Hello! How can I help you?

May pakiusap sana ako sayo
Pa-manual-in naman sa puso mo…
Para marinig ko ang lahat ng sinasabi
Dahil gusto kitang samahan
Sa bawa’t sakit at kaligayahan
Upang lubusan kong maintindihan
Ang mumunti nitong nilalaman
Sa kagustuhang ika’y matulungan
Sa kahit ano mang paraan

Kung sakaling ang hiling ko’y matugunan
Maaring huwag na sanang hawakan
Ang log-out button sa bandang kanan
Sapagka’t nais kong tuluyang manatili
Sa puso mo, kahit ako’y mabingi

Naririnig mo ba ako?
Hindi ka ‘ata naka-headset!
Ay, teka, naka-mute pala ako.

Alam mo ba kung bakit hindi ko kayang sabihin sayo?

Para ‘andyan ka lang
Para ganito lang tayo
Mas masaya ‘ata kasi yun

Kung sakali mang ninais mong
malaman ang gusto kong sabihin
Magtanong ka lang
Sasagot ako.

Para namang kailangan ko pang sabihin. Medyo nakakadismaya lang sa sarili kasi matatapos na ang Holy Week pero wala pa akong nagagawang pagreflect sa naging life ni Christ. Hindi pa ako nakakapag-pray ng maayos, yung buo akong haharap sa kanya…hindi yung half ng mind ko eah miles and miles away.

Eto na naman ako, going down hill ang growth spiritually. At ngyare yun habang Holy Week.

teka, bakit parang mali?

Bakit mali?

ayan tagalog naman daw ulit.

Nasa title na nitong post yung summary ng buhay ko today. Haha. Nagsusubok akong magfigure out ng code para sa program ko sa programming class ko..[do-while? anyone]. Haha.

At hindi ko naman itatanggi na Shit! Nahihirapan ako ng sobra! Haha.

As in.

Iniisip ko na nga na magsearch na lng ng codes sa net..haha. at gayahin..pero siyempre, hindi pwede…illegal..hhaa..gusto ko naman grumaduate..haha.

Kaya naman pinipilit kong gumawa…kahit pang sabihin na hindi din ako gifted sa paggawa ng code..haha.

Andito ko ngayon sa comp shop..nag-aalis ng stress kasi exam bukas, mag-aaral ako ngayong gabi tsaka bukas na rin, xempre.. Iniisip ko pa lng ung mga dapat kung intindhin, parang ayoko nang isipin..haha..anggulo.

At mag-aalis lang ako dapat talaga ng stress..pero aba, may putty (parang application na nakakaconnect sa server nung programming class ko or something) dito sa comp na na-rent ko.. Napaka swerte ko nga naman..so, ayan, nangati akong gumawa..

At malapit na talga akong mag-wala dito sa comp shop…5 seconds bago mag-appear sa screen yung tinype ko..sbe ko nga dun sa isa ko pang blog, malapit ku nang ihampas yung keyboard sa monitor..haha..windang! haha. napakabagal naman kasi dun sa putty..ewan, baka sa connection na rin..

hmm, bukod pa nga pla sa MP, may exam ako bukas [already mentioned], may isa pang exam sa isa pang eee subject, may report for eng 10 na isa pang pinag-iisipan ng husto dahil torn pa talga ako, isa pang exam [chem naman! huwaaa!]…

at sa pagitan ng mga yan, ako’y nagbblog, aattend ng bonggang concert, magmamarathon ng House Md, magbabasa ng kahit na anong libro [parang awa nyu na, peram?], magpeperform sa talents’ night kahit wala naman akong talent at hindi ko pa naman sigurado kung gusto ko, mgpprodwork sa dorm at marami pang iba..

pero oddly enough, wala sa agenda ko ang pagtulog khit mga hanggang 14? haha. mgmmcdo pa kami ni tiyo bukas..

kailangan ko pa nga plang bumisita sa relatives ko..miss ko na sila! tagal na naming ndi nagkita kya! Haha.

ansarap magblog…xet..sana forever na lng mgbblog..haha

This blog entry is (obviously) inspired by the latest single from The CompanY – “Nandito Pa Rin Tayo.”

At dahil Tagalog naman ang kanta, ay aking napag-isipan na ipost na sa Tagalog ang entry na ito. Masasabi kong tamang-tama ang kantang ito sa gusto kong i-express sa blog ko ngayong taon… Colorsplash… A Decade From Journal To Blog (1999-2009).

Sabi nga ng The CompanY ng album launching nila, maraming pwedeng pag “dedicate-tan” ng kantang ito. Pwede sa mag-aasawa… Pwede sa magkakapatid… Pwede sa magkakabigan… etc. Naisip ko din na pwede ko idedicate ang kantang ito sa aking “journal turned blog” na kaibigan.

Napagkatuwaan ko lang noon na gumawa ng journal. Dito ko sinusulat ang mga kwentong nahihiya akong ikwento kaya isinusulat ko na lang pagkatapos ay ipapabasa ko din naman sa iba. Napaka-corny ko dati (ewan ko kung hanggang ngayon) kapag binabalikan ko ang mga isinulat ko. Pero di ko naman ikinahihiya iyon. Pinagtatawanan ko na lang at kinukonsidera ko ang mga iyon na bahagi ng aking nakaraan. Dadaan at dadaan din ang bawat isa sa atin sa mga ganoong sitwasyon.

Dahil din sa journal at blog, ay nakilala ko kung sino ba talaga si Rowjie. At least, masasabi ko ngayon na kahit papaano ay may nabuo akong identity. Nakita ko ang buhay sa mas malawak na perspektibo. (ang lalim!)

Naaalala mo ba noon nung bata pa tayo / Naaalala mo pa noon nung bago pa ang mundo / Kahit ano man ang iharap sa atin / Kahit ano ay kakayanin / Andami dami kailangan pang gawin

Ang dami ng nangyari sa atin / nandito pa rin tayo / Sa hirap at ginhawa tuloy ang ikot ng mundo / Kahit ngaun alam ko makakaya natin / kahit anung iharap sa atin / Andami dami pwde pang gawin…

Maganda ang lyrics ng kanta. Kumbaga, nais iparating ng kanta na sa sa kabila ng maraming pinagdaanan, ay magkakasama pa rin tayo…  Kasama ko pa rin ang aking “journal turned blog” na kaibigan… ang aking mga kamag-anak… at ang aking mga kaibigan. Inaalay ko ang kantang ito para sa kanilang lahat.

Para rin ito sa mas mahabang pag pagsasama.

I honestly believe something is up in our house. I mean, am I just being the paranoid me? There were several changes, people are more subdued, talking in low, hushed tones…there is hardly emotion there.

We still get along just fine, everyone’s in harmony with the other….only it does not feel right. It seems everyone had withdrawn himself from the family….last i heard, a family should be interacting once in a while, sharing experiences,laughing together…and minding their own businesses every time.

oh. by the way, excuse all the typos if there are some, okay? I am basically writing this with the ‘publish window’ and the ‘post tags’ and ‘categories’ blocking half of the text editor. Dunno why.

Anyway, it’s been like this since last weekend…yeah, that’s the time that I learned about the break-in and all. Yeah, I said, I said that I am tired with all of it…but /*sigh*/… As i said, there were hardly any emotion nor feelings left at the house….only caution lingers….it seeps through every open window, every unlocked door. I

…basta…andameng nag-iba…takte…alang kwenta yung post..haha

isang post daw muna.

Nagbabasa ako ng Twilight ngayon…ewan ku ba, hindi ko naman nagustuhan yung movie at feeling ko nagsayang ako ng P160 sa sinehan ng Trinoma…buti n lang, maganda yung SINEHAN.

Na-eexcite ako na may gumagana na kaming DVD player. Haha. Siyet. Nakakainis kasi yung una naming DVD player, lahat piniplay nya, except for well, DVDs. Ansakit sa ulo. Haha. Ü

Medyo masaya ang hapon ko kasi nalaman ko na hindi na aki kailangang magpunta sa bayan para gumawa ng errand. Haha. Mamaya na lng ako magpupunta pag labasan ng nanay ko sa opisina para tulungan nya akong pumili ng papasko. haha. nice. Ü

Naisip ko na 15 days na lang bago magsimula ulit ung klase. Bakit parang ang konti? Buti sana kung may maganda akong babalikan. E, puro mga results ng exams yung dadatnan ko. Magabsent kaya ako ng mga isang linggo? haha.

Mas magaan magsulat sa Tagalog. haha. Siyempre. Duh. Haha.

Ano kaya magandang gawin sa peyups pagbalik? Sumakay ulit ng isang Ikot? Boring na yun eah..lalo ngayon na nabalahura yung ruta nila..haha. Sna naman gawa na yung daan sa may NIGS. haha.

Tska nga pla, narealize ko lng na ang favorit kong building sa UP ay hindi ang department building nmen na EEE, kundi ang Math at NIGS buildings..ala lng, anganda kasi nung structure..huh? Haha. Basta..nakakarelax yung buildings..haha..kahit na alam ko yung nagiintay sken sa math..ahah.

Tama na nga. Enough. Haha. Ü

Darn.

Nung mga nakaraang linggo ay nakakatuwa ang balitang pababa ng pababa ang presyo ng langis. Maaalala na dahil sa sobrang pagtaas ng presyo nito kamakailan ay naramdaman talaga natin ang epekto nito – kasama na dyan ang pagtaas ng presyo ng mga bilihin at ng pamasahe.

Ngayong bumaba na ang presyo ng langis, lahat siguro tayo ay nag-aasam na bumaba na rin ang presyo ng pamasahe. Ako, gusto ko talaga. Pero sunod kong sasabihin ay “Nako, parang imposible. Kung ibaba man yan, eh baka 50 cents lang.”

Ewan ko kung nagdilang anghel ba ako o demonyo dahil mula 8.50 ay 8 pesos na lang ang minimum fare sa jeep. Alam kong may mga natuwa, at siguro, mas marami ang medyo disappointed pa. Kung iisipin, mataas pa rin ang 8 pesos. Para sa mga bus daw, ay mula 12 pesos, ibabalik ito sa 11 pesos.

Asahan na natin ang ilang jeepney drivers na manlilito ng mga pasahero kung ano ba talaga ang tamang pamasahe lalo na kung ang pasahero ay bababa sa malayong lugar. Ganyan ang nararanasan ko kapag sumasakay ako ng pa-Cavite mula sa Baclaran o sa MIA road. Iba-iba ang presyo ng pamasahe.

Pero kahit papaano ay ipinagpapasalamat ko na din ang pagbaba ng pamasahe. Siyempre, blessings pa rin yun. Sana ay isunod na ang pagbaba ng presyo ng mga pangunahing bilihin. Alam ko marami tayong masaya dahil halos pumapalo uli sa 50 pesos ang halaga ng isang dolyar. Pero dapat din tayong mabahala na senyales yun na humihina uli ang ating ekonomiya.

Okay na sana eh kaya lang ang dami-dami nating napapanood ngayon sa telebisyon tungkol sa mga tiwaling opisyal. Nagpapakasarap sila sa pera ng taong bayan. Pera ng taong bayan ang kinukurakot nila. Taong bayan pa rin ang naghihirap dahil sa mga anumalyang ginagawa ng mga tiwaling opisyal. Sayang ang binabayad na tax kung ganun ang gagawin nila. Maawa naman sila.

Isa ang October To November sa mga pagpapalit ng buwan na ramdam na ramdam talaga natin.

October 31, excited ang karamihan sa aming opisina dahil may Halloween Party kami noong hapon. Pwedeng isama ang mga “janakis”, kaya kung meron talagang excited sa party na iyon, ay yung mga nanay na.

Click Here!

Cute ang mga bata sa kanilang mga costumes. Hehe. Nakakatuwa. Dinesignan din ng bawat department ang kanilang mga pwesto na pang halloween. Hehe. Hindi ko na tinapos ang party dahil nagyaya gumimik si kaibigang Justine nung Friday night.

Nagpunta kami sa Bagaberde. May show ang Zoo, Freestyle, at Side A. Napahanga ako ng Freestyle. Di na namin tinapos ang Side A kasi umaga na. Sayang.

Di na rin ako nakatulog ng matagal pagkauwi ng bahay. Pumunta kami sa sementeryo nung hapon. Medyo bumalik uli ang kalungkutan ko ng maalala ko ang lola ko na namatay noong nakaraang buwan. Parang di pa rin ako makapaniwala na wala na siya…

Kinabukasan naman ay nagtungo kami sa Tagaytay upang sumimba sa Pink Sisters. Pagkatapos ng misa, kami ay nagliwaliw muna. Kumain kami ng lunch sa Sonya’s Garden. Okay ang place at ang pagkain.

Click Here!

Una sa lahat, huling araw na ng Oktubre… Happy Halloween! Happy birthday naman sa mga kaibigan ko na sina Justine, na nagdiriwang ng kaarawan ngayon, at kay Carlo, na nagdiwang naman ng kaarawan kahapon.

Masaya ang mood sa opisina namin ngayon dahil may Halloween Party kami mamayang hapon. Wag ko na lang isipin na idineklarang half day ang ibang opisina ngayon. Kaya bilang paghahanda, ako ay dumaan sa SM Bacoor kagabi upang bumili ng mga props at candies.

Bago ako umuwi ay dumaan muna ako sa lahat ng record bars sa SM Bacoor upang hanapin ang unang album ni Jason Mraz na “Waiting For My Rocket To Come”. Wala akong makita talaga. Sabi ko kasi noon na kapag nagka-extra akong pera ay kukumpletuhin ko ang Jason Mraz collection ko. Sa record bar ng SM Bacoor na yata ang pinaka-kumpleto kaya doon na ako nagtanong kung meron ba sila nung unang album ni Jason Mraz.

Sales Lady: Sir, Jason Mraz? Yan po yung bago niya. (Sabay turo sa We Sing, We Dance, We Steal Things)
Rowell: Meron po kayo nung una niyang album?
Sales Lady: Kinuha ang MR. A-Z na CD. Ito po yung una niyang album.
Rowell: Yung nauna pa po dyan…
Sales Lady: Eto po ang una niyang album (tinuro ang MR. A-Z), tapos ito (tinuro ang live album), tapos eto (tinuro ang We Sing, We Dance, We Steal Things.)
Rowell: (Walang nasabi. Napailing na lang at umalis ng maayos.)
Sales Lady: … ayaw maniwala…

Naglalakad na ako paalis ng narinig ko ang sinabi niya. Mabuti at pagod na ako at wala ako sa mood na balikan siya. Pero kung sa sobrang inis ko ay binalikan ko siya? Heto ang sasabihin ko.

“Miss, hindi po talaga ako maniniwala. I may not be Jason Mraz’s greatest fan pero sinusundan ko ang career niya. Hahanap ako ng una niyang album. Babalikan kita, ipapakita ko sa yo. Tapos sabihin mo sa akin kung ano ang pinakauna niyang album. And oo nga po pala, mas nauna pa po yung live album kaysa sa MR. A-Z.”

Ang sa akin lang naman, wala namang kaso sa akin kung hindi niya alam kung ano ang first album ni Jason Mraz. Kaya lang bakit kailangan pa niya magkomento ng ganun??? Strike 3 na ang SM Bacoor sa akin…

Nabasa ko kamakailan sa isang blog, “never mess with a blogger” daw kasi gagawin ng isang blogger na outlet ng inis ang kanyang blog. Hindi ito paninira sa SM Bacoor. Talagang nangyari ang kwentong ito. Besides, wala naman akong mapapala kung sisiraan ko sila. Hindi ko naman nilalahat, kase may mababait din naman ang karamihan sa kanila.

Strike 1 | Strike 2

<Find out the question on mouse_over Ü>

Parang Visual Basic lng. Hehe. Ü

Nangangati na ako mag-leave dahil pakiramdam ko ay sobrang stress ako sa trabaho. Talagang nakakapagod angnakaraang halos dalawang buwan na puro overtime, at support bilang isa sa MIS department. Wala naman akong reklamo dahil trabaho ko talaga yun. Responsibilidad ko.

Bukod sa physical stress, ay may mental stress pa yata ako. Siyempre, mahirap din ang mag-isip ng mag-isip.

Sabi ko nga sa isa sa mga nakaraang kong blog entry, ay nagkaroon din ako ng pagkakataon na makilala ang iba ko pang mga kasama sa kumpanyang pinagtatrabahuhan ko na wala sa main office. Cool ang iba sa kanila. Ang iba ay tahimik lang. Pero ang iba ay nakakainis. Kaya nga sabi ko, talaga palang hindi natin kaya i-please ang lahat ng tao. Minsan, papakitaan mo na nga ng maganda, pero wala pa rin. Minsan naman ay “misunderstood” ka. Wala ka namang masamang intensyon pero sa huli ay ikaw pa rin ang mali o masama.

Nakakalungkot din na yung iba sa mga nakakasundo ko sa opisina ay unti-unti ng nagreresign. Di mo rin naman sila masisisi kung makakakita sila ng mas magandang oportunidad sa labas. Buhay nila yun. Alam na nila kung ano ang tama at mali. Masaya ako para sa kanila na nakakita ng mas magandang oportunidad. Bukod pa doon ay nahihirapan sila na pakisamahan ang ibang tao sa opisina. Well, di pa ako ganun katagal sa opisina na ito para manghusga pero pakiramdam ko nga ay ganoon.

Kaya heto nanaman ako. Sumasagi nanaman sa aking isipan ang paghahanap ng bagong trabaho. Actually di ko rin akalain na aabutin ako ng isang taon dito. Pero this time, sigurado ako na pag nagpaalam na ako na aalis, ay hindi na ako mapipigilan pa. Nothing against the company pero siyempre, I want to move on din naman…

Kanina ay may “lunch meeting” kami sa department namin. Ang karamihan sa department namin ay nasa kabilang building. 4 lang kami dito. 3 kaming sabay-sabay sumakay sa elevator pababa. Maya-maya ay may nagtanong sa isa sa aking mga kasama… “Totoo bang may kompetisyon na nagaganap sa inyo?”. Nagtaka ako. Pinabulaanan naman ito ng isa sa amin. Sabi niya, “Hindi, friends kami ng mga yan.”

Napaisip tuloy ako matapos ang insidenteng iyon. Meron nga ba talaga?

Kung tatanungin mo ang aking honest opinion, ang sagot ko ay wala. Hindi ko nararamdaman na may ganoon at hindi rin ako nakikipagkompetisyon sa kahit sino man sa kanila. Bakit? Ang dalawa sa amin ay matagal na sa kumpanyang ito, kaya wala akong karapatang makipagkompetensiya sa kanila. At pangalawa, iba-iba rin naman kami ng ginagawa. Walang rason para magkaroon ng kumpetisyon. It’s so immature pag meron pang ganun. Haha. Nakakatawa lang.

Pero siguro nagloloko lang din yung nagtanong sa amin nun kanina. Pero wala naman talagang kompetisyon na nagaganap.

Ilang araw ko ng pinag-iisipan kung anong blog entry ang ipopost ko matapos kong manahimik saglit sa blogging world. Sa totoo lang, marami na akong nais ipost noon pero hindi ko natatapos. Siguro dahil hindi ko alam kung paano tatapusin, o kung paano sisimulan muli ang aking “comeback” matapos ang halos 2 buwan na hell month sa trabaho.

Pero ngayon, dapat talaga maipost ko na ito dahil feeling ko ay wala talagang mangyayari kung hindi ko sisimulan. Haha.

I admit naman na mahilig talaga akong mag-blog. Pero dumadating talaga ang mga pagkakataon na parang wala kang maisip na ipopost, or simply tinatamad ka lang. Pwede rin namang dahil sangkatutak ang iyong pinagkakaabalahan kaya wala ka ng panahon sa blog. Seasonal lang kumbaga ang pagbablog.

Mahirap ang pinagdaanan ko sa trabaho ng nakaraang 2 buwan. Stress kung stress. Hehe. Pero ok lang naman. Hindi lang naman ito ang unang beses na ganoon. Pero siyempre, tao lang din naman ako, napapagod din. Hindi na din naman ako kasing lakas tulad dati. Pero happy ako at proud na nairaos ko kung anuman ang kailangan kong gawin sa trabaho.

Happy din ako na nagkaroon ako ng pagkakataon na makaalubiho ang iba pang mga kapwa ko empleyado sa opisina. Cool ang iba sa kanila, samantalang ang iba ay medyo may pagkamasungit. Kaya natutunan ko na talagang hindi natin mapiplease ang lahat ng tao. Isa yang universal truth. Hehe. Pero siyempre gusto ko din naman na maging okay ang loob nila sa akin. Pero pangarap lang yun. Anyway, ang mahalaga, may mga naging ka-vibes naman ako sa iba sa kanila.

Natutuwa din ako sa boss ko na nakasama ko sa mga paglalakbay sa iba’t ibang remote offices namin. Mabait siya sa akin at ipinagtatanggol niya kami kapag may negative feedback sa department namin. Maraming salamat sa kanya.

Salamat sa mga mababit na tao sa opisina namin. Dahil sa kanila, naiinspire pa akong pagbutihin ang trabaho ko.

Mag-iisang taon na din pala ako sa opisina namin. Nasanay na din ako dito. Pero siyempre, ayoko din namang isipin na kontento at masaya na ako dito. Gusto ko rin naman mag-grow as a person. Gusto ko pa ring magawa ang mga gusto kong gawin.

Teka, nawala na yata ako sa topic. Hehe. Basta, sana tuloy-tuloy na ang muli kong pagbabalik sa blogging world.

Nakatira ako ngayon sa isang lugar na tatlong oras yung layo sa tunay naming bahay. Dahil dyan, tuwing weekend lang ako talaga nakakauwi samen. Sa bus, sa tatlong oras din na byahe, andame nangyayare. Syempre.

Una, andame ko nagagawang ka-impolite-an sa mga kasakay ko. Sori po. Andun na mag-stare ako for too long, o kya naman nang-iignore ako nung mga ilang beses ko nang nakasakay. Ewan ko ba, bka naman kasi pag binate ko sila, ako naman yung nde nila pansinin. haha. Protective sa sarili. Selfish. Whatever. Haha.

Pangalawa, may tendency kasi ako na mag-imagine habang wala akong ginagawa. Lalo na pag may byahe. Hmm, tungkol lang naman sa buhay ko ea, so harmless naman. Haha. So sa tatlong oras na yun, kadami dami ko na na-imagine. Andami na sana nangyari sa buhay ko kung magkakatotoo man yung mga yun. Andami ko na sana napuntahan. haha.

Sa bus den, nagagawa ko magplano…ng buhay ko. Nga naman, alin pa ba pwede ko planuhin? Haha. Doon ko ina-outline yung mga gagawen ko ilang years mula dun sa moment na nakasakay ako sa bus at nagpaplano. Ang kaso, yung mga plano ko kahapon, plano ko din nung unang uwi at luwas ko. Xet. Anu yun? Hindi ba ako uusad for ilang months? Haha. Cge, sa sunday, babaguhin ko na ung mga plano ko.

Nasubukan ko na din maging paranoid at morbid at the same time habang byahe. Yun bang naisip ko na pwede na ko mamatay sa bus na yun, nung oras na yun. Ewan ko ba, mejo masyado lang ako sigurong naging kuntento sa buhay ko nun. Haha. Nagawa ko pang isipin kung panu. Haha. Hindi adviseable na sabihin pa. Madugo. Mapula. haha.

Minsan din, nagawa kong kumanta ng medyo malakas sa bus. Napatingin sila sa akin. Xet. Hiya ko lng ba. haha. Naka-ear phones ako nun eah. Ewan, feeling ko naman mahina lng talaga. Ganun naman pag gabi diba? Talagang malakas ang travel ng sound waves…physics…[nosebleed ako]. Pagpasensyahan, defensive lang. Muntik na nga akong mag”What?!” Haha. Yung demanding? Parang “What are you people staring at?!” Parang hindi ko ginagawa ah? haha.

Tsaka ngayon lng, nito lng ba, nung medyo linggo-linggo na ako umuuwi, naiinip na ako sa byahe. Dati, ang pinakagusto kong part ng gala ay yung byahe, yung time na nasa sasakyan ka lang. Ngayon, nababagot na aku sa tatlong oras. Siguro, part na din ng anticipation ko yun na makauwi naman. Ewan, pero as in, inip na inip na akong nakaupo lng ng tatlong oras. Swerte na kung may TV yung bus at may palabas na hindi corny…choosy ako eah..haha.

At yung huli, mdyo hindi lang halata, naging mas reflective ako on things. Ewan, cguro dala ng tatlong oras na wala akong kausap kundi sarili ko. Medyo hindi na ako impulsive. Nag-iisip na aku bago mag-act…medyo naging rational, calm, and all. Tama nga yung taong nagsuggest ng topic na tu. Haha. Sbe nya ren na lumalim sya mag-isip after ng lahat ng byahe nya. totoo nga. Ü…

…slamat kapatid. Ü

Kakaiba ang pakiramdam ko ngayong araw na ito sa opisina. Bukod sa absent ako kahapon, ay medyo hindi pa rin maganda ang pakiramdam ko dahil sa… (mahabang kwento).

Ang isang department dito sa opisina namin ay lilipat na sa main office namin. Kaya ibig sabihin, last day na nila dito ngayon. Iba na ang uupo sa pwesto nila sa mga susunod na araw. Patapos na rin ang kontrata ng kumpanyang ito sa system na ginagamit namin ngayon dito. Pagpatak ng Oktubre, ay bago na ang gagamitin namin. Ibig sabihin rin nun ay magiging sobrang busy ako sa mga susunod na araw. Pero sana hindi masyado.

Kaya feeling ko ngayon ay magsisimula ng isang bagong kabanata ang opisinang ito sa susunod na linggo.

Wala pa naman akong planong mangibang bakod pero aaminin ko na palagi siyang dumadapo sa aking isipan. Umigiting ang ideyang yon kanina ng ako ay maluha sa inis sa isa sa mga tao dito sa opisina.

Ganito ang kwento nun. Nasira ang printer nila sa department last week. Sumaklolo ako (sa kabila ng gabundok kong trabaho). Kailangang palitan ng “print head” ang printer nila. Irineport ko sa namamahala ng supplies. Siniguro ko naman na makakapagprint sila sa ibang printer.

Kanina, isang nakakainis na pangyayari ang naganap. At wala akong pakialam kung mababasa man niya ito. Tinanong niya ako kanina kung kamusta na ba raw yung printer nila. Sinabi ko (for the nth time) na hindi pa nabibili yung kailangang palitan dun sa printer.

Maya-maya ay narinig ko ang kanyang galit na boses… “Bakit pag ibang printer ang sira, sa amin niyo kinokonek? Pero pag sa amin, hindi niyo ginagawa? Did you get it? Ha? MIS?.” Hiyang hiya ako ng mga oras noon. Parang may luhang lalabas sa mata ko. Pinigilan lang ako ng kaibigan ko na magsalita. Pero muntik na talaga akong magsalita ng mga oras na yun.

Kilala mo ako. Tahimik lang ako, pero makikipag-away ako kahit sino ka pa.

Pero para ma-release ko ang gusto ko sanang sabihin, heto…

“Ma’am. For your information, I did everything I can for your printer. Ang problema kasi ay print head. Di ko na hawak yun. Kung piso lang sana yun, eh baka nagdonate na ako. Wag mo naman sabihin at ipagsigawan na wala kaming ginagawang aksyon. Halos araw-araw ako nandyan sa lugar niyo para masiguro lang na nakakapagprint lahat yang nasa department mo. Hindi lang ho yan ang ginagawa ko sa opisinang ito. Halos magkasakit na ako para lang makahabol sa deadline ko. Pero binibigyan ko pa rin kayo ng oras. Oo, alam ko kasama yan sa trabaho ko. Pero hindi naman yata tama na sabihin mo na wala kaming ginagawa. Sana mabasa mo itong balang araw.”

Maya-maya ay finollow up ko kung nakabili na ba ng printhead. Hindi raw inapprove dahil 5000+ pala yun. Masyado palang expensive. Pwede ng bumili ng bagong printer sa halagang iyon. Nakita ko yung babae na kausap yung responsible sa mga supplies namin. Ang bait niya. Pero kaninang umaga, parang ipinahiya niya ako sa harap ng maraming tao.

Tulad ng sabi ko sayo, kahit sino pa yan, kung alam kong may katwiran ako, eh lalaban ako. Wag na lang sana siya tumawag uli sa akin para humingi ng tulong. Okay na ako dun.

Noong isang araw habang ako ay naglalakad patungo sa aming opisina, ay may nakasabay akong lalaki na may dalang saklay… dahil hindi siya makakalakad kung wala iyon. Pormal ang kanyang bihis, kaya malamang siya ay papasok rin sa opisina kagaya ng karamihan ng naglalakad sa Ayala ng mga oras na iyon.

Kahit papaano ay nakaramdam ako ng awa para sa kanya, ngunit mas nangibabaw ang paghanga ko sa kanya. Sa kabila kasi ng kanyang kapansanan ay pinipilit pa rin niyang makipagsabayan sa mga taong nakakapaglakad ng maayos. Hindi niya yun ginawang dahilan upang tumigil ang kanyang mundo.

Isa rin itong paghanga sa mga kumpanyang binibigyan ng pagkakataon ang mga taong may kapansanan na makapagtrabaho.

Masasabi ko namang nakabawi ako sa tulog nitong nagdaan na weekend. Para nga akong sobrang kulang sa tulog dahil kahit matulog ako ng matulog, ay nakakadama pa rin ako ng antok.

Kagabi ay muli akong nakaranas ng katahimikan sa aking kwarto habang hindi nakasindi ang ilaw. Parang ang tagal na rin mula ng nakaranas ako ng ganoong pakiramdam. Ngunit hindi ko nagustuhan ang naramdaman ko. Tila ang dami-daming pumapasok sa isipan ko. Parang nakakabaliw…

Ilang buwan na rin siguro marahil na ako ay masyadong busy sa trabaho at kung anu-ano pang mga gawain. Yung bang nawalan ako ng panahon para magmuni-muni. Gustuhin ko mang umabsent kahit isang araw, ay hindi ko magawa ngayon dahil sa dami ng trabaho. Pero pinangako ko sa sarili ko na magaabsent ako pag natapos lahat ng kailangan kong gawin.

At ngayon, tila iba ang pakiramdam ko. Para akong magkakasakit. Actually medyo last week ko pa inaasahang makaramdam ng ganito matapos ako maulanan noong isang linggo.

Gusto ko muling mapag-isa kahit isang saglit upang makapag muni-muni tungkol sa mga bagay-bagay.

Masa… Masandal tulog. Una kong nalaman ang term na yan mula kay Bernadette Sembrano noong nasa GMA Channel 7 pa siya. Ganoong klaseng tao raw kasi siya… kagaya ko. Hehe…

Alam ko na naiinis palagi sa akin ang mga katext ko kapag gabi dahil most of the time ay bigla-bigla na lang akong hindi magrereply sa kanila. Ang dahilan? Naktulog ako. Kaya kapag humihiga ako sa kama kapag gabi, 90% sure na makakatulog na ako. Dala na rin siguro iyon ng kulang sa tulog, kapaguran, at kabusugan. Haha. Parang baboy.

Worst scenario kapag nakakatulog na din ako kahit sa sasakyan, matching hawak sa hawakan hanggang unti-unti akong bumitiw at bumagsak ang aking kamay sa kung saan man siya babagsak. Siyempre, dedma na lang ako. Kunwari babalik ako sa pagtulog pero sa totoo lang ay nahihiya ako.

Naalala ko ng nakakuha kami ng mga libreng tiket sa U23D sa IMAX Theater sa SM Mall Of Asia. Pinatos ko na kasi first time kong makakapasok sa IMAX noon. At sayang din naman kasi libre. Naniniwala akong music icon na ang bandang U2 pero di talaga ako fan ng kanilang banda. Kaya hayun, bandang kalagitnaan ng concert ay unti-unti akong napahimlay sa upuan at nakatulog. Paggising ko ay huling kanta na. Sabi nga ng mga kasama kong officemates, “Saan ka nakakita ng nakatulog sa concert?”. Haha.

Teka, bakit ko nga ba nakwento ito? Kasi kahapon ay may mga bisita kami mula sa Hong Kong. Di ko akalain na isasama ako sa meeting. Kung kailan may malaki akong tigyawat at kung kailan namumula ang isa kong mata, ay saka naman may VIP. Di ako makatingin sa kanila dahil mukha akong nakadroga.

Enjoy naman dahil libre ang aking lunch kahapon. Kumain kami sa Pizza Hut. At ang inyo pong abang lingkod ang napagdiskitahan nilang umubos ng mga tirang pagkain (parang aso. hehe. joke!). Masarap ang mga pasta. Pero mas masarap pa rin ang luto ng ate ko (sipsip!). Pati desserts ay natakam sila. Tumikim din ako though hindi talaga ako mahilig sa matatamis. At hayun, inantok nga ako nung hapon habang nasa meeting. Di ko alam ang gagawin ko para magising ako. Siyempre, kunwari nakikinig ako sa pinaguusapan pero sa totoo lang ay nasa kawalan na ang aking isipan. At matapos ang ilang minuto, di ko na kinaya. Nakatulog na pala ako. Nagising lang ako dahil tinapik ako ng aking supervisor. Nakakahiya na nakakatawa. Binigyan niya tuloy ako ng mango juice. Fortunately ay hindi na din bumalik ang antok ko.

Ngayong araw ay Holiday nanaman. Last week, ay dahil sa Ninoy Aquino day (na August 21 talaga), at ngayon dahil sa National Heroes Day o Araw Ng Mga Bayani.

Masaya para sa mga nagtatrabahong kagaya ko at sa mga estudyante kapag may mga “long weekend” na tulad ng ganito. Pero napansin ko lang na ito rin ang naging dahilan ng pagbaba ng awareness ng mga tao sa mga pagdiriwang kagaya ng Araw Ng Mga Bayani. Naging dahilan rin ito ng confusions para sa karamihan kung kailan nga ba ipinagdiriwang ang mga mahahalagang araw kagaya nito.

Oo nga at alam natin na Araw Ng Mga Bayani ngayon, pero tila hanggang doon na lang talaga. Nabibigyan ba natin ng sapat na respeto at pagpupugay ang mga bayaning nag-alay ng kanilang buhay para sa kalayaang tinatamasa natin ngayon?

Alam ko masaya dahil holiday, pero wag din naman sana nating kalimutan ang mga bayaning Pinoy. Nawa’y patuloy maging buhay ang kanilang mga ala-ala sa ating mga puso’t isipan.

Ang awiting “Live High” ni Jason Mraz ay isa sa mga unang kantang nagustuhan ko sa kanyang latest album na “We Sing, We Dance, We Steal Things”. Una kong napakinggan ang kantang ito sa EP na “We Sing”.

Live High. Live Mighty. Live Rightesously.

Yan ang sabi sa chorus ng kanta. Simple. Maikli. Pero may laman. Kaya gustong gusto ko ang kantang ito, bukod sa magandang melody ng awitin.

Mas naastigan pa ako sa kantang ito ng nakita ko sa YouTube ang isang video ni Jason Mraz na naglalakad habang kinakanta ito. I don’t think na this is the official music video of the song pero what’s great about it is si Jason Mraz mismo ang kumakanta.

This song inspires me as of the moment, kaya naman ginamit ko siya as a subtitle of my blog, pagkatapos kong mainspire sa kanta ni Mika na “My Interpretation.”

Mahaba-habang Inuman 'to!

Ilabas na ang mga beer at mahaba-habang kwentuhan ito! Haha. Dahil na rin sa matagal-tagal kong pagka-hiatus ay naipon na ang mga kwento ko.

Actually parang di ko na nga din ata maalala ang mga ikukwento ko. Anyway, sana maalala ko lahat.
Ayun, ang dahilan ng aking matagal na pagka-hiatus ay dahil aayusin ko sana ang blog ko pero super busy talaga ako kaya inabot na ako ng higit sa isang linggo.

Kamakailan ay nagkaroon kami ng “cocktail” sa opisina. Ang purpose talaga noon ay para siyang acquaintance party kasi ang dami ng new employees sa office. Wow, malapit-lapit na akong maikonsidera bilang isang “old employee”. Hehehe… At since medyo pormal-pormalan party siya, eh kami ay naatasang magbihis ng medyo kakaiba naman from the usual. Di ko naman masyadong kinarir actually. Hehe. At (sa kasamaang palad) ay ako ang itinanghal na “Male Star Of The Night”. Hehe. Nakakatuwa na medyo nakakhiya din.

May premyo kaming tig-500 pesos ni female star of the night, na hindi man lang umabot sa wallet ko dahil sa mga kantyaw ng aking mga office mates na magpakain. Pero okay lang yun. Enjoy naman.

May kakaunti akong mga larawan na naipost sa aking multiply account.

Hmmm… Ano pa ba ang kwento? Hay, kung kailan naman heto at nakaharap na ako sa computer eh tsaka ko naman nalimutan ang mga kwento ko. Hay. Anyway, nakakalungkot na balita ang lumabas nung isang araw tungkol kay master rapper, Francis M. Who would have thought na magkaka-leukemia siya. Pero siyempre, sana gumaling siya agad.

Sa trabaho naman ay medyo busy ako recently, at feeling ko super busy din sa mga susunod na araw. Huhu… Baka hindi muna ako masyadong makapag-gym kung ganun nga ang mangyayari.

Gosh! Ano ba ito! Nalimutan ko ang mga ikukwento ko!!! Haha. Anyway, gusto ko lang namang maka-catch up sa mga kwentong di ko naipost dito. Nawa’y maalala ko ang lahat sa mga susunod na araw.

O siya siya, maginuman na lang tayo!

Hello people! Matagal-tagal na rin yata mula nung huli akong nagpost dito sa aking blog. Ito ay dahil sa inaayos ko muli ang blog ko para naman magmukhang bago. Hehehe. Maraming bagay din akong gustong idagdag sa blog ko. Pero kailangan ko ng konting panahon para maayos ang lahat.

Konting panahon na lamang po at ang blog ko ay babalik na sa normal.

Maraming salamat po sa pag-unawa.

Curious talaga ako sa SONA ni PGMA ngayong taon, dahil na rin sa matinding krisis na pinagdadaanan ng ating bansa ngayon.

Alam ko na maraming natuwa sa balitang 50 cents na lang ang bayad sa SMS ngayon. Nawa’y mapatupad nga. Pero mahirap pa rin magpakasaya dahil talagang ramdam na ramdam natin ang krisis ngayon.

Heto ang transcript ng SONA ni PGMA.