunniens: Nie mówię o całości, ale głównie o kawałku Nemesis Voices, gdzie wokalista nachalnie zbacza na manierę Keenana.

Artur: Jeden kawałek Toola z Indukti nie czyni.

Grunniens: Jeden kawałek podobny do Toola, bardziej przybliża do Toola niż nic podobne do King Crimson, przybliża do King Crimson.

Callahan: Ale wróćmy do samego Idmen – czy po bliższym zapoznaniu się z płytą określilibyście ją jako łatwą czy trudną ? Czy muzyka na Idmen wymaga dobrego poznania, by jej słuchanie było łatwiejsze, czy też od razu sprawia wrażenie przejrzystej i jasnej?

Grunniens: Jest trudna. Pierwsze wrażenia są naprawdę złe. Znajdzie się tutaj parę miejsc, które zaciekawiają już od początku, ale jest ich na tyle mało, że przez kilka pierwszych odsłuchań trzeba się miejscami przedzierać. Przyzwyczajać uszy do miejsc, w których uszy – moje egzemplarze przynajmniej – nie czują się dobrze. W miejscach, gdzie pewien pan głosem szalonego jęczy o królikach i kurach, miejscach, które choć nie są złe, ale nadmierna ich repetycja sprawia, że się dłużą i nużą, w efekcie męcząc człowieka. Słuchając debiutu nie miałem podobnych doświadczeń. Na początku miejscami nie docierał do słuchacza, był może nieco mętny, ale na tyle ciekawy, że słuchający sięga po album po raz kolejny i odkrywa, że jest to dobre. Idmen też jest niezły, ale to ukrywa. Kiedy się go lepiej pozna, niektóre utwory można słuchać z przyjemnością.

Artur: Zdecydowanie nie jest to łatwa muzyka, wracając do moich wcześniejszych słów, musisz  się wsłuchać, zastanowić, skupić, poświęcić jej chwilę czasu, inaczej przegapisz drobne ciekawostki, elementy nadające całości charakteru. Problem nie polega na braku wyrazu, raczej na końcowym efekcie, kiedy zaczynasz zagłębiać się, doszukiwać bardzo dobrych partii skrzypiec, instrumentów etnicznych, dźwięków, uświadamiasz sobie, że przecież istnieją lepsze zespoły, gdzie koncepcja ujęta jest w przystępniejszej formie. Poświęcony czas, efekt poznania daleki jest od radości, jaką czerpiesz z muzyki. Może spowodowanej jest to technicznym podejściem muzyków, większość jest po szkołach, a przecież tu nie chodzi o nutki, wykształcenie, umiejętności. Emocje, tego pragnę, wolałbym gorszą technicznie muzykę, jednak nasączoną ogromnym wyrazem, przekazem, duszą.

Callahan: Nie odbierałbym Indukti duszy – może i jest ona miłośniczką matematyki, dokładnego grania, wymierzonych co do chwili dźwięków i idealnych barw, jednak emocji także na płycie trochę jest. Już choćby sami wokaliści starają się śpiewać emocjonalnie, nie interpretują swoich partii sztywno i monotonnie. Trudno też powiedzieć o matematycznym graniu, kiedy mamy do czynienia i ze śpiewem, i z krzykiem i z dziwnymi, zupełnie niespodziewanymi dźwiękami, jakie wydaje z siebie wokalista, ale także z growlem.
Ogólnie najtrudniej przebić się przez mnogość partii. Płyta jest wielowarstwowa i czasami te warstwy tak „dobrze” są na siebie nałożone, że trudno jest oddzielić jedną od drugiej, usłyszeć muzykę w hałasie, jaki muzycy uwielbiają robić.

Grunniens: Wokaliści, zdaje się, tej duszy aż za dużo wlali miejscami. Ich interpretacja niektórych fragmentów zamiast zainteresować odrzuca lub po prostu śmieszy.

Callahan: Cóż, wielu ludzi śmieszy growl, wielu rap… Według mnie wielość środków, jakimi operują wokaliści wyszła tej płycie na dobre.

Grunniens: Nie o środki chodzi, ale o ich wykonanie. Śpiew, growl i pojękiwania z Tusan homichi tuvota męczą, gdy te same środki zastosowane w …And who’s the God now?! sprawują się bardzo dobrze.

Artur: Nie twierdzę, że Indukti pozbawione jest wyrazu, zwyczajnie, pomiędzy, wspomnianą przez Ciebie, miłością do matematyki, wzorów, dokładnego grania, krzykami, dźwiękami, instrumentami, nie ma już nazbyt wiele miejsca na odpowiednią emocjonalność. Przesycenie, jestem zwolennikiem przesyconej muzyki, ale nie do tego stopnia, całość zlewa się, miesza, zatraca, dusza ginie gdzieś, pomiędzy warstwami. Wolałbym jednego, dobrze osadzonego w projekcie, tworzeniu, koncepcjach, wokalistę, niżeli kilku przypadkowych, interpretujących utwory w dziwaczny, odbiegający od ogólnej formy, sposób. Stąd moje wrażenia o braku konstrukcji skupiającej poszczególne kawałki w jedność.

Callahan: No dobrze, skoro już doszliśmy do omawiania szczegółów, to powiedzcie szerzej: co w stylu i brzmieniu zespołu wyróżnilibyście jako ciekawe, co określilibyście jako mocną stronę, a co wydaje wam się złym patentem, co was irytuje?

Grunniens: Styl w Indukti… jest, nawet dość wyrazisty, ale mi “błyszczy” w tym stylu pewne niezdecydowanie. Czy to ma być ostre, czy to ma być folk, czy to ma być ostry folk z kurami w tle, czy to ma być dobrze płynąca progresja? Lubię zróżnicowane albumy, ale w tu jest akurat wszystkiego po trochu i nie stoi to równo, co przeszkadza w niektórych utworach. Przykładem Indukted – bardzo dobry, mocny początek, dobrze się zapowiadający i ciekawie się rozwijający przez pierwsze parę minut, ale później się rozpływa w mętną substancję, w której niczego zobaczyć nie można, przez kilka minut brzmi to tak, jak zakończenie, które muzycy cały czas odwlekają i zamiast dobrego, ciężkiego, metalowo-progresywnego kawałka dostaliśmy taką papkę. Podobnie jest jeszcze z paroma utworami – wielokrotnie przeze mnie wspominanym …And who’s the God now?!, gdzie porażką, jak to już jest z tym albumem, jest przede wszystkim rozciągnięcie materiału na zbyt długą ilość czasu. Babranie się tym samym jest fajne, ale nie tak długo. Przykładem jest choćby wstęp. Rozumiem jego ideę, zamysł, który dobrze współgra z koncepcją całości, jednak to, co można by zrobić w pół minuty lub minutę, Indukti ciągnie przez prawie trzy. Podobnie z zakończeniem, spokojnie można by uciąć z dwie minuty i nikt by na tym nie stracił. Niestety one są i sprawiają, że utwór nie jest tak dobry, jak mógłby być.
Jeśli chodzi o dobre strony Idmenu, to takowe też występują. Podoba mi się utwór ostatni – Ninth Wave, gdzie temat jest subtelnie rozwijany, ciągnięty… on się nie rozpływa, lecz płynie. Narastanie napięcia, ciężaru, ciekawie przeplatające się spokojne sola trąbki i skrzypiec. Podoba mi się też pierwszy utwór, który rozpoczyna się dość hałaśliwie – i początkowo nie darzyłem go zbyt dużą sympatią – tak później dzieje się tam dość sporo i ogólnie prezentuje się jako jeden z ciekawszych na albumie.
W brzmieniu – tu nie zgodzę się z Callahanem – nie uświadczymy wielu miejsc wielopłaszczyznowych. Muzyka rozwija się w poziomie, w pionie natomiast nie ma zbyt wiele do zaprezentowania. Zazwyczaj jest podstawa – sekcja rytmiczna, bardzo często z gitarami, grająca zapętlony motyw, a na tle tego rozwija się główna melodia. Niekiedy zamiast melodii, zespół skupia się na rytmie, co bywa ciekawe. Niekiedy zaś zdarza się, że Indukti nie skupia się na niczym, i te fragmenty wypadają zdecydowanie najsłabiej.

Artur: Irytuje chaos, przesycenie, podejście do muzyki w typowo techniczny sposób, oczywiście jest to również zaleta, płyta brzmi czysto, jednak ja nie chcę nutek, formułek. Moim zdaniem wygląda to tak, ktoś zauważa lukę i natychmiastowo zapełnia ją dźwiękiem, tworzy całość, ale na papierze, gdzie dobrze ułożone równanie zdaje egzamin. Przecież w tworzeniu nie chodzi o pokazanie umiejętności, zaprezentowanie wszelkich możliwych chwytów, koncepcji. Dobrze zbilansowane, wyważone granie. Popisy są potrzebne, stanowią doskonały przerywnik, tylko, jeżeli tworzysz jeden wielki popis, czym zaskoczysz zdezorientowanego słuchacza, który wsłuchując się w jeden, natychmiastowo zaatakowany zostaje przez drugi ? Gdyby odpowiednio okroić, niekiedy wyciszyć, unormować muzykę, materiału starczyłoby na trzy albumy.

Do ciekawych, skrzypce, instrumenty folklorystyczne, w ogóle, folklor, zespoły podejmujące tego rodzaju tematykę, nawiązujące do niej, zasługują na szacunek, również unikatowość, oczywiście można mówić, iż nie jest to najlepsze ujęcie tematu, gatunku, ale nie tak łatwo znaleźć drugie, identyczne Indukti.

Callahan: Poniekąd mogę się z wami zgodzić. Słuchając płyty nie odrzucała mnie ona, ani nie nudziła, ale niektóre motywy rozbudowano tu do takich rozmiarów, że trudno jest skoncentrować się na którymś i wytrwać tak do końca – w końcu i tak odpływałem i wracałem do muzyki dopiero, gdy zaczął się następny utwór, bądź kolejny segment tego samego utworu. Artur dobrze to określił – zespół rzeczywiście zdaje się zapełniać każdą wolną lukę, przez co muzyka stanowi trudną w odbiorze ścianę dźwięku. Słuchając albumu można zachwycać się wielością tego wszystkiego, skomplikowaniem, ale po nim ma się już zupełnie inne wrażenie. Któregoś razu słuchałem płyty w słuchawkach, nie głośniej, niż innej muzyki. I po zdjęciu słuchawek, zdziwiony stwierdziłem, że w szumi mi w uszach i jest to ten nieprzyjemny, bolesny szum, wywołany sporym zmęczeniem słuchu. Zgadzam się więc w kwestii tego, że Indukti zdecydowanie przedobrzyło i powinno sobie przypomnieć ze szkoły lekcję o pauzach, a także tą, na której powiedziano muzykom co znaczy określenie “piano”.

Na płycie wystąpili trzej wokaliści: Nils Fykdahl [w Tusan Homichi Tuvota], Maciej Taff [w ...And who's the God now?!] oraz Michael Luginbuehl [w Nemesis Voices]. Który, według was spisał się najlepiej i dlaczego?

Artur: Michael Luginbuehl w Nemesis Voices, może z powodu mojego uwielbienia do Toola, może ze względu na wyważony wokal, niekiedy Luginbuehla ponosi, ale nie przebija to wszelkiej maści jęków, chrzęstów czy kiepskiego growlu Fykdahla w Tusan Homichi Tuvota. Taff zasługuje na uwagę, prawdę mówiąc, ustawiłbym go na równi z Luginbuehlem, zwłaszcza, że …And Who Is God Now?! to jedna z lepszych kompozycji.

Grunniens: Nie będzie zaskoczeniem, jeśli jako najlepszego wymienię Taffa. Nie jest on idealny, zwraca uwagę jego akcent, ale to, co zaprezentował na swojej części Idmenu, jest rewelacyjne. Jego głos ma to, czego pozostali wokaliści z tego krążka mogą mu pozazdrościć, a mianowicie: moc. Wejście partii śpiewanej w …And who’s the God now?! robi wrażenie. Potem też jest ciekawie. Na drugiem miejscu stawiam Michaela Luginbeuhla, ale czasami odnosiłem wrażenie, że więcej u niego jest westchnień, jąkań czy szeptów niż właściwego śpiewu, ale nie jest to nawet w małym stopniu tak samo irytujące jak to, co zaprezentował Nils Fykdahl.

Callahan: Myślę, że każdy wokalista zaprezentował coś innego i u każdego widzę mocne punkty, aczkolwiek także Fykdahla postawiłbym najniżej. Jest w jego barwie coś, co nie do końca mnie przekonuje, a na dodatek partia z zabijaniem kurczaków i królików w jego wykonaniu po którymś przesłuchaniu zaczyna poważnie drażnić. Taff zaśpiewał z polotem i łykam bez popicia całą jego partię łącznie z dźwiękami, jakie wydaje z siebie na koniec kawałka, zaś Luginbuehl budzi moją sympatię, gdyż jego maniera rzeczywiście przypomina wokalistę Toola, zaś w melodii wokalu jest coś, co z kolei lekko kojarzy mi się z A Perfect Circle. Aczkolwiek uważam, że doboru wokalistów Indukti dokonało dość trafnego, i, choć nie idealnie, to poradzili oni sobie z zadaniem, jakie mieli do wykonania.

Czy potraficie wyróżnić na płycie najlepszy i najsłabszy utwór, czy też traktujecie ją jako całość? Uważacie, że utwory instrumentalne, czy utwory z wokalami stanowią tą mocniejszą część albumu?

Artur: Każdy z utworów, w moim uczuciu, jest osobną, zamkniętą kompozycją, dla mnie to wada, wielokrotnie wspominałem, iż wolałbym obracać się w sferze konceptu. Wracając do pytania, prócz instrumentalnych kawałków, rozpoczynający Sansara i zamykający Ninth Wale, dodałbym …And Who’s The God Now?! i Nemesis Voices, reszta, nie mierzi, ale nie wybijają również się niczym szczególnym. W kwestii podziału, zdecydowanie liryka, kompozycje z wokalem podobają mi się w większym stopniu.

Grunniens: Ze wskazaniem najsłabszego utworu nie mam najmniejszego problemu – tragiczny Tusan homichi tuvota, wypełniony jękami, skrzekami i w ogóle mało przekonującym wokalem i nieciekawą muzyką; gorzej z najlepszym, bo żaden mnie nie zachwycił, ale parę mi się podobało, problem w tym, który z nich najbardziej. Moimi faworytami są Sansara, …And who’s the God now?! oraz Ninth wave i one stanęły by na podium, ale gdyby było ciasne, to ostatni utwór jednak by się rozepchał na – za przeproszeniem – chama i zrzucił …And who’s the God now?! na miejsce drugie i otwieracza na trzecie.

Callahan: I w tej kwestii widzę, że raczej jesteśmy zgodni. Bardziej trafiła do mnie część albumu z wokalami, może dlatego, że szybciej zapadają te kawałki w pamięć. Moim faworytem jest zdecydowanie …And who’s the God now?!, poza tym bardzo podoba mi się ostatni utwór, prawdopodobnie ze względu na trąbkę. Inne różnie – mają momenty, które bardzo polubiłem, mają też takie, których do tej pory nie rozróżniam, bo monotonią i jednostajnym hałasem zlewają mi się ze sobą. Na koncertach pewnie się sprawdzą, na płycie niestety niezbyt się sprawdziły.

Zanim przejdziemy do podsumowania mam jeszcze jedno pytanie z rodzaju tych “ulubionych”. Fani bardzo często porównują Idmen do wydanego niedawno Anno Domini High Definition – Riverside. Bierze się to pewnie z tego, że te dwie grupy stanowią w tej chwili dwa najmocniejsze punky polskiego prog-rocka. Zdaję sobie sprawę, że to dość różna muzyka, więc nie proszę was o szczegółowe porównywanie tych albumów, jednak, jeśli mielibyście wybierać, to który album bardziej przypadł wam do gustu, który ocenilibyście wyżej?

Artur: Mniejsze zło, noga czy ręka, wybieram Indukti, trąbka w Ninth Wave kojarzy mi się z jazzem, taki miły akcent, nie lubię dud, nie lubię Riverside, ale, tak na uratowanie mojej skóry przed biczami fanów, lubię progresywny rock, lubię King Crimson.

Grunniens: Ciężko mi się wypowiadać, ponieważ nie jestem fanem ani jednej, ani drugiej kapeli, więc wybór byłby między złem złym, a złem gorszym. Czy Idmen jest bardziej pogrążany przez kury, króliki i Fykdahla, czy bardziej uwznioślany przez trąbkę? Anno Domini High Definition nie kocham, ale wskazałbym raczej na tę płytkę.

Callahan: W moim przypadku wybór jest dość prosty – Anno Domini High Definition mnie zachwyciło i słuchałem go bardzo dużo, a teraz nadal z przyjemnością do tej płyty wracam. Indukti mi się podobało, ale i tak nieźle mnie wymęczyło, więc wybieram nowe dzieło Riverside.

Podsumujmy naszą dyskusję. Jak oceniacie całą płytę? Czy polecacie ją czytelnikom? Czy będziecie do niej wracać? Czy zachęciła was ona, by sięgnąć po pierwszy album zespołu [jeśli dotąd tego nie zrobiliście]? I czy będziecie zainteresowani kolejnymi wydawnictwami grupy, jeśli takie się ukażą? Czego się po nich spodziewacie, czego oczekujecie ?

Grunniens: Dalszymi perypetiami Indukti nie będę się interesował. Sam Idmen natomiast, niby nie jest zły, ale jednak brakuje mu czegoś, co by powodowało, że bym do niego wracał. Jest za bardzo męczący, miejscami za bardzo napakowany, miejscami za bardzo rozwodniony, nierówny już nawet w przestrzeni jednego kawałka. Jest parę ciekawych miejsc, ale nie sądzę, żeby pociągnęły mnie ku sobie, kiedy wokoło jest tyle lepszych substytutów. Słysząc różnicę pomiędzy debiutem, a tym albumem, spodziewam się, że zespół pójdzie dalej tą drogą – więcej zagęszczania, więcej matematyki i sprowadzanie do siebie nowych instrumentów, co przecież złe nie jest, ale nie w tym rzecz – dobrą muzykę można zagrać nawet w pojedynkę, gorzej, jeśli jakość chce się osiągnąć jedynie przez ilość – instrumentów, długości utworów, nagromadzeniu dźwięków na sekundę.

Artur: Polecam ją czytelnikom, zwłaszcza tym, którzy po skorzystaniu z rekomendacji już nigdy do nas nie wrócą. Żarty żartami, ale polecam sięgnięcie po Indukti, przesłuchanie  i wyrobienie swojej własnej opinii. Subiektywnie, jeżeli ktoś pragnie przesyconej, trudnej w odbiorze muzyki, niech spróbuje, może odnajdzie w niej coś, czego ja nie byłem w stanie. Czy będę wracał do Idmen, chciałbym napisać, że tak, ale świat pełen jest brzmień, nowych, starych, subiektywnie lepszych, szkoda czasu na podążanie wyboistą ścieżką, jeżeli możesz wsiąść w piękny, czerwony trolejbus. Kolejne wydawnictwa, sięgnę, jednak pod warunkiem, iż znajdą się na wyciągnięcie ręki, inaczej zapomnę, jazda trolejbusem posiada pewne minusy, szybko przelatujące obrazy za oknem, może przegapić interesujące kierunki. Oczekuję stałego wokalisty, bądź całkowicie instrumentalnej muzyki, mniej matematyki, więcej duszy.

Callahan: Pierwszy album podobał mi się ze względu na brzmienie, na niesamowity nastrój budowany przez harfę, na dobrze zaśpiewane partie Dudy, ale mimo wszystko czegoś mu brakowało, by przyciągnął mnie na dłużej. Teraz raczej do niego nie wracam, chociaż stoi na półce, na wyciągnięcie ręki. Przed tą dyskusją przesłuchałem go raz i stwierdziłem, że to bardzo przyjemna muzyka, ale ogólnie moje zdanie na jej temat się nie zmienia. Od Idmen oczekiwałem właśnie czegoś, co sprawi, że ta muzyka nie będzie nudzić, męczyć i niecierpliwić. Doczekałem się masy nowości, zagęszczenia całego materiału i potężnej muzyki, która jednak nadal nie za bardzo wie gdzie podąża i nadal pozostaje niezdecydowana, skłębiona, zamotana. Idmen podoba mi się fragmentarycznie, jako całość jest zaledwie przeciętnie dobra. Na pewno wrócę do dwóch-trzech utworów z tej płyty – okazjonalnie, jako przerywnik. Cały album za bardzo mnie męczy, a nie posiada właśnie tego czegoś, co sprawia, że muzyka porywa, trafia prosto w serce. Nie wiem jaka jest recepta na to, by prawdopodobne kolejne nagrania spod szyldu Indukti były lepsze, poza cierpliwym eliminowaniem wad, które już jasno zostały przez nas wytknięte. Po kolejny album z pewnością sięgnę, choć nie będę go wyczekiwał i nie mam wobec niego żadnych wymagań, bo na to, że Indukti mnie poruszy nie mam na razie nadziei. Niemniej życzę im powodzenia, gdyż na naszej, biednej nieco scenie muzycznej, i tak stanowią jeden z przykładów na granie porządne, ciekawe i z pomysłem, nawet, jeśli nie do końca wyklarowanym.