Da domenica 22 novembre la PRATICA DELLA DOMENICA torna alla Scuola ROSSOTANGO dalle ore 18.30 alle ore 20.30 con un piccolo buffet.

La Pratica è utile per rafforzare e approfondire gli argomenti che si studiano a lezione, ma è anche un momento per ballare e stare tutti insieme.

Inoltre la Pratica è aperta a tutti, anche ai non iscritti alla scuola: portate quindi i vostri amici che vogliono avvicinarsi al tango o che già lo ballano!

Het Parool – PS van de Week, 21 november 2009

Door Colin van Heezik

De melancholie van de Argentijnse dans gedijt ook goed buiten Buenos Aires. ‘Amsterdam is geen slechte stad voor de tango.’

Het is donderdagavond, een uur of negen. Wie vanaf het Leidseplein naar de Melkweg loopt, langs sportschool Splash en de Sugar Factory, hoort muziek die je in dit decor niet verwacht. Het komt van de vierde verdieping, waar de ramen openstaan. Het is Carlos Gardel, of D’Arienzo, of Di Sarli. Muziek uit een andere tijd en stad, die toch goed past bij deze avond: de straat is nat van de regen, een straatlantaarn schijnt wat melancholiek, de huizen hangen een beetje tegen elkaar aan. “Amsterdam is geen slechte stad voor tango,” zegt Lalo Diaz, boven, in zijn Academia de Tango. “De architectuur heeft iets nostalgisch. En de stad is, net als Buenos Aires, een havenstad met veel emigranten. De tango gedijt hier dan ook goed.”

We kijken naar een tangoles, die gegeven wordt door een jong paar. Een vrouw rent even naar de kant om met een borstel de zolen van haar tangoschoenen op te ruwen. “Even tanden poetsen,” zegt ze. De vloer is vanavond aan de gladde kant, wat ‘tanden poetsen’ noodzakelijk maakt. Intussen tracht een paar zich een pas eigen te maken, maar het gaat nog niet zoals de man wil. “Wij hebben nog last van een voetconflict,” zegt hij. De les gaat verder, terwijl Diaz (59) vertelt over de tango, Buenos Aires en zijn jonge jaren als kunstenaar en activist. Hij zat als jonge Argentijn gevangen en moest vluchten voor de Junta. Zo belandde hij in Amsterdam, in 1977, met de tango in zijn koffer.

Diaz is blij dat de Unesco eind september besloot de tango tot werelderfgoed te verklaren. De tango is ontstaan in Buenos Aires en Montevideo, maar inmiddels is het een universele cultuur. Net als de jazz is de tango nauw verbonden met de moderne tijd en de opkomst van de steden sinds 1900. Tango wordt nu overal ter wereld gedanst. En ja, in Nederland is in 2002 een hype ontstaan. “Inmiddels is de groei weer wat minder explosief, maar nog steeds groter dan vóór Máxima,” zegt Diaz.

De tango is niet alleen maar een dans, benadrukt Diaz. “Het is een volkscultuur en een mythologie, die zich uit op allerlei manieren. Dans, muziek, literatuur, beeldende kunst. Ik schilder over de tango. Ik ben gefascineerd door de Amsterdamse grachten, de huizen en de mensen. En ja, ik schilder ook vaak een prostituee die eenzaam achter haar raam zit. Ook dat is typisch tango voor mij.”

De stad, eenzame zielen, op zoek naar een omhelzing met een vreemdeling. Je ziet het vooral later op de avond, als de les voorbij is en de salon begint. Mensen druppelen binnen, tussen tien en twaalf, meestal alleen. Ze gaan rustig aan een tafeltje zitten en kijken naar de paren op de dansvloer. Het gaat er bijna net zo aan toe als in de salons van Buenos Aires.

“Ja, bijna,” zegt Yerpun Castro (32), de Chileen die vanavond de tango-dj is. “Want je hebt hier bijvoorbeeld geen ‘taxidansers’: jonge mannen die zich als danser verhuren aan iets oudere dames. Dat zie je in Buenos Aires heel veel.”

Castro ontdekte de tango drie jaar geleden in Amsterdam, toen hij nog midden in de kraakscene zat. Hij had dreadlocks en was ‘beroepsdemonstrant’. Nu is hij professioneel tangodanser, docent en dj. Zijn haar is kort en als hij optreedt is hij strak in het pak. “Ik organiseer nu een salon in Krasnapolsky, elke laatste zondag van de maand. Daar kan ik niet aankomen met mijn wilde uiterlijk. Ik ben nog wel wild at heart, alleen uit zich dat nu in de tango.”

Tango zegt iets over je persoonlijkheid, volgens Castro: “Tangodansers durven risico’s te nemen. Op de dansvloer deel je een gevoel en geef je veel van jezelf bloot. Hoe je bent, is hoe je danst. En hoe je danst, is hoe je de liefde bedrijft.” Hij zat een jaar in Buenos Aires, waar hij elke dag salons bezocht. “Overleven was moeilijk, ik had nauwelijks geld. Maar taxidansen deed ik niet. Dat is je passie verkopen.”

Nu geeft hij elke dag les, meestal aan vrouwen, dat wel. En op de salon, die milonga wordt genoemd, smelten de vrouwen in zijn armen. “Je krijgt in deze wereld veel bevestiging als man. Maar je moet uitkijken dat je niet arrogant wordt. En een tangoman is eenzaam: een vrouw die thuis op je wacht, dat kan niet.”

Het publiek is vanavond vrij gemengd: er zijn dertigers, maar ook dansers van bijna zestig. Hoe zit het met dat clichébeeld dat tangodansers zoekende veertigers zijn? “De tango is een vluchtige droom,” zegt Castro. De illusie dat je samen bent. En die duurt zo lang als de tanda, de serie tango’s die je samen danst. “Natuurlijk gebeurt er wel eens wat, na afloop. Mensen gaan met elkaar mee naar huis. Maar een stabiele relatie moet je hier niet zoeken. Het gaat om een ontmoeting, een omhelzing. En dat begint elke avond opnieuw. Het is geen echte liefde, maar een spel.”

Tropentheater

Zaterdagavond, tien uur, Tropentheater. Een Argentijnse danser, gitzwart haar, ruwe trekken, het overhemd half open, laat de vloer van het theater trillen. Met twee touwen die hij rond laat draaien tikt hij de vloer aan, steeds sneller, terwijl het zweet van zijn gezicht spat en het publiek spontaan begint te klappen. Het is een onvervalste zapateo, een van de bronnen van de Argentijnse tango. De ritmes van het platteland raakten vermengd met de muziek van de stad, de bandoneon, en de lyrische zangtraditie die de Italiaanse emigranten meebrachten. Zo ontstonden de tangoliederen in het begin van de vorige eeuw, die met hun teksten over heimwee, nostalgie en verloren liefde het zielenleed van de arme stedeling bezongen. De dans werd aanvankelijk alleen door mannen gedanst, pas later ook door vrouwen.

Na afloop van het optreden begint de salon. Dick van Dijk (70), een ras-Amsterdammer, nipt aan zijn witte wijn. Hij ziet er nog puik uit, met zijn halflange witte haar en zijn elegante zwarte kleding. “Tja, die muziek… het is eigenlijk André Hazes op z’n Argentijns,” zegt van Dijk, “terwijl de tango hier in Amsterdam iets elitairs heeft. Dat vind ik altijd wel grappig.”

De tango is voor van Dijk een ‘avontuur’ dat elke avond opnieuw begint. “Als jonge man maakte ik de nacht al onveilig, nu doe ik dat nog. Maar daarvoor kan ik beter tango dansen dan salsa. Die meisjes hebben vaak nog melktandjes. Dat gaat me dan weer iets te ver. In de tangowereld dans ik vaak met prachtige jongedames, hoewel het krankzinnig is dat ze dat willen. Zo’n ouwe bok als ik! Maar ik kan aardig dansen, dat scheelt. Wat ook helpt is dat ik heel goed laat merken dat het mij alleen om het dansen gaat. Ik volg nu een cursus met een 32-jarige schoonheid. Krankzinnig, maar waar.”

Academia de Tango

Het Tropentheater is één van de drie plekken, waar vanavond tango gedanst wordt. We vervolgen onze tangonacht bij de Academia de Tango. Het is inmiddels kwart voor twaalf. Een zwaar opgemaakte Argentijnse staat te oefenen tegen de muur. Nog even en dan moet ze op. Luna Palacios (31) – tenger, klein, sexy jurkje – vindt Amsterdam ‘heel blij’, vergeleken met Buenos Aires. “Hier is een heel enthousiaste scene, met veel vrolijke mensen. Bij ons is het wat afstandelijker, maar daardoor ook spannender.”

In Amsterdam lijken, volgens Palacios, dansers de tango meer als sport te zien. Ze denken dat het op een bepaalde manier moet, omdat dat echt Argentijns is. “Ik vind dat onzin. Je danst om te dansen, niet om je ingestudeerde pasjes uit te voeren. Wat we de mensen proberen te leren is echt dansen, van binnenuit, niet vanuit je hoofd. Het gaat om plezier en menselijk contact.”

Dat plezier spat ervan af, als Palacios even later optreedt. De dans lijkt volledig geïmproviseerd. Het publiek, zo’n honderd man, staat te joelen en te juichen, vooral wanneer Palacios’ rok hoog opwaait. Haar partner, begin twintig en twintig kilo te zwaar, verbluft de zaal met zijn nonchalance en energieke passen. Wie dacht dat een tangoman een gespierde macho moet zijn, heeft het mis. Dat bewijst Aoniken Quiroga wel vanavond, als hij zijn jasje uittrekt en zijn blote borstkas aan het publiek toont. Met een van zweet doordrenkt overhemd danst hij door, trots op zichzelf en zijn geestige, vliegensvlugge stijl van dansen.

Het publiek is overwegend Amsterdams, maar één dame in het rood trekt veel mannelijke blikken. Die is dan weer zo Argentijns als het maar kan. Veronica Estevez (40) geeft zelf tangoles, maar kan van Luna Palacios nog wat leren. Ze vertelt enthousiast over Palacios’ workshop van vanmiddag. “Ze heeft wel een half uur gepraat over hakken. Wat een object van plezier die hak eigenlijk is, en hoeveel je er als vrouw mee kunt doen in de dans. Fantastisch.”

En natuurlijk, behalve door empanada’s te eten en met veel gebaren in het Spaans te communiceren, kan ze ook met de tango haar cultuur in ere houden. Estevez, lachend: “Zo is het leven hier nog wel uit te houden.”

Tango 11

Het is inmiddels half drie en we arriveren bij Tango 11, de hipste milonga van Amsterdam, in de Kompaszaal op het KNSM-eiland. De sfeer is compleet anders dan op de Lijnbaansgracht, het publiek is jonger. Maar bomvol is het ook hier. De dansers komen af op dj Bachar. Organisator Marijke de Vries laat hem elke maand uit Duitsland laat overkomen. “Een milonga staat of valt met de dj,” zegt ze. Hij moet de zaal aanvoelen, zijn muziek aanpassen aan de dansers en de avond goed opbouwen. Hij begint met wat traditionele tango’s en later kan hij wat moderners draaien, al houdt De Vries niet van al te veel ‘neotango’.

De dj zorgt voor het evenwicht, zijn smaak is cruciaal. “Soms hoor je even een prachtige tango, maar die wordt dan gevolgd door een draak van een nummer. Je wilt eigenlijk van de dansvloer, maar je hebt al ja gezegd tegen die leuke danser. Zo kan een slechte dj je tango-avond verzieken.” 

De Vries organiseert ook Tangomagia, het jaarlijkse tangofestival in Amsterdam, eind december, met milonga’s, workshops en optredens van de beste tangodansers ter wereld. De Vries begon ermee in de Roxy, vlak voordat die afbrandde in 1999. Carel Kraayenhof kwam bandoneon spelen voor een handjevol dansers. “Nu verkoop ik elk jaar zo’n vijfduizend kaarten. De beste amateurdansers komen erop af, om vier dagen lang alleen maar te dansen. Soms tot acht uur ’s ochtends. En de volgende dag weer vroeg op voor een workshop.”

Tangodansers zijn een beetje ‘getikt’. Pilar Gonzalez Moreno (32) geeft het toe. “We waren net bij de Academia, nu zijn we hier. We wilden het optreden daar niet missen, maar hier zijn vanavond de leukste mensen. Uit Rotterdam, Amersfoort, Leiden, Den Bosch. Ik dans niet meer met jan en alleman, hoe langer je danst, hoe kieskeuriger je wordt. En bij Tango 11 ligt het niveau hoog.”

De sfeer is meer die van een club dan van een dansschool. “De tango past zich aan, waar hij ook komt,” zegt Miriam van der Heiden (38). “Maar de aantrekkingskracht blijft overal dezelfde. Je kunt er al je elementaire gevoelens in kwijt: woede, verdriet, vrolijkheid. Alles komt in de tango samen. En ik houd erg van de combinatie van machismo en beleefdheid, die je bij tangomannen ziet. Het is sexy, maar de tangowereld blijft beschaafd. Ik krijg er elke keer weer een boost van.”

Om drie uur wordt de laatste tango gedraaid, herkenbaar voor iedere tanguero: het is altijd hetzelfde nummer, La cumparsita. En vooruit, nog eentje, een andere versie. Want de dansers weten van geen ophouden. Even later zit iedereen buiten op de stoep, in de druilerige herfstnacht. De illusie is voorbij. Het decor valt flink tegen, als je net een avond lang in close embrace hebt gedanst. Het gesprek gaat over de volgende milonga, het aanstaande festival Tangomagia en over vliegtarieven. De prijs van een ticket naar Buenos Aires.

Dansen, lessen, concerten

In Amsterdam wordt elke dag wel ergens tango gedanst. De diverse dansactiviteiten zijn te vinden op www.torito.nl. Daar bieden tangoscholen en privéleraren ook lessen aan. De oudste school van Amsterdam is de Academia de Tango (www.academiadetango.nl), de jongste Amsterdam Tango Centre (www.amsterdam-tango.nl). Wie houdt van tangodansen in een meer open stijl en op meer gevarieerde muziek kan terecht bij Tango Talks in Studio de Wit (Oud-West): www.tangotalks.nl.

Het Amsterdamse tangofestival Tangomagia 2009 is van 26 tot 30 december. Hier komen dansers en muzikanten uit de hele wereld op af. Het festival is vooral bedoeld voor dansers, maar alleen kijken en luisteren kan ook. Zie: www.tangomagia.com.

Geregeld worden er tangoconcerten gegeven. Sinds 6 november toert het Sexteto Canyengue (Carel Kraayenhof) met zijn nieuwe show Compassion door Nederland. Tangozanger Juan Tajes viert deze winter zijn 25-jarige jubileum met een serie concerten in het Pianola Museum in de Jordaan (daar is beperkt plek: www.pianola.nl / www.juantajes.com)

Julia

The London scene will soon have a bright new star, our last milonga ended up being a valedictory for Julia. Although still fairly new to tango, she has put in a lot of effort and has been a bright smiling face we will all miss. We all wish her well and have no doubt she will be welcomed in London they are lucky to be getting her.

The Pant milonga (saturday night) itself was a great success everyone enjoyed themselves; This was not just about the people but the way everyone kept line of dance, refrained from overtaking and the nuevo stuff, also everyone was here to dance. Numbers were down, but I think it is just about this time of year, late night shopping, the bad weather, and full social calendars, all help to keep people away. Maybe when they realise what they missed they will be sorry and come to the next one, still I do not want to paint a bleak picture, there were enough people there, afterall I hardly sat down.

Unusually again there were more men than women, this I think helped. Although here it has been drummed into the men that they must ask the women to dance, we still get some who do not get enough dances. Not tonight though, the only respite the women got was to dodge into the kitchen. The crowd who were here were here just to dance, and any woman who sat for more than a few minutes was soon pounced on.

I never understood why, but Viv often does not get dances, whether the new dancers are intimidated or not I do not know (although she always follows the golden rule; never criticise or try to teach in a milonga). Again though tonight she danced all night, I had to make an appointment to dance with my own wife.

We had some shoes on sale as well, this provided a welcome diversion for all. Although Viv had a small collection of womens shoes, Dave had a quite comprehensive collection with mens shoes as well, so everyone was catered for.

Towards the end of the night we had a “cake dance” for Julia, like a “birthday dance” but it was not her birthday and we felt we had to do something for her. We finished with lots of hugging and kisses. We are a close community and are always sad to see one of our number leave, but we wish her well in her new life and have told her to keep in touch.

If you enjoyed this or any post, please post a comment. I am always happy to hear your opinions, even if we disagree.

Un jueves con tooooooda la onda, … vienen nuestros amigos de Julio&Agosto, y luego toca la Orquesta Típica “Fervor de Bs As”!. y como siempre, seguimos Bailandooooo, que el Tango no se toma Franco!.

Tendremos el agrado de disfrutar del baile que nos brindarán este jueves: Julieta y Pablo.

Y Atención Ajedrecistas!!, Estrenamos Reloj de ajedrez!!, ja! que tal?, te la esperabas?.

————————————————————————————-

10 entradas gratis a los 10 primeros en postear aca!!

http://www.facebook.com/topic.php?topic=11970&post=67808&uid=51777552841#post67808

¿Y después?, Damos 10 entradas 2×1!!, para este jueves 26 de Noviembre, en la Milonga Montevideo, (ubicada en San Telmo).

Con esta entrada pueden tomar la clase de tango (21hs), quedarse a la Milonga (hasta las 2), y escuchar a los shows en vivo.

HORARIOS DE LA MILONGA:

21hs. Clase de tango
22:30 a 2hs. Milongaaaaaa
23:30hs. Julio&Agosto + Orq. Típica “Fervor de Bs As”

La Milonga Montevideo queda en Perú 571, (San Telmo), (a dos cuadras de Av. Independencia), y se lleva a cabo todos los jueves, en Buenos Ayres Club.

La entrada sin descuento cuesta $15

Los posteos serán registrados hasta el día Jueves a las 15hs.

Cuando vengan.. No olviden comprar el disco de Timotteo, (el cual cuesta $15, e incluye una entrada gratis, con clase de tango incluida).

Y Conozcan a nuestro Caricaturista!!, quien les hará una fabulosa caricatura gratis, a quien se lo pida!! (… postée aca o no, es para TODOS).

A RESERVAR ENTRADAS!

Saludos !!.

————————————————————————————-

Timotteo en Acción!

Esto ocurrió en nuestra gira Montevideana, en el Teatro Zitarrosa

Interpretando nuestra versión de Temperamental
http://www.youtube.com/watch?v=-fmpP0oHvIY

Aca, Yumbeandola un poco junto a Paula Ballestero y Fernando Gracia caminandose toda la pista
http://www.youtube.com/watch?v=OueiNMhgKIU

Y Aquí Tocando en nuestra Milonga! un Danzarín
http://www.youtube.com/watch?v=-Ds0CwjEqfw

Se presentan Las Perlas del Tango, para deleitarnos con clásicas y nuevas creaciones del género, de la mano, como siempre, de Claudio Durán.

Estela Bonnet

Cecilia Cordone

Liliana Manski

Marta Pizzo

Irma Morena

Graciela Muñoz

Ana María Ottati

Betty Saldisu

Domingo 29 de noviembre a las 18 hs.

Asociación de Fomento y Cultura “LUZ DEL PORVENIR”
Dupuy 1135 – CABA
Te acercan los colectivos 34-99-166-172-47-109-108-106
ENTRADA LIBRE Y GRATUITA

Am Samstag war ich auf einer kleinen, quasi-privaten Milonga und hinterher ungefähr so euphorisiert wie Daphne alias Jerry in der Bettszene unten. Auf meine Umgebung (drei Nerds mit Lizenz zum Töten) hätte ich auch dann nicht idiotischer wirken können, wenn ich noch ein paar Idiophone geschüttelt hätte.

Übrigens: das Ding mit der Rose ist ja immer für einen Lacher gut …

Noch nicht wach? Hier gibt’s mehr Muntermacher!

I used to think my dance lessons were all about timing, steps, musicality, and technique.   Lately I have come to realize that that there’s more too it than that.  The more I dance, the more I learn about life.  According to my teachers – dance is life. 

And nowhere was this more apparent than on my recent trip to New Orleans where I managed to squeeze in a two-hour tango lesson with the very elegant, “man in black” – Alberto Paz.   He was gracious and patient, and I immediately felt at ease with him despite the usual stage fright I feel whenever I dance with someone for the fist time. 

“There is no test,” he said. “You’re here to learn.” 

Lesson #1: “Dance is like life. You have to understand that it’s not about pass/fail; it’s about getting the most out of it.” 

Alberto was surprisingly complimentary at what little technique I had managed to pick up in Buenos Aires.  (Ah, me of little faith.)  He liked working with beginners, he explained, because there were few bad habits to correct.    

Doubting myself – as usual – I told him that it was his excellent lead and clear direction that enabled me to dance well 

“Catherine,” he said. “It’s a compliment so take it and just say thank you,” he said. 

 Lesson #2: Dance is like life. You have to give yourself a little credit.” 

I decided that the next time someone paid me a compliment, I would own it. 

I would say: “It’s mine. I worked for it.  I deserve it.” 

As the lesson progressed, the steps started to feel different – they started to feel “right.”  Alberto’s small tweaks were making a big difference to my comfort level.   But just to be certain, I asked, after a particular sequence of moves, “Is this right?”  

He tossed the question back at me, “Does it feel right to you?”  

 “Yes,” I said.  “I can definitely feel a difference.” 

 “Then, it’s right,” he said, then added: “Never ask a man his opinion. He’ll never tell you the truth. If you ask him if something looks good, he will always say yes.” 

As naive as it sounds, it came as such a revelation that I actually asked Alberto if I could write that piece of wisdom down before I forgot it.  

He laughed, put his arm around my shoulders, and gave them an affectionate squeeze . “But you already knew that!” he said. 

Lesson #3: “Dance is like life, It’s about how you feel and not how someone else makes you feel.

 Probably the hardest lesson of all was just learning to slow down.  Tango, more so than any other dance, requires the dancer to be in the moment, wait, and savor each step. However, I sometimes I approach tango as something “to do” rather than something “to dance.”  I want to make sure I do all of the steps whether I enjoy them or not. 

 As Alberto so eloquently put it as I rushed through my steps of our last tango together, “Slow down, you always have time to make a step, but once it is made you can never take it back.”  

Lesson #4: “Dance is like life. Make every step count! 

http://www.planet-tango.com/

B.A.TANGO 201 digital

Estimado suscriptor:

Adjunta encontrará la edición Nº 201 de la revista B.A. TANGO – Buenos Aires Tango.

Espero que disfrute con su lectura. En especial, le recomiendo el artículo “Patrimonio Cultural Inmaterial” en la pág. 3

Para llegar rápidamente a un tema tiene el buscador de palabras que se activa presionando las teclas Ctrl + F.

Otra cosa importante, puede reenviar esta revista a sus amigos.

La próxima edición Nº 202 de esta revista color cubrirá los meses de diciembre 2009, enero y febrero 2010. Durará tres meses. Si desea publicar un aviso pida los Cuadros Tarifarios escribiendo un mensaje a: abatango@yahoo.com

Me despido de usted con un abrazo tanguero,

TITO PALUMBO

Editor

Dear subscriber:

Please find enclosed the latest issue of B.A. TANGO – Buenos Aires Tango.

I wish you enjoy reading it. Especially, I recommend you the article “Intangible Cultural Heritage” on page 29.

To reach quickly a particular subject you can activate the word searcher by pressing the keys Ctrl + F.

Another important thing, you are free to resend this magazine to your friends.

Next issue of this color magazine, Nº 202, will cover the months of December 2009, January and February 2010. That’s three months. If you want to advertize in this issue, please ask for a Tariff Table sending a message to: abatango@yahoo.com.

With a tanguero embrace, I remain very truly yours

TITO PALUMBO

Publisher

RÓŻANE MARCEPANY
wigilijna opowieść o rajskim ptaku

Jazz

Kiedy miałem dziesięć lat, Paryż wyglądał zupełnie inaczej niż dzisiaj. Mieliśmy wrażenie, że całe życie koncentruje się w jednym tylko miejscu, w dzielnicy Montparnasse, na lewym brzegu Sekwany. Powoli przenosiła się tu bohema artystyczna zamieszkująca wcześniej Montmartre, a wraz z nią cała rzesza pseudoartystów, hochstaplerów i ludzi z marginesu. Pamiętam ulice kolorowych kontrastów. Eleganckie kobiety spacerowały bulwarem w towarzystwie wymuskanych dżentelmenów, roznegliżowane tancerki wodewilowe ze śmiechem wybiegały na papierosa z pobliskiego teatru, czasem po ulicy przetoczył się pijany w sztok malarz, który szukał weny na dnie kieliszka. To tu mieściły się słynne w świecie paryskiej cyganerii kawiarnie i restauracje, “Closerie les Lilas” – ulubione miejsce Hemingwaya i Gertrudy Stein, “Café du Dôme” czy “Café de la Rotonde”. Tu mieszkali i pracowali artyści École de Paris. Kiedyś przechodziliśmy obok domu La Ruche, gdy nagle mama pochyliła się i szepnęła mi do ucha “Ten dżentelmen to Pan Chagall, wielki malarz, ukłoń się grzecznie!”. Chwilę potem minął mnie młody mężczyzna o jasnych oczach, dużym nosie i rysach niezwykle szlachetnych, choć ostrych. Z początku jego twarz nie wyrażała żadnych emocji, była chłodna i niema, a oczy utkwione w martwym punkcie, jednak w chwili, gdy ujrzał matkę, rozpromienił się i uśmiechnął do nas obojga.

Stare mieszkanie przy Boulevard Bonne Nouvelle co wieczór gościło wyemancypowane, zadziorne koleżanki mej matki, wystrzyżone na chłopczyce, biegające po domu w kusych sukienkach. Z perspektywy “metra i trochę” – jak mawiała o mnie mama – dało się chwilami zaobserwować widoki naprawdę zapierające dech w piersiach. Pamiętam też, że wszystkie pachniały tak samo, piżmem i lawendą. Stroje matczynych koleżanek wpisywały się doskonale w trendy, jakie panowały wówczas na ulicach Paryża.

Na salonach prym wiodło argentyńskie tango, zmysłowe i eleganckie zarazem, całkiem już pozbawione prymitywnej seksualności swych korzeni. Nic jednak nie dorównywało jazgoczącej jazzowej muzyce, która wyzwoliła się z klatki, jaką były dla niej ściany dansingowych sal. Ten dziwny styl zdawał się odkrywać w mojej matce i jej koleżankach dzikość i patos, których me dziecięce oczy nie powinny były nigdy oglądać. Hałaśliwa muzyka pełna zupełnie nieszlachetnej żądzy, przypominała uliczny kocioł, do którego co rano praczki zlewały brudną wodę pachnącą mydlinami, a potem, przez cały dzień, każdy kolejny przechodzień dorzucał doń coś “od siebie”. Było w niej trochę bieliźniarstwa i coś frywolnego, coś świeżego i cuchnącego, coś ostrego i drastycznego. Był brud i stary werniks, były łzy. Były utopione marzenia i sentymentalne, ckliwe sny o pięknej, bogatej przyszłości. Były też zapomniane smaki, a wśród nich smak jeden, niezwykle intensywny, smak różanych marcepanów, którymi raz w roku pachniało na całej naszej ulicy.

Kiedy miałem dziesięć lat, święta oglądane z perspektywy “metra i trochę” też wyglądały inaczej. Miałem poczucie rodzinnych więzi, których nic nie było w stanie zniszczyć. W salonie rozchodził się zapach kremu maślanego i biszkoptu, składników bûche de Noël, a wszędzie w kuchni można było natrafić na kasztany, którymi nadziewano pieczone indyki. No i te gęsie wątróbki… Matka zawsze przygotowywała je własnoręcznie, według starych, tradycyjnych receptur. Koleżanki od zwiewnych sukienek tuż przed wigilią przypinały srebrne, secesyjne broszki na swym francuskim biuście, który nie wiedzieć czemu zawsze w święta był nieco większy niż zwykle i pijąc wino snuły opowieści, których nikt nie znał lub których dziecku znać nie wypadało. Święta na Boulevard Bonne Nouvelle to długie wieczory w towarzystwie mamy, babki i barwnej menażerii ciotek, okraszone białymi obrusami, zapachem mięty i cynamonu.

Rajski ptak

Mój ojciec był marynarzem. Pływał pod banderą Francuskiej Marynarki Wojennej, a tuż po I wojnie przeniesiono go na rybacki kuter patrolowy przebudowany na potrzeby wojskowe. Niezbyt dobrze go pamiętam, w domu bywał rzadko, nawet na święta wracał sporadycznie. Matka starała się nie okazywać po sobie wielkiej, kruszącej ją od środka tęsknoty, pokazywała mi jedynie drobne prezenty, jakie ojciec przysyłał z różnych egzotycznych miejsc. Kiedyś podarował jej porcelanową figurkę rajskiego ptaka z Wysp Korzennych. Nie była to jednak tylko ozdoba. Figurka służyła do przechowywania nasion muszkatołowca, popularnej przyprawy pochodzącej z tamtych rejonów. Matka nigdy nie pozwoliła mi jej wziąć do ręki, w obawie, że upuszczę, złamię, albo w inny jeszcze sposób zrobię figurce krzywdę i rzecz jasna miała rację. Któregoś dnia podsłuchałem opowiadaną przez ojca historię marynarzy odurzających się gałką muszkatołową podczas długich rejsów do Indii i bardzo chciałem sprawdzić jak wygląda ta wielce intrygująca “gałka”, wdrapałem się więc na blat kuchenny i już miałem dosięgnąć napełnionej tajemniczą przyprawą figurki, gdy nagle wylądowałem na podłodze, a w ręku pozostał mi tylko malowany, porcelanowy ogon rajskiego ptaka. Tamtego wieczora poznałem doskonale smak gałki muszkatołowej. Była gorzka, jak gorycz porażki i kary, ale miała w sobie też domieszkę pikanterii, jaka towarzyszyła odkrywaniu całej tajemnicy.

Podarunek od ojca został przywrócony do życia kilka miesięcy później, dzięki pewnemu artyście z Montparnasse, który z precyzją godną mistrza posklejał zebrane przeze mnie odłamki. Dziś jednak, kiedy myślę o rajskim ptaku, nie porcelanową figurkę mam w pamięci, a kobietę…

Wszystko zaczęło się w dniu, kiedy do Paryża zawitał prawdziwy, egzotyczny ptak. Z obnażoną piersią i liściem palmowym w ręku odtańczył przed oniemiałą paryską publicznością pierwszy godowy taniec w Théatre des Champs-Elysées. Czarnoskóra piękność o ruchach zmysłowych i szaleńczym poczuciu rytmu wkraczała na scenę przy akompaniamencie wibrujących werbli i głośnej jazzowej muzyki. Josephine Baker – “Czarna Perła”, moja pierwsza i jedyna, młodzieńcza miłość.

Oczywiście chłopiec w moim wieku nie zostałby wpuszczony na takie widowisko, jednak dzięki matce, którą w świecie aktorskim znano i ceniono, dziwnym trafem znalazłem się owego dnia we foyer i w chwili, gdy tłum eleganckich francuskich dam i bogatych Paryżan zaczął zalewać schody teatru, nie zauważony przez nikogo pobiegłem do garderoby, w której zwykle widywałem matkę. Ukrywszy się wśród starych kostiumów postanowiłem przeczekać ten dziki najazd gości, by potem niepostrzeżenie wdrapać się nad scenę i z góry obserwować występ rajskiego ptaka, o którym w całym Paryżu opowiadano niestworzone historie. To, co zobaczyłem owego dnia, zmieniło całe moje życie. Do wspomnień tych wracałem potem wielokrotnie, opisałem je nawet w kilku artykułach, z racji młodego wieku, byłem pod koniec lat 80-tych jedną z niewielu osób, które pamiętały francuski debiut słynnej tancerki. Owego dnia miało miejsce jeszcze jedno niezwykłe, mistyczne wręcz wydarzenie. Poznałem Ją.

Marcepan

Przepis pamiętam do dziś. Matka kupowała zawsze na bazarze funt słodkich i cztery łuty gorzkich migdałów. Przez chwilę parzyła je gorącą wodą, obierała ze skórki i starannie przebierała, odrzucając orzechy nadgryzione lub zepsute. Następnie wszystkie migdały rozkładała na dużej serwecie do wyschnięcia, by po chwili utrzeć je na cieniutkiej tarce. Na tej samej tarce tarła potem cukier, a powstałą masę mieszała z cukrem tak długo, dopóki ciasto nie nabierało jednolitej konsystencji. Wtedy właśnie dolewała do ciasta swój sekretny składnik, wodę różaną oraz kilka kropli wody kwiatu pomarańczowego. Tę cudowną, pachnącą różami mieszaninę stawiała na najwyższej półce w kuchni, przykrywając białą serwetą. Dopiero po kilku dniach wracała do dalszej pracy. Przez ten czas marcepan dojrzewał, a po całej ulicy rozchodził się zapach róż i migdałów. Marcepany przygotowywaliśmy zawsze przed świętami Bożego Narodzenia. Gwiazdki, serduszka i półksiężyce z ciasta marcepanowanego wieszaliśmy wspólnie z mamą i ciotkami na choince, mimo, że w tajemniczych okolicznościach znikała gdzieś wówczas połowa wypieków.

Dzień występu Josephine Baker przypadał na czas przedświąteczny. Paryż tonął w bożonarodzeniowych dekoracjach, na ulicach dawało się wyczuć ciepłą, świąteczną atmosferę. Ludzie patrzyli na siebie przyjaźniej, a żebracy wylegli na ulice licząc na grudniowy gest. W domu przy Boulevard Bonne Nouvelle trwały przygotowania do wspaniałej wigilii. Ciotki i babki uwijały się w kuchni, z radio dobiegały dźwięki kolęd. Mama jednak szykowała się do wyjścia. Poprawiała nową fryzurę wpinając we włosy platynowe spinki. Na ten szczególny wieczór przygotowała przylegającą do ciała suknię ze srebrnego atłasu, obszytą gęsto frędzelkami, na zakończeniach których projektant wszył niewielkie diamenciki. Ramiona okryła jedwabną chustą malowaną w japoński wzór, przedstawiający gałęzie kwitnącej wiśni. Ponieważ zima dawała się w tym roku szczególnie we znaki, babka odświeżała mamie czarny welurowy płaszcz, którego poły zakończone były białym futrem układającym się po zapięciu w literę S. Mama wyglądała przepięknie. Miałem wrażenie, że ludzie w teatrze pomylą się i uznają, że to ona jest gwiazdą tego wieczoru. Czułem, że muszę tam być, dlatego pod byle pretekstem wybiegłem z domu tuż po niej.

Josephine

Usłyszałem pierwsze oklaski i domyśliłem się, że właśnie zgasły światła. W tej sekundzie do garderoby, w której się schowałem weszło paru czarnoskórych mężczyzn. Na srebrnej smyczy prowadzili wielkiego geparda. Zwierzę zachowywało się jak duży udomowiony kot, położyło się leniwie na marmurowej posadzce i oblizało, jakby przed chwilą pożarło jakieś inne zwierzę. Zatrząsłem się z przejęcia. Tylko go tu nie zostawiajcie, pomyślałem. Zostawili.

Chwilę potem do garderoby weszła… Ona. Przejrzała się w wielkim, kryształowym lustrze, uśmiechnęła sama do siebie, poprawiła makijaż. Wyglądała jak postać z książeczki dla dzieci o mieszkańcach egzotycznych krain. W jej ruchach zamknięta była cała erotyka świata, jaki znałem. Nie pachniała piżmem ani lawendą, raczej mlekiem kokosowym wymieszanym z bardzo drogimi perfumami. Była prawie całkiem naga. Miałem wrażenie, że każdy fragment jej ciała żyje własnym życiem. Rozgrzewała stopy i nadgarstki. Kiedy się pochylała dostrzegałem naprężone ścięgna i zarysowujące się pod skórą mięśnie. Nie była szczupła, wydawała się masywniejsza od mojej matki, miała szersze od niej plecy i ramiona. Było w niej jednak tyle kokieterii i wdzięku, że nie mogłem opanować uderzeń gorąca. Tancerka zniknęła za drewnianym, indyjskim parawanem. Ze sceny dało się słyszeć dźwięki werbli i tam tamów. Przedstawienie musiało się już rozpocząć. Nagle czarni rośli mężczyźni wrócili. Obudzili dzikiego kota i śmiejąc się w głos wyszli z garderoby trzymając z obu stron Josephine za ręce. Zostałem sam.

Teatr, w którym pracowała mama znałem doskonale, spędzałem w nim całe dzieciństwo. Wdrapywałem się na rusztowania umieszczone nad sceną, krążyłem tunelami ukrytymi pod orkiestrą, znałem tajemne kryjówki w garderobach. Tego dnia bez trudu prześliznąłem się niezauważony i wdrapałem na półkę dla obsługi sceny. Mogłem stamtąd spokojnie obserwować cały spektakl, który był mieszanką tańca, skeczy i gagów o tematyce afrykańskiej. Pode mną wisiały gigantyczne liście bananowca, liany i sztuczne konary drzew. Nagle zobaczyłem ją. Siedziała na gałęzi, niczym dzikie zwierzę szykujące się do skoku. Tancerze w fantazyjnych strojach dzikusów wykonywali jakiś rytualny taniec. Chwilę potem Czarna Perła wiła się na scenie w Charlestonie, stepowała i udając buszmenkę podrygiwała topless w wymyślonych przez siebie zwariowanych pozach, z liściem palmowym w ręku. Taniec Madame Baker był dla mnie egzotycznym triumfem wyuzdania. Zwiewne sukienki ciotek odeszły w niepamięć.

Podarunek

Tuż przed końcem ostatniego aktu wróciłem do garderoby. Wszedłem do środka i gdy tylko zamknąłem za sobą drzwi, usłyszałem z korytarza przytłumione śmiechy tancerzy. Zbladłem i znieruchomiałem. Josephine Baker spojrzała spod przymrużonych powiek, minęła mnie jakby nigdy nic i uśmiechnęła się figlarnie. Stałem jak wryty, gdy tancerka rozpuszczała włosy, spoglądając na mnie w lustrze. Nagle odwróciła się i mówiąc po angielsku wskazała palcem indyjski parawan. – “Fourrure…” wydukała bardzo łamaną francuszczyzną. – Chodzi Pani o futro? Spytałem nieśmiało. Nie zrozumiała. Zgadując o czym myśli, podałem jej wiszącą na wieszaku futrzaną etolę. Baker odwróciła się w moją stronę i zarzuciła mi ją na szyję, po czym końcówką lisa połaskotała mnie w nos. Jej piękne białe zęby rozbłysły na ciemnej twarzy w szczerym, trochę zawadiackim uśmiechu. W tej samej chwili tancerka wyciągnęła w moją stronę otwartą dłoń. – Cadeau! – powiedziała tym razem wyraźnie i czysto, jakby słowo “podarunek” było jej lepiej znane. Krew uderzyła mi do głowy. Co robić, przecież Ona czeka… Nie miałem pojęcia jak mam zareagować, czułem, że robię się strasznie czerwony, a na czole zbierają mi się kropelki potu. Josephine Baker, czarnoskóra piękność, egzotyczny rajski ptak, kobieta, której ruchy wyzwalają we mnie emocje, jakich wcześniej nie znałem, jakich sobie nigdy nie wyobrażałem, siedzi naprzeciwko mnie, uśmiechnięta i prawie naga, jej skóra błyszczy się i pachnie słońcem… Josephine Baker, prosi mnie o podarunek. A ja? Ja przecież nie mam nic! Zamknąłem oczy marząc o tym, by stał się cud. Chciałbym jej dać wszystko, wszystko bym dla niej zdobył. Czułem jednak, że mam tylko tę właśnie chwilę, że okazja nigdy się nie powtórzy. Nie mogę wyjść i wrócić, muszę dać jej coś teraz. Z zamkniętymi oczami sięgnąłem do kieszeni powtarzając w myślach niczym mantrę, “niech stanie się cud”.

Kiedy ma się dziesięć lat cuda się zdarzają. W prawej kieszeni spodni znalazłem ukradzione o poranku z kuchni, świeżo upieczone marcepanowe ciastko w kształcie gwiazdy betlejemskiej, udekorowane białym lukrem, wciąż intensywnie pachnące olejkiem różanym. Gdy położyłem je na otwartej dłoni Madame Baker poczułem, że cały świat zawirował mi pod stopami. Czarna Perła uśmiechnęła się. Delikatnie nadgryzła marcepan. Wtem, zaskoczona słodkim aromatem migdałów, wydała z siebie dziki, teatralny jęk rozkoszy, po czym chwyciła mnie za rękę, przyciągnęła do siebie i dotknęła migdałowymi ustami mojego policzka. Tak. Pocałowała mnie.

To były moje najpiękniejsze święta. Święta z perspektywy “metra i trochę”.

Konrad Piwowarczyk

Three songs that could possibly be danced as tangos. They are rhythmical, but not too fast and contain lyrical sections. Of course, I have not tested this theory yet, and would have trouble convincing anyone to try it out, but it seems plausible. Someday…

Several months ago I posted a question on Ask Arlene’s about taking lessons from Javier and Andrea and I raised a lot more attention than I had anticipated.

I think it would be fair to respond to those who were kind enough to offer me advice.

In short, the workshops were very good and I was glad I went. While Javier did not speak English, he was very animated when explaining concepts and Andrea done some translating when required.

For those who expected to learn exactly what was advertised will be a little disappointed. The workshops vaguely followed the topics but often Javier saw some things he wanted to correct and would focus on those points instead.

Throughout the weekend, Javier emphasied a couple of points for us to focus on:

• Stop thinking about doing something fancy with the stepping leg and think more about the pushing off the stepping leg
• When a woman accepts an invitation to dance, she embraces him 100% – she doesn’t look at him and think that he’s only worth 50% of an embrace
• Ladies need to work on a look that makes the men come to them, they shouldn’t go out looking for the men.
• Ladies need to free their legs, some are so worried that they must close their legs, knees and ankles that their walk is restricted.
• Learn to relax in the dance – especially the lower back and feet. Otherwise after an hour of dancing, you’ll be in pain and can’t go on any more.
• and so on … the point is, I didn’t learn one new ’step’ or ‘figure’ from the workshops
  

The milonga was a little disappointing, the music was great but it wasn’t so well attended. There were loads of room but being used to a packed London milonga, I was hoping a bit more people turn up. Also, Javier and Andrea didn’t dance socially in the milonga either. I always like to see how teachers dance in a social environment.

Overall it was a good weekend and I’m glad they taught useful things like connection and embrace as opposed to Tango Fantasia (which is what they sometimes teach in other countries).

If the event is held again, I’d go providing that the topics of the workshops are similar to this year’s. If they change to what we have millions of visiting teachers teach use like ganchos, colgadas and flashy combinations, I’d give it a miss.

I am going to have a little rant.

I read Tango Bob’s post about YouTube and it got me thinking.   I jokingly told Bob that one could possibly learn something from watching videos.  However, most people wouldn’t actually know what to look for.  How would someone know what is good or bad if they are just starting out?  I read a lot of Tango Blogs and a lot of people post YouTube videos of people who they think are wonderful dancers, teachers, etc.  It even happens on Facebook. Being ever open-minded, I usually play the video.  I usually end up watching things that make me cringe.  I have to restrain myself from leaving a comment like: You gotta be kidding me?!  After all, I was a beginner once.  Most of it is nuevo or show crap.   A gancho here, a lift there, an open embrace and kick to the back of your head here.  Need I say more.  That is NOT Tango, and it certainly isn’t the Argentine Tango that I have learned and have fallen in love with.

What particularly irks (and saddens at the same time) me is that a lot of beginners think that this is the real deal, and they all want to do the fancy moves that they see in the videos.  Please, don’t.   Some of what you are seeing is show or stage Tango.  All that acrobatic stuff is for the stage, where it belongs, and not for the dance floor, where you can really hurt someone doing that.  The people who perform stage Tango on stage are highly skilled and trained dancers.  These videos should be labelled with a hazard warning:  FOR STAGE USE ONLY – DO NOT TRY THIS IN A MILONGA.  Every time I see a stage performance like Tango x 2 or Tango Fire I inevitably hear someone say, “I couldn’t possibly do that!” and I am thinking,  ‘You are too damn right about that, and neither should you try!’  I have nothing against stage Tango and have enjoyed going to several performances, but that is where it should stay.

As for nuevo, well, I have done my fair share of that when I started out and didn’t know much better.  I can do it, but I prefer not to.  I no longer take classes because people teach moves.  I don’t want to know moves.   Besides, I’m a follower and I don’t need to know the move!  I just need to know HOW to move.  A YouTube video will not teach you that either.  As for my issues with nuevo, it isn’t that I don’t like people who do it.  I dislike it when people do it badly in a milonga, when they are being annoying and not following the line of dance or are bumping into people.  I do know of people who dance large in the milongas and they are mindful of others, but there are very few of those and they are the exception to what I consider to be the norm of nuevo dancers.

Another thing that irks me about some of these YouTube videos is the music.  One can pretty much guarantee that at least a third (I am under guestimating here) of the so-called Argentine Tango dancing is done to non-tango music.  What the heck is that all about!?  Some of it isn’t even Tango-inspired music!  I just don’t get it and I don’t really want to.  As far as I am concerned, Argentine Tango is about the music and when you dance it to non-Tango music, then it changes the concept of the dance and just makes it contemporary.  If I want to look at contemporary dance, I will go to an Alvin Ailey performance or something like it.

Look, to me, if you dance Argentine Tango to non-Tango music, you might as well learn Ceroc instead.  Ceroc is meant to be danced to any kind of music and I have even danced it to Gotan Project at the Casbah in South Kensington – and that was weird.

So, back to my rant about YouTube.  I don’t have anything against YouTube or the people that put up their videos.  In fact, there are some lovely videos of people dancing Argentine Tango to authentic Tango music.  I am sure something can be learned by watching these videos.  After all, people can learn by watching others.  The other thing people can do is to talk about what you are watching.  I have been very lucky to have more experienced dancers discuss what was happening on the dance floor with me.  This is nice because…and that is not nice because…..  My gripe is when beginners think that just because they see something on a video that looks cool, it must be a good thing to try.  Well, don’t.  If you don’t know how to do something, don’t do it.  Have someone teach it to you instead and then you might just be able to do it without injuring someone.  Thats’s what we have teachers for!  But if teachers are going to be teaching show Tango moves…well, that is a rant for another time!

]]> http://violaceo.wordpress.com/2009/11/21/lo-scolaretto-fisarmonica-e-fisarmonicisti/ Sat, 21 Nov 2009 08:18:10 +0000 violaceo http://violaceo.wordpress.com/2009/11/21/lo-scolaretto-fisarmonica-e-fisarmonicisti/

Preparo i libri, cerco una camicia stirata, un paio di pantaloni comodi ed un cambio pulito: mutande a strisce verdi scure-verdi chiare, calzini ..no so, ci penserò alla fine, maglietta blu.

E poi una lucidata alla fisarmonica, la mia amata.

Sì la prossima settimana andrò a scuola, perchè mi sono reso conto che la mia mano sinistra, impegnata sui bassi, ragiona ancora troppo da mano sinistra sul pianoforte. E’ proprio necessaria una scuola; serve un maestro che sgridi a dovere il mediocre pianista che è in me.

Spero che qualcuno abbia una macchina fotografica a disposizione perchè sì, voglio una bella foto per l’occasione.

I fisarmonicisti sono soggetti particolari. Emarginati protagonisti dotati in molte occasioni di un’eleganza marcatamente tamarra. Il rapporto con lo strumento è esclusivo, spesso ho l’impressione che il pubblico sia un elemento irrilevante.

Ecco una galleria di filmati. Youtube, non so se si capisce, è  per me è una scoperta recente ed entusiasmante.

Ecco, ora basta cazzate, che devo pulire la cucina e poi devo andare a fare la spesa. Il frigorifero è tristemente vuoto.

Apesar da sua origem reconhecidamente argentina (ou, para ser mais amplo, platina) o Tango disseminou-se pela Europa antes mesmo da Primeira Guerra Mundial. Isto é, antes de Carlos Gardel fazer do tango-canção o carro-chefe de sua carreira como solista, o tango como dança e música instrumental já fazia sucesso no Velho Continente.

Ao longo de sua história, muitas foram as formas de apresentação e interpretação deste estilo musical que conquistou o mundo. Desde os famosos sextetos de Julio de Caro, Francisco Canaro e Roberto Firpo, passando pelos solistas Carlos Gardel, Ignacio Corsini e Agustin Magaldi até (mas não parando por aqui) a renovação originalíssima pelas mãos e pelo bandoneón de Astor Piazzolla.

Uma das formas de apresentação do tango que se disseminou consideravelmente foram os duos, com combinações diversas, desde aquele conhecido dos porto-alegrenses com o bandoneón de Carlito Magallanes e o piano de Carlos Garofalli até a combinação de voz e piano que apresentamos hoje no Conversa Esparsa. Trata-se do duo Garufa Tango, formado pelo cantor argentino Axel O”Mill e pelo pianista espanhol Gorka Pastor. O duo, que expressa justamente a troca tanguera entre a Argentina e a Europa mencionada  no início, será a  primeira “atração internacional” da nossa seção de entrevistas.

Tempos atrás, no segundo post da seção Sempretango, comentei rapidamente a música feita pelo duo, formado este ano e que já lançou um álbum homônimo com 8 temas: Sur (Aníbal Troilo/Homero Manzi), Naranjo en flor (Virgilio Expósito/Homero Expósito), Balada para un loco (Astor Piazzolla/Horacio Ferrer), Uno (Mariano Mores/Enrique Santos Discépolo), Adiós Nonino (Astor Piazzolla), El corazón al sur (Eladia Blázquez), Garúa (Aníbal Troilo/Enrique Cadícamo), Cafetín de Buenos Aires (Mariano Mores/Enrique Santos Discépolo).

E hoje publico a entrevista que gentilmente foi concedida ao blog pelo vocalista Axel O”Mill desde Pamplona, na Espanha, onde se originou e se sedia este projeto.  Agradeço ao Carlos e à Fernanda pela ajuda na revisão das perguntas e espero que vocês gostem e comentem!

Saudações musicais!

Axel O'Mill e Gorka Pastor

1) Como vocês (Axel O’Mill e Gorka Pastor) se conheceram e decidiram formar um duo de tango? Qual a trajetória do duo até hoje?

Garufa Tango: Nos conhecemos no ambiente musical de Pamplona há cinco anos aproximadamente. Gorka tocava teclado em um grupo chamado THC e eu sou cantor do grupo Gualitxo. No último disco de Gualitxo convidamos Gorka para colaborar em uma das canções. Andávamos buscando um projeto para fazermos em comum e eu estava com a idéia de fazer algo com o tango. Um dia enviei a Gorka Adiós Nonino [composição de Astor Piazzolla] e lhe disse que, se ele a tocasse, montávamos um duo de tango… Em três horas ele me reenviou a música gravada… E assim começou esta nova viagem.

2) O tango-canção tem cerca de cem anos. Que características atribuem a ele e que motivações vocês possuem que fomentaram a criação do duo, apostando na atualidade do estilo?

GT: O Tango Argentino é de fins do século XIX e nasce entre os imigrantes que chegavam buscando “as Américas”, deixando seus países.  Eu mesmo sou de origem irlandesa, escocesa, siciliana e catalã. Todas as diferentes culturas que chegaram a Buenos Aires colocaram seu grão de areia no tango… O tango é principalmente a nostalgia do que se deixou para trás, mas também é ironia, picardia, comédia e tragédia. Como todos sabem, os argentinos são muito nostálgicos. Faz onze anos que estou fora da Argentina e cantei tango desde que era pequeno. Assim, estando longe de meu país, me propus a ir além e montar algo sério, pequeno e bonito… Que fosse fácil de levar por aí… Isto me ajuda de alguma maneira a estar em contato com minha cultura.

3) Do que conhecem, como é a recepção do tango atualmente na Europa, em geral, e na Espanha, em particular? E como está sendo a receptividade ao trabalho de vocês?

GT: No geral a recepção é muito boa. Acredito que o Tango, como tantas outras músicas latino-americanas, está vivendo um bom momento no Velho Continente. Há muitos festivais de tango disseminados pela Europa. E também há um nível muito bom de intérpretes sul-americanos e europeus. O tango já é internacional, tanto que foi declarado patrimônio cultural da humanidade pela UNESCO.

Devemos agradecer às pessoas, que animam o duo a seguir adiante, sempre preocupados em saber onde tocamos. Temos alguns admiradores que já vão a todos os concertos.

4) Axel faz parte do grupo Gualitxo e Gorka do THC. Alguma parte dos admiradores destes grupos também acompanha o trabalho do duo Garufa? O trabalho com estas bandas, apesar das diferenças, influencia de alguma maneira a sonoridade do duo?

GT: Sim, muita gente que vem nos assistir com o duo Garufa nos conhecem primeiro a partir de nossas outras formações. Alguns sequer haviam escutando um tango antes. O mais bonito é que, entre o público, há gente de todas as idades.

Não creio que nossas outras bandas influenciem na sonoridade do Garufa, mesmo sendo certo que cada um leva suas influências na hora de tocar.

5) Além dos 8 temas do álbum de estréia de vocês, que músicas costumam aparecer nas apresentações do duo?

GT: No repertório dos concertos incluímos também tangos como: La última curda [Aníbal Troilo/Cátulo Castillo], Los mareados [Juan Carlos Cobián/Enrique Cadícamo], Garufa [Juan Antonio Collazo/Víctor Soliño/Roberto Fontaina], Tinta roja [SebastiánPiana/Cátulo Castillo]…

Estamos começando a trabalhar em um segundo disco que esperamos lançar no início do próximo ano, no qual incluiremos esses e outros tangos.

6) Como a internet os ajuda na divulgação do trabalho do duo, já que foi através do MySpace que um blog brasileiro como este conheceu a música de vocês?

GT: É evidente que para os artistas menos conhecidos, a internet, e em especial o MySpace, são uma ferramenta imprescindível. De outra maneira não poderíamos nem sonhar em fazer chegar a nossa música a todo o mundo. Além disso, nos dá a possibilidade de conhecer muitos músicos com os quais podemos montar projetos em comum. Graças ao MySpace contatamos com Dario Polonara e Gustavo Cassissi, dois grandes músicos que vivem em Barcelona e convidamos eles para tocar duas vezes conosco.

7) Garufa (o nome do duo) pode ser entendido como festa e o tango-canção muitas vezes relaciona-se com a melancolia. A exploração de aparentes contradições como esta, como a relação do lunfardo, um vocabulário específico, com temas universais (como o amor e os problemas do mundo), pode ser considerada uma das razões da longevidade do tango?

GT: Geralmente o tango se relaciona com a melancolia, mas, como disse antes, ele também é picardia, ironia. Enrique Santos Discépolo foi, na minha opinião, um dos maiores letristas do tango e sua obra reflete este conceito perfeitamente. Cambalache, Yira yira, Que vachaché, Esta noche me emborracho, Chorra… estes são exemplos perfeitos desta dualidade comédia/tragédia.

O lunfardo é um argot que evolui a cada dia. Suas origens remontam às prisões do início do século XX, onde estavam delinqüentes de diferentes nacionalidades. Cada um tinha seu idioma e, além disso, entre eles, inventavam palavras para que os guardas não as entendessem. O tango, nesta época, era uma música das classes baixas e era mal visto nas altas esferas da sociedade. Nesse sentido, de modo natural, o lunfardo começou a ser usado no tango.

Álbum Garufa Tango (2009)

8 ) Quais outros músicos se apresentaram na companhia do duo? Indique-nos outros intérpretes recentes de tango na Europa.

GT: Até hoje, colaboraram conosco: Dario Polonara, Gustavo Cassisi e em uma ocasião também o quarteto de cordas do Conservatorio Pablo Sarasate de Pamplona, dirigidos por Koldo Pastor.

Há muitos intérpretes atualmente na Europa. Fulanas Tango, Quinteto Porteño, entre outros.

9) Conhecem algo da música brasileira? Se sim, o que mais vocês gostam?

GT: Ambos somos amantes da música do Brasil, aliás, Gorka é capoeirista (risos). Temos em comum pais músicos e amantes da boa música. Ambos. Desde pequenos escutamos muita bossa nova, choros e música variada do Brasil. Gorka também toca em Zura, um grupo de bossa nova com letras em Euskera (idioma do país Vasco).

Da música brasileira, poderíamos nomear a Paulinho da Viola, Caetano Veloso, João Gilberto, Vinicius de Moraes, Toquinho, Maria Betânia…etc.

10) Deixem alguma mensagem para os leitores do blog Música Esparsa.

GT: Um abraço muito grande para os leitores do Música Esparsa e para esse país, cheio de tantas coisas bonitas, um país que apesar de tudo se mantém positivo e sempre vivo. Esperamos poder estar logo por estas terras.

[via]

Geballter Lesestoff für’s Wochenende:

• Interview mit Mariano ,Chicho‘ Frumboli [es/en]:

The dance of today has adapted itself to that kind of music referred to as electronic tango, and it doesn’t fall into the same category as a Pugliese or a Troilo.  The tango was hidden for almost 30 years and that is the emptiness which is present today in the tango.  […] There was Piazzola and then there was a jump to Gotan Project, directly to Narcotango, and there hasn’t been a musical process that has accompanied the dance through its evolution.  The music hasn’t evolved, it jumped and skipped a very important of the creativity that is happening in the dance, which continues to grow and evolve creatively.

• Interview mit DJ Karl-Jochen „El Chiquito“ Rummel (Bremen):

Jochen: Ich bin 2004 mit dem, was ich hier in Deutschland auflege, nach Buenos Aires gegangen und habe dann u.a. ,Carnavalito‘ (von Demare) gespielt, welches hier in Deutschland als Milonga aufgelegt wird. In Buenos Aires gilt das allerdings als Folklore-Stück, was es ursprünglich ist. Also, sie dachten es handelt sich um eine Cortina, und dann sind alle von der Fläche marschiert. Das war natürlich eine unangenehme Situation.

Last not at all least

• Interview mit DJ Christian Tobler (Zürich):

Vor einigen Wochen hatten wir eine Porteña für eine Woche zu Gast, die rund 30 Jahre jung und mit den Gran Orquestas aufgewachsen ist. Irgendwann haben wir sie gefragt ob sie Lust hat, ihre ureigene Musik für einmal so zu hören, wie sie damals geklungen hat. Es versteht sich von selbst, dass wir mit dieser Provokation ihr Interesse wecken konnten. Daraus wurde ein sehr emotionaler Nachmittag. Wir sind zu dritt dichtgedrängt volle drei Stunden ohne Pause zusammen an meinem für drei viel zu kleinem Audio-Arbeitsplatz gesessen und haben uns nach ihren Wünschen kreuz und quer durch die EdO gezappt. Während dieser Zeit sind ihr fast pausenlos Tränen über das Gesicht gekollert. Das hat beim ersten Stück schlagartig begonnen, als nach einer Minute der Sänger einsetzte.

Ok, das waren jetzt drei Cortinas, sozusagen eine CorTanda!

Schönes Wochenende wünscht Elbnymphe!

Weitere Cortinas.