Op internet las ik de ondertitel Een epische zoektocht naar de waarheid. Kan het vertaalder. Ik googelde an epic search for truth en kwam, wie schetst mijn non-verbazing, bij hetzelfde boek in zijn oorspronkelijke Engelstalige versie uit. Als iedereen maar steeds epische zoektochten onderneemt, worden ze natuurlijk Hollands gemeengoed.
Jan en alleman mag zich vertaler noemen en alleman doet dat ook. Dat heeft twee oorzaken. Ten eerste is vertalen weliswaar een vak, maar geen beschermd beroep. Ten tweede zijn er de opdrachtgevers die talig slecht onderlegd zijn en vaak vooral oog hebben voor zaken als goedkoop inkopen, timemanagement, overhead, etc. Oh ja, de derde oorzaak: iedereen spreekt minimaal één taal en menigeen meent even deskundig te zijn als de vakman. Eigenaardig, toch. Ik sla ook wel eens met een hamer op een spijkerkop, maar zou me nooit willen meten met de beroepstimmerman.
Zij verzamelt blunders van eigen bodem, maar je hoeft geen epische zoektocht te ondernemen om ze zelf te vinden. Vorige maand was ik bijvoorbeeld op een waddeneiland waar gezien het grote aantal Duitstalige toeristen veel informatie ook in het Duits wordt aangeboden. Nou ja, wat heet. Het was zulk slecht Duits dat je niet begrijpt dat de printer niet acuut is gaan staken. Mijn favoriet was die over de flessenpost, waarbij de flessen een flink end waren gereisd mede dankzij eine kleine Lage Sand onder in de fles.
Ik heb een opdrachtgever die niet maalt om de talige kwaliteit van de producten die zijn freelancers levert, als ze de deadline maar halen. Een ander werkt liever met een bekende die uit haar/zijn moedertaal naar een vreemde taal werkt, dan met de onbekende professional voor wie die vreemde taal moedertaal is (en die het wel uit haar/zijn hoofd zal laten om naar vreemd te vertalen). Dan heb je nog de opdrachtgever die zijn eigen product niet begrijpt, dus gewoon niet kan zien of zijn freelancers naar behoren presteren, maar het wel belangrijk vindt dat ze aardig zijn. Ik bedenk het niet.
Geen opdrachten aannemen van deze opdrachtgevers is niet altijd een optie, geld is geld en om nou als baglady met principes te eindigen, is evenmin slim. Die vertaling naar de vreemde taal doe je natuurlijk sowieso niet, verder kun je wel met zachte hand sturen en op allerlei subtiele manieren trachten een soort bewustwording te stimuleren. Soms beland je dan op straat, andere keren bereik je misschien iets.

Op De Parade was ik ook nog, met een gelijkgestemde ziel. Nou hoef je natuurlijk niet altijd op dezelfde lijn te zitten, maar bij producties op de planken is het prettig als je het wel met elkaar eens bent. Er was veel poeha, zien, gezien worden en prosecco (de rosé van 2009, zeggen ze) op het Amsterdamse terrein. Daar kwamen we niet voor, wel voor de bonbonnetjes, de verrassingsproducties.
Twee voorstellingen gezien: een flauwe Ketwoemun van No Can Do (waarom koos ik die?), die na een tenenkrommende start gelukkig toch nog wat body kreeg (en de muziek van Arend Niks en Mick Paauwe was leuk) en een alleraardigste vertelling over het leven van Bonnie & Clyde (Annechien Koerselman) die ingebed was in de ballade van Georgie Fame & The Blue Flames over het beruchte duo. Het was een echte paradeproductie, veel met weinig doen, in korte tijd iets met kop en staart neerzetten en goed vermaken. Zo kwam het toch een beetje goed op deze dag van het verdrietigste afscheid. Misschien moet je dan niet naar zo’n avond, maar hij was al afgesproken en bood een verzetje.
Waarom ik de tweede voorstelling koos, weet ik trouwens wel. Onlangs zat ik voor het brood op de plank en de schoenen aan de voeten tot over m’n rode oortjes in de Amerikaanse misdaad van de jaren dertig (vdve) en neem maar van mij aan dat bij al die glamorous boeven flink wat steken los zaten, maar wat hadden ze mooie auto’s.

Jag har alltid haft svårt att stava rätt! en släng av dyslexi kanske??  jag tog aldrig skolan på riktigt allvar eftersom jag hela tiden har känt mig “dålig” aldrig haft någonting att förlora kändes det som. Bitvis försökte jag göra mitt bästa i skolan, men samtidigt så brottades jag med självförtoendet då mina mål inte alltid lyckades……Har aldrig varit intresserad av att läsa böcker vilket är nyttigt när man har svårigheter att stava! ja några böcker har man läst klart och tidningar läser jag ofta….när jag skaffade min första dator för många år sedan och internet med modem!! Word fanns i datorn…. efter ett tag blev jag bättre på att läsa och skriva eftersom jag hittade mycket artiklar och info på nätet som jag var intresserad av! Idag har jag fortfarande svårigheter med stavning när det gäller vissa ord…..men mycket långt ifrån hur det var tidigare!…detta tack vare min PC!! Känns faktist både pinsamt men skönt att skriva lite ytligt om detta på bloggen! ……Likt trift är jag seg, tålig  och envis….

Hoppas ni haft en trevlig midsommar!

• Något jag drömt om länge till vårt hem
  
• Har aldrig haft en sådan, men har avnjutit många hemma hos andra
• Den är tålig och det sägs att man inte kan misslyckas med en sådan
• Den finns i många fina färger

Nu har älsklingen uppfyllt min dröm och verkligen överraskat mig!

Med en vacker och härligt vit och fin orkidé!

Tack älskling!!! Jag älskar dina små överraskningar – puss på dig!

De afgelopen week werd er rechts en links weer flink getaald en lazen en hoorden we allerlei opmerkelijks. De krenten uit de pap:

‘Cult. But not difficult.’ (woordspielerei in The Guardian over Murakami’s After Dark.)

‘zich niet aan bepaalde gedragspatronen willen confirmeren’ (…)

‘masterbate’ (voor gevorderden?)

‘Canterbury -> kinderjury’ (voorstel van de spellingscontrole, kan nog van pas komen in een sinterklaasgedicht)

‘Jouw dag komt nog wel’ (aldus de bijna driejarige die na verbaasde navraag het nog eens letterlijk herhaalde)

‘… hij ligt z’n pet even op.’ (in de kwaliteitskrant, tja tja)
en z’n evenknie:
‘Lach keurig op een rand van het enorme standbeeld …’ (het gaat over een boek. wel eens een boek zien liggen lachen?)

‘obesitas’ (de naam van de C4+ die mij inhaalde, daarin vier lean ‘n mean roeiers)

Het enige wat mij interesseert is “onzin”, alleen datgene wat geen enkele praktische zin heeft. Het leven interesseert mij alleen in zijn ongerijmde verschijningsvorm. (Daniil Charms, 31 oktober 1937.)

Er zit een olifant in de tuin.
Iets (4) is verrassend genoeg meer dan niets (5).
Er zijn mensen, vaak hoogopgeleiden, die denken dat ze alles kunnen, maar die, omdat ze niet eindeloos tijd hebben, bij een lekkende kraan toch de loodgieter langs laten komen die vervolgens stoïcijns de goede adviezen het ene oor in en het andere uit laat gaan. Deze mensen kunnen, naast hun eigen deskundigheid, meestal ook schrijven, vertalen, tekenen en koken (hebben daar alleen de tijd niet voor).
Inschikkelijkheid is geen edele eigenschap!
Pioenen bloeien het eerste jaar niet?
Wij prevelen het breviarium.
Afgelopen nacht nam ik een onzichtbaarheidspil, geleidelijk kwam ik weer aan het licht.

Mijn eenvrouwszaak heet Ovis, het is een familietraditie. Mijn vader had ooit een bedrijf, Ovis, mijn zus en ik, werkzaam in volstrekt verschillende branches, dragen naam en logo allebei met trots voort.
Ik had mijn (provisorische) visitekaartje aan de nieuwe eigenaar van een onlangs verkocht huis gegeven. Hij belde met een vraag en complimenteerde me ook met de bedrijfsnaam. Dat is leuk, want niet iedereen vat ‘m. Hij dacht meteen aan “Quod licet Jovi”, etc. en voegde daaraan toe, dat hij soms erg veel lol in z’n eentje had. Een moment van herkenning.
“Quod licet ovi, non licet bovi” houden we erin. Het origineel komt geregeld van pas en ik varieerde daar al graag op (“Quod licet maupi, non licet graupi” grapte ik laatst, niemand die vroeg wat graupi betekent, eenzame humor; en ik weet dat het grammaticaal niet deugt).

veldslag – slagveld
partijbons – bonspartij
boekwerk – werkboek
autogeen – geen auto (“da’s vals spelen!”)

En de klapper:
boerka’s – kaasboer

Gisteren kwam het gesprek op tweeledige samengestelde zelfstandige naamwoorden en hun betekenissen. Kindsoldaat, weeskind, schoolkind, kindvrouw, allemaal ‘kind’-woorden, het ‘kind’-deel speelt telkens een andere rol. Van het een kwam het ander, er werd lustig geassocieerd en we gingen op zoek naar spiegelsamenstellingen en hun verschillende betekenissen. Het begon wat stroef (potplant – plantenpot), maar na een korte opwarming kwam er schot in en werd het even een obsessief spel.

chocolademelk – melkchocolade
badschuim – schuimbad
bordspel – spelbord
groentesoep – soepgroente
haarborstel – borstelhaar

Als je eenmaal op dreef bent, ontdek je er steeds meer. Korte tijd kon ik ieder object alleen maar zo bekijken en jongleerde ik met alle woorden die aangereikt werden tijdens gesprekken over volstrekt andere onderwerpen. Nu tijdens het schrijven dreigt het weer die kant op te gaan, snel stoppen.

Grappigst:
komeet – eetkom

Favoriet:
raadhuis – huisraad

kerstvluchtelingen

Else Marie van den Eerenbeemt, familietherapeute; mensen die in december familie ontvluchten, bijv. door in een hutje ver weg te gaan zitten

waakdenken

Victor Spoormaker, psycholoog en droomonderzoeker, RUU: “… misschien zijn mensen sowieso geneigd tot negatief denken. Er zijn wel meer dingen die daarop wijzen. Beledigingen blijven beter hangen dan complimentjes, we hebben meer woorden voor negatieve emoties dan voor positieve emoties, en als we ons niet goed voelen, kunnen we daar veel uitgebreider over praten dan wanneer we ons wel goed voelen. We richten ons misschien meer op het negatieve. Dromen lijken wat dat betreft een afspiegeling te zijn van het waakdenken.”

erectiespam

Spam met een erectie? Bedoeld worden spamberichten met potentietips.

vliegtuig

Reeds lang ingeburgerde vertaling van “airplane”. Dat vindt niemand een raar woord. Waarom is dit opmerkelijk? Omdat je vaak tegen een muur van protest oploopt als je een “internet portal” een “internetportaal” noemt, het liefst een Nederlandse term zou gebruiken voor “firewall”, etc. Als “airplane” nu zou worden geïntroduceerd en men zou zoeken naar een Nederlandse vertaling, weet ik zeker dat de suggestie “vliegtuig” met hoongelach zou worden ontvangen. Idioot voorstel, klinkt Belgisch (ook zoiets raars, maar dat hoort hier niet thuis).