How to say Merry Christmas in different languages. Send these to your friends around the world.

Afrikaans: Gesëende Kersfees

Afrikander: Een Plesierige Kerfees

African/ Eritrean/ Tigrinja: Rehus-Beal-Ledeats

Albanian:Gezur Krislinjden

Arabic: Idah Saidan Wa Sanah Jadidah

Argentine: Feliz Navidad

Armenian: Shenoraavor Nor Dari yev Pari Gaghand

Azeri: Tezze Iliniz Yahsi Olsun

Bahasa Malaysia: Selamat Hari Natal

Basque: Zorionak eta Urte Berri On!

Bengali: Shuvo Naba Barsha

Bohemian: Vesele Vanoce

Brazilian: Boas Festas e Feliz Ano Novo

Breton: Nedeleg laouen na bloavezh mat

Bulgarian: Tchestita Koleda; Tchestito Rojdestvo Hristovo

Catalan: Bon Nadal i un Bon Any Nou!

Chile: Feliz Navidad

Chinese: (Cantonese) Gun Tso Sun Tan’Gung Haw Sun

Chinese: (Mandarin) Kung His Hsin Nien bing Chu Shen Tan

Choctaw: Yukpa, Nitak Hollo Chito

Columbia: Feliz Navidad y Próspero Año Nuevo

Cornish: Nadelik looan na looan blethen noweth

Corsian: Pace e salute

Crazanian: Rot Yikji Dol La Roo

Cree: Mitho Makosi Kesikansi

Croatian: Sretan Bozic

Czech: Prejeme Vam Vesele Vanoce a stastny Novy Rok

Danish: Glædelig Jul

Duri: Christmas-e- Shoma Mobarak

Dutch: Vrolijk Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar!
or Zalig Kerstfeest

English: Merry Christmas

Eskimo: (inupik) Jutdlime pivdluarit ukiortame pivdluaritlo!

Esperanto: Gajan Kristnaskon

Estonian: Ruumsaid juulup|hi

Faeroese: Gledhilig jol og eydnurikt nyggjar!

Farsi: Cristmas-e-shoma mobarak bashad

Finnish: Hyvaa joulua

Flemish: Zalig Kerstfeest en Gelukkig nieuw jaar

French: Joyeux Noel

Frisian: Noflike Krystdagen en in protte Lok en Seine yn it Nije Jier!

Galician: Bo Nada

Gaelic: Nollaig chridheil agus Bliadhna mhath ùr!

German: Froehliche Weihnachten

Greek: Kala Christouyenna!

Hausa: Barka da Kirsimatikuma Barka da Sabuwar Shekara!

Hawaiian: Mele Kalikimaka

Hebrew: Mo’adim Lesimkha. Chena tova

Hindi: Shub Naya Baras

Hausa: Barka da Kirsimatikuma Barka da Sabuwar Shekara!

Hawaian: Mele Kalikimaka ame Hauoli Makahiki Hou!

Hungarian: Kellemes Karacsonyi unnepeket

Icelandic: Gledileg Jol

Indonesian: Selamat Hari Natal

Iraqi: Idah Saidan Wa Sanah Jadidah

Irish: Nollaig Shona Dhuit, or Nodlaig mhaith chugnat

Iroquois: Ojenyunyat Sungwiyadeson honungradon nagwutut. Ojenyunyat osrasay.

Italian: Buone Feste Natalizie

Japanese: Shinnen omedeto. Kurisumasu Omedeto

Jiberish: Mithag Crithagsigathmithags

Korean: Sung Tan Chuk Ha

Latin: Natale hilare et Annum Faustum!

Latvian: Prieci’gus Ziemsve’tkus un Laimi’gu Jauno Gadu!

Lausitzian:Wjesole hody a strowe nowe leto

Lettish: Priecigus Ziemassvetkus

Lithuanian: Linksmu Kaledu

Low Saxon: Heughliche Winachten un ‘n moi Nijaar

Macedonian: Sreken Bozhik

Maltese: LL Milied Lt-tajjeb

Manx: Nollick ghennal as blein vie noa

Maori: Meri Kirihimete

Marathi: Shub Naya Varsh

Navajo: Merry Keshmish

Norwegian: God Jul, or Gledelig Jul

Occitan: Pulit nadal e bona annado

Papiamento: Bon Pasco

Papua New Guinea: Bikpela hamamas blong dispela Krismas na Nupela yia i go long yu

Pennsylvania German: En frehlicher Grischtdaag un en hallich Nei Yaahr!

Peru: Feliz Navidad y un Venturoso Año Nuevo

Philipines: Maligayan Pasko!

Polish: Wesolych Swiat Bozego Narodzenia or Boze Narodzenie

Portuguese:Feliz Natal

Pushto: Christmas Aao Ne-way Kaal Mo Mobarak Sha

Rapa-Nui (Easter Island): Mata-Ki-Te-Rangi. Te-Pito-O-Te-Henua

Rhetian: Bellas festas da nadal e bun onn

Romanche: (sursilvan dialect): Legreivlas fiastas da Nadal e bien niev onn!

Rumanian: Sarbatori vesele

Russian: Pozdrevlyayu s prazdnikom Rozhdestva is Novim Godom

Sami: Buorrit Juovllat

Samoan: La Maunia Le Kilisimasi Ma Le Tausaga Fou

Sardinian: Bonu nadale e prosperu annu nou

Serbian: Hristos se rodi

Slovakian: Sretan Bozic or Vesele vianoce

Sami: Buorrit Juovllat

Samoan: La Maunia Le Kilisimasi Ma Le Tausaga Fou

Scots Gaelic: Nollaig chridheil huibh

Serb-Croatian: Sretam Bozic. Vesela Nova Godina

Serbian: Hristos se rodi. Singhalese: Subha nath thalak Vewa. Subha Aluth Awrudhak Vewa

Slovak: Vesele Vianoce. A stastlivy Novy Rok

Slovene: Vesele Bozicne. Screcno Novo Leto

Spanish: Feliz Navidad

Swedish: God Jul and (Och) Ett Gott Nytt År

Tagalog: Maligayamg Pasko!

Tami: Nathar Puthu Varuda Valthukkal

Trukeese: (Micronesian) Neekiriisimas annim oo iyer seefe feyiyeech!

Thai: Sawadee Pee Mai

Turkish: Noeliniz Ve Yeni Yiliniz Kutlu Olsun

Ukrainian: Srozhdestvom Kristovym

Urdu: Naya Saal Mubarak Ho

Vietnamese: Chung Mung Giang Sinh

Welsh: Nadolig Llawen

Yugoslavian: Cestitamo Bozic

Yoruba: E ku odun, e ku iye’dun!

Mga SMS, text messages, jokes, at greetings sa Pasko.

Lechon man ay
nais kong ipadala.
At may hamon
pang kasama,
pero diet mo
ay aking inaalala.
Kaya text nlang..
Zero cholesterol pa!
Maligayang Pasko!

Mga panalong quotes ni Bob Ong.

“iba ang walang ginagawa sa gumagawa ng wala”

“mas mabuting mabigo sa paggawa ng isang bagay kesa magtagumpay sa paggawa ng wala”

“Pare, isa kang totoong tao at walang halong kasinungalingan.
In English, FACT you, pare. Totoo ka. In English, FACT you!”

“Mas mabuting mabigo sa paggawa ng isang bagay kesa magtagumpay sa paggawa ng wala.”

“Ayokong nasasanay sa mga bagay na pwede namang wala sa buhay ko.”

“Hinahanap mo nga ba ako o ang kawalan ko?”

“Nalaman kong habang lumalaki ka, maraming beses kang madadapa. Bumangon ka man ulit o hindi, magpapatuloy ang buhay, iikot ang mundo, at mauubos ang oras.”

“Sabi nila, sa kahit ano raw problema, isang tao lang ang makakatulong sa’yo – ang sarili mo. Tama sila. Isinuplong ako ng sarili ko. Kaya siguro namigay ng konsyensya ang Diyos, alam niyang hindi sa lahat ng oras e gumagana ang utak ng tao.”

“Mangarap ka at abutin mo. Wag mong sisihin ang sira mong pamilya, palpak mong syota, pilay mong tuta, o mga lumilipad na ipis. Kung may pagkukulang sa’yo mga magulang mo, pwde kang manisi at maging rebelde. Tumigil ka sa pag-aaral, mag-asawa ka, mag-drugs ka, magpakulay ka ng buhok sa kili-kili. Sa banding huli, ikaw din ang biktima. Rebeldeng walang napatunayan at bait sa sarili.”

Saturday at Illuxcon began at the crack of noon. You know us artist types and early mornings! I started the day off by watching a painting demo by Donato Giancola on Portrait Painting in Oil. There is nothing like watching a master at work. I was so impressed by his demo that I plan to purchase his video on oil painting.

After the demo I started wandering the show room floor talking with as many different artists and art directors as I could. I really appreciate everyone that took the time to talk with me and I have a few highlights to share.

I’ll start with Stephan Hickman, who was the featured artist at Dragon Con back in 2008. He’s the reason I went to the first Illuxcon and one of the first people to ever review my portfolio. When my wife and I talked with Stephen back at Dragon Con it came out that Stephen had spent some time in his youth in the Philippines. For those who don’t know my wife is Filipino and she and Stephen really hit it off. At Illuxcon last year my wife brought a book on Tagalog (Filipino dialect) to give to Stephen, but he had to cancel at the last second. This year my wife sent me with the book and I was able to deliver it for her and thank Stephen in person for inviting me to the first Illuxcon.

I made sure to talk with Donato Giancola. After all the great seminars I had been to where he was speaking I wanted to get his thoughts on my portfolio. After flipping through he keyed in on the Harlequin Dancer (this would come to be the norm). He commented that it was my strongest work, and that I was very close. He said that where it fell short was in the Secondary Narrative. Now this was not a term I had heard before so I asked him to explain what he meant by Secondary Narrative. Here is what he explained:

“To take the piece to the next level you need to really push the concept of what will happen next in the story. Think about where the character is going, what the character is doing, and what will happen immediately after the scene shown in the image.

In your Harlequin piece you immediately ask why is she pointing? Is she leading an army or a small band of heroes? Why is she on that rock, yes it looks cool, but there is nothing in the piece to explain the background story. The Primary Narrative is cool dancer heroine, with a detailed costume, in a dynamic pose. The Secondary Narrative fills in the details.”

At this point I had never had anyone explain this concept so clearly and concisely. Donato just laid it all out in the open in a way that seemed so simple. In that moment he changed the way I think about art and composing an image. Needless to say I was floored!

Steve Ellis and Sam Flegal

One of my biggest art influences right now is Steve Ellis, and I was very excited to learn that he had arrived late to the show. I’d been keeping an eye on his booth waiting patiently until he was all set up, at which point I rushed over (what can I say I’m an art fan boy). I met Steve last year at Illuxcon where I really enjoyed his demo on composing an action scene (read more here). Over the last year I’ve been sending Steve updates as I ad new pieces to my website. My most recent work has only just been added to my website, and I haven’t sent out an update yet, so I asked Steve to review my portfolio. He keyed in on the Harlequin piece like most, but he also noted the Manananggal (Filipino Vampire). He encouraged me to do more Filipino monsters, which I plan to do, and also encouraged me to let my style come out more in my work. He stated that, “If you asked most fantasy artists to draw a dragon they would all look more or less the same, but if he asked me to draw one he had a feeling it would turn out to be a gross worm thing with drool and blood pouring out of its mouth.” He then explained that being different in the art field is not a bad thing and that I should focus on cultivating that rather than hiding it. He then challenged me to do a piece the quality of the Harlequin Dancer in traditional media rather than digital.

I then proceeded to buy all sorts of goodies from Steve. His new comic trade paperback, High Moon, was out. So I picked that up. I also got his new art book Scream: Draw Classic Vampires, Werewolves, Zombies, Monsters, and More. What enticed me about Scream was that Steve explained both his traditional art process and digital art process, showing how both media help the other. I plan on doing a review of the book soon, so keep an eye peeled. In addition I purchased two prints. Now what’s cool about Steve is that he does little drawings on the inside cover whenever he sells a book. He drew a werewolf on the inside of my copy of High Moon, but what was really special to me was that he did a Zombie Portrait of yours truly on the inside of my copy of Scream. HOW FREAKIN’ COOL!!!

Zombie Portrait of Sam Flegal by Steve Ellis

At this point I had a LOT to chew on so I took a break and tried to write down as much as I could in my notebook. Let’s us take another break too…

Join me soon for Illuxcon Saturday Part 2!

The glory of young men is their strength: and the beauty of old men is the grey head.

Proverbs 20:29 King James Version, The Bible

sabi nila mali daw magmahal ng sobra,
mali din daw ang kulang.
kailangan daw ung tama lang.
pano nga ba magmahal ng tama?
kung ang alam kong tama ay higit pa
sa sobra?

kadalasan sinasabi natin sa mhal natin
masaya ako kung san ka masaya pero pag nawala na
masaya ka ba talaga?
minsan sadyang mahirap tanggapin na kung san sya
masaya dun ka nasasaktan

kadalasan sinasabi natin sa mhal natin
masaya ako kung san ka masaya pero pag nawala na
masaya ka ba talaga?
minsan sadyang mahirap tanggapin na kung san sya
masaya dun ka nasasaktan

Isang araw..

naglayas ako..
naligaw..
nasaktan..
umibig..
at nabigo..

iniwan at
walang dumamay..

nadapa
pero
muling
bumangon
at lumaban..

Galing noh?

isang araw lang
lahat ng yon!

As a matter of principle, I refuse to watch New Moon. I value my IQ points too much.

I do, however, think it fair that anyone who hasn’t seen it yet deserves a Cliff’s Notes version, if only to aid in the decision on whether or not to succumb to the gay-ness of watching half-naked men in Calvin Klein boxer briefs and Rock & Republic jeans prance around and emote like it’s 2005.

For the Filipinos out there, this one is for you.

New Moon
Ayon kay Karlo Magpayo

Isang syang storya ng isang bading na vampira (Eddie), makapal ang make-up at pula ang lipstick. May gusto daw sa isang probisyana na nagngangalang Belya.

Ngunit, yung pamilya ng bading umalis ng bayan dahil epiktib ang thermage ni Belo at pinagkakaguluhan ng mga tao. Dahil sa kanilang pag-alis, nabuang si Belya at wala na syang ka-chizmax at taga-makeup sa kanya.

Makalipas ng panahon, si Belya, nagiinit at naghanap ng jologs na mahilig mag maong at nakahubad (tambay sa kalye kasama tropa nya). Nakita niya si Jackjack – mekaniko ng baryo.

Naging magkaibigan si Belya at ang mekaniko at nag-ibigan. Di nagtagal nakisama si Belya sa barkading ni Jackjack na puro nakuhubad at mahilig magsisipagtakbuhan.

Dahil tigang si Belya, nainlab siya sa tambay ngunit mainitin ang ulo at amoy-aso. Dahil kulang sa Rexona at stressed parati sa kakatalon sa bangin, naghiwalay rin sila.

Si Bading, bumalik na mas makinis at nangingintab ang balat (bongga!). Inggit na inggit yung mekanikong jologs at nagselos. Si Belya naman type magpa-Gluta at duon namahagi ang kanilang pagsasama muli.

I will say this much, however; by default, I’m on Team Jacob all the way. But that’s only because I refuse to follow a borderline gay vampire in Sephora body glitter and Wayfarers.

Kapag nagkakasama kaming magkaka-barkada, kagaya ng lahat ng mga tumatanda, hindi maiiwasang mapag-usapan palagi ang trabaho. At kadalasan, kapag usapang karera ang usapan, ang madalas na sukat nito ay ang laki ng sahod at iba pang benepisyong nakukuha.

Naunang nagtrabaho ang mga kaibigan ko dahil masyado kong minahal ang kolehiyo. Isandaang taon din bago ako naka-tapos (ibang storya yun). Natural, mas maaga silang umasenso. Marami sa kanila (kasama na rin ang mga ka-batch ko nung hayskul) ang mataas na ang posisyon at limpak-limpak na rin ang ibinubulsa bawat buwan. At kung gagawing batayan ng tagumpay ang sweldo gaya ng sabi ko, kumpara sa kanila, anak ng kalungkutan, isa akong malaking “singko” sa pagiging bagsak.

Pero ganon nga ba? Kung tutuusin, ang karerang napili ng marami sa aking mga kasabayan e nasa larangan ng komputer at IT – ang bagay na isinuka, iniwan at pilit iniwasan nung kolehiyo ko. Kung di ako nagkakamali, ako lang yata ang matapang (o tanga) na nangahas tahakin ang daan ng mga artista (yung tunay na artist, di yung showbiz). Ako lang yata ang nangahas na piliing magpaka-dalubhasa sa paghahabi ng letra upang makabuo ng mga sagad sa labong salita, kaysa mag-ayos mga numero para patakbuhin ang isang kompyuter.

Sa mga pagkakataong gaya ng pagtitipon na iyon, di ko talaga maisip ang sarili ko na nakakulong sa isang kwarto at nagpapaka-alipin sa mga papel at mga boss na mapapel. Di ko rin maisip ang sarili ko na nagmamando o minamanduhan ng isang bossing. Maliban siguro sa mga trabahong pangarap ko kagaya ng pagiging isang creative sa advertising agency o animation studio, di ko talaga lubos maisip na ipinuputa ang sarili o kumakain ng tao sa mundo ng mga gahamang korporasyon.

Ako ang taong di mapakali sa isang lugar. Madali akong magsawa sa rutina. Nabuburyong ako kapag isang bagay lang ang nakikita ko. Di ko kayang tumagal ng ilang buwan na walang “exciting” na bago ang nangyayari. Gusto ko ng palaging gumagalaw o naglalakbay.

Ang tipo kong trabaho, na tingin ko ay nababagay sa akin, ay yung mga malikhaing trabaho. Mga aktibidad na magpapatakbo sa gulong ng utak ko para gumawa ng mga malikhaing bagay. Mga gawaing gagamitin ang imahinasyon ko. Kagaya ng pagsusulat o pag-iisip ng mga bagay na masaya o exciting o kaaya-aya.

Basta hindi trabahong teknikal o opisina.

Bahagi rin ng personalidad ko ang, sabihin na nating “free-spirited”. Ayaw ko ng natatali sa isang lugar o tiyak na gawain o kahit isang tao. Di ko lubos maisip ang sarili ko na nagbibigay komitment sa isang kompanya hindi dahil sa ‘di ko kaya maging loyal, kundi dahil marami akong nais na gawin at subukan.

Sa madaling salita, di talaga ako “yayaman”, o kikita ng mga hanggang anim na numero kagaya ng mga nasa tuktok ng corporate ladder. Maliban na lang kung tuksuhin ng tadhana at itapon ako dito sa mundong ayaw ko, hangga’t maari talaga ay dun ako trabahong malikhain at gusto ko kahit di ganoon kalakihan ang sahod. Sakto lang, ika nga.

Kaya kahit minsan ay naiinggit ako sa mga taong malaki na ang kinikita gaya ng mga kaibigan ko, sinasabi ko na lang sa sarili ko na naiiba ako sa kanila. Iba ang hilig ko, iba ang personalidad ko.

Usaping “stable” vs. “fleeting”. Siguro sinasabi ko lang ito dahil wala pa akong pamilyang pinapakain. Wala rin akong mabigat na responsibilidad na mangangailangan ng permanenteng kabuhayan. Pero hanggang di pa ako dumarating sa puntong kakainin ko ang mga salitang ito pati ang pride ko, asahang palukso-lukso ako ng trabaho dahil para sa akin ay mas masaya yun at exciting at doon ako nabibilang.

Panic ba o reyalisasyon?  Di alam ng lola kung ano ang nadama pagharap sa salamin at lumantad ang mga puting buhok.  Bigla napatanong ng bakit.  At parang komersyal ng safeguard soap, nagsisagot ang pagkarami-raming kunsensya (teka, dalawa lang dapat sila di ba? hmm…. ).  At eto ang mga comments ng mga nagsipagsalita …

1)  MATANDA KA NA LOLA SUFING

Ngeh, obvious ba?  Sa dami ng sumasakit na parte ng katawan ko, di ko na kailangan pang makita ang mga puting buhok para maalala ko yan, sigh.  Kaya nga lola na ako di ba?  hayyy…

2)  DI KA NA HEALTHY LOLA SUFING

Yeah, yeah, tell me about it.  Unang taon ko pa lang dito sa Amerika e napro-project ko na ang aking health deterioration.  Bakit?  

(a) Walang exercise dito, ke sadya o di sinasadya (well, i mean the exercise i want, hehe).  Una, walang naglalakad dito, er, meron din – sa malls, hehe.  So compared sa paglalakad ko sa Baguio noon, walang ganun dito dahil super sasakyan-addict mga tao dito.  Biruin mo, tipong four blocks away lang ang grocery store sa amin, ayaw pang lakarin.  Bakit ulit?  Either dyahi (baka akalain ala kang car, urgh) or tamad (kaya kami puro overweight dito) or kse kultura (ayaw mong pinagtitinginan ka kse madalang nga ang naglalakad sa kalye, di uso) or kse takot (daming krimen dito noh!  at isa sa mga paborito ang abduction cases) yay, kakatakot!  Pangalawa, yun nga, ayoko ng exercises nila.  Bakit ulit?  E gym-style kse as in puro treadmill, cyclical, and weights, ngeh!  Tapos ala silang taebo, at ang taekwondo ay pambata lang, walang pang-isip batang tulad ko, sigh.  At eto pa – willing na nga akong i-admit na damatan na’ko at ok na lang din ang tai-chi, kaso kahit tai-chi, ala pa din!  Anak ng tinapa!    At pangatlo, missed ko na ang di sinasadyang ehersisyo tulad ng paglalakad sa Baguio mula Abanao hanggang SM.  Dito ko lang na-realize healthy-living pala ako sa Baguio noon kahit polluted na ang hangin .  Imagine mo ang benefits ng paglalakad mo papunta sa SM pag may bibilhin ka dun o kung may ka-date ka:  1) tipid sa pamasahe o gasolina 2)  enjoy kang maglakad dahil along the way, madaming small shops or small chats (meron at meron ka kasing makakasalubong na kakilala sa session road, hehe), and 3) nag-e-exercise ka ng mo namamalayan, so no effort na, free pa!  O di ba?!

(b)  Puro packaged food! 

Mas gusto ko sa aking 3rd world country, da Philippines.  Kahit sabihihin mong wa-class and behind sa teknolohiya at anupamang modern ways of living, mas fresh naman ang pagkain.  Dito sa Tate, ang karne at isda puro naka-package!  Malay mo pa kelan kinatay yun.  Or mukhang fresh nga pero sabi nila ininjectionan lang ang mga yun ng pampakulay upang magmukhang sariwa (hehe, akala mo Pinoy lang ang marunong mameke ha).  Sa Pinas, kaninang umaga lang pinarte ang manok o kinatay ang baboy.  At ang mga isda, buhay at tumatalon-talon pa.  Ang gulay dito, ok lang naman pero kung hindi limitado sa klase, mapapanganga ka naman sa presyo, lalo kung organic-achuchuchu!  So yan, di na alam kung anu-anong klase ng preservatives ang nasa katawan ko ngayon, sigh.

3)  GAWA NA NAMAN BA NG AMERIKA YAN?

Tubig kaya?

Sobrang lupit kse ng tubig nila dito kaya nga super-uso ang moisturizers dahil matutuyo balat mo pag hindi ka gumamit nyan.  Pero potable naman daw ang tap water (kahit declared ang arsenic contents, yay!).

Shampoo kaya? 

Palibhasa pang pekeng-kulay ang mga ka-shampoo-han dine.  Nandyang ngayon ang buhok e blonde, bukas brunette, sa susunod na bukas e red, sa sususnod na linggo pink, sa susunod na buwan e orange, then next e multi-colored na.  Hmm, baka nga yung shampoo, kaya namumuti ang buhok ko … baka napagkamalang ala-storm of X-men ang kulay ng buhok ko kaya may-i-turn-whitish na sya, yikes!

Oh well, tama na nga at baka sa kaiisip o kaka-analisa e lalong mamuti lahat ng aking kabuhukan.  Tingin ko naman nakikiayon lang siguro ang aking buhok sa aking kinalalagayan – namumuti palibhasa’y nasa daigdig ng mga puti, ahahahah!

Ayan, nahawa na din ako sa kanilang kakornihan. Istapet. :)

Actually they put a subtitle on 2NE1’s MV of “I Don’t Care” and those who know Filipino would be happy reading this one. When I first saw it at facebook I almost shout “Put*** **” but of course my mouth only know the first syllables. But this is such a fun vid to watch. Just want to share this.

credit to: annethounnette@YT

Galing daw ito sa TV5, LokoMoko High.

Habang naghihintay sa elevator kanina
bigla kong naisip:
sana bumukas yung elevator
na walang laman kundi ikaw.

Tapos
alam mo na yun.

Hindi naman malayong mangyari, diba?
May mga araw rin kasing narito ka lang rin

4 But he answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.

Matthew 4 King James Version

My most embarrassing moment…

Haaay..hindi ko alam kung pinahiya ba ako o talagang malas ako ngayong araw na ito..biruin mo naman pag pasok sa skul ay ang ayos ayos ng momentum ko at relax na relax ako pero ayun, may mangyayari pa lang hindi maganda..bakit kaya ganoon? Sa tuwing nawawala na ang iyong mga pinoproblema lalo pang lumalapit ang kamalasan..haaay..malapit na rin ang graduation pero kung anu-ano pa ang mga hindi inaasahang mga panyayari..

Ayoko ng ganito!!!

Ganito ang nangyari sa isang flag ceremony na hindi ko malilimutan kahit na umalis ako sa paaralang iyon.. Sa natural na paraan, ang flag ceremony na iyon ay nagpatuloy..smooth na smooth ang daloy nito ..ang una ay nagdasal, sumunod ang pag-awit ng lupang hinirang, tapos nagpanatang makabayan, tapos kinanta ang tatlong kanta kasama ang school hymn namin..noong araw na iyon, tapos ay ang tinaguriang “food for thought for today”.. Haaay.. Dito ako nadali.. Ayos talaga.. Umakyat sa stage ang kapita-pitagang “administrative officer” ng aming school..ang aming school kasi ay isa sa tatlong school na kasama sa system ng mga iyon, ng mga board of trustees at kung sinu-sino pang mga bigating tao..bale, tatlong school na magkakapatid: galing ng taytay, angono at antipolo city..sa rizal iyon..nakakatuwa nung nagkaroon pa ko ng mas maraming kaibigan galing sa taytay at antipolo.. Anyways, balik sa pinaguusapan..

Ganito iyon, matapos sabihin ang “food for thought for today”…..ito muna iyong food for thought:

“speaking is golden, silence is divine…”

………at ang nangyari nga ay pagkapaliwanag ng guro naming nito ay siya naman ang humawak ng microphone..at as usual, nagpaliwanag tungkol sa kung anu-anong bagay gaya ng discipline at mga paalala sa mga gaganapin sa school.. Matapos niyang gawin iyon……

TINAWAG BA NAMAN NIYA KO?!

Siyempre, kailangang magresponse in a positive way..di ko alam kung bakit niya ko tinawag at pagakyat ko, ayun, pinapaliwanag niya ang “food for thought for today” na iyon.. GRABE..ito ang nasabi ko:

“uhm, the food for thought for today , as ma’am combate said a while ago is…speaking is golden , silence is divine..uhm, it just means that..uhm..(tigil ng medyo matagal, nakatunganga..) uhm, ok, no, ok..game..all I can say is when you kept in silence, it does not mean that you give respect..uhm, because, silence is equal to listening..and uhm, hmmm..silence is a virtue..”

Shocks..

kainis, mala janina san Miguel lang ang nangyari sakin..may karapatan din naman ang contestant na iyon anyways..haaay..

Napahiya ako ha..

sa mga tingin ng mga estudyante, napahiya ako..sa mga tingin ng teachers, napahiya talaga ako..sinabi ko nga sa teacher ko at sa isa kong classmate na gusto kong lapitan ang admin officer at sabihing napahiya ako sa ginawa niya sa akin kanina..gusto ko mang iparamdam ang galit at inis sa kanya, pinigilan na lang ako ng aking classmate at napag-isip-isip ko din..maa mabuti ng tumahimik..base nga sa food for thought diba?

Inaamin ko, hindi nga ko masyadong train o marunong sa pagsasalita ng ingles..haaay..pero tinry ko..naisipan kong magsalita ng tagalong para maexpress ko ang sarili ko ngunit mas pinili ko na lang na pilitin..nandoon na rin eh..ewan ko..in short,

NAPAHIYA TALAGA AKO!?

At ngayon, ito lang ang masasabi ko..

Bakit kaya sa tuwing mawawala na lamang ang mga problema ko, kumaunti at humina, palagi na lamang may dumadating na hindi inaasahang panyayari..haaay..at para bang bawat sitwasyon na nakikita ko ang sarili ko, mas lalo akong pinahihirapan ng mga pangyayari..hindi ko maintindihan kung ano batalaga ang buhay na ito..ginagawa ko naman ang lahat pero, bakit andaming nakakainis na pangyayari? Hindi ba pwedeng break muna sa ganyan dahil gusto ko na makaramdam ng tuwa, pagkasigla at kagaanan ng loob? Pero instead na iyon ang nakukuha ko ngayon ay ang kapalit pa’y sama ng loob, pagkahiya, kabiguan, pagkakamali at kung anu-ano pang negatibong bagay sa mundo na tila pasan ko na sa mga oras na ito..sinulat ko ito para lamang maglabas ng sama ng loob..

Haaay..

pagakasulat ko ng mga katagang ito, tumigil ako sandali at maraming pumasok, nagpaikot-ikot sa aking isipan..

Ang buhay, minsan hindi mo malalaman kung ano ang gagawin sa iyo, minsan,papasiyahin ka, tapos bigla ka lamang bibiguin, pahihiyain, o paiinisin..unexpected talaga..walang makapagsasabi kahit kalian kung kalian ka magiging sigurado sa mga pangyayaring nangyayari sa buhay mo..bahala na..iyan lagi ang sinasabi natin..siguro, kaya paulit-ulit tayong lumalagapak sa putik dahil hindi natin tinitingnan an gating dinadaanan..hindi natin iniingatan an gating mga paa..oo, minsan, pag ating pinagbuti ang pagpoprotekta sa ating mga paa, hindi naman natin nakikita an gating dinadaanan..balansehin lang natin..kung laging mali at bigo, pabayaan lang natin, matutong tawanan ang pagkakamali minsan sa isang pagkakataon..mapaglaro ang buhay..napakaadik nito pero kaya natin itong lampas an basta may makuha tayong lakas sa lahat ng mga bagay na dumadating, masama man o mabuti ang epekto sa ating katauhan, sa ating isipan..

“Expect the unexpected..”

I’ve been on somewhat of a hiatus from writing lately since starting medical school, but the topics of death and dying have been coming up in classes. November is also the month in the Catholic tradition when we remember the souls of the dearly departed so I’ve been reminded about some stories.   

When news of my grandfather’s passing reached the state-side clan, it clearly upset my father. This was such a long time when I was a kid but I vividly remember my dad’s frustrated face as he received details from relatives over a long distance call. Lolo probably died from heat exhaustion while sleeping on the couch during the sweaty Manila night. My father, a man who taught both me the value of frugality and enjoying life, was clearly upset that his father was too stubborn and cheap to buy an aircon (that’s AC or air-conditioner in American English). That fact only strengthened my dad’s lessons about not putting a value on health.  

Several days later, my tito (my dad’s brother) faxed us a copy of Lolo’s death certificate, which read, “Cause of death: homicide.” We were mortified. Dad couldn’t recall if Lolo had enemies and worried about Lola’s safety. Why was this essential detail left out? He quickly called Manila back:

Dad: What is this? Why didn’t you tell me that Dad was murdered?!

Tito:  What are you talking about? He died in his sleep peacefully.

Dad: Then why does the death certificate say homicide?

Tito: Kase namatay siya sa bahay (becase he died at home).

Only in my familiy would death cause such a confusion over vocabulary, but more generally it reflects a sentiment that all families have. The manner of a loved one’s passing makes a HUGE difference. I don’t mean to be morbid, but I think that by retelling these stories, I hope that it will get a healthy discussion about death and terminal illness. Research has consistently shown that a majority of people in this country do not die in the manner they wish – painless, around family, and at home. Although there’s little we can do about the cause of death or when it happens, there is a lot that we can do about how patients and their family experience the inevitable in a dignified manner. What’s worse is that some patients may be receiving better care than others – that is, some people are asked what their preferences are while some aren’t. Although Lolo passed away so suddenly and in the comfort of his home, it sometimes eats me inside that I will never really know if he had such a conversation with someone, if his last moments were truly peaceful, or if his last wishes were observed.  

Reast in peace, Lolo.