Spoločnosť Intel vyvíja technológiu, ktorá umožní ľuďom ovládať počítače, mobilné telefóny a ďalšie zariadenia pomocou mozgových vĺn.

Pre americký Computerworld to uviedol Andrew Chien z pittsburgských vývojových laboratórií spoločnosti.

Mozgové vlny respektíve elektrickú aktivitu mozgu budú podľa predstáv Intelu zachytávať a spracúvať senzory implantované v mozgu. Podľa výskumníkov v roku 2020 budú ľudia chcieť sami takéto implantáty pre zvýšenie pohodlia a slobody pri interakcii s užívateľským rozhraním počítačov.

“Ak sa dostaneme do bodu, keď budeme presne detekovať špecifické slová, bude možné myslou písať,” načrtol budúce možnosti technológie Dean Pomerleau z Intel Reseach.

http://www.computerworld.com/s/article/9141180/Intel_Chips_in_brains_will_control_computers_by_2020

citacia z: http://www.dsl.sk/article.php?article=8346

Coś na co wielu czeka przez cały zimowy czas. Otwarcie sezonu motocyklowego. W kwietniu w Warszawie odbywa się pierwszy w sezonie Mototarg. Jest to miejsce i czas na uzupełnienie sprzętu przed długimi trasami. Dla tych co nie mają jeszcze swoich dwóch kółek doskonała okazja na zakup. Proponuję się przyjrzeć poniższym zdjęciom i wybrać sobie najciekawszy model Udanych rajdów.

Kiedyś… jak produkowano motocykl, czy samochód to miał on służyć przez wiele lat. Nikt wtedy nie myślał o tym by po 4-5 latach wymieniać swoje cacuszko na nowsze. Nie było pędu do nowości. Może właśnie dlatego większość urządzeń z dawnych lat w tej chwili wzbudza zachwyt. Każdy z nas lubi piękno, a większość z tych cudów techniki jest po prostu klasycznie piękna. Czego nie można zawsze powiedzieć o użytkwownikach

Gdy wąż popadnie w nastrój refleksyjny, należy zapewnić mu rozrywkę. Najlepiej wyjść z nim wtedy na spacer. Doskonale sprawdzi się w takich okolicznościach smycz. Ot, choćby taka:

To jeden z opatentowanych, choć nie wdrożonych do produkcji wynalazków, jakie zostały opisane na Totallyabsurd.com

Obserwując obecne trendy w aplikacjach webowych warto zwrócić uwagę na koncepcję przetwarzania w chmurze, czyli Cloud Computing. Zakłada ona dostarczanie oprogramowania, platformy oraz infrastruktury jako usługi. Komputer, którym może być serwer pośredniczący bądź  stacja robocza jest sprowadzany do roli terminala, który wymaga jedynie szybkiego łącza internetowego by w pełni móc korzystać z mocy obliczeniowej, platform czy możliwości składowania danych, które przekraczają jego parametry, a mogą  być dostarczane z „chmury”.

Sam portal jako aplikacja webowa będąca usługą dostarczaną do wielu użytkowników realizuje koncepcję dostarczania oprogramowania jako usługi. Dzierżawa fizycznych serwerów jest przykładem dostarczania infrastruktury jako usługi w postaci środowiska platform wirtualnych.

Infrastruktura serwerowa w oparciu o model Cloud Computing może być zrealizowana na wiele sposobów. Możemy albo w całości wydzierżawić serwery, albo np. tylko w części, gdy zabraknie nam mocy przetwarzania dla obsługi coraz większej liczby użytkowników. Z pomocą mogą nam przyjść rozwiązania firmy Amazon jak np. EC2 – do dodatkowej mocy obliczeniowej czy S3 – do składowania danych.

Serwerownia własna -> pełna kontrola nad funkcjonowaniem serwerów. Konieczność pełnej administracji sprzętowej i software’owej. Serwery muszą być przygotowane na obsługę dużej liczby użytkowników. Pomieszczenie klimatyzowane z agregatem prądowym. Trzeba posiadać własne oprogramowanie do zarządzania systemami baz danych – RDBMS oraz serwery aplikacyjne. Łatwiejsze zmiany wersji portalu.

Serwerownia dzierżawiona zwalnia nas z obowiązków administracyjnych ale zdecydowanie zmniejsza nam kontrolę nad nią. Nie musimy mieć za to pomieszczenia, w którym znajdowałyby się serwery oraz nie potrzebujemy oprogramowania do zarządania bazami danych i serwerami aplikacyjnymi.

Pewne elementy oprogramowania musimy wybrać niezależnie czy zdecydujemy się na serwerownię własną czy dzierżawioną. Decyjcja czy wybrać darmowe oprogramowanie czy od komercyjnych producentów jest trudna. Może się okazać iż najkorzystniej będzie niektóre części wybrać darmowe a pozostałe płatne.

Warto zwrócić uwagę na to iż darmowe oprogramowanie wymaga zwykle większych nakładów czasowych na naukę jego obsługi. Komercyjni producenci mogą za to  zbankrutować i nie rozwijąć dalej swoich produktów co najczęściej będzie się wiązać z koniecznością zmiany oprogramowania na innego producenta. Ryzyko takie przy oprogramowaniu rozwijanym przez społeczność wolnego oprogramowania jest znacznie mniejsze.

Produkty komercyjne są często dużo bardziej niezawodne od ich darmowych odpowiedników. Przy ich wprowadzaniu podejmujemy ryzyko niepotrzebnego wydania środków gdy produkt nie będzie spełniał naszych oczekiwań. Problem ten nie występuje w przypadku darmowego oprogramowania, gdzie nawet przy niezadowoleniu z użytkowania nie ponosimy kosztów jego zakupu.

Sam portal będzie miał formę aplikacji webowej dostarczanej w modelu SaaS (software as a service). Pozwala użytkownikom na dostęp i użytkownie oprogramowania(portalu) za pośrednictwem Internetu.

Portal będzie narażony na zagrożenia internetowe związane z możliwą kradzieżą danych osobowych, złośliwym oprogramowaniem destabilizującym pracę serwerów. Niezbędne będzie zainstalowanie odpowiedniego oprogramowania, które będzie pełnić rolę zapory – firewall’a, stawianej na styku dwóch sieci – Internetu i sieci lokalnej, w której będą serwery lub dostęp do nich w przypadku infrastruktury dzierżawionej.

Analizę technik do budowy portalu można przeprowadzić poprzez zaprojektowanie infrastruktury zorientowanej na świadczenie usług – dostępu i możliwości korzystania z portalu.

Koncepcja architektury, w której aplikacje webowej działają w formie usług sieciowych (tzw. webservice’ów) jest określana mianem SOA (Service Oriented Architecture). Sama SOA nie narzuca na nas konkretnych technik oraz standardów jednakże określa metody organizacyjne i techniczne, których prawidłowe funkcjonowanie pozawala na połączenie zasobów informatycznych oragnizacji z jej biznesowymi stronami. Istotnym elementem SOA jest wspieranie procesów biznesowych do świadczenia usług klientom przez portal.

Procesy biznesowe mogą być definiowane bądź to przy użyciu BPMN (Business Process Modelling Notation) lub BPML (Business Process Modeling Language). Wszelka komunikacja z usługami modelowana jest jako zdarzenia otrzymywania i wysysłaynia – Get/Send.

Sprzętowa część technik stosowanych w SOA to infrastruktura informatyczna (serwerownia, dostęp do szerokopasmowego łącza, stacje robocze).
Serwerownia może być własna lub dzierżawiona.

Własna serwerownia to duże koszty początkowe, które mogą się zamortyzować szybko przy dużej liczbie użytkowników. Najdroższe elementy to oczywiście same serwery, wynajem pomieszczeń klimatyzowanych, podłączenie do sieci szkieletowej jednego z operatorów łączem o b. dużej przepływności – > co najmniej 1 Gb/s.

Serwerownia dzierżawiona pozwoli zaoszczędzić na początku. W dłuższej perspektywie i dla dużej ilości użtykowników (np. 200 tys. co jest naszym celem) rozwiązanie mniej opłacalne.

Zagadnienia techniczne związane z oprogramowaniem związane są z wyborem producentów oprogramowania. Podział można określić jako oprogramowanie od komercyjnych producentów lub pobrane z Internetu jako darmowe.

Systemy operacyjne: Microsoft (komercyjne), Linuks (darmowe)
Platforma programistyczna: Microsoft .NET Visual Studio (komercyjne), Java Eclipse (darmowe)
Serwery aplikacyjne: IBM Websphere (komercyjne), JBoss (Darmowe)
Systemy zarządzania bazami danych(RDBMS): IBM DB2, Oracle (komercyjne); MySql (darmowe)

darmowe – > open source, wsparcie społeczności wolnego oprogramowania
komercyjne -> żadko open source, wsparcie producentów oprogramowania.

Opis portalu:

Portal jako forma usługi – użytkownicy za wykonywanie zadań mają obniżany abonament. Zadania dotyczyć mają korzystania z powszechnych usług internetowych – założenie skrzynki mailowej, sprawdzenie określonych informacji, przetestowanie usługi VoIP, itp. Docelowo przy pomocy metody “learn by doing” nowo przyłączeni internauci nieświadomie odkryją dobrodziejstwa jakie daje im ich nowe “okno na świat”.

Portal będzie miał formę rozbudowanej aplikacji webowej. Wykonanie ćwiczenia skutkować będzie obniżeniem abonamentu dla użytkownika o 1 zł. Użytkownik może obniżyć sobie miesięczny abonament o max. 20 zł, co przy średniej opłacie za internet w wys. 60 zł stanowi istotną zachęte do wykonania przyjmniej 20 zadań na miesiąc.

Różnicę w abonamencie pokryją do spółki dostawcy internetu (operatorzy) oraz dostawcy usług zainteresowani kreowaniem popytu na ich usługi. W istocie mimo poniesionych początkowych kosztów będzie to dobra inwestycja, która z dużym prawdopodobieństwem przyzwyczai nowych użytkowników do korzystania z szerokopasmowego internetu oraz usług świadczonych za jego pomocą. To “przyzwyczajenie” może się przekuć w stałe dochody z abonamentów dla operatorów oraz w dochody dla usługodawców za korzystanie z ich usług.
UWAGA: Dostawcy usług nie muszą opierać swoich dochodów jedynie na sprzedaży usług użytkownikom. Mogą równie dobrze świadczyć te usługi za darmo, a zarabiać np. na sprzedaży powierzchni reklamowej swoich stron internetowych, które mają dużą oglądalność.

Rys.1. Graficzna ilustracja uproszczonego modelu biznesowego funkcjonowania portalu.

Ja widzę to w ten sposób: nasza firma jako właściciel portalu to Dostawca Treści oraz Usług. Nie jesteśmy operatorem ale mamy z nim lub z kilkoma operatorami podpisaną umowę o dostarczaniu informacji którzy użytkownicy ile zadań wykonali w danym miesiącu. Zatem wydaję się być bezcelowe rozważać na jakim dostępie to zbudujemy bo nie jesteśmy operatorem.

Rozwój sieci teleinformatycznych w kierunku NGN jest obecnie zauważalny jedynie w dużych i średnich miastach. Inwestycje na terenach słabo-zurbanizwoanych wiążą się dla operatorów ze sporym ryzykiem – mieszkańcy mają tam niskie kompetencje komputerowo-internetowe co skutkuje niskim popytam na usługi dostarczane internetem szerokopasmowym.

Modele biznesowe dla sieci NGN, w których najistotniejszym aspektem jest oddzielenie warstwy usług od warstwy transportu, przewidują amortyzację inwestycji przeprowadzonej przez operatora infrastruktury z opłat od dostawców usług oraz z abonamentu za usługę dostępu do internetu. Dochody od dostawców usług co najmniej na poziomie dochodów z abonamentu – > zatem niezbędny popyt na usługi jak. np. VoD, VoIP, Telewizja IP, Wideokonferencję, itp.

Przy wprowadzaniu technik komunikacji radiowej nie można ominąć uwarunkowań prawnych i normalizacyjnych. Rada Ministrów zarządza Krajową Tablicą Przeznaczeń Częstotliwości, która określa ogólny podział zakresu częstotliwości pomiędzy różne systemy oraz określa, kto może z nich korzystać (służby cywilne, wojsko). Dokładniejszy podział i opis zakresów określa Urząd Komunikacji Elektronicznej w postaci planu zagospodarowania częstotliwości. UKE zarządza również zasobami radiowymi, wolnym pasmem, rozpatruje wnioski o wydanie pozwolenia radiowego. W niektórych przypadkach może zarządzić przetarg. Z uzyskaniem pozwolenia radiowego wiążą się również opłaty, które zależą m.in. od pasma, obszaru transmisji i jej rodzaju. Projekt sieci telekomunikacyjnej musi być wykonany przez podmiot do tego uprawniony. Przed postawieniem masztu nadawczego należy zapoznać się z planem zagospodarowania przestrzennego, uzyskać zgodę właściciela terenu oraz pozwolenie na budowę. W przypadku budowy infrastruktury w pobliżu dróg, ulic, torów fakt ten należy zgłosić odpowiednim władzom. Cały czas również należy pamiętać o zgodności naszej inwestycji z Ustawą o Ochronie Środowiska, co może się wiązać z przeprowadzeniem analiz oddziaływań i pomiarami natężeń pola elektromagnetycznego. Nie można również zapominać o uwzględnieniu kosztów, jakie niesie za sobą dany system, do których zaliczyć należy wydatki związane z zakupem sprzętu, montażem i wsparciem technicznym, koszty energii elektrycznej, dostępu do Internetu oraz wynagrodzeniami dla naszych pracowników.

Uwarunkowania użytkowania technik odnoszą się do aspektów systemu, związanych z jego funkcjonowaniem. Musimy zatem być świadomi tego, że z danym rodzajem transmisji wiążą się określone zjawiska oraz być w związku z tym przygotowani na radzenie sobie z różnymi nietypowymi zachowaniami naszej sieci. Należy pamiętać o tym, że niektóre technologie wymagają zastosowania sprzętu dodatkowego. Musimy na przykład zaopatrzyć się w sprzęt komputerowy, serwery, które pozwolą na prawidłowe funkcjonowanie sieci. Potrzebne staje się też oprogramowanie, takie jak systemy operacyjne, systemy baz danych. W przypadku WiFi możemy wykorzystać np. systemy OpenWRT albo MikroTik RouterOS. Niezbędne staje się również wprowadzenie systemu bilingowego, systemu zarządzania relacjami z klientami (CRM – Customer Relationship Management). Istotne są również dodatkowe możliwości konfiguracyjne wykorzystywanego systemu, jak np. możliwość tworzenia VLAN-ów. Niezbędnym staje się zatrudnienie odpowiednio wyszkolonej kadry. Pamiętać musimy również o naszych abonentach, którzy będą używać naszego sprzętu. Muszą oni zatem zostać poinformowani w odpowiedni sposób, jak z niego korzystać. Kolejną istotną kwestią jest możliwość ewolucji naszej sieci i jej rozbudowa.

Mariusz Skrocki

Mindig is azon a véleményen voltam, hogy nem könnyű tanárnak lenni, gyermeket nevelni, példát mutatni, ugyanígy lelkésznek sem. Ott is mindig újat kell tudjon mondani az ember, példát kell mutatni itt már nem csak kicsiknek, hanem nagyoknak is, nem csak „szolgálati időben”.  Mindkét foglalkozást hivatásként tekintem. Fontos az, hogy ha valaki elvárja, hogy az iskolában vagy a gyülekezetben felnézzenek rá, a hétköznapi ügyes-bajos dolgokban is hivatásához méltóan döntsön és cselekedjen. Mert milyen egy káromkodó tanárt vagy egy részeg lelkészt látni? Fájdalmas és hitelét veszti előttünk a szóban forgó személy.
Mindnyájan tudjuk, hogy nem lehet könnyű, mégis, aki tud úgy élni, hogy hiteles és hű marad hivatásához, mindig a legnagyobb elismerésben és tiszteletben részesül.
Pénteken történt, hogy filológus-újságíró diákként a technikai egyetemre tévedtem és a tornatermet kerestem. Szóltak, hogy ha lehet, ne hangoztassuk, hogy nem „idevalók” vagyunk, s ha valaki az egészségünk felől érdeklődik, gyorsan nevezzük magunkat jövendőbéli mérnököknek. Előre féltem az esetleges hazudozástól, ami amúgy sem megy nekem, de gondoltam, ha nem kérdezem meg a kapustól, hogy merre található a tornaterem, akad majd valaki, aki még péntek este 6-kor is az egyetem folyosóin kószál. Közben kaptam egy fülest, miszerint a tornaterem a bejárattól balra, lépcső tetején található. Igen ám, de mi történi, ha a bejárattól balra két lépcső vezet felfele? Ekkor kezdődik a baj. Végül ec-pec-kimehetsz módra döntöttem az egyik lépcsősor mellett, s mint kiderült, megfelelő irányba haladtam. Persze minden emeleten újabb ajtók és folyosók nyíltak, így lassan már a kivezető utat se találtam volna meg. De ekkor találtam egy nyitott ajtót, amely mögött egy harmincas évei közepén járó hölgy ült egy asztalnál. Az ajtón a Testnevelési Katedra felirat állt, de remélni se mertem, hogy épp egy testnevelő tanár az, akitől segítséget kérek.

Tisztelettel köszöntem és szíves segítségét kértem az illető hölgynek a tornaterem keresésében, mire ő emelt hangon, magyarra körül-belül így fordítható mondattal válaszol: te meg ki az ördög vagy? Azt hittem, rajtakaptam a takarítónőt, amint a tanárok asztalánál potyázik, s most megpróbál az ő helyükből lekezelni engem, mint egy diákot. De a bemutatkozás és egy kis füllentett hovatartozás után kiderült, ő éppen a technikai egyetem egyik testnevelési oktatója, és mélyen megsértve érezte magát, hogy tőle érdeklődtem a tornaterem holléte felől. Emelt hangon, gyakori trágár szavak kíséretében kifejtette, hogy ő nyugodtan megteheti azt, hogy nem ismeri el a testnevelési tevékenységemet, nem ad majd jegyet a félév végén, és hogy hagyjam csak el, mert megtudja ő, hogy ki vagyok, s akkor „vaj de capul tău!”.
Én meg csak álltam s néztem bambán, hogy mi is folyik itt, hiszen aki ismer, tudja, hogy sokszor túlságosan is alázatos vagyok az idegenekkel szemben. Ez a számomra tanárnak nem tekintető hölgyemény pedig csak osztotta az észt, ordibált és nem volt hajlandó elmondani, hogy merre találom a célpontot. Pedig ha tudta volna, hogy már régen megvan a tornajegyem, mindkét félévre, hogy messziről sincs semmi közünk egymáshoz, s hogy egy-kettő tollat ragadok és megírom a viselkedését, hogy egész világ előtt szégyenkezzen, talán megtartotta volna az otromba kommentálásait és egyszerűen elmondta volna, hogy merre van a tornaterem.
Ilyenkor bánom, hogy nincs valami nagyfőnök nagybácsim, aki pillanatok alatt röpítené ki az ilyet az egyetem intézetéből.

Mert mit várunk a diákoktól, leendő mérnököktől, ha az oktató(ik) ilyenek? Hogy várjuk el azt, hogy ők segítőkészek és udvariasak legyenek, ha az oktató(ik) egy idegennel nem tudnak normálisan beszélni? Ugye nem megalapozott az elvárásunk? Pedig a jövő intellektueljeiről beszélünk. Ők vannak az ilyen hegyi szokásoktól mentesülni nem tudók kezei alatt. És már elnézést, de ha valaki nem tiszteli tanítványait vagy egy egyszerű idegent, mi módón várja el azt, hogy ezek tisztelettel nézzenek és hallgassanak rá?! Aki nem képes elhagyni ősi szokásait, az ne emberekkel foglalkozzon, hanem gépekkel. Azoknak úgyse fáj, ha ordítanak és csúnyán beszélnek velük, sőt azt se várják el, hogy tiszteljék őket.

W Holandii otwarto w piątek elektrownię wytwarzającą prąd z krowiego obornika – podała agencja Reutera.

Krowie odchody, powstające w pobliskim gospodarstwie rolnym, będą przetwarzane teraz wraz z innymi odpadami przemysłu spożywczego na biogaz, napędzający turbiny. Reuters dodaje, że energia elektryczna następnie trafi do domów.

Rozwój sieci teleinformatycznych w kierunku NGN jest obecnie zauważalny jedynie w dużych i średnich miastach. Inwestycje na terenach słabo-zurbanizwoanych wiążą się dla operatorów ze sporym ryzykiem – mieszkańcy mają tam niskie kompetencje komputerowo-internetowe co skutkuje niskim popytam na usługi dostarczane internetem szerokopasmowym.

Rys.1. Dotychczasowy model biznesowy.

Muzeum motoryzacji i techniki w Otrębusach jest dość jednym z najstarszych miejsc tego typu w Polsce. Na początku było to miejsce, gdzie właściciel-pasjonat trzymał swoje zdobycze. Potem, w miarę kolejnych zakupów, pojawiały się coraz to nowsze eksponaty. W obecnej postaci Muzeum jest dość mocno wypełnione cudeńkami techniki motoryzacyjnej i nie tylko . O czym łatwo się przekonać oglądając poniższe zdjęcia.

W Muzeum można znaleźć między innymi wózki, rowery, ryksze i inne, zwykłe i niezwykłe, środki transportu. Można znaleźć eksponaty, które już wiele razy “grały” w filmie. Miejsce jest dość ciemne i duszne, ale polecam odwiedziny w pochmurny jesienny i wiosenny dzień. Każdy znajdzie dla siebie coś ciekawego. Odrobinę wspomnień z dzieciństwa i ducha dawnej przeszłości. Zwiedzanie nie trwa długo, więc szansa na znudzenie się jest minimalna. Bo kto nie lubi widoku chromu???

Gdy kilka tygodni temu świat obiegła informacja, że południowoafrykański gołąb jest szybszy od południowoafrykańskiego internetu, komentatorzy skwitowali to jedynie pobłażliwym uśmiechem. Ostatecznie RPA, to dalej Afryka.

Teraz jednak podobny eksperyment przeprowadzono w Australii, która jest w 90% zinternetyzowana. Pragmatyczni Australijczycy postanowili jednak przyjąć bardziej realne warunki wyjściowe: przesyłali 700 mb (a nie 4Gb) na odległość 150 km, a oprócz gołębia, w wyścigu uczestniczył też samochód. Kto wygrał? Przekonajcie się sami:

via josh.sg

Ciekawe, jak taki test wypadłby z polskim tepsowym broadbandem? (Czy tepsa w ogóle ma broadband?)

Knight Rider – legenda. Vzpomínáte na jeho TURBO BOOST ?

Zde je vysvětlení. Mrkněte na konec tohoto videa…

Jedná se o elektromagnetické odpružení. Lineární elektromagnetické motory maji nízkou spotřebu, protože fungují na principu rekuperace energie. Při propružení kola se generuje energie, která je ukládána do kondenzáturů a následně se dále využívá. Odezva systému je 15x rychlejší než u klasické sestavy pružina-tlumič.

Co ze sobą mają wspólnego kot i theremin – pierwszy elektroniczny instrument muzyczny?

Lew Termen, który zmarł dokładnie 16 lat temu w Moskwie, swój niezwykły, a zarazem zadziwiająco prosty instrument, skonstruował pod koniec 1920 roku.

Pierwotnie Termen nazwał go eterfonem, później terminvoksem, ale ostatecznie przyjęła się nazwa theremin. To, mówiąc w skrócie, dwie anteny pomiędzy którymi macha się ręką, by modulować dźwięk.

W 1927 roku Termen wybrał się z przenośnym thereminem w tournée po Europie, a potem po USA. Zagrał między innymi z filharmonikami nowojorskimi. RCA zaczęła produkować i sprzedawać thereminy pod koniec lat 20.

Po kilku latach spędzonych w Stanach Zjednoczonych, Termen nagle wrócił do Związku Radzieckiego, gdzie trafił na 8 lat do więzienia. Jednocześnie musiał współpracować z władzami przy opracowywaniu mikrofonów dalekiego zasięgu. Opracował też koncepcję “Czegoś”.

“Coś” znalazło się we wnętrzu drewnianego godła USA, które 4 sierpnia 1945 roku dzieci z radzieckich szkół wręczyły ambasadorowi amerykańskiemu w Moskwie, Averellowi Harrimanowi, na znak przyjaźni między narodami. Godło zawisło w moskiewskim biurze ambasadora. Istnienie urządzenia podsłuchowego wyszło na jaw dopiero w 1952 roku, a ujawnione zostało w 1960 roku przez ambasadora Henry’ego Cabota Lodge’a, Jr. podczas zgromadzenia ONZ.

Henry Cabot Lodge, Jr ujawnia ukryte urządzenie podsłuchowe w godle USA

“Coś” było pasywnym urządzeniem podsłuchowym, które składało się wyłącznie z mikrofonu, kondensatora i anteny. Nie miało baterii, zasilania, ani przewodów elektrycznych, dzięki czemu przez tyle lat pozostało niewykryte. Historia i opis działania “Czegoś” tutaj.

Oczywiście nie tylko Rosjanie podsłuchiwali. Amerykanie nie pozostawali dłużni, choć nie każdy z ich pomysłów okazał się tak skuteczny, jak Coś.

Schemat działania akustycznego kotka

W latach 60 CIA uruchomiła program Akustycznego Kotka. Pierwszego takiego kotka z wszczepionym mikrofonem, nadajnikiem i baterią wypuszczono  przed kompleksem budynków należących do ZSRR w Waszyngtonie. Niestety został niemal natychmiast przejechany przez taksówkę. Cały projekt kosztował 25 milionów dolarów i okazał się kompletną klapą.

Dlaczego kanistry są sześciokątne?

Problem:

źródło

Rozwiązanie:

źródło

To jest Q Drum

via Chris Blattman

Tym wpisem chciałbym nawiązać do mojej poprzedniej wypowiedzi i zastanowić się nad poszczególnymi technologiami, z których przynajmniej teoretycznie moglibyśmy skorzystać, aby stworzyć naszą własną sieć, cały czas nie zapominając też o tym, iż jesteśmy szczególnie zainteresowani prowadzeniem działalności ukierunkowanej w stronę terenów słabo zurbanizowanych.

Rozpatrując różnego rodzaju technologie musimy brać pod uwagę  aspekty, które są z nimi nierozłącznie powiązane. I tak na przykład dany system zaprojektowany jest do działania w określonym paśmie częstotliwościowym. Z tym z kolei wiążą się również parametry, takie jak np. dostępna szerokość kanału dla użytkownika. Operator, aby korzystać z danej technologii musi także uzyskać wymagane dokumenty i zezwolenia na prowadzenie działalności telekomunikacyjnej i nadawanie w określonym paśmie. Systemy transmisji radiowej charakteryzuje się również poprzez podanie możliwych do uzyskania zasięgów oraz przepływności. Istotną kwestią jest również cena oraz dostępność sprzętu pozwalającego na korzystanie z danej technologii. Nie bez znaczenie jest np. również dostępność na rynku terminali abonenckich, co ilustruje na przykład przypadek Sferii, wykorzystującej technologię CDMA w paśmie 870 MHz. Dla naszego przykładu preferowanym rozwiązaniem byłby system pracujący we względnie niskim paśmie częstotliwości, co pozwala na uzyskanie większego pokrycia terenu.

Warto więc może zapoznać się także z tym, na jakich rozwiązaniach opierają się nasi potencjalni konkurenci, a być może będzie to pewna wskazówka dla nas, bo przecież czasem nie ma po prostu sensu ponownie wymyślać koła.

Spośród wiodących polskich operatorów komórkowych można przyjąć, że oferty Orange i Ery zawierają opcje skierowane specjalnie do mieszkańców terenów słabo zurbanizowanych. Oczywiście każdy nich świadczy swoje usługi na terenie całego kraju, ale możemy przyjąć, że sieci 2G nie spełniają naszych wymagań na sieci NGN, a sieci UMTS/HSPA swoim zasięgiem obejmują przede wszystkim tereny o dużej gęstości zaludnienia. Orange proponuje w swej ofercie możliwość transmisji danych przy wykorzystaniu CDMA450, natomiast Era rozwija swoją sieć WiMAX. Dostęp szerokopasmowy w tej technologii możemy uzyskać także korzystając z usług Netii. Swoją niewielką sieć WiMAX posiada również Telekomunikacja Polska S.A. Bardziej jako ciekawostkę w tych rozważaniach można przedstawić technologię GSM4FIX, którą Telekomunikacja Polska S.A. wykorzystuje w ramach świadczenia usługi powszechnej na terenie całej Polski. Technologie takie jak CDMA czy UMTS wymagają jednak od operatora budowania pełnej architektury sieci. Może więc w naszym przypadku najrozsądniejszym rozwiązaniem będzie jednak oparcie się, przynajmniej w znacznej mierze, na WiMAXie…?

Wiele słyszy się o tym, że jest to technologia bez przyszłości, jednak obserwując otaczający nas rynek telekomunikacyjny poniekąd trudno się z tym zgodzić, co zresztą widać na przykładach przytoczonych przez kolegę Rafała we wpisie http://radiongn.wordpress.com/2009/10/30/historia-rozwoju-rynku-ala-marketing/ czy w artykule http://telepolis.pl/news.php?id=15166. WiMAX, przynajmniej teoretycznie pozwala na uzyskanie przepływności rzędu maksymalnie ok. 75 Mbps oraz zapewnia zasięg w odległości kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu kilometrów. Biorąc pod uwagą wspomniany już wcześniej system WiBAS, również oparty na standardzie IEEE 802.16 widzimy, że umożliwia nie tylko transmisję rozsiewczą, ale również tworzenie radiolinii, co mogłoby być rozwiązaniem problemu podłączania stacji bazowych do sieci rdzeniowej. Interesującym uzupełnieniem może być wykorzystanie na ostatnim odcinku transmisji przy pomocy WiFi (http://blogs.zdnet.com/computers/?p=498), bądż PLC (http://whitepapers.zdnet.com/abstract.aspx?docid=965277).

Wciąż jeszcze jednak musimy pamiętać o użytkownikach, którym nie zapewnimy dostępu do szerokopasmowej transmisji danych. Tu z pomocą może nam przyjść technologia satelitarna, wspomagana jednocześnie przy pomocy np. sieci 2G.

Pozdrawiam,

Mariusz Skrocki

Peugeot VLV, czyli Voiture Légère de Ville (Lekki Samochód Miejski). Na prąd. Z 1942 roku.

Więcej zdjęć i informacji: Microcar Museum