Greece: ask someone what they think about the country at the moment and the answer might well be resentment at the irresponsible borrowing, overgenerous retirement benefits, employment cronyism and reluctance to pay taxes which have led to the current economic crisis in Europe. The words hell and hand basket spring almost automatically to mind.

Yet there is so much more to Greece than its present unfortunate predicament.

Today we ask the question what have the Greeks ever done for us? We will begin by taking a look at the time Greece was (really) bankrupt.

The Modern Olympics

Greece had made an attempt to modernize and as such had massively over borrowed. By 1893 it had become too much and the Greek Prime Minister, Trikoupis, had to announce bankruptcy. It might not have happened had the export market for currants (then the biggest Greek export) collapsed. Greece was forced to give the running of its economy over to a commission of German, French and other European officials.

The same year the Congress for the Restoration of the Olympic Games met and its organizer, Baron Pierre de Coubertin, swayed the delegates to award host nation status to the place where it had all begun, Greece. The Greek government, as you can imagine, were anemically keen about the prospect. Coubertin called a public meeting in Athens and swayed the people of Greece with the words “The dishonor here would consist not of being beaten: it would consist of not contending”. Not only were the Greeks convinced, Coubertin (with no irony on his part) left the world the not the winning but the taking part slogan of the games.

The organizing committee met for the first time only fourteen months before the games began. In a dazzling display of virtuoso Greek bravura they decided that they would not accept a penny from abroad. The people of the bankrupt state of Greece would raise each and every drachma.

And so they did. Local authorities held collections, rich merchants were targeted and appeals went out to the Greek diaspora through embassies and consulates.

It worked – the monks of Mount Athos even contributed. Altogether the people of Greece raised 1.5 million drachma, with a further million coming from a single individual, the mega rich expatriate merchant Georgios Averoff.

This was ten times more than the amount needed estimated by Coubertin. Greece successfully gave birth to the modern Olympics at a time when it was virtually destitute. Perhaps we really shouldn’t write it off as a spent force at the moment?

Trial by Jury

Juries began in Athens around 500BC. Although there was no public prosecutor anyone could bring a case against anyone else.

A judge would decide whether the injured party’s claims were sufficient, in terms of evidence for a trial to be called, by asking both parties questions. Juries were paid little for their services but you had to be a citizen aged over thirty to be on one.

In order to avoid bribery some juries had as many as five hundred people on them – no one could afford to buy so many people.

The jurors had to make an oath that they would listen to both sides equally. It wasn’t so much innocent until found guilty as innocent until found guilty by the jury (sound familiar?).

Theater

Even the word has origins in the Greek language and it cannot be denied that the western tradition of theater has its roots in Greece.

Every town in ancient Greece had at least one theater. It was so important that prisoners could be temporarily released from jail so that they could go and see the latest piece.

Competition between the different city states was fierce with many competitions. So many people wanted to watch that the theaters had to be built outdoors.

The staggered seating area, built on hillsides so that everyone could see what was going on in the stage area was called the theatron (and no prizes for guessing how that word went on to evolve).

Democracy

Around 500BC the city state of Athens became a democracy. Although it endured for only one hundred years it laid the roots for the political systems we know and (sometimes) trust today. Each year all the names of the citizens were placed in a hat (or ancient Greek equivalent) and five hundred names would be drawn.

These men (for women were not citizens but give them a break this was twenty five centuries ago!) would create the laws of the city for the next year. Once created, they would be voted on by every citizen and the majority decision was the one which passed. Imperfect this system may have been but without it we might not have our democratic systems today.

The Shower

The Greeks were the first to have a shower system that we today would recognize. Their aqueduct systems enabled water to be pumped in to large communal shower rooms (used by rich and poor alike). Their sewers meant that the water could be drained in the same way we drain our water. Discoveries at Pergamum and the pottery of the time indicate we would regard these as similar to the modern day locker room. All very 300 then. The Romans, as with many things, took this idea and made it their own.

The Analog Computer

More than a century ago an astonishing instrument was discovered by divers at the sea bed near the island of Antikythera. It flabbergasted authorities on the ancient world. Was it an astrolabe? Was it an astronomical clock? Or something else?

For many years, systematic examination of the object, now known as the Antikythera Mechanism failed to illuminate the purpose of this strange machine. Yet research over the last fifty years has shed some light. The machine was made around 200BC and is the most complex and refined piece of machinery yet discovered from the ancient world. There is no evidence of anything as sophisticated as this for the next thousand years. The Antikythera Mechanism is now understood to be dedicated to astronomical phenomena and operates as a complex mechanical computer which tracks the cycles of the Solar System.

Pizza

The Ancient Greeks liked their snacks and fast food as much as we do. They covered their bread with a combination of cheese, oils and herbs and called it πίτα. That’s pita to me and you (another word you can transparently see evolve over the millennia). Although it is argued that the word may even have Germanic roots, if we were to be transported back in time two and a half thousand years and given a choice of food in what is now Germany and Greece we would recognize the latter country’s offering. Plus we would pay for it in coined money. In what is now Germany at that point in time beads or shells might get you your dinner. No irony there, then.

All that maths!

Euclidean geometry, the Pythagorean Theorem, trigonometry, the golden ratio. All Greek. And although these discoveries have brought untold misery to countless generations of schoolchildren, without them we would have no navigation, architecture, and so on – the list is pretty much endless. Let’s just say modern science and move on.

The catapult and crossbow

If you want to reduce the number of people killed in battle then the best bet, in ancient times (as it is now), was to have a distance between you and the enemy. Thanks to all that maths, the Ancient Greeks were able to create a catapult which increased the range and power of missiles.

Created to fire arrows (big arrows, enough to take out a Na’vi), the first catapult was deployed against the Carthaginians in 399BC. The crossbow came about even earlier, to the late 5^th Century BC. Just think what your average Spartan would have thought of an Uzzi 9mm.

The Steam Engine

Hero of Alexandria invented the first steam engine but it was not used to draw carriages but to amuse children. Also known as an aeolipile or a Hero Engine, it consisted of a vessel, usually a sphere or a cylinder which rotates on its axis, having oppositely bent or curved nozzles projecting from it.

When the vessel is pressurized with steam, steam is expelled through the nozzles, which generates thrust due to the rocket principle.

The forces result in a rotational movement and the vessel spins on its access. Drag and frictional forces build up and (having canceled the accelerating torque) achieve a steady state speed.

In other words a steam engine, which must have enchanted those who were children at the same time as a certain Jesus of Nazareth. Hero did create automatic doors for a temple with the aid of steam power too, but the idea failed to catch on.

Source

Οι Έλληνες ήταν γνωστοί με πολλά διαφορετικά ονόματα στην ιστορία. Οι πολεμιστές που έπεσαν στις Θερμοπύλες έπεσαν ως Έλληνες, ενώ αιώνες αργότερα όταν κήρυττε ο Ιησούς οποιοδήποτε πρόσωπο μη-εβραϊκής πίστης ήταν ένας Έλληνας. Ενώ επί του αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου ήταν γνωστοί σαν Ρωμαίοι, και πάντα οι γείτονές τους στη Δύση θα τους έλεγαν Γραικούς, ενώ στην Ανατολή Αλ Ρουμ (Ρωμαίοι). Η αρχή κάθε ιστορικής εποχής συνοδευόταν από ένα νέο όνομα, είτε απολύτως καινούριο, είτε παλαιό και ξεχασμένο, όνομα από την παράδοση ή δανεισμένο από τους ξένους. Κάθε ένα από αυτά ήταν σημαντικό στην εποχή του και όλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν με αλλαγές, και πιθανότατα γι’ αυτό οι Έλληνες είναι ένας πολυώνυμος λαός.

Αχαιοί

Στην Ιλιάδα του Ομήρου, οι ελληνικές συμμαχικές δυνάμεις περιγράφονται με τρία διαφορετικά ονόματα: Αργείοι, Δαναοί και Αχαιοί, και όλα με την ίδια έννοια. Από τα παραπάνω ο πρώτος τύπος χρησιμοποιείται 170 τουλάχιστον φορές, ο δεύτερος 148 και ο τρίτος 598 φορές.

Οι Αργείοι είναι ένας πολιτικός όρος που προέρχεται από την αρχική πρωτεύουσα των Αχαιών, το Άργος. Οι Δαναοί είναι το όνομα που αποδίδεται στη φυλή που εξουσιάζει αρχικά την Πελοπόννησο και την περιοχή κοντά στο Άργος. Αχαιοί ονομάζεται η φυλή που, ενισχυμένη από τους Αιολείς, κυριάρχησε πρώτη στα ελληνικά εδάφη, επικεντρωμένοι γύρω από την πρωτεύουσά τους, τις Μυκήνες.

Έλληνες

Κατά την διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, οι Έλληνες ήταν μια σχετικά μικρή αλλά δυνατή φυλή στην Φθία της Θεσσαλίας, συγκεντρωμένοι στις πόλεις Άλος, Αλώπη, Τροιχίνα και στο Πελασγικό Άργος.

Διάφορες ετυμολογίες που έχουν προταθεί για τη λέξη Έλληνας, αλλά καμία δεν είναι ευρέως αποδεκτή-Σαλ, προσεύχομαι “έλλ, ορεινός” σελ, φωτίζω. Μια πιο πρόσφατη μελέτη συνδέει το όνομα με την πόλη Ελλάς, δίπλα στον ποταμό Σπερχειό, που λεγόταν επίσης Ελλάς στην αρχαιότητα.

Ωστόσο, είναι γνωστό με σιγουριά ότι οι Έλληνες έχουν σχέση με τους Σελλούς, τους ιερείς της Δωδώνης στην Ήπειρο. Ο Όμηρος περιγράφει τον Αχιλλέα να προσεύχεται στον Δωδώνιο Δία σαν τον αρχέγονο Θεό: «Βασιλέα Ζευ, φώναξε, Άρχοντα της Δωδώνης, θεέ των Πελασγών, που κατοικούν μακριά, που έχεις τη χειμωνιάτικη Δωδώνη κάτω από την εξουσία σου, όπου οι Ιερείς σου οι Σελλοί κατοικούν γύρω σου με τα πόδια τους άπλυτα και τα καταλύματά τους πάνω στο έδαφος.»

Ο Πτολεμαίος αποκαλεί την Ήπειρο αρχέγονη Ελλάδα και ο Αριστοτέλης αναφέρει για την ίδια περιοχή ότι ένας αρχαίος κατακλυσμός ήταν πολύ άγριος «στην αρχαία Ελλάδα, μεταξύ της Δωδώνης και του Αχελώου ποταμού [...], τη γη που κατείχαν οι Σελλοί και οι Γραικοί, που αργότερα θα γίνονταν γνωστοί ως Έλληνες», (οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν δ’ Έλληνες). Η θέση, συνεπώς, ότι οι Έλληνες ήταν μια φυλή από την Ήπειρο η οποία αργότερα μετανάστευσε προς τα νότια στην Φθία της Θεσσαλίας επαληθεύεται. Η επέκταση μιας συγκεκριμένης λατρείας του Δία στη Δωδώνη, μια τάση των Ελλήνων να σχηματίζουν ακόμη μεγαλύτερες κοινότητες και αμφικτυονίες, καθώς και η αυξανόμενη δημοτικότητα της λατρείας των Δελφών, είχε σαν αποτέλεσμα την επέκταση του ονόματος στην υπόλοιπη ελληνική χερσόνησο, αργότερα πέρα από το Αιγαίο πέλαγος, στην Μικρά Ασία και τελικά προς δυσμάς στη Σικελία και τη νότια Ιταλία, οι οποίες ήταν γνωστές με τον όρο Μεγάλη Ελλάδα.

Η λέξη Έλληνας με την ευρύτερη σημασία της απαντάται για πρώτη φορά σε μια επιγραφή αφιερωμένη στον Ηρακλή για τη νίκη του στις Αμφικτυονίες και αναφέρεται στην 48^η Ολυμπιάδα (584 π.Χ.). Φαίνεται πως παρουσιάστηκε τον 8^ο αιώνα π.Χ. με τους Ολυμπιακούς Αγώνες και σταδιακά καθιερώθηκε μέχρι τον 5^ο αιώνα π.Χ.

Μετά τον πόλεμο εναντίον των Περσών, αναρτήθηκε μια επιγραφή στους Δελφούς για τη νίκη εναντίον των Περσών και υμνεί τον Παυσανία ως τον αρχηγό των Ελλήνων. Η συνείδηση μιας πανελλήνιας ενότητας προωθείτο μέσω θρησκευτικών εκδηλώσεων, με σημαντικότερη τα Ελευσίνια Μυστήρια, στην οποία οι μυημένοι έπρεπε να μιλούν ελληνικά, και βέβαια μέσω της συμμετοχής στους τέσσερις Πανελλήνιους Αγώνες, όπως ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Απαγορευόταν η συμμετοχή στις γυναίκες και στους μη-Έλληνες. Ορισμένες εξαιρέσεις σημειώθηκαν πολύ αργότερα, όπως για παράδειγμα για τον Αυτοκράτορα Νέρωνα και ήταν αδιαμφισβήτητα ένδειξη της ρωμαϊκής ηγεμονίας.

Η ανάπτυξη μυθολογικών γενεαλογιών από επώνυμους ιδρυτές, πολύ αργότερα μετά τη μετανάστευση προς τα νότια Αχαιών, Ιώνων, Αιολέων και Δωριέων, επηρέασε το πώς αντιμετωπίζονταν οι βορειότερες φυλές. Κατά τον Τρωικό Πόλεμο, οι Ηπειρώτες, οι Μολοσσοί και οι Μακεδόνες δε θεωρούνταν Έλληνες, καθώς οι λαοί με αυτές τις ονομασίες δεν ήταν τότε παρά μια μικρή φυλή στη Θεσσαλία, μέλος της οποίας ήταν ο Αχιλλέας. Ωστόσο, ακόμα κι όταν η ονομασία επεκτάθηκε, καλύπτοντας όλους τους λαούς νότια του Ολύμπου, οι βορειότεροι λαοί με τις ίδιες ρίζες δεν αποκαλούνταν έτσι. Ένας λόγος ήταν η άρνησή τους να συμμετάσχουν στους Περσικούς Πολέμους. Ωστόσο, αντιπρόσωποι των φυλών αυτών είχαν γίνει δεκτοί στους Ολυμπιακούς Αγώνες και διαγωνίστηκαν μαζί με άλλους Έλληνες. Ο Θουκυδίδης αποκαλεί βαρβάρους τους Ακαρνάνες, τους Αιτωλούς, τους Ηπειρώτες και τους Μακεδόνες, αλλά το επιχειρεί σε καθαρά γλωσσικό πλαίσιο. Όταν ο ρήτορας Δημοσθένης αποκαλεί τους Μακεδόνες χειρότερους από βαρβάρους στον Γ’ Φιλιππικό, το κάνει με σεβασμό στον πολιτισμό τους, ο οποίος απλώς δε συμβαδίζει με τα κοινά ελληνικά πρότυπα. Από την άλλη πλευρά, ο Πολύβιος θεωρεί τις φυλές της δυτικής Ελλάδας, Ηπείρου και Μακεδονίας αμιγώς ελληνικές.

Έλληνες και Βάρβαροι

Στους επόμενους αιώνες, ο «Έλληνας» απέκτησε ευρύτερη έννοια, συμβολίζοντας όλους τους πολιτισμένους, ενώ το αντίθετο, «βάρβαρος», αντιπροσώπευε τους απολίτιστους.

Το πρώτο πράγμα που οι ελληνικές φυλές παρατήρησαν ήταν το γεγονός της διαφορετικότητας στην ομιλία με τους γειτονικούς λαούς. Στο γεγονός αυτό βασίζεται ουσιαστικά και ο χαρακτηρισμός βάρβαρος (“barbarian”), ο ομιλών ξενική γλώσσα ως προς τους Έλληνες. Ο όρος «βάρβαρος» θεωρείται ότι προέρχεται από τη προσπάθεια απόδοσης της ξενικής αυτής ομιλίας, βάσει της ερμηνείας των παραγόμενων ήχων (bar-bar), που έφτανε στα αυτιά των διαφόρων ελληνικών φυλών ως κάποιο είδος ψευδισμού. Αυτό αλήθευε και για τους Αιγύπτιους, που, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, αποκαλούσαν βαρβάρους όλους όσοι μιλούσαν διαφορετική γλώσσα, και για τους Σλάβους πιο πρόσφατα, οι οποίοι αποκαλούσαν τους Γερμανούς με το όνομα nemec, που σημαίνει τραυλός. Ο Αριστοφάνης στους Όρνιθες αποκαλεί τον αγράμματο επιστάτη βάρβαρο, ο οποίος όμως έμαθε στα πουλιά να μιλάνε. Τελικά, ο όρος επεκτάθηκε σε ολόκληρο τον τρόπο ζωής των ξένων, ταυτίστηκε δηλαδή με τους όρους “αγράμματος” ή «απολίτιστος». Έτσι, «ένας αγράμματος άνθρωπος είναι κι αυτός βάρβαρος». Σύμφωνα με το Διονύσιο της Αλικαρνασσού, ένας Έλληνας διέφερε από ένα βάρβαρο σε τέσσερα σημεία: εκλεπτυσμένη γλώσσα, εκπαίδευση, θρησκεία και νόμους. Η ελληνική εκπαίδευση έγινε συνώνυμη με την ευγενή ανατροφή. Ο Απόστολος Παύλος το θεωρούσε υποχρέωσή του να κηρύξει σε όλους τους λαούς το Ευαγγέλιο, «Έλληνες και βαρβάρους, σοφούς και ανόητους».

Η διάκριση ανάμεσα σε Έλληνες και βαρβάρους διήρκεσε μέχρι τον 4^ο αιώνα π.Χ. Ο Ευριπίδης θεωρούσε λογικό να κυριαρχήσουν οι Έλληνες στους βαρβάρους, γιατί οι πρώτοι προορίζονταν για ελευθερία, ενώ οι δεύτεροι για σκλαβιά. Ο Αριστοτέλης κατέληξε στο συμπέρασμα πως “η φύση ενός βαρβάρου κι ενός δούλου είναι ένα και το αυτό”. Η φυλετική διαφοροποίηση άρχισε να ξεθωριάζει με τη διδασκαλία των Στωικών, που δίδασκαν πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στο Θεό κι έτσι από τη φύση τους δεν μπορεί να υπάρχει ανισότητα μεταξύ τους. Με τον καιρό, η ονομασία Έλληνας έγινε σημάδι διανόησης κι όχι καταγωγής, όπως είπε κι ο Ισοκράτης.

Οι κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου έφεραν την ελληνική επιρροή στην Ανατολή, “εξάγοντας” τον ελληνικό πολιτισμό και μεταβάλλοντας την εκπαίδευση και τις κοινωνικές δομές των περιοχών αυτών. Ο Ισοκράτης ανέφερε στον Πανηγυρικό του: “οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασι, και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι”. Ο Ελληνιστικός πολιτισμός είναι η εξέλιξη του κλασικού αρχαιοελληνικού πολιτισμού με παγκόσμιες προοπτικές. Παρομοίως, η ονομασία Έλληνας εξελίχτηκε από μια εθνική ονομασία σε έναν πολιτιστικό όρο, που υποδήλωνε κάποιον που διήγαγε τη ζωή του σύμφωνα με τα ελληνικά ήθη.

Γραικοί

Το Σολέτο είναι μια από τις εννιά ελληνόφωνες πόλεις στην επαρχία της Απουλίας, στην Ιταλία. Οι κάτοικοι είναι απόγονοι του πρώτου κύματος του Ελληνικού Αποικισμού στην Ιταλία και τη Σικελία τον 8^ο αιώνα π.Χ.. Η διάλεκτος που χρησιμοποιούν προέρχεται από την Δωρική των πρώτων αποίκων, αλλά αναπτύχθηκε ξεχωριστά από την Ελληνιστική Κοινή. Οι ίδιοι οι κάτοικοι αποκαλούνται Grekos, από το λατινικό Graecus, και θεωρούν τους εαυτούς τους Έλληνες.

Η σύγχρονη αγγλική λέξη Greek προέρχεται από τη λατινική Graecus, η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την ελληνική Γραικός, το όνομα μιας φυλής Βοιωτών που μετανάστευσε στην Ιταλία τον 8^ο αιώνα π.Χ.. Με αυτό το όνομα ήταν γνωστοί οι Έλληνες στη Δύση. Ο Όμηρος, κατά την απαρίθμηση των Βοιωτικών δυνάμεων στην Ιλιάδα (Κατάλογος των Νηών), παρέχει την πρώτη γραπτή αναφορά για μια πόλη της Βοιωτίας με το όνομα Γραία και ο Παυσανίας αναφέρει ότι Γραία ήταν το όνομα της αρχαίας πόλης της Τανάγρας. Η Κύμη, μια πόλη δυτικά της Νεάπολης και νότια της Ρώμης, ιδρύθηκε από Κυμείς και Χαλκιδείς, καθώς και κατοίκους της Γραίας. Στην επαφή τους με τους Ρωμαίους ίσως και να οφείλεται η λατινική ονομασία Graeci για όλες τις ελληνόφωνες φυλές.

Ο Αριστοτέλης, η αρχαιότερη πηγή που αναφέρεται η λέξη αυτή, δηλώνει ότι ένας φυσικός κατακλυσμός “σάρωσε” την κεντρική Ήπειρο, μια περιοχή της οποίας οι κάτοικοι αποκαλούνταν Γραικοί κι αργότερα ονομάζονταν Έλληνες. Στη Μυθολογία, ο Γραικός είναι ξάδερφος του Λατίνου και η λέξη μάλλον σχετίζεται με τη λέξη γηραιός, που ήταν ο τίτλος των ιερέων της Δωδώνης. Ονομάζονταν επίσης Σελλοί, κάτι που δείχνει τη σχέση μεταξύ των δυο βασικών ονομασιών των Ελλήνων. Η επικρατούσα θεωρία για τον αποικισμό της Ιταλίας είναι ότι τμήμα κατοίκων της Ηπείρου διέσχισαν τη Δωδώνη και μετοίκησαν στη Φθία και έγιναν γνωστοί ως Έλληνες, η φυλή που οδήγησε στην Τροία ο Αχιλλέας. Οι υπόλοιποι κάτοικοι αναμείχθηκαν με άλλες φυλές που κατέφτασαν αργότερα, χωρίς όμως να χάσουν το όνομά τους. Από εκεί ταξίδεψαν δυτικά προς την Ιταλία, πριν καταφτάσει το πρώτο κύμα αποικισμού στη Σικελία και την Κάτω Ιταλία τον 8^ο αιώνα π.Χ.

Ίωνες

Στην Ανατολή, καθιερώθηκε ένας εντελώς διαφορετικός όρος. Οι αρχαίοι λαοί της Μέσης Ανατολής αναφέρονταν στους Έλληνες ως Yunan, από την περσική λέξη Γιαουνά (Yaunâ), η οποία με τη σειρά της προέρχεται από την ελληνική Ιωνία, δηλαδή τα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας. Στα τέλη του 6^ου αιώνα π.Χ., οι Πέρσες κατέκτησαν την ιωνική φυλή κι έτσι η ονομασία αυτή επεκτάθηκε για όλους τους Έλληνες.

Οι αρχαιότερες αναφορές στους Yaunâ βρίσκονται στις αυτοκρατορικές επιγραφές της δυναστείας των Αχαιμενιδών. Η πρώτη από αυτές (520 π.Χ.) είναι επιγραφή του Δαρείου Α’ στο Behistun. Σε άλλη επιγραφή του Δαρείου Α’, στο Naqš-i Rustam, αναφέρονται οι Yaunâ με το ασπιδοειδές καπέλο. Αυτή η ονομασία προέρχεται από τη χρήση της καυσίας, δηλαδή του μακεδονικού πλατύγυρου καπέλο για τον ήλιο (παραλλαγής του πέτασου), και υπονοεί τους Μακεδόνες. Επίσης, μια επιγραφή του Ξέρξη στην Περσέπολη και τις Πασαργάδες μιλάει για Yaunâ, κοντά και πέρα από τη θάλασσα.

Όλοι οι λαοί υπό την περσική κυριαρχία υιοθέτησαν αυτό τον όρο και από εκεί προέρχεται η σανσκριτική λέξη Γιαβάνα, που συναντά κανείς σε αρχαία σανσκριτικά κείμενα, κι αργότερα αναφέρεται στους Έλληνες των ελληνιστικών βασιλείων της Ινδίας, καθώς και οι λέξεις Yona στη γλώσσα Πάλι και Yonaka (όρος με τον οποίο αυτοχαρακτηρίζονταν οι Έλληνες της Βακτρίας). Ο όρος Yunan (युनान) χρησιμοποιείται σήμερα στα τουρκικά, τα αραβικά (يوناني), τα περσικά, τα αζερικά, τα ινδικά Χίντι (यूनान) και τις γλώσσες Μαλάι (Ινδονησία, Μαλαισία κα).

Αλλοίωση της σημασίας του «Έλληνα»

Η ονομασία Έλληνας απέκτησε μια εντελώς θρησκευτική σημασία στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες μέχρι και το τέλος της πρώτης χιλιετίας, διάστημα κατά το οποίο διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Καίρια ήταν η επαφή με τον Ιουδαϊσμό, καθώς κληροδότησε τη θρησκευτική διαφοροποίηση των ανθρώπων. Οι Εβραίοι, όπως κι οι Έλληνες, διαφοροποιούσαν εαυτούς από τους ξένους, αλλά με θρησκευτικά κι όχι πολιτιστικά κριτήρια.

Με την κατάκτηση των Ελλήνων από τη Ρώμη, όπως οι Έλληνες θεωρούσαν βαρβάρους όλους τους απολίτιστους λαούς, έτσι κι οι Εβραίοι θεωρούσαν όλους τους παγανιστές goyim (άπιστους, κυριολεκτικά “έθνη”). Η θρησκευτική αυτή διάκριση υιοθετήθηκε από τους πρώτους Χριστιανούς κι έτσι αναφέρονταν σε όλους τους παγανιστές ως Έλληνες.

Ο Απόστολος Παύλος στις Επιστολές του χρησιμοποιεί την ονομασία Έλληνας σχεδόν πάντα σε σχέση με την ονομασία Εβραίος, πιθανότατα με σκοπό να αντιπροσωπεύσει το σύνολο των δυο θρησκευτικών κοινοτήτων. Ο Έλληνας χρησιμοποιείται με θρησκευτική σημασία για πρώτη φορά στην Καινή Διαθήκη, στο Κατά Μάρκον Ευαγγέλιον. Καθαρά θρησκευτική σημασία έφτασε να κατέχει ο όρος κατά το 2^ο ή 3^ο αιώνα μ.Χ. Ο Αθηναίος Αριστείδης αναφέρεται στους Έλληνες σαν έναν από τους αντιπροσωπευτικούς παγανιστικούς λαούς, μαζί με τους Αιγύπτιους και τους Χαλδαίους. Αργότερα, ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς αναφέρει έναν ανώνυμο Χριστιανό συγγραφέα, που αποκαλούσε τους παραπάνω Έλληνες και μιλούσε για δυο παλιά έθνη κι ένα νέο: το χριστιανικό έθνος.

Από τότε και στο εξής, ο όρος δε σήμαινε εθνική καταγωγή ούτε ελληνική εκπαίδευση, αλλά γενικά παγανιστές, ανεξαρτήτου φυλής. Η προσπάθεια του Αυτοκράτορα Ιουλιανού να επαναφέρει τον παγανισμό απέτυχε και σύμφωνα με τον Πάπα Γρηγόριο Α’, “τα πράγματα εξελίχθηκαν υπέρ της Χριστιανοσύνης και η θέση των Ελλήνων επλήγη σοβαρά”. Μισό αιώνα αργότερα, Χριστιανοί διαμαρτύρονται εναντίον του Έπαρχου της Αλεξάνδρειας, κατηγορώντας τον ότι ήταν Έλληνας. Ο Θεοδόσιος Α’ προέβη στα πρώτα “νομοθετικά” βήματα εναντίον του παγανισμού, αλλά οι νομοθετικές μεταρρυθμίσεις του Ιουστινιανού προκάλεσαν διώξεις των παγανιστών σε μαζικό βαθμό. Ο Ιουστινιάνειος Κώδικας περιείχε δυο νόμους, που διέτασσαν την ολοκληρωτική καταστροφή του Ελληνισμού, ακόμα και στο δημόσιο βίο. Οι μη-Χριστιανοί θεωρούνταν δημόσια απειλή, κάτι που υποβίβασε ακόμη περισσότερα τη σημασία του Έλληνα. Παραδόξως, σύμφωνα με το λεξικό της Σούδας, ο Τριβωνιανός, ο ίδιος ο νομικός αρμοστής του Ιουστινιανού, ήταν “Έλληνας”.

Ρωμαίοι

Ρωμαίοι είναι η ονομασία με την οποία οι Έλληνες ήταν γνωστοί κατά τον Μεσαίωνα. Ενώ η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκχριστιανιζόταν, η θρησκευτική αλλοίωση του ονόματος Έλλην ολοκληρώθηκε. Στη διάρκεια εκείνης της περιόδου οι Έλληνες της Αυτοκρατορίας υιοθέτησαν την ονομασία Ρωμαίοι, επειδή η προηγούμενη είχε χάσει την παλαιότερη σημασία της. Έτσι ενώ η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εξελληνιζόταν, το όνομα των Ελλήνων εκρωμαϊζόταν.

Το ξένο δανεικό όνομα αρχικά είχε περισσότερο πολιτική παρά εθνική σημασία, η οποία συνοδοιπορούσε με την οικουμενική ιδεολογία της Ρώμης που φιλοδοξούσε να περικλείσει όλα τα έθνη του κόσμου κάτω από ένα αληθινό Θεό. Μέχρι τις αρχές του 7^ου αιώνα, όταν η Αυτοκρατορία ακόμη έλεγχε μεγάλες εκτάσεις και πολλούς ανθρώπους, η χρήση του ονόματος Ρωμαίος πάντα δήλωνε την κατοχή πολιτικών δικαιωμάτων και ποτέ καταγωγή. Διάφορες εθνότητες μπορούσαν να χρησιμοποιούν τα εθνικά ονόματά τους ή τα τοπωνύμια τους, για να αποσαφηνίζουν την κατοχή πολιτικών δικαιωμάτων από τη γενεαλογία, γι’ αυτό ο ιστορικός Procopius προτιμά να αποκαλεί τους Βυζαντινούς Εξελληνισμένους Ρωμαίους, ενώ άλλοι συγγραφείς χρησιμοποιούν Ρωμαιοέλληνες και Ελληνορωμαίοι, αποβλέποντας στο να δηλώσουν καταγωγή και κατοχή πολιτικών δικαιωμάτων συγχρόνως. Οι εισβολές των Λομβαρδών και των Αράβων τον ίδιο αιώνα είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια των περισσότερων επαρχιών, συμπεριλαμβανομένων και της Ιταλίας και όλης της Ασίας, εκτός από την Ανατολία. Οι περιοχές που διατηρήθηκαν ήταν κυρίως ελληνικές, μετατρέποντας έτσι την Αυτοκρατορία σε μια πολύ πιο συνεκτική ενότητα που τελικά εξελίχτηκε σε μια σαφώς ενσυνείδητη ταυτότητα. Διαφορετικά απ’ ότι τους προηγούμενους αιώνες, εκφράζεται μια ξεκάθαρη αίσθηση εθνικισμού στα Βυζαντινά έγγραφα προς το τέλος της πρώτης χιλιετίας μ.Χ.

Η αποτυχία των Βυζαντινών να προστατεύσουν τον Πάπα από τους Λομβαρδούς εξανάγκασε τον Πάπα να αναζητήσει βοήθεια αλλού. Στο αίτημά του απάντησε ο Πιπίνος II από την Ακουϊτανία, τον οποίο είχε ονομάσει “Πατρίκιο”, ένα τίτλο που προκάλεσε μια σοβαρή σύγκρουση. Το 772, η Ρώμη έπαψε να μνημονεύει τον αυτοκράτορα που πρώτα κυβερνούσε από την Κωνσταντινούπολη, και στα 800 ο Καρλομάγνος στέφθηκε Ρωμαίος αυτοκράτορας από τον ίδιο τον Πάπα, επίσημα απορρίπτοντας τους Βυζαντινούς ως πραγματικούς Ρωμαίους. Σύμφωνα με τη ερμηνεία των γεγονότων από τους Φράγκους, ο παπισμός κατάλληλα “μετέφερε τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική εξουσία από τους Έλληνες στους Γερμανούς, στο όνομα της Μεγαλειότητός του, του Καρόλου”. Στο εξής, ένας πόλεμος ονομάτων ξέσπασε γύρω από τα ρωμαϊκά αυτοκρατορικά δικαιώματα. Αδυνατώντας να αρνηθούν ότι υπήρχε ένας αυτοκράτορας στην Κωνσταντινούπολη, ικανοποιούνταν αποκηρύσσοντας τον ως διάδοχο της ρωμαϊκής κληρονομιάς με το επιχείρημα ότι οι Έλληνες δεν είχαν καμιά σχέση με τη ρωμαϊκή κληρονομιά. Ο Πάπας Νικολάος Α’ έγραψε στον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ’, “Παύσατε να αποκαλείστε ‘Αυτοκράτωρ Ρωμαίων’, αφού οι Ρωμαίοι των οποίων ισχυρίζεστε ότι είστε Αυτοκράτορας, είναι στην πραγματικότητα βάρβαροι, κατά τη γνώμη σας”.

Στο εξής, ο αυτοκράτορας στην Ανατολή ήταν γνωστός και μνημονευόταν ως Αυτοκράτωρ Ελλήνων και η χώρα τους ως Ελληνική Αυτοκρατορία, διατηρώντας και τους δύο “Ρωμαϊκούς” τίτλους για τον Φράγκο βασιλιά. Το ενδιαφέρον και των δύο πλευρών ήταν περισσότερο κατ’ όνομα παρά πραγματικό. Καμιά γη δε διεκδικήθηκε ποτέ, αλλά η προσβολή που οι Βυζαντινοί αισθάνθηκαν για την κατηγορία καταδεικνύει πόσο συναισθηματικά συνδεδεμένοι με το όνομα Ρωμαίος ήταν (ρωμαίος). Πραγματικά, ο Επίσκοπος Λιουτπράνδος (Cremon Liutprand), απεσταλμένος της φραγκικής αυλής, φυλακίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στην Κωνσταντινούπολη, επειδή δεν αναφέρθηκε στον Ρωμαίο αυτοκράτορα με τον κατάλληλο τίτλο του. Η φυλάκισή του ήταν μια αντεκδίκηση για την επανίδρυση της Ιερής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον βασιλιά του, τον Όθωνα Α’.

Βυζαντινοί

Την εποχή της πτώσης της Ρώμης οι περισσότεροι κάτοικοι της Ανατολής είχαν φτάσει στο σημείο να θεωρούν τους εαυτούς τους Χριστιανούς και, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, είχαν κάποια ιδέα ότι ήταν Ρωμαίοι. Ακόμη κι αν δε συμπαθούσαν τη διακυβέρνησή τους περισσότερο απ’ ότι πριν, οι Έλληνες ανάμεσά τους δεν μπορούσαν πλέον να τη θεωρούν ξένη, ότι ασκούνταν από Λατίνους στην Ιταλία. Η ίδια η λέξη Έλλην είχε ήδη αρχίσει να σημαίνει ειδωλολάτρης παρά έναν άνθρωπο ελληνικής φυλής ή που μετείχε στον ελληνικό πολιτισμό. Αντίθετα η συνηθισμένη λέξη για έναν Έλληνα της ανατολής είχε αρχίσει να είναι το Ρωμαίος, το οποίο εμείς οι σύγχρονοι αποδίδουμε ως Βυζαντινός.

Ο όρος “Βυζαντινή Αυτοκρατορία” επινοήθηκε το 1557, έναν αιώνα περίπου μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τον Γερμανό ιστορικό Ιερώνυμου Βολφ (Hieronymus Wolf), ο οποίος εισήγαγε ένα σύστημα Βυζαντινής ιστοριογραφίας στο έργο του Corpus Historiae Byzantinae, για να διακρίνει την αρχαία Ρωμαϊκή από τη μεσαιωνική Ελληνική ιστορία, χωρίς να στρέψει την προσοχή προς τους αρχαίους προγόνους τους. Αρκετοί συγγραφείς υιοθέτησαν την ορολογία του στη συνέχεια, αλλά παρέμεινε σχετικά άγνωστη. Όταν το ενδιαφέρον αυξήθηκε, οι Άγγλοι ιστορικοί προτιμούσαν να χρησιμοποιούν ορολογία “Ρωμαϊκή” (ο Έντουαρντ Γκίμπον (Edward Gibbon) τη χρησιμοποιούσε με έναν ιδιαίτερα μειωτικό τρόπο), ενώ οι Γάλλοι ιστορικοί προτιμούσαν να την ονομάζουν “Ελληνική”. Ο όρος επανεμφανίστηκε στα μέσα του 19^ου αιώνα και από τότε έχει κυριαρχήσει πλήρως στην ιστοριογραφία, ακόμη και στην Ελλάδα, παρά τις αντιρρήσεις του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου (ισχυρού Έλληνα ομολόγου του Gibbon) ότι η αυτοκρατορία θα έπρεπε να καλείται “Ελληνική”. Λίγοι Έλληνες λόγιοι υιοθέτησαν την ορολογία εκείνη την εποχή, αλλά έγινε δημοφιλής μόνο το δεύτερο μισό του 20^ου αιώνα.

Αναβίωση της σημασίας «Έλληνας»

Η είσοδος των Σταυροφόρων στην Κωνσταντινούπολη, του Ευγένιου Ντελακρουά, 1840. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους όξυνε τον ελληνικό εθνικισμό και την απέχθεια για τους Λατίνους, κάτι που απεικονίζεται στα έγγραφα της εποχής.

H εξωεκκλησιαστική χρήση της ονομασίας Έλληνας αναβίωσε τον 9^ο αιώνα, μετά την έκλειψη του παγανισμού, που δεν ήταν πλέον απειλή για την κυριαρχία του Χριστιανισμού. Ο όρος στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία απέκτησε αρχικά την πολιτισμική του σημασία και μέχρι τον 11^ο αιώνα απέκτησε την αρχική του σημασία: του ανθρώπου με ελληνική καταγωγή, συνώνυμου εκείνη την εποχή με τον όρο Ρωμαίος.

Η επανίδρυση του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης στο παλάτι της Μαγναύρας δημιούργησε ενδιαφέρον για την απόκτηση γνώσης, ιδιαίτερα στις ελληνικές σπουδές. Ο Πατριάρχης Φώτιος Α΄ ενοχλείτο που “οι ελληνικές σπουδές προτιμώνταν αντί των πνευματικών έργων”. Ο Μιχαήλ Ψελλός λαμβάνει ως φιλοφρόνηση τα λόγια του Αυτοκράτορα Ρωμανού Γ’, ότι “είχε ελληνική ανατροφή” και ως αδυναμία του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ’ την έλλειψη ελληνικής εκπαίδευσης, ενώ η Άννα Κομνηνή ισχυριζόταν ότι “κατείχε τη σπουδή των Ελληνικών στο μέγιστο βαθμό” και, σχολιάζοντας την ίδρυση ορφανοτροφείου από τον πατέρα της, ανέφερε πως “εκεί μπορούσε να δει κανείς να εκπαιδεύεται ένας Λατίνος, ένας Σκύθης να μελετά ελληνικά, ένας Ρωμαίος να διαβάζει ελληνικά κείμενα κι ένας αγράμματος Έλληνας να μιλάει σωστά ελληνικά”. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να λεχθεί πως οι Βυζαντινοί ήταν Ρωμαίοι σε πολιτικό επίπεδο αλλά Έλληνες στην καταγωγή.

Ο Ευστάθιος ο Θεσσαλονικεύς αποσαφηνίζει το διαχωρισμό αυτό στην αναφορά του για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204: στους εισβολείς αναφέρεται με το γενικό όρο Λατίνοι, περιλαμβάνοντας τους συναφείς με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ενώ με τον όρο Έλληνες αναφέρεται στον κυρίαρχο πληθυσμό της αυτοκρατορίας.

Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, τονίζεται ο ελληνικός εθνικισμός. Ο Νικήτας Χωνιάτης υπογράμμιζε τα αίσχη των Λατίνων απέναντι στους Έλληνες στην Πελοπόννησο. Ο Νικηφόρος Βλεμμύδης ανέφερε ως “Έλληνες” τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες.

Ο δεύτερος Αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης απηύθυνε μια επιστολή στον Πάπα Γρηγόριο Θ’ σχετικά με τη “φρόνηση, η οποία επιδαψιλεύει το Ελληνικόν Έθνος”. Υποστήριζε ότι η μεταβίβαση της αυτοκρατορικής εξουσίας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη υπαγορεύθηκε από εθνικούς μάλλον παρά από γεωγραφικούς λόγους και, κατά συνέπεια, δεν ανήκε στους Λατίνους που είχαν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη: Η κληρονομιά του Κωνσταντίνου του Μεγάλου μεταβιβάσθηκε στους Έλληνες, έτσι υποστήριζε, και αυτοί μόνοι ήσαν οι κληρονόμοι και διάδοχοί του. Ο γιος του Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις επιθυμούσε σφοδρότατα να προβάλει το όνομα των Ελλήνων, με πραγματικό εθνικιστικό ζήλο. Προέβαλε ως επιχείρημα ότι “η Ελληνική φυλή επικρατεί των άλλων γλωσσών” και ότι “κάθε τομέας φιλοσοφίας και κάθε μορφή γνώσης είναι επινόηση των Ελλήνων… Τι έχετε, εσείς, ώ Ιταλοί, να επιδείξετε;”

Η εξέλιξη του ονόματος ήταν αργή και ποτέ δεν αντικατέστησε πλήρως το “ρωμαϊκό” όνομα. Ο Νικηφόρος Γρηγοράς ονόμασε το ιστορικό έργο του “Ρωμαϊκή Ιστορία”. Ο Αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ’ Καντακουζηνός, μέγας υποστηρικτής της Ελληνικής παιδείας, στα απομνημονεύματά του αναφέρεται πάντα στους Βυζαντινούς με τον όρο “Ρωμαίοι”, εν τούτοις σε μια επιστολή που του απέστειλε ο Σουλτάνος της Αιγύπτου Νάσερ Χασάν μπεν Μοχάμεντ, τον μνημονεύει ως “Αυτοκράτορα των Ελλήνων, Βουλγάρων, Ασάνων, Βλάχων, Ρώσων και Αλανών”, όχι όμως των “Ρωμαίων”. Τον επόμενο αιώνα ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων υπέδειξε στον Κωνσταντίνο 11^ο Παλαιολόγο ότι ο λαός, του οποίου ηγείται, είναι “Έλληνες, όπως πιστοποιεί η φυλή, η γλώσσα και η παιδεία τους”, ενώ ο Λαόνικος Χαλκοκονδύλης συνηγορούσε υπέρ της ολοσχερούς αντικατάστασης του όρου “Ρωμαίοι” με τον όρο “Έλληνες”. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος τελικά ανακήρυξε την Κωνσταντινούπολη ως το “καταφύγιο των Χριστιανών, ελπίδα και αγάπη όλων των Ελλήνων (Hellenes)”.

Διαμάχη ανάμεσα στους όρους “Έλληνες”, “Ρωμαίοι” και “Γραικοί”

Μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κατοχής, ξεκίνησε μια σφοδρή ιδεολογική διαμάχη ανάμεσα στις τρεις διαφορετικές ονομασίες των Ελλήνων. Η διαμάχη αυτή κόπασε για κάποιο χρονικό διάστημα μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, αλλά επιλύθηκε οριστικά μόλις στις αρχές του 20^ού αιώνα, μετά την κατάληψη της Μικράς Ασίας από τους Τούρκους.

Η προετοιμασία του ελληνισμού για την εθνική του αφύπνιση, είναι σαφές ότι περιέχει πολλές παραμέτρους οι οποίες και θα αναλυθούν, ώστε να γίνουν κατανοητές οι ζυμώσεις της προεπαναστατικής περιόδου. Η συμβολή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού στην προετοιμασία της αφύπνισης του ελληνικού έθνους είναι μεγάλη, καθώς με τα έργα των Ελλήνων διανοούμενων της εποχής, συνέβαλλαν στη διαμόρφωση της νεοελληνικής συνείδησης, της γλώσσας και της εκπαίδευσης των Ελλήνων. Οι διανοούμενοι θεώρησαν την παιδεία βασικό θεμέλιο της εθνικής αφύπνισης. Το πνευματικό αυτό κίνημα αποτέλεσε την κινητήρια δύναμη για τον σκοπό αυτό, μεταφέροντας τις ιδέες του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού με την μετάφραση των έργων των μεγάλων Διαφωτιστών της Δύσης. Ως αποτέλεσμα του ξεσπάσματος του Αιώνα των Φώτων την περίοδο αυτή στην Ευρώπη, παρατηρείται το φαινόμενο της εμφάνισης εθνικών ομάδων οι οποίες, αν κι ακόμη ζουν μέσα στις πολυεθνικές αυτοκρατορίες, αρχίζουν να αναζητούν την ανεξαρτησία τους.

Στον Ελληνικό χώρο τα πράγματα είναι διαφοροποιημένα. Η Ελλάδα ήταν ένα κράμα γλωσσών, πολιτισμών, εθνοτήτων και θρησκειών. Επίσης, ήταν τμήμα μιας πολυεθνικής αυτοκρατορίας η οποία δεν είχε καμία σχέση με την Ευρώπη. Η έλλειψη παιδείας και νόμων ήταν το βασικό χαρακτηριστικό της. Οι σουλτάνοι δεν ήταν φίλοι των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών, όπως οι Ευρωπαίοι μονάρχες οι οποίοι τα καλλιεργούσαν στις αυλές τους. Το Οθωμανικό κράτος είχε εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα, άλλη κυρίαρχη θρησκεία, άλλους θεσμούς, άλλη πολιτική οργάνωση. Τα έθνη που διαβιούσαν στην αυτοκρατορία χωρίζονταν σε μιλέτια, το μιλέτι των πιστών, το μιλέτι των Εβραίων και το μιλέτι των Ρωμιών (Ρούμ). Είναι, όμως γεγονός ότι οι υπόδουλοι Έλληνες ήταν σε καλύτερη κατάσταση από τα άλλα μιλέτια, καθώς είχαν τη δική τους διοίκηση και συμμετείχαν και στη διοίκηση της Αυτοκρατορίας. Οι βασικές έννοιες που θα προσεγγιστούν, είναι του Γένους και του Έθνους, καθώς και θα αναλυθούν τα τρία εθνικά ονόματα, Ρωμιός, Γραικός και Έλληνας. Είναι γεγονός ότι σε όλη τη διάρκεια του Νεοελληνικού Διαφωτισμού του οποίου κύριος σκοπός ήταν ο φωτισμός του Γένους και η προετοιμασία για την ανάστασή του, εκφράστηκαν απόψεις για το θέμα του ονοματισμού του αλλά και της γλώσσας του.

Οι έννοιες Γένους και Έθνους άλλοτε συγκλίνουν και άλλοτε αποκλίνουν. Στα κείμενα του Διαφωτισμού συνυπάρχουν και οι δύο, πολλές φορές με διαφορετικές αποχρώσεις. Στην αρχή, το Γένος βασίζεται στην καταγωγή, ενώ σε μεταγενέστερους εκπροσώπους του Διαφωτισμού και κυρίως τους ριζοσπαστικούς χάνει την οικουμενικότητά του. Κι αυτό για το λόγο ότι, οι επιδιώξεις του Γένους αλλάζουν και στρέφεται προς τη δημιουργία εθνικού κράτους και έτσι, εμφανίζεται ο όρος Έθνος. Με τον όρο Γένος εννοείται το σύνολο των Ελλήνων που κατοικεί στην πάλαι ποτέ Βυζαντινή Αυτοκρατορία, το οποίο είναι κληρονόμος της. Κύρια επιδίωξη, η ανάσταση της αυτοκρατορίας που τώρα βρίσκεται εφήμερα κάτω από την κυριαρχία άπιστου κατακτητή με την ανοχή του οποίου, οι υπόδουλοι αναρριχήθηκαν στις διοικητικές τάξεις και έλαβαν μέρος της εκτελεστικής εξουσίας καθώς και προνόμια. Κατά κάποιο τρόπο το Γένος είναι σε αναλογία με τη θρησκευτική ταυτότητα των Ελλήνων, δεν ερχόταν σε ρήξη με την αυτοκρατορία και ήταν ενταγμένο στο μιλέτ, τη θρησκευτική ομάδα που ήταν θεσμός των Οθωμανών. Αντίθετα το Έθνος, εκφράζει τις νέες ιδέες. Ο όρος είναι αποτέλεσμα των εθνικιστικών τάσεων, βασισμένος στα κηρύγματα των Διαφωτιστών, της Γαλλικής επανάστασης και στη στροφή προς την Αρχαία Ελλάδα με πρότυπα την Αθήνα και τη Σπάρτη. Η επιδίωξη εδώ είναι η δημιουργία εθνικού δημοκρατικού κράτους, το οποίο δεν έχει κέντρο του την Πόλη αλλά την κυρίως Ελλάδα. Παρατηρείται η εμφάνιση του όρου, «ελληνική πατρίδα». Όπως μπορούμε να συμπεράνουμε, το Έθνος δεν έχει να κάνει με τη θρησκεία αλλά με την πολιτική και είναι μεταγενέστερο . Η ύπαρξη των όρων αυτών έρχεται σε αντιστοιχία και με την ονοματοθεσία των Ελλήνων στην οποία κυριαρχούν τρία ονόματα.

Καταρχήν, είναι οι Ρωμιοί που υποστηρίζονται από τους εκπροσώπους της Εκκλησίας και τα μέλη της άρχουσας ελληνικής τάξης, στενά συνδεδεμένα με αυτή, τους Φαναριώτες, καθώς και οι αξιωματούχοι του σουλτάνου οι οποίοι έχουν στα χέρια τους την τοπική αυτοδιοίκηση. Φυσικά, οι πρόμαχοι του τίτλου αυτού επιθυμούν τη, με κάθε τρόπο, διατήρηση του Αυτοκρατορικού μοντέλου. Ο όρος Ρωμιός την εποχή αυτή είναι γεγονός ότι κατέχει περισσότερο θρησκευτικό χαρακτήρα, παρά πολιτικό ή εθνικό. Ο Καταρτζής δίνοντας τον ορισμό της έννοιας, την εξισώνει με τη θρησκεία, Ρωμιός χριστιανός. Βασίζεται, δηλαδή, στον προσδιορισμό του έθνους μέσα από το χώρο του μιλετίου και όχι της ιθαγένειας . Η καταγωγή του ονόματος των Ρωμιών έρχεται από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Είναι γνωστό ότι κατά τους πρώτους αιώνες της, οι θεσμοί και η δομή της, ήταν εξισωμένοι με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία της οποίας φυσική συνέχεια ήταν η Βυζαντινή. Με τον εξελληνισμό της, όμως, άρχισε να μεταβάλλεται και να απομακρύνεται από αυτήν. Όχι, όμως, και το όνομα που εξακολούθησε να δηλώνει την ταυτότητα των κατοίκων της αυτοκρατορίας . Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Εκκλησία η οποία εκπροσωπούνταν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, ήταν αυστηρά ιεραρχημένη, ενώ παράλληλα, τύγχανε προνομίων, όπως οικονομική διαχείριση, δικαστική εξουσία και σχετική διοικητική αυτονομία. Ο Πατριάρχης ήταν ενταγμένος στους διοικητικούς θεσμούς των Οθωμανών, και όπως γινόταν για όλα τα αξιώματα, ιδίως κατά την εποχή που αναφέρεται, λάμβανε τον πατριαρχικό θώκο με εξαγορά από το κράτος. Το Πατριαρχείο προσπάθησε να προβάλλει τη γλώσσα των εκκλησιαστικών κειμένων και τη διδασκαλία της, έχοντας έδρα του τη συνοικία, Φανάρι, της Πόλης, όπου και εδραιώθηκε και η ελληνική αριστοκρατία, οι Φαναριώτες.

Οι Φαναριώτες αποτέλεσαν έναν καθοριστικό παράγοντα του Γένους για το λόγο ότι, είχαν στα χέρια τους εκτελεστική εξουσία. Η διοικητική μηχανή των Οθωμανών στηριζόταν στο Βυζάντιο εξαιτίας, όμως, της αποφυγής των σουλτάνων να δίνουν σε ομόθρησκά τους άτομα υψηλές διοικητικές θέσεις, τις πρόσφεραν στην αριστοκρατική τάξη των Ελλήνων. Τα αξιώματα του Μεγάλου Δραγουμάνου και του Δραγουμάνου του Στόλου δόθηκαν στους Φαναριώτες. Μπαίνοντας οι υπόδουλοι στην διοίκηση των απίστων, το θεώρησαν σαν απαρχή της αφύπνισής τους. Με την πάροδο του χρόνου, οι Φαναριώτες κέρδιζαν όλο και μεγαλύτερα προνόμια και αξιώματα. Γίνονταν Οσποδάροι, διοικητές των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών. Εκεί, όντας όμοροι με την Ευρώπη, έφεραν στις Αυλές τους την επιστήμη, τη διανόηση και την παιδεία των Διαφωτιστών. Με αυτόν τον τρόπο, πέρασαν οι νέες ιδέες στον Ελληνικό χώρο. Τέλος, οι Φαναριώτες είχαν και καλή σύνδεση με τη Ρωσία πάνω στην οποία αυτοί και η Εκκλησία στήριζαν τις ελπίδες τους για απελευθέρωση. Σε πολλές περιοχές της σημερινής κυρίως Ελλάδας, υπήρχε οργανωμένη τοπική αυτοδιοίκηση με κύριο μέλημά της τη συλλογή της φορολογίας. Και αυτοί οι αξιωματούχοι, οι κοτζαμπάσηδες, οι πρόκριτοι και οι δημογέροντες ήταν με το μέρος των Φαναριωτών και της Εκκλησίας. Ελπίδα τους ότι με την παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ήδη διαφαινόταν, θα ανέβαιναν Χριστιανοί, ακόμη και στον Αυτοκρατορικό θρόνο και θα έφερναν την αναβίωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Παράλληλα με το όνομα των Ρωμιών, η ονομασία Γραικοί υποστηρίζεται από παράγοντες του εξωτερικού και τους Έλληνες της διασποράς. Ήδη από παλαιότερα υπήρχαν στην Ευρώπη Ελληνικές παροικίες στις οποίες παρατηρήθηκε μεγάλη εκδοτική δραστηριότητα. Είναι γνωστό ότι μετά την άλωση πολλοί Βυζαντινοί λόγιοι πήγαν στην Ευρώπη και βοήθησαν στη μελέτη των Αρχαίων Ελλήνων, πάνω στην οποία είχαν στηριχθεί το κίνημα της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού. Εξαιτίας των πολιτικών ζυμώσεων που λαμβάνουν χώρα στην Ευρώπη την περίοδο αυτή, έρχονται σε άμεση επαφή με τις νέες πολιτικές ιδέες και όπως είναι φυσικό, έρχονται σε ρήξη με το αυτοκρατορικό μοντέλο. Οι παράγοντες αυτοί είναι οι έμποροι, επιχειρηματίες, καθώς και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα τα οποία ενστερνίζονται τις ριζοσπαστικές ιδέες, επιθυμώντας κοινωνική ανάδειξη και συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων. Η στροφή προς την Ευρώπη έγινε κάτω από συγκεκριμένους παράγοντες. Πρώτα, πρώτα ήταν ομόδοξη, παρά τις δογματικές διαφορές. Επίσης, θαύμαζε το αρχαίο Ελληνικό μεγαλείο, ενώ ο Ευρωπαϊκός Πολιτισμός θεμελιωνόταν στον Ελληνορωμαϊκό. Το γεγονός της παραμονής των Ελλήνων στην Ευρώπη τους βοήθησε ώστε να λάβουν ευρωπαϊκή παιδεία και σκέψη. Οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι έδωσαν σε πολλούς Έλληνες την ελπίδα ότι θα απελευθερωνόταν η Ελλάδα από τον Ναπολέοντα. Το γεγονός αυτό γινόταν πιο έντονο με την διάδοση της πιθανότητας ότι εκείνος καταγόταν από την Ελλάδα. Ο πολιτικός στόχος του Γάλλου Αυτοκράτορα, όμως, καμία σχέση δεν είχε με τις επιδιώξεις των Ελλήνων. Το σίγουρο είναι ότι από τους πολέμους αυτούς επωφελήθηκαν οι Έλληνες έμποροι οι οποίοι κινδυνεύοντας διακινούσαν στα ευρωπαϊκά λιμάνια τα προϊόντα τους, εκεί που ο αποκλεισμός του Ναπολέοντα δεν επέτρεπε την είσοδο αγγλικών καραβιών.

Οι παράγοντες αυτοί, λοιπόν, ώθησαν τους υπόδουλους να ελπίζουν ανάλογα με τις απόψεις τους σε δύο κυρίως δυνάμεις, τη Ρωσία και τη Γαλλία. Καταρχήν, στηρίζονταν στη Ρωσία, η οποία βασιζόμενη στην ελπίδα των Ελλήνων ότι ήταν φυσικός προστάτης τους, ως ομόδοξη, προσπαθούσε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Κύρια επιδίωξη της Ρωσίας ήταν η έξοδός της στην Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο και αυτό αποτέλεσε αιτία πολλών ρωσοτουρκικών πολέμων. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η ουσιαστικότερη συμβολή της Ρωσίας ήταν η Συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή το 1774. Με αυτήν τη συνθήκη τα ελληνικά πλοία μπορούσαν με ρωσική σημαία να διασχίζουν το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα. Ουσιαστικά, όμως, ήταν συνθήκη που ρύθμιζε τις ρωσοτουρκικές διαφορές. Όσο για τα ελληνικά πλοία, αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη κίνηση των Ρώσων υπέρ των Ελλήνων, αλλά απλά μία θετική συγκυρία. Εξάλλου, κατατοπιστικός σχετικά με τους Ρώσους και του θρύλου περί «Ξανθού Γένους», είναι ο Αδαμάντιος Κοραής στο έργο του. Ο Κοραής θεωρεί ότι οι Έλληνες πρέπει να βασιστούν στην Γαλλία, στηριζόμενος στο Διαφωτισμό που έχει προηγηθεί αλλά και στη ρωσική κυριαρχία στα Επτάνησα, η οποία δεν βοήθησε σε τίποτα τους Επτανήσιους, και με ενδιαφέροντα επιχειρήματα εξισώνει τους Γάλλους με τους Αρχαίους Έλληνες. Ο Κοραής γενικά προτείνει την υιοθέτηση του ονόματος, Γραικός, για το λόγο ότι οι Ευρωπαίοι αποκαλούσαν τους Έλληνες με αυτόν τον τρόπο. Ο ίδιος είχε ζήσει στη Γαλλία και θεωρούσε ότι η στροφή σ’ αυτήν είναι απαραίτητη γιατί, η αφύπνιση του Γένους έπρεπε να στηριχθεί στην παιδεία, άρα στο σχολείο της Ευρώπης τη Γαλλία. Είναι αντίθετος με το αυτοκρατορικό μοντέλο και την ονομασία Ρωμιός, ενώ παράλληλα προτείνει το όνομα Έλληνας.

Τέλος, η ονομασία Έλληνες, υποστηρίζεται κυρίως από αυτούς που θεωρούν απαραίτητη τη σύνδεση με την αρχαιότητα. Έρχονται και αυτοί σε σύγκρουση με το αυτοκρατορικό μοντέλο και καταφεύγουν στην ευρωπαϊκή βοήθεια με κυριότερο αίτημα την ένταξή τους στο δυτικό κόσμο. Αποστρέφονται το Βυζάντιο το οποίο εξάλλου είχε καταδιώξει το αρχαιοελληνικό πνεύμα. Η ονομασία αυτή συνδέεται με την γέννηση της εθνικής συνείδησης που ήταν αποτέλεσμα της έλευσης των Διαφωτιστικών ιδεών και της εθνικιστικής έξαρσης στην Ευρώπη. Κορμός αυτής της κίνησης ήταν η αναζήτηση της κοινής καταγωγής με τους Αρχαίους Έλληνες και της αναγωγής της αρχαιότητας σε καίριο κρίκο για την εθνική αφύπνιση και ολοκλήρωση. Είναι γεγονός ότι η σύνδεση με την αρχαιότητα έγινε σε πρώτο βαθμό με την εμφάνιση αρχαιοελληνικών ονομάτων στα παιδιά των Ελλήνων και στα πλοία τους. Επίσης, η συμβολή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού σ’ αυτήν την κατεύθυνση στάθηκε μεγάλη. Το κίνημα βοήθησε στη διάδοση των αρχαίων ιδεών με τη μελέτη τους και στην προσπάθεια μορφοποίησης μιας Ελληνικής γλώσσας καθαρής από τις ξένες επιρροές και κοντινής στην Αρχαία Ελληνική. Αν και οι απόψεις ποικίλουν μεταξύ των διαφωτιστών, αρχαϊστών και δημοτικιστών, χαρακτηριστική είναι η άποψη του πλέον μετριοπαθούς Διαφωτιστή, του Αδαμάντιου Κοραή, που πρότεινε τη μέση οδό και στη γλώσσα. Το σημαντικό στοιχείο είναι η τάση της απομάκρυνσης από τους συντηρητικούς κύκλους και η συνειδητοποίηση ότι για την απελευθέρωση είναι απαραίτητη η σύνδεση με τους προγόνους.

Χαρακτηριστική είναι η άποψη των Δημητριέων οι οποίοι προτείνουν την ονομασία Έλληνες εξηγώντας παράλληλα και την προέλευση των άλλων δύο ονομασιών, Ρωμιών και Γραικών. Οι Δημητρειείς μιλούν υποτιμητικά για το όνομα Ρωμιός, επειδή αυτό προέρχεται από τους Ρωμαίους που ήταν τύραννοι της Ελλάδας . Τέλος είναι και η άποψη του Ρήγα ο οποίος, αν και αναθρεμμένος σε Φαναριώτικο περιβάλλον, μίλησε για Έλληνες και μια πολυεθνική Ελληνική Δημοκρατία στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι προφανές ότι μεταξύ των δύο τελευταίων ονομασιών ενυπάρχει μια συγγένεια, ως προς τις επιδιώξεις τους. Οι υποστηρικτές των όρων αυτών είναι οι ριζοσπάστες, αυτοί που δεν αποδέχονται την Αυτοκρατορία και την «Ελέω Θεού» εξουσία. Είναι εκείνοι που ενστερνίστηκαν και αφομοίωσαν τα διδάγματα των καιρών και έστρεψαν τις ελπίδες τους στην Ευρώπη και τη Δύση. Εκείνοι που πρώτοι απαίτησαν πλήρη ανεξαρτητοποίηση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αντιμετώπισαν το Έθνος όχι σαν ποίμνιο, αλλά σαν έθνος που θέλει, και δικαιούται, να αποφασίζει για την τύχη του. Συμπερασματικά, μέσα στις ιδεολογικές και πολιτικές ανακατατάξεις της περιόδου τίθενται θεμελιώδη ζητήματα για τον ελληνισμό. Η περίοδος αυτή είναι από τις πλέον σημαντικές για το λόγο ότι αποτελεί την απαρχή της εθνικής παλιγγενεσίας και της επιδίωξης για την απομάκρυνση των Ελλήνων από το πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο είναι η διαμόρφωση της νεοελληνικής συνείδησης και της εθνικής ταυτότητας. Σ’ αυτήν την περίοδο τίθενται οι βάσεις για τη διαμόρφωση της νεοελληνικής γλώσσας και την απαλλαγή της από τις ξένες προσμείξεις, και της παιδείας αμφότερα στοιχεία ταυτότητας και διαμόρφωσης του Νεοέλληνα. Όλοι αυτοί οι παράγοντες θα οδηγήσουν την ελληνική κοινωνία στην ανάσταση και θα θέσουν τις βάσεις του Νεοελληνικού Κράτους.

Βιβλιογραφία

1. Δημήτριος Καταρτζής, Δοκίμια, επιμ. Κ.Θ. Δημαράς, εκδ. Ερμής, Αθήνα 1974, [1783 ή 1785]

2. Δημήτριος Φιλιππίδης, Γρηγόριος Κωνσταντάς, Γεωγραφία Νεωτερική, επιμ. Αικατερίνη Κουμαριανού, εκδ. Ερμής Αθήνα 1988, [1791]

3. Αδαμάντιος Κοραής, Άπαντα, τόμ. Β΄: ο Κοραής και το ’21, εκδ, Μπίρη, Αθήνα 1969- 70, [Δεκέμβριος 1805]

4. Εγχειρίδιο ΕΑΠ, Ελληνική Ιστορία, τόμ. Γ’, Πάτρα 1999

5. Κωνσταντίνος Θ. Δημαράς, «Το Σχήμα του Διαφωτισμού», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΙΑ’

6. Απόστολος Βακαλόπουλος, «Οι Φαναριώτες ως φορείς διοικητικής και πολιτικής εξουσίας», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΙΑ’

7. Λέανδρος Βρανούσης, «Ιδεολογικές ζυμώσεις και συγκρούσεις», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΙΑ’

8. Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, «Παράγοντες, διάρκεια, φάσεις και ιδιομορφία της Ελληνικής Επαναστάσεως», Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. ΙΑ’

Όταν έλθουν στην εξουσία Έλληνες άνδρες με Εθνική Συνείδηση, τότε η Φυλή μας θα δημιουργήσει νέο πολιτισμό και μεγάλο Κράτος. Τότε θα πηγαίνουμε στα αεροδρόμια και θα διαβάζουμε πινακίδες με την ένδειξη:

“Κάτοχοι Ελληνικών διαβατηρίων” και “Κάτοχοι βαρβαρικών διαβατηρίων”.

Ο Όμηρος χρησιμοποιεί τον όρο “βαρβαρόφωνος”, όχι βεβαίως, για τους Τρώες που είναι Ελληνικό φύλο και η γλώσσα τους Ελληνική, αλλά για τους Κάρας, που δεν είναι Ελληνικής καταγωγής.
Οι πρόγονοί μας, τιμούσαν ιδιαιτέρων την γλώσσα τους και δεν επέτρεπαν την χρησιμοποίησή της από βαρβάρους, διότι θεωρούταν προσβλητικό.
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι επαινείται η πράξη του Θεμιστοκλέους να θανατώσει, με ψήφισμα, τον διερμηνέα των Περσών, που ζήτησαν την παράδοση των Αθηναίων, διότι τόλμησε να μεταχειρισθεί την Ελληνική γλώσσα, για να εξηγήσει της προσταγές των βαρβάρων:
“Ἐρμηνέα γάρ ὄντα συλλαβῶν διά ψηφίσματος ἀπέκτεινε, ὅτι φωνήν Ἑλληνίδα βαρβάροις προστάγμασι ἐτόλμησε χρῆσαι”.

Στους προϊστορικούς και στους ιστορικούς χρόνους οι Έλληνες είτε με τη δημιουργία αποικιών, είτε με τα θαλάσσια κυρίως ταξίδια ήρθαν σε επαφή με ξένους λαούς.
Αμέσως αντιλήφθησαν ότι εκείνοι στερούνται το υψηλό Ελληνικό πολιτιστικό επίπεδο.
Όπου πήγαν οι Έλληνες δεν είδαν θέατρα, βιβλιοθήκες, γυμναστήρια, στάδια, φιλοσοφικές σχολές, ρητορικά βήματα, πολιτική δράση, επιστημονικά επιτεύγματα κ.τ.λ.
Εύκολα διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει μια περσική βιβλιοθήκη, ένα γυμναστήριο των Μήδων, ένα στάδιο των Χετταίων, ένα θέατρο των Αιγυπτίων (οι πυραμίδες είναι έργα Ελλήνων, π.χ. Αίμων κ.τ.λ.), ένα άγαλμα, ούτε ένα (!), των εβραίων κ.τ.λ.
Η πολιτιστική διαφορά Ελλήνων και ξένων καθίσταται εμφανής και είναι χαώδης, εάν σκεφτούμε ότι οι ξένοι αγνοούν τί σημαίνει έννοια, αρετή, αγαθόν, ιδέα, συλλογισμός, κρίσις, γενικές αρχές κ.τ.λ. και μιλούσαν γλώσσες πάμπτωχες, άκλιτες, με συλλαβικά αλφάβητα, με εικονογραφήματα, ή με σφηνοειδή γραφή, που φυσικά αδυνατούν να αποδώσουν καθολικές έννοιες και περιορίζονταν σε απλές παραστάσεις του καθημερινού βίου, της γεωργίας, κτηνοτροφίας, μικροβιοτεχνίας, οικογενειακής ζωής, με συνέπεια ο συνολικός τους πολιτισμός να είναι ασήμαντος.
Εξ άλλου τί πολιτισμό να δημιουργήσουν και πώς να τον δημιουργήσουν; Με πουλάκια και χεράκια δεν εκφράζονται επιστημονικές κρίσεις, ούτε μαθηματικά ή φιλοσοφίες.
Παραδείγματος χάριν, μερικές χιλιάδες εβραίων κτηνοτρόφων, που περιφέρονταν στην έρημο και δεν μπορούσαν επί 40 έτη να βγουν από αυτήν διότι αγνοούσαν τον προσανατολισμό, πολύ δε περισσότερο, όταν ἠ δραστηριότητά τους περιοριζόταν στο άρμεγμα και στην βοσκή.
Κανένας αρχαίος λαός δεν άφησε ούτε μια λέξη στην παγκόσμια ορολογία, όπου ἡ Ελληνική παρουσία είναι απολύτως κυριαρχική! Για να είμαι όμως δίκαιος, θα αναγνωρίσω ότι οι εβραίοι προσέφεραν στην παγκόσμια ορολογία μια, και μόνο μια λέξη, “τόν αὐνανσιμόν, ἐκ τοῦ Αὐνάν.”
Κατά τα λοιπά, ο ανθρώπινος πολιτισμός δημιουργείται αποκλειστικά από τους Έλληνες κατά τους πανάρχαιους χρόνους, π.χ. εδώ και 50.000 έτη (Θεόπτερα κ.τ.λ.), εδώ και 10.000 έτη αναπτύσσεται πάλι από τους Έλληνες στον Αιγαίο πολιτισμό, στον Μινωικό, στον Μυκηναϊκό, στους Ηρωικούς Χρόνους, στην Κλασσική Εποχή, στην Αλεξανδρινή περίοδο, στους Ελληνιστικούς Χρόνους, στον Βυζαντινό.
Και κατόπιν ο Έλληνες μετέδωσαν στην Ευρώπη τα πολιτιστικά Φώτα.

Την διάκριση μεταξύ Ελλήνων και βαρβάρων αποδέχονταν όλοι οι Έλληνες, ασχέτως προελεύσεως και φρονημάτων.
Διαφύλατταν μάλιστα την καθαρότητα της φυλής αποφεύγοντας να παραμένουν για μεγάλο διάστημα με τους βαρβάρους, διότι πίστευαν ότι η μακροχρόνια επαφή με βαρβάρους εκβαρβαρώνει, κατά το “βεβαρβάρωσαι χρόνιος ὤν τοῖς βαρβάροις”.
Θα σκεφθείτε: υπερβολές.
Εγώ δεν ξέρω, αλλά Εκείνοι ήξεραν και Εκείνοι είχαν επιλέξει τη στάση τους απέναντι στους ξένους.
Προσωπικά πάντως πιστεύω ότι κάποιος Έλληνας που διαμένει συνεχώς π.χ. επί 40 έτη στην ξενιτιά, κάτι χάνει από τον Ελληνισμό του, ιδίως στην προφορά της γλώσσας μας.
Συνέπεια της Ελληνικής υπεροχής είναι τόσο η περιφρόνηση των βαρβαρικών λαών, όσο και η πολιτική αντίληψη ότι οι Έλληνες πρέπει να επιβληθούν στους βαρβάρους.

Ο Αντρέ Μπονάρ, καθηγητής της Ελληνικής φιλολογίας (1928-1956) στο Πανεπιστήμιο της Λωζάννης, μας πληροφορεί πώς οι Έλληνες εννοούν το “βάρβαρος”.
Γράφει:

Εξάλλου, τί είναι ένας βάρβαρος;
Στην αρχή, είναι γνωστό πως δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας άνθρωπος που δεν μιλάει την ελληνική γλώσσα, ένας άνθρωπος που ο λάρυγγας του κάνει “βάρ-βάρ-βάρ”, που η γλώσσα του βγάζει ένα βραχνό ψέλλισμα, μια ακατάληπτη φωνή ζώου….

Ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε Έλληνες και βαρβάρους είναι καθιερωμένη όχι μόνο στη κοινή γνώμη, αλλά και σε όλους τους συγγραφείς ιστορίας, φιλοσοφίας, γεωγραφίας κ.τ.λ., οι οποίοι διαιρούν την ανθρωπότητα σε Έλληνες και βαρβάρους, π.χ. “ἐν Ἕλληνσιν ἤ βαρβάροις”.
Γλωσσικά λοιπόν το “βαρβαρίζω” και ο “βαρβαρισμός” σημαίνουν εξυπηρέτηση των βαρβάρων, πολιτιστική διαβίωση και υιοθέτηση βαρβαρικής ηθικής.
Σχετικά χρησιμοποιείται και το απαρέμφατο “βαραβαρίζειν”, το οποίο σημαίνει “αυτός που βαρβαρίζει και χρησιμοποιεί τον ακατάλληλο λόγο τους και είναι αντίθετος στην ομιλία των “ευδοκιμούντων Ελλήνων”.

Ακόμη ὁ όρος βάρβαρος χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της χώρας προέλευσης των ξέρων π.χ. ο Παυσανίας αναφέρει τους βαρβάρους της Δύσεως: “βαρβάρων δέ τῶν πρός τήν ἐσπέρα”, καθώς και στους γεωγραφικούς προσδιορισμούς π.χ. ο μέγας Στράβων σημειώνει ότι η Ελλάς συνορεύει με βαρβαρικές χώρες:
“Ἑλλάς κί ἡ συνχεχής βάρβαρος μέχρι τῆς ὀρεινῆς”
και ο περιηγητής Παυσανίας μιλά περί γειτονικών βαρβάρων:
“και βαρβάρων προσοίκων”.

Οι Έλληνες γνώριζαν καλώς ότι η εγκατάσταση βαρβάρων στη χώρα τους θα οδηγήσει τελικά στην εκβαρβάρωση αυτής. Έτσι την εμπόδιζαν.
Πράγματι, Η ομαδική παρουσία ξένων φύλων με μαθηματική ακρίβεια καταλήγει στην εθνολογική αλλαγή της συνθέσεως του πληθυσμού, κατά την οποία αρχικά συνυπάρχουν με τα κάθε είδους προβλήματα, ξένων λαών, αλλά τελικά επικρατεί ο δημογραφικός ισχυρότερος, αυτός δηλαδή που κάνει τις περισσότερες γεννήσεις και αποκτά περισσότερο πληθυσμό, όπου επιβάλλεται στους άλλους λόγω αριθμητικής υπεροχής.

Ο Αριστοτέλης συγκρίνει τους Έλληνες με τους βαρβάρους συμπεραίνοντας ότι οι βάρβαροι εκ φύσεως είναι ως προς τα ήθη τους πιο δούλοι (ἤθη φύσει οἱ μέν βάρβαροι δουλικώτεροι) και καταλήγει, μετά από ανάλυση, ότι η Ελληνική Φυλή έχει την δύναμη να εξουσιάσει τους πάντες, εάν είναι ενωμένη σ’ ένα κράτος (καί δυνάμενον ἄρχειν πάντων μιᾶς τυγχάνον πολιτείας).
Εκτός αυτών, μεταξύ βαρβάρων και Ελλήνων υπήρχε διαφορά και στα αφροδίσια. Οι βάρβαροι επιδίδονταν σε ερωτικές σχέσεις με μικρά παιδιά, πράγμα που δεν συνέβαινε στους Έλληνες.
Ο Ξενοφών γράφει για τον Αριαίο ο οποίος ήταν βάρβαρος, διότι ευχαριστιόταν με όμορφα παιδιά (Ἀριαίω δέ βαρβάρω ὄντι, ὅτι μειρακίοις καλοῖς ἥδετο).
Πράγματι, το να ευχαριστιέται κανείς με τα όμορφα παιδιά δεν είναι Ελληνική αλλά βαρβαρική συνήθεια.

Ποιοί ήταν οι βάρβαροι;
Φράγκοι
Γαλάτες
Κοτσοβώκοι
Γότθοι
Βούλγαροι
Ούνοι
Τεύτονες
Βάνδαλοι
Λογγοβάρδοι
Γεπίδες
Κομανοί
Κέλτες
Αλβανοί
Σκύθες
Άβαροι
κ.α.
Και φυσικά δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τους βασιλιάδες της βαρβαρότητας, τους Τούρκους!
Οι Τούρκοι είναι η αποκορύφωση της βαρβαρότητας.
Γι’ αυτά τα κτήνη που κρατούν ακόμη υποδούλους εκατομμύρια Έλληνες και κατέχουν Ελληνικές επαρχίες δεν θα πω κάτι. Είναι κτήνη. Τουλάχιστον οι άλλοι βάρβαροι εκπολιτίστηκαν κάπως. Οι Τούρκοι όχι. Είναι κτήνη!

Όσον αφορά το σοβαρό ζήτημα των επιμιξιών

Οι βάρβαροι που επιτέθηκαν στην Πατρίδα μας δεν εισέβαλαν σε μια ακατοίκητη χώρα, αλλά σε πυκνοκατοικημένες περιοχές με μεγάλες πόλεις, κωμοπόλεις και χωρία. Οι Έλληνες π.χ. της Ιωνίας δεν εξαφανίστηκαν από την γη τους.
Όσοι δεν σφαγιάστηκαν ή δεν αποχώρησαν φοβούμενοι τους αγρίους κατακτητές, παρέμειναν στην πόλη τους και δεν εγκατέλειψαν την ιδιοκτησία και τα υπάρχοντά τους.
Εδώ σημειώθηκαν επιμιξίες, οι οποίες ανέβασαν το επίπεδο των βαρβάρων.
Διότι η ανωτέρα Φυλή των Ελλήνων ωφέλησε, κατά τους νόμους της Γενετικής, τις κατώτερες φυλές των βαρβάρων. Οι μιγάδες ήταν βεβαίως κατώτεροι των γνησίων Ελλήνων, αλλά ανώτεροι των γνησίων βαρβάρων. Πάντως η Ελληνική Φυλή δεν νόθευσε την καθαρότητά της διότι οι επιμιξίες είχαν το ακόλουθο χαρακτηριστικό. Ο Έλληνας δεν παντρευόταν μια γυναίκα, π.χ. της Τουρκίας, την οποία ούτε καν έβλεπε. Ο Τούρκος έπαιρνε με τη βία Ελληνίδες και τις βίαζε ή τις φυλάκιζε στο “χαρέμι”, όπου γεννούσαν.

Ας είμαι όμως σαφέστερος.
Οι Τούρκοι ήρθαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν σε Ελληνικές πόλεις.
Έγιναν λοιπόν επιμιξίες η όχι;
Το ερώτημα είναι εύλογο και η απάντηση είναι ναι, έγιναν.
Αλλά το πώς έγιναν πρέπει να το εξετάσουμε με προσοχή, διότι είναι σημαντικό.
Όπως προείπα, ο Έλληνας δεν παντρευόταν Τούρκο λόγω φυλετικής, θρησκευτικής, μορφωτικής και κοινωνικής διαφοράς. Έτσι οι επιμιξίες γίνονταν από τους Τούρκους είτε με βιασμούς Ελληνίδων, είτε με την αρπαγή και τον εγκλεισμό στα “χαρέμια”.
Στην μεν πρώτη περίπτωση είναι τραγικό αλλά έτσι συνέβαινε, οι Έλληνες σκότωναν την βιασμένη Ελληνίδα, που έμενε έγκυος.
Στην δεύτερη περίπτωση τα παιδιά που γεννιούνταν στο “χαρέμι” από Τούρκο πατέρα κι Ελληνίδα μητέρα εντάσσονταν στην τουρκική κοινωνία και όχι στην Ελληνική.
Έτσι και στις δύο περιπτώσεις δεν γινόταν νόθευση της Ελληνικής Φυλής.
Αρχαίοι Έλληνες θεοί και ήρωες κυριαρχούν μεταξύ Μεσαίωνα και Αναγέννησης παντού στους Ευρωπαϊκούς λαούς, οι οποίοι σε κάποια Ελληνική προγονική ρίζα αναζητούν τη προέλευσή τους.
Πρόκειται για ένα ιστορικό γεγονότος το οποίο δυστυχώς δεν μελετήθηκε από Νεοέλληνες ιστορικούς, ενώ αναλύθηκε από ξένους.
Αυτή η συνήθεια των ξένων λαών να επιθυμούν Ελληνική καταγωγή οφείλεται φυσικά στην αναγνώριση όλων, ότι η Ελληνική Φυλή υπερέχει.
Όλους τους λαούς τους μορφώσαμε και τους εκπολιτίσαμε εμείς.
Όλοι διαπαιδαγωγήθηκαν βάσει των αρχών του Ελληνισμού ή παρέμειναν άγριοι κι ημιάγριοι.

Πηγή

Ο Πόντος κατοικείται από τα πανάρχαια χρόνια. Οι κάτοικοί του ήρθαν από τον Καύκασο, αργότερα μεταναστεύουν σε αυτόν το χώρο διάφορες πολεμικές ομάδες που φτάνουν κυνηγημένες από το χώρο της Μ. Ασίας και της Μέσης Ανατολής. Αυτές οι πολεμικές ομάδες εγκαταστάθηκαν μόνιμα στον Πόντο και σχημάτισαν το μωσαϊκό φιλών που βρίσκουμε στα ιστορικά χρόνια. Οι πολεμικές αυτές ομάδες είχαν κατέβει στη Μ. Ανατολή από τον Καύκασο, απωθούμενες αργότερα προς τον Πόντο, όπου και εδραιώθηκαν στα δυσκολοδιάβατα βουνά, κυριαρχώντας πάνω στους ντόπιους παλαιότερους κατοίκους. Στον Πόντο υπάρχουν πολλοί λαοί ανεξάρτητοι ο ένας από τον άλλον. Είναι πολεμικοί λαοί, πολεμικές ομάδες που έχουν γαντζωθεί στις βουνοπλαγιές και τις υπερασπίζονται με πείσμα. Η εξουσία τους απλώνεται και στους εύφορους κάμπους της παραλίας του Πόντου, αλλά η βάση τους ήταν τα βουνά. Πριν από τους Έλληνες ζούσαν στο χώρο του Πόντου αποκλειστικά βάρβαροι πληθυσμοί, όπως έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Οι πληθυσμοί αυτοί δε μετέτρεψαν το χώρο του Πόντου έτσι όπως τον μετέβαλαν  οι Έλληνες όταν πια εγκαταστάθηκαν εκεί, όχι στη φύση του, αλλά οικονομικά, πολιτιστικά, πολιτικά και ποικιλοτρόπως.
Ολόκληρος ο παραλιακός Πόντος κατοικείται από Έλληνες που είναι οχυρωμένοι σε πόλεις. Στο εσωτερικό εκτός από τις λίγες ελληνικές πόλεις κατοικείται από ένα μίγμα διαφόρων φιλών που μιλούν περίπου 25 γλώσσες και η πλειοψηφία τους ήταν ακόμη πρωτόγονη και βάρβαρη. Αυτά διαπιστώνει και ο Στράβων στα χρόνια του, πως αυτές οι συνήθειες δεν έχουν αλλάξει καθόλου.
Το μοναδικό πολίτευμα που είχαν γνωρίσει ήταν η Ασσυριακή και Περσική μοναρχία που τους επέβαλε την τυφλή υπακοή στο βασιλιά.
Μόνο οι φυλές που ήρθαν με τους Έλληνες για εμπορικές συναλλαγές σε επαφή, άρχισαν σταδιακά να εξελληνίζονται.
Αυτές τις φυλές βρήκαν οι Έλληνες όταν εποίκισαν τον Πόντο.

Λευκόσυροι
Οι Λευκόσυροι είναι μια πολεμική ομάδα που είχε κυριαρχήσει στην Καππαδοκία. Ένα τμήμα της προωθήθηκε στον Πόντο, στις δυτικές περιοχές, μεταξύ του Άλυος και του Ίριδος ποταμού. Στα χρόνια του Ξενοφώντα είχαν συγκροτήσει κοινό κρατίδιο με τους Παφλαγόνες και είχαν Παφλαγόνα βασιλιά. Ο Ξενοφώντας αναφέρει στην “Κύρου Ανάβαση” ότι μπορούσαν να παρατάξουν 120.000 στρατό, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου ήταν ιππικό.

Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος για το θέμα Χαλδία και θεωρία για την περσική προέλευση της ονομασίας.

VIII – Η. όγδοον θέμα το ονομαζόμενον “Χαλδία”

Το δε καλούμενον θέμα Χαλδία και η μητρόπολις λεγομένη Τραπεζούς Ελλήνων εισίν αποικίαι, καθώς και Ξενοφών εν τω Αναβάσει Κύρου λέγει· τὰ δὲ ἄνω καὶ μεσόγαια της μικράς Αρμενίας εισί προοίμια. Τούτο δε πιστούται εξ αυτών των ονομάτων·

Η τε γαρ Κελτζηνή καλουμένη και Συσπειρίτης και Γοιζάνον.

Μαρτυρεί δε και περι τούτων η θεία Γραφή εν τη τετάρτη των Βασιλειών· τους γαρ κατοικούντας την Σαμάρειαν αιχμαλώτους λαβόντες Ασσύριοι κατώκισαν αυτούς εν τω ποταμώ Γοιζάνω. Έλαβε δε την προσωνυμίαν του καλείσθαι Χαλδία εκ της των Περσών προσηγορίας και της αυτών αρχαιογόνου πατρίδος Χαλδίας, όθεν και Χαλδαίοι προσονομάζονται.

Τιβαρηνοί ή Τιβαράνοι ή Τίβρανοι
Οι Τιβαρηνοί ήταν υπολείμματα παλαιού έθνους των Ταβάλ, ήταν προγονικοί βοσκοί, σε αυτούς το χαρακτηριστικό είναι ότι οι άνδρες κοιμούνται σε κρεβάτια ενώ οι γυναίκες είναι υποχρεωμένες να κοιμούνται στο πάτωμα.
Κυριάρχησαν σε εδάφη ανατολικά του Ίριδος ποταμού και του κόλπου της Αμισού ως τα Κοτύωρα και νότια έφτασαν ως την κεντρική Μ. Ασία.

Χάλυβες ή Χάλυβοι
Οι Χάλυβες ήταν στα χρόνια του Ξενοφώντα σχετικά λίγοι και υπήκοοι των Μοσυνοίκων, κυριαρχούσαν αρχικά στη μεταξύ Κοτυώρων και Κερασούντας χώρα, αλλά αργότερα επεκτάθηκαν προς τα δυτικά των Κοτυώρων ως την Οινόη, στην πλούσια σε μεταλλεύματα χώρα των Τιβαρηνών και νότια επεκτάθηκαν ως τη Μικρή Αρμενία. Ο Όμηρος τους αποκαλεί Αλιζώνες αλλά και Άλυβες και ο Ευστάθιος της Θεσσαλονίκης τους αποκαλεί Χάλυβες, όνομα που έγινε στη συνεχεία Χαλδαίοι και η χώρα Χαλδία. Η χώρα τους προς τη θάλασσα λεγόταν Αλύβη ή Χαλύβη ή Χαλυβία και στο εσωτερικό προς τη Μικρή Αρμενία Χαλδία και οι κάτοικοι εκεί ονομαζόταν Χάλυβες ή Χάλδοι ή Αρμένιοι Χάλυβες. Κατά τον Ξενοφώντα οι Χάλυβες φορούσαν λινούς θώρακες, μακριούς, που κάλυπταν και το υπογάστριο και έφεραν κνημίδες και κράνη στο κεφάλι. Ο οπλισμός τους είχε δόρατα, λόγχες και μαχαίρια στις ζώνες τους.
Οι Χάλυβες ήταν κάπως πιο ανθρώπινοι στα χρόνια των Μιθριδατών, τους βρίσκουμε να ασχολούνται εκτός από την επεξεργασία του μετάλλου και με την αλιεία. Έμπαιναν και στις υπηρεσίες του βασιλιά του Πόντου.

Μοσύνοικοι
Κυριαρχούσαν στην πάνω από την Κερασούντα περιοχή ως την Τρίπολη. Στιγμάτιζαν τα νότα και το πρόσθιο μέρος του σώματός τους με τατουάζ σε σχήμα λουλουδιών. Έφεραν ασπίδες από δέρματα άσπρων βοδιών, είχαν ακόντια με λόγχη από τη μία άκρη και από την άλλη μια ξύλινη σφαίρα. Φορούσαν επίσης χιτώνες κοντούς και χοντρούς, κράνη παφλαγονικά με λοφίο που έμοιαζαν με τιάρες και ήταν οπλισμένοι με αμφίστομα “δίκοπα” πελέκια. Ήταν οι βαρβαρότεροι από όλους τους κατοίκους του Πόντου στα ήθη. Ο Ξενοφώντας περί το 400 π.Χ περνώντας από την περιοχή τους, είδε άντρες στους δρόμους να μιλούν μόνοι τους, να γελούν και να χορεύουν σαν τρελοί. Τα παιδιά από πλούσιες οικογένειες είχαν τατουάζ και θρέφονταν με κάστανα. Από ντροπή κανένα ίχνος, όλοι έκαναν τις φυσικές τους ανάγκες στην ύπαιθρο μπροστά σε όλους. Ζούσαν σε ξύλινα πυργοειδή σπίτια “Μόσυν”, από όπου προέρχεται και το όνομά τους ή και σε κουφάλες δένδρων. Έτσι ήταν τα σπίτια του λαού, αλλά και τα ανάκτορα του βασιλιά. Ήταν ληστές και έπεφταν σαν αρπαχτικά πουλιά πάνω σε ταξιδιώτες. Ο αρχηγός τους υπηρετούσε τη φυλή του σαν σκλάβος και ζούσε κλεισμένος σε ένα μεμονωμένο πύργο, τον τάιζαν όλοι μαζί και φυλάσσονταν αυστηρά. Αν δεν ήταν ευχαριστημένοι με αυτόν τον άφηναν να πεθάνει από την πείνα.

Δρίλες
Οι Δρίλες ήταν ένας πολεμικότατος λαός που κυριαρχούσε στα ορεινά μέρη νοτιοδυτικά της Τραπεζούντας, οι οποίοι δεν είχαν καλές σχέσεις με τους Τραπεζούντιους. Ζούσαν σε σχετικά μικρά χωριά, σε δυσκολοδιάβατες πλαγιές και έδρα τους θεωρούνταν το χωριό Ταρακτζή ένα οχυρό/ακρόπολη, στο οποίο κατέφευγαν σε ώρα ανάγκης, στις πλαγίες του βουνού Βεβερά. Είχαν πλεχτές ασπίδες έφεραν κράνη παφλαγονικά και ήταν οπλισμένοι με λόγχες. Κατά τον Αρριανό οι Δρίλες είναι οι σύγχρονοι των Σάνων.

Μάκρωνες ή Μακροκέφαλοι ή Τζανοί
Οι Μάκρωνες κυριαρχούσαν νοτιοανατολικά της Τραπεζούντας στις πλαγιές του δυσκολοδιάβατου όρους Παρυάδρη. Ο Στράβωνας τους ονομάζει Σάννους ενώ ο Ευστάθιος της Θεσσαλονίκης Τζάνους και τη χώρα τους Τζανική. Οι πολεμιστές Μάκρωνες είχαν πλεχτές ασπίδες οπλισμένοι με λόγχες και φορούσαν τρίχινους χιτώνες περί το 400 π.Χ.

Σκυθινοί
Οι Σκυθινοί κυριαρχούσαν στις πλαγιές του όρους Σκυδίσκου. Ο ποταμός Άρπασο “Arpa Cay” είναι το όριο από τη χώρα των Μακρώνων.

Κερκίτες
Οι Κερκίτες κυριαρχούσαν στη νοτιότερη των Σκυθινών περιοχή. Στα χρόνια του Στράβωνα λέγονταν Ασπαϊτες.

Ταόχοι
Οι Ταόχοι κυριαρχούσαν στην περιοχή νοτιοανατολικά των Κερκιτών, κοντά στον ποταμό Άκαμψη και στην περιοχή του Όλτι ανάμεσα στους Καρδούχους και τους Χαλδαίους.

Φασιανοί
Οι Φασιανοί κυριαρχούσαν στο εσωτερικό του Ανατολικού Πόντου, κοντά στο Φάση ποταμό και στην περιοχή του σημερινού Κάρς και Ερζουρούμ.

Σάσπειρες
Οι Σάσπειρες κυριαρχούσαν, κατά τον Ηρόδοτο, στη χώρα μεταξύ των Κόλχων και των Μήδων. Η χώρα τους λεγόταν Σασπειρίτιδα ή Υσπιρίτιδα.

Βέχειροι ή Βέχειρες
Οι Βέχειροι κυριαρχούσαν στην περιοχή νότια του Ριζαίου.

Βύζηρες ή Επτακωμήτες
Οι Βύζηρες κυριαρχούσαν σε περιοχή ανατολικότερα των Βεχείρων, μεταξύ αυτών και των Κόλχων. Λέγονταν και Επτακωμήτες, επειδή κατοικούσαν σε επτά κώμες.

Εκεχειριείς
Οι Εκεχειριείς ήταν μια Σκυθική φυλή, κυριαρχούσαν στο χώρο μεταξύ Βεχείρων και Βεζήρων.

Κίσσιοι
Οι Κίσσιοι κυριαρχούσαν μεταξύ του ποταμού Πρύτανη και των εκβολών του Κίσσα.

Κόλχοι ή Λαζοί “Kaski?”
Οι Κόλχοι ήταν η κυριότερη πολεμική ομάδα στην Κολχίδα. Ο Ηρόδοτος και ο Διόδωρος, ο Σικελιώτης, υποστηρίζουν ότι οι Κόλχοι είναι ένα τμήμα του στρατού του Αιγύπτιου Φαραώ Σέσωστρι Α΄ 1971 – 1928 π.Χ., που είχε κατακτήσει όλη τη Μέση Ανατολή και έφτασε ως τα όρια της Κολχίδος. Τμήμα αυτού του στρατού αποκλείστηκε εκεί από τους εχθρούς, που το περιέβαλλαν και έτσι εξελίχτηκε σε πολεμική ομάδα που κυριαρχούσε στο χώρο της Κολχίδος. Αυτοί περιτέμνονταν όπως και οι Αιγύπτιοι και οι Αιθίοπες, από αυτούς έμαθαν τη συνήθεια αυτή και οι Σύριοι, που κατοικούσαν γύρω από το Θερμώδοντα ποταμό, και οι Μάκρωνες. Αργότερα η Κολχίδα ονομάσθηκε Λαζία, όταν μετά Χριστόν επικράτησαν στα μέρη εκείνα οι Λαζοί.
Κάπως έτσι έχουν βρεθεί στον Πόντο και οι άλλες πολεμικές ομάδες που κυριαρχούσαν πάνω στους ντόπιους κατοίκους του Πόντου. Στο εσωτερικό της Κολχίδος ζούσαν οι Μέσχει ή Μόσχοι και οι Μαύραλοι οι σημερινοί Μιγγρελοί.

ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Μαζί με τους πρώτους άποικους Έλληνες στην περιοχή του Πόντου ζούσαν και άλλοι λαοί, κυρίως στο εσωτερικό. Οι Έλληνες άποικοι ζούσαν στα παράλια, μέσα σε οχυρωμένες πόλεις.

Μερικοί από τους λαούς αυτούς εξελληνίσθηκαν μέσα στους επόμενους αιώνες, ενώ άλλοι, πρώτα εκχριστιανίσθηκαν και στη συνεχεία εξελληνίσθηκαν κατά τις περιόδους της Ρωμαιοκρατίας και της Βυζαντινοκρατίας.

Αρκετοί ,όμως, από αυτούς, μην αντέχοντας τη σκληρή φορολογία που τους επέβαλλε ο αυτοκράτορας του Βυζάντιου, απομακρύνθηκαν στην αρχή από τον χριστιανισμό των Βυζαντινών, ασπαζόμενοι ή εφευρίσκοντας διάφορες αιρέσεις, και στη συνέχεια δέχθηκαν τους Τούρκους σαν ελευθερωτές τους και εξισλαμίσθηκαν.

Οι λαοί που εξελληνίσθηκαν ή εκχριστιανίσθηκαν, ήταν, κατά τον Όμηρο, τον Ηρόδοτο, τον Ξενοφώντα και τον Στράβωνα, οι Παφλαγόνες που κατοικούσαν κοντά στον Παρθένιο ποταμό, στους οποίους ανήκαν και οι Ενετοί -οι οποίοι, σύμφωνα με την παράδοση πήγαν στην συνέχεια και κατοίκησαν την περιοχή της Βενετίας, στην Ιταλία και συνδέονται με τους κατοπινούς Ενετούς ή Βενετούς- οι Αλιζώνες, λίγο μακρύτερα, οι Λάζοι (Αιγύπτιοι μεταφερθέντες από τους Φαραώ), οι Κόλχοι (από τον απόγονο του Αιήτη, πατέρα της Μήδειας, τον Κόλχο), που διακρίνονταν στις φυλές Μαχελόνες, Ζυνδρείτες, Αιψίλιοι, Αβάσγοι, και κατοικούσαν ανατολικά της Τραπεζούντας, οι Λευκόσυροι στην περιοχή της Καππαδοκίας, οι Χάλυβες στην περιοχή της Αργυρούπολης, που λέγονταν και Χάλδαιοι ή Χάλδοι και Αρμενοχάλυβες. Μέχρι τα τελευταία χρόνια, η περιοχή της Αργυρούπολης λεγόταν Χάλδια.

Οι Μοσσύνοικοι ήταν ένας άλλος λαός, που ζούσε κάτω από την Κερασούντα ως την Τρίπολη. Οι Δρίλες ζούσαν  νότια της Τραπεζούντας, οι Μάκρωνες ή Μακροκέφαλοι ή Σάννοι ή Τζάνοι, περίπου στην ίδια περιοχή, οι Σκυθηνοί αρκετά νοτιότερα, οι Κερκίτες νοτιοανατολικά, οι Ταόχοι, πιο ανατολικά, προς τη χώρα των Καρδούχων (Κούρδων). Κοντά στη Λαζική και προς το εσωτερικό της ζούσαν οι Μόσχοι ή Μέσχοι.

Στον δυτικό Πόντο ζούσαν οι Τιβαρίνοι ή Τίβρανοι και δυτικότερα, πέρα από τον ποταμό Αλυ, οι Παφλαγόνες. Γίνεται και πάλι αναφορά στην Παφλαγονία, γιατί, ενώ παλαιότερα ήταν αυτοτελής περιοχή, στα βυζαντινά χρόνια εντάχθηκε στον Πόντο.

Κυριότερες πόλεις της η Σινώπη, η Πάφρα, η Ηράκλεια, η Ινέπολη, η Κασταμονή κ.α.

Πηγή

Ένα σύνθημα και μια προτροπή που ακούγεται τα τελευταία χρόνια είναι «επιστροφή στην παράδοση». Αυτό φανερώνει έναν προβληματισμό κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου σχετικά με ποιο τρόπο η παράδοση θα συμβάλλει στην προκοπή μας ως άτομα και ως κοινωνία. Και βέβαια το σύνθημα αυτό παίρνει νόημα και περιεχόμενο, όχι με την αντιγραφική τήρηση των παραδοσιακών αξιών, αλλά με την αναγνώριση και εμπέδωση των καλών τους στοιχείων, που θα μπολιάζονται στο δικό μας πολιτισμό.

Η λέξη παράδοση είναι παράγωγο ουσιαστικό του ρήματος «παραδίδωμι» που σημαίνει δίνω στα χέρια κάποιου, εμπιστεύομαι κάτι σε κάποιον. Είναι δηλαδή η παράδοση μια διαδικασία, μια μεταβίβαση -συνήθως προφορική- με την οποία μεταφέρονται από τη μια γενιά στην άλλη ήθη, έθιμα, γνώσεις ή δοξασίες και έτσι διαιωνίζονται. Οι πολιτιστικές αξίες του παρελθόντος, που έδωσαν το ιδιαίτερο χρώμα, που διαμόρφωσαν τα διακριτικά στοιχεία του ελληνικού λαού αποτελούν την ελληνική παράδοση. Οι αξίες αυτές εξακολουθούν και σήμερα να αρδεύουν τον πολιτιστικό μας χώρο και να προσθέτουν στο παρόν στοιχεία από τις εθνικές μας ρίζες.

Η παράδοση δεν είναι μονοσήμαντη. Έχει πολλούς κλάδους: γλωσσική παράδοση, πνευματική (ήθη, έθιμα, δημοτικό τραγούδι, παροιμίες, μυθοπλασία κ.τ.λ.), οικιστική παράδοση (χωριά και μεμονωμένα κτίσματα), λαϊκή οικοτεχνία, ενδυματολογία, χοροί, γιορτές, πανηγύρια κ.τ.λ. Το πλάτος της καλύπτει τόσες πτυχές όσες και η ζωή, από τη χαρά ως το θάνατο. Έτσι διασώζει το ύφος με το οποίο ένας λαός ζει την καθημερινότητά του.

Όμως παράδοση δε σημαίνει οπισθοδρόμηση, ούτε αποσυνδέεται από την πρόοδο, αλλά εξελίσσεται, βιώνοντας τις τρεις διαστάσεις του χρόνου (παρελθόν – παρόν – μέλλον) και συνδέεται με την έννοια της συνέχειας των στοιχείων εκείνων που έχουν τη δυνατότητα να επιζήσουν. Γιατί η ζωή του ανθρώπου δεν είναι ποτέ στατική, δεν είναι στάσιμη. Με την παράδοση κρατούμε αυτό που έχουμε και προσθέτουμε αυτό που δημιουργούμε.

Η ελληνική παράδοση είναι τα λαϊκά δημιουργήματα που τα ονομάζουμε λαϊκό πολιτισμό, όπως τα ήθη και έθιμα, δημοτικά τραγούδια, παραμύθια, παραδόσεις, διάφορα κτίσματα, γλώσσα, ενδυμασία, θρησκευτικές παραδόσεις, αλλά κι ό,τι επιβίωσε από παλιότερες εποχές και συνθέτει το νεοελληνικό ήθος και ύφος ζωής, τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή και τον κόσμο ο νεοέλληνας, όπως η περηφάνια, η αγωνιστικότητα, η αγάπη για την ελευθερία κ.τ.λ.

Η παράδοση είναι η αλυσίδα που συνδέει τις γενιές μεταξύ τους. Με την παράδοση χάσμα δεν υπάρχει. Η γενιά μας συνδέεται με τις προηγούμενες αλλά και με εκείνες που θα έρθουν. Συνάμα αποτελεί και προϋπόθεση για την ύπαρξη του πολιτισμού. Γιατί ποτέ ο πολιτισμός μιας γενιάς δε δημιουργείται από το μηδέν. Ριζώνεται στο πολιτισμό των γενιών που πέρασαν. Ένας λαός που έχει ξεχάσει την παράδοση είναι σαν τον άνθρωπο που έχει χάσει το μνημονικό του, που έχει πάθει αμνησία. Ιδιαίτερα σήμερα, που ο βιομηχανικός πολιτισμός έχει μια οικουμενικότητα που καταργεί όλες τις διαδικασίες επιλογής, επιβάλλεται η ένταξη στον οικουμενικό πολιτισμό να συνδυάζεται με τη στερεότητα που εξασφαλίζει η παράδοση, ώστε οι κίνδυνοι της εξαφάνισης στο ευρύτερο σύνολο παραμερίζονται. Μας χρειάζεται, λοιπόν, η παραδοσιακή γνώση, για να κρατήσουμε την ιστορική μας φυσιογνωμία.

Όμως τήρηση της παράδοσης σε όλες τις γραμμές της σημαίνει αποστέωση και οδηγεί στη συντήρηση εξωτερικών τύπων, ενώ πρέπει να παίρνουμε το ζωντανό πνεύμα από την παράδοση και όχι τους κενούς τύπους. Γι’ αυτό για κάθε έθνος δύναμη και συστατικό του στοιχείο είναι και η παράδοση και η δημιουργία. Όταν μεταξύ παράδοσης και δημιουργίας, συντηρητικότητας και προοδευτικότητας βρεθεί ισορροπία, τότε το έθνος ζει με σταθερότητα, γιατί τότε το παρελθόν επιδρά  δημιουργικά στο παρόν. Και η ισορροπία επιτυγχάνεται, όχι με αντιγραφή των παλιών τρόπων, αλλά με δραστηριοποίηση των στοιχείων εκείνων που βοηθούν στην αντιμετώπιση των νέων μορφών της ζωής. Ο νεοέλληνας έχει χρέος να αποκαταστήσει την επαφή του με τις πηγές της νεοελληνικής πνευματικότητας και τις ηθικές αξίες της νέας ελληνικής ζωής. Έτσι θα έχουμε τα δικά μας θεμέλια, τις δικές μας ρίζες, για να μη μιμούμαστε ανόητα, αλλά από την ξένη εμπειρία να μπορούμε να παίρνουμε αυτό που μας ταιριάζει και αυτό που μπορούμε να αφομοιώνουμε γόνιμα.

Το να καλλιεργήσουμε την εθνική μας προσωπικότητα δε σημαίνει όμως ότι θα αρνηθούμε ή θα περιφρονήσουμε τις προσωπικότητες άλλων εθνών. Όλα τα έθνη έχουν κάτι να προσφέρουν στον πολιτισμό. Αλλά και κανένα δεν μπορεί να υπάρξει κλεισμένο στον εαυτό του. Η αλληλεξάρτηση των λαών εντείνεται κι έτσι αυξάνεται η ανάγκη ειρηνικής συμβίωσης και συνεργασίας τους. Εξάλλου η εθνική μας παράδοση με τα δυο μεγάλα ρεύματά της, τον ανθρωπισμό και το χριστιανισμό, μας κατευθύνει στο ιδανικό της πανανθρώπινης αδελφοσύνης. Όμως με τον ίδιο σεβασμό και την ίδια διαλλακτικότητα πρέπει να αντιμετωπίζουμε και να δεχόμαστε τον πολιτισμό και των άλλων και να τους θεωρούμε εξίσου αξιόλογους, αφού όλοι μαζί δημιουργούν τον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό.

Θα ήταν ακόμα σωστό να αναφέρουμε ότι μια μεγάλη επιστήμη -η Λαογραφία- ασχολείται με την παράδοση, μια επιστήμη που ίδρυσε ο Νικόλαος Πολίτης και που χαιρέτησαν την παρουσία της μορφές όπως του Κωστή Παλαμά και του Γιάννη Αποστολάκη. Η χώρα μας με τη μακρύτερη πολιτιστική διαδρομή επιβάλλεται να δραστηριοποιηθεί και να διαφυλάξει τον πολιτισμό της αλλά και να τον προβάλλει με ευαισθησία και υπευθυνότητα στους άλλους λαούς. Οι πολιτιστικοί σύλλογοι αποτελούν γερά στηρίγματα της ελληνικής παράδοσης. Γιατί διατηρούν και προβάλλουν το λαϊκό μας πολιτισμό αλλά και το μεταβάλουν από μουσειακό είδος σε ζωντανό οργανισμό. Με τις εκδηλώσεις τους κάνουν πιο σαφείς τις ιδέες που αποκρυσταλλώνουν την ελληνική κουλτούρα αλλά και σταθεροποιούν τις πανανθρώπινες αξίες. Ένας άλλος θεσμός που συμβάλλει στη γνώση του παρελθόντος, τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς, την καλλιέργεια της ιστορικής συνείδησης αλλά και την ανάπτυξη της ιστορικής σκέψης και κρίσης είναι τα μουσεία. Αυτά είναι τα θησαυροφυλάκια του παρελθόντος, όπου προβάλλεται η πορεία ενός λαού. Το Υπουργείο Πολιτισμού με ευαισθητοποίηση πρέπει να στηρίξει  οικονομικά και ηθικά όλες τις προσπάθειες που γίνονται για την αναβίωση των παραδοσιακών αξιών. Η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι σε θέση να αξιοποιήσει το δυναμικό του λαϊκού μας πολιτισμού δημιουργώντας πολιτιστικούς φορείς και οργανισμούς, όπου θα εκφράζονται όλες οι μορφές του. Το σχολείο μπορεί να βοηθήσει το νέο να αποκτήσει βιωματική σχέση με την εθνική μας κληρονομιά. Αλλά και η οικογένεια πρέπει να προτρέπει τα παιδιά να συμμετέχουν σε ανάλογες εκδηλώσεις και δραστηριότητες. Τέλος δεν είναι λίγα τα άτομα που με τον προσωπικό τους μόχθο, την αγάπη τους και το μεράκι τους προσφέρουν τις ιδέες τους και την ψυχή τους στην υπόθεση του λαϊκού πολιτισμού.

Ελπίζουμε ότι με την ατομική και συλλογική προσπάθεια θα μεταδώσουμε και στις επόμενες γενιές όσα δημιούργησαν οι πρόγονοί μας.

Γιατί πιστεύουμε ότι παράδοση δε σημαίνει οπισθοδρόμηση, αλλά πηγή γνώσεων, αρχών και αξιών από το παρελθόν για μια σωστή πορεία στο μέλλον.

Πηγή

Υπάρχουν πολλοί ανάμεσα μας που νοιώθουν συχνά ότι η πραγματικότητα είναι κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτό που κάποιοι θέλουν να νομίζουμε, κάτι πολύ πιο συγκλονιστικό απ’ ό,τι περιλαμβάνει η αλλοτρίωση της καθημερινότητας και ο συνηθισμένος τρόπος ζωής. Ωστόσο λίγοι είναι αυτοί που προβληματίζονται πραγματικά, διαβάζουν και ενημερώνονται γι’ αυτή την άλλη -μυστική- όψη των πραγμάτων. Ελάχιστοι δε, είναι εκείνοι που κατάφεραν να αφήσουν τα ήσυχα λιμάνια της συνήθειας και να ανοιχτούν έμπρακτα στα αβέβαια και συχνά επικίνδυνα πελάγη της περιπέτειας και του αγνώστου.

Το βιβλίο αυτό είναι προϊόν ενός ανθρώπου που ανήκει στην τρίτη κατηγορία – εκείνη των επιτόπιων ερευνητών, πράγμα που του προσδίδει μια αξία ανεκτίμητη. Η «Μυστική Αττική» δεν είναι απλά ένας “ταξιδιωτικός οδηγός” σε άγνωστους τόπους δύναμης και στους λαβυρίνθους της Κοίλης Γης. Δεν είναι απλά ένας άρτια στοιχειοθετημένος “χάρτης” μυστηρίων και ανεξήγητων φαινομένων. Δεν είναι απλά ένα λαογραφικό και ιστορικό ντοκουμέντο, με στοιχεία σπάνια και μοναδικά, ούτε καν μια αποκαλυπτική έρευνα συνωμοσιολογικού χαρακτήρα. Είναι όλα αυτά μαζί και άλλα πολύ περισσότερα…

Ακολουθώντας βήμα προς βήμα τις συναρπαστικές διαδρομές του συγγραφέα, συμμετέχοντας σε απίστευτες αποκαλύψεις, ταυτιζόμενος με τους κινδύνους και τα απρόοπτα, εντυπωσιασμένος από τις αποκλειστικές φωτογραφίες-σοκ, ο αναγνώστης μυείται κυριολεκτικά σε έναν καινούριο θαυμαστό κόσμο. Σε σημείο να μην ξαναδεί ποτέ πια την Αθήνα, την Αττική, την Ελλάδα μας -ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό του- με τον “παλιό” καθημερινό τρόπο, αλλά μέσα από τα φρέσκα μάτια ενός αληθινού Έλληνα που ανακαλύπτει για πρώτη φορά την πνευματικότητα, τη δύναμη και τη μαγεία που ακτινοβολεί η χώρα μας…

ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΘΗΝΑ & ΑΤΤΙΚΗ

«Η φύση δεν κάνει τίποτε το άσκοπο, τίποτε το περιττό» – Αριστοτέλης

Από τις αρχές κιόλας του 20^ου αιώνα, η ανάγκη της ανθρωπότητας για εξέλιξη της τεχνολογίας και συνεπώς των θετικών επιστημών, αποτέλεσε κίνητρο για τους επιστήμονες να ασχοληθούν πιο σχολαστικά με διάφορα φαινόμενα ή καταστάσεις της ύλης. Σε αυτή τη στροφή προς την εξέταση του μικρόκοσμου όμως, η φυσική θεώρηση που δέσποζε μέχρι τότε, δηλαδή η κλασσική φυσική, παρουσίαζε σοβαρά ρήγματα. Αυτά τα προβλήματα αναδεικνύονταν κατά τη διεξαγωγή διάφορων πειραμάτων, όπως στη μελέτη πολύ μικρών μεγεθών (ατομικού μεγέθους) ή ακαριαίων γεγονότων (έρευνες για την ταχύτητα του φωτός), καθιστώντας τη φυσική του Νεύτωνα και του Γαλιλαίου ανίκανες να εξηγήσουν τα αντίστοιχα αποτελέσματα. Έτσι λοιπόν, δημιουργήθηκε η κβαντομηχανική, δηλαδή η μελέτη της ύλης και της ακτινοβολίας σε ατομικό επίπεδο (ορισμός).
Η θεωρία της κβαντικής φυσικής θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν απορρίπτει τη Νευτώνεια ή κλασσική φυσική. Η δεύτερη, μέχρι και σήμερα δίνει σαφείς απαντήσεις σε φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα στο μακρόκοσμο, εφόσον φυσικά εξετάζουμε μεγάλα μεγέθη και σε μικρές ταχύτητες. Επιπλέον, η κλασσική φυσική είναι ένα πεδίο που μπορεί εύκολα να μελετηθεί και να κατανοηθεί, σε αντίθεση με τη κβαντομηχανική και τη θεωρία της σχετικότητας που, όχι μόνο είναι δύσκολες σαν έννοιες, αλλά και συνοδεύονται με επισταμένη χρήση προχωρημένων μαθηματικών. Αν μπορούσαμε να κάνουμε μια σύγκριση της κβαντομηχανικής με τη Νευτώνεια, θα λέγαμε ότι η πρώτη είναι μια γενικότερη θεώρηση που επεκτείνει και διορθώνει τη δεύτερη. Εδώ μάλιστα θα πρέπει να αναφερθεί και η αρχή της αντιστοιχίας του Μπορ, κατά την οποία σε μερικές περιπτώσεις οι νόμοι που διέπουν κάποια κβαντικά φαινόμενα, συγκλίνουν με αυτούς της κλασσικής.

Παλιά και νέα κβαντική θεωρία

Όπως προαναφέρθηκε, οι νόμοι της κλασσικής φυσικής είναι απλά μια ωχρή αντανάκλαση, μια ακραία περίπτωση των νόμων που διέπουν το μικρόκοσμο της κβαντικής φυσικής. Αυτή η βαθμιαία συγκέντρωση και η κατόπιν η διατύπωση σε μια ενιαία θεωρία είναι ένα από τα σημαντικότερα κατορθώματα της σύγχρονης επιστήμης. Αυτή η διαδικασία συγκέντρωσης και διατύπωσης μπορεί να χωριστεί ιστορικά σε δύο φάσεις, από τις οποίες απορρέει και η σύνδεση της παλιάς με τη νέα κβαντική θεωρία.
Η πρώτη φάση που αρχίζει το κάπου στο 1900 με την εισαγωγή των κβάντα από τον Planck, φτάνει στο ζενίθ της με το άτομο του Μπορ το 1913 και τελειώνει το 1923, καλύπτει την ανάπτυξη της παλιάς κβαντικής φυσικής θεωρίας. Αυτή η εποχή μπορεί να θεωρηθεί ως ένα μεταβατικό στάδιο μεταξύ της κλασσικής φυσικής και της σύγχρονης κβαντομηχανικής που θεμελιώθηκε μεταξύ 1924 και 1927 και αποτελεί τη δεύτερη φάση. Η πρώτη φάση θεωρείται μεταβατικό στάδιο γιατί αποτελείται μεν από μη κλασσικές παραδοχές (π.χ. κβάντωση) αλλά σε ένα καθαρά κλασσικό εννοιολογικό πλαίσιο.
«Η κβαντική θεωρία μου προκαλεί αισθήματα τελείως παρόμοια με τα δικά σου. Θα ‘πρεπε κανείς στ’ αλήθεια να ντρέπεται για τέτοιες επιτυχίες, αποκτημένες με τη βοήθεια του Ιησουίτικου κανόνα “Μή γνώτω η αριστερά σου τί ποιεί η δεξιά σου”» έλεγε ο Αϊνστάιν το 1919 σε γράμμα του στον Μ. Born, κριτικάροντας την παλιά κβαντική θεωρία, ενώ ο Schrödinger αναφέρει σε παρόμια συνομιλία με τον Bohr «Αν αυτά τα καταραμένα κβαντικά άλματα πρόκειται στ’ αλήθεια να παραμείνουν στη Φυσική, τότε εγώ το μετανιώνω που ανακατεύτηκα ποτέ μου με την Κβαντική Θεωρία».

Πέντε θεμελιώδεις προτάσεις της Κβαντομηχανικής

• Μαθηματική περιγραφή των φυσικών καταστάσεων
Σε κάθε πραγματοποιήσιμη κατάσταση ενός φυσικού συστήματος αντιστοιχεί μια τετραγωνικά ολοκληρώσιμη κυματοσυνάρτηση. Η κυματοσυνάρτηση περιέχει όλες τις πειραματικά διαπιστώσιμες πληροφορίες για την κατάσταση του φυσικού συστήματος.
• Μαθηματική περιγραφή των φυσικών μεγεθών
Σε κάθε φυσικό μέγεθος αντιστοιχεί ένας γραμμικός Ερμιτιανός τελεστής που κατασκευάζεται από την κλασσική έκφραση του μεγέθους και του οποίου οι ιδιοτιμές είναι τα μοναδικά δυνατά αποτελέσματα μιας μέτρησης.
• Στατιστική ερμηνεία του φορμαλισμού
Η ερμηνεία της κυματοσυνάρτησης είναι, σύμφωνα με την Σχολή της Κοπεγχάγης, μια στατιστική ερμηνεία.
• Ο νόμος της κβαντικής μέτρησης
Η κατάσταση του φυσικού συστήματος μετά από μια μέτρηση δίδεται από την ιδιοσυνάρτηση της ιδιοτιμής που μετρήθηκε.
• Ο κβαντικός νόμος της κίνησης
Η χρονική εξέλιξη της κατάστασης ενός κβαντομηχανικού συστήματος καθορίζεται από την εξίσωση του Schrödinger.

Η κβαντική θεωρία θεμελιώθηκε από διακεκριμένους φυσικούς όπως ο Αϊνστάιν, ο Μπορ, ο Χάιζενμπεργκ, ο Σρέντιγκερ, ο Παουλί, ο Πλανκ και άλλοι…*
Ως τα έξι κύρια πεδία όπου επεμβαίνει η κβαντική φυσική, προς αδυναμία της κλασσικής, είναι:

Α) Η διακριτότητα (κβάντωση) της ενέργειας
Β) Η δυαδικότητα του φωτός και της ύλης
Γ) Ο κβαντικός εναγκαλισμός
Δ) Η κβαντική σήραγγα
Ε) Η κβαντική τηλεμεταφορά
Στ) Κβαντικοί Υπολογιστές

Α) Τα ηλεκτρόνια υπάρχουν σε διακεκριμένες ενεργειακές στάθμες μέσα στο άτομο. Όταν κατά την αποδιέγερσή τους από μια υψηλή ενεργειακή στάθμη μεταπηδούν προς μια χαμηλότερη, εκπέμπουν ένα φωτόνιο το οποίο σύμφωνα με την αρχή διατήρησης της ενέργειας, έχει ενέργεια που αντιστοιχεί στη ακριβή ενεργειακή διαφορά εκείνων των δύο ενεργειακών επιπέδων. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι τα ηλεκτρόνια υπάρχουν μόνο σε συγκεκριμένα ενεργειακά πεδία, αλλιώς σύμφωνα με την κλασσική φυσική θα κινούνταν με σπειροειδή πορεία προς τον πυρήνα. Το γεγονός ότι υπάρχουν διακριτές τιμές για τα επίπεδα των ενεργειακών επιπέδων, μαζί με άλλες «κβαντισμένες» ατομικές ιδιότητες, αποτελούν και την κβάντωση της ενέργειας. Η κβάντωση είναι μια ιδέα-κλειδί για την κβαντική θεωρία καθώς με αυτήν λύνεται το μυστήριο της ατομικής σταθερότητας.

Β) «Είναι ένα αναντίρρητο γεγονός ότι υπάρχει μια εκτεταμένη συλλογή δεδομένων για την ακτινοβολία που δείχνουν ότι, το φως έχει ορισμένες θεμελιώδεις ιδιότητες, που μπορούν να κατανοηθούν πολύ πιο εύκολα από τη σκοπιά της σωματιδιακής θεωρίας του Νεύτωνα παρά από τη σκοπιά της κυματικής θεωρίας. Επομένως, κατά τη γνώμη μου, η επόμενη φάση ανάπτυξης της Θεωρητικής Φυσικής θα μας οδηγήσει σε μια θεωρία για το φως, που θα μπορεί να ερμηνευθεί σαν ένα είδος συγκερασμού της κυματικής και σωματιδιακής εικόνας.» – A. Einstein (1909)
Κατά την εξέλιξη των ερευνών των επιστημόνων, δημιουργήθηκε ένα μεγάλο χάσμα μεταξύ τους ως προς τη φύση του φωτός και της ύλης. Το 1690 ο Huygens υποστήριξε την κυματική φύση του φωτός βρίσκοντας υποστηρικτές τον Maxwell, τον Hertz, τον Young και άλλους, ενώ το 1704 ο Newton υποστήριξε τη σωματιδιακή φύση του φωτός (κάτι που είχαν υποστηρίξει και κάποιοι αρχαίοι έλληνες φιλόσοφοι), βρίσκοντας υποστηρικτές τον Αϊνστάιν, τον Planck και άλλους. Ο Luis De Broglie μάλιστα το 1923 απέδειξε μαθηματικά πως ένα υλικό σωματίδιο θα μπορούσε να συμπεριφερθεί σαν κύμα, κάτι που απέδειξαν και πειραματικά οι Davisson και Germer το 1927. Πώς γίνεται όμως κάτι να έχει τις ιδιότητες και τη συμπεριφορά ενός κύματος και ενός σωματιδίου ταυτόχρονα;
Αυτό το ερώτημα καλύπτει η δυαδικότητα που πρεσβεύει η κβαντική φυσική, αποδεχόμενη και τις δύο φύσεις του φωτός και των σωματιδίων. Αναφέρει δηλαδή πως το φως και η ύλη υπάρχουν μεν ως σωματίδια αλλά η πιθανότητα να βρεθεί αυτό το σωματίδιο σε διάφορες θέσεις χαρακτηρίζει και την κυματική του συμπεριφορά. Το φως που εμφανίζεται μερικές φορές να ενεργεί σαν κύμα (Κύμα εξ ορισμού ονομάζεται κάθε διαταραχή που μεταφέρει ενέργεια και ορμή με ορισμένη ταχύτητα σε ελαστικό μέσο), οφείλεται στο ότι παρατηρούμε την συσσώρευση πολλών από τα σωματίδια του φωτός (κβάντα), κι έτσι διαμοιράζονται πάρα πολύ οι πιθανότητες για διαφορετικές θέσεις στις οποίες κάθε σωματίδιο θα μπορούσε να υπάρχει. Χονδρικά, αναφερόμενοι στη διπλή υπόσταση του φωτός, μπορούμε πλέον να λέμε πως το φως είναι κύμα όσο δεν ανιχνεύεται (όταν δεν αποτελεί αντικείμενο μελέτης δηλαδή) είναι κύμα, ενώ όταν ανιχνεύεται/μελετάται, παύει να είναι κύμα και συμπεριφέρεται ως σωματίδιο.
Σε αυτό το σημείο κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί η Αρχή της αβεβαιότητας του Heisenberg. Αυτή η αρχή δηλώνει την αδυναμία ταυτόχρονης μέτρησης της θέσης και της ορμής ενός σωματιδίου σε μια δεδομένη στιγμή. Είναι βέβαια δυνατόν να γνωρίζουμε το ένα από τα δύο μεγέθη (δηλ. την ορμή ή τη θέση) αλλά όχι και τα δύο. Αυτή η αρχή μάλιστα, πέρα από το ότι είναι ένα από τα σημαντικότερα «εργαλεία» της κβαντικής φυσικής, συνδέεται άμεσα και με την ιδέα της συμπληρωματικότητας του Μπορ, κατά την οποία η μέτρηση μιας μεταβλητής καθιστά αυτομάτως μη μετρήσιμη κάποια άλλη.

Γ) Αρχικά, πριν μιλήσουμε για τον κβαντικό εναγκαλισμό θα πρέπει να αναφέρουμε κάποιες άλλες πληροφορίες όπως το ότι ένα σωμάτιο είναι δυνατόν να βρίσκεται ταυτόχρονα σε περισσότερες από μια κβαντικές καταστάσεις (ή ιδιοσυναρτήσεις) που αντιστοιχούν στις συγκεκριμένες τιμές (ιδιοτιμές) ενός μεγέθους (π.χ. της ορμής). Αυτό λέγεται υπέρθεση ή επαλληλία καταστάσεων. Στην προσπάθεια μέτρησης μιας ποσότητας, το πείραμα θα εξάγει μια συγκεκριμένη τιμή καθώς θα προκληθεί κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης κατά την ορθόδοξη ερμηνεία της κβαντικής.
Ο Schrödinger διαφώνησε με την ορθόδοξη αυτή ερμηνεία διατυπώνοντας το περίφημο πείραμα σκέψης (θεωρητικό πείραμα) της «γάτας του Schrödinger», το οποίο και αποτελεί ένα πολύ καλό παράδειγμα για να κατανοηθεί το φαινόμενο της επαλληλίας καταστάσεων.
Αυτό το πείραμα μας λέει για μια γάτα μέσα σε ένα κουτί μαζί με άτομο που έχει τη δυνατότητα εκπομπής ακτινοβολίας. Όταν αυτό το άτομο εκπέμπει ακτινοβολία, τότε λόγω κάποιας σύνδεσης σπάει μια φιάλη με δηλητηριώδες αέριο που αυτομάτως σκοτώνει τη γάτα. Το άτομο όμως είναι ένα κβαντικό σύστημα το οποίο βρίσκεται στην επαλληλία καταστάσεων εκπομπής και μη εκπομπής (δηλ. 50-50 οι πιθανότητες να εκπέμψει ή όχι ακτινοβολία). Αν βάλουμε ένα χρονικό περιθώριο μιας ώρας σε αυτό το άτομο να εκδηλωθεί, μετά το πέρας αυτής της ώρας, αν δεν ανοίξουμε το κουτί, η γάτα θα είναι και ζωντανή και νεκρή, πράγμα φυσικά αδύνατον. Όταν ανοίξουμε το κουτί (και καταρρεύσει η κυματοσυνάρτηση εξαιτίας της μέτρησης ή με άλλα λόγια, «καταστραφεί» η υπέρθεση), η γάτα θα είναι ή μόνο ζωντανή ή μόνο νεκρή, όχι όμως και τα δύο. Στην κβαντική φυσική, αυτή η υπόθεση δεν είναι καθόλου παράλογη καθώς το σύστημα πριν τη μέτρηση (πριν ανοίξουμε το κουτί) μπορεί να βρίσκεται στην υπέρθεση δύο μικροκαταστάσεων. Μόνο μετά τη μέτρηση περιγράφεται αποκλειστικά η μία από τις δύο καταστάσεις.
Κάπως έτσι φτάνουμε στον κβαντικό εναγκαλισμό, ο οποίος μας λέει πως σε ένα σύστημα το οποίο αποτελείται από ένα ή περισσότερα υποσυστήματα, δεν μπορούμε να αποδώσουμε μια συγκεκριμένη κβαντική κατάσταση στο κάθε υποσύστημα τη στιγμή που τα αντίστοιχα σωμάτια δεν έχουν δικές τους ιδιότητες. Αν επιχειρήσουμε να κάνουμε μέτρηση του ενός, επιφέρεται αυτομάτως η αλλαγή των ιδιοτήτων του άλλου, όσο μακριά και αν είναι το ένα από το άλλο.
Το παραπάνω οδήγησε στο παράδοξο EPR φαινόμενο, ένα πείραμα σκέψης που πήρε το όνομά του από τους δημιουργούς του Einstein, Podolsky και Rozen το 1935 και το οποίο αναφερόταν σε αυτή τη δράση εξ αποστάσεως μεταξύ των εναγκαλισμένων σωματίων. Βέβαια, αυτό το φαινόμενο δεν αμφισβητεί την πληρότητα της κβαντομηχανικής, όπως πίστευε ο Αϊνστάιν, αλλά την επεκτείνει (όπως αποδείχτηκε πειραματικά κατά τη δεκαετία του ’80).

Δ) Ένα φαινόμενο που προσωπικά θεωρώ από τα πιο ενδιαφέροντα και σημαντικά της κβαντικής φυσικής είναι η κβαντική σήραγγα. Χωρίς αυτήν, όχι μόνο θα ήταν αδύνατη η λειτουργία των κινητών τηλεφώνων, αλλά δε θα υπήρχαν και τα σημερινά chips που απαρτίζουν έναν σημερινό ηλεκτρονικό υπολογιστή, έτσι όπως τα ξέρουμε τουλάχιστον.
Ένα κύμα καθορίζει την πιθανότητα της θέσης ενός σωματιδίου. Όταν αυτό το κύμα αντιμετωπίσει ένα ενεργειακό φράγμα, η κβαντική σήραγγα μας λέει ότι το μεγαλύτερο μέρος του θα ανακλαστεί, ωστόσο, ένα μικρό μέρος του θα διαρρεύσει μέσα στο φράγμα. Το κύμα που διέρρευσε από αυτό το φράγμα θα συνεχίσει τη διάδοσή του στην άλλη πλευρά του φράγματος. Το ενδιαφέρον εδώ είναι πως ακόμη κι αν το σωματίδιο έχει πολύ μικρή ενέργεια για να ξεπεράσει το φράγμα, είναι πιθανό (μικρή πιθανότητα βέβαια) να δημιουργήσει μια σήραγγα μέσα σε αυτό. Αυτό το φαινόμενο βέβαια είναι αρκετά σπάνιο να συναντηθεί στο μακρόκοσμο (π.χ. μια μπάλα δε μπορεί να διαπεράσει έναν τοίχο χωρίς να του προκαλέσει φθορά), αλλά στο μικρόκοσμο (π.χ. με τη μορφή ενός ηλεκτρονίου) είναι μια συνήθης διαδικασία.

Ε) Μπορεί η τηλεμεταφορά γενικά ως θέμα να απασχολεί πολλούς συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας, ωστόσο, οι επιστήμονες μας προσγειώνουν υποστηρίζοντας ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε μακροσκοπικό επίπεδο (π.χ. τηλεμεταφορά ανθρώπων ή πλοίων – βλέπε πείραμα της Φιλαδέλφειας). Παρ’ ολ’ αυτά, σε υποατομικό επίπεδο, η κβαντική τηλεμεταφορά είναι κάτι το οποίο θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει επιτευχθεί. Τί εννοούμε όμως με την τηλεμεταφορά;
Φανταστείτε μια μηχανή fax (πομπός) που στέλνει ακριβή αντίγραφα τρισδιάστατων πληροφοριών/αντικειμένων σε μια άλλη μηχανή (δέκτης), αφού καταστρέψει το πρωτότυπο αντικείμενο κατά τη συλλογή των πληροφοριών που το διέπουν. Κατόπιν, ο δέκτης θα διατάξει αυτές τις πληροφορίες ακριβώς στην ίδια θέση με το πρωτότυπο χρησιμοποιώντας κατά προτίμηση το ίδιο υλικό ή έστω άτομα του ίδιου είδους. Γίνεται όμως αυτό;
Μέχρι τη δεκαετία του ’90, αυτή η σκέψη «φόβιζε» τους επιστήμονες λόγω του ότι ένα τέτοιο εγχείρημα θα παραβίαζε την αρχή της αβεβαιότητας που προαναφέρθηκε. Πώς μπορείς να έχεις ακριβείς πληροφορίες για ένα αντικείμενο (ή σωματίδιο) τη στιγμή που η αρχή της αβεβαιότητας στο απαγορεύει; Κι όμως μπορείς… με την περιπλοκή!
Η περιπλοκή είναι ένα «τέχνασμα», ένας θεωρητικός τρόπος χρησιμοποίησης της κβαντικής μηχανικής για να παρακαμφθούν οι περιορισμοί της αρχής της αβεβαιότητας, χωρίς όμως να παραβιαστεί η ίδια. Η ομάδα που «βρήκε» την αρχή της περιπλοκής αποτελούνταν από τους Charles H. Bennett από την IBM , τους Gilles Brassard, Claude Crepeau και Richard Josza από το πανεπιστήμιο του Montreal, από τους Asher Peres από το τεχνολογικό ινστιτούτο του Israel και τον William K. Wootters από το Williams College. Για να γίνει κατανοητή η περιπλοκή, παίρνουμε το «γνωστό» παράδειγμα των ζαριών: Έχουμε μπροστά μας πολλά ζευγάρια ζαριών. Ρίχνουμε το πρώτο ζεύγος και έρχονται και τα δύο 4, ρίχνουμε το επόμενο ζεύγος και έρχονται και τα δύο 1 κ.ο.κ. Αυτό συμβαίνει σε κάθε ζεύγος ζαριών που ρίχνουμε. Το ένα ζάρι είναι τυχαίο και απείραχτο, το άλλο όμως δίνει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα με το ζεύγος του. Όσο περίεργη και αν ακούγεται αυτή η συμπεριφορά των ζαριών στο μακρόκοσμο, έχει αποδειχτεί πειραματικά ότι υφίσταται μεταξύ σωματιδίων. Σε αντιστοιχία με τους αριθμούς των ζαριών, ζεύγη σωματιδίων είναι δυνατόν να παίρνουν στοιχεία, όπως φυσικές ιδιότητες (π.χ. πολικότητα) το ένα από το άλλο. Φυσικά, αυτό συνδέεται άμεσα με το παράδοξο φαινόμενο EPR της κβαντομηχανικής που προαναφέρθηκε!
Με την περιπλοκή ή τη «συσχέτιση» (όρος που έθεσε ο Schrödinger για το παράδοξο EPR) ως κύρια εφόδια, οι επιστήμονες διεξήγαγαν τρία -επίσημα- πειράματα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90. Άλλες έρευνες πάνω στην κβαντική τηλεμεταφορά έγιναν τον Δεκέμβριο του 1997, όπου δύο ερευνητικές ομάδες, μια στην Αυστρία και μια στη Ρώμη, εξέθεσαν τα επιτυχή πειράματα τηλεμεταφοράς…

Στ) «Μόνο ένας κβαντικός υπολογιστής μπορεί να προσομοιώσει αποτελεσματικά τα κβαντικά συστήματα»  – R. Feynman.
Η παραπάνω πρόταση του Feynman ήταν η πρώτη αναφορά στους κβαντικούς υπολογιστές το 1982, ενώ λίγο αργότερα, το 1985, ο Deutsch διατύπωσε τους κανόνες με τους οποίους θα λειτουργούσε μια υπολογιστική μηχανή βασισμένη στην κβαντική φυσική. Μιας και τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια ραγδαία αύξηση των τηλεπικοινωνιακών συστημάτων λόγω της ανάγκης για γρήγορη επεξεργασία και διακίνηση των πληροφοριών, η δημιουργία ενός κβαντικού υπολογιστή (Quantum computing) φαντάζει μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόκληση. Η κβαντική τηλεμεταφορά είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη δημιουργία των κβαντικών πυλών λογικής μέσα στους κβαντικούς υπολογιστές, στις οποίες θα γίνεται η επεξεργασία των πληροφοριών. Υπολογίζεται ότι με τα qubits, έννοια αντίστοιχη με τα σημερινά bits, οι υπολογιστικές μηχανές θα μπορούν να κάνουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τεράστιους υπολογισμούς που με τους σημερινούς υπολογιστές θα χρειάζονταν δισεκατομμύρια ημέρες. Αυτό οφείλεται στο ότι η τιμή ενός qubit μπορεί να είναι 0 και 1 ταυτόχρονα! Το εμπόδιο βέβαια στη δημιουργία ενός κβαντικού υπολογιστή είναι το κριτήριο του Rayleigh**, μια βασική αρχή της οπτικής σύμφωνα με την οποία δε μπορεί να κατασκευαστεί ένα microchip μικρότερο των 124 nanometers. Θεωρητικά, αυτό το εμπόδιο στην πρόοδο γίνεται να ξεπεραστεί με τη χρήση πεπλεγμένων φωτονίων τα οποία θα μπορούν να συμπεριφέρονται σαν ένα (κατά συνέπεια κάποιων κβαντικών νόμων που λένε ότι τα πεπλεγμένα φωτόνια έχουν ως σύστημα το μισό μήκος κύματος απ’ ό,τι έχουν ως ατομικά σωματίδια) και ως αποτέλεσμα, θα μπορούν να κατασκευαστούν chips μικρότερα των 64 nanometers. Ακόμη κι αυτό να γίνει όμως, παρουσιάζονται κι άλλα προβλήματα, με σημαντικότερο αυτό της ασυνέπειας, κατά την οποία μικρές αλληλεπιδράσεις με εξωτερικούς (ή και εσωτερικούς) περιβαλλοντικούς παράγοντες οδηγούν σε μη κβαντική συμπεριφορά χωρίς εναγκαλισμό, και συνεπώς δυσλειτουργία του κβαντικού υπολογιστή. Παρ’ ολ’ αυτά, οι επιστήμονες μελετούν πάνω στο να ξεπεραστούν αυτά τα εμπόδια και δεν αποκλείεται μέχρι το τέλος της δεκαετίας να παρουσιάσουν τον πρώτο κβαντικό υπολογιστή.
_______________
Σχόλια:
Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η κβαντική φυσική είναι μια σύγχρονη προσέγγιση των νόμων που διέπουν το σύμπαν, με όλα τα παράδοξα και τις ερμηνείες που τη διέπουν. Μέσα από αυτό το άρθρο επιχειρήθηκε μια σύντομη και σχετικά εκλαϊκευμένη προσέγγιση στα κυριότερα σημεία που χαρακτηρίζουν τη θεωρία της κβαντομηχανικής, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να πούμε ότι καλύψαμε όλο το φάσμα των νόμων, των ερευνών αλλά και των πρακτικών εφαρμογών της.

*Albert Einstein, βραβευμένος με Νόμπελ φυσικής το 1921 για τις υπηρεσίες του στον κλάδο, και ιδιαίτερα για την ανακάλυψη του φωτοηλεκτρικού φαινομένου.
Niels Henrik David Bohr, βραβευμένος με Νόμπελ φυσικής το 1922 για την έρευνά του πάνω στο ατομικό πρότυπο.
Werner Karl Heisenberg, βραβευμένος με Νόμπελ φυσικής το 1932 για τη συμβολή του στην κβαντομηχανική
Erwin Schrödinger, βραβεύτηκε με Νόμπελ φυσικής μαζί με τον Paul Adrien Maurice Dirac το 1933 για την ανακάλυψη αποδοτικών τύπων για την ατομική θεωρία.
**Lord Rayleigh Καθηγητής πειραματικής φυσικής στο Καίμπριτζ, ανακάλυψε το Αργόν, τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ το 1904.

Πηγή

Αναμφίβολα η τηλεοπτική σειρά LOST αποτελεί φαινόμενο και κυκλοφορούν αμέτρητες θεωρίες ανά τον κόσμο για την εξέλιξη και το τέλος της. Η συγκεκριμένη θεωρία έχει να κάνει με κβαντική φυσική και παράλληλα σύμπαντα.

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Όλο το σκηνικό με την πτήση 815 να προσγειώνεται και την παράλληλη παρουσίαση των Losties στο Νησί, έχει να κάνει με το νοητικό πείραμα με τη γάτα του Schrödinger.
Σύμφωνα με το νοητικό πείραμα του Schrödinger μια ζωντανή γάτα τοποθετείται σε ένα κουτί μαζί με μια φιάλη υδροκυάνιο και κάποια ποσότητα ραδιενεργού υλικού. Έπειτα κλείνουμε το κουτί. Χωρίς να κοιτάξουμε στο εσωτερικό του κουτιού μπορούμε να πούμε ότι η γάτα που βρίσκεται μέσα είναι είτε ζωντανή είτε νεκρή, ανάλογα με το αν η διάσπαση του ραδιενεργού υλικού (σε τυχαίο χρόνο) έσπασε ή όχι τη φιάλη με το υδροκυάνιο. Σύμφωνα με την κβαντική θεωρία, καμία από τις δύο δυνατότητες που υπάρχουν για τη γάτα δεν είναι πραγματική, εκτός και αν παρατηρηθεί δηλ. η γάτα ούτε έχει πεθάνει ούτε είναι ζωντανή μέχρις ότου κοιτάξουμε μέσα στο κουτί και δούμε τι έγινε!
Εδώ μπαίνει η παραξενιά των πολλών κόσμων στην κβαντομηχανική. Οι εξισώσεις της κβαντομηχανικής μας λένε ότι στο εσωτερικό του κουτιού του πειράματος του Schrödinger ουσιαστικά υπάρχουν δύο γάτες, μια ζωντανή και μια νεκρή που βρίσκονται όμως σε διαφορετικούς κόσμους. Δηλ. έχουμε δύο καταστάσεις: στη μια δεν έσπασε η φιάλη οπότε η γάτα είναι ζωντανή (στον ένα κόσμο) ενώ στην άλλη έσπασε η φιάλη οπότε η γάτα είναι νεκρή (στον άλλο κόσμο). Όταν ο εξωτερικός παρατηρητής ανοίξει το κουτί βλέπει αν η γάτα είναι νεκρή ή ζωντανή.
Κάτι ανάλογο πιστεύω ότι συμβαίνει και στο Lost όπου στη θέση της γάτας είναι οι Losties, στη θέση της φιάλης του υδροκυανίου ο θύλακας ενέργειας που βρίσκεται κάτω από τον κύκνο, στη θέση του ραδιενεργού υλικού η βόμβα υδρογόνου και στη θέση του κουτιού το Νησί. Στην μια περίπτωση σκάει η βόμβα καταστρέφει τον θύλακα ενέργειας και ο κύκνος δεν χτίζεται ποτέ, οπότε βλέπουμε την 815 να προσγειώνεται κανονικά στο LA (ένας κόσμος), ενώ στην άλλη περίπτωση σκάει η βόμβα αλλά δεν καταστρέφει τον θύλακα ενέργειας οπότε ο κύκνος χτίζεται κανονικά και συμβαίνουν τα γεγονότα όπως τα βλέπουμε πάνω στο Νησί (άλλος κόσμος). Δεν γνωρίζουμε όμως τι πραγματικά έχει συμβεί μέχρι κάποιος εξωτερικός παρατηρητής ανοίξει το κουτί, στην περίπτωση μας πάει στο Νησί.
Με βάση αυτή τη θεωρία σε όλη τη σεζόν μας δείχνουν και τους δύο κόσμους μέχρι κάποιος εκτός Νησιού να βρεθεί εκεί και μας αποκαλύψει τι πραγματικά συνέβη (άνοιγμα του κουτιού). Αυτός ο εξωτερικός παρατηρητής θα μπορούσε να είναι π.χ. ο Desmond που μας έχουν πει πολλές φορές ότι είναι special, ότι το Νησί δεν έχει τελειώσει ακόμα μαζί του κτλ.
Επίσης υπάρχουν ορισμένες θεωρίες στην κβαντική φυσική για τα παράλληλα σύμπαντα. Η μια λέει πως το σύμπαν μας δεν είναι το μοναδικό, αλλά μαζί του ενυπάρχουν σχεδόν αμέτρητα άλλα, τα οποία μεταξύ τους μπορούν να έχουν από την πιο μικρή ως την πιο μεγάλη διαφορά. Κατά αυτή τη θεωρία, τα σύμπαντα ονομάζονται παράλληλα, γιατί δεν υπάρχει τρόπος το ένα να επιδράσει στο άλλο, απλά υπάρχουν το ένα δίπλα στο άλλο. Μια άλλη θεωρία λέει το εξής: όταν βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας επιλογής, προτού επιλέξουμε υπάρχει μια κατάσταση, η οποία μπορεί να περιγραφεί ως ιδιοσυχνότητα. Τη στιγμή που επιλέγουμε, αυτή η ιδιοσυχνότητα καταρρέει και ανάλογα στο σημείο που πέφτει -το τι θα επιλέξουμε- το σύμπαν συνεχίζει από εκεί και πέρα. Φαντάσου, λοιπόν, ένα δέντρο μ’ έναν σχεδόν άπειρο αριθμό κλαδιών, από τα οποία κλαδιά ξεφυτρώνουν άλλα, πάλι σχεδόν άπειρα. Αυτά τα σύμπαντα ονομάζονται εναλλακτικά, για να ξεχωρίσουν από τα παράλληλα. Η έκρηξη της βόμβας, ένα κομβικό γεγονός για το νησί (υποτίθεται), ίσως να προκάλεσε τη συγκεκριμένη κατάρρευση της ιδιοσυχνότητας του σύμπαντος. Έτσι, εμείς παρακολουθούμε δύο από τα πιθανά σύμπαντα, στο ένα απ’ τα οποία τα πράγματα κυλούν όπως ξεκίνησαν, όπως στην αρχή της σειράς και ένα άλλο εναλλακτικό, όπως θα ξεκινούσε αν στο νησί συνέβαινε μια μεγάλης ισχύος έκρηξη.
Αυτό λοιπόν που συμβαίνει στο Lost είναι ένα πείραμα Gedanken – ένα πείραμα σκέψης. Και τι είναι αυτό τώρα θα μου πείτε. Οι ανακαλύψεις της κβαντομηχανικής στις αρχές του 20^ου αιώνα παρά την θεωρητική θεμελίωσή τους, εισήγαγαν αρκετές δυσκολίες στη περιγραφή και την αντίληψή τους με μέτρα και σταθερές του “πραγματικού” κόσμου. Έτσι αρκετοί ερευνητές ωθήθηκαν στην εφαρμογή των θεωριών αυτών σε καταστάσεις και δεδομένα όπως ισχύουν στον κόσμο που αντιλαμβανόμαστε, επιτρέποντας τη συζήτηση επί μιας πιο πρακτικής βάσης όπου ο καθένας θα μπορούσε να επεξεργαστεί το νόημα των ανακαλύψεών τους. Αυτό είναι και το πείραμα σκέψης.
Για παράδειγμα, ας σκεφτούμε το Παράδοξο του Παππού. Ας υποθέσουμε ότι ταξίδευες πίσω στο χρόνο, θα μπορούσες να σκοτώσεις τον παππού σου; Η λογική λέει όχι, γιατί τότε θα εξαφανίζονταν η ύπαρξή σου από τον χρονικό άξονα (σκοτώνεις τον παππού σου, πριν γνωρίσει τη γιαγιά σου οπότε και δεν υπάρχει ένας από τους γονείς σου αρά δεν υπάρχεις εσύ. Αλλά αν δεν υπάρχεις εσύ τότε δεν θα μπορούσες να ταξιδέψεις πίσω στο χρόνο για να σκοτώσεις τον παππού σου οπότε τελικά θα υπήρχες!).
Στην περίπτωση αυτή ενώ η λογική επαληθεύει το πείραμα, η πρακτική επαλήθευσή του σε πραγματικές συνθήκες παραμένει -για την ώρα- κάτι ανέφικτο. Φαντάσου να βρίσκεσαι στο παρελθόν με ένα γεμάτο όπλο και να σημαδεύεις τον παππού σου. Τι θα σε σταματούσε; Κάτι θα σε σταματούσε, λογικά… κάποια άγνωστη δύναμη της μηχανικής, ίσως. Ε, λοιπόν, αυτή την άγνωστη δύναμη έρχονται να περιγράψουν οι συγγραφείς του Lost.
Το Lost είναι ένα μεγάλο πείραμα Gedanken. Κάνει την ερώτηση “Τι θα γινόταν αν το ταξίδι στο χρόνο ήταν όχι μόνο εφικτό, αλλά αληθινό, με τεχνολογίες ανεπτυγμένες που υπακούν κατά το δυνατόν σε θεωρητικά μοντέλα της φυσικής;” Και για να το κάνουν ακόμα πιο δραματικό κάνουν την ερώτηση… τι θα γινόταν αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να ΜΗΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ!!! Οι συγγραφείς έχουν επιτύχει να περιγράψουν ακριβώς αυτό. Και μάλιστα έχουν παρασύρει τους θεατές στο ίδιο ακριβώς μυστήριο και σύγχυση που βιώνουν οι… κατά λάθος ταξιδιώτες στο χρόνο, επιβάτες της πτήσης 815.
Τώρα, πως θα μπορούσαν να κάνουν αυτό το “ταξίδι” και μάλιστα χωρίς να το ξέρουν; Ας εξετάσουμε μια ιδεατή μηχανή του χρόνου. Αυτή θα πρέπει να αποτελείται από δύο πόρτες η οποίες επικοινωνούν μεταξύ τους μέσω μιας wormhole (σκουληκότρυπα) ή μαύρης τρύπας ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε. H πόρτα Νο.1 είναι φτιαγμένη ακριβώς απέναντι από την πόρτα No.2.

(Σκεφτείτε το χωροχρόνο ως ένα σύστημα 4 διαστάσεων. Ο χώρος όπως τον αντιλαμβανόμαστε έχει 3 διαστάσεις – Ευκλείδεια αναπαράσταση. Η τέταρτη διάσταση είναι αυτή του χρόνου που ενώ την μετράμε σαν κάτι ξεχωριστό δηλαδή σε δευτερόλεπτα, είναι και αυτός συστατικό του ενός και ενιαίου συστήματος που ονομάζεται χωροχρονικό συνεχές. Έτσι για να προσδιορίσουμε ένα σημείο ή καλύτερα ένα γεγονός στο συνεχές του χωροχρόνου χρειαζόμαστε και ένα τέταρτο σημείο δηλαδή την παράμετρο του χρόνου).
H No.1 πόρτα της χρονομηχανής υπάρχει στη χρονική εξέλιξη των γεγονότων στο παρόν (που στη σειρά ορίζεται ως το 2004 ακριβώς πριν πέσει το αεροπλάνο) ενώ η Νο.2 είναι εγκλωβισμένη σε μια καμπύλωση του χωροχρόνου (που είναι το νησί). Έτσι, η πόρτα No.2 έχει διαχωριστεί από την εξέλιξη του χρόνου στο παρόν. Η επίτευξη αυτής της διάταξης στις διαστάσεις του χώρου και του χρόνου θα απαιτούσε τεράστιες ποσότητες ενέργειας -για την ακρίβεια αρνητική ενέργειας- και τεχνολογία που μας είναι άγνωστη ακόμα… όχι βέβαια για τους συγγραφείς του Lost και των επιστημόνων της βιομηχανίας Dharma (Dharma Industries).
Ας υποθέσουμε ότι ο διαχωρισμός των δύο διαφορετικών εισόδων στο χωροχρόνο θα είχε μικρή απόσταση. Για αρχή, ας πούμε 108 λεπτά. Με απλά λόγια, όταν την πρώτη φορά η Dharma ξεκινούσε το πρόγραμμα της χρονομηχανής με το νησί η πρώτη μετατόπιση του νησιού στο παρελθόν είχε 108 λεπτά διαφορά με το παρόν που λάμβανε χώρα το πείραμα οπότε στο πρώτο αυτό χρονικό ταξίδι πήγαν το νησί κατά 108 λεπτά πίσω στο χρόνο) Εφόσον, η πρώτη πόρτα υπάρχει στο παρόν μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε (στα κεντρικά της Dharma ίσως). Ενώ η δεύτερη που λειτουργεί σε ένα διαφορετικό μέρος στο χωροχρόνο, στο παρελθόν, πρέπει να βρίσκεται σε μια απομακρυσμένη τοποθεσία με ασφάλεια καθώς η οποιαδήποτε αλληλεπίδραση με τον εξωτερικό κόσμο (που εδώ παίζει το ρόλο του παρατηρητή) μπορεί να αποβεί καταστροφική (με την έννοια ότι αφού ο παρατηρητής θα το έχει παρατήρηση, η κατάσταση της ιδιοσυχνότητας που υπάρχει πριν ο παρατηρητής επιλέξει και περιγράψαμε παραπάνω, θα έχει ήδη πάρει θέση με απρόβλεπτες συνέπειες για το παρόν).
Υπάρχει μια κοινή αντίληψη στη θεωρία του ταξιδιού στο χρόνο: Δεν μπορείς να ταξιδέψεις πίσω στο χρόνο παλιότερα από τη δημιουργία της χρονομηχανής. Και έτσι δεν μπορείς να ταξιδέψεις πίσω στην εποχή των δεινοσαύρων κτλ. Τώρα, αν οι δύο πόρτες της χρονομηχανής, επιτρέπονταν να υπάρχουν με μεταξύ τους απόσταση 108 λεπτά, τότε θα διέτρεχαν τον άξονα του χρόνου με τον ίδιο ρυθμό και θα υπήρχαν εκεί για πάντα διατηρώντας την απόστασή τους σταθερή. Έτσι θα μπορούσες να ταξιδεύεις πίσω στο χρόνο για 108 λεπτά όποτε θέλεις κάτι όμως που δεν θα ήταν και πολύ ενδιαφέρον.
Τί θα γινόταν όμως αν μπορούσες να κρατήσεις την πόρτα No.2 (δηλαδή το νησί στο παρελθόν) στην αρχική της θέση ενώ η Νο.1 συνεχίζει να κινείται στην εξέλιξη του χρόνου στο παρόν: Αυτό θα ήταν δυνατό αν μπορούσες συνεχώς να μηδενίζεις το χρόνο στη πόρτα Νο.2 επιμηκύνοντας ουσιαστικά την wormhole, αθροιστικά με διαδοχικά χρονικά διαστήματα των 108 λεπτών. Η απόσταση μεταξύ των εισόδων έτσι, θα μεγαλώνει από λεπτά, σε ώρες, σε μέρες, σε χρόνια.
(Δηλαδή, κάθε φορά που πατιόταν το κουμπί ο χρόνος στο νησί απομακρυνόταν από το χρόνο στο παρόν κατά 108 λεπτά. Για την ακρίβεια ο χρόνος στο νησί ξαναγύριζε στο αρχικό σημείο 108 λεπτά πριν αλλά το παρόν δεν σταματάει να εξελίσσεται).
Με βάση τις παραπάνω θεωρίες ας απαντήσουμε σε ορισμένες ερωτήσεις του Lost:

Τι είναι η πρωτοβουλία της Dharma (Dharma Initiative);
Είναι η δημιουργία και η δοκιμή μια χρονομηχανής όπως περιγράφηκε παραπάνω. Η πόρτα Νο.1 είναι στα κεντρικά της και η πόρτα Νο.2 είναι σε ένα απομακρυσμένο νησί στο Νότιο Ειρηνικό. Βέβαια το θέμα δεν είναι που είναι το νησί, αλλά.. ΠΟΤΕ είναι το νησί; Η απάντηση εξαρτάται από την χρονική στιγμή δημιουργίας της χρονομηχανής στον άξονα του χρόνου που διατρέχει το παρόν. Το σίγουρο είναι ότι το νησί αύξανε τη διαφορά του από το παρόν κατά 108 λεπτά συνεχώς (μέχρι που δεν πάτησε το κουμπί ο Des)

Γιατί πρέπει το κουμπί να πατιέται κάθε 108 λεπτά;
Γιατί έτσι, “μηδενίζεται” το ρολόι της πόρτας Νο.2 αναγκάζοντάς τη να επιστρέψει χρονικά στο σημείο όπου είχε δημιουργηθεί την πρώτη φορά. Αν επιτραπεί το ρολόι να περάσει τα 108 λεπτά τότε η πόρτα χάνει την ικανότητα να μηδενίζεται.

Γιατί δεν προγραμματίζεται τότε η πόρτα από τα κεντρικά της Dharma να αυτορυθμίζεται;
Γιατί δεν υπάρχουν τα μέσα ώστε να ελέγχονται τα γεγονότα στη πόρτα 2 που είναι στο παρελθόν αφού όταν κάνουμε κάτι στο παρόν (που βρίσκεται η πόρτα 1) έχει επίπτωση στο μέλλον και όχι στο παρελθόν (που βρίσκεται η πόρτα 2). Και σε περίπτωση που κάποια καταστροφή συνέβαινε στο παρόν θα υπήρχε πάντα κάποιος στο παρελθόν που θα διατηρούσε την πόρτα πάντα ανοιχτή και σταθερή στο χρόνο.

Τι συνέβη όταν το ρολόι πέρασε το χρονικό όριο των 108 λεπτών;
Η πόρτα 2 τη χρονική στιγμή που συμπληρώθηκαν τα 108 λεπτά και δεν ανανεώθηκε ο χρόνος αρχίζει να “κινείται” στον άξονα του χρόνου παράλληλα με την πόρτα 1 και με την απόσταση μεταξύ τους να διατηρείται σταθερή στα χρόνια που αθροιστικά μας έδωσαν τα διαδοχικά πατήματα του κουμπιού κάθε 108 λεπτά δηλαδή την απόσταση του παρόντος από το παρελθόν που ταξιδεύει η χρονομηχανή.

Τι θα γινόταν αν μια γυναίκα χωρίς παιδί πήγαινε πίσω στο χρόνο και συνελάμβανε ένα παιδί;
Αυτό δεν θα ήταν δυνατό γιατί αν πήγαινε στο παρελθόν και γινόταν μητέρα τότε στο μέλλον από όπου προήλθε δεν θα γινόταν να ήταν μια γυναίκα χωρίς παιδί.. Γι’ αυτό και οι γυναίκες στο νησί πεθαίνουν μαζί με το έμβρυο πριν την γέννηση του παιδιού. Έτσι διατηρείται η ροή του χρόνου και οι αρχές της φύσης. Ίσως οι Others δεν το έχουν ακόμα ανακαλύψει και γι’ αυτό φέρνουν την γιατρό γονιμότητας στο νησί.

Τι θα γινόταν αν ένα παιδί ταξίδευε πίσω στο χρόνο πριν ακόμα γεννηθεί;
Ίσως τίποτα… αλλά τι θα γινόταν αν το παιδί πέθαινε στο παρελθόν χωρίς να έχει γεννηθεί ακόμα; Και πάλι αυτό είναι αδύνατο! (Σκεφτείτε τι θα γινόταν κατά τη στιγμή της σύλληψης αυτού του παιδιού Τη στιγμή εκείνη θα δημιουργείται ενώ θα έχει ήδη πεθάνει!!! – πάλι μιλάμε για αρνητική ενέργεια τρομερού μεγέθους!).
Οι άλλοι απαγάγουν τα παιδιά στο νησί ώστε να τα προστατέψουν με κάθε κόστος και να μην επιτρέψουν να συμβεί κάποιο παράδοξο όπως ένα παιδί να πεθαίνει πριν τη σύλληψή του που θα έχει και απρόβλεπτες συνέπειες λόγω υψηλής αρνητικής ενέργειας.

Ακόμα, αν ταξίδευες πίσω στο χρόνο θα ήσουν ο εαυτός σου στο παρόν ή ο νεαρότερος εαυτός σου όπως ήσουν στο παρελθόν; Ή μήπως κάποιος συνδυασμός των δύο;
Δεν υπάρχει σαφή απάντηση αλλά αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί ο Locke μπορεί να περπατήσει στο νησί παρά το γεγονός ότι ήταν παράλυτος. Ο Locke μπορεί να περπατήσει στο νησί όχι γιατί το νησί έχει θεραπευτικές ιδιότητες αλλά γιατί ταξίδεψε πίσω στο χρόνο όταν ακόμα δεν ήταν παράλυτος. Είναι κατά κάποιο τρόπο μια μίξη νέα επαναπροσδιορισμένη θέση (superposition) του εαυτού στο παρελθόν.

Πως φθάνει κάποιος στο νησί;
1^ος τρόπος: από την πόρτα Νο.1 στα κεντρικά της Dharma.
2^ος τρόπος: να “τρακάρεις” πάνω στη καμπύλωση του χωροχρόνου που περιβάλλει το νησί όπως η πτήση 815, το ελικόπτερο με την πορτογαλλίδα κτλ. Οι Others δεν μπορεί να γνώριζαν ότι η πτήση 815 θα έπεφτε πάνω στο νησί. Ήταν ένα τυχαίο γεγονός που προκάλεσε ένα παράδοξο του χωροχρόνου. Τι συμβαίνει σε ένα αεροπλάνο που έπεσε στο παρόν ενώ έμπαινε στο παρελθόν; Αυτό οδηγεί στην ερώτηση αν οι επιβάτες της πτήσης είναι ζωντανοί ή νεκροί. Και απαντάται με την συζήτηση που είχαμε παραπάνω με για την γάτα.
Και για την ακρίβεια την γάτα του Schrödinger. Η κβαντομηχανική περιγράφει τη συμπεριφορά των σωματιδίων που είναι γνωστή και ως superposition όπου τα σωματίδια μπορούν να έχουν την ίδια χρονική στιγμή 2 διαφορετικές καταστάσεις (πχ πάνω και κάτω, αριστερά και δεξιά, εκεί και εδώ). Τι θα γινόταν, αν έβαζες λοιπόν μέσα σε ένα ατσάλινο κουτί, μια γάτα, μια φιάλη με δηλητήριο και ένα ραδιενεργό στοιχείο; Για ένα παρατηρητή έξω από το κουτί δεν είναι σαφές αυτό το γεγονός. Και εξαιτίας της ιδιότητας της superposition που διαθέτει αυτό το στοιχείο, σε κάποια άγνωστη χρονική στιγμή, θα διαθέτει δύο καταστάσεις (αποσύνθεσης και μη-αποσύνθεσης). Τη συγκεκριμένη αυτή χρονική στιγμή, η φιάλη του δηλητηρίου θα είναι και σπασμένη αλλά και ανέπαφη. Και η γάτα θα είναι πεθαμένη και ζωντανή!!! Το ίδιο και οι ήρωες της σειράς γι’ αυτό και οι σεναριογράφοι μας δείχνουν εναλλάξ τις εξελίξεις στο νησί και στο εναλλακτικό μέλλον.

Γιατί υπάρχουν πολικές αρκούδες στο νησί.
Μια απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι το νησί λειτουργεί σαν κιβωτός του Νώε. Σε περίπτωση που στο παρόν τα απειλούμενα είδη εξαλειφθούν θα υπάρχουν πάντα και θα συντηρούνται στο νησί.

Πως οι Others γνωρίζουν τόσα πολλά για τους επιβάτες της πτήσης 815;
Ενώ στο νησί ο χρόνος ουσιαστικά περνάει μόνο για 108 λεπτά και ξαναγυρνάει στο 0, από την μεριά την πόρτας Νο.1 ο χρόνος περνάει κανονικά. Και έτσι μπορεί να χρειάστηκαν χρόνια για τους συνεργάτες της Dharma στο παρόν ώστε να συλλέξουν όλες τις πληροφορίες για τους επιβάτες αλλά στο νησί αυτό ο χρόνος δεν πέρασε ποτέ.

Πολλές ερωτήσεις του Lost βρίσκουν απάντηση στην εφαρμογή της συγκεκριμένης θεωρίας.

Πηγή

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η Da’wah (το Κάλεσμα) για τη διάδοση του Ισλάμ

Οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι γνωρίζουν ότι το Ισλάμ είναι μια παγκόσμια θρησκεία, η οποία προορίζεται για ολόκληρη την Ανθρωπότητα. Ο Αλλάχ είναι ο Κύριος ολόκληρου του Σύμπαντος και οι Μουσουλμάνοι καλούνται να μεταδώσουν το μήνυμά Του σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Δυστυχώς, όμως, οι περισσότεροι Μουσουλμάνοι σήμερα αδιαφορούν γι’ αυτό το Κάλεσμα (Da’wah)! Μολονότι αποδεχόμαστε το Ισλάμ ως τον καλύτερο τρόπο ζωής για εμάς τους ίδιους, οι περισσότεροι από εμάς είμαστε απρόθυμοι να μοιραστούμε αυτή τη γνώση με εκείνους στους οποίους το μήνυμα δεν έχει ακόμη μεταφερθεί.

Με την αραβική λέξη Da’wah νοείται το κάλεσμα ή η πρόσκληση. Στα πλαίσια του Ισλάμ, αυτό σημαίνει πρόσκληση για τη διάδοση του Ισλάμ.

Το Ένδοξο Κοράνι λέει:

«Και ποιος είναι περισσότερο άδικος από εκείνους που απέκρυψαν τη μαρτυρία που είχαν απ’ τον ΑΛΛΑΧ; Ο ΑΛΛΑΧ, όμως δεν αγνοεί όσα κάνετε.»

[Κοράνι: 2:140]

Τα Είκοσι πιο συχνά Ερωτήματα

Προκειμένου να μεταδοθεί το μήνυμα του Ισλάμ, ο διάλογος και η συζήτηση είναι αναπόφευκτα. Το ένδοξο Κοράνι λέει:

«Προσκάλεσε (όλους) στη θρησκεία του Κυρίου σου με σοφία και όμορφο κήρυγμα. Και προσπάθησε να τους πείσεις με τον καλύτερο και τον πιο ευγενικό τρόπο.»

[Κοράνι 16:125]

Μεταδίδοντας το μήνυμα του Ισλάμ σε έναν μη Μουσουλμάνο, συνήθως δεν επαρκεί να επισημανθεί μόνο η θετική του πλευρά. Οι περισσότεροι μη Μουσουλμάνοι δεν έχουν πεισθεί για την αλήθεια του Ισλάμ, καθώς στο πίσω μέρος του μυαλού τους υπάρχουν ακόμα μερικά αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με αυτό.

Μπορεί να συμφωνήσουν με τους ισχυρισμούς σας για τη θετική πλευρά του Ισλάμ. Ωστόσο, θα πουν παράλληλα: «Α! Αλλά εσείς οι Μουσουλμάνοι είστε αυτοί που παντρεύεστε περισσότερες από μία γυναίκες. Εσείς είστε που υποβαθμίζετε τις γυναίκες σας, κρύβοντας τες πίσω από το πέπλο. Είστε φονταμενταλιστές και άλλα πολλά.»

Προσωπικά, προτιμώ να ερωτώ τους μη Μουσουλμάνους εξαρχής, με τις περιορισμένες γνώσεις τους, είτε είναι σωστές είτε λανθασμένες, από όπου και αν προέρχονται, τι είναι αυτό που πιστεύουν ότι είναι λάθος στο Ισλάμ. Τους ενθαρρύνω να είναι ειλικρινείς και ανοιχτοί και τους πείθω ότι μπορώ να δεχτώ κριτική για το Ισλάμ.

Από την εμπειρία μου των τελευταίων ετών σχετικά με τη Da’wah (το κάλεσμα για το Ισλάμ), έχω συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν περίπου είκοσι πιο συχνά ερωτήματα που ένας κοινός μη Μουσουλμάνος έχει για το Ισλάμ. Κάθε φορά που ρωτάτε έναν μη Μουσουλμάνο: «τι πιστεύεις ότι είναι λάθος στο Ισλάμ;», εκείνος θέτει πέντε ή έξι ερωτήσεις, που πάντοτε συγκαταλέγονται μεταξύ των είκοσι πιο συνηθισμένων.

Λογικές απαντήσεις μπορούν να πείσουν την πλειονότητα

Τα είκοσι πιο συχνά ερωτήματα σχετικά με το Ισλάμ μπορούν να απαντηθούν με επιχειρήματα και σύμφωνα με τη λογική. Η πλειοψηφία των μη-Μουσουλμάνων μπορεί να πειστεί με αυτές τις απαντήσεις. Αν ένας Μουσουλμάνος απομνημονεύσει ή απλά θυμάται αυτές τις απαντήσεις, τότε «Θεού θέλοντος», θα επιτύχει αν όχι να πείσει τους μη Μουσουλμάνους για την πλήρη αλήθεια του Ισλάμ, τουλάχιστον να άρει τις εσφαλμένες αντιλήψεις σχετικά με αυτό και να εξαλείψει τις αρνητικές σκέψεις που έχουν για το Ισλάμ και τους Μουσουλμάνους. Μερικοί ενδέχεται να προβάλλουν αντεπιχειρήματα και να ζητήσουν περαιτέρω πληροφορίες.

Παρερμηνείες λόγω των μέσων μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ)

Οι κοινές παρερμηνείες σχετικά με το Ισλάμ προκύπτουν στη συνείδηση της πλειοψηφίας των μη Μουσουλμάνων, λόγω της παραπληροφόρησης που δέχονται συνεχώς. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης ελέγχονται κυρίως από το δυτικό κόσμο, είτε πρόκειται για διεθνή δορυφορικά κανάλια, είτε για ραδιοφωνικούς σταθμούς, εφημερίδες, περιοδικά ή βιβλία. Πρόσφατα το Διαδίκτυο κατέστη ισχυρό μέσο ενημέρωσης. Μολονότι δεν ελέγχεται από κανέναν, είναι δυνατόν να εντοπίσει κανείς σ’ αυτό σε μεγάλο ποσοστό προπαγάνδα εναντίον του Ισλάμ. Φυσικά, οι Μουσουλμάνοι χρησιμοποιούν και αυτοί με τη σειρά τους το διαδίκτυο προκειμένου να παρουσιάσουν τη σωστή εικόνα της θρησκείας τους και των πιστών, αλλά υπολείπονται πολύ συγκριτικά με την προπαγάνδα που ασκείται ενάντια στο Ισλάμ. Ευελπιστώ οι προσπάθειες τους να αυξηθούν και να συνεχιστούν.

Οι παρερμηνείες αλλάζουν με το χρόνο

Οι πιο συχνές ερωτήσεις σχετικά με το Ισλάμ διαφέρουν ανάλογα με τις χρονικές περιόδους και τις εποχές. Το σύνολο αυτό των είκοσι πιο συνηθισμένων ερωτήσεων αφορά στην σημερινή εποχή. Τις προγενέστερες δεκαετίες οι ερωτήσεις ήταν διαφορετικές και τις επόμενες δεκαετίες μπορεί πάλι να αλλάξουν ανάλογα με το πώς προβάλλεται το Ισλάμ από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Οι παρερμηνείες είναι οι ίδιες σε όλο τον κόσμο

Έχοντας συναναστραφεί με ανθρώπους από διάφορα μέρη του κόσμου διαπίστωσα ότι αυτά τα είκοσι πιο συχνά ερωτήματα σχετικά με το Ισλάμ είναι παντού τα ίδια. Ενδέχεται, βέβαια, να υπάρχουν και μερικές πρόσθετες ερωτήσεις ανάλογα με την περιοχή, το περιβάλλον ή τον πολιτισμό. Για παράδειγμα στην Αμερική, το επιπρόσθετο κοινό ερώτημα είναι: «Γιατί το Ισλάμ απαγορεύει το να παίρνεις και να δίνεις τόκο, καθώς και την τοκογλυφία;»

Έχω συμπεριλάβει μεταξύ αυτών των είκοσι πιο συνηθισμένων ερωτήσεων και κάποιες που είναι πιο συχνές μεταξύ των Ινδών μη Μουσουλμάνων. Για παράδειγμα: «γιατί οι Μουσουλμάνοι ακολουθούν μη χορτοφαγική διατροφή;» Ο λόγος που συμπεριλαμβάνονται τέτοια ερωτήματα είναι ότι οι άνθρωποι Ινδικής καταγωγής έχουν εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο και αποτελούν περίπου το 20%, δηλαδή το 1/5 του παγκόσμιου πληθυσμού. Συνεπώς, τα ερωτήματα τους καθίστανται κοινά ερωτήματα των μη Μουσουλμάνων ανά τον κόσμο.

Παρερμηνείες των μη Μουσουλμάνων που έχουν μελετήσει το Ισλάμ

Υπάρχουν πολλοί μη Μουσουλμάνοι που έχουν μελετήσει το Ισλάμ. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν διαβάσει μόνο βιβλία για το Ισλάμ γραμμένα από προκατειλημμένους επικριτές του. Σε αυτούς εντοπίζουμε επιπλέον είκοσι συχνές παρερμηνείες σχετικά με το Ισλάμ. Για παράδειγμα, ισχυρίζονται ότι έχουν βρει αντιφάσεις στο Κοράνι και υποστηρίζουν ότι το Κοράνι είναι μη επιστημονικό κλπ. Υπάρχει μια άλλη ομάδα συμπληρωματικών απαντήσεων που ξεκαθαρίζει αυτές τις είκοσι παρερμηνείες όσων έχουν μελετήσει το Ισλάμ από μη έγκυρες πηγές. Έχω δώσει, επίσης, απαντήσεις σε είκοσι άλλα λιγότερο συχνά ερωτήματα των μη Μουσουλμάνων σε δημόσιες ομιλίες μου και στο βιβλίο μου με τίτλο «Απαντήσεις στις συχνές ερωτήσεις των μη Μουσουλμάνων για το Ισλάμ, οι οποίοι διαθέτουν κάποιες γνώσεις σχετικά με αυτό.»

ΠΟΛΥΓΑΜΙΑ

Ερώτηση:

Γιατί σύμφωνα με το Ισλάμ ένας άνδρας επιτρέπεται να έχει περισσότερες από μία γυναίκες; Δηλαδή, γιατί το Ισλάμ επιτρέπει την πολυγαμία;

Απάντηση:

1. Ορισμός της Πολυγαμίας:

Με τον όρο Πολυγαμία εννοούμε όταν ένας άνθρωπος έχει περισσότερες/-ους από μία/έναν συζύγους. Η Πολυγαμία μπορεί να είναι δύο ειδών. Το ένα είδος Πολυγαμίας είναι όταν ένας άνδρας παντρεύεται περισσότερες από μία γυναίκες, ενώ το άλλο είδος είναι η πολυανδρία, όταν μια γυναίκα παντρεύεται περισσότερους από έναν άνδρες. Στο Ισλάμ η Πολυγαμία που αφορά τους άνδρες επιτρέπεται σε περιορισμένο βαθμό, ενώ η πολυανδρία απαγορεύεται εντελώς.

Τώρα ας επιστρέψουμε στο αρχικό μας ερώτημα: «Γιατί ένας άνδρας επιτρέπεται να διαθέτει περισσότερες από μία συζύγους;»

2. Το Κοράνι είναι η μόνη θρησκευτική γραφή στον κόσμο που αναφέρει: «να παντρεύεστε μόνο μία».

Το Κοράνι είναι το μόνο θρησκευτικό βιβλίο πάνω στη γη που περιέχει τη φράση «να παντρεύεστε μόνο μία». Δεν υπάρχει άλλο θρησκευτικό βιβλίο που να καθοδηγεί τους άνδρες να έχουν μόνο μία σύζυγο. Σε καμία από τις άλλες θρησκευτικές γραφές, είτε πρόκειται για το Βέδες (Vedas), το Ραμαϊάνα (Ramayana), το Μαχαμπχαράτα (Mahabharata), τη Μπαγκαβάτ Γκίτα (Bhagavad Gita), τη Ταλμούδ (Talmud) ή τη Βίβλο, δεν αναφέρεται κάποιος περιορισμός στον αριθμό των συζύγων. Σύμφωνα με αυτές τις γραφές, ο καθένας έχει τη δυνατότητα να παντρευτεί όσες φορές θέλει. Μόνο αργότερα, οι Ινδουιστές ιερείς και η Χριστιανική Εκκλησία περιόρισαν τον αριθμό των συζύγων σε μία.

Πολλοί ινδουιστές θρησκευτικοί ηγέτες είχαν, σύμφωνα με τις γραφές τους, πολλές συζύγους. Ο βασιλιάς Ντασαράτα (Dasharatha), ο πατέρας του Ράμα (Rama), είχε περισσότερες από μία συζύγους. Ο Κρίσνα (Krishna) είχε και αυτός αρκετές γυναίκες.

Σε παλαιότερες εποχές, επιτρεπόταν στους Χριστιανούς άνδρες να έχουν όσες γυναίκες επιθυμούν καθώς η Βίβλος δε θέτει κανένα περιορισμό στον αριθμό των συζύγων. Μόλις λίγους αιώνες πριν η Εκκλησία περιόρισε των αριθμό των συζύγων σε μία.

Η Πολυγαμία επιτρέπεται στον Ιουδαϊσμό. Σύμφωνα με τη Βίβλο, ο Αβραάμ είχε τρεις συζύγους, ενώ ο Σολομών εκατοντάδες συζύγους. Το καθεστώς της Πολυγαμίας συνεχίστηκε ωσότου ο ραββίνος Γηρσώμ Μπεν Ιούδα (Gershom ben Yehudah) (960-1030 μ.χ) εξέδωσε διάταγμα εναντίον της. Οι Εβραϊκές Σεφαραδίτικες (Sephardic) κοινότητες που ζούσαν σε Μουσουλμανικές χώρες συνέχισαν το καθεστώς της Πολυγαμίας ως το 1950, μέχρι την πράξη του Αρχηγού ραββινικού του Ισραήλ που παρέτεινε την απαγόρευση να παντρεύονται περισσότερες από μία γυναίκες.

(*Ενδιαφέρουσα Σημείωση: Σύμφωνα με την απογραφή του 1975 στην Ινδία οι Ινδουιστές είναι πιο πολυγαμικοί από τους Μουσουλμάνους. Η έκθεση της «Επιτροπής για τη Θέση της Γυναίκας στο Ισλάμ», η οποία δημοσιεύτηκε το 1975, αναφέρει στις σελίδες 66 και 67 ότι το ποσοστό της πολυγαμίας μεταξύ των ετών 1951 και 1961 ήταν 5,06% στους Ινδουιστές κα μόνο 4,31% στους Μουσουλμάνους. Σύμφωνα με την ινδική νομοθεσία μόνο οι Μουσουλμάνοι άνδρες επιτρέπεται να έχουν περισσότερες από μία συζύγους. Είναι παράνομο για οποιονδήποτε μη- Μουσουλμάνο άνδρα στην Ινδία να έχει περισσότερες από μία γυναίκες. Παρόλο, όμως, που είναι παράνομο οι Ινδουιστές έχουν περισσότερες συζύγους σε σύγκριση με τους Μουσουλμάνους. Παλαιότερα, δεν υπήρχε κανένας περιορισμός ακόμα για τους Ινδουιστές άνδρες στον αριθμό των επιτρεπόμενων συζύγων. Μόνο το 1954 που ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος για το γάμο των Ινδουιστών, καθιερώθηκε ως παράνομο για έναν Ινδουιστή να έχει περισσότερες από μία γυναίκες. Προς το παρόν, η Ινδική Νομοθεσία είναι εκείνη που περιορίζει έναν Ινδουιστή να διαθέτει περισσότερες από μία συζύγους και όχι οι Ινδουισμές γραφές.)

Ας αναλύσουμε, όμως, τώρα γιατί το Ισλάμ επιτρέπει σε έναν άνδρα να έχει περισσότερες από μία γυναίκες.

3. Το Κοράνι επιτρέπει την περιορισμένη Πολυγαμία

Όπως προαναφέραμε, το Κοράνι είναι το μόνο θρησκευτικό βιβλίο πάνω στη γη που λέει να παντρεύεστε μόνο μία. Η σημασία αυτής της φράσης βρίσκεται στον ακόλουθο στίχο του Ένδοξου Κορανίου:

«Κι αν φοβάστε ν’ αδικήσετε τις ορφανές (σε περίπτωση γάμου) τα ορφανά, τότε να παντρεύεστε άλλες δύο ή τρεις ή τέσσερις γυναίκες της εκλογής σας. Κι αν όμως φοβάστε ακόμη μήπως τις αδικήσετε τότε, να παντρεύεστε μόνο μία»

[Κοράνι 4:3]

Πριν από την αποκάλυψη του Κορανίου δεν υπήρχε ανώτατο όριο στην πολυγαμία με αποτέλεσμα πολλοί άνδρες να έχουν δεκάδες συζύγους, μερικοί ακόμα και εκατοντάδες. Το Ισλάμ έθεσε ως ανώτατο όριο τις τέσσερις γυναίκες. Το Ισλάμ επιτρέπει σε έναν άνδρα να παντρευτεί δύο ή τρεις ή τέσσερις γυναίκες μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα είναι δίκαιος μαζί τους.

Στο ίδιο κεφάλαιο, δηλαδή στη Σούρα ελ- Νισά (Shura el-Nisa), στο στίχο 129 αναφέρει:

«ποτέ δε θα μπορέσετε να είστε δίκαιοι ανάμεσα στις γυναίκες σας…»

[Κοράνι 4:129]

Ως εκ τούτου η πολυγαμία δεν αποτελεί κανόνα αλλά εξαίρεση. Πολλοί έχουν την εσφαλμένη αντίληψη ότι είναι υποχρεωτικό για έναν Μουσουλμάνο άνδρα να διαθέτει περισσότερες από μία συζύγους.

Γενικά, το Ισλάμ διακρίνει πέντε κατηγορίες για όσα Επιτρέπονται και όσα Απαγορεύονται:

(i) π.χ. (Φάρντ) «Fard» υποχρεωτικό ή απαιτούμενο.

(ii) π.χ. (Μούσταχαμπ) «Mustahab» συνιστάται ή ενθαρρύνεται.

(iii) π.χ. (Μωμπάχ) «Mubah» αποδεκτό ή επιτρεπτό.

(iv) π.χ. (Μακρούχ) «Makruh» δε συνιστάται ή αποθαρρύνεται.

(v) π.χ. (Χαράμ) «Haraam» απαγορευμένο ή μη επιτρεπτό.

Η Πολυγαμία υπάγεται στη μεσαία κατηγορία των πραγμάτων που είναι επιτρεπτά. Δε μπορεί να ειπωθεί ότι ένας Μουσουλμάνος που έχει δύο, τρεις ή τέσσερις γυναίκες είναι καλύτερος Μουσουλμάνος συγκριτικά με έναν Μουσουλμάνο που έχει μόνο μία γυναίκα.

4. Ο μέσος όρος ζωής των γυναικών είναι μεγαλύτερος από εκείνον των ανδρών.

Από τη φύση τα αρσενικά και τα θηλυκά γεννιούνται με περίπου ίδια αναλογία. Ένα, όμως, παιδί θηλυκού γένους διαθέτει καλύτερο ανοσοποιητικό σύστημα από ότι ένα παιδί αρσενικού γένους. Ένα θηλυκό παιδί μπορεί να καταπολεμήσει τα μικρόβια και τις ασθένειες καλύτερα από ένα αρσενικό παιδί. Γι’ αυτό το λόγο, κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας το ποσοστό θνησιμότητας των αρσενικών παιδιών είναι μεγαλύτερο από εκείνο των θηλυκών.

Κατά τη διάρκεια των πολέμων, χάνουν τη ζωή τους περισσότεροι άνδρες παρά γυναίκες. Επίσης, περισσότεροι άνδρες συγκριτικά με τις γυναίκες βρίσκουν θάνατο που οφείλεται σε ατυχήματα και ασθένειες. Ο μέσος όρος ζωής των γυναικών είναι μεγαλύτερος από των ανδρών και ανά πάσα στιγμή σε όλο τον κόσμο βρίσκει κανείς περισσότερες χήρες παρά χήρους.

5. Ο ανδρικός πληθυσμός στην Ινδία είναι μεγαλύτερος από ότι ο γυναικείος εξαιτίας της θνησιμότητας των θήλεων εμβρύων και της θηλυκής παιδοκτονίας.

Η Ινδία είναι μια από τις λίγες χώρες, μαζί με τις γειτονικές της, στην οποία ο γυναικείος πληθυσμός είναι μικρότερος από τον ανδρικό. Αυτό οφείλεται στο υψηλό ποσοστό των γυναικών στην Ινδία που θανατώνονται σε βρεφική ηλικία και στο γεγονός ότι περισσότερα από ένα εκατομμύριο θήλεα έμβρυα αποβάλλονται κάθε χρόνο σ’ αυτή τη χώρα, μετά την αναγνώριση του φύλου. Αν αυτή η αποτρόπαια συνήθεια σταματούσε, τότε και Ινδία θα είχε περισσότερες γυναίκες παρά άνδρες.

6. Ο γυναικείος πληθυσμός σε παγκόσμιο επίπεδο είναι μεγαλύτερος από τον ανδρικό.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι γυναίκες υπερτερούν αριθμητικά των ανδρών κατά 7,8 εκατομμύρια. Η Νέα Υόρκη μόνο έχει ένα εκατομμύριο περισσότερες γυναίκες από άνδρες και από τον ανδρικό πληθυσμό της το ένα τρίτο είναι ομοφυλόφιλοι, δηλαδή σοδομιστές. Στις Ηνωμένες Πολιτείες συνολικά υπάρχουν περισσότεροι από εικοσιπέντε εκατομμύρια ομοφυλόφιλοι. Αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι άνδρες δεν επιθυμούν να παντρευτούν γυναίκες. Η Μεγάλη Βρετανία έχει τέσσερα εκατομμύρια περισσότερες γυναίκες από άνδρες, η Γερμανία πέντε εκατομμύρια περισσότερες γυναίκες σε σύγκριση με τους άνδρες και η Ρωσία εννέα εκατομμύρια περισσότερες γυναίκες από άντρες. Μόνο ο Αλλά(χ) γνωρίζει πόσα περισσότερα εκατομμύρια γυναίκες υπάρχουν σε όλο τον κόσμο συγκριτικά με τους άνδρες.

7. Το να περιορίζεις τον κάθε άνδρα να έχει μόνο μία γυναίκα δεν είναι πρακτικό.

Ακόμα και αν κάθε άνδρας παντρευόταν μία γυναίκα, θα εξακολουθούσαν να υπάρχουν περισσότερες από τριάντα εκατομμύρια γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες που δε θα είχαν τη δυνατότητα να βρουν σύζυγο (λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι η Αμερική έχει εικοσιπέντε εκατομμύρια ομοφυλόφιλους). Θα υπήρχαν τέσσερα εκατομμύρια περισσότερες γυναίκες στη Μεγάλη Βρετανία, πέντε εκατομμύρια στη Γερμανία και εννιά εκατομμύρια γυναίκες στη Ρωσία μόνες τους, που δε θα ήταν σε θέση να βρουν σύζυγο.

Ας υποθέσουμε ότι τυχαίνει η αδερφή μου να είναι μία από τις ανύπαντρες γυναίκες που ζουν στην Αμερική ή ότι τυχαίνει να είναι η αδερφή σας μία από τις ανύπαντρες γυναίκες της Αμερικής. Της απομένουν δύο μόνο επιλογές, είτε να παντρευτεί έναν άντρα που έχει ήδη μία σύζυγο είτε να καταστεί «δημόσια ιδιοκτησία». Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Όλες εκείνες που είναι αγνές/σεμνές θα επέλεγαν το πρώτο.

Οι περισσότερες γυναίκες δε θα ήθελαν να μοιραστούν τον άντρα τους με άλλες γυναίκες. Όμως στο Ισλάμ όταν η κατάσταση το κρίνει πραγματικά απαραίτητο, τότε οι Μουσουλμάνες γυναίκες ακολουθώντας την πίστη τους θα μπορούσαν να υποφέρουν μια μικρή προσωπική απώλεια προκειμένου να αποφευχθεί μια μεγαλύτερη απώλεια, όπως το να καταστούν οι υπόλοιπες Μουσουλμάνες αδερφές «δημόσια ιδιοκτησία».

8. Ο γάμος με έναν παντρεμένο άνδρα είναι προτιμότερος από το να καταστείς «δημόσια ιδιοκτησία».

Στη Δυτική κοινωνία είναι σύνηθες για έναν άνδρα να έχει ερωμένες και / ή πολλαπλές εξωσυζυγικές σχέσεις. Σ’ αυτήν την περίπτωση, όμως, η γυναίκα καταλήγει να διάγει έναν ατιμωτικό και απροστάτευτο βίο. Η ίδια κοινωνία, ωστόσο, δεν μπορεί να αποδεχθεί το να έχει ένας άνδρας περισσότερες από μία συζύγους, παρόλο που σ’ αυτήν την περίπτωση οι γυναίκες διατηρούν την έντιμη και αξιοπρεπή θέση τους στην κοινωνία και διάγουν ένα προστατευμένο βίο.

Επομένως, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, οι μόνες επιλογές που απομένουν στις γυναίκες οι οποίες δεν μπορούν να βρουν σύζυγο είναι είτε να παντρευτούν έναν ήδη παντρεμένο άνδρα είτε να γίνουν «δημόσια ιδιοκτησία». Το Ισλάμ προτιμά να αποδίδει στις γυναίκες αξιότιμη θέση επιτρέποντας τους την πρώτη επιλογή και απαγορεύοντας τη δεύτερη. Υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι για τους οποίους το Ισλάμ επιτρέπει την περιορισμένη πολυγαμία, αλλά ο κυριότερος είναι η προστασία της σεμνότητας των γυναικών.

ΠΟΛΥΑΝΔΡΙΑ

Ερώτηση:

Εάν ένας άνδρας επιτρέπεται να έχει περισσότερες από μία συζύγους, τότε γιατί το Ισλάμ απαγορεύει σε μια γυναίκα να έχει περισσότερους από έναν συζύγους;

Απάντηση:

Πολλοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων Μουσουλμάνων, αμφισβητούν τη λογική του να επιτρέπεται στους Μουσουλμάνους άνδρες να έχουν περισσότερες από μία συζύγους, ενώ δεν αναγνωρίζεται το ίδιο «δικαίωμα» στις γυναίκες.

Επιτρέψτε μου καταρχάς να δηλώσω ρητώς ότι η ίδρυση μιας ισλαμικής κοινωνίας αποτελεί δικαιοσύνη και ισότητα. Ο Αλλάχ δημιούργησε τους άνδρες και τις γυναίκες ισότιμους, αλλά με διαφορετικές δυνατότητες και αρμοδιότητες. Άνδρες και γυναίκες διαφέρουν τόσο από άποψη φυσιολογίας όσο και ψυχολογίας. Οι ρόλοι και οι αρμοδιότητες τους είναι διαφορετικές. Άνδρες και γυναίκες είναι ίσοι στο Ισλάμ, αλλά όχι ταυτόσημοι.

Στη Σούρα ελ-Νισά, Κεφάλαιο 4, στίχοι 22 – 24 δίνεται ο κατάλογος των γυναικών με τις οποίες οι Μουσουλμάνοι άνδρες δεν μπορούν να παντρευτούν. Περαιτέρω, στη Σούρα ελ-Νισά, Κεφάλαιο 4, στίχο 24 αναφέρεται: «Επίσης απαγορεύεται να παντρεύεστε με έγγαμες γυναίκες».

Τα ακόλουθα επιχειρήματα απαριθμούν τους λόγους για τους οποίους η πολυανδρία απαγορεύεται στο Ισλάμ:

1- Αν ένας άνδρας έχει περισσότερες από μία συζύγους, τότε είναι εύκολο να ταυτοποιηθούν οι γονείς των παιδιών που γεννήθηκαν από αυτούς τους γάμους, τόσο ο πατέρας όσο και η μητέρα. Σε περίπτωση, όμως, που μια γυναίκα παντρευτεί περισσότερους από έναν συζύγους, μόνο η μητέρα των παιδιών, που γεννήθηκαν από αυτούς τους γάμους, θα προσδιοριστεί και όχι ο πατέρας. Το Ισλάμ δίνει τεράστια σημασία στην αναγνώριση και των δύο γονέων, της μητέρας και του πατέρα. Οι ψυχολόγοι μας λένε ότι τα παιδιά που δεν γνωρίζουν τους γονείς τους, ιδίως τον πατέρα τους, υφίστανται σοβαρές ψυχικές διαταραχές και τραύματα. Συχνά έχουν δυσάρεστη παιδική ηλικία. Για το λόγο αυτό και τα παιδιά των ιεροδούλων δεν έχουν υγιή παιδική ηλικία. Όταν ένα παιδί, που έχει γεννηθεί από έναν τέτοιο γάμο, πάει στο σχολείο και η μητέρα του ερωτηθεί για το όνομα του πατέρα, θα πρέπει να δώσει δύο ή περισσότερα ονόματα! Έχω επίγνωση, βέβαια, ότι οι πρόσφατες εξελίξεις στην επιστήμη κατέστησαν εφικτή με τη βοήθεια του γενετικού ελέγχου την ταυτοποίηση τόσο της μητέρας όσο και του πατέρα. Συνεπώς, ο λόγος αυτός που ίσχυε στο παρελθόν μπορεί στο παρόν να μην ισχύει.

2- Ο άνδρας είναι περισσότερο πολυγαμικός εκ φύσεως σε σύγκριση με μια γυναίκα.

3- Βιολογικά, είναι ευκολότερο για έναν άνδρα να εκτελεί τα καθήκοντά του ως σύζυγος μολονότι έχει πολλές συζύγους. Μια γυναίκα, στην ίδια θέση, έχοντας αρκετούς συζύγους, δεν είναι δυνατόν να εκτελέσει τα καθήκοντά της (ως σύζυγος). Κι αυτό γιατί μια γυναίκα υποβάλλεται σε αρκετές ψυχολογικές μεταβολές και αλλαγές της συμπεριφοράς της που οφείλονται στις διάφορες φάσεις του εμμηνορρυσιακού κύκλου.

4- Μια γυναίκα που έχει περισσότερους από έναν συζύγους έχει πολλούς σεξουαλικούς συντρόφους συγχρόνως και έχει μεγάλη πιθανότητα απόκτησης αφροδίσιων ή σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων που μπορούν να μεταδοθούν στο σύζυγό της, ακόμη και αν κανένας από αυτούς δεν έχει εξωσυζυγικές σεξουαλικές σχέσεις. Αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωση που ένας άνδρας έχει περισσότερες από μία συζύγους και καμία από αυτές δεν έχει εξωσυζυγικές σεξουαλικές σχέσεις.

Τα προαναφερθέντα επιχειρήματα είναι και τα πιο προφανή. Υπάρχουν πιθανόν πολλοί περισσότεροι λόγοι για τους οποίους ο Αλλάχ, με την Απέραντη Σοφία Του, έχει απαγορεύσει την πολυανδρία.

H «HIJAB» (ΜΑΝΤΙΛΑ) ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Ερώτηση:

Γιατί το Ισλάμ υποβαθμίζει τις γυναίκες, κρατώντας τες πίσω από τη μαντίλα;

Απάντηση:

Η θέση της γυναίκας στο Ισλάμ αποτελεί συχνά στόχο επιθέσεων στα κοσμικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η «hijab» ή η Ισλαμική ενδυμασία αναφέρεται από πολλούς ως παράδειγμα της «υποταγής» των γυναικών στα πλαίσια του ισλαμικού νόμου. Προτού αναλύσουμε το λόγο για τον οποίο η θρησκεία συνιστά τη «hijab», ας μελετήσουμε πρώτα την θέση των γυναικών στις κοινωνίες πριν από την έλευση του Ισλάμ.

1. Στο παρελθόν οι γυναίκες ήταν υποβαθμισμένες και χρησιμοποιούνταν ως αντικείμενα πόθου.

Τα ακόλουθα παραδείγματα από την ιστορία αποδεικνύουν επαρκώς το γεγονός ότι η θέση των γυναικών σε προηγούμενους πολιτισμούς ήταν τόσο υποβαθμισμένη ώστε στερούνταν της βασικής ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Α. Βαβυλωνιακός Πολιτισμός:

Οι γυναίκες ήταν υποβαθμισμένες και στερούνταν όλα τα δικαιώματα που απορρέουν από το Βαβυλωνιακό δίκαιο. Εάν ένας άνδρας δολοφονούσε μια γυναίκα, αντί να τιμωρηθεί ο ίδιος, καταδικαζόταν η σύζυγός του σε θανατική ποινή.

Β. Ελληνικός Πολιτισμός:

Ο Ελληνικός Πολιτισμός θεωρείται ο πιο ένδοξος από όλους τους αρχαίους πολιτισμούς. Στα πλαίσια, λοιπόν, αυτού του πολύ «ένδοξου» καθεστώτος οι γυναίκες στερούνταν όλων των δικαιωμάτων και ήταν υποβαθμισμένες. Στην ελληνική μυθολογία μια «φανταστική γυναίκα», που ονομαζόταν «Πανδώρα», αποτελούσε τη βασική αιτία της δυστυχίας των ανθρώπων. Οι Έλληνες υποτιμούσαν τις γυναίκες και τις θεωρούσαν υποδεέστερες των ανδρών. Μολονότι η αγνότητα των γυναικών ήταν πολύτιμη και οι γυναίκες έχαιραν μεγάλης εκτίμησης, οι Έλληνες αργότερα κυριεύτηκαν από τον εγωισμό τους και τις σεξουαλικές τους διαστροφές. Έτσι, η Πορνεία έγινε συνήθης πρακτική μεταξύ όλων των τάξεων της Ελληνικής κοινωνίας.

Γ. Ρωμαϊκός Πολιτισμός

Όταν ο Ρωμαϊκός Πολιτισμός βρισκόταν στο απόγειο της «δόξας» του, ο άνδρας είχε το δικαίωμα μέχρι και να αφαιρέσει τη ζωή της συζύγου του. Η Πορνεία και ο γυμνισμός συνηθίζονταν μεταξύ των Ρωμαίων.

Δ. Αιγυπτιακός Πολιτισμός

Οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν τις γυναίκες σύμβολο του κακού και σημάδι του διαβόλου.

Ε. Προ-Ισλαμική Αραβία:

Προτού το Ισλάμ εξαπλωθεί στην Αραβία, οι Άραβες υποτιμούσαν τις γυναίκες και πολύ συχνά έθαβαν ζωντανά τα θηλυκά βρέφη αμέσως μετά τη γέννησή τους.

2. Το Ισλάμ ανύψωσε τις γυναίκες, τους έδωσε ισότητα και προσδοκά από αυτές να διατηρήσουν τη θέση τους.

Το Ισλάμ ανύψωσε τη θέση των γυναικών και τους παρείχε τα ακριβή δικαιώματά τους πριν από 1400 χρόνια. Το Ισλάμ προσδοκά οι γυναίκες να διατηρήσουν τη θέση τους.

Η «Hijab» για τους άνδρες

Οι άνθρωποι συνήθως συζητούν για την «hijab», θεωρώντας την ζήτημα των γυναικών. Ωστόσο, στο Ιερό Κοράνι, ο Αλλάχ αναφέρει πρώτα τη «hijab» για τους άνδρες και ύστερα για τις γυναίκες. Το Κοράνι αναφέρει στη Σούρα Αν- Νουρ:

«Να πεις στους πιστούς (άνδρες) ότι πρέπει να κατεβάζουν τα βλέμματά τους και να προφυλάσσουν τη σεμνότητά τους (να μην διαπράττουν μοιχεία). Αυτό τους κάνει να γίνονται πιο αγνοί για τον εαυτό τους. Ο ΑΛΛΑΧ είναι εμπειρογνώμονας για όλα όσα κάνουν.»

[Κοράνι 24:30]

Αν ένας άνδρας κοιτάζοντας μια γυναίκα σκεφτεί με τρόπο αναίσχυντο και αναιδή, τότε οφείλει να χαμηλώσει το βλέμμα του.

Η Μαντίλα για τις γυναίκες.

Ο παρακάτω στίχος της Σούρα ελ-Νουρ αναφέρει:

«Και να πεις στις πιστές να κατεβάζουν τα βλέμματά τους και να προφυλάσσουν την αγνότητά τους (να μην διαπράττουν μοιχεία) και να μην επιδεικνύουν την ομορφιά και τα κοσμήματά τους, εκτός απ’ αυτά (που συνήθως) φαίνονται εξωτερικά. Και να σύρουν το πέπλο πάνω από τα στήθη τους και να μην εκθέτουν τα κοσμήματά τους (ομορφιές τους), παρά μόνο στον άνδρα τους ή στον πατέρα τους ή στον πατέρα του ανδρός τους ή στα παιδιά τους…»

[Κοράνι 24:31]

3. Έξι κριτήρια για την Hijab.

Σύμφωνα με το Κοράνι και τη Σουνά υπάρχουν έξι βασικά κριτήρια για να εξετάσουμε το θέμα της «Hijab» (Μαντίλας):

Έκταση:

Το πρώτο κριτήριο αφορά στην έκταση του σώματος που πρέπει να καλυφθεί. Εδώ υπάρχει διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών. Στον άνδρα είναι υποχρεωτικό να καλύπτεται το σώμα τουλάχιστον από τον ομφαλό έως τα γόνατα. Στις γυναίκες, η έκταση που πρέπει υποχρεωτικά να καλύπτεται είναι ολόκληρο το σώμα εκτός από το πρόσωπο και τα χέρια μέχρι τον καρπό. Εάν το επιθυμούν, μπορούν να καλύψουν ακόμα και τα εν λόγω μέρη του σώματος. Ορισμένοι Λόγιοι του Ισλάμ επιμένουν ότι το πρόσωπο και τα χέρια είναι υποχρεωτικό να καλύπτονται από την «hijab».

Όλα τα υπόλοιπα πέντε κριτήρια είναι ίδια για τους άνδρες και τις γυναίκες.

2. Τα ρούχα πρέπει να είναι χαλαρά και να μην αποκαλύπτουν τη μορφή του σώματος.

3. Τα ρούχα δεν πρέπει να είναι διαφανή, έτσι ώστε να μπορεί κανείς να δει μέσα από αυτά.

4. Τα ρούχα δεν πρέπει να είναι τόσο λαμπερά, ώστε να προσελκύουν το αντίθετο φύλο.

5. Τα ρούχα δεν πρέπει να μοιάζουν με εκείνα του αντίθετου φύλου.

6. Τα ρούχα δεν πρέπει να μοιάζουν με αυτά των άπιστων, δηλαδή δεν πρέπει να φορούν ρούχα που να φέρουν ιδιαίτερα διακριτικά ή σύμβολα των θρησκειών των άπιστων.

4. Η «Hijab» συμπεριλαμβάνει μεταξύ άλλων το ήθος και τη συμπεριφορά.

H «Hijab», πέρα από τα έξι κριτήρια ένδυσης που προαναφέρθηκαν καταδεικνύει, επίσης, το ήθος, τη συμπεριφορά, τη στάση ζωής και τις προθέσεις ενός ατόμου. Ένα άτομο που απλά πληρεί τα ενδυματολογικά κριτήρια της «Hijab», τηρεί εν μέρει το έθιμο της «Hijab». Η «Hijab» ως ρούχο πρέπει να συνοδεύεται από την «Hijab» των ματιών, την «Hijab» της καρδιάς, την «Hijab» της σκέψης καθώς και από την «Hijab» της πρόθεσης. Περιλαμβάνει, επίσης, τον τρόπο που κάποιος περπατά, τον τρόπο που μιλάει, τον τρόπο που συμπεριφέρεται, κλπ.

5. Η χρήση της «Hijab» (Μαντίλας) αποτρέπει την παρενόχληση.

Ο λόγος για τον οποίο η «Hijab» υπαγορεύεται στις γυναίκες αναφέρεται στο Κοράνι στους ακόλουθους στίχους της Σούρα Αλ-’Αχζάμπ:

«Ω Προφήτη! Πες στις συζύγους σου, στις θυγατέρες σου και στις γυναίκες των πιστών ότι πρέπει να ρίχνουν πάνω τους (όταν κυκλοφορούν) τα εξωτερικά τους ρούχα (κελεμπίες), (που καλύπτουν – από το κεφάλι μέχρι τα πόδια). Αυτό είναι κατάλληλο για να αναγνωρίζονται (ως αγνές πιστές) και να μην παρενοχλούνται. Ο ΑΛΛΑΧ είναι Πολυεύσπλαχνος και Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί πάντοτε).»

[Κοράνι 33:59]

Το Κοράνι λέει ότι η «Hijab» έχει υπαγορευθεί στις γυναίκες, έτσι ώστε να αναγνωρίζεται η σεμνότητά τους και να προφυλάσσονται από την κακοποίηση.

6. Το παράδειγμα των δίδυμων αδελφών.

Ας υποθέσουμε ότι δύο αδελφές, που είναι δίδυμες και οι οποίες είναι εξίσου όμορφες, περπατούν στο δρόμο. Η μία από αυτές φοράει την Ισλαμική μαντίλα («hijab»), δηλαδή έχει όλο το σώμα της καλυμμένο εκτός από το πρόσωπο και τα χέρια μέχρι τους καρπούς. Η άλλη φοράει δυτικά ρούχα, μια μίνι φούστα ή σορτς. Ακριβώς στη γωνία παραμονεύει ένας χούλιγκαν ή τυχοδιώκτης περιμένοντας το θήραμά του, να παρενοχλήσει δηλαδή κάποια κοπέλα. Ποια θα πειράξει; Την κοπέλα με την Ισλαμική «hijab» ή εκείνη με τη φούστα ή το μίνι; Φυσικά, θα πειράξει το κορίτσι που φοράει τη φούστα ή το μίνι. Τέτοιου είδους ενδυμασίες προκαλούν έμμεσα το αντίθετο φύλο για πειράγματα και παρενόχληση. Το Κοράνι, λοιπόν, πολύ ορθώς αναφέρει ότι η «hijab» προφυλάσσει τις γυναίκες από την παρενόχληση.

7. Η θανατική ποινή για τους βιαστές.

Σύμφωνα με την Ισλαμική νομοθεσία (Σαρί’α – Shari’ah), ένας άνδρας που έχει κατηγορηθεί για το βιασμό μιας γυναίκας καταδικάζεται σε θανατική ποινή. Πολλοί εκπλήσσονται με αυτή τη «σκληρή» τιμωρία. Κάποιοι μάλιστα λένε ότι το Ισλάμ είναι μια βάρβαρη και δίχως έλεος θρησκεία! Έθεσα μια απλή ερώτηση σε εκατοντάδες μη Μουσουλμάνους άνδρες. Ας υποθέσουμε ότι, -Αλλά(χ) φυλάξοι-, κάποιος βιάζει τη γυναίκα σας, τη μητέρα σας ή την αδελφή σας. Είστε εσείς ο δικαστής και ο βιαστής βρίσκεται ενώπιον σας. Πώς θα τον τιμωρούσατε; Όλοι τους δήλωσαν ότι θα τον καταδίκαζαν σε θάνατο. Μερικοί έφθασαν στο σημείο να πουν ότι θα τον βασάνιζαν μέχρι θανάτου. Όσοι ερωτηθήκατε, λοιπόν, αν κάποιος βίαζε τη γυναίκα σας ή τη μητέρα σας τι θα κάνατε, απαντήσατε ότι θα θέλατε να τον σκοτώσετε. Αλλά αν το ίδιο έγκλημα διαπραχθεί στη σύζυγο ή την κόρη κάποιου άλλου θεωρείτε την θανατική ποινή βαρβαρότητα. Γιατί θα πρέπει να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά;

8. Η Δυτική κοινωνία ψευδώς θεωρεί ότι έχει υψηλά τις γυναίκες.

Η Δυτική θέση σχετικά με την απελευθέρωση των γυναικών δεν είναι παρά μια συγκαλυμμένη μορφή εκμετάλλευσης του σώματός τους, υποβάθμισης της ψυχής τους και στέρησης της τιμής τους. Η Δυτική κοινωνία υποστηρίζει ότι οι γυναίκες έχουν περίοπτη θέση. Αντιθέτως, στην πραγματικότητα τις έχει υποβαθμισμένες προσδίδοντάς τους την ιδιότητα των ερωμένων παλλακίδων και “πεταλούδων” της κοινωνίας, που είναι απλώς εργαλεία στα χέρια αυτών που αναζητούν την ευχαρίστηση και τη σεξουαλική απόλαυση. Κι όλα αυτά κρυμμένα πίσω από την έγχρωμη οθόνη της «τέχνης» και του «πολιτισμού».

9. Οι Η.Π.Α. παρουσιάζουν τα υψηλότερα ποσοστά βιασμών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θεωρούνται από τις πιο προηγμένες χώρες του κόσμου. Παρουσιάζουν, επίσης, τα υψηλότερα ποσοστά βιασμών από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον κόσμο. Σύμφωνα με μια έκθεση του FBI, το έτος 1990, σε καθημερινή βάση διαπράττονταν κατά μέσο όρο 1756 βιασμοί στις Η.Π.Α και μόνο. Στη συνέχεια, μια άλλη έκθεση αναφέρει ότι στις Η.Π.Α κατά μέσο όρο καταγράφονται 1900 κρούσματα βιασμών καθημερινά. Το χρονολογικό έτος δεν αναφέρεται. Μπορεί να ήταν το 1992 ή το έτος 1993. Ενδέχεται οι Αμερικάνοι να έγιναν «πιο τολμηροί» τα επόμενα χρόνια.

Ας εξετάσουμε τώρα την περίπτωση όπου η ισλαμική «hijab» καθιερώνεται στην Αμερική. Κάθε φορά που ένας άντρας κοιτάζει μια γυναίκα και στο νου του γεννάται μια αναίσχυντη και αναιδή σκέψη, χαμηλώνει το βλέμμα του. Επίσης, κάθε γυναίκα φοράει την ισλαμική «hijab» και έχει ολόκληρο το σώμα της καλυμμένο εκτός από το πρόσωπο και τα χέρια μέχρι τον καρπό. Σύμφωνα με τα παραπάνω, αν κάποιος διαπράξει βιασμό καταδικάζεται σε θανατική ποινή. Σας ρωτώ, λοιπόν, σκεφτόμενοι ένα τέτοιο σενάριο, το ποσοστό των βιασμών στην Αμερική θα αυξηθεί, θα παραμείνει το ίδιο ή θα μειωθεί;

10. Η εφαρμογή της Ισλαμικής Σαρί’ας (Shariah – Ισλαμική νομοθεσία) θα περιορίσει το ποσοστό των βιασμών.

Όσο γρηγορότερα εφαρμοστεί η Ισλαμική Σαρί’α (Shariah) τόσο γρηγορότερα θα είναι και τα θετικά αποτελέσματα. Εάν η Ισλαμική Σαρί’α (Shariah) εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, είτε στην Αμερική είτε στην Ευρώπη, η κοινωνία θα λειτουργεί καλύτερα. Η «Hijab» δεν υποβιβάζει τη γυναίκα, αλλά την εξυψώνει και παράλληλα προστατεύει τη σεμνότητα και την αγνότητά της.

ΕΞΑΠΛΩΘΗΚΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΜΕ ΤΟ ΣΠΑΘΙ;

Ερώτηση:

Πώς είναι δυνατόν το Ισλάμ να αποκαλείται η θρησκεία της ειρήνης, όταν εξαπλώθηκε με το σπαθί;

Απάντηση:

Πρόκειται για μια κοινή καταγγελία ορισμένων μη Μουσουλμάνων ότι το Ισλάμ δεν θα είχε εκατομμύρια υποστηρικτές σε όλο τον κόσμο, εάν δεν είχε εξαπλωθεί δια της βίας. Τα ακόλουθα επιχειρήματα θα καταστήσουν σαφές το γεγονός ότι ήταν η έμφυτη δύναμη της αλήθειας, του λόγου και της λογικής αυτά που ευθύνονται για τη ραγδαία εξάπλωση του Ισλάμ και όχι η βία.

1. Το Ισλάμ σημαίνει ειρήνη.

Το Ισλάμ προέρχεται από τη ρίζα της λέξης «salaam», που σημαίνει ειρήνη. Σημαίνει, επίσης, την υποβολή της θέλησης κάποιου στον Αλλάχ. Συνεπώς, το Ισλάμ είναι μια θρησκεία της ειρήνης, η οποία αποκτάται με την υποβολή της βούλησης κάποιου στο θέλημα του Ανωτάτου Δημιουργού, του Αλλάχ.

2. Ορισμένες φορές η βία πρέπει να χρησιμοποιείται για τη διατήρηση της ειρήνης.

Κάθε ανθρώπινο ον σε αυτόν τον κόσμο δεν είναι υπέρ της διατήρησης της ειρήνης και της αρμονίας. Υπάρχουν πολλοί, οι οποίοι θα τη διαταράξουν για τα δικά τους συμφέροντα. Ορισμένες φορές η βία πρέπει να χρησιμοποιείται για τη διατήρηση της ειρήνης. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο έχουμε την αστυνομία, η οποία χρησιμοποιεί βία κατά των εγκληματιών και των αντικοινωνικών στοιχείων προκειμένου να διατηρήσει την ειρήνη στη χώρα. Το Ισλάμ προάγει την ειρήνη. Παράλληλα, το Ισλάμ προτρέπει τους οπαδούς να αγωνιστούν για την καταπολέμηση κάθε είδους καταπίεσης. Ο αγώνας ενάντια στην καταπίεση μπορεί, μερικές φορές, να απαιτεί τη χρήση βίας. Στο Ισλάμ η βία μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για την προώθηση της ειρήνης και της δικαιοσύνης.

3. Η γνώμη του ιστορικού De Lacy O’Leary.

Η καλύτερη απάντηση στην εσφαλμένη υπόθεση ότι το Ισλάμ εξαπλώθηκε δια της βίας δίνεται από τον επιφανή ιστορικό De Lacy O’Leary στο βιβλίο «Το Ισλάμ στο σταυροδρόμι» (σελίδα 8):

«Η Ιστορία καθιστά σαφές, ωστόσο, ότι ο μύθος των φανατικών Μουσουλμάνων που σαρώνουν τον κόσμο και επιβάλλουν το Ισλάμ δια του ξίφους στις κατεκτημένες φυλές, είναι ένας από τους πιο παράλογους μύθους που οι ιστορικοί έχουν ποτέ επαναλάβει.»

4. Οι Μουσουλμάνοι κυριαρχούσαν στην Ισπανία για 800 χρόνια.

Οι Μουσουλμάνοι κυριαρχούσαν στην Ισπανία για περίπου 800 χρόνια. Δεν χρησιμοποίησαν ποτέ τη βία για να υποχρεώσουν τους ανθρώπους να αλλάξουν. Αργότερα, οι Χριστιανοί Σταυροφόροι ήρθαν στην Ισπανία και αφάνισαν τους Μουσουλμάνους. Δεν υπήρξε ούτε ένας Μουσουλμάνος στην Ισπανία, ο οποίος θα μπορούσε να πει ανοιχτά το «Αδάν», που αποτελεί πρόσκληση για προσευχή.

5. 14 εκατομμύρια Άραβες είναι Χριστιανοί Κόπτες.

Οι Μουσουλμάνοι ήταν οι άρχοντες της Αραβίας για 1400 χρόνια. Για λίγα χρόνια κυβερνούσαν οι Βρετανοί και για άλλα λίγα οι Γάλλοι. Γενικά, οι Μουσουλμάνοι κυβέρνησαν την Αραβία για 1400 χρόνια. Ωστόσο, σήμερα, υπάρχουν 14 εκατομμύρια Άραβες οι οποίοι είναι Χριστιανοί Κόπτες, δηλαδή Χριστιανοί από γενεές. Αν οι Μουσουλμάνοι είχαν χρησιμοποιήσει το σπαθί δεν θα υπήρχε ούτε ένας Άραβας που να έχει παραμείνει Χριστιανός.

6. Περισσότεροι από 80% οι μη Μουσουλμάνοι στην Ινδία.

Οι Μουσουλμάνοι κυριάρχησαν στην Ινδία για περίπου χίλια χρόνια. Αν ήθελαν, είχαν τη δύναμη να στρέψουν όλους τους μη Μουσουλμάνους της Ινδίας στο Ισλάμ. Σήμερα πάνω από το 80% του πληθυσμού της Ινδίας είναι μη Μουσουλμάνοι. Όλοι αυτοί οι μη Μουσουλμάνοι Ινδοί σήμερα μαρτυρούν ότι το Ισλάμ δεν εξαπλώθηκε με το σπαθί.

7. Ινδονησία και Μαλαισία.

Η Ινδονησία είναι μια χώρα που έχει το μεγαλύτερο αριθμό Μουσουλμάνων στον κόσμο. Η πλειοψηφία των ανθρώπων στη Μαλαισία είναι Μουσουλμάνοι. Μπορεί κανείς να ρωτήσει: «Ποιος Μουσουλμανικός στρατός πήγε στην Ινδονησία και τη Μαλαισία;»

(Η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει ούτε ένας μουσουλμανικός στρατός που πήγε εκεί!)

8. Ανατολική Ακτή της Αφρικής.

Ομοίως, το Ισλάμ εξαπλώθηκε ταχύτατα και στην Ανατολική Ακτή της Αφρικής. Αν το Ισλάμ εξαπλώθηκε με το σπαθί, κάποιος θα μπορούσε και πάλι να ρωτήσει: «Ποιός Μουσουλμανικός στρατός πήγε στην Ανατολική Ακτή της Αφρικής;»

9. Thomas Carlyle.

Ο διάσημος ιστορικός, Thomas Carlyle, στο βιβλίο του Ήρωες και λατρεία Ηρώων, αναφέρεται σε αυτή την παρανόηση σχετικά με την εξάπλωση του Ισλάμ: «Το σπαθί πράγματι, αλλά πού θα πάρετε το σπαθί σας; Κάθε καινούργια άποψη, στο ξεκίνημα της αποτελεί ακριβώς μειοψηφία του ενός. Υπάρχει στο νου ενός και μόνο ανθρώπου. Εκεί κατοικεί ακόμη. Ένας άνθρωπος μόνο σε ολόκληρο τον κόσμο το πιστεύει, υπάρχει ένας άνθρωπος εναντίον όλων των ανθρώπων. Για αυτό παίρνει ένα σπαθί και προσπαθεί να διαδώσει με αυτό, θα κάνει λίγα για αυτόν. Πρέπει να πάρετε σπαθί σας! Σε γενικές γραμμές, ένα πράγμα θα διαδοθεί από μόνο του, όπως μπορεί.»

10. Όχι καταναγκασμός στη θρησκεία.

Με ποιο σπαθί το Ισλάμ εξαπλώθηκε; Ακόμη και αν οι Μουσουλμάνοι το είχαν δε θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για να διαδώσουν το Ισλάμ, καθώς το Κοράνι λέει στον παρακάτω στίχο:

«Στη Θρησκεία δεν υπάρχει καταναγκασμός. Διότι η Αλήθεια έχει διαχωριστεί σαφώς από την Πλάνη»

[Κοράνι 2:256]

11. Το Σπαθί της νόησης.

Είναι το σπαθί της νόησης. Το σπαθί που κυριεύει τις καρδιές και το νου των ανθρώπων. Το Κοράνι λέει στη Σούρα Αν-Ναχλ, κεφάλαιο 16, στίχος 125:

«Προσκάλεσε (όλους) στη θρησκεία του Κυρίου σου με σοφία και όμορφο κήρυγμα. Και προσπάθησε να τους πείσεις με τον καλύτερο τρόπο και τον πιο ευγενικό.»

[Κοράνι 16:125]

12. Αύξηση στις παγκόσμιες θρησκείες από το 1934 έως το 1984.

Ένα άρθρο στο “Almanac”, με χρονολογία έκδοσης 1986, έδωσε τα στατιστικά στοιχεία της αύξησης του ποσοστού των κυριότερων θρησκειών του κόσμου μέσα σε μισό αιώνα από το 1934 έως το 1984. Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε επίσης στο περιοδικό «The Plain Truth». Στην κορυφή βρισκόταν η Ισλαμική θρησκεία, η οποία αυξήθηκε κατά 235%, ενώ ο Χριστιανισμός παρουσίασε αύξηση μόνο 47%. Μπορεί να ρωτήσει κανείς: «ποιος πόλεμος διεξήχθη αυτόν τον αιώνα κατά τον οποίο εκατομμύρια ανθρώπων στράφηκαν στην Ισλαμική θρησκεία;»

13. Το Ισλάμ είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη θρησκεία στην Αμερική και την Ευρώπη.

Σήμερα, η ταχύτερα αναπτυσσόμενη θρησκεία στην Αμερική είναι το Ισλάμ. Το ίδιο ισχύει και στην Ευρώπη. Ποιο σπαθί αναγκάζει τους ανθρώπους στη Δύση να αποδεχθούν το Ισλάμ σε τόσο μεγάλο ποσοστό;

14. Dr. Joseph Adam Pearson

Ο Dr. Joseph Adam Pearson ορθώς αναφέρει: «Οι άνθρωποι που ανησυχούν ότι τα πυρηνικά όπλα θα βρεθούν μια μέρα στα χέρια των Αράβων, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι η Ισλαμική βόμβα έχει ήδη πέσει, έπεσε την ημέρα που γεννήθηκε ο Μωχάμμαντ (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν).»

ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

Ερώτηση:

Γιατί οι περισσότεροι από τους Μουσουλμάνους είναι φονταμενταλιστές και τρομοκράτες;

Απάντηση:

Αυτό το ερώτημα συχνά τίθεται σε Μουσουλμάνους, είτε άμεσα είτε έμμεσα, κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε συζήτησης σχετικά με τη θρησκεία ή τις διεθνείς υποθέσεις. Τα Μουσουλμανικά στερεότυπα διαιωνίζονται μέσω κάθε μορφής μέσων μαζικής ενημέρωσης συνοδευόμενα από παραπληροφόρηση σχετικά με την Ισλαμική θρησκεία και τους Μουσουλμάνους. Στην πραγματικότητα, τέτοια παραπληροφόρηση και ψευδή προπαγάνδα συχνά οδηγεί σε διακρίσεις και βιαιοπραγίες εναντίον των Μουσουλμάνων. Χαρακτηριστική περίπτωση είναι η αντιμουσουλμανική εκστρατεία των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης μετά την έκρηξη βόμβας στην Οκλαχόμα, όπου ο Τύπος έσπευσε να δηλώσει ότι πίσω από την επίθεση υπάρχει «συνωμοσία της Μέσης Ανατολής». Αργότερα, βέβαια, ως ένοχος αναγνωρίστηκε ένας στρατιώτης από τις Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Ας αναλύσουμε τον ισχυρισμό αυτόν του «φονταμενταλισμού» και «της τρομοκρατίας»:

1. Ορισμός του όρου «φονταμενταλιστής».

Φονταμενταλιστής είναι ο άνθρωπος που ακολουθεί και προσκολλάται στις θεμελιώδεις αρχές ενός δόγματος ή μιας θεωρίας που ακολουθεί. Για να είναι κάποιος καλός γιατρός, οφείλει να γνωρίζει, να ακολουθεί και να εφαρμόζει τις βασικές αρχές της ιατρικής. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να είναι φονταμενταλιστής στον τομέα της ιατρικής. Για να είναι κάποιος καλός μαθηματικός, οφείλει να γνωρίζει, να ακολουθεί και να εφαρμόζει τις βασικές αρχές των μαθηματικών. Θα πρέπει να είναι φονταμενταλιστής στον τομέα των μαθηματικών. Για να είναι κάποιος καλός επιστήμονας, οφείλει να γνωρίζει, να ακολουθεί και να εφαρμόζει τις βασικές αρχές της επιστήμης. Θα πρέπει, δηλαδή, να είναι φονταμενταλιστής στον τομέα της επιστήμης.

2. Δεν είναι όλοι οι «φονταμενταλιστές» το ίδιο.

Κανείς δε μπορεί να ζωγραφίσει όλους τους φονταμενταλιστές με το ίδιο πινέλο. Κανείς δε μπορεί να κατηγοριοποιήσει όλους τους φονταμενταλιστές ως καλούς ή κακούς. Αυτή η κατηγοριοποίηση του οποιουδήποτε φονταμενταλιστή θα εξαρτηθεί από τον τομέα ή τη δραστηριότητα στον οποίο ή στην οποία είναι φονταμενταλιστής. Ένας φονταμενταλιστής ληστής ή κλέφτης προξενεί κακό στην κοινωνία και ως εκ τούτου είναι ανεπιθύμητος. Ένας φονταμενταλιστής γιατρός, από την άλλη πλευρά, ωφελεί την κοινωνία και χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης.

3. Είμαι υπερήφανος που είμαι ένας Μουσουλμάνος φονταμενταλιστής.

Είμαι ένας φονταμενταλιστής Μουσουλμάνος που, με τη χάρη του Αλλάχ, γνωρίζει, ακολουθεί και αγωνίζεται να εφαρμόσει τις θεμελιώδεις αρχές του Ισλάμ. Ένας αληθινός Μουσουλμάνος δε διστάζει να είναι φονταμενταλιστής. Είμαι υπερήφανος που είμαι ένας Μουσουλμάνος φονταμενταλιστής επειδή γνωρίζω ότι οι θεμελιώδεις αρχές του Ισλάμ ευνοούν την ανθρωπότητα και ολόκληρο τον κόσμο. Δεν υπάρχει ούτε μία θεμελιώδη αρχή του Ισλάμ που να βλάπτει ή να αντιτίθεται στα συμφέροντα του ανθρώπινου γένους στο σύνολό του. Πολλοί άνθρωποι αποδέχονται τις παρερμηνείες σχετικά με το Ισλάμ και θεωρούν διάφορες διδασκαλίες του ως άδικες ή ανάρμοστες. Αυτό οφείλεται στην ανεπαρκή και εσφαλμένη γνώση για το Ισλάμ. Αν κάποιος εξετάσει ενδελεχώς τις διδασκαλίες της Ισλαμικής θρησκείας με ευρύτητα πνεύματος, δεν μπορεί να παραβλέψει το γεγονός ότι το Ισλάμ είναι γεμάτο οφέλη τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

4. Λεξιλογική σημασία του όρου «φονταμενταλιστής».

Σύμφωνα με το λεξικό Webster «ο φονταμενταλισμός» ήταν ένα κίνημα στον Αμερικανικό Προτεσταντισμό που προέκυψε το προηγούμενο μισό του 20^ού αιώνα. Ήταν μια αντίδραση στο μοντερνισμό, που υπογράμμισε το αλάθητο της Βίβλου, όχι μόνο σε θέματα πίστης και ηθικής, αλλά και ως κατεξοχήν ιστορική καταγραφή. Ενίσχυσε την πίστη στη Βίβλο θεωρώντας την ως τον εγγράμματο λόγο του Θεού. Συνεπώς, ο φονταμενταλισμός ήταν ένας όρος που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για μια ομάδα Χριστιανών που πίστευαν ότι η Βίβλος ήταν ο επί λέξει λόγος του Θεού, χωρίς σφάλματα και λάθη.

Σύμφωνα με το λεξικό της Οξφόρδης «φονταμενταλισμός» σημαίνει «αυστηρή διατήρηση των αρχαίων ή των θεμελιωδών δογμάτων της κάθε θρησκείας, ειδικά της Ισλαμικής».

Σήμερα, όταν ένα άτομο χρησιμοποιεί τη λέξη φονταμενταλιστής σκέφτεται έναν Μουσουλμάνο που είναι τρομοκράτης.

5. Τί σημαίνει «τρομοκράτης»;

«Τρομοκράτης» είναι ένας άνθρωπος που προκαλεί τρόμο. Όταν ένας ληστής βλέπει έναν αστυνομικό τρομοκρατείται. Ο αστυνομικός, λοιπόν, για το ληστή είναι τρομοκράτης. Επομένως ο όρος «τρομοκράτης» χρησιμοποιείται γενικά για τα πρόσωπα εκείνα που προκαλούν τρόμο στους κοινούς ανθρώπους. Αλλά στην πραγματικότητα, οι μουσουλμάνοι αποτελούν πηγή ειρήνης για τους αθώους ανθρώπους.

6. Διαφορετικές ετικέτες αποδίδονται στο ίδιο άτομο για την ίδια ενέργεια, π.χ. «τρομοκράτης» και «πατριώτης».

Προτού η Ινδία ανεξαρτητοποιηθεί από τη Βρετανική κυριαρχία, κάποιοι αγωνιστές της ελευθερίας της Ινδίας, οι οποίοι, όπως είναι φυσικό, υπήρξαν βίαιοι, χαρακτηρίστηκαν ως τρομοκράτες από την Βρετανική κυβέρνηση. Τα ίδια άτομα επαινέθηκαν από τους Ινδούς για τις ίδιες ακριβώς πράξεις και χαρακτηρίστηκαν ως «πατριώτες». Επομένως, δύο διαφορετικοί χαρακτηρισμοί δόθηκαν στους ίδιους ανθρώπους για τις ίδιες πράξεις. Ο ένας τους αποκαλεί τρομοκράτες, ενώ άλλος τους αποκαλεί πατριώτες. Όσοι πίστευαν ότι οι Βρετανοί είχαν δικαίωμα κυριαρχίας στην Ινδία τους αποκάλεσαν τρομοκράτες, ενώ όσοι ήταν της άποψης ότι οι Βρετανοί δεν είχαν κανένα δικαίωμα να εξουσιάζουν την Ινδία τους αποκάλεσαν πατριώτες και αγωνιστές της ελευθερίας.

Επομένως, είναι σημαντικό προτού κριθεί κάποιος να του δίνεται μια δίκαιη δίκη. Θα πρέπει να ακουστούν και οι δύο πλευρές της επιχειρηματολογίας, να αναλυθεί η κατάσταση και να ληφθεί υπόψη τόσο η αιτία όσο και η πρόθεση του ατόμου και μόνο τότε είναι δυνατόν να κριθεί αναλόγως.

7. Ισλάμ σημαίνει ειρήνη.

Η λέξη Ισλάμ προέρχεται από την Αραβική λέξη «salaam» που σημαίνει ειρήνη. Πρόκειται για μια θρησκεία ειρήνης, οι βασικές αρχές της οποίας διδάσκουν τους πιστούς να διατηρούν και να προωθούν την ειρήνη σε όλο τον κόσμο.

Συνεπώς, κάθε Μουσουλμάνος θα πρέπει να είναι φονταμενταλιστής, δηλαδή θα πρέπει να ακολουθεί τις θεμελιώδεις αρχές της Θρησκείας της Ειρήνης, το Ισλάμ. Θα πρέπει να είναι τρομοκράτης μόνο για τα αντικοινωνικά στοιχεία, προκειμένου να προωθήσει την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στην κοινωνία.

Η ΒΡΩΣΗ ΜΗ ΦΥΤΙΚΩΝ ΤΡΟΦΩΝ/ Η ΜΗ ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Ερώτηση:

Η θανάτωση ενός ζώου συνιστά ανελέητη πράξη. Τότε γιατί οι Μουσουλμάνοι καταναλώνουν μη φυτικές τροφές;

Απάντηση:

Η «χορτοφαγία» είναι στις μέρες μας ένα κίνημα σε ολόκληρο τον κόσμο. Πολλοί τη συνδέουν ακόμα και με τα δικαιώματα των ζώων. Πράγματι, είναι πολλοί εκείνοι που θεωρούν την κατανάλωση κρέατος και άλλων μη φυτικών προϊόντων ως παραβίαση των δικαιωμάτων των ζώων.

Το Ισλάμ επιτάσσει έλεος και ευσπλαχνία για όλα τα έμβια όντα. Συγχρόνως, όμως, υποστηρίζει ότι ο Αλλάχ δημιούργησε τη γη και τη θαυμαστή χλωρίδα και πανίδα της προς όφελος της ανθρωπότητας. Έγκειται στην ανθρωπότητα να χρησιμοποιήσει κάθε πόρο αυτού του κόσμου με σύνεση, ως «Νί‘μα» (Θεία Ευλογία) και «Αμάνα» (εμπιστοσύνη) από τον Αλλάχ.

Ας εξετάσουμε κι άλλες πτυχές αυτού του θέματος.

1. Ένας Μουσουλμάνος μπορεί να είναι καθαρά χορτοφάγος.

Ένας Μουσουλμάνος ακόμα κι αν είναι χορτοφάγος μπορεί να θεωρείται πολύ καλός Μουσουλμάνος. Δεν είναι υποχρεωτικό για έναν Μουσουλμάνο να μην είναι χορτοφάγος.

2. Το Κοράνι επιτρέπει στους Μουσουλμάνους να μην είναι χορτοφάγοι.

Παρόλα αυτά το Κοράνι επιτρέπει σε ένα Μουσουλμάνο να μην είναι χορτοφάγος.

Οι ακόλουθοι στίχοι του Κορανίου αποτελούν απόδειξη αυτού:

«Ω! Εσείς που πιστεύετε! Εκπληρώστε (όλες) τις συμφωνίες σας. Σας επιτρέπονται (για τροφή) όλα τα τετράποδα ζώα εκτός από τις αναφερθείσες εξαιρέσεις.»

[Κοράνι 5:1]

«Και τα κοπάδια έπλασε για σας, που από αυτά αντλείτε ζεστασιά κι άλλα πολλά χρήσιμα, κι από αυτά τρώτε.»

[Κοράνι 16:5]

«Και στα ζωντανά σας – επίσης – θα βρείτε ένα διδακτικό παράδειγμα. Σας δίνουμε να πιείτε από εκείνο που βρίσκεται μέσα στο κορμί τους (το γάλα). Και πολλά άλλα οφέλη έχετε, (εκτός) από αυτά. Κι από το (κρέας) τους τρώτε.»

[Κοράνι 23:21]

3. Το κρέας είναι θρεπτικό και πλούσιο σε πρωτεΐνες.

Οι μη φυτικές τροφές συνιστούν μια καλή πηγή πρωτεΐνης. Από βιολογικής άποψης, είναι πλούσιες σε πρωτεΐνες καθώς περιέχουν και τα 8 βασικά αμινοξέα που δεν συντίθενται στον οργανισμό και πρέπει να λαμβάνονται από τη διατροφή. Επίσης, το κρέας περιέχει σίδηρο, βιταμίνη Β1 και νιασίνη.

4. Η οδοντοστοιχία του ανθρώπου μαρτυρεί πως είναι παμφάγο ον.

Αν παρατηρήσετε τις οδοντοστοιχίες των φυτοφάγων ζώων, όπως των αγελάδων, των προβάτων και των αιγών, θα διαπιστώσετε μία σημαντική ομοιότητα σε όλες αυτές. Όλα αυτά τα ζώα διαθέτουν επίπεδη οδοντοστοιχία, δηλαδή κατάλληλη για χορτοφαγική διατροφή. Αν πάλι παρατηρήσετε την οδοντοστοιχία των σαρκοφάγων, όπως είναι το λιοντάρι, η τίγρης ή η λεοπάρδαλη, θα διαπιστώσετε πως έχουν αιχμηρά δόντια, δηλαδή κατάλληλα για σαρκοφαγική διατροφή. Αν, τέλος, αναλύσετε την οδοντοστοιχία των ανθρώπων, θα βρείτε ότι έχουν τόσο επίπεδα όσο και αιχμηρά δόντια. Επομένως, έχουν οδοντοστοιχία κατάλληλη τόσο για χορτοφαγική όσο και για σαρκοφαγική διατροφή. Είναι, λοιπόν, όντα παμφάγα. Μπορεί κάποιος να ρωτήσει: «αν ο Παντοδύναμος Αλλάχ επιθυμούσε οι άνθρωποι να είναι φυτοφάγα όντα, τότε γιατί τους εφοδίασε και με αιχμηρά δόντια;» Είναι λογικό ότι υπέθετε πως θα μας χρειαστούν τόσο για τις φυτικές όσο και για τις μη φυτικές τροφές.

5. Ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να αφομοιώσει τόσο τις φυτικές όσο και τις μη φυτικές τροφές.

Το πεπτικό σύστημα των φυτοφάγων ζώων μπορεί να επεξεργαστεί και να αφομοιώσει μόνο τις φυτικές τροφές. Από την άλλη πλευρά, εκείνο των σαρκοφάγων μπορεί να αφομοιώσει μόνο το κρέας. Όμως, το πεπτικό σύστημα των ανθρώπων μπορεί να επεξεργαστεί και να αφομοιώσει εξίσου τις φυτικές και τις μη φυτικές τροφές. Αν ο Παντοδύναμος Αλλάχ ήθελε να καταναλώνουμε μόνο φυτικές τροφές, τότε γιατί μας έδωσε ένα πεπτικό σύστημα που είναι σε θέση να αφομοιώνει και τα φυτικά και τα μη φυτικά τρόφιμα;

6. Οι Ινδουιστικές γραφές επιτρέπουν τις μη φυτικές τροφές.

α. Υπάρχουν πολλοί Ινδουιστές που είναι αυστηρά χορτοφάγοι. Πιστεύουν ότι είναι ενάντια στη θρησκεία τους η κατανάλωση μη φυτικών τροφών. Όμως, η αλήθεια είναι ότι οι Ινδουιστικές γραφές επιτρέπουν στον άνθρωπο να τρώει κρέας, καθώς αναφέρουν ότι Ινδουιστές σοφοί και άγιοι καταναλώνουν μη φυτικές τροφές.

β. Στο Manu Smruti, το νομικό βιβλίο των Ινδουιστών, στο 5ο κεφάλαιο, στο στίχο 30, αναφέρεται:

«Αυτός που τρώει το κρέας εκείνων που προορίζονται για βρώση δεν πράττει τίποτα κακό, ακόμα κι αν το κάνει καθημερινά. Ο ίδιος ο Θεός δημιούργησε κάποια πλάσματα που προορίζονται να καταναλωθούν και κάποια άλλα που προορίζονται να καταναλώσουν.»

γ. Στον επόμενο πάλι στίχο του Manu Smruti, κεφάλαιο 5, στίχος 31 αναφέρει:

«Η βρώση κρέατος επιτρέπεται στη θυσία. Είναι γνωστή από την παράδοση ως νόμος των θεών.»

δ. Περαιτέρω, στο Manu Smruti, κεφάλαιο 5, στίχοι 39 και 40 αναφέρει:

«Ο ίδιος ο Θεός έπλασε ζώα που προορίζονται για θυσία, … , συνεπώς το να σκοτώνεις στα πλαίσια της θυσίας δε συνιστά θανάτωση.»

ε. Στο Mahabharata Anushashan Parva στο κεφάλαιο 88 εξιστορείται η συζήτηση μεταξύ του Dharmaraj Yudhishthira και του Pitamah Bhishma με θέμα τις τροφές που πρέπει να προσφέρει κανείς στους Pitris (προγόνους) κατά τη διάρκεια της Shraddha (τελετή νεκρών) προκειμένου να είναι μακάριοι. Το άρθρο έχει ως εξής:

«Ο Yudhishthira είπε: «Πες μου ποιο είναι αυτό που όταν αφιερώνεται στους Pitris (νεκρούς προγόνους) γίνεται ανεξάντλητο; Ποιο (Havi) ,πάλι, αν προσφέρεται διαρκεί για πάντα; Ποιο είναι αυτό που (εφόσον προσφέρεται) γίνεται αιώνιο;»

Ο Bhishma είπε: «Άκουσε, Yudhishthira, ποια είναι αυτά τα (Havis) τα οποία όσοι γνωρίζουν τις τελετουργίες της Shraddha (της τελετής των νεκρών) θεωρούν πως είναι κατάλληλα και ποια είναι τα φρούτα που προσφέρονται στον καθένα. Με σουσάμι και ρύζι και Masha και νερό, ρίζες και φρούτα, αν προσφερθούν κατά τη Shraddha, οι πρόγονοι, ω βασιλιά, παραμένουν ικανοποιημένοι για ένα μήνα. Αν πάλι προσφερθούν ψάρια, οι πρόγονοι παραμένουν ευχαριστημένοι για δύο μήνες, με αρνίσιο κρέας για τρεις μήνες και με λαγό για τέσσερις. Με το κρέας της κατσίκας για πέντε μήνες, με το μπέικον (χοιρινό κρέας) για έξι και με τα πουλερικά για επτά μήνες. Με το κρέας ελαφιού που προέρχεται από τα ελάφια που αποκαλούνται Prishata, μένουν ευχαριστημένοι για διάστημα οκτώ μηνών και με εκείνο που προέρχεται από τα Ruru για εννέα μήνες. Με το κρέας της Gavaya για δέκα μήνες, ενώ με το bufffalo η ικανοποίησή τους διαρκεί έντεκα μήνες. Επίσης, με το βοδινό κρέας που προσφέρεται κατά τη διάρκεια της Shraddha, λέγεται πως η ικανοποίησή τους διαρκεί έναν ολόκληρο χρόνο. Η Payasa αναμεμειγμένη με βούτυρο είναι το ίδιο αποδεκτή από τους νεκρούς προγόνους όπως και το βοδινό κρέας. Με το κρέας του Vadhrinasa (μεγάλου ταύρου) ικανοποιούνται για δώδεκα χρόνια. Η προσφορά στους νεκρούς προγόνους σάρκας ρινόκερου στις επετείους των σεληνιακών ημερών κατά τις οποίες έχασαν τη ζωή τους είναι ανεξάντλητη. Η Kalaska, τα πέταλα του λουλουδιού kanchana και το κόκκινο αιγοπρόβειο κρέας που προσφέρονται αποδεικνύονται ανεξάντλητα.

Έτσι, αν επιθυμείτε οι πρόγονοί σας να παραμένουν ευχαριστημένοι, θα πρέπει να τους προσφέρετε το κόκκινο κρέας της κατσίκας.»

7. Ο Ινδουισμός επηρεάστηκε από άλλες θρησκείες.

Αν και οι Ινδουιστικές Γραφές επιτρέπουν στους πιστούς τους να έχουν μη χορτοφαγική διατροφή, πολλοί Ινδουιστές έχουν υιοθετήσει τη χορτοφαγική διατροφή, επειδή επηρεάζονται από άλλες θρησκείες, όπως τον Τζαϊνισμό (Jainism).

8. Ακόμα και τα φυτά έχουν ζωή.

Ορισμένες θρησκείες έχουν υιοθετήσει καθαρά την χορτοφαγία ως διατροφή, επειδή είναι απόλυτα αντίθετες με τη θανάτωση των έμβιων όντων. Εάν κάποιος μπορεί να επιβιώσει χωρίς να σκοτώνει κανένα ζωντανό όν, θα ήμουν ο πρώτος που θα υιοθετούσε έναν τέτοιο τρόπο ζωής. Στο παρελθόν οι άνθρωποι πίστευαν ότι τα φυτά ήταν άψυχα. Σήμερα αποτελεί παγκόσμια πραγματικότητα το γεγονός ότι ακόμα και τα φυτά έχουν ζωή. Συνεπώς, η λογική τους να μη θανατώνουν έμβια όντα δεν εφαρμόζεται ακόμα και αν υιοθετούν την καθαρά χορτοφαγική διατροφή.

9. Ακόμα και τα φυτά μπορούν να αισθανθούν πόνο.

Επιπλέον, υποστηρίζουν ότι τα φυτά δεν μπορούν να αισθανθούν πόνο και συνεπώς το να θανατώνεις ένα φυτό θεωρείται μικρότερο έγκλημα σε σύγκριση με το να σκοτώνεις ένα ζώο. Σήμερα η επιστήμη υποστηρίζει ότι ακόμα και τα φυτά μπορούν να αισθανθούν πόνο. Αλλά η κραυγή του φυτού δεν μπορεί να ακουστεί από τον άνθρωπο. Αυτό οφείλεται στην αδυναμία του ανθρώπινου αυτιού να ακούει ήχους που δεν είναι στα πλαίσια του ακουστικού του φάσματος, δηλαδή στα 20 Hertz έως 20.000 Hertz. Οτιδήποτε κάτω και άνω αυτού του εύρους δεν μπορεί να ακουστεί από τον άνθρωπο. Ένας σκύλος μπορεί να ακούσει έως 40.000 Hertz. Συνεπώς, υπάρχουν σιωπηλά σφυρίγματα σκυλιών που έχουν συχνότητα μεγαλύτερη από 20.000 Hertz και μικρότερη από 40.000 Hertz. Αυτά τα σφυρίγματα ακούγονται μόνο από τα σκυλιά και όχι από τον άνθρωπο. Ο σκύλος αναγνωρίζει το σφύριγμα του κυρίου του και έρχεται σ’ αυτόν. Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ, ένας αγρότης εφηύρε ένα όργανο το οποίο μετέτρεπε την κραυγή των φυτών, έτσι ώστε να μπορεί να ακουστεί από τον άνθρωπο. Ήταν, λοιπόν, σε θέση να την αναγνωρίσει αμέσως, όταν το ίδιο το φυτό φώναζε για νερό. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι τα φυτά μπορούν ακόμα και να νιώθουν ευτυχία και λύπη. Μπορεί επίσης να κλαίνε.

10. Το να σκοτώσεις ένα έμβιο όν με δύο αισθήσεις λιγότερες δεν αποτελεί μικρότερο έγκλημα.

Κάποτε ένας χορτοφάγος υποστήριξε την επιλογή του δηλώνοντας ότι τα φυτά έχουν μόνο δύο ή τρεις αισθήσεις, ενώ τα ζώα διαθέτουν πέντε αισθήσεις. Συνεπώς, το να θανατώνεις ένα φυτό συνιστά μικρότερο έγκλημα από το να θανατώνεις ένα ζώο. Ας υποθέσουμε, τώρα, ότι ο αδελφός σου γεννιέται κωφάλαλος και έχει δύο αισθήσεις λιγότερες σε σύγκριση με τους άλλους ανθρώπους. Μεγαλώνει και κάποιος τον δολοφονεί. Θα ζητούσες από το δικαστή να δώσει στο δολοφόνο μικρότερη τιμωρία, επειδή ο αδελφός σου είχε δύο αισθήσεις λιγότερες; Στην πραγματικότητα θα μπορούσες να ισχυριστείς ότι έχει σκοτώσει, έναν αθώο άνθρωπο και ο δικαστής θα πρέπει να δώσει στο δολοφόνο μεγαλύτερη τιμωρία.

Πράγματι το Κοράνι λέει:

«Ω! Σεις οι άνθρωποι! Φάγετε απ’ ό, τι βρίσκεται νόμιμο και καλό στη γη.»

[Κοράνι 2:168]

11. Υπερπληθυσμός βοοειδών.

Αν κάθε άνθρωπος ήταν χορτοφάγος, αυτό θα οδηγούσε στον υπερπληθυσμό των βοοειδών του κόσμου, δεδομένου ότι η αναπαραγωγή και ο πολλαπλασιασμός τους πραγματοποιείται με ταχείς ρυθμούς. Ο Αλλάχ με τη Θεία Σοφία Του γνωρίζει πώς να διατηρήσει την ισορροπία της δημιουργίας Του κατάλληλα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μας έχει επιτρέψει το κρέας των βοοειδών.

12. Το κόστος του κρέατος είναι λογικό δεδομένου ότι δεν είναι όλοι μη-χορτοφάγοι.

Δεν με πειράζει αν μερικοί άνθρωποι είναι καθαρά χορτοφάγοι. Ωστόσο, δεν θα πρέπει να καταδικάζουν τους μη χορτοφάγους ως αδίστακτους. Πράγματι αν όλοι οι Ινδοί γίνουν μη χορτοφάγοι, τότε οι τωρινοί μη χορτοφάγοι θα ζημιωθούν, δεδομένου ότι θα αυξηθεί η τιμή του κρέατος.

Η ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΛΕΗΤΗ

Ερώτηση:

Γιατί οι Μουσουλμάνοι σφάζουν τα ζώα με τρόπο ανηλεή βασανίζοντας τα και σκοτώνοντας αργά και επώδυνα;

Απάντηση:

Η Ισλαμική μέθοδος της σφαγής των ζώων, που είναι γνωστή με τον όρο «Ζαμπίχα» έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών επικρίσεων από πολλούς ανθρώπους.

Μπορεί κάποιος να λάβει υπόψη τα ακόλουθα στοιχεία, τα οποία αποδεικνύουν ότι η μέθοδος «Ζαμπίχα» δεν είναι μόνο ανθρώπινη αλλά και επιστημονικά η καλύτερη:

1. Η Ισλαμική μέθοδος της σφαγής ζώων.

«Zakkaytum» είναι ένα ρήμα που προέρχεται από τη ρίζα της λέξης «Zakah» (εξαγνίζω). Το απαρέμφατό του είναι το «Tazkiyah» που σημαίνει κάθαρση. Ο Ισλαμικός τρόπος της σφαγής ενός ζώου απαιτεί να πληρούνται οι παρακάτω προϋποθέσεις:

α. Τα ζώα πρέπει να σφάζονται με αιχμηρό αντικείμενο (μαχαίρι).

Το ζώο πρέπει να σφάζεται με ένα αιχμηρό αντικείμενο (μαχαίρι) και με γρήγορο τρόπο, έτσι ώστε να ελαχιστοποιείται ο πόνος από τη σφαγή.

β. Κόβουμε το λάρυγγα, τη τραχεία και τα αιμοφόρα αγγεία του λαιμού

«Zabiha» είναι μια Αραβική λέξη που σημαίνει «σφαγμένα». Η «σφαγή» συντελείται με το κόψιμο του λάρυγγα, της τραχείας και των αιμοφόρων αγγείων του λαιμού προκαλώντας με αυτό τον τρόπο το θάνατο του ζώου χωρίς να κοπεί ο νωτιαίος μυελός.

γ. Το αίμα πρέπει να αποστραγγίζεται.

Το αίμα πρέπει να αποστραγγίζεται εντελώς πριν από την αφαίρεση του κεφαλιού. Σκοπός είναι να αποστραγγισθεί το μεγαλύτερο μέρος του αίματος, το οποίο ευνοεί την ανάπτυξη μικροοργανισμών. Ο νωτιαίος μυελός δεν πρέπει να κοπεί, διότι θα επηρεαστεί η νεύρωση της καρδιάς κατά τη διάρκεια της διαδικασίας προκαλώντας καρδιακή ανακοπή και πήξη του αίματος στα αιμοφόρα αγγεία.

2. Το αίμα ευνοεί την ανάπτυξη μικροβίων και βακτηρίων.

Το αίμα ευνοεί την ανάπτυξη των μικροβίων, των βακτηρίων, των τοξινών κ.α. Συνεπώς, ο Μουσουλμανικός τρόπος σφαγής είναι περισσότερο υγιεινός καθώς αποβάλλεται το μεγαλύτερο ποσοστό των μικροβίων, των βακτηρίων, των τοξινών κλπ που εμπεριέχονται στο αίμα και που αποτελούν αιτία πολλών ασθενειών.

3. Το κρέας διατηρείται φρέσκο για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το κρέας των ζώων που σφάζονται με τον Ισλαμικό τρόπο διατηρείται φρέσκο για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε σχέση με άλλες μεθόδους σφαγής λόγω το ότι το αίμα έχει φύγει εντελώς από το κρέας.

4. Τα ζώα δεν αισθάνονται πόνο.

Η άμεση κοπή των αιμοφόρων αγγείων του λαιμού διακόπτει την κυκλοφορία του αίματος και κατ’ επέκταση την αιμάτωση εκείνου του τμήματος του εγκεφάλου που ευθύνεται για την αίσθηση του πόνου. Συνεπώς, τα ζώα δε νιώθουν πόνο. Ενώ πεθαίνουν, τα ζώα παλεύουν, τινάζονται και κλωτσάνε, όχι εξαιτίας του πόνου, αλλά λόγω της σύσπασης και της χαλάρωσης των μυών και της απώλειας του αίματος.

Η ΜΗ ΧΟΡΤΟΦΑΓΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΘΙΣΤΑ ΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΒΙΑΙΟΥΣ

Ερώτηση:

Η επιστήμη υποστηρίζει πως ό, τι τρώμε επιδρά στη συμπεριφορά μας. Γιατί, τότε, η Ισλαμική θρησκεία επιτρέπει στους Μουσουλμάνους να καταναλώνουν ζωικές τροφές τη στιγμή που η κατανάλωση αυτών θα μπορούσε να καταστήσει έναν άνθρωπο βίαιο και άγριο;

Απάντηση:

1. Επιτρέπεται μόνο η κατανάλωση φυτοφάγων ζώων.

Συμμερίζομαι την άποψη πως ό, τι τρώμε επηρεάζει τη συμπεριφορά μας. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους το Ισλάμ απαγορεύει την κατανάλωση σαρκοφάγων ζώων, όπως το λιοντάρι, η τίγρης, η λεοπάρδαλη κ.α. καθώς είναι βίαια και άγρια. Η κατανάλωση του κρέατος αυτών των ζώων θα μπορούσε πιθανότατα να καταστήσει ένα άτομο βίαιο και άγριο. Η Ισλαμική θρησκεία επιτρέπει μόνο την κατανάλωση φυτοφάγων ζώων όπως της αγελάδας, της κατσίκας, του προβάτου κ.α. που είναι ήμερα και υπάκουα.

2. Το Κοράνι αναφέρει ότι ο Προφήτης απαγορεύει ό, τι είναι κακό.

Το Κοράνι λέει:

«(Ο Προφήτης) τους προστάζει να κάνουν το δίκαιο και ν’ αποφεύγουν το άδικο, Τους προτρέπει ό, τι είναι καλό (κι αγνό) και τους απαγορεύει ό, τι είναι κακό (κι ακάθαρτο).»

[Κοράνι 7:157]

«Γι’ αυτό πάρτε ό, τι σας δίνει ο Απόστολος (ό, τι σας διατάζει) και αποφύγετε ό, τι σας απαγορεύει.»

[Κοράνι 59:7]

Για έναν Μουσουλμάνο η δήλωση του Προφήτη αρκεί για να τον πείσει πως ο Αλλάχ δεν επιθυμεί οι άνθρωποι να τρώνε ορισμένα είδη κρέατος, επιτρέπει, όμως, κάποια άλλα.

3. Ο λόγος (Χαντίθ – Hadith) του Προφήτη Μωχάμμαντ (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν) απαγορεύει την κατανάλωση σαρκοφάγων ζώων.

Σύμφωνα με τους αυθεντικούς λόγους του Προφήτη (Αχαντίθ – Ahadith) που εξιστορούνται στα «Sahih Bukhari» και «Sahih Muslim», συμπεριλαμβανομένου του λόγου του (hadith) που αναφέρεται από τον Ίμπν ‘Αμπάς στο «Sahih Muslim», το Βιβλίο του κυνηγιού και της σφαγής, Hadith αρ. 4752 και Sunan Ibn-Ι-Majah κεφάλαιο 13, Hadith αρ. 3232 – 3234, ο Προφήτης (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν) απαγόρευσε την κατανάλωση των:

(i) Άγριων ζώων με κυνόδοντες, δηλαδή την κατανάλωση του κρέατος σαρκοφάγων ζώων. Αυτά είναι τα ζώα που ανήκουν στην οικογένεια της γάτας, όπως το λιοντάρι, η τίγρης, οι γάτες, τα σκυλιά, οι λύκοι, οι ύαινες κλπ.

(ii) Ορισμένων τρωκτικών όπως ποντίκια, αρουραίους, κουνέλια με νύχια κλπ.

(iii) Ορισμένων ερπετών όπως φίδια, αλιγάτορες κλπ.

(iv) Αρπακτικών πτηνών με γαμψά νύχια, όπως γύπες, αετούς, κοράκια, κουκουβάγια κλπ.

Δεν υπάρχει κανένα επιστημονικό στοιχείο που να αποδεικνύει αναμφισβήτητα ότι η κατανάλωση ζωικών τροφίμων καθιστά κάποιον βίαιο.

ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΑΜΠΑ

Ερώτηση:

Από τη στιγμή που το Ισλάμ είναι κατά της ειδωλολατρίας, γιατί οι Μουσουλμάνοι λατρεύουν και προσκυνούν την Κααμπά κατά τη διάρκεια της προσευχής τους;

Απάντηση:

Η Κάαμπα είναι η «Qibla», δηλαδή η κατεύθυνση προς την οποία οι Μουσουλμάνοι στρέφονται στις προσευχές τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι αν και οι Μουσουλμάνοι είναι στραμμένοι προς την Κάαμπα κατά τη διάρκεια της προσευχής, δε λατρεύουν την Κάαμπα. Οι Μουσουλμάνοι δε λατρεύουν και δεν προσκυνούν κανέναν άλλον παρά μόνο τον Αλλάχ. Αναφέρεται στη Σούρα Αλ-Μπάκαρα:

«Βλέπουμε να στρέφεις το πρόσωπό σου για καθοδήγηση στον ουρανό. Τώρα θα στρέψουμε εσένα προς τη μεριά της Κίμπλα που θα σ’ ευχαριστήσει. Έπειτα στρέψε το πρόσωπό σου προς την κατεύθυνση όπου είναι το απαράβατο Τέμενος της Κάαμπα: όπου κι αν βρίσκεστε, να στρέφετε το πρόσωπό σας προς αυτήν την κατεύθυνση.»

[Κοράνι 2:144]

1. Το Ισλάμ πιστεύει στην ενθάρρυνση της ενότητας.

Για παράδειγμα, αν οι Μουσουλμάνοι θέλουν να προσφέρουν «Salaah» (προσευχή), είναι πολύ πιθανό κάποιοι να επιθυμούν να έχουν το πρόσωπό τους στραμμένο προς τα βόρεια, ενώ μερικοί να επιθυμούν να στραφούν νότια. Προκειμένου να ενωθούν όλοι οι Μουσουλμάνοι στην λατρεία του Ενός και Αληθινού Θεού, καλούνται, όπου κι αν βρίσκονται, να στρέψουν το πρόσωπό τους σε μια μόνο κατεύθυνση, δηλαδή προς την Κάαμπα. Επομένως, αν κάποιοι ζουν προς τα δυτικά της Κάαμπα στρέφουν το πρόσωπό τους προς την ανατολή. Ομοίως, αν ζουν στα ανατολικά της Κάαμπα στρέφονται προς τη δύση.

2. Η Κάαμπα βρίσκεται στο κέντρο του Παγκόσμιου Χάρτη.

Οι Μουσουλμάνοι ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που σχεδίασαν το χάρτη του κόσμου. Τον διαμόρφωσαν έτσι ώστε ο Νότος να κοιτά προς τα πάνω και ο Βορράς προς τα κάτω. Η Κάαμπα βρισκόταν στο κέντρο. Αργότερα, δυτικοί χαρτογράφοι σχεδίασαν το χάρτη αντίστροφα με το Βορρά να βρίσκεται προς τα πάνω και το Νότο προς τα κάτω. Παρόλα αυτά, η Κάαμπα βρίσκεται και πάλι στο κέντρο του παγκόσμιου χάρτη.

3. Tawaf (περιφορά) γύρω από την Κά‘μπα υποδεικνύοντας τον Ένα και μοναδικό Θεό.

Όταν οι Μουσουλμάνοι πηγαίνουν στο Αλ-Μάστζιντ Αλ-Χαράμ (Ιερός Οίκος) στη Μέκκα, εκτελούν «Τawaf» ή περιφορά γύρω από την Κάαμπα. Αυτή η πράξη συμβολίζει την πίστη και τη λατρεία του Ενός Θεού, δεδομένου ότι, όπως κάθε κύκλος έχει ένα κέντρο, έτσι υπάρχει μόνο ένας Θεός άξιος της λατρείας.

4. Ο λόγος του ‘Όμαρ (Η Ευαρέστηση Του Αλλάχ επ’ αυτού).

Σχετικά με την μαύρη πέτρα, (Αλ-Χάγκαρ Αλ-Άσωαντ), υπάρχει ένας λόγος-φράση, που αποδίδεται στον επιφανή σύντροφο του Προφήτη Μωχάμμαντ (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν), τον ‘Όμαρ (Η Ευαρέστηση Του Αλλάχ επ’ αυτού). Σύμφωνα με το «Sahih Bukhari», τόμος 2, βιβλίο του Χατζ, κεφάλαιο 56, Αρ. 675. ο ‘Όμαρ (Η Ευαρέστηση Του Αλλάχ επ’ αυτού) είπε: «Γνωρίζω ότι είσαι απλά μια πέτρα και δεν μπορείς ούτε να ωφελήσεις ούτε να βλάψεις. Αν δεν είχα δει τον Προφήτη (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν) να σε φιλά, δεν θα σε φιλούσα ποτέ.»

5. Ο κόσμος στεκόταν πάνω στην Κάαμπα λέγοντας το «Αδάν» (κάλεσμα για προσευχή).

Στην εποχή του Προφήτη, οι άνθρωποι στέκονταν πάνω στην Κάαμπα λέγοντας το «Αδάν» ή το κάλεσμα για προσευχή. Μπορεί κάποιος να θέσει το εξής ερώτημα σε όσους ισχυρίζονται ότι οι Μουσουλμάνοι λατρεύουν την Κάαμπα: «ποιος ειδωλολάτρης στέκεται πάνω στο είδωλο που λατρεύει;»

ΟΙ ΜΗ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΜΕΚΚΑ

Ερώτηση:

Γιατί οι μη Μουσουλμάνοι δεν επιτρέπονται στις Ιερές πόλεις της Μέκκα και της Μεδίνας;

Απάντηση:

Είναι αλήθεια ότι οι μη Μουσουλμάνοι δεν επιτρέπονται στις ιερές πόλεις της Μέκκα και της Μεδίνας, από το νόμο. Τα ακόλουθα σημεία συμβάλλουν στην διερεύνηση της πιθανής αιτιολογίας που κρύβεται πίσω από ένα τέτοιο περιορισμό.

1. Όλοι οι πολίτες δεν επιτρέπονται στην περιοχή των στρατοπέδων.

Είμαι πολίτης της Ινδίας. Ωστόσο, δε μου επιτρέπεται να εισέρχομαι σε ορισμένες απαγορευμένες περιοχές, όπως το στρατόπεδο. Σε κάθε χώρα υπάρχουν ορισμένες περιοχές στις οποίες ένας κοινός πολίτης δεν έχει τη δυνατότητα να εισέλθει. Μόνο ένας πολίτης ο οποίος είναι εγγεγραμμένος στο στρατό ή όσοι συσχετίζονται με την άμυνα της χώρας επιτρέπονται στις στρατιωτικές περιοχές. Ομοίως, το Ισλάμ είναι μια Παγκόσμια Θρησκεία, που απευθύνεται σε ολόκληρο τον κόσμο και σε όλους τους ανθρώπους. Οι απαγορευμένες περιοχές του Ισλάμ είναι οι δύο ιερές πόλεις, της Μέκκα και της Μεδίνας. Εδώ, μόνο εκείνοι που πιστεύουν στο Ισλάμ και συμμετέχουν στην υπεράσπισή του, δηλαδή οι Μουσουλμάνοι, επιτρέπονται.

Θα ήταν παράλογο για έναν απλό πολίτη να αντιτάσσεται στον περιορισμό της εισόδου του σε στρατιωτική περιοχή. Ομοίως, δεν είναι σωστό οι μη Μουσουλμάνοι να αντιτάσσονται στην απαγόρευση της εισόδου τους στη Μέκκα και στη Μεδίνα.

2. Άδεια εισόδου (visa) στη Μέκκα και στη Μεδίνα.

α. Κάθε φορά που ένα άτομο ταξιδεύει σε μια ξένη χώρα θα πρέπει πρώτα να υποβάλλει αίτηση για έκδοση βίζας, δηλαδή άδειας εισόδου στη χώρα αυτή. Η κάθε χώρα έχει τους δικούς της κανόνες, κανονισμούς και απαιτήσεις για την έκδοση της βίζας. Αν δεν πληρούνται αυτά τα κριτήριά δεν πρόκειται να εκδοθεί και επομένως να επιτραπεί η είσοδος στη χώρα.

β. Μια από τις πιο αυστηρές χώρες στην έκδοση άδειας (visa) είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ιδίως όταν πρόκειται για πολίτες του Τρίτου Κόσμου. Θέτουν πολλές προϋποθέσεις και όρους, που πρέπει να πληρούνται προκειμένου να χορηγηθεί η άδεια (visa).

γ. Όταν επισκέφθηκα τη Σιγκαπούρη, υπήρχε σχετική αναφορά στο έντυπο μετανάστευσης «θάνατος για τους διακινητές ναρκωτικών». Αν θέλω, λοιπόν, να επισκεφθώ τη Σιγκαπούρη θα πρέπει να τηρώ τους κανόνες. Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι η θανατική ποινή είναι μια βάρβαρη τιμωρία. Μόνο αν συμμορφωθώ στις απαιτήσεις και τους όρους τους, θα μου επιτραπεί η είσοδος στη χώρα.

δ. Η Άδεια (Visa) – Βασική προϋπόθεση για κάθε άνθρωπο που εισέρχεται στη Μέκκα ή στη Mεδίνα είναι να πει με τα χείλια του: «Λα Ιλάχα Ίλα Αλλάχ, Μωχάμμαντον Ρασούλο Αλλάχ», που σημαίνει ότι «δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από τον Αλλάχ και ο Μωχάμμαντ (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν) είναι ο Αγγελιαφόρος Του».

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΧΟΙΡΙΝΟ ΚΡΕΑΣ

Ερώτηση:

Γιατί απαγορεύεται στο Ισλάμ η κατανάλωση χοιρινού κρέατος;

Απάντηση:

Είναι ευρέως γνωστό ότι στο Ισλάμ απαγορεύεται η κατανάλωση χοιρινού κρέατος. Τα ακόλουθα σημεία εξηγούν τις διάφορες πτυχές αυτής της απαγόρευσης:

1. Το χοιρινό κρέας απαγορεύεται στο Κοράνι.

Το Κοράνι απαγορεύει την κατανάλωση χοιρινού κρέατος σε τουλάχιστον τέσσερα διαφορετικά σημεία.

Απαγορεύεται στα 2:173, 5:3, 6:145 και 16:115.

«Σας απαγορεύεται (για τροφή) το ψόφιο κρέας, το αίμα, η σάρκα των χοίρων καθώς και εκείνο για το οποίο επικαλέσθηκαν -(κατά τη σφαγή)- το όνομα άλλου αντί του ΑΛΛΑΧ.»

[Κοράνι 5:3]

Οι παραπάνω στίχοι του Ιερού Κορανίου αρκούν για έναν Μουσουλμάνο για να τηρήσει την απαγόρευση της κατανάλωσης χοιρινού κρέατος.

2. Το χοιρινό κρέας απαγορεύεται στη Βίβλο.

Ο Χριστιανός είναι πιθανό να πειστεί από τις θρησκευτικές γραφές του. Η Αγία Γραφή απαγορεύει την κατανάλωση χοιρινού κρέατος, στο κεφάλαιο του Λευιτικού.

«(7) και το γουρούνι, επειδή, είναι μεν δίχηλο, και έχει το πόδι σχισμένο, όμως δεν αναμασάει· είναι σε σας ακάθαρτος· (8) από το κρέας τους δεν θα τρώτε, και το ψοφίμι τους δεν θα το αγγίζετε· είναι σε σας ακάθαρτα.»

[Λευιτικό 11:7-8]

Η Αγία Γραφή απαγορεύει, επίσης, το χοιρινό κρέας και στο κεφάλαιο του Δευτερονομίου:

«(8) και το γουρούνι, επειδή έχει μεν το νύχι του δίχηλο, όμως δεν αναμασάει· είναι σε σας ακάθαρτο· από το κρέας τους δεν θα τρώτε, ούτε θα αγγίζετε το ψοφίμι τους.»

[Δευτερόνομιον 14:8]

Μια παρόμοια απαγόρευση επαναλαμβάνεται στη Βίβλο, στο κεφάλαιο του Ησαΐα, κεφάλαιο 65 στίχος 2-5.

3. Η κατανάλωση χοιρινού κρέατος προκαλεί πολλές ασθένειες.

Οι μη Μουσουλμάνοι και οι άθεοι θα πεισθούν μόνο με επιχειρήματα βασισμένα στη λογική και στην επιστήμη. Η κατανάλωση χοιρινού κρέατος μπορεί να προκαλέσει περισσότερες από εβδομήντα διαφορετικές ασθένειες. Ένα άτομο μπορεί να έχει διάφορα έλμινθες. όπως σκουλήκια, παράσιτα των εντέρων, αγκυλόστομα κλπ. Ένα από τα πιο επικίνδυνα είναι η κατηγορία Taenia Solium, που σύμφωνα με την ανθρώπινη ορολογία ονομάζεται κυστοειδής σκώληκας. Φιλοξενείται στο έντερο και είναι πολύ μεγάλο. Τα ωάρια του, δηλαδή τα αυγά του, εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος και μπορούν να φθάσουν σχεδόν σε όλα τα όργανα του σώματος. Αν εισέλθει στον εγκέφαλο μπορεί να προκαλέσει απώλεια μνήμης. Αν εισέλθει στην καρδιά μπορεί να προκαλέσει καρδιακή προσβολή, αν εισχωρήσει στο μάτι μπορεί να προκαλέσει τύφλωση, αν εισχωρήσει στο συκώτι μπορεί να προκαλέσει ηπατική βλάβη. Είναι, λοιπόν, δυνατό να βλάψει σχεδόν όλα τα όργανα του σώματος. Ένα άλλο επικίνδυνο έλμινθες είναι η κατηγορία Trichura Tichurasis.

Μια κοινή παρερμηνεία σχετικά με το χοιρινό κρέας είναι ότι αν είναι καλά ψημένο, τα ωάρια πεθαίνουν. Σε ερευνητικό πρόγραμμα, που πραγματοποιήθηκε στην Αμερική, διαπιστώθηκε ότι από τα είκοσι τέσσερα άτομα που προσβάλλονται από Trichura Tichurasis, τα είκοσι δύο είχαν μαγειρέψει το χοιρινό κρέας πολύ καλά. Αυτό σημαίνει ότι τα ωάρια που βρίσκονται στο χοιρινό κρέας δεν πεθαίνουν υπό κανονική θερμοκρασία μαγειρέματος.

4. Το χοιρινό κρέας εμπεριέχει λιπαρές ουσίες ως δομικό υλικό.

Το χοιρινό κρέας εμπεριέχει ελάχιστο μυϊκό δομικό υλικό, ενώ περιέχει περίσσεια λιπαρών ουσιών. Αυτό το λίπος κατανέμεται στα αγγεία και μπορεί να προκαλέσει υπέρταση και καρδιακή προσβολή. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι πάνω από το 50% των Αμερικανών πάσχουν από υπέρταση.

5. Ο Χοίρος είναι ένα από τα πιο ακάθαρτα ζώα στη γη.

Ο χοίρος είναι ένα από τα πιο ακάθαρτα ζώα στη γη. Ζει και τρέφεται από τις κοπριές, τα περιττώματα και τις ακαθαρσίες. Στα χωριά που δεν διαθέτουν σύγχρονες τουαλέτες, οι χωρικοί αφοδεύουν στην ύπαιθρο. Πολύ συχνά τα περιττώματά τους τρώγονται από τους χοίρους.

Κάποιοι ίσως ισχυριστούν ότι στις προηγμένες χώρες, όπως η Αυστραλία, οι χοίροι εκτρέφονται σε πολύ καθαρές και υγιεινές συνθήκες. Ακόμη και σε αυτές τις συνθήκες υγιεινής οι χοίροι εκτρέφονται όλοι μαζί σε χοιροτροφεία. Δεν έχει σημασία αν προσπαθείτε πολύ να τους διατηρείτε καθαρούς, αφού είναι ακάθαρτοι από τη φύση τους. Τρώνε και απολαμβάνουν τόσο τα δικά τους περιττώματα όσο και των διπλανών τους.

6. Ο Χοίρος είναι το πλέον αναίσχυντο ζώο.

Ο χοίρος είναι το πιο αναίσχυντο ζώο της γης. Είναι το μόνο ζώο που προσκαλεί τους φίλους του να συνευρεθούν με το ταίρι τους. Στην Αμερική, οι περισσότεροι άνθρωποι καταναλώνουν χοιρινό κρέας. Πολλές φορές μετά από γιορτές επιδίδονται σε ανταλλαγή συντρόφων λέγοντας: «κοιμήσου με τη γυναίκα μου και εγώ θα κοιμηθώ με τη δική σου.» Αν τρώτε χοίρους, τότε θα συμπεριφέρεστε και σαν χοίροι.

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΛΚΟΟΛ

Ερώτηση:

Γιατί η κατανάλωση αλκοόλ απαγορεύεται στο Ισλάμ;

Απάντηση:

Το αλκοόλ αποτελούσε μάστιγα της ανθρώπινης κοινωνίας προ αμνημονεύτων χρόνων. Εξακολουθεί να στοιχίζει αμέτρητες ανθρώπινες ζωές και να προκαλεί φοβερή δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Το αλκοόλ είναι η βασική αιτία πολλών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η κοινωνία. Τα στατιστικά στοιχεία της ραγδαίας αύξησης των ποσοστών εγκληματικότητας, της αύξησης των περιπτώσεων εκδήλωσης ψυχικών διαταραχών και των εκατομμυρίων διαλυμένων οικογενειών σε όλο τον κόσμο καταδεικνύουν μια βουβή μαρτυρία για την καταστροφική δύναμη του αλκοόλ.

1. Απαγόρευση του αλκοόλ στο Κοράνι.

Το Ένδοξο Κοράνι απαγορεύει την κατανάλωση του αλκοόλ στον ακόλουθο στίχο:

«Ω! Εσείς που πιστεύετε! Τα οινοπνευματώδη ποτά και τα τυχερά παιχνίδια, η αφοσίωση στα αγάλματα (είδωλα) κι η κλήρωση με βέλη, είναι απεχθή έργα του Σατανά. Να τ’ αποφεύγετε με απέχθεια, για να ελπίζετε στην επιτυχία.»

[Κοράνι 5:90]

2. Απαγόρευση του αλκοόλ στη Βίβλο.

Η Βίβλος απαγορεύει την κατανάλωση αλκοόλ στους ακόλουθους στίχους:

«(1) Το κρασί γεννάει χλευασμό, και τα σίκερα είναι στασιαστικά· και όποιος δελεάζεται απ’ αυτά, δεν έχει φρόνηση.»

[Παροιμίες 20:1]

«Και να μη μεθάτε με κρασί.»

[Εφεσίους 5:18]

3. Το αλκοόλ παρεμποδίζει τo ανασταλτικό κέντρο του εγκεφάλου.

Τα ανθρώπινα όντα διαθέτουν ένα ανασταλτικό κέντρο στον εγκέφαλό τους. Αυτό αποτρέπει ένα άτομο από το να κάνει πράγματα που θεωρεί λάθος. Για παράδειγμα, ένα άτομο δεν χρησιμοποιεί συνήθως υβριστική γλώσσα όταν απευθύνεται στους γονείς του ή σε πρεσβυτέρους του. Αν τον καλεί η φύση, το ανασταλτικό του κέντρο θα τον εμποδίσει να το πράξει δημοσίως. Για αυτό το λόγο χρησιμοποιεί την τουαλέτα.

Όταν κάποιος καταναλώνει αλκοόλ, παρεμποδίζεται η ανασταλτική λειτουργία του εγκεφάλου. Γι’ αυτό ακριβώς όταν κάποιος μεθάει, συχνά επιδεικνύει συμπεριφορά εντελώς ασυνήθιστη για αυτόν. Για παράδειγμα, ο μεθυσμένος χρησιμοποιεί καταχρηστική και χυδαία γλώσσα χωρίς να συνειδητοποιεί το λάθος του, ακόμη και αν απευθύνεται στους γονείς του. Πολλοί μάλιστα ουρούν στα ρούχα τους. Δε μιλούν, ούτε περπατούν κανονικά. Μπορεί ακόμη και να συμπεριφέρονται απρεπώς.

4. Οι περιπτώσεις της μοιχείας, του βιασμού, της αιμομιξίας και του AIDS εντοπίζονται σε μεγαλύτερο ποσοστό στα αλκοολικά άτομα.

Σύμφωνα με την Εθνική Υπηρεσία Έρευνας για τα θύματα εγκληματικών πράξεων (Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ) μόνο το έτος 1996 λάμβαναν χώρα κατά μέσο όρο 2.713 βιασμοί καθημερινά. Τα στατιστικά στοιχεία καταδεικνύουν ότι η πλειοψηφία των βιαστών βρισκόταν σε κατάσταση μέθης κατά τη διάπραξη του εγκλήματος. Το ίδιο ισχύει και στις περιπτώσεις παρενόχλησης.

Σύμφωνα με στατιστικές, το 8% των Αμερικανών διαπράττουν αιμομιξία, δηλαδή ένα στα 12 με 13 άτομα στην Αμερική εμπλέκεται σε αιμομιξία. Σχεδόν όλες οι περιπτώσεις αιμομιξίας οφείλονται σε μέθη του ενός ή και των δύο εμπλεκόμενων ατόμων.

Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που συνδέεται με την εξάπλωση του AIDS, την πιο επίφοβη νόσο, είναι ο αλκοολισμός.

5. Κάθε αλκοολικός ήταν αρχικά ένας κοινωνικός πότης.

Πολλοί τάσσονται υπέρ των οινοπνευματωδών ποτών αποκαλώντας τους εαυτούς τους «κοινωνικούς πότες». Ισχυρίζονται ότι λίγες είναι οι περιπτώσεις που υπάρχει κάποια αφορμή για να πιουν και ότι διαθέτουν αυτοέλεγχο, με αποτέλεσμα να μη βρίσκονται ποτέ σε κατάσταση μέθης. Έρευνες αποκαλύπτουν ότι κάθε αλκοολικός ξεκίνησε σαν κοινωνικός πότης. Κανένας αλκοολικός ή πότης δε ξεκινά αρχικά να πίνει με την πρόθεση να γίνει αλκοολικός ή πότης. Κανένας κοινωνικός πότης δε μπορεί να πει ότι καταναλώνει αλκοόλ για αρκετά χρόνια και ότι διαθέτει τέτοιο αυτοέλεγχο ώστε να μην έχει βρεθεί ούτε μια φορά σε κατάσταση μέθης.

6. Εάν κάποιος βρεθεί σε κατάσταση μέθης έστω και μια φορά και διαπράξει κάτι επονείδιστο, αυτό θα τον στιγματίζει για μια ζωή.

Ας υποθέσουμε ότι ένας «κοινωνικός πότης» χάνει τον αυτοέλεγχό του για μία φορά μόνο. Σε κατάσταση μέθης διαπράττει βιασμό ή αιμομιξία. Ακόμη και αν μετανιώσει αργότερα για την πράξη του, αν πρόκειται για φυσιολογικό άνθρωπο, τότε θα φέρει την ενοχή του σε όλη του τη ζωή. Τόσο ο δράστης όσο και το θύμα έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα και με μη αναστρέψιμο τρόπο.

7. Το αλκοόλ απαγορεύεται στο λόγο του Προφήτη (Χαντίθ).

Ο Προφήτης του Ισλάμ Μωχάμμαντ (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν), δήλωσε:

α. Στην Sunan Ibn Majah (Ίμπν Μάγκα) τόμος 3, Βιβλίο για τα οινοπνευματώδη ποτά, κεφάλαιο 30, Χαντίθ Αρ. 3371.

«Μην πίνεις αλκοόλ είναι η πηγή όλων των δεινών.»

β. Στην Sunan Ibn Majah (Ίμπν Μάγκα) τόμος 3, Βιβλίο για τα οινοπνευματώδη ποτά, κεφάλαιο 30, Χαντίθ Αρ. 3392

«Οτιδήποτε επιφέρει μέθη σε μεγάλη ποσότητα, απαγορεύεται ακόμη και σε μικρή ποσότητα.»

Έτσι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία ούτε για μια γουλιά.

γ. Όχι μόνο αυτοί που πίνουν αλκοόλ είναι καταραμένοι, αλλά και όσοι ασχολούνται με αυτούς άμεσα ή έμμεσα είναι καταραμένοι από τον Αλλάχ.

Σύμφωνα με την Sunan Ibn Majah (Ίμπν Μάγκα) τόμος 3, Βιβλίο για τα οινοπνευματώδη ποτά, κεφάλαιο 30, Χαντίθ Αρ. 3380.

Έχει αναφερθεί από τον ’Άνας (Η Ευαρέστηση Του Αλλάχ επ’ αυτού), ότι ο Προφήτης Μωχάμμαντ (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν), δήλωσε ότι:

«Η κατάρα του Αλλάχ πέφτει πάνω σε δέκα κατηγορίες ανθρώπων που ασχολούνται με το αλκοόλ. Σε αυτούς που το αποστάζουν, σε αυτούς για τους οποίους έχει αποσταχθεί, σε αυτούς που το μεταφέρουν, σε αυτούς που τους έχει μεταφερθεί, σε αυτούς που το πουλάνε, σε αυτούς που το αγοράζουν, σε αυτούς που το σερβίρουν και σε αυτούς που τους σερβίρεται.»

8. Ασθένειες που σχετίζονται με τον αλκοολισμό.

Υπάρχουν διάφοροι επιστημονικοί λόγοι για την απαγόρευση της κατανάλωσης των οινοπνευματωδών ποτών, δηλαδή του αλκοόλ. Το μεγαλύτερο ποσοστό θανάτων στον κόσμο, που σχετίζονται με κάποια συγκεκριμένη αιτία, οφείλεται στην κατανάλωση αλκοόλ. Εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο μόνο λόγω της κατανάλωσης αλκοόλ. Δεν χρειάζεται να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες για όλες τις αρνητικές επιπτώσεις του αλκοόλ, δεδομένου ότι οι περισσότερες από αυτές είναι ευρέως γνωστές. Στη συνέχεια παρατίθεται μια λίστα με μερικές από τις ασθένειες που σχετίζονται με το αλκοόλ:

1. Η κίρρωση του ήπατος είναι η πιο γνωστή νόσος που σχετίζεται με το αλκοόλ.

2. Άλλες είναι ο Καρκίνος του Οισοφάγου, ο Καρκίνος της Κεφαλής και του Αυχένα, ο Καρκίνος του ήπατος (Ηπάτωμα), ο Καρκίνος του εντέρου, κ.λπ.

3. Οισοφαγίτιδα, γαστρίτιδα, παγκρεατίτιδα και ηπατίτιδα συνδέονται με την κατανάλωση αλκοόλ.

4. Μυοκαρδιοπάθεια, Υπέρταση, Στεφανιαία Aρτηριοσκλήρυνση, Στηθάγχη και Καρδιακά Επεισόδια συνδέονται με μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ.

5. Εγκεφαλικά επεισόδια, Αποπληξία, Σπασμοί και διάφορα είδη Παράλυσης συνδέονται με την κατανάλωση αλκοόλ.

6. Περιφερική Nευροπάθεια, Φλοιώδης Ατροφία, Παρεγκεφαλιδική Ατροφία αποτελούν γνωστά σύνδρομα που προκαλούνται από την κατανάλωση οινοπνεύματος.

7. Το σύνδρομο Wernicke – Korsakoff που συνοδεύεται από αμνησία των πρόσφατων γεγονότων, μυθοπλασίες και συγκράτηση στη μνήμη των παλαιών γεγονότων με διαφορετικά είδη παράλυσης οφείλεται κυρίως στην ανεπάρκεια θειαμίνης, λόγω της υπερβολικής κατανάλωσης αλκοόλ.

8. Beriberi (μορφή πολυνευρίτιδας) και άλλες ελλείψεις είναι συχνές μεταξύ αλκοολικών. Ακόμη η Πελλάγρα (Pellagra) εμφανίζεται σε αλκοολικούς.

9. Το Τρομώδες Παραλήρημα (Delerium tremens) αποτελεί μια σοβαρή επιπλοκή που μπορεί να προκύψει κατά τη διάρκεια της υποτροπιάζουσας λοίμωξης των αλκοολικών ή σε μετεγχειρητικές καταστάσεις. Το φαινόμενο εμφανίζεται, επίσης, κατά τη διάρκεια της αποχής ως ένδειξη απεξάρτησης από το αλκοόλ. Είναι αρκετά σοβαρό και μπορεί να προκαλέσει το θάνατο, ακόμη και αν αντιμετωπίζεται σε καλά εξοπλισμένα κέντρα.

10. Πολυάριθμες διαταραχές του Ενδοκρινικού Συστήματος έχουν συνδεθεί με τον αλκοολισμό και ποικίλουν από Υποθυρεοειδισμός έως υπερθυρεοειδισμό και εμφάνιση πολυποίκιλτου συνδρόμου Cushing.

11. Οι αιματολογικές αρνητικές επιπτώσεις είναι σοβαρές και ποικίλλουν. Η Ανεπάρκεια φυλλικού οξέος, ωστόσο, είναι η πιο συχνή εκδήλωση της κατάχρησης αλκοόλ και έχει ως αποτέλεσμα Μακροκυτταρική Αναιμία. Το σύνδρομο Zeive αποτελείται από την τριάδα Αιμολυτικής Αναιμίας, Ίκτερου και Υπερλιπιδαιμίας που είναι επακόλουθο της κατάχρησης αλκοόλ.

12. Η Θρομβοπενία και άλλες ανωμαλίες των αιμοπεταλίων δεν είναι σπάνιες σε αλκοολικούς.

13. Το ευρέως χορηγούμενο δισκίο μετρονιδαζόλης (Flagyl) δε ενδείκνυται σε συνδυασμό με το αλκοόλ.

14. Η Υποτροπιάζουσα λοίμωξη είναι πολύ συχνή μεταξύ των χρόνιων αλκοολικών. Η αντίσταση στις ασθένειες και η άμυνα του ανοσοποιητικού συστήματος τίθενται σε κίνδυνο από την κατανάλωση αλκοόλ.

15. Οι Λοιμώξεις Θώρακος είναι συχνές σε αλκοολικούς. Πνευμονία, Πνευμονικό Απόστημα, Εμφύσημα και Πνευμονική Φυματίωση εμφανίζονται, επίσης, συχνά σε αλκοολικούς.

16. Κατά τη διάρκεια οξείας μέθης από αλκοόλ, ο μεθυσμένος συνήθως κάνει εμετό και τα αντανακλαστικά του βήχα, τα οποία λειτουργούν προστατευτικά, έχουν παραλύσει. Ο εμετός, λοιπόν, εύκολα μπορεί να εισέλθει στον πνεύμονα προκαλώντας πνευμονία ή πνευμονικό απόστημα. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσει ακόμη και ασφυξία και θάνατο.

17. Οι αρνητικές επιπτώσεις της κατανάλωσης αλκοόλ στις γυναίκες χρήζουν ιδιαίτερης μνείας. Οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες στη σχετιζόμενη με το αλκοόλ κίρρωση του ήπατος σε σχέση με τους άνδρες. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης η κατανάλωση αλκοόλ εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για το έμβρυο. Το σύνδρομο Εμβρυικού Αλκοολισμού συναντάται ολοένα και περισσότερο στον κλάδο της Ιατρικής.

18. Δερματοπάθειες συνδέονται επίσης με την πρόσληψη αλκοόλ.

19. Έκζεμα, Αλωπεκία, Δυστροφία Ονύχων, Παρωνυχία (φλεγμονή γύρω από τα νύχια) και Γωνιακή Στοματίτιδα (φλεγμονή της πτυχής του στόματος) είναι κοινές ασθένειες μεταξύ αλκοολικών.

9. Ο αλκοολισμός είναι μια «νόσος».

Οι γιατροί πλέον στρέφονται ελεύθερα προς τους αλκοολικούς και θεωρούν τον αλκοολισμό νόσο και όχι εθισμό.

Το Ισλαμικό Ίδρυμα Ερευνών (Islamic Research Foundation (IRF)) έχει δημοσιεύσει ένα φυλλάδιο που λέει:

Αν το αλκοόλ αποτελεί ασθένεια, είναι η μόνη ασθένεια που:

- Πωλείται σε φιάλες

- Διαφημίζεται σε εφημερίδες, σε περιοδικά, στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση

- Έχει άδεια πώλησης, ώστε να εξαπλωθεί

- Επιφέρει έσοδα στην κυβέρνηση

- Ευθύνεται για τους βίαιους θανάτους στις εθνικές οδούς

- Καταστρέφει τον οικογενειακό βίο και αυξάνει την εγκληματικότητα

- Δεν έχει μικροβιακή ή ιογενή προέλευση

Ο αλκοολισμός δεν είναι ασθένεια – Είναι δημιούργημα του Σατανά.

Ο Αλλάχ με την Απέραντη Σοφία Του μας έχει προειδοποιήσει για αυτό το δόλο του Σατανά. Το Ισλάμ αποκαλείται “Deen-ul-Fitrah” ή η φυσική θρησκεία του Ανθρώπου. Όλες οι επιταγές του αποσκοπούν στη διατήρηση της φυσικής κατάστασης του ανθρώπου. Η πρόσληψη αλκοόλ συνιστά απόκλιση από αυτή τη φυσική κατάσταση, τόσο για το άτομο όσο και για την κοινωνία. Υποβιβάζει τον άνθρωπο σε επίπεδο κατώτερο από εκείνο των θηρίων, από τα οποία ισχυρίζεται ότι είναι ανώτερος. Για το λόγο αυτό η κατανάλωση αλκοόλ απαγορεύεται στο Ισλάμ.

ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ

Ερώτηση:

Γιατί δύο γυναίκες μάρτυρες ισοδυναμούν με έναν μόνο άνδρα μάρτυρα;

Απάντηση:

1. Δύο γυναίκες μάρτυρες δε θεωρούνται πάντα ισότιμες με έναν άνδρα μάρτυρα.

Υπάρχουν περισσότεροι από τρεις στίχοι στο Κοράνι που κάνουν λόγο για τους μάρτυρες χωρίς να προσδιορίζουν αν πρόκειται για άνδρα ή γυναίκα.

α) Συντάσσοντας ένα κείμενο κληρονομιάς, μόνο δύο άτομα απαιτούνται ως μάρτυρες. Στη Σούρα Αλ-Μά’ιντα κεφάλαιο 5 στίχο 106, το Ένδοξο Κοράνι λέει:

«Ω! Εσείς που πιστεύετε! Όταν κοντεύετε να πεθάνετε και πρόκειται να κάνετε τη διαθήκη σας, (πάρτε) για μάρτυρες – απ’ τους συγγενείς σας – δύο δίκαιους, κι αν σας συναντήσει ο Θάνατος καθώς ταξιδεύετε, τότε πάρτε δύο ξένους.»

[Κοράνι 5:106]

β) Δύο άτομα δίκαια σε περίπτωση διαζυγίου (Talaq).

«Και πάρετε για Μάρτυρες δύο άτομα από σας – προικισμένους με δικαιοσύνη – και τηρήστε τη μαρτυρία (σαν να είστε) μπροστά στον ΑΛΛΑΧ.»

[Κοράνι 65:2]

γ) Τέσσερις μάρτυρες απαιτούνται στην περίπτωση της κατηγορίας των ενάρετων γυναικών (για μοιχεία)

«Κι εκείνοι που κατηγορούν τις ενάρετες γυναίκες για μοιχεία, κι έπειτα δεν παρουσιάζουν τέσσερις μάρτυρες (για να πιστοποιήσουν αυτό) να τους μαστιγώνετε με ογδόντα ραβδισμούς και μη δεχτείτε ποτέ πια άλλη μαρτυρία απ’ αυτούς. Γιατί αυτοί είναι οι (πρόστυχοι) παραβάτες.»

[Κοράνι 24:4]

2. Δύο γυναίκες μάρτυρες ισοδυναμούν με έναν άνδρα μάρτυρα μόνο στις οικονομικές συναλλαγές.

Δεν είναι αλήθεια ότι δύο γυναίκες μάρτυρες πάντα θεωρούνται ίσες με έναν μόνο άνδρα μάρτυρα. Ισχύει μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις. Υπάρχουν περίπου πέντε στίχοι στο Ιερό Κοράνι που αναφέρονται στους μάρτυρες χωρίς να προσδιορίζουν το φύλο, δηλαδή αν είναι άνδρας ή γυναίκα. Υπάρχει μόνο ένας στίχος στο Ιερό Κοράνι που αναφέρει ότι δύο γυναίκες μάρτυρες ισοδυναμούν με έναν άνδρα μάρτυρα. Αυτός ο στίχος εντοπίζεται στη Σούρα Αλ-Μπάκαρα, κεφάλαιο 2, στίχος 282. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος στίχος του Κορανίου και πραγματεύεται τις χρηματοοικονομικές συναλλαγές. Λέει:

«Ω! Σεις που πιστεύετε! Όταν (στις συναλλαγές σας συναλλάσσεστε μεταξύ σας), χρεώνεστε με χρέος που θα πληρωθεί σε προκαθορισμένο χρόνο, τότε σημειώστε το γραπτώς … και καλέστε για μάρτυρες δύο απ’ τους άνδρες σας. Αν εκεί δεν υπάρχουν δύο άνδρες, τότε έναν άνδρα και δύο γυναίκες που τους εμπιστεύεστε για μαρτυρία, ώστε αν η μια από αυτές σφάλλει, η άλλη να μπορεί να της το θυμίσει.»

[Κοράνι 2:282]

Αυτός ο στίχος του Κορανίου αφορά μόνον τις οικονομικές συναλλαγές. Σε αυτές τις περιπτώσεις, συνιστάται να υποβάλλεται μια γραπτή συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών και να υπάρχουν δύο μάρτυρες, κατά προτίμηση και οι δύο να είναι άνδρες. Σε περίπτωση που δεν μπορείτε να βρείτε δύο άνδρες, τότε ένας άνδρας και δύο γυναίκες επαρκούν.

Παραδείγματος χάριν, ας υποθέσουμε ότι ένας άνθρωπος θέλει να υποβληθεί σε μια χειρουργική επέμβαση για μια συγκεκριμένη ασθένεια. Προκειμένου να επιβεβαιώσει τη θεραπεία, θα ήταν προτιμότερο να πάρει παραπεμπτικό από δύο ειδικευμένους χειρουργούς. Σε περίπτωση, όμως, που αδυνατεί να βρει δύο χειρουργούς, η δεύτερη εναλλακτική λύση του θα ήταν ένας χειρουργός και δύο γενικοί ιατροί, που είναι απλoί γιατροί MBBS.

Ομοίως, στον τομέα των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών προτιμώνται δύο άνδρες. Το Ισλάμ προσδοκά από τους άνδρες να είναι αυτοί που θα στηρίξουν οικονομικά την οικογένειά τους. Δεδομένου ότι την οικονομική ευθύνη την επωμίζονται οι άνδρες, πρέπει να έχουν επαρκέστερη γνώση των οικονομικών συναλλαγών σε σύγκριση με τις γυναίκες. Ως δεύτερη επιλογή, ο μάρτυρας μπορεί να είναι ένας άνδρας και δύο γυναίκες, έτσι ώστε αν μια από τις δύο σφάλλει, η άλλη να είναι σε θέση να της το επισημάνει. Η Αραβική λέξη που χρησιμοποιείται στο Κοράνι είναι «Tazil», που σημαίνει «σύγχυση» ή «σφάλμα». Πολλοί έχουν μεταφράσει λανθασμένα αυτή τη λέξη ως «ξεχνώ». Συνεπώς, οι οικονομικές συναλλαγές αποτελούν τη μοναδική περίπτωση κατά την οποία δύο γυναίκες μάρτυρες ισοδυναμούν με έναν άνδρα μάρτυρα.

3. Δύο γυναίκες μάρτυρες ισοδυναμούν με έναν άνδρα μάρτυρα και στην περίπτωση του φόνου.

Ωστόσο, ορισμένοι Λόγιοι υποστηρίζουν ότι η γυναικεία ιδιοσυγκρασία μπορεί να επηρεάσει τη μαρτυρία σε υπόθεση φόνου. Κι αυτό διότι σε τέτοιου είδους συνθήκες μία γυναίκα τρομοκρατείται περισσότερο από ότι ένας άνδρας. Λόγω, λοιπόν, της συναισθηματικής της κατάστασης μπορεί να μπερδευτεί. Επομένως, σύμφωνα με ορισμένους νομικούς, και στις περιπτώσεις φόνου δύο γυναίκες μάρτυρες είναι ισοδύναμες με ένα άνδρα μάρτυρα. Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις μια γυναίκα μάρτυρας ισοδυναμεί με έναν άνδρα μάρτυρα.

4. Το Κοράνι διευκρινίζει με σαφήνεια ότι μια γυναίκα μάρτυρας ισοδυναμεί με έναν μάρτυρα άνδρα.

Υπάρχουν μερικοί Λόγιοι που είναι της άποψης ότι η ισοδυναμία των δύο γυναικών μαρτύρων με έναν άνδρα μάρτυρα θα πρέπει να εφαρμόζεται σε όλες τις περιπτώσεις. Αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, επειδή ένας συγκεκριμένος στίχος του Κορανίου στη Σούρα Αν-Νουρ κεφάλαιο 24, στίχος 6 εξισώνει ξεκάθαρα μια γυναίκα μάρτυρα με έναν άνδρα μάρτυρα:

«Κι εκείνοι που κατηγορούν τους συζύγους τους (για μοιχεία) και δεν έχουν μάρτυρες, παρά μόνο τον εαυτό τους, η μαρτυρία καθ’ ενός εκ των δύο (αυτών συζύγων) (μπορεί να γίνει δεκτή).»

[Κοράνι 24:6]

5. Η μαρτυρία και μόνο της ‘Ά’ισα (Ayesha) (Η Ευαρέστηση Του Αλλάχ επ’ αυτής) επαρκεί για να κάνει τα λόγια του Προφήτη (Χαντίθ) να γίνουν αποδεκτά.

Η ‘Ά’ισα (Η Ευαρέστηση Του Αλλάχ επ’ αυτής), η σύζυγος του αγαπητού Προφήτη έχει αφηγηθεί περισσότερες από 2220 Χαντίθ (hadith), που θεωρούνται αυθεντικοί μόνο από τη μοναδική της μαρτυρία. Αυτό αποτελεί επαρκή απόδειξη ότι η μαρτυρία μίας μόνο γυναίκας μπορεί, επίσης, να γίνει αποδεκτή.

Πολλοί νομικοί συμφωνούν ότι ακόμα και μια γυναίκα μάρτυρας επαρκεί για την παρατήρηση του μισοφέγγαρου. Φανταστείτε ότι μια γυναικεία μαρτυρία είναι επαρκής για έναν από τους πυλώνες του Ισλάμ, δηλαδή τη νηστεία και όλη η Μουσουλμανική κοινότητα ανδρών και γυναικών συμφωνούν και αποδέχονται τη μαρτυρία της! Ορισμένοι νομικοί λένε ότι απαιτείται ένας μάρτυρας κατά την έναρξη του Ραμαζανιού (Ραμαντάν) και δύο μάρτυρες στο τέλος του Ραμαζανιού. Δεν υπάρχει καμία διαφορά αν οι μάρτυρες είναι άνδρες ή γυναίκες.

6. Οι γυναίκες μάρτυρες προτιμώνται σε ορισμένες περιπτώσεις.

Μερικά περιστατικά απαιτούν μόνο γυναικεία μαρτυρία, χωρίς να μπορεί να γίνει αποδεκτή μία αντίστοιχη ανδρική. Για παράδειγμα, όταν δίνεται το λουτρό πριν τον ενταφιασμού, π.χ. «Γούσλ – ghusl» σε μια γυναίκα, ο μάρτυρας πρέπει να είναι γυναίκα.

Η φαινομενική ανισότητα ανδρών και γυναικών μαρτύρων όσον αφορά στις οικονομικές συναλλαγές δεν οφείλεται σε οποιαδήποτε ανισότητα των δύο φύλων στο Ισλάμ. Προκύπτει μόνο λόγω της διαφορετικής φύσης και των διαφορετικών ρόλων των ανδρών και των γυναικών στην κοινωνία, όπως προβλέπεται από το Ισλάμ.

ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

Ερώτηση:

Βάσει του ισλαμικού νόμου, γιατί το μερίδιο του κληρονομούμενου πλούτου της γυναίκας είναι μόνο το μισό από το αντίστοιχο του άνδρα;

Απάντηση:

1. Κληρονομιά στο Κοράνι.

Το Ένδοξο Κοράνι περιέχει συγκεκριμένες και λεπτομερείς κατευθυντήριες γραμμές όσον αφορά στην κατανομή της κληρονομούμενης περιούσιας μεταξύ των νόμιμων δικαιούχων.

Οι στίχοι του Κορανίου που περιέχουν οδηγίες όσον αφορά στην κληρονομιά είναι:

* Σούρα Αλ-Μπάκαρα, κεφάλαιο 2 στίχος 180

* Σούρα Αλ-Μπάκαρα, κεφάλαιο 2 στίχος 240

* Σούρα Αν-Νισά’, κεφάλαιο 4 στίχο 7-9

* Σούρα Αν-Νισά’, κεφάλαιο 4 στίχο 19

* Σούρα Αν-Νισά’, κεφάλαιο 4, στίχος 33 και

* Σούρα Αλ-Μά’ιντα, κεφάλαιο 5 στίχος 106-108

2. Ειδικό μερίδιο κληρονομιάς για τους συγγενείς.

Υπάρχουν τρεις στίχοι του Κορανίου που περιγράφουν σε γενικές γραμμές το μερίδιο των στενών συγγενών, π.χ. Σούρα Αν-Νισά’, κεφάλαιο 4, στίχοι 11, 12 και 176. Η μετάφραση αυτών των στίχων είναι η εξής:

«Ο ΑΛΛΑΧ σας διατάζει όσον αφορά (τη μοιρασιά της κληρονομιάς) στα παιδιά σας. Για το αρσενικό ένα μερίδιο ίσο με το μερίδιο δύο θηλυκών. Και αν τα κορίτσια είναι πάνω από δύο, θα μοιράσουν τα δύο τρίτα της κληρονομιάς που άφησε. Αν όμως είναι μια κληρονόμος, θα πάρει το μισό μερίδιο.

Και για τους γονείς, για κάθε έναν από τους δύο, το ένα έκτο από ό, τι άφησε, αν έχει αφήσει το παιδί. Αν όμως δεν έχει το παιδί και το κληρονομούν οι γονείς του, τότε η μητέρα του θα πάρει το ένα τρίτο. Αν έχει αδέλφια, τότε το μερίδιο της μητέρας θα είναι το ένα έκτο. Η μοιρασιά σε όλες τις περιπτώσεις λογαριάζεται αφού πληρωθεί οποιαδήποτε διαθήκη ή οποιοδήποτε χρέος. Εσείς δε ξέρετε ποιοι απ’ τους γονείς σας ή τα παιδιά σας, σας ωφελεί περισσότερο. Αυτά είναι νόμιμα μερίδια που καθορίστηκαν από τον ΑΛΛΑΧ! Γιατί ο ΑΛΛΑΧ είναι Παντογνώστης, Πάνσοφος. (11)

Και έχετε το μισό μερίδιο απ’ την κληρονομιά των γυναικών σας, αν πεθάνουν χωρίς να έχουν παιδιά. Αν αφήσουν παιδιά, τότε παίρνετε το ένα τέταρτο από ό, τι άφησαν για κληρονομιά, αφού πρώτα πληρωθούν τα με διαθήκη κληροδοτήματα και τα χρέη. Κι απ’ ό, τι εσείς αφήνετε, εκείνες δικαιούνται το ένα τέταρτο, αν δεν έχετε αφήσει παιδί. Στην περίπτωση που υπάρχει παιδί, τότε δικαιούνται το ένα όγδοο απ’ ό, τι αφήσατε αφού πρώτα πληρωθούν τα με διαθήκη κληροδοτήματα και τα χρέη. Αν ο άνδρας ή η γυναίκα είναι άκληρος από γονείς και παιδιά, ενώ έχει αδελφή ή αδελφό (από τη μητέρα), τότε ο καθ’ ένας απ’ αυτούς θα έχει το ένα έκτο. Αν όμως είναι περισσότερα αδέλφια (από ένα), τότε θα μοιραστούν το ένα τρίτο μετά την εξόφληση κάθε διαθήκης ή κάθε δανείου ώστε να μην δημιουργηθεί ζημιά σε κανέναν. Έτσι δόθηκε η εντολή από τον ΑΛΛΑΧ. Γιατί ο ΑΛΛΑΧ είναι Παντογνώστης, Μακρόθυμος.»

[Κοράνι 4:11-12]

«Σε συμβουλεύονται (για νόμιμη απόφαση). Πες: Ο ΑΛΛΑΧ λέει για το Κελάλε (δηλαδή όταν η μια ή ο ένας πεθάνει και δεν έχει ούτε υιό ούτε πατέρα για κληρονομιά). Αν είναι ένας άνδρας που πέθανε, άτεκνος κι έχει αδελφή (αδελφή από τον πατέρα του), θα πάρει τη μισή κληρονομιά. Αν είναι η γυναίκα που πέθανε άτεκνη, τότε ο αδελφός της παίρνει την κληρονομιά. Αν είναι δύο αδελφές, τότε θα πάρουν τα δύο τρίτα της κληρονομιάς. Κι αν υπάρχουν αδελφοί και αδελφές, τότε το μερίδιο του άνδρα είναι το ίδιο με το μερίδιο δύο γυναικών, (Μ’ αυτόν τον τρόπο) ο ΑΛΛΑΧ σας εξηγεί με σαφήνεια το νόμο Του, για να μη λαθέψετε, γιατί η Γνώση του ΑΛΛΑΧ είναι απέραντη.»

[Κοράνι 4:176]

3. Οι γυναίκες μερικές φορές κληρονομούν ίδιο ή μεγαλύτερο μερίδιο από τους άνδρες.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, μια γυναίκα κληρονομεί το μισό από αυτό που κληρονομεί ο άνδρας. Ωστόσο, δεν είναι πάντα η ίδια περίπτωση. Σε περίπτωση που ο αποθανών δεν έχει αφήσει κανέναν απόγονο, αλλά έχει αφήσει αδελφό και αδελφή από την ίδια μητέρα, καθένας από τους δύο κληρονομούν το ένα έκτο.

Εάν ο αποθανών έχει αφήσει παιδιά, και οι δύο γονείς που είναι η μητέρα και ο πατέρας παίρνουν ίσο μερίδιο και κληρονομούν το ένα έκτο ο καθένας. Σε ορισμένες περιπτώσεις μια γυναίκα μπορεί να κληρονομήσει, επίσης, ένα μερίδιο που είναι διπλάσιο από εκείνο του άνδρα. Αν ο αποθανών είναι μια γυναίκα που δεν έχει αφήσει παιδιά, αδελφούς ή αδελφές και ζούσε μόνο από το σύζυγό της, τη μητέρα και τον πατέρα της, ο σύζυγος κληρονομεί το μισό της περιουσίας, ενώ η μητέρα κληρονομεί το ένα τρίτο και ο πατέρας το υπόλοιπο ένα έκτο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η μητέρα κληρονομεί ένα μερίδιο που είναι διπλάσιο από εκείνο του πατέρα.

4. Η γυναίκα κληρονομεί συνήθως το μισό μερίδιο από αυτό που κληρονομεί ο άνδρας.

Είναι αλήθεια ότι, κατά γενικό κανόνα, στις περισσότερες περιπτώσεις, η γυναίκα κληρονομεί ένα μερίδιο που είναι το μισό από αυτό του άνδρα. Για παράδειγμα, στις ακόλουθες περιπτώσεις:

1. Η κόρη κληρονομεί το μισό από αυτό που κληρονομεί ο γιος.

2. Η σύζυγος κληρονομεί το 1/8 και ο σύζυγος το 1/4, αν ο αποθανών δεν έχει παιδιά.

3. Η σύζυγος κληρονομεί το 1/4 και ο σύζυγος το 1/2, αν ο αποθανών έχει παιδιά.

4. Εάν ο αποθανών δεν έχει πατέρα ή γιο, η αδελφή κληρονομεί ένα μερίδιο που είναι το μισό από του αδελφού.

5. Ο άνδρας κληρονομεί διπλάσιο μερίδιο από τη γυναίκα επειδή στηρίζει οικονομικά την οικογένεια.

Στο Ισλάμ η γυναίκα δεν έχει καμία οικονομική υποχρέωση και την οικονομική ευθύνη την επωμίζεται ο άνδρας. Πριν παντρευτεί μια γυναίκα είναι καθήκον του πατέρα ή του αδελφού να φροντίσει για τη διαμονή, την τροφή, την ένδυση και τις άλλες οικονομικές ανάγκες της γυναίκας. Αφού παντρευτεί είναι καθήκον του συζύγου ή του γιου. Το Ισλάμ θεωρεί τον άνδρα οικονομικά υπεύθυνο για την κάλυψη των αναγκών της οικογένειάς του. Προκειμένου, λοιπόν, να είναι σε θέση να αναλάβουν μία τέτοια ευθύνη, οι άνδρες παίρνουν διπλάσιο μερίδιο από την κληρονομιά. Για παράδειγμα, αν ένας άνδρας πεθάνει αφήνοντας περίπου εκατόν πενήντα χιλιάδες ρουπίες για τα παιδιά του (π.χ. ένα γιο και μία κόρη), ο γιος κληρονομεί εκατό χιλιάδες ρουπίες και η κόρη του πενήντα χιλιάδες ρουπίες. Από τις εκατό χιλιάδες που κληρονομεί ο γιος μπορεί να χρειαστεί να δαπανήσει για τις υποχρεώσεις του προς την οικογένειά του σχεδόν ολόκληρο το ποσό ή περίπου ογδόντα χιλιάδες. Επομένως, του απομένει ένα μικρό ποσοστό της κληρονομίας, δηλαδή περίπου είκοσι χιλιάδες, για τον εαυτό του. Από την άλλη πλευρά, η κόρη, η οποία κληρονομεί πενήντα χιλιάδες, δεν υποχρεούται να δαπανήσει ούτε μια δεκάρα για κάποιον. Μπορεί να κρατήσει ολόκληρο το ποσό για τον εαυτό της. Θα προτιμούσατε να κληρονομούσατε εκατό χιλιάδες ρουπίες και να ξοδεύατε τις ογδόντα χιλιάδες από αυτές ή να κληρονομούσατε πενήντα χιλιάδες ρουπίες και να είχατε ολόκληρο το ποσό για τον εαυτό σας;

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΖΩΗ – Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Ερώτηση

Πώς μπορείτε να αποδείξετε την ύπαρξη της επόμενης ζωής, δηλαδή της ζωής μετά το θάνατο;

Απάντηση

1. Η πίστη στη ζωή μετά θάνατον δεν βασίζεται στην τυφλή πίστη;

Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται, πώς ένας άνθρωπος με επιστημονική και λογική ιδιοσυγκρασία, μπορεί να δείξει οποιαδήποτε αξιοπιστία στην πεποίθηση της μετά θάνατον ζωής. Μερικοί άνθρωποι υποθέτουν ότι όποιος πιστεύει στην επόμενη ζωή το κάνει βάσει της τυφλής πίστης.

Η πίστη μου στη μέλλουσα ζωή βασίζεται σε ένα λογικό επιχείρημα.

2. Η Επόμενη Ζωή, μια λογική πεποίθηση.

Υπάρχουν περισσότεροι από χίλιοι στίχοι στο Ένδοξο Κοράνι, οι οποίοι περιλαμβάνουν επιστημονικά δεδομένα. Πολλά γεγονότα που αναφέρονται στο Κοράνι έχουν ανακαλυφθεί τους τελευταίους αιώνες. Αλλά η επιστήμη δεν έχει προχωρήσει σε επίπεδο που να μπορεί να επιβεβαιώνει κάθε ισχυρισμό του Κορανίου.

Ας υποθέσουμε ότι το 80% του συνόλου που αναφέρονται στο Κοράνι έχει αποδειχθεί ότι είναι 100% σωστό. Σχετικά με το υπόλοιπο 20%, η επιστήμη δεν κάνει καμία κατηγορηματική δήλωση καθώς δεν έχει προχωρήσει σε επίπεδο που να μπορεί είτε να αποδείξει είτε να διαψεύσει αυτές τις δηλώσεις. Με την περιορισμένη γνώση που διαθέτουμε, δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν έστω και ένα εκατοστιαίο ποσοστό ή ένας στίχος του Κορανίου από αυτό το 20% είναι λάθος. Έτσι, όταν το 80% του Κορανίου είναι 100% σωστό και το υπόλοιπο 20% δεν διαψεύδεται, η λογική λέει ότι ακόμη και αυτό το 20% είναι σωστό. Η ύπαρξη της Επόμενης Ζωής, η οποία αναφέρεται στο Κοράνι, εμπίπτει σ’ αυτό το 20%, που η λογική μου λέει ότι είναι σωστό.

3. Η έννοια της ειρήνης και των ανθρώπινων αξιών είναι ανούσια χωρίς την έννοια της Επόμενης Ζωής.

Είναι η ληστεία μια καλή ή μια κακή πράξη; Ένας φυσιολογικός ισορροπημένος άνθρωπος θα έλεγε ότι είναι κακή. Πώς ένα άτομο που δεν πιστεύει στην Επόμενη Ζωή μπορεί να πείσει έναν ισχυρό και με επιρροή εγκληματία ότι η ληστεία είναι κακή;

Ας υποθέσουμε ότι είμαι ο πιο ισχυρός και με επιρροή εγκληματίας του κόσμου. Ταυτόχρονα, είμαι ένας έξυπνος και λογικός άνθρωπος. Ισχυρίζομαι ότι η ληστεία είναι καλή, επειδή με βοηθάει να έχω μια πολυτελή ζωή. Επομένως, η ληστεία είναι καλή για μένα.

Αν κάποιος μπορεί να προβάλλει ένα μόνο λογικό επιχείρημα με το οποίο να στηρίζει την άποψη ότι η ληστεία είναι κακή για μένα, εγώ θα σταματήσω αμέσως. Οι άνθρωποι συνήθως προβάλλουν τα ακόλουθα επιχειρήματα:

α. Όποιος πέσει θύμα ληστείας θα αντιμετωπίσει δυσκολίες.

Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι το άτομο που λήστεψαν θα αντιμετωπίσει δυσκολίες. Συμφωνώ, βέβαια, ότι αυτό είναι κακό για το άτομο που λήστεψαν. Αλλά είναι καλό για μένα. Αν έχω κλέψει χίλια δολάρια, μπορώ να απολαύσω ένα καλό γεύμα σε ένα εστιατόριο 5 αστέρων.

β. Κάποιος μπορεί να ληστέψει εσένα.

Μερικοί άνθρωποι υποστηρίζουν ότι κάποια μέρα μπορεί να πέσω κι εγώ θύμα ληστείας. Κανείς, όμως, δεν μπορεί να με ληστέψει, επειδή είμαι ένας πολύ ισχυρός εγκληματίας και έχω εκατοντάδες σωματοφύλακες. Εγώ μπορώ να ληστέψω οποιονδήποτε, αλλά κανείς δεν μπορεί να ληστέψει εμένα. Η ληστεία μπορεί να είναι ένα επικίνδυνο επάγγελμα για έναν κοινό άνθρωπο, αλλά όχι για ένα πρόσωπο με επιρροή, όπως εγώ.

γ. Η αστυνομία μπορεί να σε συλλάβει.

Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι, αν κλέψεις, μπορεί να σε συλλάβει η αστυνομία. Η αστυνομία δεν μπορεί να συλλάβει εμένα, γιατί έχω την αστυνομία με το μέρος μου. Έχω τους υπουργούς με το μέρος μου. Συμφωνώ ότι, εάν ένας κοινός άνθρωπος κλέψει, αυτός θα συλληφθεί και θα είναι κακό γι ‘αυτόν, αλλά εγώ είμαι ένας εξαιρετικά ισχυρός και με επιρροή εγκληματίας.

Δώστε μου ένα εύλογο επιχείρημα που να αποδεικνύει γιατί αυτό είναι κακό για μένα και εγώ θα σταματήσω να ληστεύω.

δ. Το εύκολο χρήμα.

Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι είναι εύκολο χρήμα και όχι δεδουλευμένο. Συμφωνώ απόλυτα ότι πρόκειται για εύκολο χρήμα και αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους κλέβω. Αν κάποιος έχει την επιλογή να κερδίζει χρήματα εύκολα ή δύσκολα, κάθε λογικός άνθρωπος θα επέλεγε τον εύκολο τρόπο.

ε. Είναι κατά της ανθρωπότητας.

Κάποιοι μπορεί να υποστηρίξουν ότι είναι εις βάρος της ανθρωπότητας και ότι ένας άνθρωπος οφείλει να νοιάζεται για τα άλλα ανθρώπινα όντα. Αντιτίθεμαι ρωτώντας ποιος έγραψε αυτό το νόμο που ονομάζεται «ανθρωπότητα» και γιατί πρέπει να τον ακολουθήσω;

Αυτός ο νόμος μπορεί να είναι καλός για τους συναισθηματικούς και τους ευαίσθητους ανθρώπους, αλλά εγώ είμαι ένας λογικός άνθρωπος και δεν βλέπω κανένα όφελος στη φροντίδα των άλλων ανθρώπινων όντων.

στ. Πρόκειται για μια εγωιστική πράξη.

Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι η ληστεία είναι εγωιστική. Είναι αλήθεια ότι η ληστεία είναι μια εγωιστική πράξη, αλλά γιατί πρέπει να μην είμαι εγωιστής; Αυτό με βοηθά να απολαμβάνω τη ζωή.

1. Δεν υπάρχει κανένα εύλογο επιχείρημα για το ότι η ληστεία συνιστά μια άσχημη πράξη.

Ως εκ τούτου, όλα τα επιχειρήματα που προσπαθούν να αποδείξουν ότι η ληστεία συνιστά μια κακή πράξη είναι μάταια. Αυτά τα επιχειρήματα μπορεί να ικανοποιήσουν έναν κοινό άνθρωπο, αλλά όχι έναν ισχυρό και με επιρροή εγκληματία σαν εμένα. Κανένα επιχείρημα δε μπορεί να υποστηριχθεί με τη δύναμη του λόγου και της λογικής. Δεν αποτελεί άλλωστε έκπληξη το γεγονός ότι υπάρχουν τόσοι πολλοί εγκληματίες σε αυτόν τον κόσμο.

Ομοίως, ο βιασμός, η εξαπάτηση κ.λπ. μπορεί να αποδειχθούν ως καλά για ένα άτομο σαν εμένα χωρίς να υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα που να είναι σε θέση να με πείσει ότι αυτές οι πράξεις είναι άσχημες.

2. Ένας Μουσουλμάνος μπορεί να πείσει έναν ισχυρό και με επιρροή εγκληματία.

Τώρα ας αλλάξουμε πλευρές. Ας υποθέσουμε ότι εσείς είστε ο πιο ισχυρός και με επιρροή εγκληματίας του κόσμου, ο οποίος έχει την αστυνομία και τους υπουργούς με το μέρος του. Έχετε στρατό κακοποιών να σας προστατεύουν. Εγώ είμαι ένας Μουσουλμάνος που θα σας πείσει ότι η ληστεία, ο βιασμός, η απάτη κλπ. είναι κακές πράξεις.

Ακόμα κι αν έθετα τα ίδια επιχειρήματα για να αποδείξω ότι η ληστεία είναι κακή, ο εγκληματίας θα απαντούσε με τον ίδιο τρόπο, όπως έκανε νωρίτερα.

Συμφωνώ ότι ο εγκληματίας είναι λογικός και ότι όλα τα επιχειρήματά του είναι αληθινά, μόνο όταν αυτός είναι ο πιο ισχυρός και με επιρροή εγκληματίας.

3. Κάθε άνθρωπος επιθυμεί τη δικαιοσύνη.

Κάθε άνθρωπος επιθυμεί τη δικαιοσύνη. Ακόμα κι αν δεν επιθυμεί δικαιοσύνη για τους άλλους, την επιθυμεί, όμως, για τον εαυτό του. Μερικοί εθισμένοι στη δύναμη της εξουσίας και της επιρροής προκαλούν πόνο και δυστυχία στους συνανθρώπους τους. Οι ίδιοι, ωστόσο, σίγουρα θα αντιδρούσαν, αν κάποια αδικία γινόταν σε αυτούς. Ο λόγος που αυτοί οι άνθρωποι αδιαφορούν για τον πόνο των άλλων είναι ότι λατρεύουν τη δύναμη και την επιρροή. Νιώθουν πως η δύναμη και η επιρροή όχι μόνο τους επιτρέπει να αδικούν τους άλλους, αλλά επιπλέον εμποδίζει τους άλλους από το να συμπεριφερθούν σε αυτούς με τέτοιο τρόπο.

4. Ο Αλλά(χ) είναι ο πιο Ισχυρός και Δίκαιος.

Ως Μουσουλμάνος θα έπειθα τον εγκληματία για την ύπαρξη του Παντοδύναμου Αλλά(χ) (παραπέμπω στην απάντηση που αποδεικνύει την ύπαρξη του Αλλά(χ)). Ο Αλλά(χ) είναι πιο ισχυρός από εσένα και ταυτόχρονα είναι δίκαιος. Το Ένδοξο Κοράνι λέει:

«Ο Αλλάχ δεν αδικεί, ούτε σε βάρος ενός ατόμου».

[Κοράνι 4:40]

5. Γιατί ο Αλλά(χ) δε με τιμωρεί;

Ο εγκληματίας, όντας λογικό και επιστημονικό άτομο, συμφωνεί ότι ο Αλλά(χ) υπάρχει, αφού παρουσιάστηκε με επιστημονικά δεδομένα από το Κοράνι. Τότε, μπορεί να αναρωτηθεί γιατί ο Αλλά(χ), αφού είναι Ισχυρός και Δίκαιος, δεν τον τιμωρεί.

6. Οι άνθρωποι που διαπράττουν αδικία πρέπει να τιμωρηθούν.

Κάθε άνθρωπος που έχει αδικηθεί, ανεξάρτητα από την οικονομική ή την κοινωνική του θέση, σίγουρα επιθυμεί ο υπαίτιος της αδικίας να τιμωρηθεί. Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος θα επιθυμούσε ο ληστής ή ο βιαστής να πάρει ένα μάθημα. Αν και ένας μεγάλος αριθμός εγκληματιών τιμωρείται, πολλοί μένουν ακόμη ατιμώρητοι. Απολαμβάνουν μια ευχάριστη, πολυτελή ζωή ζώντας ειρηνικά. Αν, όμως, αδικηθεί κάποιο ισχυρό και με επιρροή άτομο από κάποιον πιο ισχυρό και με μεγαλύτερη επιρροή από αυτόν, τότε ακόμη και αυτός θα ήθελε ο αυτουργός της αδικίας να τιμωρηθεί.

7. Αυτή η ζωή είναι μια δοκιμασία για την Επόμενη Ζωή.

Αυτή η ζωή είναι μια δοκιμασία για τη Μετέπειτα Ζωή. Το ένδοξο Κοράνι αναφέρει:

«Είναι Αυτός που δημιούργησε το Θάνατο και τη Ζωή για να δοκιμάσει ποιος από εσάς κάνει τις καλύτερες πράξεις. Και είναι ο Ανίκητος, ο Πολυεύσπλαχνος.»

[Κοράνι 67:2]

8. Οριστική δικαιοσύνη την ημέρα της κρίσης.

Το Ένδοξο Κοράνι λέει:

«Κάθε ψυχή θα δοκιμάσει το θάνατο, και μόνο κατά τη μέρα της Κρίσης θα εξοφληθεί ο μισθός σας. Κι όποιον τότε σπρώξουν μακριά απ’ τη φωτιά και γίνει δεκτός στον Παράδεισο, θα έχει πετύχει το σκοπό της Ζωής. Γιατί η ζωή σ’ αυτό τον κόσμο δεν είναι παρά απατηλή απόλαυση.»

[Κοράνι 3:185]

Η τελική δικαιοσύνη θα επέλθει την Ημέρα της Κρίσεως. Μετά το θάνατο κάθε ένας από εμάς θα αναστηθεί την Ημέρα της Κρίσεως μαζί με όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Είναι πιθανό ένας άνθρωπος να λαμβάνει μέρος της τιμωρίας του σε αυτόν τον κόσμο. Η τελική, όμως, επιβράβευση ή τιμωρία θα πραγματοποιηθεί μόνο στην Επόμενη ζωή. Ο Παντοδύναμος Αλλά(χ) μπορεί να μην τιμωρήσει έναν ληστή ή βιαστή σε αυτή τη ζωή, αλλά σίγουρα ο τελευταίος θα λογοδοτήσει την Ημέρα της Κρίσεως και θα τιμωρηθεί στην Επόμενη ζωή, δηλαδή μετά θάνατον.

9. Ποιά τιμωρία μπορεί να αποδώσει η ανθρώπινη δικαιοσύνη στον Χίτλερ;

Ο Χίτλερ αποτέφρωσε εκατομμύρια ανθρώπους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, μιας βασιλείας βασισμένης στον τρόμο. Ακόμη και αν η αστυνομία τον συλλάμβανε, τί τιμωρία θα μπορούσε να αποδώσει η ανθρώπινη νομοθεσία στον Χίτλερ, ώστε να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη; Το περισσότερο που θα μπορούσαν να κάνουν είναι να τον στείλουν στο θάλαμο αερίων. Όμως αυτό θα ήταν η τιμωρία του για τη δολοφονία ενός και μόνο ανθρώπου. Τι γίνεται λοιπόν με τα υπόλοιπα εκατομμύρια ανθρώπους;

10. Ο Αλλάχ μπορεί να κάψει τον Χίτλερ περισσότερο από εκατομμύρια φορές στην Κόλαση του Πυρός.

Ο Αλλάχ λέει στο Ένδοξο Κοράνι:

«Όσοι αρνήθηκαν τα σημεία μας, σύντομα θα τους κάψουμε με την Φωτιά κι όσες φορές θα ψήνονται τα δέρματά τους, θα τ’ αντικαθιστούμε με άλλα δέρματα, ώστε να δοκιμάζουν συνεχώς το βασανισμό. Γιατί ο ΑΛΛΑΧ είναι πανίσχυρος, Σοφός.»

[Κοράνι 4:56]

Αν ο Αλλάχ επιθυμεί, μπορεί να αποτεφρώσει τον Χίτλερ εκατομμύρια φορές στην Επόμενη Ζωή στην Κόλαση του Πυρός.

11. Δεν υπάρχει η έννοια των ανθρωπίνων αξιών ή του καλού και του κακού, χωρίς την έννοια της Επόμενης Ζωής.

Είναι προφανές ότι, χωρίς να πεισθεί ένα άτομο για την Επόμενη Ζωή, δηλαδή τη ζωή μετά θάνατον, η αντίληψη της έννοιας των ανθρωπίνων αξιών και της καλής ή κακής φύσης των πράξεων είναι αδύνατον να αποδειχθεί σε όποιον αδικεί, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ένα ισχυρό και με επιρροή πρόσωπο.

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΔΙΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΑΙΡΕΣΕΙΣ / ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΗΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ;

Ερώτηση:

Εφόσον όλοι οι Μουσουλμάνοι ακολουθούν το ένα και μοναδικό Κοράνι, τότε γιατί υπάρχουν τόσες πολλές αιρέσεις και διαφορετικές θεωρητικές σχολές μεταξύ των Μουσουλμάνων;

Απάντηση:

1. Οι Μουσουλμάνοι Πρέπει να είναι Ενωμένοι.

Είναι γεγονός ότι οι Μουσουλμάνοι, σήμερα, είναι μεταξύ τους διαιρεμένοι. Το τραγικό είναι ότι οι εν λόγω αιρέσεις δεν είναι εγκεκριμένες καθόλου από το Ισλάμ. Το Ισλάμ πιστεύει στην ενθάρρυνση της ενότητας μεταξύ των πιστών του.

Το Ένδοξο Κοράνι λέει:

«Και κρατηθείτε γερά όλοι σας με το σχοινί του ΑΛΛΑΧ (το Ισλάμ) και μη διασπασθείτε.»

[Κοράνι 3:103]

Ποιο είναι το σχοινί του Αλλάχ που αναφέρεται σε αυτόν τον στίχο; Είναι το Ένδοξο Κοράνι. Το Ένδοξο Κοράνι είναι το σχοινί του Αλλάχ, το οποίο όλοι οι Μουσουλμάνοι πρέπει να κρατούν από κοινού σφιχτά. Υπάρχει διπλή έμφαση σε αυτόν τον στίχο, καθώς δεν αναφέρει μόνο το να το κρατούν σφιχτά όλοι μαζί, αλλά επιπλέον λέει και να μη διασπασθούν.

«Υπακούετε στον ΑΛΛΑΧ κι υπακούετε στον Απεσταλμένο.»

[Κοράνι 4:59]

Όλοι οι Μουσουλμάνοι πρέπει να ακολουθούν το Κοράνι και τα αυθεντικά λόγια του Προφήτη (Χαντίθ) και να μη διαιρούνται μεταξύ τους.

2. Απαγορεύονται οι αιρέσεις και οι διαιρέσεις στο Ισλάμ.

Το Ένδοξο Κοράνι λέει:

«Εσύ δεν είσαι σε τίποτε μ’ εκείνους που διαιρούν τη θρησκεία τους και προκαλούν σ’ αυτήν αιρέσεις. Η υπόθεσή τους βρίσκεται στον ΑΛΛΑΧ, που στο τέλος θα τους αναγγείλει την αλήθεια για όλα όσα έκαναν.»

[Κοράνι 6:159]

Σε αυτό το στίχο ο Αλλάχ αναφέρει ότι πρέπει κανείς να διαχωρίσει τον εαυτό του από εκείνους που διαιρούν τη θρησκεία τους και τη διασπούν σε αιρέσεις.

Αλλά όταν κάποιος ρωτήσει έναν Μουσουλμάνο, «ποιος είσαι;», η κοινή απάντηση είναι είτε «Είμαι Σουνίτης», είτε «Είμαι Σιίτες». Μερικοί αποκαλούν τους εαυτούς τους Χάναφι (Hanafi), ή Σάφι‘ι (Shafi) ή Μάλικι (Μαλίκι) ή Χάνμπαλι (Humbali).

3. Ο Προφήτης μας ήταν ένας Μουσουλμάνος.

Κάποιος μπορεί να ρωτήσει, όπως για παράδειγμα οι Μουσουλμάνοι, «Ποιος ήταν ο αγαπημένος μας προφήτης (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν); Ήταν ένας Hanafi ή Shafi, ή ένας Humbali ή Maliki;» Όχι! Ήταν ένας Μουσουλμάνος, όπως όλοι οι άλλοι προφήτες και αγγελιαφόροι του Αλλάχ πριν από αυτόν.

Αναφέρεται στο κεφάλαιο 3, στίχο 52 του Κορανίου ότι ο Ιησούς (ειρήνη σε αυτόν) ήταν Μουσουλμάνος.

Επιπλέον, στο κεφάλαιο 3, στίχο 67 του Κορανίου λέει ότι ο Ιμπραήμ (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν) δεν ήταν Εβραίος ή Χριστιανός, αλλά Μουσουλμάνος.

4. Το Κοράνι λέει να αποκαλείτε τον εαυτό σας Μουσουλμάνο.

α. Εάν κάποιος θέτει το ερώτημα σε έναν Μουσουλμάνο «τί είσαι;», εκείνος πρέπει να απαντήσει «Είμαι Μουσουλμάνος, όχι Hanafi ή Shafi». Στη Σούρα Φούσσιλατ, κεφάλαιο 41, στίχο 33 αναφέρεται:

«Και ποιος μιλά καλύτερα από εκείνον που προσκαλεί τους ανθρώπους υπέρ του ΑΛΛΑΧ και κάνει το καλό και λέει: «Είμαι απ’ αυτούς που έχουν υποταχθεί στο Ισλάμ;»»

[Κοράνι 41:33]

Το Κοράνι αναφέρει: Πες ότι είσαι από εκείνους που ασπάζονται το Ισλάμ. Με άλλα λόγια, πες: Είμαι ένας Μουσουλμάνος.

β. Ο Προφήτης (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν) έστειλε επιστολές προς τους μη Μουσουλμάνους βασιλείς και ηγεμόνες καλώντας τους να αποδεχθούν το Ισλάμ. Σε αυτές τις επιστολές ανέφερε το στίχο του Κορανίου από τη Σούρα Άαλ ‘Ιμράν, κεφάλαιο 3, στίχο 64:

«Αν όμως δεν θελήσουν να συμμορφωθούν, τότε να πείτε: «Να είστε μάρτυρες ότι εμείς είμαστε Μουσουλμάνοι.»

[Κοράνι 3:64]

5. Σεβασμός προς όλους τους Μεγάλους Λόγιους του Ισλάμ.

Πρέπει να σεβόμαστε όλους τους μεγάλους Λόγιους του Ισλάμ, συμπεριλαμβανομένων των τεσσάρων Ιμάμ (Imam): Ιμάμ Άμπου Χανίφα, Ιμάμ Αλ-Σάφι‘ι, Ιμάμ Άχμαντ Ιμπν Χάνμπαλ και Ιμάμ Μάλικ. Ήταν σπουδαίοι λόγιοι και είθε ο Αλλάχ να τους ανταμείψει για την έρευνα και τη δουλειά τους. Μπορεί κανείς να συμφωνεί με τις απόψεις και την έρευνα των Ιμάμ Άμπου Χανίφα ή Ιμάμ Αλ-Σάφι‘ι κλπ., αλλά όταν του θέτουν το ερώτημα: «ποιος είσαι;», η απάντηση πρέπει να είναι μόνο: «Είμαι ένας Μουσουλμάνος».

Μερικοί μπορεί να το υποστηρίξουν αναφερόμενοι στο Χαντίθ του αγαπημένου μας Προφήτη από τη Σούνναν Άμπου Νταούντ (Sunan Abu Dawood), Χαντίθ Αρ. 4579. Σε αυτό το λόγο Χαντίθ, ο Προφήτης (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν) αναφέρεται ότι είπε:

«Οι Εβραίοι χωρίστηκαν σε εβδομήντα μια (71) αιρέσεις, οι Χριστιανοί χωρίστηκαν σε εβδομήντα δύο (72) αιρέσεις και οι Μουσουλμάνοι θα διαιρεθούν σε εβδομήντα τρεις (73), που όλες θα βρεθούν (θα τιμωρηθούν) στο Πυρ της Κολάσεως εκτός από μια.» Όταν οι Σύντροφοι του ζήτησαν να τους προσδιορίσει την ορθή ομάδα απάντησε: «Όσοι ακολουθούν αυτό που οι Σύντροφοί μου και Εγώ πράττουμε.»

Αυτό το Χαντίθ αναφέρει ότι ο Προφήτης προέβλεψε την εμφάνιση των εβδομήντα τριών αιρέσεων. Δεν είπε ότι οι Μουσουλμάνοι θα πρέπει να διασπαστούν σε αιρέσεις. Το Ένδοξο Κοράνι μας διατάζει να μη δημιουργήσουμε αιρέσεις. Όσοι ακολουθούν τις διδασκαλίες του Κορανίου και των λόγων του Προφήτη (Χαντίθ) και δεν δημιουργούν αιρέσεις είναι αυτοί που βρίσκονται στο σωστό δρόμο.

Το Ένδοξο Κοράνι αναφέρει σε αρκετούς στίχους: «Να υπακούτε στον Αλλάχ και στον Απεσταλμένο Του». Ένας πραγματικός Μουσουλμάνος οφείλει να ακολουθεί μόνο το Ένδοξο Κοράνι και τους λόγους του Προφήτη (Χαντίθ). Μπορεί να συμφωνεί με τις απόψεις οποιουδήποτε μελετητή, εφόσον αυτές είναι σύμφωνες με τις διδασκαλίες του Κορανίου και τους «Χαντίθ». Αν οι απόψεις αυτές αντιβαίνουν στο Λόγο του Αλλάχ ή στη Σούννα (Sunnah) του Προφήτη Του, τότε δεν έχουν καμία ισχύ, ανεξάρτητα από το πόσο καταρτισμένος ήταν ο λόγιος.

Αν όλοι οι Μουσουλμάνοι διαβάζουν το Κοράνι και τη Σούννα με κατανόηση. Τότε, (Ιν Σά’ Αλλάχ) Θεού θέλοντος, οι περισσότερες από αυτές τις διαφορές θα λυθούν και θα μπορέσουμε να αποτελέσουμε μια ενωμένη Μουσουλμανική κοινότητα (Muslim Ummah).

ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΔΙΔΑΣΚΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΡΕΤΟΙ, ΤΟΤΕ ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΟ ΙΣΛΑΜ;

Ερώτηση

Όλες οι θρησκείες διδάσκουν κυρίως τους πιστούς τους να κάνουν καλές πράξεις. Γιατί κάποιος πρέπει να ακολουθήσει μόνο το Ισλάμ; Δεν μπορεί να ακολουθήσει οποιαδήποτε άλλη θρησκεία;

Απάντηση

1. Η σημαντικότερη διαφορά μεταξύ του Ισλάμ και των περισσότερων άλλων θρησκειών.

Όλες οι θρησκείες προτρέπουν κατά βάση την ανθρωπότητα να είναι δίκαιη και να αποφεύγει το κακό. Αλλά το Ισλάμ συνεχίζει πέρα από αυτό. Μας κατευθύνει δείχνοντάς μας τους τρόπους για την επίτευξη της δικαιοσύνης και την εξάλειψη του κακού από την ατομική και συλλογική ζωή μας. Το Ισλάμ λαμβάνει υπόψη την ανθρώπινη φύση και την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης κοινωνίας. Το Ισλάμ συνιστά καθοδήγηση από τον ίδιο τον Αλλάχ. Ως εκ τούτου, το Ισλάμ ονομάζεται, επίσης, Deen-ul-Fitrah (η φυσική θρησκεία του Ανθρώπου).

2. Παράδειγμα: Το Ισλάμ μας προστάζει να αποφεύγουμε τη ληστεία και καθορίζει επίσης τον τρόπο για την εξάλειψη της ληστείας.

α. Το Ισλάμ καθορίζει τη μέθοδο για την εξάλειψη της ληστείας.

Όλες οι μεγάλες θρησκείες διδάσκουν ότι η κλοπή είναι κακή πράξη. Το Ισλάμ διδάσκει το ίδιο. Τότε, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στο Ισλάμ και τις άλλες θρησκείες; Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι το Ισλάμ, εκτός από το ότι διδάσκει ότι η ληστεία είναι κακή, παρουσιάζει έναν πρακτικό τρόπο για τη δημιουργία μιας κοινωνικής δομής στην οποία οι άνθρωποι δεν θα κλέβουν.

β. Το Ισλάμ καθορίζει τη Υποχρεωτική Ελεημοσύνη (Ζακά – Zakat).

Το Ισλάμ προβλέπει τη Ζακά «Zakat» (υποχρεωτική ετήσια Ελεημοσύνη). Σύμφωνα με τον Ισλαμικό νόμο, κάθε άτομο που αποταμιεύει ποσό που υπερβαίνει ένα συγκεκριμένο επίπεδο «Νισάμπ», δηλαδή πάνω από 85 γραμμάρια χρυσού, θα πρέπει να δίνει το 2,5% της αποταμίευσής του ετησίως στη Ζακά. Αν κάθε πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο προσέφερε ειλικρινώς τη Ζακά, η φτώχεια θα εξαλειφόταν από τον κόσμο. Ούτε ένας άνθρωπος δε θα πέθαινε από την πείνα.

γ. Ακρωτηριασμός των άκρων των χεριών ως ποινή για τη ληστεία.

Το Ισλάμ προβλέπει την κοπή των χεριών του καταδικασθέντος ληστή. Το Ένδοξο Κοράνι αναφέρει στη Σούρα Αλ-Μά’ιντα:

«Και κόψτε τα χέρια (μέχρι τον καρπό) του κλέφτη και της κλέφτρας: παραδειγματική τιμωρία για το έγκλημά τους, από τον ΑΛΛΑΧ: Κι ο ΑΛΛΑΧ είναι Δυνατός, Σοφός.»

[Κοράνι 5:38]

Οι μη Μουσουλμάνοι μπορεί να πουν: «Ακρωτηριασμός των χεριών τον 20ο αιώνα. Το Ισλάμ είναι μια βάρβαρη και αδίστακτη θρησκεία!».

δ. Τα αποτελέσματα που θα επιτευχθούν όταν η Ισλαμική νομοθεσία (Σαρί‘α – Shariah) τεθεί σε εφαρμογή.

Η Αμερική θεωρείται ότι είναι μία από τις πιο προηγμένες χώρες του κόσμου. Δυστυχώς, όμως, διαθέτει και ένα από τα υψηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας, κλοπών και ληστειών. Ας υποθέσουμε ότι η Ισλαμική νομοθεσία (Shariah) τίθεται σε εφαρμογή στην Αμερική, δηλαδή ότι κάθε εύπορος άνθρωπος προσφέρει τη Ζακά (το 2,5% των αποταμιεύσεών του, όταν κάνει αποταμίευση άνω των 85 γραμμαρίων χρυσού κάθε σεληνιακό έτος) και ότι κάθε καταδικασμένος ληστής τιμωρείται με κοπή των χεριών του. Τότε, το ποσοστό των κλοπών και ληστειών στην Αμερική θα αυξηθεί, θα παραμείνει το ίδιο ή θα μειωθεί; Φυσικά και θα μειωθεί. Επιπλέον, η ύπαρξη μιας τέτοιας αυστηρότερης νομοθεσίας θα αποθαρρύνει πολλούς εν δυνάμει ληστές.

Συμφωνώ ότι το ποσοστό των κλοπών που λαμβάνουν χώρα σήμερα στον κόσμο είναι τόσο μεγάλο, ώστε αν κόψουμε τα χέρια όλων των κλεφτών, θα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι με κομμένο χέρι. Το θέμα είναι ότι τη στιγμή που θα εφαρμοστεί αυτή η νομοθεσία το ποσοστό των κλοπών θα μειωθεί άμεσα. Ο εν δυνάμει ληστής θα σκεφτεί σοβαρά προτού θέσει σε κίνδυνο τα άκρα των χεριών του. Η ίδια η σκέψη της τιμωρίας θα αποθαρρύνει την πλειονότητα των ληστών. Θα είναι λίγοι αυτοί που θα τολμήσουν να κλέψουν. Ως εκ τούτου, μόνο λίγων τα χέρια θα κοπούν, αλλά εκατομμύρια άνθρωποι θα ζήσουν ειρηνικά, χωρίς το φόβο ότι θα τους ληστέψουν.

Η Ισλαμική νομοθεσία (Shariah) είναι επομένως πρακτική, και αποτελεσματική.

3. Παράδειγμα: Το Ισλάμ απαγορεύει την κακοποίηση και το βιασμό των γυναικών. Επιβάλλει τη μαντίλα και ορίζει θανατική ποινή για έναν καταδικασμένο βιαστή.

α. Το Ισλάμ προβλέπει τη μέθοδο εξάλειψης της κακοποίησης και του βιασμού.

Όλες οι μεγάλες θρησκείες αναγνωρίζουν την κακοποίηση και το βιασμό των γυναικών ως σοβαρές αμαρτίες. Το Ισλάμ διδάσκει το ίδιο. Ποια, λοιπόν, είναι η διαφορά ανάμεσα στο Ισλάμ και τις άλλες θρησκείες; Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι το Ισλάμ δεν κηρύττει μόνο το σεβασμό προς τις γυναίκες και αποστρέφεται την κακοποίηση και το βιασμό θεωρώντας τα σοβαρά εγκλήματα, αλλά παρέχει, επίσης, σαφείς οδηγίες για το πώς η κοινωνία μπορεί να εξαλείψει τέτοιου είδους εγκλήματα.

β. Μαντίλα για τους άνδρες.

Το Ισλάμ επιβάλλει το καθεστώς της μαντίλας. Το Ένδοξο Κοράνι αναφέρει πρώτα τη μαντίλα για τους άνδρες και μετά για τις γυναίκες. Η μαντίλα για τους άνδρες αναφέρεται στο ακόλουθο στίχο:

«Να πεις στους πιστούς ότι πρέπει να κατεβάζουν τα βλέμματά τους και να προφυλάσσουν τη σεμνότητά τους (να μη διαπράττουν μοιχεία). Αυτό τους καθιστά πιο αγνούς για τον εαυτό τους. Κι ο ΑΛΛΑΧ είναι εμπειρογνώμονας για όλα όσα κάνουν.»

[Κοράνι 24:30]

Τη στιγμή που ένας άνδρας κοιτάζει μια γυναίκα και σκεφτεί με τρόπο θρασύ και αναίσχυντο, τότε θα πρέπει να κατεβάσει το βλέμμα του.

γ. Η μαντίλα για τις γυναίκες.

Η μαντίλα για τις γυναίκες αναφέρεται στο ακόλουθο στίχο:

«Και να πεις στις γυναίκες που πιστεύουν, να κατεβάζουν τα βλέμματά τους (από τις αμαρτίες) και να προφυλάσσουν την αγνότητά τους και να μην εκθέτουν τα στολίδια τους (τις ομορφιές τους), εκτός από αυτά που φαίνονται εξωτερικά. Και να σύρουν το πέπλο πάνω από τα στήθη τους και να μην εκθέτουν τα κοσμήματά τους (ομορφιές τους), εκτός από τον άνδρα τους, ή τον πατέρα τους, ή τον πατέρα του άνδρα τους ή τα παιδιά τους…»

[Κοράνι 24:31]

Η έκταση της μαντίλας για μια γυναίκα πρέπει να καλύπτει πλήρως το σώμα της. Το μόνο μέρος που επιτρέπεται να φαίνεται είναι το πρόσωπο και τα χέρια μέχρι τους καρπούς. Αν επιθυμούν, μπορούν να καλύψουν ακόμα και αυτά τα μέρη του σώματος. Ωστόσο, ορισμένοι Λόγιοι του Ισλάμ επιμένουν ότι ακόμη και το πρόσωπο θα πρέπει να καλύπτεται.

δ. Η μαντίλα αποτρέπει την παρενόχληση.

Ο λόγος για τον οποίο ο Αλλάχ έχει ορίσει τη μαντίλα για τις γυναίκες δίνεται στο Κοράνι στον παρακάτω στίχο της Σουράς Αλ-Αχζάμπ:

«Ω! Εσύ ο Προφήτης! Να πεις στις συζύγους σου, στις θυγατέρες σου και στις γυναίκες των πιστών, ότι πρέπει να ρίχνουν πάνω τους (όταν κυκλοφορούν) τα (εξωτερικά τους ρούχα) κελεμπίες, (που καλύπτουν – από το κεφάλι μέχρι τα πόδια), τούτο είναι πιο κατάλληλο για να αναγνωρίζονται (ως αγνές πιστές) (όσο) και να μην ενοχλούνται. Ο ΑΛΛΑΧ είναι Πολυεύσπλαχνος, Πανοικτίρμονας.»

[Κοράνι 33:59]

Το Κοράνι αναφέρει ότι η μαντίλα συστήνεται στις γυναίκες, ώστε να αναγνωρίζεται η σεμνότητά τους και να προφυλάσσονται από την παρενόχληση.

ε. Το παράδειγμα των δίδυμων αδελφών.

Ας υποθέσουμε ότι δύο αδελφές, που είναι δίδυμες και οι οποίες είναι εξίσου όμορφες, περπατούν στο δρόμο. Η μία από αυτές φοράει την Ισλαμική μαντίλα (Χιτζάμπ – hijab), δηλαδή έχει όλο το σώμα της καλυμμένο εκτός από το πρόσωπο και τα χέρια μέχρι τους καρπούς. Η άλλη φοράει δυτικά ρούχα, μια μίνι φούστα ή σορτς. Ακριβώς στη γωνία παραμονεύει ένας κακοποιός περιμένοντας το θήραμά του, να παρενοχλήσει δηλαδή κάποια κοπέλα. Ποια θα πειράξει; Την κοπέλα με την Ισλαμική «hijab» ή εκείνη με τη φούστα ή το μίνι; Φυσικά, θα πειράξει το κορίτσι που φοράει τη φούστα ή το μίνι. Τέτοιου είδους ενδυμασίες προκαλούν έμμεσα το αντίθετο φύλο για πειράγματα και παρενόχληση. Το Κοράνι, λοιπόν, πολύ ορθώς αναφέρει ότι η «hijab» προφυλάσσει τις γυναίκες από την παρενόχληση.

στ. Η θανατική ποινή για τους βιαστές.

Σύμφωνα με την Ισλαμική νομοθεσία (Shariah), ένας άνδρας που έχει κατηγορηθεί για το βιασμό μιας γυναίκας καταδικάζεται σε θανατική ποινή. Πολλοί εκπλήσσονται με αυτή τη «σκληρή» τιμωρία. Κάποιοι μάλιστα λένε ότι το Ισλάμ είναι μια βάρβαρη και δίχως έλεος θρησκεία! Έθεσα μια απλή ερώτηση σε εκατοντάδες μη Μουσουλμάνους άνδρες. Ας υποθέσουμε ότι, Αλλά(χ) φυλάξει, κάποιος βιάζει τη γυναίκα σας, τη μητέρα σας ή την αδελφή σας. Είστε εσείς ο δικαστής και ο βιαστής βρίσκεται ενώπιον σας. Πώς θα τον τιμωρούσατε; Όλοι τους δήλωσαν ότι θα τον καταδίκαζαν σε θάνατο. Μερικοί έφθασαν στο σημείο να πουν ότι θα τον βασάνιζαν μέχρι θανάτου. Όσοι ερωτηθήκατε, λοιπόν, αν κάποιος βίαζε τη γυναίκα σας ή τη μητέρα σας τι θα κάνατε, απαντήσατε ότι θα θέλατε να τον σκοτώσετε. Αλλά αν το ίδιο έγκλημα διαπραχθεί στη σύζυγο ή την κόρη κάποιου άλλου θεωρείτε την θανατική ποινή βαρβαρότητα. Γιατί θα πρέπει, λοιπόν, να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά;

ζ. Οι Η.Π.Α. παρουσιάζουν τα υψηλότερα ποσοστά βιασμών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θεωρείται ότι αποτελούν μια από τις πιο προηγμένες χώρες του κόσμου. Σύμφωνα με μια έκθεση του FBI το 1990 αναφέρθηκαν 102.555 περιπτώσεις βιασμών. Η ίδια έκθεση αναφέρει, επίσης, ότι μόνο το 16% των βιασμών δηλώνονται επισήμως. Έτσι, προκειμένου να γνωρίζουμε τον πραγματικό αριθμό των βιασμών που πραγματοποιήθηκαν το 1990, ο αριθμός αυτός θα πρέπει να πολλαπλασιαστεί με το 6,25. Συνολικά καταλήγουμε σε 640.968 βιασμούς που έλαβαν χώρα κατά το έτος 1990. Αν το σύνολο αυτό διαιρεθεί με τις 365 ημέρες του έτους, έχουμε έναν μέσο όρο 1.756 περιστατικών βιασμού σε καθημερινή βάση.

Μεταγενέστερη έκθεση δήλωσε ότι καθημερινά διαπράττονται κατά μέσο όρο 1900 περιπτώσεις βιασμών στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Ερευνητική Υπηρεσία Εγκλήματος (Τμήμα Δικαιοσύνης ΗΠΑ), μόνο το 1996 καταγράφηκαν 307,000 περιπτώσεις βιασμών. Από αυτές μόνο το 31% δηλώθηκαν επίσημα. Έτσι, 307,000 Χ 3.226 = 990,322 βιασμοί πραγματοποιήθηκαν το 1996. Αυτό σημαίνει ότι, κατά μέσο όρο 2.713 βιασμοί πραγματοποιούνταν σε καθημερινή βάση στην Αμερική το 1996. Κάθε 32 δευτερόλεπτα ένας βιασμός λάμβανε χώρα στην Αμερική. Ίσως οι Αμερικάνοι βιαστές έγιναν πιο τολμηροί. Η έκθεση του FBI το 1990 συνεχίζει και αναφέρει ότι από τις περιπτώσεις βιασμών που αναφέρθηκαν μόνο το 10% των βιαστών συνελήφθησαν, που αποτελεί μόνο 1,6% των πραγματικών βιασμών που διεπράχθησαν. Από τους συλληφθέντες, το 50% αυτών αφέθηκαν ελεύθεροι πριν από τη δίκη. Αυτό σημαίνει ότι μόνο το 0,8% των βιαστών οδηγήθηκε σε δίκη. Με άλλα λόγια, εάν ένα άτομο διαπράξει 125 βιασμούς οι πιθανότητες να τιμωρηθεί για βιασμό είναι μόνο τη μια φορά. Πολλοί θα θεωρούσαν αυτό καλό στοίχημα. Και η έκθεση αναφέρει ότι από εκείνους που δικάζονται, το 50% έλαβε ποινή φυλάκισης λιγότερο του ενός έτους, αν και σύμφωνα με τον αμερικανικό νόμο, ο βιασμός τιμωρείται με ποινή φυλάκισης επτά ετών. Για ένα βιαστή, ο δικαστής θεωρείται επιεικής με τους παραβάτες την πρώτη φορά. Φανταστείτε ότι κάποιος διαπράττει 125 βιασμούς και οι πιθανότητες να καταδικαστεί είναι μόνο για τη μία φορά και στο 50% των περιπτώσεων ο δικαστής θα δείξει επιείκεια και θα δώσει μια ποινή μικρότερη του ενός έτους!

η. Τα αποτελέσματα που επιτυγχάνονται όταν εφαρμόζεται η Ισλαμική νομοθεσία («Shariah»).

Ας υποθέσουμε ότι η Ισλαμική νομοθεσία («Shariah») εφαρμόζεται στην Αμερική. Τότε κάθε φορά που ένας άντρας κοιτάζει μια γυναίκα και σκέφτεται με τρόπο θρασύ ή αναίσχυντο, χαμηλώνει το βλέμμα του. Κάθε γυναίκα φοράει την ισλαμική μαντίλα που καλύπτει όλο το σώμα, εκτός από το πρόσωπο και τα χέρια μέχρι τους καρπούς. Μετά από αυτά, αν κάποιος διαπράξει βιασμό, καταδικάζεται σε θανατική ποινή. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν το ποσοστό των βιασμών στην Αμερική θα αυξηθεί, θα παραμείνει το ίδιο ή θα μειωθεί. Φυσικά και θα μειωθεί. Η Ισλαμική «Shariah» επιφέρει θετικά αποτελέσματα.

4. Το Ισλάμ παρέχει Πρακτικές Λύσεις για τα Προβλήματα της Ανθρωπότητας.

Το Ισλάμ είναι ο καλύτερος τρόπος ζωής, επειδή οι διδασκαλίες του δεν αποτελούν δογματικές ρητορείες αλλά πρακτικές λύσεις για τα προβλήματα της ανθρωπότητας. Επιφέρει θετικά αποτελέσματα τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Το Ισλάμ είναι ο καλύτερος τρόπος ζωής, γιατί αποτελεί μια πρακτική, παγκόσμια θρησκεία που δεν περιορίζεται σε οποιαδήποτε εθνότητα ή εθνικότητα.

ΜΕΓΑΛΗ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ

Ερώτηση:

Αν το Ισλάμ είναι η καλύτερη θρησκεία, τότε γιατί μερικοί από τους Μουσουλμάνους είναι αναξιόπιστοι και εμπλέκονται σε απάτες, δωροδοκίες, εμπορία ναρκωτικών κλπ.;

Απάντηση:

1. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης συκοφαντούν το Ισλάμ.

α. Το Ισλάμ συνιστά χωρίς αμφιβολία την καλύτερη θρησκεία, αλλά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης βρίσκονται υπό την καθοδήγηση των δυτικών, οι οποίοι φοβούνται το Ισλάμ. Τα μέσα ενημέρωσης μεταδίδουν συνεχώς πληροφορίες κατά του Ισλάμ. Είτε παρέχουν παραπληροφόρηση σχετικά με το Ισλάμ, είτε παραποιούν την αλήθεια, είτε προβάλλουν δυσανάλογα ένα μόνο σημείο.

β. Όταν τυχόν εκραγεί μια βόμβα οπουδήποτε, οι πρώτοι άνθρωποι που κατηγορούνται χωρίς καμία απόδειξη είναι πάντοτε οι Μουσουλμάνοι. Αυτό εμφανίζεται ως πρώτη είδηση στην επικαιρότητα. Στη συνέχεια, όταν ανακαλύπτουν ότι οι ιθύνοντες ήταν μη Μουσουλμάνοι, παρουσιάζεται σαν μια ασήμαντη είδηση.

γ. Εάν ένας Μουσουλμάνος 50 ετών παντρευτεί μια κοπέλα 15 χρονών με την έγκρισή της, εμφανίζεται η είδηση ως πρωτοσέλιδο, αλλά όταν ένας μη Μουσουλμάνος 50 ετών βιάσει ένα εξάχρονο κορίτσι, μπορεί να παρουσιαστεί στην επικαιρότητα στις εσωτερικές σελίδες στη στήλη: «Τα Νέα Εν Συντομία». Καθημερινά στην Αμερική λαμβάνουν χώρα κατά μέσο όρο 2.713 περιπτώσεις βιασμών, οι οποίοι δεν παρουσιάζονται στα δελτία ειδήσεων, αφού έχει γίνει πλέον τρόπος ζωής για τους Αμερικάνους.

2. Το μαύρο πρόβατο σε κάθε κοινότητα:

Έχω επίγνωση του ότι υπάρχουν κάποιοι Μουσουλμάνοι οι οποίοι είναι ανέντιμοι, αναξιόπιστοι, που εξαπατούν κ.λπ., αλλά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης το παρουσιάζουν σαν να είναι μόνο οι Μουσουλμάνοι που εμπλέκονται σε τέτοιες δραστηριότητες. Σε κάθε κοινότητα υπάρχουν μαύρα πρόβατα. Γνωρίζω Μουσουλμάνους που είναι αλκοολικοί και οι οποίοι μπορούν να πιουν περισσότερο και από τους μη Μουσουλμάνους.

3. Οι Μουσουλμάνοι είναι καλύτεροι ως σύνολο:

Παρά την ύπαρξη μαύρων προβάτων στη μουσουλμανική κοινότητα, οι Μουσουλμάνοι στο σύνολό τους, αποτελούν ακόμα την καλύτερη κοινότητα στον κόσμο. Είμαστε η μεγαλύτερη κοινότητα του ΤΕΕ-totallers ως σύνολο, δηλαδή εκείνοι που δεν πίνουν αλκοόλ. Συλλογικά, αποτελούμε τη κοινότητα με τη μεγαλύτερη φιλανθρωπική προσφορά στον κόσμο. Δεν υπάρχει κοινότητα στο σύνολό της, στον κόσμο που να μπορεί να συγκριθεί σαν σύνολο, με τους Μουσουλμάνους, στην σεμνότητα, στη νηφαλιότητα καθώς και στις ανθρώπινες αξίες και στην ηθική.

4. Μην κρίνεις ένα αυτοκίνητο από τον οδηγό του:

Αν θέλετε να κρίνετε το πόσο καλό είναι το τελευταίο μοντέλο της «Mercedes» και στο τιμόνι καθίσει ένα άτομο που δεν ξέρει να οδηγεί προκαλώντας φθορές στο αυτοκίνητο, ποιον θα κατηγορήσετε; Το αυτοκίνητο ή τον οδηγό; Φυσικά, τον οδηγό. Για να αναλύσουμε το πόσο καλό είναι το αυτοκίνητο, δεν πρέπει να εξετάσουμε τον οδηγό, αλλά τις δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά του αυτοκινήτου. Πόσο γρήγορο είναι, ποια είναι η μέση κατανάλωση καυσίμου, ποια είναι τα μέτρα ασφαλείας κλπ. Ακόμα και αν συμφωνώ, για χάρη του επιχειρήματος, ότι κάποιοι Μουσουλμάνοι είναι κακοί, δεν μπορούμε να κρίνουμε το Ισλάμ από κάποιούς από τους οπαδούς του; Αν θέλετε να κρίνετε το πόσο καλό είναι το Ισλάμ τότε να το κρίνετε σύμφωνα με τις αυθεντικές πηγές του, δηλαδή το Ένδοξο Κοράνι και τα λόγια του Προφήτη (Χαντίθ).

5. Κρίνετε το Ισλάμ από τον καλύτερο οπαδό του, δηλαδή τον Προφήτη Μωχάμμαντ (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν):

Αν θέλετε να ελέγξετε πραγματικά πόσο καλό είναι ένα αυτοκίνητο, τοποθετήστε έναν έμπειρο οδηγό στο τιμόνι. Ομοίως, ο καλύτερος και ο πιο υποδειγματικός οπαδός του Ισλάμ, από τον οποίο μπορείτε να ελέγξετε πόσο καλό είναι το Ισλάμ, είναι ο τελευταίος και καθοριστικός Αγγελιαφόρος του Αλλάχ, ο Προφήτης Μωχάμμαντ (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν). Εκτός από τους Mουσουλμάνους, υπάρχουν πολλοί ειλικρινείς και αμερόληπτοι μη Μουσουλμάνοι ιστορικοί οι οποίοι αναγνωρίζουν τον Προφήτη Μωχάμμαντ (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν) ως τον καλύτερο άνθρωπο που υπήρξε. Σύμφωνα με τον Michael H. Hart, ο οποίος έγραψε το βιβλίο «Οι εκατό πιο Ισχυροί Άνδρες στην Ιστορία», τη σημαντικότερη θέση, δηλαδή την πρώτη θέση κατέχει ο αγαπημένος Προφήτης του Ισλάμ Μωχάμμαντ (Το Έλεος Του Αλλάχ και ειρήνη σ’ αυτόν). Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα μη Μουσουλμάνων που αποτίνουν φόρο τιμής στον Προφήτη, όπως ο Thomas Carlyle, La Martine κ.α

ΟΙ ΜΗ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΩΣ ΑΠΙΣΤΟΙ (KAFIR)

Ερώτηση:

Γιατί οι Μουσουλμάνοι προσβάλλουν τους μη Μουσουλμάνους αποκαλώντας τους άπιστους (Κουφάρ – Kuffar);

Απάντηση:

«Κάφιρ – Kafir» είναι εκείνος που απορρίπτει.

«Kafir» προέρχεται από τη λέξη «kufr», που σημαίνει κρύβω ή απορρίπτω. Στην ισλαμική ορολογία, η λέξη «Kafir» δηλώνει εκείνον που συγκαλύπτει ή απορρίπτει την αλήθεια του Ισλάμ. Στα αγγλικά το άτομο που δεν αποδέχεται το Ισλάμ ονομάζεται «non-Muslim» («μη Μουσουλμάνος»).

Εάν ένας «μη Mουσουλμάνος» θεωρεί προσβολή το να αποκαλείται «μη Μουσουλμάνος» ή «Kafir», που είναι το ίδιο πράγμα, αυτό οφείλεται στην παρανόησή του για το Ισλάμ. Αυτός ή αυτή θα πρέπει να ανατρέξει στις σωστές πηγές για την κατανόηση του Ισλάμ και της ισλαμικής ορολογίας και τότε όχι μόνο δεν θα αισθάνεται προσβεβλημένος αλλά και θα εκτιμήσει το Ισλάμ στη σωστή του διάσταση.

Νωρίτερα αυτό το χρόνο η δημοσιογράφος του Γκάρντιαν Μάντελιν Μπάντιγκ έγραψε μια στήλη με τίτλο «Γιατί το λόμπι του Ευφυούς Σχεδιασμού ευχαριστεί το Θεό για τον Ρίτσαρντ Ντόκινς», υποδεικνύοντας ότι ο επιφανής εξελικτικός βιολόγος είναι πολύ τραχύς, πολύ εριστικός και πολύ απλοϊκός στην επιχειρηματολογία του ενάντια στη θρησκεία. Η τηλεοπτική σειρά του, που ξεκίνησε περίπου την ίδια περίοδο, τιτλοφορήθηκε προκλητικά «Η ρίζα όλου του κακού;» Πιο επικριτέα, κατά την άποψή μου, στην περίοδο του τσουνάμι το 2004 μάλωνε αυτάρεσκα όλους εκείνους που αναζητούσαν παρηγοριά ενόψει της καταστροφής στη θρησκεία. Ο συνάδελφος του Ντόκινς επιστήμονας Μάικλ Ρουζ έχει κριτικάρει δημόσια τον Ντόκινς στην ίδια γραμμή. Έχει αποκληθεί, σε αυτή τη συνάφεια και άλλες, ένας «φονταμενταλιστής», εξίσου δογματικός γύρω από την αλήθεια της επιστήμης, και του δαρβινισμού ειδικότερα, όπως είναι οι δημιουργιστές για το Θεό.

Το «Η Περί Θεού Αυταπάτη» είναι η από καιρό αναμενόμενη πολεμική του, λοιπόν, ενάντια στο Θεό -τη θρησκεία στις πλείστες μορφές της- και η υπεράσπισή του, του «φλογερού», όπως το θέτει, υλισμού του. Αναπτύσσει διεξοδικά κάθε νοητό επιχείρημα για το γιατί δεν υπάρχει «σχεδόν σίγουρα» Θεός (ιδιαίτερα με την έννοια ενός Όντος στο οποίο αξίζει να προσευχόμαστε, αλλά επίσης ενός «πρώτου κινούντος» που δημιούργησε το σύμπαν και μετά αποτραβήχτηκε σε πιο υψηλά έργα από τις ανθρώπινες υποθέσεις). Αλλά οι στόχοι του Ντόκινς περιλαμβάνουν επίσης τους επιστημονικούς υποστηρικτές της ΝΟΜΑ (non-overlapping magisteria, Μη Επικαλυπτόμενα Πεδία), συνδεόμενης με τον μακαρίτη Στέφεν Τζέι Γκουλντ, σύμφωνα με την οποία είναι η δουλειά της θρησκείας να ασχολείται με τους «βράχους των χρόνων» και της επιστήμης με τη «χρονολόγηση των βράχων», μια προσέγγιση που απορρίπτει ως «παθητική». Είτε σας αρέσει είτε όχι το αναπόφευκτο συμπέρασμα της σύγχρονης επιστήμης είναι ο αθεϊσμός, και οι επιστήμονες που προσπαθούν να το αποφύγουν αυτό αδικούν την επιστήμη. Η «μετριοπαθής» θρησκεία δεν είναι πολύ περισσότερο από το τρυβλίο Πέτρι, σαν να λέμε, για τον εξτρεμισμό.

Δεν ήμουν πάντα ο μεγαλύτερος οπαδός του Ντόκινς. (Μερικά χρόνια πριν έγραψα για τη Workers Liberty μια περίληψη των επιστημονικών διαμαχών στις οποίες δεσπόζει, παίρνοντας θέση ενάντια στον Ντόκινς· προς έκπληξή μου απάντησε, ψήνοντάς με ζωντανό). Αλλά το «Η Περί Θεού Αυταπάτη» είναι ένα έξοχο βιβλίο.
Μπορεί από τακτική άποψη ο Ρουζ και άλλοι να έχουν δίκιο και ο Ντόκινς να είναι υπερβολικά ασυμβίβαστος. Αλλά το κάθε τι που λέει εδώ χρειάζεται να ειπωθεί από κάποιον. Ο Ντόκινς είναι εντελώς δηκτικός γύρω από τα επιχειρήματα για το Θεό, γύρω από τη θεολογία σαν ένα αντικείμενο (αμφισβητεί ότι είναι τέτοιο), και γύρω από τη Βίβλο ειδικότερα. Απορρίπτει την ίδια την έννοια ότι οι θρησκευτικές απόψεις αξίζουν περισσότερο σεβασμό από οποιεσδήποτε άλλες, και προχωρεί στο να επιτεθεί, και να ειρωνευτεί τη Βίβλο (και το Κοράνι, αλλά λιγότερο – επειδή γνωρίζει λιγότερα γύρω από αυτό, όχι για κανένα άλλο λόγο).

Νομίζω ότι είναι ένα σημείο για το σύγχρονο κόσμο ότι πολύς από τον τόνο της κριτικής του Ντόκινς στη θρησκεία θα ήταν κοινότυπος πριν 30 ή ακόμη και 150 χρόνια πριν, όμως τώρα η ευθύτητα με την οποία αποκηρύσσει το Βιβλικό Θεό φαίνεται ελαφρά σοκαριστική. Οι οπαδοί της εγκοσμιότητας έχουν παραδώσει πολύ έδαφος στους θεολόγους.
«Αυτοί οι άνθρωποι που δέχονται τη Βίβλο σαν έμπνευση για την ηθική ορθότητα έχουν την παραμικρή ιδέα για το τι είναι γραμμένο μέσα σε αυτή;» ρωτά ο Ντόκινς. «Οι ακόλουθες παραβάσεις αξίζουν τη θανατική ποινή, σύμφωνα με το Λεβιτικό 20: η αναίδεια στους γονείς· η μοιχεία… η ομοφυλοφιλία… Επίσης εκτελείσαι, ασφαλώς, επειδή εργάστηκες το Σάββατο» (σελ. 248). Αφηγείται μια ιστορία από τους Αριθμούς 15, στην οποία διατάζεται από το Θεό να λιθοβοληθεί ένα άνδρας μέχρι θανάτου. «Αυτός ο άκακος συλλέκτης καυσόξυλων είχε άραγε μια σύζυγο και παιδιά να τον θρηνήσουν; Έκλαιγε με φόβο καθώς οι πέτρες πρώτα εκτοξεύονταν και ούρλιαζε από πόνο καθώς η ριπή συνέτριβε το κεφάλι του; Αυτό που με σοκάρει με αυτές τις ιστορίες δεν είναι ότι συνέβησαν. Μπορεί να μη συνέβησαν. Αυτό που κάνει το σαγόνι μου να κρέμεται είναι ότι σημερινοί άνθρωποι θα έπρεπε να βασίζουν τις ζωές τους σε ένα τέτοιο απωθητικό πρότυπο όπως ο Γιαχβέ – και ακόμη χειρότερα, ότι θα έπρεπε να προσπαθούν αυταρχικά να επιβάλουν το ίδιο μοχθηρό τέρας… στους υπόλοιπους από εμάς». Συνεχίζει για να περιγράψει τις σφαγές που με ευχαρίστηση εκπλήρωσαν οι Ισραηλίτες στο όνομα του Θεού τους.

Ο Ντόκινς πραγματεύεται τρεις κύριες περιοχές. Πρώτο, ότι ο «Θεός» είναι μια αδύναμη εξήγηση για τα μυστήρια του σύμπαντος και ένα εμπόδιο στο να σκεφτόμαστε πραγματικά γύρω από αυτά. Αυτό είναι μέρος της αντίρρησης στην αποκαλούμενη θεωρία του «Ευφυούς Σχεδιασμού»: αναζητά το Θεό στα «κενά» της υπάρχουσας γνώσης μας (στο βαθμό που τα κενά τα οποία εξακριβώνει είναι αυθεντικά). Αλλά ακόμη και αν αποδείξεις ότι κάτι άλλο δεν εξηγεί ένα γεγονός, είναι αργόσχολη σκέψη να συμπεράνεις ότι η εξήγηση είναι συνεπώς υπερφυσική. Η θρησκεία είναι ο εχθρός της ανεξάρτητης σκέψης, επειδή ερευνά αντίθετα στα «ιερά κείμενα».

Δείχνει ότι είναι αυθαίρετο να συμπεράνουμε είτε ότι η πίστη στο Θεό είναι ένας αξιόπιστος οδηγός στην ηθική (όπως καταδεικνύει το παραπάνω παράθεμα), ή ότι χωρίς το Θεό δεν υπάρχει καμιά βάση για την ηθική. Απεναντίας, το ότι οι σύγχρονοι πιστοί στη Βίβλο θα απέρριπταν, ας πούμε, το μέχρι θανάτου λιθοβολισμό κάποιας για μοιχεία δείχνει ότι η ηθική συγκρότησή τους προέρχεται από κάπου αλλού.

Και ενδιαφέρεται ζωηρά για να υποστηρίξει την κοσμική εκπαίδευση. Επικαλούμενος την επιτυχία του φεμινισμού να μας κάνει να νιώθουμε άβολα με φράσεις όπως “Mankind”, κοκ., ο Ντόκινς θέλει από μας να ταρασσόμαστε με την έννοια ενός «Καθολικού παιδιού» ή ενός «Μουσουλμάνου παιδιού». Υπάρχουν μόνο τα «παιδιά Καθολικών γονιών». Ένα «σιητικό παιδί» στερείται εξίσου νοήματος όπως ένας «ρεπουμπλικανικό παιδί» ή ένα «μαρξιστικό παιδί». Τουλάχιστον τα κατάφερε με μένα.

Σε αυτή την περιοχή, όπως και σε άλλες (τον πόλεμο στο Ιράκ, για παράδειγμα), ο Ντόκινς είναι ένας δριμύς κριτικός της κυβέρνησης Μπλερ. Ιστορεί με λεπτομέρειες αυτό που αποκαλεί «εκπαιδευτικό σκάνδαλο του Emmanuel College στο Γκέιτσχεντ, μια σχολή που διδάσκει το δημιουργισμό. Παραθέτει επί μακρό από μια διάλεξη του καθηγητή της σχολής για τα επιστημονικά θέματα, Στέφεν Λέιφιλντ (κατεβασμένη από το Διαδίκτυο αφού την αποκάλυψε ο ίδιος ο Ντόκινς). Ο Λέιφιλντ παρακινεί τους δασκάλους να «σημειώνουν κάθε περίπτωση όπου ένα εξελικτικό επιχείρημα για την ηλικία της γης (εκατομμύρια ή δισεκατομμύρια χρόνια) αναφέρεται ρητά ή υπονοείται από ένα σχολικό εγχειρίδιο, διαγώνισμα ή επισκέπτη, και να υποδεικνύουν ευγενικά το σφαλερό της δήλωσης. Όπου είναι δυνατό, πρέπει να δίνουμε την (πάντα καλύτερη) βιβλική εξήγηση των ίδιων δεδομένων…» (παρατίθεται στις σελ. 335-36). Όπως συμπεραίνει ο Ντόκινς, οι σπουδαστές της σχολής «υποβιβάζονταν από το σχολείο τους και οι διευθυντές του σχολείου τους κακομεταχειριζόταν όχι τα σώματα αλλά τα μυαλά τους». Το Emmanuel College λάβαινε πλήρη υποστήριξη από την κυβέρνηση.

Ο Ντόκινς μερικές φορές χάνει όντως την ουσία του θέματος και θα αναφέρω μόνο μία. Αμφισβητεί το επιχείρημα ότι η πίστη μπορεί να έχει οφέλη ακόμη και αν η πίστη είναι λαθεμένη. Αλλά η αμφισβήτησή του είναι πολύ στενά διανοητική. Απορρίπτει αυτό που αποκαλεί «το επιχείρημα από την ομορφιά»: ότι η ύπαρξη του Θεού αποδεικνύεται από την ύπαρξη της μεγάλης τέχνης, για παράδειγμα, γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε να υπάρχει τέτοια ομορφιά στο σύμπαν. Αλλά η αντίρρηση στο «πάθος» του Ντόκινς δεν βασίζεται μόνο στο λόγο ότι δεν υπάρχει ο Θεός. Έχει να κάνει με τον πραγματικό, στην πραγματικότητα θετικό, ρόλο που έχει διαδραματίσει η θρησκεία (σε αντιπαράθεση με το Θεό) στην παραγωγή της τέχνης. Πραγματικά, στο βιβλίο το υποβιβάζει αυτό σε μεγάλο βαθμό στην ανάγκη της αμοιβής. Λοιπόν, θα μπορούσε ο Μπαχ να έγραφε εκκλησιαστική μουσική μόνο για να πληρωθεί, υποθέτω. Αλλά ο Τζον Κολτρέιν; Όλοι οι ψάλτες των Ευαγγελίων; Δεν υπονοώ ότι η θρησκεία είναι αναγκαία για την τέχνη· αλλά η γνώμη του Ντόκινς για τη θρησκεία ως μια αδυσώπητη πηγή κακού είναι μεγαλοποιημένη. Δεν πρόκειται για το ότι η ανάγκη για παρηγοριά αποδεικνύει την ανάγκη για το Θεό, αλλά για το ότι τα θρησκευτικά κίνητρα των ανθρώπων θα μπορούσε -μερικές φορές- να είναι μια πηγή καλού, όπως και κακού στον κόσμο.

Αλλά έχει δίκιο να τρομοκρατείται από την αύξηση της φονταμενταλιστικής θρησκείας, όχι μόνο στον «μουσουλμανικό κόσμο», αλλά επίσης στην Αμερική. Παραθέτει επίφοβες στατιστικές γύρω από τις φονταμενταλιστικές χριστιανικές πεποιθήσεις πολλών Αμερικανών, και σκιαγραφεί την επιρροή των δεξιών χριστιανών φανατικών (που πιστεύουν, για παράδειγμα, ότι είναι φυσιολογικό να σκοτώσεις ένα γιατρό για να προστατέψεις τη ζωή ενός μη γεννημένου παιδιού) – μια επιρροή που φτάνει ως το Λευκό Οίκο.
Το «Η Περί Θεού Αυταπάτη» αξίζει απόλυτα να διαβαστεί. Ελπίζω οι πιστοί να το διαβάσουν. Αν στερείται σεβασμού και τους αναστατώσει – λοιπόν, τόσο το καλύτερο.

Clive Bradley – αρθρογράφος στην εφημερίδα Workers Liberty

THE GOD DELUSION

Σε ποιες περιοχές του πλανήτη αυτονομιστικά κινήματα διεκδικούν την ανεξαρτησία και πώς αντιμετωπίζονται από τη διεθνή κοινότητα.

Επί 45 χρόνια, από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ως το 1990, οι δύο υπερδυνάμεις, οι ΗΠΑ και η ΕΣΣΔ, κατέστειλαν τα αποσχιστικά και αυτονομιστικά κινήματα ανά τον κόσμο (με μοναδική εξαίρεση το Μπανγκλαντές, που αποσχίστηκε από το Πακιστάν το 1971). Μετά την κατάρρευση όμως της ΕΣΣΔ τα αυτονομιστικά κινήματα ενισχύθηκαν. Από την πλευρά της διεθνούς κοινότητας, όπως έγραψε προσφάτως το αμερικανικό ειδησεογραφικό περιοδικό «Time», το μόνο κριτήριο που ακολουθούσαν οι κυβερνήσεις προκειμένου να ταχθούν υπέρ ή κατά αυτών των κινημάτων, ήταν ο πραγματισμός ή άλλες σκέψεις, ελάχιστα ευγενείς, οι οποίες ήταν ωστόσο καθοριστικές για να αποφασίσουν ποιος θα κέρδιζε και ποιος θα έχανε. Το ερώτημα του «Time» αφορούσε περισσότερο ποιες είναι οι άλλες συνθήκες κάτω από τις οποίες ένας πόλεμος για την ελευθερία ή την ανεξαρτησία μπορεί να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν. Και η πρώτη από αυτές τις συνθήκες έχει να κάνει με την τύχη: θα πρέπει να βρεθεί κανείς στο σωστό κίνημα τη σωστή στιγμή και στη σωστή θέση.

Για τους Κούρδους, για παράδειγμα, υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον στη διάρκεια του πολέμου του Περσικού Κόλπου, καθώς ήταν απαραίτητοι για να αμφισβητήσουν την εξουσία του Σαντάμ Χουσεΐν. Σήμερα το ενδιαφέρον για αυτούς είναι περιορισμένο, γιατί απειλούν τη σταθερότητα σε μια περιοχή όπου συγκλίνουν η Τουρκία, το Ιράν και το Ιράκ. Κανείς επίσης δεν ενδιαφερόταν για τους Κοσοβάρους ώσπου έγιναν θύματα του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.

Και η απόσταση όμως από την Ουάσιγκτον αλλά και η τηλεόραση είναι παράγοντες σημαντικοί: για το Κοσσυφοπέδιο ήταν σημαντικό το ότι βρισκόταν στην αυλή της Ευρώπης, ενώ το αυτονομιστικό κίνημα στο Ανατολικό Τιμόρ δεν βρήκε υποστήριξη, γιατί το Τιμόρ απέχει πολύ από το κέντρο του κόσμου. Για τους Τίγρεις Ταμίλ, στη Σρι Λάνκα, η δυνατότητα να αγωνίζονται χωρίς εξωτερικές επεμβάσεις ήταν θετικό γεγονός. Όσο για τον ρόλο της τηλεόρασης, αρκεί να θυμηθεί κανείς ότι οι εικόνες από την Ιντιφάντα συνέβαλαν στο να μεταμορφωθούν οι Παλαιστίνιοι από τρομοκράτες σε θύματα και να αλλάξει η στάση της κοινής γνώμης απέναντί τους. Σε κάθε περίπτωση ο διαχωρισμός ανάμεσα σε καλούς και κακούς δεν αποτελεί απόλυτη εγγύηση.

Ποιοι όμως είναι στην πραγματικότητα οι κακοί για τη διεθνή κοινότητα στη σύγκρουση για το Κοσσυφοπέδιο; «Οι Αλβανοί», είχε πει ο Αρμπερ Τζαφέρι, ηγέτης του Αλβανικού Δημοκρατικού Κόμματος στην πΓΔΜ, τον περασμένο χρόνο, λίγο μετά τις πρώτες σφαγές των Σέρβων στην κοιλάδα της Ντρένιτσα, «είναι ο μόνος λαός της πρώην Γιουγκοσλαβίας στον οποίο δεν αναγνωρίστηκε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης». Οι Αλβανοί λοιπόν το διεκδίκησαν μόνοι τους και δημιουργώντας τον UCK (Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου) έδωσαν αφορμή στα στρατεύματα του Μιλόσεβιτς να καταστείλουν το κίνημά τους. Ως πριν από ένα χρόνο ο UCK αριθμούσε μια εκατοστή στρατιώτες ελαφρά οπλισμένους και σχεδόν ανεκπαίδευτους. Σήμερα ο στρατός του UCK αποτελείται από 10.000 άνδρες οι οποίοι, εκτός των άλλων όπλων, έχουν στη διάθεσή τους και αντιαεροπορικούς πυραύλους που έρχονται από την Αλβανία.

Οι ΗΠΑ αναγνώρισαν στους εκπροσώπους του UCK μια προνομιακή θέση στις συνομιλίες του Ραμπουγέ. Ο UCK συμφωνεί με την πρόταση των Ηνωμένων Πολιτειών για αυτονομία του Κοσσυφοπεδίου στο εσωτερικό της πρώην Γιουγκοσλαβίας, όμως δεν θα πρέπει να ξεχνά κανείς ότι ο στόχος των ανταρτών του UCK παραμένει η δημιουργία ανεξάρτητου Κοσσυφοπεδίου, το οποίο θα περιλαμβάνει και εδάφη όπου υπάρχουν Αλβανοί στο Μαυροβούνιο, στην πΓΔΜ και σε ορισμένα σημεία στη Σερβία.

Εκτός όμως από το Κοσσυφοπέδιο, υπάρχουν στον κόσμο και άλλα σημεία «κρίσης», όπου λαοί αγωνίζονται για την ανεξαρτησία, την αυτονομία τους.

1. Μεξικό

Ο Εθνικοαπελευθερωτικός Στρατός των Ζαπατίστας (EZLN) έγινε γνωστός την 1η Ιανουαρίου 1994, όταν μερικές εκατοντάδες Ινδιάνοι με όπλα και καλυμμένα πρόσωπα κατέλαβαν, σχεδόν ειρηνικά, το Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κάσας, την πρωτεύουσα της επαρχίας Τσιάπας. Η επιχείρηση διήρκεσε 48 ώρες. Από το 1994 ως σήμερα έγιναν αρκετές απόπειρες ειρήνευσης, οι οποίες όμως δεν ευοδώθηκαν. Ο στρατός των Ζαπατίστας αριθμεί 1.000-3.000 άνδρες. Ο ηγέτης των Ζαπατίστας, γνωστός ως υποδιοικητής Μάρκος, πιστεύεται ότι είναι στην πραγματικότητα ο Νικολάς Γκιγιέν, 40 περίπου ετών, κοινωνιολόγος και πρώην βοηθός στο Πανεπιστήμιο της Πόλης του Μεξικού. Στόχος του στρατού των Ζαπατίστας είναι η αυτονομία για τους Ινδιάνους που ζουν στα σύνορα ανάμεσα στο Μεξικό και στη Γουατεμάλα.

Στο Μεξικό υπάρχει όμως και ο Επαναστατικός Λαϊκός Στρατός (ERP). Δρα κυρίως στην πολιτεία του Γκερέρο, νοτιοδυτικά της Πόλης του Μεξικού, μια περιοχή όπου βρίσκεται και το Μορέλος, γενέτειρα του Εμιλιάνο Ζαπάτα. Ο Επαναστατικός Λαϊκός Στρατός δημιουργήθηκε μετά την εξέγερση των Ζαπατίστας, το 1996. Στην επαρχία Γκερέρο δρουν ακόμη και περίπου 20 ομάδες ανταρτών, από τις οποίες η γνωστότερη είναι η Διοίκηση των Εξεγερμένων Χωρικών.

2. Κολομβία

Οι Ενοπλες Επαναστατικές Ομάδες της Κολομβίας (FARC) είναι το μοναδικό κίνημα ανταρτών που έχει απομείνει από τη δεκαετία του 1970 σε όλο το νότιο τμήμα της αμερικανικής ηπείρου. Ελέγχουν περίπου το ένα τρίτο της χώρας. Το στρατηγείο τους βρίσκεται στα υψίπεδα του Κακέτα, νοτίως της πρωτεύουσας, κοντά στα σύνορα με το Περού. Η περιοχή αυτή είναι ζώνη παραγωγής κόκας και τα τελευταία χρόνια το FARC χρηματοδοτήθηκε από την προστασία που παρείχε στους χωρικούς-παραγωγούς κόκας από τις επιδρομές του τακτικού στρατού. Ο ιστορικός ηγέτης του κινήματος είναι ο Μανουέλ Μαρουλάντα Βέλες. Το FARC είναι κίνημα χωρικών, μαρξιστικής – λενινιστικής ιδεολογίας. Ο στρατός του FARC αποτελείται από 15.000 άνδρες οπλισμένους και καλά εκπαιδευμένους.

3. Περού

Το Φωτεινό Μονοπάτι, η ομάδα των μαοϊκών ανταρτών, δεν υπάρχει πλέον στο Περού. Υπάρχουν όμως οι Τουπάκ Αμάρου, οι οποίοι έγιναν γνωστοί στον κόσμο όταν κατέλαβαν της ιαπωνική πρεσβεία στη Λίμα τον Δεκέμβριο του 1996. Δρουν από το 1984 και έδωσαν στο κίνημά τους το όνομα ενός ήρωα των Ινδιάνων που εξεγέρθηκε εναντίον των Ισπανών το 1700. Ο αρχηγός τους Βίκτορ Πολάι είναι φυλακισμένος, καταδικασμένος σε ισόβια κάθειρξη. Υπολογίζεται ότι οι μαχητές του κινήματος δεν ξεπερνούν τους 1.500.

4. Δυτική Σαχάρα

Το Μέτωπο Πολισάριο, κίνημα που αγωνίζεται για την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο, δρα από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν μετά την αποχώρηση της Ισπανίας (αποικία της οποίας ήταν η Δυτική Σαχάρα) το Μαρόκο προσήρτησε τη Δυτική Σαχάρα. Οι γεωπολιτικές εκτιμήσεις της εποχής του Ψυχρού Πολέμου ώθησαν τη Γαλλία και τις ΗΠΑ να υποστηρίξουν το Μαρόκο. Σήμερα τα δεδομένα έχουν αλλάξει και το Ραμπάτ δέχεται πιέσεις για την εξεύρεση ειρηνικής λύσης. Τον Σεπτέμβριο του 1997 υπεγράφη στο Χιούστον συμφωνία ειρήνης ανάμεσα στο Μαρόκο και στο Μέτωπο Πολισάριο, η οποία προβλέπει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση της Δυτικής Σαχάρας. Οι διαδικασίες όμως για την εφαρμογή της συμφωνίας είναι πολύ αργές και εκφράζονται αμφιβολίες για το αν το Μαρόκο θα δεχθεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος σε περίπτωση που αυτό θα είναι υπέρ της αυτοδιάθεσης. Εν τω μεταξύ ο ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες προσπαθεί να επαναφέρει στα εδάφη τους, τους 120.000 κατοίκους της Δυτικής Σαχάρας που ζουν σε στρατόπεδα προσφύγων στην Αλγερία και στη Μαυριτανία.

5. Σουδάν

Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Σουδάν (SPLA) αγωνίζεται τα τελευταία 30 χρόνια εναντίον του ισλαμικού καθεστώτος του Χαρτούμ. Ζητεί την απόσχιση του νότιου τμήματος της χώρας (χριστιανοί και ανιμιστές) από το βόρειο τμήμα (μουσουλμάνοι και άραβες), το οποίο επιβάλλει την ισχύ του διά της βίας.

Ο ηγέτης του SPLA είναι ο Τζον Γκάρανγκ, από την ομάδα του Νταρ, από τους ηγέτες που αποφοίτησαν από το Πανεπιστήμιο του Νταρ Ες Σαλαάμ τη δεκαετία του 1970, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και ο Πολ Καγκάμε, ισχυρός άνδρας της Ρουάντας, και ο Γιοουέρι Μουσεβένι, πρόεδρος της Ουγκάντας. Ο Μουσεβένι ενισχύει τον SPLA με στρατιωτικό εξοπλισμό και επιμελητεία.

6. Κογκό

Το Δημοκρατικό Κίνημα του Κογκό συγκεντρώνει τις δυνάμεις που είναι εναντίον του Λοράν Καμπιλά στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό. Στο κίνημα αυτό αγωνίζονται Τούτσι που νιώθουν απροστάτευτοι από τους εξτρεμιστές Χούτου, άνδρες του στρατού του Κογκό αντίθετοι στον δεσποτισμό του Λοράν Καμπιλά, αλλά και άνδρες που ανήκαν στον στρατό του πρώην δικτάτορα Μομπούτου.

7. Ανγκόλα

Ο UNITA, με επικεφαλής τον Τζόνας Σαβίμπι, αγωνίζεται εναντίον της κυβέρνησης του MPLA, του Εντουάρντο ντος Σάντος, τα τελευταία 25 χρόνια, από την πρώτη δηλαδή στιγμή που η Ανγκόλα απέκτησε την ανεξαρτησία της από την Πορτογαλία. Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου ο UNITA είχε την υποστήριξη των ΗΠΑ και της Νοτίου Αφρικής, καθώς η μαρξιστική κυβέρνηση υποστηριζόταν από την ΕΣΣΔ και την Κούβα.

8. Πακιστάν

Τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί οι εντάσεις στο Πακιστάν ανάμεσα στους αριθμητικά περισσότερους σουνίτες και στους σιίτες. Το Καράτσι, όπου δρα το εθνικό κίνημα των Μοχαζίρ, που αποτελείται από μουσουλμάνους που μιλούν την ούρντου και προέρχονται από την Ινδία, γίνεται σκηνικό αιματηρών συγκρούσεων.

9. Κασμίρ

Η διαμάχη για το Κασμίρ (το οποίο μοιράστηκε το 1949 ανάμεσα στην Ινδία και στο Πακιστάν) προκαλεί ένταση στις σχέσεις ανάμεσα στο Δελχί και στο Ισλαμαμπάντ. Από το 1990 έχει ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στους υποστηρικτές του ελεύθερου Κασμίρ ­ εθνικιστές μουσουλμάνοι που υποστηρίζονται και από το Πακιστάν ­ και εκείνους που θέλουν να παραμείνει το Κασμίρ στην Ινδία. Το Δελχί όμως θα πρέπει να φροντίσει και για τα αυτονομιστικά κινήματα σε περιοχές της Ανατολικής Ινδίας (κυρίως στο Ασάμ).

10. Σρι Λάνκα

Οι Ταμίλ (Τίγρεις για την Απελευθέρωση) που προέρχονται από την Ινδία αγωνίζονται εναντίον των σιναλέζων, που αποτελούν το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού της Σρι Λάνκα. Το κίνημα των Ταμίλ επιδιώκει τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας.

11. Φιλιππίνες

Σποραδικές είναι πλέον οι επιθέσεις του κινήματος Μόρο, του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος που ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Το κίνημα Μόρο αποτελούν μουσουλμάνοι αυτονομιστές που έχουν τη βάση τους στο Μιντανάο.

12. Ινδονησία

Δρουν τρία αποσχιστικά κινήματα: η Οργάνωση για την Απελευθέρωση των Παπούα στο Ιριάν Τζάγια, το κίνημα των Ασεχ της Βόρειας Σουμάτρας και κυρίως το Κίνημα για την Αυτονομία του Ανατολικού Τιμόρ. Το Τιμόρ (πρώην αποικία της Πορτογαλίας), με πληθυσμό 900.000 κατοίκους, προσαρτήθηκε από την Ινδονησία το 1976. Το 1991 έγινε η σφαγή στο Ντίλι, όπου σκοτώθηκαν 200 άνθρωποι. Αρχηγός του κινήματος είναι ο Ζανάνα Γκουσμάο, ο οποίος είχε καταδικαστεί το 1992 σε ισόβια κάθειρξη, αλλά απελευθερώθηκε πρόσφατα.

Η συμφωνία που υπεγράφη αυτή την εβδομάδα ανάμεσα στην Ινδονησία και στην Πορτογαλία υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με σκοπό τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία του Τιμόρ, αυξάνει τις ελπίδες για διευθέτηση του προβλήματος.

09/05/1999

Πηγή

Υ Δ Ρ Ο Χ Ο Ο Σ

Η ελληνική γλώσσα είναι το πολυτιμότερο υπό διεκδίκηση κεφάλαιο που υπάρχει αυτήν τη στιγμή στον κόσμο.
Ο ελληνικός λαός έχει δικαίωμα και καθήκον να διεκδικήσει μέρος από τον αμύθητο πλούτο, που στο άμεσο μέλλον θα παράγει το κεφάλαιο αυτό. Τα “κλειδιά” της ελληνικής γλώσσας …ελληνική κληρονομιά.
Τρισεκατομμύρια δολάρια ξοδεύουν κάθε χρόνο οι ΗΠΑ για την ανάπτυξη του κεφαλαίου τους, το οποίο τους συντηρεί στην κορυφή του κόσμου. Το κυρίαρχο κεφάλαιο αυτήν τη στιγμή στον κόσμο είναι το κεφάλαιο-γνώση. Από την τεχνογνωσία κατασκευής ενός αθλητικού παπουτσιού μέχρι ένα τραγούδι που γίνεται επιτυχία, όλα αυτά είναι κεφάλαιο-γνώση, που αποδίδει κέρδος. Όποιος κατέχει το μεγαλύτερο μέρος αυτής της μορφής του κεφαλαίου ελέγχει ολόκληρο τον πλανήτη, γιατί εισπράττει άπειρο κέρδος από την παγκόσμια αγορά. Εξαιτίας του στόχου της παγκόσμιας επικράτησης -και για να διατηρούν τις αποστάσεις από τους υπολοίπους ανταγωνιστές τους- οι ΗΠΑ εξαγοράζουν σήμερα τα πάντα. Από απλές καινοτομίες ή πατέντες, μέχρι ανθρώπους, που τους εντάσσουν στον αμερικανικό μηχανισμό παραγωγής κεφαλαίου-γνώσης. Δεν υπάρχει σημαντική καινοτομία ή σπουδαίος επιστήμονας που να μην πιέζουν οι Αμερικανοί με όλα τα μέσα για να τον αποκτήσουν. Ό,τι δεν μπορούν να εξαγοράσουν, -επειδή είναι θρασείς- το οικειοποιούνται αυθαίρετα κι αυτό σημαίνει ότι πρακτικά το κλέβουν. Είτε με τις παραδοσιακές μεθόδους της βιομηχανικής κατασκοπείας είτε με υπερσύγχρονα ηλεκτρονικά συστήματα τύπου Echelon, στήνουν το μεγάλο “αυτί” τους και ό,τι τους ενδιαφέρει το κλέβουν. Αυτοί, που υποτίθεται καταγγέλλουν κι απειλούν αυτούς που δεν σέβονται τα πνευματικά δικαιώματα, έχουν στηρίξει την κοσμοκρατορία τους στην κλοπή. Από την κλοπή της τεχνογνωσίας της Γερμανίας μετά τον πόλεμο έως τις ημέρες μας, η πρακτική τους είναι ίδια και αυτή είναι η κλοπή.
Κλέβουν· και ανάλογα με τις περιστάσεις, είτε τρομοκρατούν τα θύματά τους είτε τα ευχαριστούν. Δηλώνουν θαυμαστές του συνόλου των πολιτισμών, μέχρι οι αφελείς κληρο­νόμοι αυτών των πολιτισμών να τους παραδώσουν δωρεάν τους καρπούς των προγόνων τους. Αγοράζουν “τζάμπα” με “ευχαριστώ” και πουλάνε πανάκριβα τα ίδια πράγματα με δολάρια. Είπαν “ευχαριστώ” στους κληρονόμους των ελληνικών μύθων, όταν τους χρειάστηκαν για να τους χρησιμοποιήσουν, αλλά, όταν τα ελληνόπουλα πήγαν να δουν την αμερικανική εκδοχή των ελληνικών μύθων, έπρεπε να πληρώσουν πνευματικά δικαιώματα στους Αμερικανούς “δημιουργούς”. Η Walt Disney αγόρασε με “ευχαριστώ” τον ήρωα Ηρακλή και τις περιπέτειές του, εξασφαλίζοντας σίγουρη επιτυχία, αλλά, όταν τον “πούλησε”, δεν εξαίρεσε τους Έλληνες από τους οποίους “δανείστηκε” το όλο σενάριο. Τους ζήτησε δικαιώματα, σαν να ήταν η ίδια που δημιούργησε τον ήρωα και τον μύθο του. Οι Έλληνες προσφέρουν δωρεάν τις επινοήσεις των προγόνων τους, αλλά την ίδια στιγμή πρέπει να πληρώνουν τις επινοήσεις των προγόνων των Αμερικανών.
Οι Αμερικανοί, δηλαδή, ακολουθούν διπλή τακτική ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Όταν είναι να αρπάξουν κάτι χρήσιμο γι’ αυτούς και το οποίο δεν τους ανήκει, θεωρούν την πανανθρώπινη γνώση πανανθρώπινο κληροδότημα. Όταν είναι να δώσουν κάτι αντίστοιχο από αυτά που τους ανήκουν, συμπεριφέρονται σαν σκληροί ιδιοκτήτες. Τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας κοινά. Δεν έδωσαν, για παράδειγμα, οι Αμερικανοί σε κανέναν να χρησιμο­ποιήσει δωρεάν τη συνταγή της Coca-Cola. Σε τι διαφέρει αυτή η συνταγή από ένα αρχαίο σύγγραμμα ή μια θεωρία; Άλλωστε αυτή η συνταγή δεν είναι πρόσφατη επινόηση, ώστε να ισχυριστεί κάποιος ότι θ’ αδικηθεί ο δημιουργός της. Η συνταγή αυτή ξεπερνάει ήδη τον έναν αιώνα ζωής. Όλα αυτά που φαίνονται και είναι αντιφατικά είναι μέρος της αμερικανικής πολιτικής πάνω στις περιουσίες όλων των λαών. Τι συμβαίνει λοιπόν μ’ αυτούς; Δεν θέλουν να μοιράζουν δωρεάν τις επινοήσεις των δικών τους προγόνων, ώστε να τους θαυμάζουν οι λαοί; Πώς ζητάνε απ’ όλον τον κόσμο να εκλαμβάνει τον θαυμασμό τους ως ανταμοιβή και οι ίδιοι δεν δέχονται αυτού του είδους την ανταμοιβή; Μέχρι πότε κάποιοι πονηροί θα κλέβουν και θα εκμεταλλεύονται τους πάντες;
Όλα αυτά τα γράφουμε για τον εξής απλό λόγο: Από τη στιγμή που το κεφάλαιο-γνώση είναι το παγκοσμίως κυρίαρχο, η Ελλάδα είναι εκ των δεδομένων μια από τις ισχυρότερες δυνάμεις αυτού του κόσμου. Η κληρονομιά της είναι ανεκτίμητη κι αποτελεί ένα από τα μεγάλα “φιλέτα” του παγκοσμίου κεφαλαίου. Το γιατί είναι ανεκτίμητη και κερδοφόρα το καταλαβαίνει κανείς αν σκεφτεί ότι η βάση της ανώτατης εκπαίδευσης παγκοσμίως στηρίζεται στα ελληνικά συγγράμματα. Ακόμα και στην ανώτατη σχολή πολέμου των ΗΠΑ, όπου εκπαιδεύονται οι στρατηγοί τους, διδάσκονται Θουκυδίδη και όχι τα απομνημονεύματα του Κλίντον. Όπως αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, αν υπήρχε ένα ταμείο, που θα εισέπραττε το σύνολο των δικαιωμάτων των Ελλήνων δημιουργών για τις εκδόσεις των έργων τους που γίνονται κάθε χρόνο παγκοσμίως, σίγουρα αυτό το ταμείο θα ήταν το πλουσιότερο του κόσμου. Κανένας Έλληνας βέβαια δεν απαίτησε ποτέ να δημιουργηθεί και τέτοιου είδους ταμείο. Χαίρονται οι Έλληνες, όταν οι υπόλοιποι λαοί μοιράζονται μαζί τους την ελληνική κληρονομιά.
Από αυτό το σημείο όμως κι έπειτα υπάρχουν και κάποιες απαιτήσεις από πλευράς αυτών που θεωρητικά τουλάχιστον εμφανίζονται ως οι νόμιμοι κληρονόμοι των αρχαίων Ελλήνων. Δωρεάν δίνεις μόνο σε αυτούς που δίνουν επίσης δωρεάν. Δεν είναι δυνατόν οι Έλληνες να μην ζητάνε δικαιώματα και κάποιοι άλλοι όχι μόνο να μην δίνουν από το δικό τους κεφάλαιο, αλλά να εκμεταλλεύονται και το ξένο. Οι Αμερικανοί, που από τα δικά τους δεν δίνουν δωρεάν τίποτε και σε κανέναν, αυτήν την στιγμή εκμεταλλεύονται το ελληνικό, απλά και μόνον επειδή το “συσκευάζουν” σε πολυτελή συσκευασία. Τέτοια “συσκευαστήρια” είναι το περίφημο Harvard και τα υπόλοιπα ιδρύματα των ΗΠΑ, που στην κυριολεξία θησαυρίζουν, διδάσκοντας ελληνικά συγγράμματα. Αυτή η πρακτική δεν είναι καινούρια και βέβαια δεν είναι δυνατόν ν’ αλλάξει σήμερα. Επί αιώνες οι Δυτικοί δάσκαλοι θησαύριζαν, μεταφέροντας την ελληνική γνώση στους λαούς της Δύσης και επίσης επί αιώνες οι πλούσιοι και ισχυροί της Δύσης στήριζαν τη δύναμή τους σ’ αυτήν τη γνώση.
Ο λόγος που γράφηκε το κείμενο αυτό δεν είναι για ν’ αλλάξει η πρακτική αυτή, εφόσον αυτό είναι πρακτικά αδύνατο. Ο λόγος είναι ότι προσπαθούμε να προλάβουμε μια εξέλιξη, που θα οδηγήσει και πάλι σε μια νέα κλοπή από την πλευρά των Αγγλοσαξόνων. Μια κλοπή που αφορά το ελληνικό κεφάλαιο, το οποίο εμείς οι Έλληνες ορθώς θεωρούμε μέρος του πανανθρώπινου κεφαλαίου. Αυτή η κλοπή αφορά την ελληνική γλώσσα. Μέρος του τεράστιου ελληνικού κεφαλαίου είναι και η ελληνική γλώσσα, που σε ελάχιστο καιρό θ’ αποκαλυφθεί η τεράστια αξία της και βέβαια -στον κόσμο όπου ζούμε- και η τεράστια απόδοσή της σε δολάρια.
Η ελληνική γλώσσα, γι’ αυτούς που γνωρίζουν τις εξελίξεις, τόσο στην τεχνολογία όσο και στη διαχείριση της παγκόσμιας εξουσίας, είναι τεράστιας σημασίας. Γιατί; Γιατί σ’ ό,τι αφορά το πρώτο, η ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο που μπορεί να “υποστηρίξει” τα λειτουργικά των υπερυπολογιστών της νέας χιλιετίας. Είναι η μόνη γλώσσα που ενδείκνυται τεχνικά για την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης των μηχανών του μέλλοντος. Σ’ ό,τι αφορά το δεύτερο, η ελληνική γλώσσα είναι η γλώσσα που έχουν γραφεί τα κείμενα που στην πραγματικότητα στηρίζουν τον χριστιανικό πολιτισμό κι αυτά είναι η Αποκάλυψη και τα Ομηρικά Έπη. Όποιος αποκωδικοποιήσει τα κείμενα αυτά και άρα βρει τα “κλειδιά” της γλώσσας στην οποία είναι γραμμένα, θα μπορεί να ελέγχει για πάντα τον χριστιανικό κόσμο.
Οι Αμερικανοί όλα αυτά τα γνωρίζουν κι αυτήν τη στιγμή επενδύουν στην ελληνική γλώσσα τεράστια ποσά, προσβλέποντας σε ακόμα πιο τεράστιες αποδόσεις. Όπως είναι συνήθειά τους, παρακάμπτουν και πάλι επιδεικτικά τους Έλληνες και αρκούνται σε κάποια “ευχαριστώ”, αφού πρώτα οικειοποιηθούν αυθαίρετα όλα εκείνα τα στοιχεία που τους χρειάζονται. Πώς όμως τους παρακάμπτουν; Με το να μην τους “βάζουν” -παρ’ όλη την υπεροχή τους στον γλωσσικό τομέα- στα πανάκριβα προγράμματα που αυτήν τη στιγμή “τρέχουν” στις ΗΠΑ. Δεν θέλουν να δώσουν ούτε μεροκάματο δασκάλου στους Έλληνες που γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα και μπορούν να τη διδάξουν. Αμερικανοί εκπαιδεύονται στην ελληνική γλώσσα από Αμερικανούς για να μην “ανοίξει” ο κύκλος αυτών που γνωρίζουν τι συμβαίνει. Στο άμεσο μέλλον κανένας προγραμματιστής δεν θα μπορεί ν’ ασχολείται με το software, αν δεν γνωρίζει την ελληνική γλώσσα. Παρ’ όλ’ αυτά και τη στιγμή που υπάρχει ένα τεράστιο δυναμικό Ελλήνων που ασχολούνται με τους υπολογιστές, κανένας απ’ αυτούς δεν εισάγεται στα προγράμματα αυτά με το πλεονέκτημα της γνώσης της ελληνικής γλώσσας. Οι αμερικανικές πολυεθνικές προτιμούν Αγγλοσάξονες, που θα ταλαιπωρούνται με τα “κουτσο­ελληνικά” τους μέχρι να δημιουργήσουν το κεφάλαιο που θα δώσει την οριστική και τελεσίδικη υπεροχή στις ΗΠΑ.
Εδώ κάποιος θα μας χαρακτηρίσει σαν άδικους, γιατί είναι δικαίωμα των Αμερικανών να μοιράζουν την “πίτα” τους όπου θέλουν και άρα μόνο στα δικά τους παιδιά. Είναι δικαίωμά τους να μην ανοίγουν τον “κύκλο” και ν’ αποκλείουν όσους δεν επιθυμούν και άρα ανάμεσά σ’ αυτούς και τους Έλληνες. Αυτό πράγματι είναι δικαίωμά τους. Δεν είναι όμως δικαίωμά τους να μας “δουλεύουν”. Γιατί μας “δουλεύουν”; Γιατί ακόμα και σήμερα, θεωρώντας μας αφελείς, επιχειρούν να μας “υπνωτίσουν”, βγάζοντάς μας από τη μέση. Τι σημαίνει αυτό; Όταν αποδέχεσαι κάποιον ως κληρονόμο μιας κληρονομιάς και παίρνεις ό,τι σου χρειάζεται από την κληρονομιά του με ένα απλό “ευχαριστώ”, έχεις την ηθική υποχρέωση -όταν σου δίνεται η δυνατότητα- να δώσεις κάτι ανάλογο. Οι Αμερικανοί, που “παίρνουν” από το ελληνικό κεφάλαιο και μας “ευχαριστούν”, έχουν τη δυνατότητα να δώσουν στους Έλληνες κάποιο κέρδος, αλλά δεν δίνουν τίποτε. Γι’ αυτούς ισχύει πάντα το ίδιο: τα δικά σας δικά μας και τα δικά μας μόνον δικά μας.
Αυτή είναι η πάγια πολιτική τους κι εξαιτίας αυτής της πολιτικής θεωρούμε ότι μας “δουλεύουν”. Γιατί το κάνουν όμως αυτό; Γιατί μπαίνουν στη διαδικασία να μας “δουλεύουν” και δεν μας παρακάμπτουν εντελώς; Γιατί δεν κάνουν για παράδειγμα το εξής απλό: Δεν χρειάζεται ν’ αναγνωρίσουν τους σύγχρονους Έλληνες ως κληρονόμους της ελληνικής κληρονομιάς. Ας θεωρήσουν ότι αυτή η κληρονομιά είναι μια κοινή πανανθρώπινη κληρο­νομιά, που ο καθένας και άρα και οι ίδιοι έχουν δικαίωμα να παίρνουν από αυτήν ό,τι θέλουν. Τι θα τους πουν οι Έλληνες; Να μην διδάσκετε Θουκυδίδη στα πανεπιστήμιά σας, αν δεν μας πληρώσετε τα δικαιώματα του συγγραφέα; Με ποιο δικαίωμα; Ποιος λαός θα υποστηρίξει τους Έλληνες σε μια τέτοια παράλογη απαίτηση;
Εφόσον τα γνωρίζουν αυτά οι Αμερικανοί και δεν αποδίδουν τα νόμιμα δικαιώματα στους κληρονόμους, γιατί εξακολουθούν ν’ αναγνωρίζουν τους Έλληνες ως κληρονόμους της ελληνικής κληρονομιάς; Για τον εξής απλό λόγο: Γνωρίζουν ότι οι Έλληνες, λόγω γλώσσας, έχουν υπεροχή σε σχέση με τους υπόλοιπους μελετητές και άρα “καλλιεργητές” του τεράστιου ελληνικού κεφαλαίου. Αν ακολουθήσουν την πολιτική τού …ο καθένας παίρνει ό,τι του χρειάζεται από το ελληνικό κεφάλαιο και το “καλλιεργεί” για να βγάλει χρήματα, θα βρεθούν σε μειονεκτική θέση. Θ’ αποτελέσουν οδηγούς μιας κατάστασης και θα προκαλέσουν αυτούς που έχουν φυσική υπεροχή. Ένας απλός Έλληνας φιλόλογος είναι συντριπτικά πιο ισχυρός σε προσόντα από τον πλέον διάσημο ελληνιστή καθηγητή κάποιου αμερικανικού πανε­πιστημίου, που “ψελλίζει” κάποια ελληνικά με τη γελοία προφορά που είναι επινόηση του επίσης γελοίου Έρασμου.
Αυτό, όπως βλέπουμε, είναι ό,τι χειρότερο γι’ αυτούς που θησαυρίζουν από το ελληνικό κεφάλαιο, γιατί θα βρεθούν στον ίδιο στίβο οι “ταχείς” Έλληνες με τους “αργούς” Δυτικούς. Νεαροί Έλληνες φιλόλογοι με τρομερές δυνατότητες θ’ αρχίσουν να “μπαίνουν” στην αγορά των εκδόσεων μελετών πάνω στα ελληνικά κείμενα και θα συγκρουστούν με τους πολυ­διαφημισμένους και εκατομμυριούχους ελληνιστές, που με άπειρο κόπο καταφέρνουν σε μεγάλη ηλικία να δημιουργήσουν έργο. Οι Έλληνες φιλόλογοι “τρέχουν” πάνω σ’ αυτά τα κείμενα και οι Δυτικοί προσπαθούν σε περασμένη ηλικία να σταθούν απλά “όρθιοι”. Θεωρούν κατόρθωμα και δείγμα γνώσης την ανάγνωση αυτών των κειμένων στα ελληνικά, τη στιγμή που οι Έλληνες το καταφέρνουν αυτό στην παιδική τους ηλικία.
Από την άλλη πλευρά σε μια τέτοια περίπτωση θα έχουμε και άλλες εξελίξεις στον τομέα των θεωρητικών σπουδών. Έλληνες φιλόσοφοι και δάσκαλοι, λόγω της άμεσης και εξαιρετικά πρώιμης επαφής τους με τα κείμενα αυτά, θ’ αρχίσουν να μπαίνουν σε πολύ νεαρή ηλικία στην αγορά της εκπαίδευσης. Αν αφεθεί δηλαδή το ελληνικό κεφάλαιο υπό ιδιοκτησιακή ορφάνια, η σύγκρουση γύρω από το κεφάλαιο αυτό θα είναι σφοδρή και με τραγικά για τους Δυτικούς αποτελέσματα. Σε μια τέτοια περίπτωση κανένας δεν θα είχε λόγο να πηγαίνει στη Δύση για την εκπαίδευσή του στον κλάδο των θεωρητικών σπουδών, οι οποίες στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στα ελληνικά συγγράμ­ματα. Η Ελλάδα θα μπορούσε πολύ εύκολα, λόγω της υψηλής ποιότητας των δασκάλων της, να γίνει το μεγάλο “σχολείο” των λαών.
Με την πολιτική του “ευχαριστώ”, οι Δυτικοί καταφέρνουν και βγάζουν από τη μέση τους υπερεπικίνδυνους κι ανταγωνιστικούς Έλληνες. Η λογική αυτής της πολιτικής, που είναι η λογική της απειλής και του εκβιασμού, είναι η εξής: Σας αναγνωρίζουμε ως φυσικούς κληρονόμους των αρχαίων Ελλήνων, αλλά μην μπλέκεστε στα “πόδια” μας, γιατί θα πάψουμε να σας αναγνωρίζουμε ως τέτοιους. Σας τιμούμε, αλλά μακριά τα χέρια από τα ταμεία. Είστε τα παιδιά των πατέρων του παρελθόντος, αλλά εμείς είμαστε οι πατέρες του μέλλοντος. Πού βρίσκεται η απειλή και ο εκβιασμός; Αν μπλεχτούμε στα “πόδια” τους, δεν θα μας αναγνω­ρίσουν την τιμητική ιδιότητα του κληρονόμου. Μας απειλούν δηλαδή με σύγκρουση, σε περίπτωση που δεν αυτοπεριοριστούμε. Μας απειλούν δήθεν ότι θα πουν στον υπόλοιπο κόσμο ότι δεν είμαστε απόγονοι εκείνων των ανθρώπων που διέπρεψαν κατά το παρελθόν. Θα πουν ότι είμαστε “τουρκόσποροι”, “βουλγαρόσποροι” κι αυτό δήθεν θα μας στερήσει την τιμή ν’ αναγνωριζόμαστε ως γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων.
Το ελληνικό κράτος, έχοντας -καθαρά για λόγους εξουσίας- ανάγκη από την αναγνώ­ριση της Δύσης, αυτοπεριορίστηκε. Για να μπορέσει ν’ ασκήσει την εθνικιστική του πολιτική, δέχθηκε το σύνολο των όρων της Δύσης. Δεν “μπλέχτηκε ποτέ στα “πόδια” της και δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με την παιδεία του ελληνικού λαού. Παρέδωσε τον τομέα της παιδείας στο αγράμματο παπαδαριό και μπλόκαρε το σύνολο των εξελίξεων. Από την απελευθέρωση κι εντεύθεν διαπαιδαγωγούσε τους Έλληνες με τη χριστιανική παιδεία του ραγιά κι αρκούνταν στην τιμητική συμπεριφορά της Δύσης. Δεν επένδυσε ποτέ στην “παραγωγή” δασκάλων, που θα μπορούσε να τους “εξάγει”, όπως δεν επένδυσε ποτέ στις εκδόσεις μελετών, που κι αυτές θα μπορούσαν να “εξαχθούν”. Πολλά χρόνια πριν αρχίσει η ελληνική πολιτεία ν’ αναβαθμίζει και να αξιοποιεί τις ακρογιαλιές της έπρεπε να εκπαιδεύσει δάσκαλους και να χτίσει μεγάλα πανεπιστήμια. Αντί να “πουλάει” διακοπές, μουσακά και σουβλάκι, έπρεπε να πουλάει εκπαίδευση και βιβλία.
Σε κανονικές συνθήκες θα έπρεπε στην Ελλάδα, λόγω της γλώσσας, να υπάρχουν τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα πανεπιστήμια του κόσμου στον κλάδο των θεωρητικών σπουδών. Δεν θα μπορούσε κανένας να την ανταγωνιστεί στον τομέα των ελληνικών σπουδών, των πολιτικών επιστημών και της φιλοσοφίας. Όλοι θα έσπευδαν να εκπαιδευτούν στην Ελλάδα, αποκομίζοντας ως επιπλέον κέρδος την πραγματική εκμάθηση της ελληνικής, λόγω της συναναστροφής τους με τους γηγενείς. Στην Ελλάδα έπρεπε να εκπαιδεύονται οι ηγέτες όλου του κόσμου, εφόσον έτσι κι αλλιώς με βάση την ελληνική γνώση εκπαιδεύονται.
Γι’ αυτούς που γνωρίζουν τι συμβαίνει στην κορυφή της παγκόσμιας εξουσίας, τα δεδομένα είναι απλά. Δεν μπορείς μετά τη Γαλλική Επανάσταση -και άρα μετά τη γέννηση της αστικής τάξης- να κυβερνήσεις τον κόσμο, αν δεν “δανειστείς” την ελληνική επιχειρη­ματολογία και λογική της εξουσίας. Δεν μπορείς να κάνεις με νομιμοφάνεια την εγκληματική επέμβαση στον Κόλπο ή στο Κοσσυφοπέδιο, αν δεν γνωρίζεις Θουκυδίδη. Δεν μπορείς, χωρίς ελληνική γνώση, να δικαιολογήσεις στους λαούς τα αδικαιολόγητα. Η ελληνική γνώση είναι η μόνη πραγματική σταθερά σ’ έναν κόσμο που διαρκώς εξελίσσει τη γνώση και την πολλαπλασιάζει. Η Δύση πάντα γνώριζε αυτήν τη σταθερά και η ελληνική πολιτεία πάντα την αγνοούσε. Γι’ αυτόν τον λόγο και δεν αξιοποίησε ποτέ τη φυσική υπεροχή των ελληνόφωνων, για κάνει κερδοφόρο το κεφάλαιο που υποτίθεται κληρονόμησε. Ο νόμιμος κληρονόμος της ελληνικής παιδείας -για λόγους εξουσίας- διαπαιδαγωγούσε τα παιδιά του με την εβραϊκή παιδεία του αγράμματου Αβραάμ. Τα γνήσια παιδιά του Αβραάμ στο μεταξύ θησαύριζαν στη Δύση, παριστάνοντας τους δασκάλους των ελληνικών γραμμάτων. Εβραίοι διδάσκουν Θουκυδίδη στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Δοξάζονται με τη γνώση του Πλάτωνα και κλέβουν με τη γνώση του Μωυσή.
Η Ελλάδα με βήμα σημειωτόν έφτασε στη σημερινή εποχή με όλα τα άσχημα “φορτία” του παρελθόντος. Όμως, αυτό που στο μεταξύ άλλαξε -έστω και με βήμα χελώνας- ήταν καθοριστικό. Για όσο διάστημα ο ελληνικός λαός ήταν ένας αγράμματος λαός φτωχών ραγιάδων, είχε νόημα η τιμητική διάκριση από πλευράς Δύσης και είχε επίσης νόημα και η απειλή της. Είχε νόημα να τρομοκρατείς έναν φτωχό κι αγράμματο λαό με την απειλή να του στερήσεις αυτό που ψυχολογικά το ένιωθε ως τον μοναδικό θησαυρό του. Σήμερα όμως όλα αυτά δεν υφίστανται. Ο ελληνικός λαός είναι ένας από τους πλέον μορφωμένους λαούς στον κόσμο και καμιά απειλή δεν έχει νόημα. Όποιος το αμφισβητεί αυτό, ας ψάξει να βρει την αναλογία του πληθυσμού της Ελλάδας με τη σπουδάζουσα νεολαία της. Ας ψάξει να βρει κατά μέσο όρο τι ποσοστό από το εισόδημά της δαπανά μια μέση ελληνική οικογένεια για την εκπαίδευση των μελών της. Όλα αυτά τα στοιχεία ας τα συγκρίνει με τα αντίστοιχα στοιχεία των υπολοίπων ανεπτυγμένων λαών. Η νεολαία της Ελλάδας σήμερα είναι με διαφορά στον τομέα της γενικής γνώσης “μπροστά” από την οποιαδήποτε αντίστοιχη νεολαία οποιουδήποτε ανεπτυγμένου κράτους.
Η Ελλάδα δεν έχει πλέον ανάγκη ούτε την αναγνώριση της Δύσης, αλλά ούτε και μπορεί να ελεγχθεί από τους ραγιάδες της ελληνικής εξουσίας. Σήμερα δεν έχει νόημα ν’ απειλείς τους Έλληνες με φόβητρο την κληρονομιά τους. Δεν έχει νόημα να τους απειλείς με συγκρούσεις και εκβιασμούς. Ακόμα κι αν μπορείς με πραγματικά στοιχεία ν’ αποδείξεις ότι είναι “βουλγαρόσποροι” ή “τουρκόσποροι” είναι το ίδιο. Λόγω παιδείας -ακόμα και παιδιά εξωγήινων να ήταν οι σύγχρονοι Έλληνες- είναι πλέον όχι απλά οι βιολογικοί απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, αλλά γνήσιοι Έλληνες. Είναι πλέον πολιτισμικός Έλληνες κι αυτό είναι που τους δίνει υπεροχή.
Ας απειλήσουν οι Δυτικοί τους Έλληνες, να διαπιστώσουν από μόνοι τους “πόσα απίδια πιάνει ο σάκος”. Ας θεωρήσουν για όλους τους σύγχρονους λαούς “ξένο” το αρχαιοελληνικό κεφάλαιο και στη συνέχεια ας απειλήσουν οι βάρβαροι με σύγκρουση τους Έλληνες γύρω από αυτό το “ξένο” κεφάλαιο. Ας έρθει ο οποιοσδήποτε ελληνιστής καθηγητής ελληνι­κών σπουδών στην Ελλάδα, για να συγκριθεί όχι με κάποιον επιφανή συνάδερφό του, αλλά με έναν μαθητή υποψήφιο της τρίτης δέσμης. Δεν μιλάμε για συνολική γνώση πάνω στην ελληνική γλώσσα μιλάμε για ταχύτητες επεξεργασίας δεδομένων. Για κάποιον που τα ελληνικά είναι η μητρική του γλώσσα, τα κείμενα μπροστά του, είτε γνωστά είτε άγνωστα, είναι σχεδόν ίδια. Άλλες ταχύτητες χαρακτηρίζουν έναν νεαρό άνθρωπο που μελετά τη μητρική του γλώσσα και άλλες έναν άνθρωπο που αυτήν τη γλώσσα την έμαθε σε μεγάλη ηλικία. Το ότι αυτός ο γηραιός επαγγελματίας μπορεί να έχει συνολικά περισσότερες γνώσεις πάνω στη συγκεκριμένη γλώσσα είναι απλά θέμα κινήτρων και χρόνου ενασχόλησης με το αντικείμενο. Το ότι ο σημερινός μέσος Έλληνας φιλόλογος δεν έχει πολλές γνώσεις, αυτό δεν αμφι­σβητείται. Αυτό όμως συμβαίνει, γιατί δεν έχει κίνητρα και δεν έχει σχέση με τις δυνατότητές του. Η ελληνική πολιτεία τον καταδικάζει στη χαμηλή “πτήση” της απλής εκπαίδευσης του μεροκάματου.
Όλα αυτά τα γράφουμε, για να καταλάβει ο αναγνώστης τον ρόλο της εξουσίας των ραγιάδων. Σε μια εποχή όπου όλα “παίζονται” γύρω από το ελληνικό κεφάλαιο, οι ραγιάδες που μας εξουσιάζουν “κοιμούνται”. Οι Αγγλοσάξονες, που επέβαλαν ως παγκόσμια γλώσσα την αγγλική, εκπαιδεύουν τα “εκλεκτά” παιδιά τους στην ελληνική και οι Έλληνες “κοιμούνται”. Με την αγγλική εξασφάλισαν πελάτες για τα “προϊόντα” τους στο σύνολο του πλανήτη και με την ελληνική προσπαθούν να εξασφαλίσουν επαφή με την πρωτοπορία στον τομέα των εξελίξεων. Επέβαλαν τα πανεπιστήμιά τους σαν τα κορυφαία στον κόσμο και τα έχουν κάνει τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις. Δεν είναι δυνατόν να ελπίζει κάποιος να κάνει μεγάλη καριέρα σε οποιονδήποτε τομέα, αν δεν έχει εξασφαλίσει αμερικανικό τίτλο σπουδών.
Από την άλλη μεριά, αυτοί που έχουν την ελληνική γλώσσα ως μητρική έχουν υπο­βαθμίσει οριακά τα πανεπιστήμιά τους και πληρώνουν χρυσάφι για να πάρουν ανακυκλωμένα “σκουπίδια” από τα διάφορα αγγλοσαξονικά Harvard. Τα ελληνόπουλα και πάλι τρέχουν στη Δύση για να τους “αναγνωρίσει” και να τους “πιστοποιήσει” την κατοχή της γνώσης τους. Σπουδάζουν πεντακόσια χρόνια στα αγγλοσαξονικά πανεπιστήμια για να φτάσουν στο ανώτατο επίπεδο και -μιμούμενοι τους Δυτικούς- να μελετούν ελληνικά κείμενα στην ελληνική. Αντί να τους παρακάμψουν και να μπουν στην “κεφαλή” της πρωτοπορίας, κάθονται και μαθαίνουν στα αγγλικά αυτά που θα έπρεπε να γνωρίζουν από το δημοτικό.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η ελληνική πολιτεία, όπως πάντα, δεν φρόντισε για τα παιδιά της. Αυτή τηρεί το “γράμμα” της παράδοσης που της παραχώρησε η πονηρή Δύση. Κάτι ανάλογο μ’ αυτό που γίνεται και με τους ολυμπιακούς αγώνες. Η Ελλάδα παραδίδει τη “φλόγα” με επίσημες τελετές, για να κάνουν οι “αθάνατοι” μπίζνες. Εμείς βάζουμε τα ιδεώδη και δίνουμε βαρύτητα -λόγω της ύπαρξής μας- στο σκηνικό και οι Δυτικοί εισπράττουν τα δισεκατομμύρια από τις διάφορες Microsoft, Coca-Cola και NIKE. Εμείς προστατεύουμε το αρχαίο πνεύμα το αθάνατο και κάποιοι άλλοι βολεύονται για πάντα. Ό,τι γίνεται με την ξεφτίλα των ολυμπιακών των διεφθαρμένων “αθανάτων”, το ίδιο γίνεται με το σύνολο της ελληνικής πολιτισμικής κληρονομιάς των επίσης “αθάνατων” δασκάλων της Δύσης.
Η ελληνική πολιτεία, επειδή βολεύεται η ίδια, δεν προστατεύει ούτε την κληρονομιά της, αλλά ούτε και δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά της να εκμεταλλευτούν την κληρονομιά αυτήν. Δεν το έκανε μέχρι τώρα και βέβαια δεν πρόκειται να το κάνει και στο μέλλον. Οι Έλληνες αυτήν τη στιγμή είναι εκτός των εξελίξεων σ’ ό,τι αφορά το κεφάλαιο της ελληνικής γλώσσας και της σύνδεσής της με την υψηλή τεχνολογία και εκπαίδευση. Σ’ ό,τι δηλαδή εξαρτιόνταν οι Έλληνες από την πολιτεία, προδόθηκαν από αυτήν κατά τον χειρότερο τρόπο.
Το σημαντικότερο όμως, που αφορά τους Έλληνες, είναι το δεύτερο σκέλος των προσπαθειών των Δυτικών, που έχει σχέση με την ελληνική γλώσσα. Οι Αμερικανοί αυτήν τη στιγμή επενδύουν τεράστια ποσά στην αποκωδικοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Φιλοδοξούν να καταφέρουν να αποκωδικοποιήσουν τα κείμενα-στυλοβάτες του χριστιανικού πολιτισμού, ώστε να καταφέρουν να ελέγξουν τις εξελίξεις στον τομέα της εξουσίας. Φιλοδοξούν να βρουν το “κλειδί” της ελληνικής γλώσσας και, αφού το αποκρύψουν από τους υπόλοιπους λαούς, να εκπαιδεύουν μόνον τα παιδιά τους με βάση την τρομερή γνώση των κειμένων αυτών. Το σύνολο της εξουσίας και βέβαια τρισεκατομμύρια δολάρια θα “παιχτούν” γύρω από αυτόν τον κώδικα, που θα τους επιτρέψει να μελετήσουν τα κείμενα και να εκπαιδεύσουν τους μελλοντικούς εξουσιαστές με βάση τη γνώση αυτήν. Αν η γνώση του Θουκυδίδη είναι σημαντική για ν’ αποτελεί εκπαιδευτικό μέσο για τους Αμερικανούς στρατηγούς και manager, αντιλαμβανόμαστε για τι γνώση μιλάμε όταν αναφερόμαστε στην Αποκάλυψη ή τα Ομηρικά Έπη στην κωδική τους γλώσσα και όχι στην περιγραφική.
Σ’ αυτό το σημείο αποκαλύπτεται και ο πραγματικός λόγος που έχει γραφεί το κείμενο αυτό. Σ’ ό,τι αφορά τη διαχείριση της γλώσσας, οι Δυτικοί μάς έχουν αποκλείσει από τη χρυσοφόρα αγορά της εκπαίδευσης, αλλά και της υψηλής τεχνολογίας. Καλώς ή κακώς δεν μας “παίζουν” ή, όταν το κάνουν αυτό, το κάνουν με άνισους όρους. Είναι δικαίωμά τους να μην μας βάζουν στις δουλειές τους κι αυτό το δικαίωμα δεν μπορούμε να τους το αμφισβητήσουμε. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, όπου ψάχνουν κάτι συγκεκριμένο, δεν μπορούν να μας αποκλείσουν. Ψάχνουν αυτοί, …θα ψάχνουμε κι εμείς. Δικαίωμά τους να ψάχνουν ό,τι θέλουν, αλλά το ίδιο δικαίωμα το έχουμε κι εμείς. Αυτή η αναζήτηση είναι ένας αγώνας και ο στίβος για όλους τους γνωρίζοντες την ελληνική γλώσσα κοινός. Δεν μπορούν να μας αποκλείσουν κι ούτε μπορούν να ακυρώσουν τα πλεονεκτήματά μας και άρα την υπεροχή μας. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να διατηρούν κρυφό τον στόχο τους, για να μην υπάρχουν εξελίξεις που δεν θα ελέγχουν. Δεν ανακοινώνουν σε κανέναν τι ακριβώς ψάχνουν και βέβαια δεν προκηρύσσουν διαγωνισμούς. Μόνον οι γνώστες της κατάστασης γνωρίζουν τι συμβαίνει και κάποιοι λίγοι, που, διαβάζοντας τον τύπο, απλά υποψιάζονται ότι κάτι ψάχνουν οι Αμερικανοί. Διαβάζουν, για παράδειγμα, ότι οι Αμερικανοί μελετούν την ελληνική γλώσσα με τη βοήθεια των υπολογιστών, αλλά δεν μπορούν να ξέρουν τι ακριβώς αναζητούν μέσα από αυτήν την μελέτη.
Το δυστύχημα για τους Αμερικανούς είναι ότι όσο και να προσπαθούν δεν πρόκειται να βρουν μόνοι τους τον κώδικα της ελληνικής γλώσσας. Δεν μπορείς να “κοσκινίσεις” τον ωκεανό. Η ελληνική γνώση και κληρονομιά είναι μεγαλύτερη και από έναν ωκεανό. Όλους τους υπερυπολογιστές να βάλεις να δουλεύουν πάνω στην ελληνική βιβλιογραφία, δεν πρόκειται να βρεις το “κλειδί” της ελληνικής γλώσσας. Ψάχνεις στην κυριολεξία ψύλλους στ’ άχυρα. Για να βρεις το “κλειδί” της, πρέπει να γνωρίζεις πού θα το ψάξεις κι αυτό είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο. Με λίγα λόγια αυτό το “κλειδί”, είτε γνωρίζεις πού βρίσκεται και το αποκτάς είτε δεν πρόκειται να το βρεις ποτέ. Επί χιλιάδες χρόνια έμεινε απόρρητο και θα το βρουν οι νεόκοποι του πνεύματος Αμερικανοί;
Πού βρίσκεται όμως αυτό το “κλειδί”; Στο πιο προφανές σημείο και γι’ αυτό δεν το “βλέπει” κανένας. Ποιο είναι αυτό το σημείο με βάση τη λογική; Ποιος θα ήταν για τον μέσο χριστιανό ο μόνος που θα μπορούσε να κατέχει ένα τόσο πολύτιμο εργαλείο; Ο Θεάνθρωπος Ιησούς δεν είναι για τον κάθε χριστιανό ο κάτοχος της κάθε γνώσης; Άρα όταν θ’ αναζητήσουμε το “κλειδί” της ελληνικής γλώσσας, δεν θα το αναζητήσουμε στον ωκεανό των ελληνικών συγγραμμάτων, αλλά στον περιορισμένης έκτασης Λόγο Αυτού που θεωρούμε ότι τα γνωρίζει όλα και μας έχει υποσχεθεί ότι ο Λόγος Του μπορεί να μας καλύψει στο σύνολο των απαιτήσεών μας. Απλή λογική, που όμως επί αιώνες κανένας δεν σεβάστηκε. Όλοι αναγνωρίζουν τον Ιησού ως Θεάνθρωπο, αλλά κανένας δεν σέβεται την Αλήθειά Του και τις υποσχέσεις Του. Ο Ιησούς είπε …”ζητάτε και θα σας δοθεί, ερευνάτε και θα βρείτε, κτυπάτε και θα σας ανοιχθεί η πόρτα” (Ματθ. 7.7-7.8). Τι εννοούσε μ’ αυτά; Να βγούμε στα βουνά και στους λόγκους και να ψάχνουμε; Όχι βέβαια. Ο Ιησούς προφανώς εννοούσε να ψάχνουμε λύσεις στις απορίες μας μέσα σ’ αυτά που μας παρέδωσε και μας υποσχέθηκε ότι θα καλύψουν το σύνολο των αναγκών μας. Άρα μας προτρέπει εμμέσως πλην σαφώς να ψάξουμε στον Λόγο Του.
Πράγματι το “κλειδί” της ελληνικής γλώσσας κρύβεται μέσα στον Λόγο του Ιησού και έχει τη μορφή μιας καλά κρυμμένης εξίσωσης. Ποια είναι αυτή η εξίσωση;

Ουδείς αγαθός ει μη εις, ο Θεός (Ματθ. 19.17)

Σύμφωνα μ’ αυτήν την εξίσωση “Αγαθός” και “Θεός” πρέπει να ταυτίζονται. Αν κάποιος βρει την αντιστοιχία γραμμάτων και αριθμών, έχει βρει το “κλειδί” της ελληνικής γλώσσας και άρα και τον κώδικα που επί αιώνες ήταν απόρρητος. Όποιος έχει αυτόν τον κώδικα, μπορεί να αποκωδικοποιήσει το σύνολο των κειμένων που έχουν γραφεί στα ελληνικά και που έχουν μέσα τους κρυπτογραφημένο μήνυμα. Για να ισχύει αυτή εξίσωση, η αντιστοιχία μεταξύ γραμμάτων και αριθμών είναι αυτή που φαίνεται στον παρακάτω πίνακα:

Αντιστοιχία μεταξύ γραμμάτων και αριθμών
1
2
3
4
5
6
7
8
9
˜
˜
˜
˜
˜
˜
˜
˜
˜
α
β
γ
δ
ε
ζ
η
θ
ι
κ
λ
μ
ν
ξ
ο
π
ρ
σ
τ
υ
φ
χ
ψ
ω
ς

Πράγματι
Θ + ε + ό + ς = Α + γ + α + θ + ό + ς = 28
8 + 5 + 6 + 9 = 1 + 3 + 1 + 8 + 6 + 9 = 28
Ο αναγνώστης εύκολα αντιλαμβάνεται την αγωνία των Αμερικανών ν’ αποκτήσουν αυτό το “κλειδί”. Εύκολα αντιλαμβάνεται γιατί επενδύουν τεράστια ποσά για την αποκωδικοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Αυτός που θα κατέχει το “κλειδί”, εύκολα μπορεί ν’ αποκτήσει υπεροχή έναντι των ανταγωνιστών του, γιατί απλούστατα θα γνωρίζει εκ των προτέρων τι θα συμβεί, αλλά και πώς θα συμβεί. Όταν έχεις το “κλειδί” να αποκωδικοποιήσεις μια προφητεία επιπέ­δου Αποκάλυψης, εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος το κέρδος από μια τέτοια πράξη. Αυτός που θα το καταφέρει, εύκολα μπορεί να προετοιμαστεί κατάλληλα για να τον βρει η εξέλιξη της προφητείας στις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Σ’ αυτό το σημείο παίζει ρόλο και είναι ανεκτίμητη η αξία της ελληνικής γλώσσας. Όποιος γνωρίζει το “κλειδί” της, γνωρίζει τις προφητείες και άρα γνωρίζει και τις καταστάσεις που θα προκύψουν στο άμεσο μέλλον. Γνωρίζει ακριβώς και τον ρόλο των προσώπων που θα πρωταγωνιστήσουν σ’ αυτές τις καταστάσεις. Θα γνωρίζει, για παράδειγμα, ποιος είναι το “θηρίον” της αποκάλυψης και γιατί το όνομά του έχει αριθμό.
Με τη γνώση αυτού του “κλειδιού” και του κώδικα γνωρίζεις, για παράδειγμα, ότι:
Εξακόσια εξήκοντα εξ = 77 = Άγγελος της Αβύσσου = Αποφώλιον βρέφος = Ο όφις ο αρχαίος. Γνωρίζεις ότι: Αντίχριστος = 61 = Νεκρός Θεός = Συναγωγή του Σατανά. Όπως τέλος γνωρίζεις ότι: Θηρίον = 42 = Σατανάς ζων = Κατήγορος = Άπιστος.
Το ποιος είναι συγκεκριμένα αυτός ο άνθρωπος και ποια είναι η αποστολή του δεν είναι του παρόντος. Αυτό που εδώ έχει σημασία είναι ότι, για να γνωρίζεις τι πρόκειται να γίνει και από ποιον και άρα να εξασφαλίσεις υπεροχή στο μέλλον, θα πρέπει να γνωρίζεις τον κώδικα των κειμένων που περιγράφουν το μέλλον. Οι Αμερικανοί γι’ αυτήν την υπεροχή αγωνίζονται κρυφά από τους λαούς. Για να την εξασφαλίσουν όμως, θα πρέπει πρώτα να βρουν το “κλειδί” και μετά να μελετήσουν τα προφητικά κείμενα. Το “κλειδί” είναι το σημαντικό κι αυτό είναι κάτι που “πατεντάρεται”. Το τι θα προκύψει ως συμπέρασμα από τα κείμενα, είναι κάτι το διαφορε­τικό, που έχει σχέση με τις γνώσεις και την κρίση του μελετητή. Ό,τι βέβαια ισχύει για τον κάθε κάτοχο αυτού του “κλειδιού” ισχύει και για τον κάθε αναγνώστη αυτού του κειμένου. Όποιος θέλει να μελετήσει τα αρχαία προφητικά κείμενα ελεύθερα, μπορεί να το κάνει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Ο Υδροχόος, γνωρίζοντας τι συμβαίνει αυτήν τη στιγμή με την ελληνική γλώσσα και την προσπάθεια των Αμερικανών να την αποκρυπτογραφήσουν και να την “πατεντάρουν” για να την εκμεταλλευτούν εις βάρος όλων των λαών, προσπαθεί να τους προλάβει. Πριν επιχειρή­σουν οτιδήποτε, ο Υδροχόος σπεύδει για να κάνει αυτό το “κλειδί” δωρεά. Το “κλειδί” αυτό αποτελεί κληρονομιά για όλη την ανθρωπότητα κι απλά, για λόγους τάξης, θα πρέπει να περάσει πρώτα ως κληρονομιά στον ελληνικό λαό. Οι Έλληνες πρέπει να διαφυλάξουν αυτήν την κληρονομιά, για να μην μπορούν οι ισχυροί να παίζουν παιχνίδια εις βάρος των λαών. Άλλωστε δεν αργεί ο χρόνος που θα γίνει η σύγκρουση των κόσμων και των πολιτισμών. Αυτή η σύγκρουση δεν είναι κάτι το μυστήριο που συνδέεται με κάποιες επιλογές κάποιων “σκοτεινών” κέντρων εξουσίας. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα, που προκύπτει από τον σημερινό παγκόσμιο σχεδιασμό.
Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης κι αυτό σημαίνει ότι τα πάντα κινούνται πάνω σε ένα κοινό επίπεδο. Μέσα στο παγκόσμιο “χωριό”, όπου τα πάντα γίνονται γνωστά και κρίνονται από όλους τους ανθρώπους, θα επιβιώσει ο ισχυρότερος. Το ισχυρότερο πολι­τισμικό μοντέλο, το ισχυρότερο κεφάλαιο κλπ.. Δεν υπάρχει περίπτωση να επιβιώσει κάποιο καθυστερημένο πολιτισμικό μοντέλο ή κάποιο ασθενές κεφάλαιο μόνο και μόνο επειδή μπορεί να κρύβεται στη “σκιά” των εξελίξεων. Δεν ζούμε στον προηγούμενο αιώνα, ώστε την ίδια στιγμή κάποιοι ν’ απολαμβάνουν τους καρπούς του διαφωτισμού και κάποιοι άλλοι να ζουν σε συνθήκες Μεσαίωνα, επειδή δεν είχαν ικανοποιητική ενημέρωση και επαφή με τις εξελίξεις. Η διάχυση της γνώσης έχει γκρεμίσει το σύνολο των τειχών (πολιτισμικά, εθνικά, θρησκευτικά κλπ.) που κάποτε απομόνωναν τους λαούς κι έδιναν τη δυνατότητα σε πρωτόγονα μοντέλα εξουσίας να επιβιώνουν. Σήμερα τα πάντα βρίσκονται σε κοινή θέα και κρίνονται από όλους.
Επιπλέον με την ανάπτυξη της τεχνολογίας των μέσων επικοινωνίας κι ενημέρωσης οι πολιτισμικές, οι θρησκευτικές, οι γεωγραφικές και όποιες άλλες αποστάσεις υπήρχαν κάποτε μεταξύ των λαών σήμερα έχουν εκμηδενιστεί κι αυτό είναι ένα δεδομένο που αλλάζει δραματικά την όλη κατάσταση. Η σύγκρουση σήμερα θα είναι αναπόφευκτη, γενική και εξαιρετικά σφοδρή, γιατί θα αφορά την παγκόσμια κοινωνία και όχι μόνον αυτούς που έχουν την τύχη να βρίσκονται κοντά στα κέντρα των εξελίξεων. Ο νικητής σε μια τέτοια σύγκρουση τα “παίρνει” όλα και οι ηττημένοι τίποτε απολύτως. Σύντομα θα δούμε ποιος έχει τη γνώση, αλλά και την ισχύ να επιβάλει νέες “τάξεις πραγμάτων” παγκοσμίως. Οι Έλληνες στο παρελθόν με τον Αλέξανδρο έχουν αποδείξει ότι μπορούν να φέρουν σε πέρας τέτοιες αποστολές. Οι Αμερικανοί μπορούν; Με ποιους; Με τους αστείους ενοίκους του Λευκού Οίκου ή με τους “φωτισμένους” δασκάλους του Harvard;

Παναγιώτης Τραϊανού – Έλληνας συγγραφέας

Πηγή

Η πρώτη μεγάλη νίκη του Μεγάλου Αλέξανδρου κατά της Περσικής Αυτοκρατορίας, που εδραίωσε τη φήμη του ως μέγα στρατηλάτη. Έλαβε χώρα στις 22 Μαΐου του 334 π.Χ. στον ποταμό Γρανικό (σημερινό Μπιγκάτσαϊ), που βρίσκεται στην βορειοδυτική πλευρά της Μικράς Ασίας, κοντά στην Τροία.

Οι Πέρσες σατράπες Μιθριδάτης και Σπιθριδάτης κατείχαν τη μία όχθη του Γρανικού ποταμού, έχοντας υπό τας διαταγάς τους 12.000 πεζούς, 15.000 ιππείς και 5.000 έλληνες μισθοφόρους υπό τον Μέμνωνα τον Ρόδιο. Στην αντίπερα όχθη, ο Αλέξανδρος παρέταξε 30.000 πεζούς και 5000 ιππείς.

Ο Αλέξανδρος είχε ξεκινήσει στις αρχές Μαΐου από την Πέλλα με το στρατό του και στόλο 160 πλοίων με στρατηγούς τους Παρμενίωνα, Φιλώτα, Κράτερο, Κλείτο και Ηφαιστίωνα. Στη Μακεδονία άφησε ως αντικαταστάτη του τον Αντίπατρο με 12.000 πεζούς και 1.500 ιππείς. Δια μέσου της Θράκης φθάνει στον Ελλήσποντο, όπου τον ανέμενε ο στόλος του, ο οποίος διαβίβασε τις δυνάμεις του στη Μικρά Ασία και συγκεκριμένα στην Άβυδο, υπό την εποπτεία του Παρμενίωνα.

Ο Αλέξανδρος αποσπάστηκε για λίγο από το στρατό του για να θυσιάσει στο τέμενος του Πρωτεσίλαου (του πρώτου έλληνα που εφονεύθη στον Τρωικό Πόλεμο) στην Ελεούντα, ενώ στη συνέχεια μετέβη στο Ίλιον, όπου τέλεσε θυσία στην Αθηνά και αγώνες προς τιμή του Αχιλλέα.

Όταν επέστρεψε στην Άβυδο πληροφορήθηκε από τους στρατηγούς του ότι οι Πέρσες τον ανέμεναν παρατεταγμένοι στην όχθη του Γρανικού. Η θέση τους ήταν πλεονεκτική, καθώς η όχθη του ποταμού ήταν απότομη. Ο Αλέξανδρος μετά από εισήγηση του Παρμενίωνα διαβαίνει τον ποταμό την αυγή της 22ας Μαΐου και επιτίθεται με τη δεξιά του πτέρυγα, της οποίας προΐστατο ο ίδιος, έχοντας εφαρμόσει τη Λοξή Φάλαγγα.

Ο Αλέξανδρος μάχεται μεταξύ των πρώτων. Σε μία στιγμή της μάχης, ο πέρσης σατράπης Σπιδριδάτης υψώνει το ξίφος του για να τον σκοτώσει. Με μία αστραπιαία κίνηση ο Κλείτος αποκόπτει το χέρι του Σπιθριδάτη και σώζει τον Αλέξανδρο. Εν τω μεταξύ, οι περσικές δυνάμεις είχαν υποπέσει σ’ ένα σημαντικό τακτικό σφάλμα με καθοριστική σημασία στην έκβαση της μάχης. Είχαν τοποθετήσει τους ιππείς έμπροσθεν των πεζών, με αποτέλεσμα όταν αυτοί άρχισαν να υποχωρούν υπό την πίεση των Μακεδόνων να παρασύρουν τους πεζούς, οι οποίοι βάλλονταν ανηλεώς από τους σαρισοφόρους.

Όσοι επέζησαν τράπηκαν σε φυγή, αφήνοντας μόνους στο πεδίο της μάχης τους έλληνες μισθοφόρους. 2.000 πιάστηκαν αιχμάλωτοι και στάλθηκαν σιδηροδέσμιοι στη Μακεδονία για καταναγκαστικά έργα, επειδή «παρά τα κοινή δόξαντα τοις Έλλησι, Έλληνες όντες εναντία τη Ελλάδι υπέρ των βαρβάρων εμάχοντο», όπως αναφέρει ο Αρριανός. Οι απώλειες των Μακεδόνων ανήλθαν σε 150 άνδρες, ενώ οι Πέρσες έχασαν 4.000 στρατιώτες.

Την επομένη του θριάμβου του, ο Αλέξανδρος διέταξε να ταφούν οι πεσόντες άνδρες του μετά των όπλων τους, αλλά και έλληνες μισθοφόροι κατά τα έθιμα. Διέταξε, επίσης, να αποσταλούν στον Παρθενώνα ως αφιέρωμα 300 περσικές ασπίδες με την επιγραφή «Αλέξανδρος, ο υιός του Φιλίππου και οι Έλληνες πλην των Λακεδαιμονίων από των βαρβάρων των την Ασίαν κατοικούντων».

Η νίκη του Αλέξανδρου καταρράκωσε το ηθικό των Περσών, ενώ άρχισε να δημιουργείται η φήμη περί του αηττήτου του Αλέξανδρου. Η μία μετά την άλλη οι ελληνικές πόλεις της Μικράς Ασίας απελευθερώθηκαν και δημιουργήθηκε ένα προγεφύρωμα, χρήσιμο στον Αλέξανδρο για τη συνέχιση της εκστρατεία του κατά των Περσών.

Πηγή

Ο δεύτερος θρίαμβος του Μεγάλου Αλεξάνδρου επί των Περσών μετά τον Γρανικό. Αυτή τη φορά, αντίπαλός του ήταν ο ίδιος ο βασιλιάς τους, Δαρείος Γ’.

Μετά τη Μάχη του Γρανικού και τη λύση του Γόρδιου Δεσμού, ο Μέγας Αλέξανδρος ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Μικράς Ασίας και στράφηκε προς τη Συρία. Ο Δαρείος ανησύχησε και συγκρότησε -σύμφωνα με τον αρχαίο ιστορικό Αρριανό- ένα πανίσχυρο στρατό, αποτελούμενο από 600.000 πεζούς (ανάμεσά τους και 30.000 έλληνες μισθοφόροι), και 100.000 ιππείς. Οι αριθμοί φαντάζουν υπερβολικοί για τους σύγχρονους ιστορικούς, που υποστηρίζουν ότι η δύναμη των Περσών δεν πρέπει να ξεπερνούσε τις 100.000 άνδρες. Επικεφαλής τους τέθηκε ο ίδιος ο Δαρείος, παρά τις περί του αντιθέτου εισηγήσεις των ελλήνων συμβούλων του.

Η αποφασιστική αναμέτρηση δόθηκε στις 12 Νοεμβρίου 333 π.Χ. στη στενή πεδιάδα, που ορίζεται από τον κόλπο της Ισσού και το όρος Ακμανός, κοντά στην πόλη Ισσό της Κιλικίας (σημερινό Ισκεντερούν της Νοτιοανατολικής Τουρκίας). Ο Αλέξανδρος με το ένα τρίτο των δυνάμεων του Δαρείου εφάρμοσε την προσφιλή του τακτική της λοξής φάλαγγας, όπως και στη Μάχη του Γρανικού. Παρέταξε τις δυνάμεις του στην αντίπερα όχθη του ποταμού Πινάρου, έτσι ώστε να καλύπτουν όλο το πλάτος της εχθρικής παράταξης. Ο Δαρείος επανέλαβε το λάθος του Γρανικού. Παρέταξε τον πολυπληθή στρατό του σε στενό χώρο κι έτσι δεν είχε περιθώριο ελιγμών.

Ο Αλέξανδρος διάβηκε πρώτος τον ποταμό και κατόρθωσε να αποκόψει την αριστερή πτέρυγα του εχθρού. Αυτή υποχώρησε και άφησε ακάλυπτο το κέντρο, όπου η Μακεδονική φάλαγγα είχε διαρραγεί από τους έλληνες μισθοφόρους, οι οποίοι τώρα πλήττονταν και από τα πλάγια. Ο Δαρείος πανικοβάλλεται και τρέπεται σε άτακτο φυγή, συμπαρασύροντας και τον στρατό του. Στο πεδίο της μάχης ο πέρσης μονάρχης αφήνει μητέρα και σύζυγο, οι οποίες αιχμαλωτίζονται, καθώς και πολλά λάφυρα. Μεγάλες ήταν οι απώλειες και για τους δύο αντιπάλους. Οι Πέρσες έχασαν 30.000 άνδρες και οι Μακεδόνες 7.000.

Η νίκη του Αλεξάνδρου στην Ισσό εδραιώνει τη φήμη του ως μέγα στρατηλάτη και καταρρακώνει το ηθικό των Περσών. Στη συνέχεια θα καταλάβει τη Φοινίκη, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο και έχοντας εξασφαλίσει τα νώτα του και τον έλεγχο όλης της Ανατολικής Μεσογείου θα στραφεί προς το εσωτερικό της Ασίας, όπου θα αναμετρηθεί εκ νέου με τον Δαρείο στη Μάχη των Γαυγαμήλων (331 π.Χ.).

Πηγή

Η πλέον αποφασιστική μάχη που έδωσε ο Μέγας Αλέξανδρος εναντίον των Περσών. Συνήφθη την 1η Οκτωβρίου 331 π.Χ. στα Γαυγάμηλα, μία πεδινή περιοχή, την οποία μπορούμε να την προσδιορίσουμε σήμερα μεταξύ Μοσούλης και Αρμπίλ στο Ιράκ.

Μετά τη νίκη του επί του Δαρείου στην Ισσό (333 μ.Χ.), ο Αλέξανδρος δεν επεδίωξε να καταδιώξει τον πέρση βασιλιά. Αντ’ αυτού, πορεύθηκε προς το Νότο, κατά μήκος των παραλίων της Μεσογείου, και στη συνέχεια προς τη Συρία. Τότε έστειλε τον Παρμενίωνα να καταλάβει τη Δαμασκό, όπου εφυλάσσοντο οι θησαυροί της Αυτοκρατορίας. Οι θησαυροί αυτοί ήταν απολύτως αναγκαίοι στους Μακεδόνες, καθώς θα έλυναν τα οικονομικά προβλήματα της εκστρατείας.

Ο Δαρείος, από την πλευρά του, έστειλε απεσταλμένους στον Αλέξανδρο, με σκοπό να τον πείσουν να αφήσει ελεύθερη τη βασιλική οικογένεια, η οποία είχε συλληφθεί μετά τη Μάχη της Ισσού και να συναφθεί ειρήνη. Ο Αλέξανδρος τους υπενθύμισε ότι είχε έλθει στην Ασία για να τους τιμωρήσει για τα αδικήματα που είχαν διαπράξει οι πρόγονοί τους κατά των Ελλήνων και τους επισήμανε ότι αν ο Δαρείος ήθελε κάτι, καλά θα έκανε να έλθει αυτοπροσώπως και να το ζητήσει από τον «Βασιλιά της Ασίας», όπως αποκαλούσε τον εαυτό του.

Ο Δαρείος έστειλε νέα πρεσβεία, με σκοπό να του προσφέρει 10.000 τάλαντα για την απελευθέρωση της οικογένειάς του και να του παραχωρήσει την έκταση από τον Ευφράτη ως τα μεσογειακά παράλια. Ο Αλέξανδρος απέρριψε την πρόταση. Αναφέρεται, μάλιστα, ότι ο στρατηγός του, Παρμενίων, του είπε: «Εγώ θα δεχόμουν, αν ήμουν ο Αλέξανδρος». Και ο Αλέξανδρος του απάντησε: «Και εγώ θα δεχόμουν, αν ήμουν ο Παρμενίων». Στη συνέχεια, ο Αλέξανδρος βάδισε κατά της Αιγύπτου, την οποία κατέλαβε χωρίς μεγάλη αντίσταση και ίδρυσε την Αλεξάνδρεια το 331 π.Χ.

Ο Δαρείος, αφού απέτυχε να εξευμενίσει τον Αλέξανδρο, κατάλαβε ότι μόνο με τα όπλα θα μπορούσε να υπερασπίσει τη θνήσκουσα αυτοκρατορία του. Συγκέντρωσε μια τεράστια στρατιωτική δύναμη, αποτελούμενη από 1.000.000 πεζούς και 40.000 ιππείς, αν και οι αριθμοί αυτοί είναι υπερβολικοί… Το σίγουρο είναι ότι ήσαν πολυπληθέστεροι των Μακεδόνων και των συμμάχων τους, που αριθμούσαν 40.000 οπλίτες και 7.000 ιππείς. Στο στρατό του Δαρείου συμμετείχαν 20.000 έλληνες μισθοφόροι, ενώ δρεπανηφόρα άρματα και 50 πολεμικοί ελέφαντες συμπλήρωναν τον βαρύ οπλισμό του.

Ο Δαρείος διάλεξε την ανοιχτή πεδιάδα των Γαυγαμήλων, προκειμένου να αντιπαρατεθεί για δεύτερη φορά με τον Αλέξανδρο. Εκεί, η τεράστια περσική στρατιά θα μπορούσε να ελιχθεί με άνεση και να εκμεταλλευτεί τον όγκο της. Ο Αλέξανδρος έφθασε στο πεδίο της μάχης στα τέλη Σεπτεμβρίου, αφού οι δυνάμεις του διάβηκαν τον Τίγρη και τον Ευφράτη, χωρίς να συναντήσουν την παραμικρή αντίσταση.

Στο πεδίο της μάχης, ο Δαρείος με τους επίλεκτους οπλίτες του κάλυπταν το κέντρο της παράταξης του περσικού στρατού. Στην αριστερή πτέρυγα είχαν τοποθετηθεί το ιππικό, με επικεφαλής τον σατράπη Βήσσο, και τα δρεπανηφόρα άρματα. Στα δεξιά, ο σατράπης Μαζαίος είχε υπό τας διαταγάς του δυνάμεις ιππικού και χιλιάδες μισθοφόρους, ανάμεσά τους και τους Έλληνες. Ο Αλέξανδρος ανέλαβε τη δεξιά πτέρυγα του στρατεύματός του και ο Παρμενίων την αριστερή.

Ο Αλέξανδρος εφάρμοσε ένα νέο στρατήγημα. Προκάλεσε το ιππικό των Περσών να επιτεθεί πρώτο προς την πλευρά του, με σκοπό να εκμεταλλευθεί το κενό που θα δημιουργηθεί μεταξύ των γραμμών του εχθρού και να επιτεθεί στο κέντρο της παράταξής τους, όπου ευρίσκετο ο Δαρείος με τους επίλεκτους οπλίτες του. Την υλοποίηση του σχεδίου θα αναλάμβαναν οι φάλαγγες και το ιππικό των Εταίρων, που θα σχημάτιζαν μία μεγάλη σφήνα, με τον ίδιο τον Αλέξανδρο στην κορυφή.

Το σχέδιο εκτελέσθηκε κατά γράμμα και ο Δαρείος βρέθηκε απομονωμένος, αφού ο Βήσσος, που κατείχε την αριστερή πτέρυγα, αποκόπηκε και ετράπη σε φυγή. Ακολούθησε ο Δαρείος, τον οποίον, όμως, δεν καταδίωξε ο Αλέξανδρος, καθώς επέλεξε να βοηθήσει τον Παρμενίωνα, που αντιμετώπιζε προβλήματα με τον Μαζαίο και τις δυνάμεις του. Όμως, ο πέρσης σατράπης γρήγορα αντελήφθη το μάταιο της προσπάθειάς του και υποχώρησε με τις δυνάμεις του.

Οι Πέρσες άφησαν ανυπολόγιστο αριθμό νεκρών επί του πεδίου της μάχης, ενώ οι Μακεδόνες από 100 έως 3.000, σύμφωνα με τις διάφορες πηγές. Οι άνδρες του Αλέξανδρου πήραν ως λάφυρα 4.000 τάλαντα από τη σκηνή του Δαρείου, το άρμα του και το προσωπικό του τόξο, καθώς και τους πολεμικούς ελέφαντες, που δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στη μάχη.

Ο Αλέξανδρος μπήκε θριαμβευτικά στη Βαβυλώνα και ανακηρύχθηκε «Μεγάλος Βασιλεύς». Ο Δαρείος κατέφυγε στα βουνά της Μηδίας, με σκοπό να ανασυγκροτήσει τον στρατό του και να επιτεθεί εκ νέου στον Αλέξανδρο. Δεν πρόλαβε, καθώς ο Βήσσος, που εποφθαλμιούσε το θρόνο, τον έπιασε αιχμάλωτο και τον σκότωσε το 330 μ.Χ. Ήταν, όμως, αργά γι’ αυτόν .Ο Αλέξανδρος ήταν ο κυρίαρχος της Ασίας και της Μεγάλης Περσικής Αυτοκρατορίας.

Πηγή

Προσπαθήσαμε να καταγράψουμε εικόνες μαθηματικής τάξης και αρμονίας στη φύση. Παρατηρήσαμε λοιπόν την επαναλαμβανόμενη εμφάνιση της χρυσής τομής και των αριθμών Fibonacci, τις σπείρες που δημιουργούνται κυρίως κατά την ανάπτυξη των οργανισμών και ακόμα και τις πολύ τακτικές διατάξεις των πλακοστρώσεων που εμφανίζονται όταν όμοιες μονάδες συσσωρεύονται σε επιφάνειες ή στον χώρο. Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε και σε άλλες τακτικές διατάξεις όπως είναι για παράδειγμα οι συμμετρίες που εμφανίζονται στη φύση ή να αναλογιστούμε για την σχέση μεγέθους και σχήματος.

Αλλά και μόνο αυτά τα λίγα που παραθέσαμε είναι ικανά για να μας προβληματίσουν και να μας οδηγήσουν στο ερώτημα: Είναι στα αλήθεια η φύση τόσο τακτική; Πάντα υπάρχουν τα Μαθηματικά πίσω και από την πιο πολύπλοκη ή την πιο απλή μορφή ή διαδικασία; Μια πρώτη απάντηση είναι φυσικά ΟΧΙ! Θέλετε παραδείγματα που ενισχύουν αυτή την άποψη; Πάρτε ένα σύννεφο το σχήμα του είναι αρκετά ακαθόριστο για να βρούμε σε αυτό κάποια τάξη. Το ίδιο ισχύει και για ένα βουνό ή μια ακτή. Τα δαντελωτά περιγράμματά τους είναι μάλλον τυχαία. Στη φύση λοιπόν υπάρχουν και τυχαίες καταστάσεις και μορφές που είναι αρκετά ακαθόριστες. Ο κανόνας της τάξης λοιπόν καταρρίπτεται εύκολα.

Η δύναμη των Μαθηματικών όμως, αρκετές φορές μας ξαφνιάζει. Είναι η επιστήμη που μπόρεσε να μελετήσει την έννοια του τυχαίου και πιθανού και μάλιστα να βρει τρόπους να το μετρήσει όπως θα μετρούσε για παράδειγμα το ύψος ενός ανθρώπου. Φυσικά αναφερόμαστε στην δημιουργία της Θεωρίας Πιθανοτήτων που είναι ένας από τους πιο σύγχρονους κλάδους των Μαθηματικών, ιδιαίτερα σημαντικός για τη ζωή μας. Η τελευταία μαθηματική πρόκληση του αιώνα μας είναι η μελέτη του χάους. Να καταλάβουμε δηλαδή με ακρίβεια πώς δημιουργούνται τυχαίες διατάξεις όπως τα σύννεφα που αναφέραμε, η κίνηση των μορίων του αέρα ή η διάχυση του πετρελαίου στα διάφορα πετρώματα (σκεφτείτε πόσο πιο εύκολα θα βρίσκαμε πετρέλαιο αν γνωρίζαμε κάτι τέτοιο).

Αλλά πώς μπορεί κανείς να ξεκινήσει να μελετά χαοτικές καταστάσεις; Το ένστικτο των επιστημόνων τους υπαγόρευε ότι μια απλή διαδικασία που επαναλαμβάνεται αμέτρητες φορές μπορεί να οδηγήσει τελικά σε μια πολύπλοκη διαδικασία. Για να δούμε ένα τέτοιο παράδειγμα, πάρτε ένα ευθύγραμμο τμήμα και αφαιρέστε το κεντρικό 1/3 κομμάτι. Στη συνέχεια αφαιρέστε πάλι από κάθε κομμάτι που έμεινε, το κεντρικό ένα τρίτο του, και συνεχίστε κατά τον ίδιο τρόπο και στα επόμενα κομμάτια (σχήμα 1). Αν φανταστούμε τη διαδικασία αυτή να συνεχίζεται ασταμάτητα, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ένα σχήμα που δεν περιέχει κανένα ευθύγραμμο τμήμα. Το σύνολο αυτό λέγεται σύνολο του Cantor αφού ο πρώτος που εισήγαγε και μελέτησε αυτό το σύνολο ήταν ο μαθηματικός Georg Cantor (1845 – 1918), ο πατέρας της Θεωρίας Συνόλων. Πολλοί το ονομάζουν και σκόνη Cantor γιατί τα σημεία του δεν παρουσιάζουν καμία συνοχή.

Η καμπύλη Koch, η χιονονιφάδα Koch και το τρίγωνο του Sierpinski

Σ’ αυτή την παράγραφο θα περιγράψουμε ακόμα τρεις απλές διαδικασίες που οδηγούν σε τρία πολύπλοκα σχήματα του επιπέδου.

Η καμπύλη Koch

Η διαδικασία είναι όμοια με την κατασκευή του συνόλου Cantor με τη διαφορά πως όταν αφαιρούμε το μεσαίο ένα τρίτο προσθέτουμε τώρα στη θέση του δύο πλευρές ενός ισόπλευρου τριγώνου. Τα δύο πρώτα στάδια κατασκευής φαίνονται στο επόμενο σχεδιάγραμμα. Και εδώ φανταστείτε η διαδικασία να συνεχίζεται επ’ άπειρο. Το αποτέλεσμα θα είναι μια ιδιαίτερα δαντελωτή καμπύλη, η καμπύλη Koch.

Η χιονονιφάδα Koch

Φανταστείτε ότι τις πλευρές ενός ισόπλευρου τριγώνου τις αντικαθιστούμε με τρεις καμπύλες Koch. Η κλειστή καμπύλη που θα προκύψει, μας θυμίζει το σχήμα χιονονιφάδας. Η επωνυμία χιονονιφάδα Koch δίδεται στην επιφάνεια που περικλείει αυτή η καμπύλη. Ένας εναλλακτικός τρόπος κατασκευής περιγράφεται στα επόμενα σχεδιαγράμματα: Ξεκινάμε με ένα ισόπλευρο τρίγωνο. Προσθέτουμε στις πλευρές του, ακριβώς στη μέση τρία άλλα ισόπλευρα τρίγωνα με πλευρές 1/3 του αρχικού. Σε κάθε νέο τμήμα της περιμέτρου, προσθέτουμε ξανά από ένα ισόπλευρο τρίγωνο που οι πλευρές του είναι το 1/3 των προηγούμενων τριγώνων. Συνεχίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο απεριόριστα θα λάβουμε ένα επίπεδο σχήμα, την χιονονιφάδα Koch (ή von Koch).

Το τρίγωνο του Sierpinski

Και εδώ ξεκινάμε με ένα ισόπλευρο τρίγωνο. Ενώνοντας τα μέσα των πλευρών του παρατηρούμε ότι δημιουργούνται τέσσερα ίσα ισόπλευρα τρίγωνα που η πλευρά τους είναι μισή από την πλευρά του αρχικού τριγώνου. Αν αφαιρέσουμε το μεσαίο τρίγωνο τότε μένουν τα τρία εξωτερικά τρίγωνα. Από καθένα από αυτά αφαιρούμε ξανά το μεσαίο τρίγωνο που η πλευρά του είναι και αυτή μισή από την πλευρά του τριγώνου που το περιέχει. Συνεχίζοντας την διαδικασία απεριόριστα δημιουργείται ένα πολύπλοκο σχήμα που ονομάζεται τρίγωνο του Sierpinski. Αν θυμηθούμε, όταν χρωματίσαμε τους άρτιους αριθμούς στο τρίγωνο του Pascal, είχαμε παρατηρήσει ακριβώς αυτούς τους σχηματισμούς.

Ακόμα πιο πολύπλοκα σχήματα που γεννιούνται με απλές διαδικασίες

Στα προηγούμενα παραδείγματα οι κανόνες κατασκευής ήταν πολύ αυστηροί, με την έννοια ότι απουσίαζε ο παράγοντας τύχη. Για παράδειγμα στο τρίγωνο του Sierpinski αφαιρούσαμε πάντα το 1/3 του αρχικού τριγώνου και πάντα από την μέση. Τι θα γινότανε αν επιτρέπαμε να αφαιρούμε μια τυχαία σμίκρυνση του αρχικού από μια τυχαία ή σχεδόν τυχαία θέση; Φυσικά το αποτέλεσμα θα ήταν αρκετά διαφορετικό.

Με την βοήθεια των ηλεκτρονικών υπολογιστών τέτοιες τυχαίες κατασκευές είναι εφικτές και σχετικά εύκολες. Φυσικά οι υπολογιστές δεν συνεχίζουν την διαδικασία επ’ άπειρο, αλλά μπορούν να αποδώσουν αρκετά λεπτομερή στάδια της διαδικασίας.

Για να το καταλάβουμε αυτό, ας προσέξουμε τα παρακάτω σχεδιαγράμματα. Ξεκινάμε με τρία ορθογώνια που καθένα έχει δικές του διαστάσεις και έχει περιστραφεί κατά έναν ξεχωριστό τρόπο (α). Στο (β) αντικαθιστούμε κάθε ένα από αυτά τα ορθογώνια με τρία άλλα που προκύπτουν από τυχαίες σμικρύνσεις των τριών αρχικών ορθογωνίων. Συνεχίζοντας έτσι, παρατηρούμε ότι σε μερικά βήματα θα δημιουργηθεί ένα σχέδιο που κατά πολύ θα μας θυμίζει την εικόνα ενός δέντρου (δ).

Θα μπορούσαμε να είχαμε ξεκινήσει με ένα διαφορετικό σχήμα και όχι με τρία ορθογώνια. Το ενδιαφέρον στην όλη διαδικασία είναι ότι δημιουργούνται τέτοιες λεπτομέρειες που θυμίζουν έντονα φυσικούς σχεδιασμούς. Αυτή η μέθοδος έγινε ένα κύριο εργαλείο για οικονομικό αλλά και λεπτομερή σχεδιασμό δένδρων, τοπίων με εφαρμογές στην εικονική πραγματικότητα. Για παράδειγμα, μια φωτογραφία ενός πραγματικού τοπίου μπορεί να αποτελέσει την βάση για την δημιουργία ενός τρισδιάστατου τοπίου που δεν θα απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Οι επόμενες τρεις εικόνες, η φτέρη, το δενδράκι και το τοπίο δημιουργήθηκαν με παρόμοιες μεθόδους. Οι λεπτομέρειές τους είναι αρκετά εντυπωσιακές.

Τα Fractals – Γεωμετρικά και ιστορικά σχόλια

Όλα τα παραπάνω σχήματα που περιγράψαμε είναι γνωστά στα μαθηματικά με τον όρο Fractals (fractal ο ενικός). Στην ελληνική βιβλιογραφία ο όρος αυτός έχει επικρατήσει και δεν του έχει γίνει κάποια επίσημη μετάφραση. Συναντήσαμε όμως σε μερικά βιβλία την ανεπίσημη μετάφραση του όρου ως κλασματικό. Πότε όμως ένα σχέδιο επιδέχεται τον χαρακτηρισμό fractal; Ποιες χαρακτηριστικές ιδιότητες κατέχει;

Το 1963 o Πολωνός μαθηματικός Mandelbrot (έτος γεννήσεως 1923) του ερευνητικού κέντρου Thomas J. Watson, της IBM, συνέλαβε την έννοια σχημάτων με την χαρακτηριστική ιδιότητα να παραμένουν αμετάβλητα ως προς την πολυπλοκότητά τους σε οποιαδήποτε κλίμακα κι αν παρατηρηθούν. Για παράδειγμα, αν παρατηρήσουμε ένα σύννεφο, θα το βρούμε εντελώς όμοιο με ένα οποιοδήποτε τμήμα του. Αυτή η ιδιότητα ονομάζεται αυτοομοιότητα και είναι μια ιδιότητα που χαρακτηρίζει τα fractals. Πάρτε για παράδειγμα την καμπύλη Koch, θα δείτε ότι κάθε κομμάτι της είναι απλώς μια σμίκρυνση ολόκληρης της καμπύλης.

Τη λέξη fractal την επινόησε ο Mandelbrot από το λατινικό frangere, που σημαίνει «σπάω». Οι αρχαίοι Ρωμαίοι έδιναν σ’ αυτή την λέξη τη σύνθετη έννοια της κατάτμησης και της μη ομαλότητας. Το αντίστοιχο επίθετο είναι fractus, από όπου προέκυψε το fractal.

Ο Mandelbrot έκανε την πρώτη του δημοσίευση για τα fractals το 1975. Αν και οι μαθηματικοί είχαν κατασκευάσει από το 1875 σύνολα fractals (όπως το σύνολο του Cantor), δεν τα είχαν έως τότε μελετήσει συστηματικά. Αλλά και πάλι, μετά από αυτή την πρώτη δημοσίευση η απήχηση στην μαθηματική κοινότητα δεν ήταν μεγάλη. Το ενδιαφέρον άρχισε να εντείνεται παράλληλα με την βελτίωση των γραφικών των υπολογιστών. Όταν πλέον έγιναν αντιληπτές αρκετές από τις εφαρμογές των fractals στην φυσική και την βιολογία, ο τομέας αυτός ήκμασε ιδιαίτερα. Σήμερα έχουν γίνει πάρα πολλές μελέτες και πραγματικά βρισκόμαστε μπροστά σε συναρπαστικές ανακαλύψεις και θεωρίες.

Αν και σε μια περιβαλλοντική εργασία δεν μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα για την γεωμετρία των fractals, οφείλουμε να πούμε πως ότι ο αυστηρός ορισμός τους συνδέεται με μια νέα μαθηματική έννοια, την κλασματική διάσταση. Υπάρχουν διάφοροι ορισμοί κλασματικής διάστασης. Για να πάρουμε μια ιδέα για το τι εννοούμε ας αναλογιστούμε τι σημασία έχει η γνωστή ευκλείδεια διάσταση. Ένα ευθύγραμμο τμήμα έχει διάσταση 1, ένα τετράγωνο έχει διάσταση 2 ενώ ένας κύβος έχει διάσταση 3. Οι αριθμοί 1, 2 και 3 είναι οι αριθμοί που εμφανίζονται σαν εκθέτες όταν για παράδειγμα, διαιρώντας κάθε πλευρά των προηγούμενων σχημάτων στα δύο, σχηματιστούν αντίστοιχα 2¹ ευθύγραμμα τμήματα, 2² τετράγωνα και 2³ κύβοι. Οι αντίστοιχες Hausdorff διαστάσεις, μια άλλη έννοια διάστασης, είναι log (2¹)/log2 = 1, log (2²)/log2=2 και log (2³)/log2 =3 που είναι ίδια με την ευκλείδεια διάσταση. Στο τρίγωνο του Sierprinski επειδή σε κάθε στάδιο κάθε πλευρά διαιρείται στα δύο αλλά παίρνουμε τρία αντίγραφα και όχι τέσσερα, η Hausdorff διάσταση είναι log 3/log2 = 1,584…., δηλαδή δεν είναι ακέραιη. Αυτή είναι και η fractal ή κλασματική διάσταση του σχήματος. Ας παρατηρήσουμε ότι η διάσταση δεν είναι πάνω από 2 μια και το τρίγωνο του Sierprinski το σχεδιάσαμε στο επίπεδο, είναι δηλαδή υποσύνολο του δισδιάστατου επιπέδου που έχει διάσταση 2. Επίσης είναι κάτι πιο πολύπλοκο από μια μονοδιάστατη καμπύλη, γι’ αυτό και έχει διάσταση μεγαλύτερη από 1.

Το ότι κάποια σχήματα έχουν κλασματική διάσταση, και όχι ακέραια, όπως είχαμε συνηθίσει, άνοιξε το δρόμο για να απαντηθούν αρκετά ερωτήματα της φυσικής γύρω από φαινόμενα που παρέμεναν αινιγματικά για πολλούς αιώνες. Θα αναφέρουμε μερικά στην επόμενη παράγραφο.

Μια ακόμα περίεργη γεωμετρική ιδιότητα των fractals που δεν την έχουν τα γνωστά σχήματα της ευκλείδειας γεωμετρίας, είναι ότι λόγο της πολυπλοκότητας των περιγραμμάτων που εμφανίζονται, δημιουργούνται καμπύλες με άπειρο μήκος που όμως περικλείουν επιφάνειες με πεπερασμένο εμβαδόν. Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε εύκολα για την χιονονιφάδα του Koch. Στο βιβλίο της Β΄ Λυκείου στο κεφάλαιο για τις γεωμετρικές προόδους, υπάρχει μια άσκηση όπου σε κάθε βήμα κατασκευής την χιονονιφάδας Koch ζητείται να υπολογιστεί η περίμετρος και το εμβαδόν κάθε σχήματος. Αυτό που μπορεί κανείς να διαπιστώσει μετά από αυτούς τους υπολογισμούς είναι ότι η περίμετρος τελικά γίνεται άπειρη, ενώ το εμβαδόν είναι πεπερασμένο.

Εφαρμογές των fractals στη φυσική και βιολογία

Καταρχήν τα fractals ξεκίνησαν σαν ένα αντικείμενο των καθαρών μαθηματικών, επινόημα της ανθρώπινης φαντασίας. Δεν πέρασε πολύς καιρός όμως, για να αναδειχτούν ως ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία για την κατανόηση πολλών μηχανισμών του φυσικού κόσμου και την επιτυχή μίμησή τους μέσω των υπολογιστών.

Η πρώτη εφαρμογή των fractals ήταν η λύση του προβλήματος του ηχητικών παράσιτων που δημιουργούνται κατά τις τηλεφωνικές συνομιλίες. Αυτά τα παράσιτα διαπίστωσε ο Mandelbrot ότι είναι ηλεκτρικές διαταραχές που εμφανίζονται ομαδοποιημένες. Ανάλογη ομαδοποίηση παρατήρησε και στα λάθη κατά την ηλεκτρική μεταβίβαση των δεδομένων των υπολογιστών. Η διαπίστωση ήταν ότι οι ομαδοποιήσεις αυτές και τα κενά μεταξύ τους θύμιζαν καταπληκτικά την δομή του συνόλου Cantor.

O Mandelbrot απέδωσε και στο σύμπαν ένα μοντέλο δομής ενός τρισδιάστατου συνόλου Cantor. Το μοντέλο αυτό σίγουρα δεν είναι καθόλου ρεαλιστικό όμως κατάφερε να ερμηνεύσει με επιτυχία την μέχρι τώρα ανεξήγητη κατανομή της αστρικής ύλης στο σύμπαν μας.

Θα αναφέρουμε με σύντομους σχολιασμούς μερικές εφαρμογές ακόμα που αποδεικνύουν την σπουδαιότητα των fractals και δικαιολογούν το γιατί πολλοί ερευνητές από διάφορους κλάδους στρέφονται σε αυτά για να βρουν απαντήσεις στα πολλά μυστήρια που μας περιβάλλουν. Μάλιστα αρκετές υποθέσεις που δεν είχαν τρόπο να αντιμετωπιστούν και ήταν «κλεισμένες στο συρτάρι» για δεκαετίες, ανακινούνται και εξετάζονται υπό το νέο φως των fractals.

· Για πολλά χρόνια μας απασχολούσε το ερώτημα για το πώς όμοια σωματίδια συνενώνονται για να δημιουργήσουν διάφορες δομές. Για παράδειγμα, πως ενώνονται οι κρύσταλλοι από τις σταγόνες της βροχής για να σχηματίσουν μια χιονονιφάδα; Γιατί αυτή έχει εξαγωνικό σχήμα; Ή πώς δημιουργούνται τα κολλοειδή εναπόθετα όπως είναι αυτά που δημιουργούνται από τη σκόνη και την αιθάλη; Με την χρήση των fractals αναπτύχθηκαν διάφορα μοντέλα που προσεγγίζουν αυτές τις μορφές. Έγινε φανερό το ότι αν το σχήμα θα είναι πιο πυκνό και σφαιρικό ή πιο αραιό και διακλαδιζόμενο (δενδρίτης) εξαρτάται από τον τρόπο κίνησης των σωματιδίων. Μια τέτοια ανάπτυξη θυμίζει πολύ την ανάπτυξη των κοραλλιών.

· Ένα άλλο πρόβλημα είναι αυτό της διάχυσης. Είναι ένα πρόβλημα όπου ένα υλικό που ευνοεί την διάχυση ανταγωνίζεται κάποιο άλλο που την εμποδίζει. Φανταστείτε να είχαμε ένα πάτωμα με πολύ μικρά πλακάκια κάποια από χαλκό και κάποια από πλαστικό. Το αν το ηλεκτρικό ρεύμα περάσει από την μια μεριά του πατώματος στην απέναντι, εξαρτάται από το αν θα βρεθεί ένα μονοπάτι μόνο με πλακάκια χαλκού. Η λογική μας υπαγορεύει ότι αν τα πλακάκια του χαλκού είναι περισσότερα από τα πλαστικά πλακάκια, τότε αυξάνεται η πιθανότητα να διαπεράσει το ρεύμα από την μια μεριά στην άλλη. Ακριβώς την ίδια εικόνα πρέπει να έχουμε και για τις άλλες φυσικές διαχύσεις. Το πετρέλαιο διαχέεται στα διάφορα πετρώματα. Άλλα είναι πορώδη και ευνοούν την διάχυση και άλλα όχι. Με ένα πρόγραμμα γραφικών υπολογιστή, μπορούμε να εξομοιώσουμε την διαδικασία της διάχυσης, που έχει fractal δομή. Ανάλογα με το πόσο οι ευνοϊκοί παράγοντες υπερέχουν των ενάντιων, παρατηρούμε να μεταβάλλεται το μέγεθος της διάχυσης. Καταλαβαίνουμε πόσο σημαντική είναι αυτή η γνώση για την αναζήτηση πετρελαίου. Άλλα προβλήματα διάχυσης πολύ σημαντικά για την ζωή μας που παρουσιάζουν fractal συμπεριφορά, είναι η εξάπλωση των επιδημιών σε έναν πληθυσμό (π.χ. σε ένα φυτώριο δέντρων), η εξάπλωση των πυρκαγιών στα δάση, ακόμα και ο τρόπος διάλυσης κάποιων ουσιών μέσα σε κάποιες άλλες όπως είναι η διάλυση των κόκκων του καφέ στο νερό.

· Ο Mandelbrot συνεργάστηκε με κάποιους μεταλλουργούς για να βρει μέθοδο καθορισμού της ανωμαλίας μιας μεταλλικής επιφάνειας. Κατέληξαν στο ότι αρκετές σπασμένες μεταλλικές επιφάνειες παρουσιάζουν μια ανωμαλία που μπορεί να αποδοθεί σε μια κλασματική διάσταση. Μάλιστα η διάσταση αυτή είναι χαρακτηριστική για κάθε μέταλλο ξεχωριστά και ανακάλυψαν πως η έκθεση των μετάλλων σε διάφορες θερμοκρασίες δεν επιδρά μόνο στην σκληρότητα και την αντοχή τους, αλλά μεταβάλλει και την κλασματική τους διάσταση. Έτσι αυτή η κλασματική διάσταση μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα χρήσιμο μέτρο αντοχής και σκληρότητας των μετάλλων και των κραμάτων.

· Συνεχίζοντας την προηγούμενη εφαρμογή των fractals στη μεταλλουργία, να αναφέρουμε και ένα παράδειγμα από τον χώρο της ηλεκτροχημείας που για πολλές δεκαετίες ήταν ένα αίνιγμα για τους επιστήμονες. Συνήθως οι φυσικοί νόμοι έχουν απλές μαθηματικές εκφράσεις με ακέραιες δυνάμεις. Περιμένουμε δηλαδή στα πειράματά μας, όταν μια ποσότητα μεταβάλλεται, να μεταβάλλεται και κάποια άλλη ανάλογα με την 1^η, 2^η, 3^η, κ.ο.κ. δύναμη της πρώτης, όχι όμως ανάλογα με την 3/2^η δύναμη. Ένα παράδοξο φαινόμενο της ηλεκτροχημείας αφορούσε κάποια περίεργη ηλεκτρική συμπεριφορά, κατά την βύθιση ενός ηλεκτροδίου σε έναν ηλεκτρολύτη. Σύμφωνα με την κλασσική φυσική το σύστημα θα έπρεπε να λειτουργεί σαν πυκνωτής. Όταν λοιπόν περνάει εναλλασσόμενο ρεύμα θα έπρεπε η αντίσταση να είναι ανάλογη της πυκνότητας. Στην πραγματικότητα όμως η αντίσταση ήταν ανάλογη με μια κλασματική δύναμη της συχνότητας μεταξύ 0 και 1.

· Στους ζωντανούς οργανισμούς τα fractals δίνουν κανόνες και μοντέλα για το πώς αναπτύσσεται το νευρικό τους σύστημα, ο εγκέφαλος, ή ακόμα και το σύστημα των αρτηριών και φλεβών. Τελευταία οι επιστήμονες έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν με επιτυχία σχηματισμούς όπως οι κηλίδες της λεοπάρδαλης, οι ραβδώσεις της ζέβρας ή της τίγρης και οι χαρακτηριστικές πολύχρωμες πιτσιλιές στα όστρακα των θαλασσινών. Οι διαδικασίες κατασκευής είναι απλές fractal διαδικασίες, γεγονός που έχει έντονα προβληματίσει τους επιστήμονες για τον ρόλο των γονιδίων. Ίσως και εμείς να είχαμε σχηματίσει την εντύπωση ότι στα γονίδια καταγράφεται με λεπτομέρεια κάθε χαρακτηριστικό ενός ζωντανού οργανισμού. Τώρα όμως οι επιστήμονες διαπιστώνουν ότι για να γίνει κάτι τέτοιο για ορισμένα χαρακτηριστικά, χρειάζεται δυσανάλογα μεγάλη μνήμη. Για παράδειγμα οι ραβδώσεις στο δέρμα της ζέβρας είναι για κάθε ζώο διαφορετικές, όπως ακριβώς τα δακτυλικά μας αποτυπώματα διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο (ακόμα και οι δίδυμοι έχουν διαφορετικά). Θα χρειαζότανε λοιπόν μεγάλη πληροφορία για την δημιουργία τόσων πολλών διαφορετικών μορφών. Τα γονίδια λοιπόν αφού δεν γίνεται να περιέχουν τέτοια λεπτομερή πληροφορία, ίσως περιέχουν απλώς την πληροφορία για το πώς δρουν οι χρωστικές ουσίες των οργανισμών.

· Στην μελέτη χαοτικών καταστάσεων όπως είναι οι κινήσεις των ρευστών (π.χ. κίνηση Brown των μορίων του αέρα ή η συμπεριφορά των προσεγγίσεων των λύσεων κάποιων μιγαδικών εξισώσεων), τα fractals έχουν φανεί ιδιαίτερα διαφωτιστικά. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι χαοτικές καταστάσεις φαίνεται πως έχουν ένα είδος τάξης μέσα τους. Στην εικόνα που παράγεται κατά την εξέλιξη των χαοτικών διεργασιών, εμφανίζονται σχεδόν πάντα τα ίδια σχήματα fractals. Ένα από αυτά τα σχήματα fractal, γνωστό σαν σύνολο Mandelbrot, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μοιάζει με έναν ξαπλωμένο χιονάνθρωπο με κρεατοελιές. Το περίεργο με αυτό το fractal είναι ότι γίνεται όλο και πιο πολύπλοκο και κατσαρό σε μικρότερες κλίμακες. Τα τμήματά του δηλαδή είναι ακόμα πιο πολύπλοκα από το ολικό σχήμα.

· Από τις συζητήσεις στις προηγούμενες παραγράφους έγινε φανερό ότι τα fractal είναι ένα πολύ καλό και οικονομικό εργαλείο για την παραγωγή εικόνων και τοπίων που μιμούνται σε λεπτομέρεια τα φυσικά τοπία και συνεπώς είναι πολύ σημαντικά για την σύγχρονη τέχνη και επιστήμη που ονομάζουμε εικονική πραγματικότητα. Ουσιαστικά η εικονική πραγματικότητα είναι η τεχνολογική αναπαράσταση ενός αληθοφανούς κόσμου που με ειδικά ηλεκτρονικά αισθητήρια μπορούμε ακόμα και να ψηλαφίσουμε. Αν για παράδειγμα πάρουμε μια φωτογραφία της Ακρόπολης, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής μπορεί σχετικά με απλό τρόπο να δημιουργήσει μια αληθοφανή τρισδιάστατη εικόνα της Ακροπόλεως (ίσως και όπως ήταν πριν από 2,5 χιλιάδες χρόνια περίπου), στην οποία μπορεί να κινηθεί το βλέμμα μας.

Όλες αυτές οι εφαρμογές των fractals είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακές. Σίγουρα τα επόμενα χρόνια αναμένουμε και νέες ανακαλύψεις στην φυσική και την βιολογία και περιμένουμε πως αυτός ο κλάδος των Μαθηματικών θα αναπτυχθεί σημαντικά. Όπως και με τις πλακοστρώσεις βλέπουμε πως μια ιδέα μαθηματική, που επινόησε ο ανθρώπινος νους, βρήκε γρήγορα εφαρμογή σε πάρα πολλούς τομείς.

This slideshow requires JavaScript.

Πηγή

Ο Rémi Gaillard (γεννημένος 7 Φεβρουαρίου 1975, Μονπελιέ, Γαλλία) είναι ένας Γάλλος φαρσέρ και απατεώνας με το ποδόσφαιρο. Είναι θρασύς, ενοχλητικός, προκλητικός, παράνομος, αλλά… αρέσει! Οι φάρσες του Rémi Gaillard κάνουν θραύση στο διαδίκτυο, οι φανατικοί οπαδοί του αυξάνονται με… γεωμετρική πρόοδο και εκείνος φροντίζει να εκπλήσσει διαρκώς.

Κέρδισε την προσοχή στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης μετά την πραγματοποίηση μιας καλά τεκμηριωμένης σειράς φαρσών, συμπεριλαμβανομένης μιας διάσημης εμφάνισης μεταμφιεσμένος ως ο Λοριάν (Lorient), παίκτης ποδοσφαίρου στον τελικό αγώνα του Κυπέλλου 2002 της Γαλλίας, κατά την οποία έλαβε μέρος στους εορτασμούς του νικητή και μάλιστα χαιρετίστηκε από τον τότε πρόεδρος της Γαλλίας Ζακ Σιράκ.

Ο Rémi Gaillard έχει εμφανιστεί σε διάφορες αθλητικές εκδηλώσεις, τηλεοπτικά παιχνίδια τηλεόραση και πολιτικές συγκεντρώσεις, σπάζοντας τους κανόνες και τα μέτρα ασφαλείας εύκολα. Δεν έχει συλληφθεί ποτέ για τις πράξεις του.

Official Site | YouTube Channel

Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός στη μακραίωνη πορεία της ανθρωπότητας ότι τα περισσότερα “κακά”, που βασανίζουν τους ανθρώπους, προέρχονται από την κακή χρήση των “καλών”. Ανάμεσα στα πολλά “καλά” που έχει επινοήσει ο άνθρωπος, για να “ευφραίνει” την ψυχή του και να καλλιεργεί το πνεύμα του, είναι και ο αθλητισμός. Ο αθλητισμός, που, όπως έχουμε μάθει ν’ ακούμε από τους διάφορους “επαΐοντες”, προάγει τον πολιτισμό και ενώνει τους ανθρώπους. Όλα αυτά είναι σωστά, αλλά υπάρχει μια τρομερή διαφορά. Άλλο πράγμα είναι ο αθλητισμός και άλλο πράγμα το αθλητικό παιχνίδι.

Σήμερα, που η Νέα Τάξη Πραγμάτων προσπαθεί να επιβληθεί παγκοσμίως, “επενδύει” στα αθλητικά και αγωνιστικά δρώμενα, για να μπορέσει να χειραγωγήσει τις μάζες. Φιλοδοξεί να τις παρασύρει στη λογική του “πολέμου” και των συγκρούσεων, ώστε να τις βάλει στο “παιχνίδι” της. Φιλοδοξεί να προσφέρει “θριάμβους” και νίκες σε ανθρώπους που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας και οι οποίοι δεν την συμφέρει ν’ αντιδρούν και προπάντων να σκέφτονται. Η ανθρωπότητα κινδυνεύει να πέσει σε μια παγίδα τρομερή, που όμως δεν της είναι άγνωστη. Δεν “θυμάται” ότι αιώνες πριν και οι φτωχοί Ρωμαίοι γεύονταν “θριάμβους”, κάθε φορά που η πείνα τους απειλούσε το σύστημα. Δεν “θυμάται” ότι υπήρξε και στο παρελθόν “οπιομανής”, που η εξουσία την έλεγχε με τον πιο απόλυτο τρόπο.

Θα εξετάσουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς ισχυριζόμαστε. Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ του αθλητισμού και του αθλητικού παιχνιδιού. Το σύστημα αυτήν τη διαφορά τη γνωρίζει, αλλά ποτέ δεν την διευκρινίζει, γιατί δεν το συμφέρει. Είναι σίγουρο ότι την γνωρίζει, γιατί επί αιώνες “παίζει” κι αυτό τα “παιχνίδια” του με τα αθλητικά παιχνίδια. Από την αρχαία Βαβυλώνα και τη Ρώμη μέχρι και τους Μάγια ή τους Ίνκας γνώριζαν οι πάντες στην εξουσία τη χρηστικότητα -για την εξουσία- της έννοιας του “αθλητικού παιχνιδιού”. Από τους νομάδες Αφγανούς, που παίζουν ένα περίεργο “πόλο” με “μπάλα” ένα πρόβατο, μέχρι το σημερινό πολυδιαφημισμένο “μουντιάλ” του ποδοσφαίρου, τα δεδομένα είναι ίδια. Με μέσον τα αθλητικά παιχνίδια η εξουσία εξυπηρετεί τις ανάγκες της. Με μέσον τα αθλητικά παιχνίδια χειραγωγεί τις μάζες και τις διατηρεί στη “διάθεση” που την βολεύει.

Η διαφορά μεταξύ του αθλητισμού και του αθλητικού παιχνιδιού είναι τεράστια. Τόσο τεράστια, που θα μπορούσε κάποιος ανενδοίαστα να πει ότι δεν έχουν την παραμικρή σχέση μεταξύ τους. Ο αθλητισμός απευθύνεται στην ευφυΐα του ανθρώπου, ενώ το αθλητικό παιχνίδι απευθύνεται στο ένστικτο του ανθρώπου. Ως εκ τούτου ο αθλητισμός είναι ελάχιστα εκμεταλλεύσιμος για την εξουσία, ενώ με τα αθλητικά παιχνίδια συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Το αθλητικό παιχνίδι δεν έχει καμία σχέση με τον πολιτισμό και την ειρήνη. Το αθλητικό παιχνίδι είναι μια σύγκρουση αντιπάλων και έχει “συγγένεια” με την έννοια του “πολέμου”. Δεν ενώνει τους ανθρώπους. Τους διχάζει και μπορεί να τους φέρει στα πρόθυρα της σύγκρουσης. Τους “φορτίζει”, μέχρι του σημείου να τους οχλοποιεί και να τους παραδίδει στην εξουσία προς εκμετάλλευση.

Είναι σε θέση και έχει αποδειχθεί άπειρες φορές στο παρελθόν ότι εξαιτίας ενός αθλητικού παιχνιδιού μπορεί να προκληθεί μέχρι και πόλεμος. Μπορεί να μαλώσουν αδέρφια μεταξύ τους ή να μαλώσουν άνθρωποι που είναι ερωτευμένοι μεταξύ τους. Από ένα ασήμαντο αθλητικό γεγονός, που γίνεται για την ειρήνη και την ομόνοια, μπορεί να γεννηθούν άσβεστα μίση. Από τις κερκίδες των γηπέδων του Ζάγκρεμπ και του Βελιγραδίου ξεκίνησε ο γιουγκοσλαβικός εμφύλιος. Όταν θέλεις να μονιάσεις δύο ανθρώπους ή δύο λαούς, το τελευταίο το οποίο κάνεις, αν θέλεις πραγματικά να πετύχεις τον στόχο σου, είναι να διοργανώσεις ένα αθλητικό παιχνίδι προς τιμήν τους. Ακόμα και το πιο ακίνδυνο και βαρετό παιχνίδι μπορεί να έχει τραγικά αποτελέσματα.

Όλα αυτά το σύστημα τα γνωρίζει. Γνωρίζει πώς να εκμεταλλευτεί την έννοια του “παιχνιδιού”, για να παθιάζει και να “χειραγωγεί” τις μάζες. Γνωρίζει πώς να “ξύνει” κοινωνικές ή άλλες “πληγές” με τα “παιχνίδια” και πώς στη συνέχεια να επωφελείται από τις συγκρούσεις. Γνωρίζει πώς την ασήμαντη “αιμορραγία” του γηπέδου να την μετατρέπει σε πραγματική κοινωνική “αιμορραγία”. Από τον αυτοκράτορα της Ρώμης, ο οποίος έλεγχε τους πληβείους της Ρώμης με τα πάθη του Κολοσσαίου, έως τους σημερινούς “σπόρτσμεν” πολιτικούς, τα πάντα είναι ίδια. Οι ίδιες επιδιώξεις, οι ίδιες υστεροβουλίες και τα ίδια ψέματα. Με “όχημα” τον αθλητισμό του πολιτισμού το σύστημα περνάει μέσα στην κοινωνία και τα αθλητικά παιχνίδια της βαρβαρότητας.

Αυτό το οποίο εφεύραν οι άνθρωποι, για να προάγουν τον πολιτισμό και την αδελφοσύνη μεταξύ των ανθρώπων, η εξουσία το “νοθεύει” για να προάγει τη βαρβαρότητα και να προκαλέσει ελεγχόμενους διχασμούς. Με “όχημα” ένα πολιτισμικό “καλό” μεταφέρεται μέσα στην κοινωνία ένα “κακό” της βαρβαρότητας. Το “καλό” του αθλητισμού ως έννοια είναι εφεύρημα των αρχαίων Ελλήνων. Ως έννοια συνδέεται με την έννοια του “άθλου”. Του άθλου, που πραγματοποιεί ο άνθρωπος και που γι’ αυτό τον θαυμάζουν οι συνάνθρωποί του.

Για να καταλάβει όμως κάποιος τι ακριβώς είναι ο άθλος, θα πρέπει να γνωρίζει την ίδια τη φύση του ανθρώπου. Τι είναι ο άνθρωπος; Ένα ζώο στο βιολογικό επίπεδο, που έχει θεϊκά χαρακτηριστικά σ’ ότι αφορά το αντίστοιχο πνευματικό επίπεδο. Είναι ένα όν δηλαδή με διπλή φύση. Οι δύο αυτές διαφορετικές φύσεις έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά και τα οποία έχουν διαφορετικά όρια. Όταν αυτά τα όρια ξεπερνιούνται, έχουμε το φαινόμενο του άθλου για τον άνθρωπο ο οποίος τα ξεπερνά. Αθλητής δηλαδή είναι αυτός που ανάμεσα στους υπόλοιπους ανθρώπους βρίσκεται -λόγω εκπαίδευσης ή ταλέντου- κοντά στα ανθρώπινα όρια και συχνά-πυκνά δοκιμάζει να τα ξεπεράσει.

Αυτά τα όρια, επειδή η κάθε φύση του ανθρώπου είναι διαφορετική, απαιτούν διαφορετικά προσόντα για να ξεπεραστούν. Όπως απαιτούνται για έναν δρομέα διαφορετικά σωματικά προσόντα -για να ξεπεράσει τα ανθρώπινα όρια της ταχύτητας- από έναν αρσιβαρίστα -για να ξεπεράσει επίσης τα ανθρώπινα όρια της δύναμης-, έτσι απαιτούνται και διαφορετικά προσόντα μεταξύ των “αθλητών” των διαφορετικών ανθρωπίνων φύσεων. Διαφορετικά προσόντα απαιτούνται για έναν φυσικό άθλο από αυτά τα οποία απαιτούνται για έναν πνευματικό.

Αθλητής είναι ένας δρομέας και αθλητής είναι και ένας ερευνητής-επιστήμονας. Το κοινό στις δύο αυτές περιπτώσεις είναι ο κόπος που καταβάλει κάποιος για να καταφέρει τον στόχο του, καθώς και η νοοτροπία του. Οι αθλητές κοπιάζουν τρομερά, για να προετοιμαστούν για την πραγματοποίηση του άθλου τους. Είναι επίμονοι, φιλόπονοι, ανταγωνιστικοί και έτοιμοι να υποστούν την οποιαδήποτε θυσία, προκειμένου να πραγματοποιήσουν τον στόχο τους. Αθλητές και ερευνητές δηλαδή είναι απόλυτα όμοιοι στη νοοτροπία τους.

Ενώ όμως οι αθλητές των δύο αυτών φύσεων είναι απόλυτα ίδιοι μεταξύ τους, υπάρχει διαφορά στα ιδιαίτερα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τα αθλήματα των δύο αυτών διαφορετικών φύσεων. Η διαφορά αυτή είναι η εξής: Είναι μια διαφορά η οποία έχει σχέση με τον “στίβο” όπου αγωνίζεται ο κάθε αθλητής της κάθε φύσης. Ο “στίβος” του σώματος είναι εξ αρχής ορισμένος και πεπερασμένος, ενώ ο “στίβος” του πνεύματος είναι “μεταβλητός” και σχεδόν άπειρος, καθώς παρακολουθεί τις ανάγκες του ανθρώπου. “Στίβος” για το πνεύμα μπορεί για παράδειγμα να είναι ένα απόκρυφο κείμενο ή μια επικίνδυνη αρρώστια που μαστίζει την ανθρωπότητα.

Αθλητές του πνεύματος είναι οι μελετητές, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να αποκωδικο­ποιήσουν ένα απόκρυφο κείμενο και αθλητές είναι επίσης και οι επιστήμονες, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να βρουν τη θεραπεία μιας αρρώστιας. Αθλητές δηλαδή είναι αυτοί οι οποίοι θα προσπαθήσουν να δοκιμάσουν τις δυνατότητές τους εκεί όπου ο μέσος άνθρωπος -ενώ ο “στίβος” τον αφορά- δεν μπορεί να παρακολουθήσει. Εκεί όπου ο μέσος άνθρωπος δεν μπορεί να διακριθεί, γιατί δεν διαθέτει το απαραίτητο ταλέντο και βέβαια δεν έχει υποστεί την κατάλληλη προετοιμασία. Αθλητές δηλαδή είναι αυτοί οι οποίοι έχουν τα προσόντα να δοκιμάσουν να πετύχουν τον άθλο.

Θα ξεκινήσουμε την ανάλυση μας από τα πιο εύκολα, ώστε να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς συμβαίνει. Στο επίπεδο του σώματος τα πράγματα είναι περιορισμένα και σαφώς πιο εύκολα στην ανάλυσή τους. Ο άνθρωπος, όπως όλα τα ζώα, έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία δεν αλλάζουν όσο και να προσπαθήσει. Δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγει από τα όρια που καθορίζουν το “είδος” του ως “ζώο”. Δεν θα μπορέσει ποτέ να πετάξει στους ουρανούς όμοια με τους αετούς κι ούτε θα μπορέσει ποτέ να καταδυθεί στους ωκεανούς όμοια με τα κήτη. Είναι ένα ζώο χερσαίο και ως εκ τούτου τα μετρήσιμα σωματικά χαρακτηριστικά του είναι όμοια μ’ αυτά που αφορούν και τα υπόλοιπα χερσαία ζώα. Μπορεί να μετρηθεί η ταχύτητά του, η δύναμή του, η αλτικότητά του κλπ..

Όμως, ως “είδος” έχει κάποιες απόλυτες τιμές σ’ ότι αφορά τα χαρακτηριστικά αυτά. Τιμές, που έχουν υπολογιστεί για το ανθρώπινο είδος, όπως έχουν υπολογιστεί και για τα άλλα χερσαία είδη. Αν ανοίξει κάποιος μια εγκυκλοπαίδεια, θα δει τι ακριβώς είναι αυτές οι τιμές. Θα μάθει για παράδειγμα ότι το γρηγορότερο χερσαίο είδος είναι το τσιτάχ και μάλιστα θα δει και μια τιμή αυτής της ταχύτητάς του. Τέτοιου είδους μέγιστες τιμές έχουν όλα τα ζωικά είδη για κάποια επιμέρους χαρακτηριστικά τους και αυτές είναι οι τιμές οι οποίες διαφοροποιούν τα “είδη” μεταξύ τους.

Ανάμεσα σ’ αυτά τα “είδη” είναι και το ανθρώπινο. Ένα “είδος”, που είναι πιο αργό από το τσιτάχ ή τη γαζέλα, αλλά πολύ πιο γρήγορο από τη χελώνα ή το πρόβατο. Ένα είδος, που έχει μεγαλύτερη δύναμη έλξης από την αλεπού, αλλά λιγότερη δύναμη από έναν ελέφαντα. Γιατί τα λέμε όλα αυτά τα προφανή; Για να καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς είναι ο άθλος. Άθλος είναι να τρέξει ένας άνθρωπος πιο γρήγορα από ένα τσιτάχ. Άθλος είναι να τραβήξει πιο πολλά κιλά από έναν ελέφαντα. Άθλος είναι δηλαδή να ξεπεράσεις τις δυνατότητες του “είδους” σου.

Είναι αυτό δυνατόν; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί δεν μπορείς να νικήσεις τη φύση σου. Δεν μπορείς να ξεπεράσεις τα όρια που έχει θέσει η φύση. Άρα τι συμβαίνει στην περίπτωση αυτήν; Περιοριζόμαστε στη βάση της έννοιας του “άθλου”, που είναι το να είσαι ο καλύτερος του είδους σου. Ο ταχύτερος ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο ισχυρότερος ανάμεσα στους ανθρώπους. Ο αλτικότερος ανάμεσα στους ανθρώπους. Αυτός ο οποίος με τις προσωπικές του επιδόσεις θα καθορίζει τις απόλυτες τιμές του είδους στο οποίο ανήκει. Ο άνθρωπος, που, για όσο διάστημα παραμένει ο καλύτερος σ’ ότι αφορά το επίτευγμά του, θα είναι αθάνατος.

Βασικό επίπεδο δηλαδή του άθλου είναι να είναι κάποιος ο “καλύτερος” της γενιάς του και το ανώτατο επίπεδο του άθλου είναι να είναι ο “καλύτερος” όλων των γενιών. Ο βασικός στόχος δηλαδή του αθλητή είναι να γίνει πρωταθλητής και από εκεί και πέρα το όνειρό του είναι να κάνει ένα ακατάρριπτο παγκόσμιο ρεκόρ. Με την έννοια του “παγκοσμίου ρεκόρ” στην πραγματικότητα καθορίζουμε την οριακή τιμή σε κάποιο χαρακτηριστικό του χερσαίου ζώου που ονομάζεται άνθρωπος.

Εδώ βρίσκεται και το λεπτό σημείο του αθλητισμού. Ο άνθρωπος στον αθλητισμό έρχεται αντιμέτωπος με ένα φυσικό μέγεθος. Αν “νικήσει” το μέγεθος αυτό, “σπρώχνει” τα όρια. Στη συνέχεια ταυτίζεται με το μέγεθος αυτό -που συνδέεται με τις προσωπικές του δυνατότητες- κι αυτό του δίνει τη δόξα και την αθανασία. Για όσο διάστημα το όνομά του συνδέεται με το καλύτερο μέγεθος, θα είναι αθάνατος. Τόσο οι σύγχρονοί του αθλητές όσο και οι επόμενοι αυτόν θα έχουν μπροστά τους να συναγωνιστούν και όχι αυτούς οι οποίοι έτυχε να είναι αντίπαλοί τους σε έναν αγώνα. Αυτόν θ’ ανταγωνίζονται και μ’ αυτόν θα συγκρίνονται. Όχι για να νικήσουν τον ίδιο σε έναν αγώνα, αλλά για να ξεπεράσουν το φυσικό μέγεθος που αυτός αντιπροσωπεύει.

Μπορεί δηλαδή ένας άνθρωπος να έχει νικήσει όλους τους συγχρόνους του και να μην γίνει ποτέ αθάνατος. Μπορεί να είναι μόνιμος πρωταθλητής, αλλά δεν θα έχει καταφέρει να πραγματοποιήσει τον ανώτατο στόχο του αθλητή. Γιατί; Γιατί στον αθλητισμό σημασία δεν έχει η νίκη, αλλά ο άθλος. Για να καταλάβει κάποιος το πόσο σημαντικό είναι αυτό το οποίο λέμε, ας σκεφτεί το εξής απλό. Μπορεί μια γενιά ανθρώπων να είναι αδιάφορη για τον αθλητισμό ή να έχει περάσει από μια δύσκολη κατάσταση επιβίωσης και να μην έχει καλά σωματικά χαρακτηριστικά. Να είναι οι περισσότεροι από αυτούς καχεκτικοί κι αδύναμοι.

Ο αθλητισμός ακόμα και γι’ αυτούς τους ανθρώπους είναι δυνατός. Μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να συναγωνίζονται μεταξύ τους και κάποιοι από αυτούς να βγαίνουν νικητές στα αθλήματα. Πρωταθλητές των 100 μέτρων, που θα χρειάζονται 30 δευτερόλεπτα για να καλύψουν την απόσταση. Πρωταθλητές της άρσης βαρών με άρση είκοσι κιλών. Αυτοί, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν είναι αθάνατοι. Γιατί; Γιατί είναι απλά οι καλύτεροι των καχεκτικών. Η επόμενη γενιά με καλύτερα χαρακτηριστικά θα τους ξεπεράσει εύκολα και από τα δικά της τα μέλη θα προκύψουν οι αθάνατοι. Αθάνατοι, οι οποίοι θα συνδέσουν το όνομά τους με το φυσικό μέγεθος που αντιπροσωπεύει ο άθλος. Άθλος είναι να κάνεις τα 100 μέτρα σε 8 δευτερόλεπτα. Άθλος είναι να σηκώσεις τριακόσια πενήντα κιλά.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον “στίβο” του πνεύματος. Και σ’ αυτόν τον στίβο ο άθλος συνδέεται με ένα μέγεθος. Δεν αρκεί να είσαι ο καλύτερος φιλόσοφος η κοινωνιολόγος του καιρού σου. Αθάνατος θα γίνει αυτός ο οποίος θα εφεύρει το καλύτερο κοινωνικό σύστημα. Θα παραμένει αθάνατος μέχρι να νικηθεί όχι ο ίδιος ως πρόσωπο, αλλά το πνευματικό μέγεθος που αυτός δημιούργησε και άρα αντιπροσωπεύει. Δεν αρκεί να είσαι ο καλύτερος γιατρός μεταξύ των μετρίων γιατρών του καιρού σου. Αθάνατος θα γίνει αυτός ο οποίος θα νικήσει τον καρκίνο. Αθάνατος για παράδειγμα είναι ο Παπανικολάου, ο οποίος εφεύρε το “τεστ παπ” και όχι οι χιλιάδες γιατροί, που το εκτελούν καθημερινά ανά τον κόσμο.

Το κείμενο της “Αποκάλυψης”, το μυστήριο της Μεγάλης Πυραμίδας, η ελονοσία, ο καρκίνος, το AIDS κλπ., είναι τα “αθλήματα” που προσφέρουν άθλους στον “στίβο” του πνεύματος. Αυτά είναι τα μεγέθη με τα οποία θέλουν να συνδεθούν οι “αθλητές” του πνεύματος, για να κερδίσουν την αθανασία τους. Ότι είναι το μέγεθος του χρόνου για έναν σπρίντερ, είναι για έναν γιατρό μια αρρώστια. Ότι είναι το μέγεθος του μήκους για έναν άλτη, είναι για έναν ερευνητή ένα απόκρυφο κείμενο.

Αυτό μάχεται και αυτός είναι ο “εχθρός” του. Δεν είναι “εχθρός” του ο αντίπαλος αθλητής. Ο αντίπαλος είναι απλά “συνοδοιπόρος” σε μια σκληρή πορεία που οδηγεί στη δόξα. Στην άφθαρτη δόξα όμως, που έχει χώρο μόνον για τον πρώτο, του οποίου η νίκη απέναντι στο φυσικό μέγεθος θα τον κάνει και τον ίδιο μοναδικό. Το μέγεθος διαχωρίζει τον πρώτο από όλους τους υπόλοιπους. Δεν χρειάζεται δηλαδή ο πρώτος να νικήσει τους πάντες σε συγκεκριμένους αγώνες. Τα μεγέθη του πρώτου αποκλείουν τους υπόλοιπους. Μπορεί κάποιος να μπαίνει σε ένα στάδιο, ν’ αγωνίζεται μόνος του και να είναι αθάνατος αθλητής. Να μην γεύεται τη νίκη σε αγώνα, αλλά, κάθε φορά που αγωνίζεται, να πραγματοποιεί άθλο.

Αυτό είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό του αθλητισμού, που τον διαφοροποιεί από την έννοια του απλού “συναγωνισμού”. Δεν χρειάζεται δηλαδή κάποιος από εμάς να νικηθεί σε αγώνα από έναν παγκόσμιο πρωταθλητή. Ο αγώνας δεν αφορά εμάς. Ο αγώνας αφορά τους ομοίους του αθλητές, που απειλούν να τον “ανατρέψουν” και όχι εμάς τους καθημερινούς ανθρώπους. Όποιος από εμάς έχει αμφιβολίες, δεν χρειάζεται να προβάλει ενστάσεις για αποκλεισμό του από τους αγώνες και να ζητάει ν’ αγωνιστεί εναντίον των διάσημων αθλητών. Ο καθένας από εμάς μπορεί να πάει στο στάδιο της γειτονιάς του και να “μετρηθεί”. Από αυτό το “μέτρημα” θα γελάσει ή θα κλάψει για τον εαυτό του. Από αυτό το “μέτρημα” θ’ αποφασίσει αν τον συμφέρει να συνεχίσει την προσπάθειά του ή αν τον συμφέρει ν’ αράζει στις καφετέριες.

Αντιλαμβανόμαστε ότι ο ανταγωνισμός των αθλητών μεταξύ τους δεν είναι το ζητούμενο για τον αθλητισμό. Δεν είναι το ζητούμενο η νίκη έναντι των συναθλητών. Το ζητούμενο είναι ο άθλος. Ο συναγωνισμός απλά βοηθάει τον καλύτερο να πραγματοποιήσει τον στόχο του, που είναι ο άθλος. Ο συναγωνισμός “σπρώχνει” τον “υπεράνθρωπο” αθλητή προς τον άθλο. Ο συναγωνισμός ισχυρών αθλητών συμφέρει τους πάντες, γιατί θα οδηγήσει αυτόν που έχει τις δυνατότητες στον άθλο και την αθανασία.

Το πόσο ασήμαντος για την έννοια του “άθλου” και άρα και του “αθλητισμού” είναι ο ρόλος του συναγωνισμού και της νίκης έναντι των αντιπάλων μπορεί να το καταλάβει ο αναγνώστης, κάνοντας την εξής απλή σκέψη. Έστω ότι ένας αθλητής μιας αθλητικά ασήμαντης γενιάς είναι τόσο ταλαντούχος και τόσο ξεχωριστός, που όλοι θέλουν να τον δουν να πραγματοποιεί τον άθλο. Πώς θα τον “βοηθήσουν” να πετύχει τον στόχο του; Ο συναγωνισμός είναι ελάχιστος και δεν τον βοηθάει να ξεπεράσει τον εαυτό του. Τι θα κάνουν; Θα τον βοηθήσουν τεχνητά.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Θα τον βάλουν να συναγωνιστεί με ένα άλλο είδος. Ένα είδος, που τα χαρακτηριστικά του θα είναι στο επίπεδο εκείνο, που να μην τον θέτουν εκτός του συναγωνισμού και ταυτόχρονα για τον άνθρωπο που θα τα πετύχει να είναι άθλος. Αυτό είναι ένα είδος τεχνητής βοήθειας. Αυτό είναι μια “βοήθεια”, που συμβαίνει συχνά ακόμα και στις μέρες μας. Όταν οι διοργανωτές μιας αθλητικής εκδήλωσης θέλουν να προσφέρουν στους θεατές τους παγκόσμιο ρεκόρ -και άρα άθλο-, χρησιμοποιούν “λαγούς” στα αθλήματα όπου αυτό είναι δυνατό. “Λαγοί” είναι αθλητές οι οποίοι τρέχουν στο μάξιμουμ τον δυνατοτήτων τους για συμπληρωματικά διαστήματα, με στόχο να παρασύρουν σε εξωφρενικούς ρυθμούς τον υπεραθλητή που αναζητά τον άθλο.

Τον αθλητή που δεν διχάζει το στάδιο. Τον αθλητή που ενώνει το στάδιο υπέρ του. Τον αθλητή που θα κάνει ευτυχείς τους θεατές, αν τους δώσει την ευκαιρία να γίνουν αυτόπτες μάρτυρες ενός άθλου. Ενός ιστορικού αθλητικού γεγονότος, που μπορεί να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά. Αυτός είναι ο αθλητισμός, που ενώνει τους ανθρώπους. Που τους κάνει να αισθάνονται ευτυχείς γι’ αυτό που βλέπουν. Που θα φύγουν χαρούμενοι από το στάδιο.

Σ’ αυτό το σημείο συνδέεται ακόμα και ο “ταπεινός” αθλητισμός του σώματος με την ευφυΐα. Γιατί; Γιατί ο άνθρωπος, επειδή είναι ευφυής, εφεύρε τον σωματικό αθλητισμό. Ο άνθρωπος έχει πνεύμα και ενδιαφέρεται για πράγματα που δεν ενδιαφέρουν τα άλλα ζώα. Δεν ενδιαφέρει για παράδειγμα ένα ζώο να δει ποιες είναι οι προσωπικές του δυνατότητες σε σχέση μ’ αυτές των ομοίων του. Δεν ενδιαφέρει ένα κοπάδι ζώων να δει τις δυνατότητες των μελών του σε σχέση μ’ αυτές των μελών άλλων ομοίων κοπαδιών.

Όμως, αυτό το οποίο δεν ενδιαφέρει τα ζώα ενδιαφέρει τους ανθρώπους. Ενδιαφέρει τον άνθρωπο να δει τις προσωπικές του δυνατότητες σε σχέση μ’ αυτές των ομοίων του. Ενδιαφέρει τον άνθρωπο να γευθεί τη δόξα αυτού του οποίου θα καθορίζει τα σωματικά “όρια” του ανθρώπινου είδους. Ενδιαφέρει όμως και την κοινωνία να δει τα όρια αυτά, γιατί βγάζει κάποια συμπεράσματα. Την ενδιαφέρει να βρίσκονται τα μέλη της ως σύνολο κοντά στα “όρια”, γιατί από αυτό βγάζει κάποια συμπεράσματα.

Τι συμπεράσματα μπορεί να βγάλει η κοινωνία από τον αθλητισμό και τα οποία της είναι χρήσιμα; Ο άνθρωπος, για να είναι τέλειος ως ζώο και να πλησιάζει τα “όρια” του είδους του, θα πρέπει να ζει καλά και να είναι υγιής. Μια κοινωνία, που υπερέχει σε όλους τους τομείς από άλλες όμοιές της, σημαίνει ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο και άρα ότι τα μέλη της “ζουν” καλά. Τρέφονται όπως πρέπει να τρέφονται οι άνθρωποι, για να είναι υγιείς και εκπαιδεύονται όπως πρέπει, για να είναι φιλόπονοι και να προσπαθούν για κάποιον υψηλό σκοπό. Τρέφονται καλά, για να είναι υγιή ζώα και εκπαιδεύονται καλά, για να είναι όμοιοι με θεούς, που σε κάποια στιγμή θα βοηθήσουν το κοινωνικό σύνολο με τα επιτεύγματά τους.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η σύγκριση των αθλητών στον αθλητικό στίβο επιτρέπει την εξαγωγή κάποιων συμπερασμάτων, που αφορούν τα ίδια τα συστήματα και άρα τα πνευματικά επιτεύγματα των μελών τους. Τα επιτεύγματα, που δίνουν στο ανθρώπινο όν το μάξιμουμ των δυνατοτήτων του. Τα επιτεύγματα, που δίνουν στα κοινωνικά συστήματα το μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους. Συγκρίνουν τα μέλη των συστημάτων τις επιδόσεις των αθλητών τους με αυτές των μελών των άλλων συστημάτων και επιβεβαιώνουν την ορθότητα κάποιων επιλογών τους ή αμφισβητούν την ορθότητα κάποιων άλλων.

Οι αρχαίοι Έλληνες, που μελετούσαν συστηματικά τον άνθρωπο και την κοινωνία του, δεν μπορούσαν να αγνοήσουν αυτό το γεγονός. Τους ενδιέφερε ο Έλληνας ως άνθρωπος, αλλά τους ενδιέφερε και ο ελληνικός κόσμος. Για την εξαγωγή των συμπερασμάτων αυτών εφεύραν τον “αθλητισμό” και τον “ολυμπισμό”. Αυτές οι δύο έννοιες προσδιορίζουν συγκεκριμένα πράγματα και υπηρετούν συγκεκριμένους στόχους, που είναι διαφορετικοί μεταξύ τους.

Τι σημαίνει αυτό το οποίο λέμε και ποια η σημασία του; Οι αρχαίοι Έλληνες ως “αθλητισμό” όρισαν ακριβώς τι εννοούσαν και το ίδιο έκαναν και στον “ολυμπισμό”. Ως “αθλητισμό” όρισαν με βάση τη ζωική φύση του ανθρώπου το τι ακριβώς θα μετράνε ως μέγεθος. Θα μετρούσαν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του. Συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που αφορούσαν καθαρά το σώμα και δεν θα νοθεύονταν από την “ευφυΐα”.

Διαχώρισαν -ή τουλάχιστον ήθελαν να διαχωρίσουν- απόλυτα το φυσικό μέγεθος από το πνευματικό. Δεν ήθελαν δηλαδή να υπάρχουν αθλήματα στα οποία η δεξιοτεχνία, η πονηριά κλπ. -άρα και η ευφυΐα- θα “νόθευαν” το τελικό αποτέλεσμα. Αρκούσε όμως αυτό; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί έπρεπε να προστατευτεί ο κύριος λόγος για τον οποίο εφεύραν τον αθλητισμό. Έπρεπε να προστατεύσουν τους λόγους για τους οποίους εφεύραν τον αθλητισμό και ήταν η εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων για την κοινωνία.

Αυτός ο στόχος ήταν η αποστολή του ολυμπισμού. Ο ολυμπισμός θα καθόριζε ποιοι θα συναγωνίζονταν μεταξύ τους. Γιατί; Γιατί υπάρχει πρόβλημα, όταν συναγωνίζονται ανόμοιοι άνθρωποι μεταξύ τους. Υπάρχει πρόβλημα, όταν συναγωνίζονται ανόμοια “είδη” μεταξύ τους. Δεν μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα για την υγεία μιας χελώνας, όταν τη βάζεις να συναγωνίζεται με ένα τσιτάχ. Είτε υγιής είτε άρρωστη, πάντα θα χάνει από αυτό. Την υγεία μιας χελώνας την κρίνεις, όταν τη βάζεις να συναγωνίζεται με μια άλλη χελώνα.

Οι Έλληνες γρήγορα αντιλήφθηκαν το πρόβλημα των βαρβάρων. Απέκλεισαν τους βάρβαρους από τους ολυμπιακούς αγώνες, όχι γιατί ήταν ρατσιστές, αλλά γιατί με τη συμμετοχή τους στους αγώνες θα “ακύρωναν” τη χρηστικότητα του αθλητισμού. Τι σημαίνει αυτό; Οι Έλληνες εφεύραν τον αθλητισμό, για να συγκρίνουν μέσω των επιδόσεων των αθλητών τα ίδια τα κοινωνικά μοντέλα των οποίων εκείνοι οι αθλητές ήταν μέλη. Ο αθλητισμός αφορούσε τους πολίτες εκείνων των μοντέλων.

Πολίτης όμως σημαίνει συγκεκριμένα πράγματα. Πολίτης, που είναι αθλητής, σημαίνει επίσης συγκεκριμένα πράγματα. Οι Έλληνες στις Ολυμπιάδες τους ήθελαν να συγκρίνουν τα επιτεύγματα των πολιτών των διαφόρων ελληνικών συστημάτων. Ήθελαν να δουν και να κρίνουν τις δυνατότητες των σωματικών τους ιδιομορφιών και το σύνολο των επιλογών τους, που επηρέαζαν τις ιδιομορφίες αυτές. Ήθελαν να συγκρίνουν τις ελληνικές “υποράτσες”, που συνέθεταν την ελληνική “ράτσα”. Η σωματική ιδιομορφία μπορεί για παράδειγμα να έδινε στους Σπαρτιάτες υπεροχή στην ταχύτητα και στους Θηβαίους να έδινε υπεροχή στην αλτικότητα.

Αυτές οι ιδιομορφίες όμως, επειδή επηρεάζονται από εξωγενείς παράγοντες, δημιουργούν “στίβο” και για το πνεύμα. Δοκιμάζεις αλλαγές στη διατροφή, για να εξαλείψεις μια φυσική αδυναμία, που χαρακτηρίζει μια μεγάλη πληθυσμιακή μερίδα. Δοκιμάζεις αλλαγές στην προπόνηση, για να εξαλείψεις την ίδια φυσική αδυναμία. Το ίδιο κάνει όμως κι αυτός ο οποίος έχει φυσική υπεροχή και θέλει να τη διατηρήσει. Ότι ανακαλύπτεις σε πρώτη φάση για τους αθλητές εύκολα το μεταφέρεις ως κέρδος και για την υπόλοιπη κοινωνία.

Όλα αυτά, όπως αντιλαμβανόμαστε, μετατρέπουν τον αθλητισμό σε ένα τεράστιο “εργαστήριο” επιστημονικής έρευνας. Ένα “εργαστήριο”, που προσφέρει γνώσεις σ’ ότι αφορά τη διατροφή, την άσκηση ή τη θεραπεία. Γιατί; Γιατί από αυτά τα οποία δοκίμασαν οι αθλητές, για να νικήσουν σε έναν αγώνα, μπορεί να ωφεληθεί και ένας άρρωστος πολίτης, που είχε κάποιο πρόβλημα. Όταν γνωρίζεις πώς να γυμνάζεις τα πόδια ενός αθλητή, γνωρίζεις και πώς να γυμνάσεις τα πόδια ενός ανθρώπου με κινητικά προβλήματα. Όταν γνωρίζεις να φτιάχνεις ένα διεγερτικό αφέψημα, που βοηθάει τον αθλητή να διατηρεί τη φόρμα του, γνωρίζεις να το φτιάχνεις και για τους αρρώστους, που απλά προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους.

Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο αναγνώστης γιατί ο αθλητισμός συνδέεται με την έννοια της “ευφυΐας” και του “πνεύματος”. Μελετώντας κάποιος τις Ολυμπιάδες, μπορούσε να μελετάει τον ελληνικό κόσμο. Παρακολουθώντας κάποιος τις Ολυμπιάδες των Ελλήνων, μπορούσε να παρακολουθεί τον ελληνικό κόσμο. Μπορούσε να παρακολουθεί την πρόοδο ή την καθυστέ­ρηση των ελληνικών συστημάτων. Γιατί; Γιατί η πρόοδος και η ισχύς ενός συστήματος “προβάλ­λεται” πάνω στους πολίτες του. Ο κάθε Έλληνας ή βάρβαρος μπορούσε να κρίνει την κάθε ελληνική πόλη από τις επιδόσεις της στην Ολυμπιάδα.

Από αυτές τις επιδόσεις μπορούσε να βγάλει συμπεράσματα για τη γενικότερη κατάστασή της, οικονομική και πνευματική. Κρίνονταν στους ολυμπιακούς αγώνες τόσο οι παλιές πόλεις όσο και οι καινούργιες. Όταν μια νέα “παραγκούπολη” άρχιζε να ακμάζει και άρα να έχουν αποτέλεσμα οι πολιτικές και οι οικονομικές επιλογές της, αυτό “φαινόταν” στους ολυμπιακούς αγώνες. Όταν μια παλαιά κραταιά πόλη άρχιζε να παρακμάζει ή να “κουράζεται”, αυτό φαινόταν στους ολυμπιακούς αγώνες. Κάθε νέα ακμή ή παρακμή βοηθούσε τον ελληνικό κόσμο στην “πορεία” του, γιατί του έδινε πληροφορίες. Του “έδειχνε” ποια επιλογή οικονομική ή πολιτική είχε θετικά αποτελέσματα στους πολίτες της και ποια όχι. Η επιτυχία στους ολυμπιακούς “έδειχνε” στις πόλεις ποιες επιλογές συμφέρουν μια πόλη.

Αυτός ήταν κι ο λόγος που οι ολυμπιακοί αγώνες γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια. Γιατί; Γιατί τους Έλληνες δεν τους ενδιέφερε τόσο το ίδιο το θέαμα της αθλητικής μάχης, όσο το να προετοιμάζονται γι’ αυτήν. Δεν πήγαιναν στους αγώνες με τη λογική που πηγαίνει κάποιος στο ιπποδρόμιο. Δεν τους ενδιέφερε να χειροκροτούν διαρκώς τους ίδιους νικητές και να “μεθάνε” με τις νίκες. Τους ενδιέφερε αυτό το ενδιάμεσο διάστημα, για να “δουλέψουν” στον πνευματικό τομέα, ώστε το αποτέλεσμα να φανεί στον στίβο.

Αυτό το διάστημα των τεσσάρων χρόνων ήταν ιδανικό για πολλούς λόγους. Ήταν ιδανικό για τους ίδιους τους αγώνες και τις ανάγκες του αθλητισμού. Γιατί; Γιατί τεχνολογία δεν υπήρχε και φυσικό μέγεθος γινόταν ο ίδιος ο ολυμπιονίκης. Δεν υπήρχαν τα χρονόμετρα ακριβείας, ώστε να υπάρχει άμεση σύνδεση του αθλητή με ένα μέγεθος. Τα τέσσερα χρόνια ήταν καλό διάστημα, γιατί μέσα στο διάστημα αυτό μπορούσε ο ολυμπιονίκης να διατηρηθεί σε ένα σταθερό επίπεδο, για να υπερασπιστεί τον τίτλο του και άρα να δημιουργήσει τη “συνέχεια” στη διαδοχή.

“Συνέχεια” σημαίνει ο παλιός καλός αθλητής να χάσει από τον νέο, που είναι καλύτερος. “Συνέχεια” δεν υπάρχει, όταν ο καλός αθλητής χάνει μόνον από το γήρας του. “Συνέχεια” δεν υπήρχε, όταν κάποιος με τα μέσα της εποχής εκείνης ήταν ολυμπιονίκης για τρεις ή τέσσερις Ολυμπιάδες. Αυτό σήμαινε όχι ότι αυτός ήταν κάτι το τρομερό, αλλά ότι οι επόμενοι ήταν εξαιρετικά αδύναμοι ή αδιάφοροι, πράγματα, που, αν συνέβαιναν, αποτελούσαν αντικείμενα διερεύνησης. Αυτό βέβαια ήταν κάτι το οποίο δεν συνέβαινε σχεδόν ποτέ κι απλά το αναφέρουμε, για να καταλάβει ο αναγνώστης την επιλογή των Ελλήνων σ’ ό,τι αφορά τον χρόνο διεξαγωγής των αγώνων.

Τα τέσσερα χρόνια ήταν ένα διάστημα, που βοηθούσε να υπάρχει η “συνέχεια”, ώστε να υπάρχει σύγκριση των επιδόσεων μεταξύ των γενεών. Αν κάποιος ολυμπιονίκης νικιόταν μόνον από το γήρας του, τότε “έσπαζε” η “συνέχεια” και ξανάρχιζε το “μέτρημα” των φυσικών μεγεθών από την αλληλοδιαδοχή των νέων πρωταθλητών. Τα τέσσερα χρόνια ήταν ένα διάστημα, το οποίο βοηθούσε τους Έλληνες να μελετούν τα κοινωνικά φαινόμενα που αφορούν τον αθλητισμό και τις αντιλήψεις των πολιτών γύρω από αυτόν και ότι αυτός αντιπροσώπευε.

Αυτός ήταν κι ο λόγος που οι Έλληνες περιέβαλαν με μεγάλη τιμή τους νικητές των ολυμπιακών αγώνων. Ο ολυμπιονίκης δηλαδή την εποχή εκείνη απολάμβανε τιμές, όχι γιατί ήταν ο νικητής των συναθλητών του, αλλά γιατί αντιπροσώπευε μέγεθος. Ήταν τίτλος τιμής να είναι κάποιος ολυμπιονίκης. Ήταν τίτλος τιμής, γιατί εκείνα τα τέσσερα χρόνια ήταν ο γρηγορότερος ή ο αλτικότερος κλπ. άνθρωπος του ελληνικού κόσμου. Ο ολυμπιονίκης ήταν το “ζωντανό” ρεκόρ, εφόσον δεν μπορούσε να μετρηθεί αλλιώς. Ήταν σαν να λέμε το “ζωντανό” 8,9 sec για τα σημερινά 100 μέτρα.

Αυτό το διάστημα όμως των τεσσάρων χρόνων μεταξύ των Ολυμπιάδων ήταν ιδανικό και για άλλους λόγους. Ήταν αρκετό, για να μπορέσει το κάθε σύστημα να “περάσει” τη γενικότερη πρόοδό του στους πολίτες του και κατ’ επέκταση στους αθλητές του. Ήταν αρκετό, για να δώσει απόδοση στον πλούτο του ή την ισχύ του και να κάνει ορατή την “επιτυχία” του. Ήταν αρκετό, για να μετατρέψει ένα σύστημα την κοινωνική ή οικονομική “επιτυχία” του σε αθλητική τεχνογνωσία ή ιατρική γνώση.

Αντιλαμβανόμαστε ότι για τους λόγους αυτούς έπρεπε να υπάρχουν “κανονισμοί” και αυτός ήταν ο ρόλος του ολυμπισμού. Οι Έλληνες απέκλειαν τους βάρβαρους, γιατί απλούστατα στα βαρβαρικά συστήματα δεν υπάρχουν πολίτες. Μέσα στα συστήματα αυτά υπάρχουν κύριοι, που κατέχουν τα πάντα και δούλοι, που ζουν κι αντιμετωπίζονται σαν ζώα. Η ακμή και ο πλούτος των συστημάτων αυτών δεν “προβάλλεται” στις κοινωνικές τους βάσεις. Τα βαρβαρικά συστήματα ακμάζουν και παρακμάζουν ερήμην των λαών τους. Η συμμετοχή δηλαδή των βαρβάρων στους Ολυμπιακούς θα ακύρωνε όλους τους λόγους για τους οποίους οι Έλληνες “εφεύραν” τον αθλητισμό.

Επιπλέον, η συμμετοχή των βαρβάρων δεν θα πρόσφερε στον αθλητισμό ούτε καν τη δυνατότητα να επιβιώσει ως θέαμα. Γιατί; Γιατί θα έπαυε να έχει το παραμικρό ενδιαφέρον. Γιατί; Γιατί οι βάρβαροι θα ήταν ασυναγώνιστοι. Ο συναγωνισμός, που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον του κόσμου, υπάρχει μόνον όταν ανταγωνίζονται όμοιοι μεταξύ τους. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον, όταν ανταγωνίζονται μεταξύ τους ανόμοια όντα, είτε αυτά είναι άνθρωποι είτε ζώα.

Όπως δεν υπάρχει ενδιαφέρον να βάλεις ως αντιπάλους σε έναν στίβο ένα τσιτάχ και μια χελώνα, έτσι δεν υπάρχει ενδιαφέρον να βάλεις και ανόμοιους ανθρώπους μεταξύ τους. Ποιος θα πήγαινε να δει έναν αγώνα μεταξύ ενός υγιούς αθλητή και ενός αναπήρου; Γιατί δεν πηγαίνει; Γιατί γνωρίζει εκ των προτέρων το αποτέλεσμα. Γιατί η νίκη, όταν συγκρούονται διαφορετικά είδη, όχι απλά δεν είναι άθλος, αλλά υποχρέωση του “ανώτερου” είδους.

Αυτός ήταν κι ο λόγος του αποκλεισμού των βαρβάρων από τους Ολυμπιακούς. Υπάρχει συναγωνισμός -άρα και ενδιαφέρον στους αγώνες- όταν πολίτες ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Πολίτες, που έχουν μια φυσιολογική ζωή πολίτη. Που δαπανούν χρόνο για τη μόρφωσή τους, για την εργασία τους, για τη διασκέδασή τους ή για την ενασχόλησή τους με τα “κοινά”. Πολίτες, που τους ενδιαφέρει η ζωή τους και δεν “καταπίνουν” ότι τους δίνουν, για να μετατραπούν στιγμιαία σε “ρουκέτες”. Αυτών των πολιτών ο ανταγωνισμός έχει ενδιαφέρον και βέβαια προσφέρει τα συμπεράσματα που αναζητούσαν οι Έλληνες.

Πώς θ’ ανταγωνίζονταν αυτοί οι πολίτες τα “θηρία” των βαρβάρων; “Θηρία” αγράμματα, βίαια και που η μόνη ενασχόλησή τους θα ήταν η άθλησή τους. “Θηρία” σταβλισμένα στους “στάβλους” των ισχυρών; “Θηρία”, που θα έτρωγαν και θα ζούσαν παντελώς διαφορετικά από τους συνανθρώπους τους μέσα στις κοινωνίες όπου ζούσαν; “Θηρία”, που θα εξαναγκάζονταν από τους κυρίους τους να “καταπιούν” ότι τους δώσουν χωρίς αντίδραση; “Θηρία”, που, αν δεν πέθαιναν στα “πειράματα”, θα ήταν ασυναγώνιστα; Πώς για παράδειγμα θα επέτρεπαν οι Έλληνες στους Πέρσες να συμμετάσχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες; Θα πήγαινε ο πλούσιος Πέρσης και θ’ αγόραζε τα καλύτερα “ανθρωποζώα” για τους “στάβλους” του. Θα αγόραζε έναν δούλο από τη Σιβηρία, που θα ήταν τέρας δύναμης. Θα αγόραζε έναν δούλο από την Αιθιοπία, που θα ήταν τέρας αντοχής στους αγώνες δρόμου.

Ποιος πολίτης των ελληνικών πόλεων θα μπορούσε να συναγωνιστεί αυτά τα “θηρία”; Σε τι θα διέφερε αυτός ο πλούσιος Πέρσης χορηγός-φίλαθλος από έναν ιδιώτη ιδιοκτήτη ιπποφορβείου, ο οποίος είχε άλογα που έτρεχαν σε ιπποδρομίες; Αργά η γρήγορα δηλαδή οι βάρβαροι θα σάρωναν τα πάντα και θα κατέστρεφαν το πνευματικό μέρος του αθλητισμού. Θα μετέτρεπαν τους στίβους των ανθρώπων σε “αρένες” ζώων. Αργά ή γρήγορα θα παρέσυραν και τους Έλληνες σ’ αυτήν την πρακτική. Τους Έλληνες, που είχαν συμφωνήσει μεταξύ τους να μην χρησιμοποιούν δούλους στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Γι’ αυτόν τον λόγο οι Έλληνες τους απέκλεισαν από τους αγώνες. Τους απέκλεισαν για καθαρά πρακτικούς λόγους και όχι εξαιτίας του ρατσισμού. Εξαιτίας όμως αυτού του αποκλεισμού, αναγκαστικά περιορίστηκαν στο να μετρούν τις επιδόσεις του ελληνικού “υποείδους” και όχι του ανθρώπινου. Ο ολυμπιονίκης δεν θα ήταν ο ταχύτερος άνθρωπος του κόσμου, αλλά ο ταχύτερος πολίτης του ελληνικού κόσμου. Περιόρισαν το μέγεθος του άθλου υπέρ του αθλητισμού και της κοινωνίας. Μεγάλο το τίμημα, αλλά ήταν το μόνο που διασφάλιζε τις προϋποθέσεις για υγιή αθλητισμό. Μεγάλο τίμημα, που θα εξαλειφόταν μόνον με την παγκοσμιοποίηση του ελληνικού πνεύματος.

Αυτήν τη λογική των Ελλήνων και την τάση τους να εντάξουν στον ελληνικό κόσμο και όλους τους υπόλοιπους λαούς την αντιλαμβάνεται κάποιος, αν θυμηθεί την περίπτωση του βασιλιά της Μακεδονίας, που ήθελε και τελικά κατάφερε να συμμετάσχει στους ολυμπιακούς αγώνες. Ο βασιλιάς εκείνος απέδειξε μεν ότι η παιδεία του ήταν ελληνική, αλλά αυτό δεν ήταν το καθοριστικό, που του επέτρεψε να συμμετάσχει στους αγώνες. Το καθοριστικό ήταν ότι ο ίδιος ως πρόσωπο ήθελε να συμμετάσχει στους αγώνες. Οι αγωνοδίκες έκριναν μόνον την περίπτωσή του και όχι την περίπτωση της Μακεδονίας, που ήταν ένα βαρβαρικό βασίλειο. Έκριναν ότι ως πρόσωπο, λόγω των καθηκόντων του, είχε τους περιορισμούς του πολίτη και άρα επιβαρυνόταν και ο ίδιος με τα όσα επιβάρυναν τον πολίτη. Συμμετείχε ο ίδιος στους αγώνες, αλλά αυτό δεν παρέσυρε και τους υπόλοιπους Μακεδόνες. Δεν άφησαν οι αγωνοδίκες να κατέβουν στους αγώνες οι δούλοι των Μακεδόνων.

Αυτά όλα θα διασφάλιζαν στους Έλληνες την προστασία της έννοιας του “αθλητισμού”. Κατά τη γνώμη του γράφοντος αυτό το πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό, αλλά όχι απόλυτα. Απέτυχαν σε δύο πράγματα. Πρώτον δεν απέφυγαν πλήρως τη βαρβαρική παθολογία και δεύτερον μόνοι τους δημιούργησαν τον “καρκίνο” του αθλητισμού, που τον οδηγεί στη βαρβαρότητα. Τον “καρκίνο”, που ανάμεσα στα αθλήματα της ειρήνης βάζει τα αθλητικά παιχνίδια του πολέμου.

Σ’ ότι αφορά το πρώτο συνέβη το εξής: Η αίγλη και η δόξα που περιέβαλε τους Ολυμπιακούς ως αγώνες και τους ολυμπιονίκες ως πρόσωπα δημιούργησε μια αγχωτική κατάσταση στον ελληνικό κόσμο. Οι ελληνικές πόλεις και οι πολίτες τους ήθελαν να κερδίσουν αυτήν τη δόξα πάση θυσία και αυτό ήταν καθοριστικό στη συμπεριφορά τους. Η διάκριση στους αγώνες έβαζε μια πόλη στον ελληνικό “χάρτη” και όλοι ήθελαν να πάρουν μια καλή θέση σ’ αυτόν.  Άρχισαν λοιπόν ν’ αλλάζουν συμπεριφορές και να “νοθεύουν” τα δεδομένα. Με στόχο τη νίκη δημιούργησαν βαρβαρικές συνθήκες.

Άρχισαν οι πλούσιοι αυτών των πόλεων, είτε από αγάπη προς την πόλη τους είτε από πολιτική υστεροβουλία, να γίνονται χορηγοί των αθλητών πολιτών. Αυτό ήταν καθοριστικό, γιατί με τον τρόπο αυτόν απομονώνονταν οι αθλητές από τον υπόλοιπο λαό. Οι αθλητές, εξαιτίας των χορηγών, έπαψαν να έχουν τη φυσιολογική ζωή ενός μέσου εργαζόμενου πολίτη. Άρχισαν να γίνονται “νεοβάρβαροι” δούλοι των χορηγών, που μόνον θεωρητικά ήταν ελεύθεροι πολίτες. Αυτό ήταν κάτι που “εκτροχίασε” το αθλητικό πνεύμα και ακύρωσε τον ρόλο του και τους στόχους του.

Οι αθλητές, από ένα σημείο κι έπειτα, έπαψαν να είναι η ζωντανή διαφήμιση του ελληνισμού και της πόλης που αντιπροσώπευαν και έγιναν μια πραγματική κοινωνική “μάστιγα”, που τη μισούσε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Την μισούσε για τα προνόμιά της, που ήταν ανεπίτρεπτα για ελεύθερους πολίτες και την μισούσε, γιατί έτεινε προς την αποκτήνωση. Αν διαβάσει κάποιος την αρχαία βιβλιογραφία, θα καταλάβει τι εννοούμε. Όσα κείμενα υπάρχουν, που εκθειάζουν τον αθλητισμό και τους αθλητές, άλλα τόσα τους κατηγορούν για αθλιότητα.

Οι ενεργοί πολίτες και οι φιλόσοφοι των ανεπτυγμένων ελληνικών πόλεων τους μισούσαν στην κυριολεξία. Μιλούσαν χωρίς καμία αναστολή για πραγματικά ζώα. Για αμόρφωτα ζώα, που ήταν έτοιμα να κάνουν το οτιδήποτε προκειμένου να νικήσουν. Για αμόρφωτα και άπληστα ζώα, που φέρονταν σαν δούλοι απέναντι στους χορηγούς τους. Για αμόρφωτα ζώα και αδίστακτα, που δοκίμαζαν όλη τη “χημεία” της εποχής εκείνης, προκειμένου να μπορέσουν να νικήσουν. Για ζώα, που έμοιαζαν απόλυτα με τα σημερινά αγράμματα και ντοπαρισμένα ζώα των “στάβλων” της Nike ή της Adidas.

Το ακόμα χειρότερο όμως ήταν άλλο. Με τις χορηγίες και τη “νοθεία” των δημοκρατικών πόλεων της Ελλάδας, δινόταν η ευκαιρία να “επιβιώνουν” και να μην κρίνονται και οι φασιστικές και άρα βαρβαρικές πόλεις του ελληνικού κόσμου. Οι πόλεις, που δεν δικαιούνταν να παρουσιάζονται ως μέλη του ελληνικού κόσμου. Γιατί δεν δικαιούνταν; Γιατί απλούστατα ο ελληνικός κόσμος δεν ήταν κάτι το αφηρημένο. Ήταν το αποτέλεσμα της “παραγωγής” των Ομηρικών Επών. Όταν μια πόλη και μια κοινωνία δεν σέβεται τις αρχές των Επών, δεν δικαιούται να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις ελληνικές πόλεις….

                                                                                   από το βιβλίο του Παν. Τραϊανού

Αθήνα 2004
Ο θρίαμβος των βαρβάρων

Οι βάρβαροι έρχονται να γιορτάσουν το θρίαμβό τους μέσα στη χώρα που γέννησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κάθε φορά που “αθλητές” παιχνιδιών τύπου ράγκμπι ή μπάσκετ θα επιδεικνύουν τα ολυμπιακά τους μετάλλια, θα μπήγουν μαχαιριές στα πλευρά του Ολυμπισμού. Η ένταξη των παιχνιδιών των βαρβάρων στις ολυμπιακές δραστηριότητες απειλεί τους αγώνες απευθείας με θάνατο. Είναι μια πράξη πολύ πιο επικίνδυνη και από την εμπορευματοποίηση των αγώνων. Αυτό ήταν το επίτευγμα των βαρβάρων. Μετέτρεψαν τους αθλητικούς στίβους σε αρένες. Πάνω στην αγωνία τους να εκμεταλλευτούν τον αθλητισμό, για να χειραγωγήσουν τις ανθρώπινες μάζες, σκότωσαν το Ολυμπιακό Πνεύμα. Στη δραστηριότητα, που συνδέει το ανθρώπινο είδος με το Θείο, προσθέσανε και τα παιχνίδια, που κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Οι Θεοί πραγματοποιούν μονίμως άθλους, τα ζώα μονίμως παίζουν και οι άνθρωποι κινούνται στο ενδιάμεσο. Οι άθλοι των ανθρώπων ανταμείβονται με ολυμπιακά μετάλλια, ενώ οι νίκες στα παιχνίδια τους ανταμείβονται με λεία. Γι’ αυτόν το λόγο τα παιχνίδια των συγκρούσεων υπάρχουν από την αρχή του κόσμου και βέβαια προϋπάρχουν του Ολυμπισμού. Οι αθλητές είναι αυτοί οι οποίοι μπαίνουν στα στάδια των Ελλήνων και όχι οι παίκτες. Οι παίκτες μπαίνουν στις αρένες των βαρβάρων. Κάθε φορά που θα ακούγεται στην Αθήνα το άθλιο σύνθημα “Olympic Games”, θα σκοτεινιάζει ο ουρανός των Ελλήνων.

Πηγή

Οι καλλιτέχνες έκρυβαν υποσυνείδητα και μυστικά μηνύματα στην τέχνη τους για αιώνες και αυτή η παράδοση ζει μέχρι και σήμερα στα έργα των σχεδιαστών λογότυπων. Ανακαλύψτε τι κρύβεται πίσω από το λογότυπο της FedEx, του Amazon και πολλών άλλων πασίγνωστων εταιρειών. Μερικά από τα μηνύματα είναι πιο προφανή από τα άλλα, αλλά όλα τους είναι έξυπνα και αποκαλυπτικά.

Το λογότυπο της FedEx έχει ένα βέλος κρυμμένο ανάμεσα στα γράμματα E και X. Ο Lindon Leader σχεδίασε αυτό το διάσημο λογότυπο το 1994, όταν ήταν Ανώτερος Διευθυντής Σχεδίασης στο Landor Associates, στο Σαν Φρανσίσκο. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα ενός έργου στο οποίο είχαν σχεδιαστεί πάνω από 200 λογότυπα πριν ο σχεδιαστής καταλήξει σε αυτό. Κέρδισε πάνω από 40 βραβεία λογότυπου σε όλο τον κόσμο.

Αρχικά, το μόνο που βλέπετε είναι σύγχρονη τυπογραφία, αλλά υπάρχει πραγματικά ένα κρυφό νόημα στο λογότυπο VAIO της Sony. Τα πρώτα δυο γράμματα αντιπροσωπεύουν το αναλογικό σήμα και τα δυο τελευταία το 1 και 0 του ψηφιακού κόσμου.

Η εταιρεία σοκολάτας Toblerone είναι από την Βέρνη της Ελβετίας, η οποία είναι γνωστή για τα ψηλά βουνά της. Η Βέρνη ονομάζεται επίσης «Η πόλη των αρκούδων». Βρείτε την κρυμμένη σιλουέτα μιας αρκούδας στην εικόνα του βουνού.

Η εταιρεία Baskin Robbins προσφέρει 31 γευστικούς συνδυασμούς παγωτού. Ο αριθμός 31 είναι κρυμμένος στο λογότυπο, στα γράμματα B και R.

Το λογότυπο φτιάχτηκε από την Stylo Design, ένα γραφείο σχεδιασμού από το Covent Garden του Λονδίνου. Ολόκληρο το λογότυπο δημιουργήθηκε με μόνο έναν αριθμό, το 8. Παραλείποντας ορισμένα τμήματα αυτού του αριθμού, ήταν σε θέση να δημιουργήσουν αυτό το εταιρικό λογότυπο.

Το λογότυπο της Nortwest Airlines έχει δυο κρυφά νοήματα. Το πρώτο είναι τα γράμματα N και W που σχηματίζονται μέσα στο σηματάκι. Και υπάρχει και μια λιγότερο προφανής ιδέα εκεί μέσα. Το κόκκινο τριγωνάκι δείχνει βοριο-δυτικά (Northwest) μέσα στον κύκλο, σαν να ήταν πυξίδα.

Αυτό το κίτρινο βέλος δεν είναι απλά ένα χαμόγελο. Προτείνει επίσης ότι μπορείτε να αγοράσετε τα πάντα, από το A ως το Z, στο Amazon.

Η Eighty-20 είναι μια μικρή εταιρεία συμβούλων. Τα τετράγωνα είναι στην πραγματικότητα ένας δυαδικός κώδικας για το όνομα. Επάνω γραμμή: 1010000 και Κάτω: 0010100

Το λογότυπο της SUN Microsystems είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα της συμμετρίας και της τάξης. Ήταν μια λαμπρή παρατήρηση ότι τα γράμματα u και n όταν τοποθετηθούν το ένα δίπλα στο άλλο μοιάζουν αρκετά με το γράμμα s, σε κάθετη κατεύθυνση.

Το λογότυπο του Tostitos έχει ένα… όχι και τόσο κρυφό μήνυμα. Τα γράμματα TIT είναι στην πραγματικότητα δυο άνθρωποι που απολαμβάνουν μεξικάνικο φαγητό στο τραπέζι.

Το λογότυπο της Formula 1 έχει ένα κρυφό αριθμό 1 ανάμεσα στο γράμμα F και τις γραμμές.

Το λογότυπο της Elefont είναι ακόμα ένα λογότυπο με κρυφό νόημα στον αρνητικό χώρο. Εντοπίστε την προβοσκίδα μέσα στο γράμμα e.

Τα φτερά του παγωνιού αντιπροσωπεύουν τα 6 διαφορετικά τμήματα του NBC. Το κεφάλι είναι ορατό, γεγονός που υποδηλώνει ότι το παγόνι κοιτάζει προς τον θεατή.

Η Carrefour είναι ένας από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους μεταπωλητές και την γαλλική γλώσσα σημαίνει «σταυροδρόμι». Το λογότυπο συμβολίζει αυτή την λέξη με δυο αντίθετα βέλη. Πρόσθεσαν επίσης και το πρώτο γράμμα του ονόματος, γιατί αν κοιτάξετε προσεκτικά θα δείτε το γράμμα C στον αρνητικό χώρο ανάμεσα στα δυο βέλη.

Τα γράμματα C και O στην αρχή της λέξης διαμορφώνουν ένα ελαστικό, το οποίο παράγει η Continental.

Η Unilever παράγει κυριολεκτικά χιλιάδες διαφορετικά προϊόντα, για αυτό και το γράμμα U αποτελείται από σύμβολα που αντιπροσωπεύουν όλα αυτά τα προϊόντα και το τι σημαίνουν για τους καταναλωτές τους.

Αυτό ήταν ένα λογότυπο που δημιουργήθηκε για ένα παιχνίδι παζλ με το όνομα Cluenatic. Αυτό το παιχνίδι περιλαμβάνει την διαλεύκανση τεσσάρων στοιχείων. Το λογότυπο έχει τα γράμματα C,L,U και Ε τοποθετημένα ως ένα λαβύρινθο και από απόσταση το λογότυπο μοιάζει με ένα κλειδί.

Το Families είναι ένα περιοδικό του Readers Digest. Τα γράμματα «ili» έχουν μεταμορφωθεί για να δείχνουν μια απλουστευμένη και τριμελή οικογένεια.

Η Goodwill είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που βοηθάει τα μειονεκτούντα άτομα στη Βόρεια Αμερική. Το γράμμα G στο λογότυπο είναι ένα χαμογελαστό πρόσωπο, μεταφέροντας την ιδέα ότι η Goodwill παρέχει ευτυχία και ανακούφιση σε όσους έχουν ανάγκη.

Με την πρώτη ματιά, αυτό το λογότυπο μοιάζει με ένα χάρτη της Αφρικής, αλλά αν ρίξεις μια πιο προσεκτική ματιά, θα δεις δυο άτομα να κοιτάνε ο ένας τον άλλο.

Εννοιολογικό λογότυπο που δείχνει έναν παίχτη του γκολφ να ρίχνει με το μπαστούνι και το κεφάλι ενός Σπαρτιάτη πολεμιστή με κράνος ταυτόχρονα.

Το λογότυπο του ζωολογικού κήπου του Bronx δείχνει ζώα μέσα σε μια πόλη με ψηλά κτίρια. Έξυπνο παιχνίδι με τον θετικό και τον αρνητικό χώρο.

Το Snooty Peacock είναι ένα κατάστημα κοσμημάτων. Προσέξτε το κρυμμένο παγόνι (Peacock) στο πρόσωπο.

Το λογότυπο του Hartford Whalers έχει τρεις έννοιες ταυτόχρονα. Την ουρά μιας φάλαινας στο μπλε, το γράμμα W στο πράσινο και το άσπρο διάστημα που σχηματίζει το H για το Hartford.

Ο σχεδιαστής του λογότυπου ED (Elettro Domestici – Home Appliances), άλλαξε την έννοια του σχεδιασμού παραδοσιακών λογότυπων μέσα από αυτό το λογότυπο. Ο σχεδιαστής χρησιμοποίησε εκπληκτικά τον αρνητικό χώρο για να επιδείξει τα γράμματα E και D, κάνοντας το λογότυπο να μοιάζει σαν ηλεκτρική πρίζα.

Σε αυτό το λογότυπο ενός καταστήματος γιόγκα από την Αυστραλία, μπορείς να ανακαλύψεις το σχήμα της Αυστραλίας στον αρνητικό χώρο που σχηματίζεται ανάμεσα στο πόδι και την πλάτη της γυναικείας σιλουέτας.

Παρατηρήστε την παλάμη ενός χεριού, σε αυτό το λογότυπο του MyFonts, που σχηματίζεται από τα γράμματα M και y.

Τέλος, εδώ είναι ένα λογότυπο που σχεδιάστηκε για μια εκδήλωση της IBM από τον Paul Rand. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ένα από τα ωραιότερα χειρότεχνα λογότυπα όλων των εποχών.

Πηγή

Πριν λίγα χρόνια, στην Ελλάδα αποσύρθηκε από την τηλεόραση η διαφήμιση μιας πολύ γνωστής ασφαλιστικής εταιρείας για τον εξής λόγο: παρουσίαζε ένα μικρό κοριτσάκι να τρέχει προς τη μητέρα που ήταν έτοιμη να το αγκαλιάσει σφιχτά. Μετά από την εξέταση του φιλμ ανακαλύφθηκε η ύπαρξη εμβόλιμων καρέ όπου είχαν σκηνές πολέμου με νεκρούς και τραυματίες με πρόσωπα παραμορφωμένα κτλ. Η «Επιτροπή Ελέγχου Διαφημίσεων» αποφάνθηκε πως τα παρεμβαλλόμενα καρέ, δημιουργούσαν ένα αίσθημα ανασφάλειας και φόβου στο θεατή, προκειμένου να νιώσει την ανάγκη ασφάλισής του από τη συγκεκριμένη ασφαλιστική εταιρεία.
Σήμερα που πλήθυναν τα μέσα επικοινωνίας, πύκνωσαν οι ιδέες και αυξήθηκαν τα κάθε λογής συμφέροντα, έχουμε κυριολεκτικά κατακλυσθεί από ένα συρφετό μηνυμάτων για οτιδήποτε. Άλλα στοχεύουν την τσέπη μας και άλλα το πνεύμα μας. Απευθύνονται στην κάθε ηλικία, μα περισσότερο στη νεολαία. Για τη μετάδοσή τους χρησιμοποιούνται όλες οι μέθοδοι, κάθε επίτευγμα της τεχνικής. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητά τους είναι σχετική. Και αυτό γιατί απευθύνονται στο ενσυνείδητό μας οπότε ο καθένας μπορεί να τα σκεφθεί, να τα κριτικάρει, να τα ερευνήσει σε βάθος και στη συνέχεια να τα δεχθεί ή να τα απορρίψει, ανάλογα με το πόσο σωστά, ενημερωμένος και πληροφορημένος, είναι αυτός. Βέβαια οι απληροφόρητοι και οι μη σωστά σκεπτόμενοι μπορούν να παρασυρθούν. Αλλά και αυτοί μετά το πάθημά τους, μπορούν να αλλάξουν στάση. Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον…
Όμως υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι ή εταιρίες που θέλουν οπωσδήποτε να πετύχουν το σκοπό τους. Θέλουν το μήνυμα τους να έχει το αποτέλεσμα που επιθυμούν πάση θυσία. Ακόμα και αν αυτό είναι σκοτεινό και φοβερό. Και επειδή είναι αδύνατο να επιτευχθεί όταν απευθύνονται στο ενσυνείδητό μας, σκέφτηκαν να απευθυνθούν στο υποσυνείδητό μας. Εκεί πια το αποτέλεσμα του μηνύματός τους θα είναι σίγουρο, βέβαιο και άμεσο. Πως όμως και με ποιο τρόπο;

Τι είναι τα υποσυνείδητα μηνύματα;

Τα μηνύματα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μηνύματα που εκπέμπονται την ώρα που «παίζεται» και ακούγεται ο δίσκος, η κασέτα ή η κινηματογραφική – τηλεοπτική ταινία, χωρίς να ακούγονται ή να βλέπονται συνειδητά, συλλαμβάνονται όμως και γίνονται αντιληπτά από το υποσυνείδητο. Γιατί το μήνυμα που στέλνεται στον ακροατή ή θεατή χωρίς καν να το αντιληφθεί με τις αισθήσεις του άμεσα. Οπότε η ενσυνείδητη γνώση και θέλησή του μη διακρίνοντάς το δεν μπορεί να το αναλύσει, να το κρίνει έτσι ώστε να το δεχθεί ή να το απορρίψει. Ωστόσο αυτό έχει καταγραφεί μυστικά στο υποσυνείδητο, σαν σε κάποιο αρχείο στον υπολογιστή μας. Έτσι με αυτόν τον τρόπο, έχουμε σαφώς παραβίαση της ελευθερίας, της λογικής, της συνείδησης και τέλος της όλης προσωπικότητας του ατόμου. Είναι μια αθέμιτη μέθοδος με την οποία επιχειρείται και στο τέλος εύκολα κατορθώνεται η λεγόμενη πλύση εγκεφάλου, όπως θα διαπιστώσουμε παρακάτω. Τα υποσυνείδητα μηνύματα μεταδίδονται με κάθε μέσο… ακουστικό, οπτικό ή και έντυπο ακόμη.
Η ιστορία τους φαίνεται ότι άρχισε το 1956 από κάποιον James Vicory στις ΗΠΑ και την εταιρεία του «Subliminal Projection Company», προκειμένου να πουλήσει την ανακάλυψή του. Είχε βρει το εξής τέχνασμα. Στην οθόνη του κινηματογράφου, κάθε 150 sec και μόνο για κάθε 1/8 του sec θα προβαλλόταν το μήνυμα που επιθυμούσε ο πελάτης, με σκοπό την αύξηση των πωλήσεων. Η διαφήμιση -όπως γίνεται φανερό- θα γινόταν χωρίς καν το κοινό να καταλάβει το παραμικρό. Πραγματικά, κατά τη διάρκεια προβολής κινηματογραφικών ταινιών, κατόρθωσαν να παρεμβάλουν οπτικά υποσυνείδητα μηνύματα του τύπου «ΦΑΕ ΠΟΠ-ΚΟΡΝ», «ΠΙΕΣ COCA-COLA». Σε στατιστικές που αργότερα έγιναν στα κυλικεία των κινηματογράφων και σε μεγάλους αριθμού θεατών (περί 25.000) διαπιστώθηκε αύξηση της κατανάλωσης ποπ-κόρν κατά 57,5% και της COCA-COLA κατά 18%.
Ένα χρόνο αργότερα το 1957 δημιουργήθηκε και άλλη εταιρεία στις ΗΠΑ η «Precoy Process and Equipment Corporation» με βασικό της σκοπό την τοποθέτηση υποσυνείδητων μηνυμάτων σε ταινίες καθώς και σε μουσικές εκπομπές. Αυτοί κάνανε αίτηση και για ευρεσιτεχνία. Το ίδιο έτος στο Σικάγο, ραδιοφωνικός σταθμός πωλούσε το χρόνο για διαφημίσεις με υποσυνείδητα μηνύματα για 1.000 δολάρια.
Επίσης την ίδια εποχή στη Λουϊζιάνα των ΗΠΑ, κάποιος καθηγητής Δρ. Χολ. Μπέκερ ο οποίος κατείχε εξέχουσα θέση στο Πανεπιστήμιο Τολέϊν για 24 χρόνια δούλεψε πάνω σε μια εφεύρεση, ενώ είχε λάβει ένα τεράστιο ποσό για την εποχή ως ερευνητικό κεφάλαιο. Το σχέδιο ήταν να χρησιμοποιήσει την επινόησή του, για την προβολή υποσυνείδητων μηνυμάτων για το δημόσιο συμφέρον. Κατά τη διάρκεια τηλεοπτικών εκπομπών προβαλλόταν μηνύματα του τύπου «Να οδηγείτε προσεκτικά». Η προσπάθεια αυτή όμως δεν απέδωσε λόγω αντίδρασης του κοινού όταν αυτό έγινε ευρύτερα γνωστό.
Αργότερα το 1968 και για πρώτη φορά στην ιστορία της δισκογραφίας, οι Μπητλς χρησιμοποιούσαν σε δίσκους τους υποσυνείδητα μηνύματα, αρχής γενομένης με το «Λευκό Άλμπουμ» τους. Οι «ψίθυροι» του θανάτου του Πωλ, μέλος ως γνωστόν του συγκροτήματος, τους έδωσε μεγαλύτερη δημοσιότητα και είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση της φήμης και των πωλήσεων των δίσκων τους. Από τότε τους μιμήθηκαν όλοι σχεδόν οι ροκ αστέρες.
Βέβαια υπήρξαν και οι πρώτες αντιδράσεις από διάφορους ανθρώπους καθώς και έντυπα μέσα. Περιοδικά, όπως το «New Yorker» που έγραψε χαρακτηριστικά ότι «τα υποσυνείδητα μηνύματα εισέβαλαν στο μυαλό και το διέλυσαν» και το «New Day» του οποίου τα δημοσιεύματα προκάλεσαν μεγάλο θόρυβο, όταν αποκαλούσε τα υποσυνείδητα μηνύματα «ως την πιο επικίνδυνη εφεύρεση ύστερα από την ατομική βόμβα». Ωστόσο εκείνη την εποχή, και προς μεγάλη έκπληξη όλων -αν και προτάθηκαν σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις για το ζήτημα- δεν έγινε τίποτε τελικά. Τα παράπονα εξασθένησαν και η όλη υπόθεση φάνηκε να χάνεται ήσυχα το έτος 1970. Όμως οι ερευνητές, συνέχισαν πυρετωδώς τις έρευνές τους στο συγκεκριμένο τομέα.
Αργότερα το 1973, το περιοδικό «Advertisement» στις ΗΠΑ έγραφε πως η εκεί αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της «TOYOTA» χρησιμοποιούσε τέτοιου είδους εικόνες για να αυξήσει τις πωλήσεις της. Την ίδια χρονιά τουλάχιστον 13 μεγάλες διαφημιστικές ερευνητικές εταιρίες στη Ν. Υόρκη, Σικάγο και Τορόντο του Καναδά προσέφεραν στους διαφημιστές τρόπους για μετάδοση υποσυνειδήτων μηνυμάτων έναντι αμοιβής.
Νέες διαμαρτυρίες ακολούθησαν, και η επιτροπή ομοσπονδιακών επικοινωνιών των ΗΠΑ διαπίστωσε πως η όλη κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου και προειδοποιούσε τους σταθμούς ότι η χρήση τέτοιων τεχνικών είναι «αντίθετη προς το δημόσιο συμφέρον» και ακόμη πως «είτε αποτελεσματικές είτε όχι, τέτοιες αναμεταδόσεις έχουν ως πραγματικό στόχο να εξαπατήσουν».
Το 1974 ένας Καναδός παραγωγός εκπομπών, αποκάλυψε τη χρήση τέτοιων μηνυμάτων, αυτή τη φορά στη «Φωνή της Αμερικής» και στο «Ράδιο της Μόσχας». Τα υποσυνείδητα μηνύματα είχαν μπει και στην υπηρεσία του Ψυχρού Πολέμου.
Το 1978 ο προαναφερθείς ερευνητής Μπέκερ κατασκεύασε ειδικό κασετόφωνο το οποίο είναι ικανό να λαμβάνει, να κάνει μίξει, και να αναμεταδίδει υλικό από δύο διαφορετικές πηγές, προσαρμόζοντας ταυτόχρονα το μήνυμα, έτσι ώστε να γίνεται αντιληπτό μόνο υποσυνείδητα. Η τεχνική χρησιμοποιήθηκε στα πολυκαταστήματα για περιορισμό των κλοπών. Μάλιστα καταγράφηκαν επιτυχίες της τάξεως του 80% στον τομέα ελέγχου των κλοπών, χάρις σ’ αυτή τη μέθοδο, όπου ταυτόχρονα την ώρα που ακουγόταν ευχάριστη μουσική υπήρχε μήνυμα όπως «Να είσαι τίμιος, μην κλέψεις» και αυτό μεταδιδόταν 9.000 φορές την ώρα. Το περιοδικό «TIME» που εκτίμησε πολύ το τέχνασμα αυτό και σε ένα άρθρο του περιέγραψε λεπτομερώς πως λειτουργεί.
Υποσυνείδητα μηνύματα έφτασαν να χρησιμοποιούνται, και στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο και χόκεϊ των ΗΠΑ και του Καναδά για να αυξηθούν οι επιτυχίες των ομάδων.
Επίσης υποσυνείδητα μηνύματα χρησιμοποιούσαν ακόμη και οι υποψήφιοι γερουσιαστές των ΗΠΑ, στα δίλεπτα των τηλεοπτικών τους σποτ.
Το 1983 στο Μίσιγκαν, μια μικρή εταιρεία με το όνομα «Stimutech» τελειοποίησε την παραγωγή υποσυνείδητων μηνυμάτων από Computer. Αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιούνται και να μεταδίδονται από την τηλεόραση, σε οποιοδήποτε διαφημιστικό σποτ.
Το 1982-83 ήταν και η πρώτη χρονιά που ψηφίστηκαν οι πρώτοι νόμοι προστασίας του κοινού από τα υποσυνείδητα μηνύματα μετά από άσκηση σημαντικών πιέσεων και προσπάθειες ετών.

Η ιστορία και η αποτελεσματικότητά τους

Προχωρώντας θα δείξω την τεχνική παραγωγής όσο και της μετάδοσης υποσυνείδητων μηνυμάτων. Ανάλογα με το αν έχουμε ακουστικό, οπτικό ή έντυπο μέσο είναι διαφορετική η τεχνική και η δράση τους πάνω μας.
α) Ακουστικά μέσα: Δίσκοι, κασέτες κτλ. Στη περίπτωση αυτή για να μεταδοθούν τα υποσυνείδητα μηνύματα, οι φράσεις καταγράφονται αντίστροφα στο δίσκο, οπότε μπορούν να γίνουν αντιληπτές και από τις αισθήσεις μας, όταν ο δίσκος κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση. Είναι σαν να χρησιμοποιούμε καθρέπτη για να διαβάσουμε λέξεις που είναι γραμμένες ανάποδα. Αυτή η μέθοδος είναι γνωστή ως «ανάστροφη κάλυψη». Έτσι όταν ο δίσκος παίζεται κανονικά, αυτό που αντιλαμβάνεται ο ακροατής με την ακοή του, είναι μόνον το τραγούδι που υπάρχει στο δίσκο και το πολύ πολύ να ακούσει στο σημείο που υπάρχει το υποσυνείδητο μήνυμα κάποιους ακαταλαβίστικους ήχους, σαν γεμίσματα στον ήχο.
Για την καταγραφή των υποσυνείδητων μηνυμάτων στο δίσκο χρησιμοποιούνται οι εξής μέθοδοι:
Η πρώτη αφορά την εγγραφή με πολύ χαμηλές συχνότητες. Έτσι εάν κάποιος δυναμώσει την ένταση του στερεοφωνικού του, τότε το μήνυμα μπορεί να ακουστεί στο βάθος κάπως καθαρά.
Η δεύτερη είναι να εγγραφούν τα μηνύματα σ’ ένα κανάλι ήχου. Έτσι σε κάποιο κανάλι προστίθεται το υποσυνείδητο μήνυμα, και καλύπτεται, από τη μουσική του άλλου καναλιού. Χρησιμοποιώντας το balance είναι δυνατό να απομονωθεί το μήνυμα.
Η τρίτη είναι αυτή με την οποία ηχογραφείται το μήνυμα πάνω στη μουσική, αλλά με τέτοιο τρόπο, που να χρειάζεται να παιχτεί σε διαφορετική ταχύτητα από αυτή που παίζεται ο δίσκος, για να ακουστεί κανονικά. Θα μπορούσε να γίνει έτσι αντιληπτό αν επιβραδύναμε με το δάχτυλό μας ή επιταχύναμε την κίνηση του πλατό του πικάπ.
Η τέταρτη μέθοδος είναι η ανάποδη ηχογράφηση που είναι και η πλέον χρησιμοποιούμενη. Το μήνυμα γράφεται σε μαγνητική ταινία. Παίζουμε αυτή την ταινία ανάποδα και την μεταγράφουμε σε μια άλλη, θα έχουμε έτοιμο το ανάποδο μήνυμα που θα μπορούμε να το προσθέσουμε σε οποιοδήποτε σημείο του τραγουδιού. Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται -περισσότερο για εφέ- σε πλήθος τραγουδιών. Αναφέρω ως παράδειγμα το τραγούδι των Μπήτλς «Rain». Προς το τέλος του τραγουδιού, ακούγονται ακατάληπτοι στίχοι να τραγουδιούνται από κάποια φωνή. Σ’ αυτό το σημείο αν ο δίσκος παιχτεί ανάστροφα, ακούγεται ο Τζών Λένον να λέει κανονικά του στίχους του τραγουδιού. Το ίδιο συμβαίνει και στο τραγούδι «Ανατολίτισσα» της Πωλίνα.
Οι Μπήτλς είχαν δηλώσει τότε, ότι η αντιστροφή αυτή έγινε εντελώς τυχαία.
Τέλος πρέπει να αναφέρουμε ότι και ο ρυθμός μετάδοσης της μουσικής μπορεί να ασκήσει επίδραση υποσυνείδητη στην ύπαρξή μας. Ο ρυθμός, για παράδειγμα, της ροκ μουσικής επιδρά στον οργανισμό μας έτσι, που μπορεί να προκαλέσει αύξηση των καρδιακών παλμών και παράλληλα αύξηση του ποσοστού αδρεναλίνης στο αίμα.
β) Οπτικά μέσα: Κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές ταινίες. Εδώ κάθε sec κινηματογραφικού φιλμ αναλύεται σε 24 καρέ, πράγμα που εξασφαλίζει φυσιολογική κίνηση στην οθόνη. Αν τα καρέ είναι λιγότερα στο sec, τότε οι κινήσεις των ηθοποιών θα φαίνονται αργές, ή το αντίστροφο. Αν σ’ όλα αυτά τα 24 καρέ αφαιρεθούν π.χ. 3 και αντικατασταθούν με άλλα, το μάτι μας θα αντιληφθεί την παρεμβολή των ξένων καρέ σαν μια στιγμιαία λάμψη διάρκειας μόλις 1/8 του sec (δηλαδή όσος χρόνος απαιτείται για το ανοιγόκλειμα των βλεφάρων μας), ο εγκέφαλος όμως θα σχηματίσει μια γενική ιδέα του περιεχομένου των καρέ αυτών κι επειδή δεν μπορεί να το κατανοήσει θα το περάσει και θα το αποθηκεύσει στο υποσυνείδητο. Να σημειώσουμε, πως για όλα αυτά ο θεατής δεν αντιλαμβάνεται τίποτε. Αυτή είναι και η πιο συνηθισμένη μέθοδος. Βέβαια η μέθοδος τελειοποιείται π.χ. στο βιντεοκλίπ, εάν χρησιμοποιήσουμε φωτεινά εφέ. Όσο πιο γρήγορη διαδοχή φωτός –σκότους έχουμε, τόσο αποδυναμώνεται η αίσθηση προσανατολισμού, κρίσης και αντανακλαστικών του θεατή.
γ) Έντυπα μέσα: Εφημερίδες, περιοδικά, εξώφυλλα δίσκων κτλ. Πολλές δισκογραφικές εταιρείες κολακεύονται να λένε πως πολλά εξώφυλλα δίσκων, είναι πραγματικά έργα τέχνης. Το ίδιο παρατηρείται και με τις διαφημίσεις διαφόρων προϊόντων. Πραγματικά χρειάζεται πολύ τέχνη για να πεις τόσα πράγματα, να μεταδώσεις σε κάθε κατεύθυνση πλήθος μηνυμάτων μέσα από τον περιορισμένο χώρο ενός εξωφύλλου δίσκου ή μιας σελίδας με τη διαφήμιση ενός προϊόντος.
Εδώ με στατική εικόνα το υποσυνείδητο δέχεται εικόνες και παραστάσεις που το μάτι αδυνατεί να συλλάβει. Για παράδειγμα τα εξώφυλλα των δίσκων πάντοτε έχουν κάτι να πουν, ανεξάρτητα απ’ το αν είναι μια συγκεκριμένη φωτογραφία ή ένα αφηρημένο σχήμα. Αν προσέξετε καλά θα δείτε πως μέσα από διάφορες συνθέσεις, σχηματισμούς και χρωματισμούς, δεν λείπουν αναποδογυρισμένα τρίγωνα, πυραμίδες, μαγικοί κύκλοι, κι ένα σωρό άλλα σύμβολα σατανισμού και μαγείας. Μια βόλτα σε κάποιο κοντινό σας δισκοπωλείο θα σας πείσει για όλα τα παραπάνω.
Επίσης είναι απερίγραπτο, το τι γίνεται προκειμένου να αγοράσει ο καταναλωτής ένα προϊόν. Στην κυριολεξία «θέλει δεν θέλει». Πως γίνεται αυτό; Πως η διαφήμιση επιδρά μέσω του υποσυνείδητου; Η ψυχολογία έχει αποδείξει πως αυτό γίνεται με 2 τρόπους. Μέσω του ενστίκτου της αναπαραγωγής και μέσω του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης. Αν το μήνυμα που δεχόμαστε από μια διαφήμιση, συνοδεύεται από εικόνες ή φράσεις που σχετίζονται με το sex ή το θάνατο, τότε περνάει στο υποσυνείδητο και καταγράφεται εκεί, χωρίς καν να το αντιληφθούμε. Εξυπακούεται ότι οι φράσεις και οι εικόνες αυτές είναι με πολύ τέχνη κρυμμένες. Γιατί αν ήταν φανερές, η αντίδρασή μας θα ήταν δεδομένη.
Ας δούμε στις διαφάνειες τώρα μερικά παραδείγματα τέτοιων διαφημίσεων.
Για να κατανοηθεί καλύτερα η δράση των υποσυνείδητων μηνυμάτων πάνω μας πρέπει να αναφέρουμε εδώ τι λέει η Ψυχολογία για το υποσυνείδητο του ανθρώπου. Έτσι λοιπόν οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι το υποσυνείδητο έχει την ικανότητα να επιλέγει, ν’ ανακατατάσσει και ν’ αναδιοργανώνει το υλικό του κι ύστερα να το προσφέρει τροποποιημένο στη συνείδηση, ώστε αυτή να κατορθώνει, χρησιμοποιώντας αυτό το τροποποιημένο υλικό, να αντιμετωπίζει τα διάφορα προβλήματα της ζωής.

Η τεχνική παραγωγής και μετάδοσής τους και η δράση τους πάνω μας

Άραγε πως είναι δυνατό να αντιμετωπιστούν κατά τρόπο άμεσο και αποτελεσματικό; Κατά πρώτον φαίνεται ότι δεν υπάρχει εύκολος τέτοιος τρόπος. Γιατί δεν είναι εύκολο να ελεγχθεί τι ακούμε ή τι βλέπουμε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τελικά δεν υπάρχει λύση; Ας μην πούμε όμως κάτι τέτοιο. Γιατί η δράση – αντίδρασή μας, μπορεί να χωριστεί σε 2 κατηγορίες: την ατομική και τη συλλογική – ομαδική.
Ας πάρουμε την πρώτη: Να απορρίψουμε κάθε μουσικό είδος που περιέχει τέτοια υποσυνείδητα μηνύματα, αφού στραφούμε σε εκείνα τα είδη που τα διακρίνουν αποδεδειγμένα οι ανώτεροι προσανατολισμοί και επιδιώξεις, οι πνευματικές αξίες και στόχοι. Αυτή μας η επιλογή αμέσως θα βάζει στην άκρη, την υποκουλτούρα, τα σκουπίδια, και τις απαξίες που λανσάρονται από παντού.
Όσον αφορά τη συλλογική / ομαδική θα πούμε τα εξής: Πρώτον, την άσκηση πίεσης για λήψη νομοθετικών μέτρων από την πολιτεία, όπως έγινε στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Αυτό θα περιγραφεί και αναλυτικότερα, στις επόμενες γραμμές. Δεύτερον, το μποϊκοτάρισμα των δίσκων, που συνειδητά ή ασυνείδητα χρησιμοποιούν τέτοια μέσα. Πίσω από όλα είναι το χρήμα, το κέρδος, η δόξα, οι πωλήσεις. Όταν αυτά θιγούν, να δείτε πως όλοι οι γνωστοί και άγνωστοι παράγοντες της μουσικής βιομηχανίας θα ελέγχουν πια την κάθε τους φράση, κανονικά και αντίστροφα, πριν ο δίσκος τους κυκλοφορήσει στην αγορά.

Πως αντιμετωπίζονται οι ως τώρα ψηφισθέντες νόμοι;

Ας δούμε λοιπόν τι έχουν καταφέρει κάποιοι συνάνθρωποί μας σε άλλες χώρες του κόσμου σ’ αυτό το ζήτημα.
Σχετική έκθεση των Ηνωμένων Εθνών γράφει μεταξύ άλλων:
«Η πρόσληψη μηνυμάτων που απευθύνονται στο υποσυνείδητο είναι καταδικαστέα. Αποτελεί κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και ακόμη «η τροποποίηση ή ακόμη και η διαγραφή μιας κουλτούρας είναι δυνατή μέσω των υποσυνείδητων μηνυμάτων».
Η Βουλή των αντιπροσώπων των ΗΠΑ ψήφισε το 1982 νομοσχέδιο το οποίο υποχρεώνει τις δισκογραφικές εταιρείες να αναφέρουν στα εξώφυλλα των δίσκων τους, την ύπαρξη τέτοιων μηνυμάτων.
Το 1983 η γερουσία του Άρκανσο των ΗΠΑ ψήφισε παρόμοιο νομοσχέδιο, το οποίο επιπλέον υποχρεώνει τις εταιρείες να γράφουν στο εξώφυλλο των δίσκων του, το περιεχόμενο των υποσυνείδητων μηνυμάτων που περιέχουν.
Το Βέλγιο απαγόρευσε εντελώς όλη αυτή την τεχνολογία ως την πιο ύπουλη και επικίνδυνη εισβολή στην ιδιωτική ζωή, με τιμωρία πάνω από 1 έτος φυλάκιση και πρόστιμα πάνω από 10.000 φράγκα.
Το ίδιο ισχύει και στη Μ. Βρετανία.
Αυτά συμβαίνουν σε μερικές χώρες, γι’ αυτό ας προβληματιστούμε για το τι θα γίνει με εμάς. Ας σκεφτούμε πως βρισκόμαστε πια στο κατώφλι της εισβολής στο τελευταίο προπύργιο της ιδιωτικής ζωής του ατόμου, που είναι το ίδιο πνεύμα και αυτές οι σκέψεις του.
Κυρίες και κύριοι, μετά από όλα αυτά που διαβάσατε είμαι σίγουρος ότι έχετε κατανοήσει πλήρως ποιος είναι ο κίνδυνος, και που βρίσκεται η λύση του. Βρίσκεται στα χέρια όλων των ευαισθητοποιημένων ανθρώπων του πλανήτη μας. Στα δικά σας χέρια.
Πρέπει να σας πω ότι νοιώθω πολύ ευτυχής που μου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσω γι’ αυτό το θέμα έστω και σε ένα σύνολο τόσο λίγων ανθρώπων και πιστεύω, ότι με όλα αυτά που είπα, άγγιξα την ευαίσθητη περιοχή της ψυχής σας, και αν όχι όλοι, οι περισσότεροι θα τα σκεφθείτε σοβαρά.
Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία υγιής, αν δεν υπάρξει κάποιος έλεγχος όλων αυτών των πραγμάτων που αναφέραμε. Η εξουσία των υποσυνείδητων μηνυμάτων πρέπει να τεθεί ολοκληρωτικά στο φως της ημέρας. Γιατί στην πραγματικότητα οι εχθροί της κοινωνίας μας δεν έχουν παρά μικρή επίγνωση αυτής της εξουσίας των υποσυνείδητων μηνυμάτων. Μελλοντικά μπορεί να γίνει ακόμη περισσότερο επικίνδυνο. Τώρα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τον κίνδυνο και να υποβάλλουμε κάποιον έλεγχο με τα μέσα, τρόπους που προανέφερα. Αυτά τα μέσα, οι τρόποι, φαίνονται ως τα καλύτερα, ίσως, τα μόνα δυνατά. Όμως, ίσως κάποιοι άλλοι, μπορούν να κάνουν καλύτερες προτάσεις παρέμβασης από αυτές που ήδη αναφέρθηκαν.

Τους ανήκουμε πλέον και μας οδηγούν στον 3^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τέλος!
«ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΩ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ» Και έτσι έγινε και έτσι εξακολουθεί να γίνεται.
Οικογένεια Rothschilds η Ρότσιλντ όπως θέλουν να τους λένε. Έχετε ακούσει αυτό το όνομα; Όχι;
Και όμως όλοι ξέρουμε… τη Μέρκελ, τον Ομπάμα, τον Πούτιν, τον Μπράουν, τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου, τα πρόσωπα δηλαδή που μας κυβερνούν. Η μήπως δεν μας κυβερνούν αυτοί;
Παρακάτω θα διαβάσετε ανατριχιαστικά πράγματα που ίσως σας φανούν σενάρια επιστημονικής φαντασίας… κρατήστε ότι θέλετε, έξυπνοι άνθρωποι είστε…
Από πού να το πιάσουμε… να πάμε στο 6.000 π.Χ., στο 0, στις 25 Δεκεμβρίου 2011 η να γυρίσουμε καμιά διακοσαριά χρόνια πίσω;
ROTHSCHILD FAMILY λοιπόν… θα ‘πρεπε να έχουμε ακούσει τουλάχιστον το όνομα τους αφού λέγεται ότι είναι οι πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο, ότι είναι τόσο πλούσιοι που με τα λεφτά τους θα μπορούσαν αν δώσουν στέγη σε όλους τους ανθρώπους της γης. Ότι η περιουσία τους με πιο παλιά στοιχεία πρέπει να ξεπερνά τα 500 τρις. και κατέχουν (μέσω αντιπροσώπων τους) πάνω από 15.000 επιχειρήσεις παγκοσμίως, έτσι έφτασαν να έχουν πάνω από το μισό πλούτο της γης.
Δηλαδή ο Bill Gates (50 δισ.) ο Ουώρεν Μπάφετ (42 δισ.) ο Κάρλος Σλιμ (40 δισ.) ο Mr. ΙΚΕΑ Ίνγκβαρ Κάμπραντ (28 δισ.), ο Ινδός Λάκσμι Μίταλ (23 δισ.), η Miss Loreal Λιλιάν Μπετενκούρ, οι δικοί μας Γουλανδρήδες, Λάτσηδες, Βαρδινογιάννηδες, Κοκκαλαίοι… τι κάνουν όλοι αυτοί, τους δένουν τα κορδόνια;

Όλοι μαζί να ενώσουν τις περιουσίες τους δεν φτάνουν ούτε στο ένα πεντακοσιοστό τους ROTHSCHILD, και το χειρότερο είναι ότι είναι τελείως αδύναμοι σε περίοδο κρίσης όταν τόσα χρόνια μάζευαν μετοχές, ομόλογα και ακίνητα. Τι να τα κάνει τα σπίτια που μαζεύει ο Λάτσης όταν τα όπλα αγοράζονται μόνο με μετρητά η με χρυσό!
ROTHSCHILD, πώς έχουν τόσα λεφτά χωρίς να γίνουν πασίγνωστοι; Τους ακούσατε στην τηλεόραση; Όχι γιατί είναι παντού αλλά σαν.. μια σκιά. Όχι γιατί τήρησαν επιμελώς τον 1^ο χρυσό κανόνα των υπερπλουσίων, να κρύβουν τον πλούτο και τις μετοχές τους.
Τα λεφτά τα μάζεψαν από 3 αιώνες ασταμάτητης τοκογλυφίας και δανεισμού προκαλώντας παγκόσμια πολεμική ή ιδεολογική σύρραξη, χρηματοδότησαν ναζισμό, κομμουνισμό επαναστάτες και δικτάτορες κάτι που έμαθαν να κάνουν καλά τα τελευταία διακόσια χρόνια. Τα λεφτά τους δεν φαίνονται γιατί έχουν φτιάξει ένα δαιδαλώδες σύστημα εταιριών μέσα σε άλλες εταιρίες και αυτές μέσα σε άλλες και ου το καθ’ εξής. Και φυσικά για να μην πληρώνουν εφορία κάνουν δωρεές σε ιδρύματα που ελέγχουν οι ίδιοι. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουν να μην πληρώνουν ούτε 1$.

Οικογένεια Ρότσιλντ

Διακεκριμένη οικογένεια γερμανοεβραίων τραπεζιτών, με σημαντική επιρροή στην οικονομικοπολιτική ιστορία της Ευρώπης.

Γενάρχης της δυναστείας θεωρείται ο Μάγερ Άνσελμ Μπάουερ (1743-1812), ο οποίος έλαβε το επίθετο Ρότσιλντ (στα γερμανικά «κόκκινη ασπίδα») από το σήμα της επιχείρησης του πατέρα του, που διατηρούσε ενεχειροδανειστήριο στη Φραγκφούρτη, όπου και γεννήθηκε. Ο Μάγερ εκμεταλλεύτηκε τη θέση του ως οικονομικός σύμβουλος του εκλέκτορα της Έσης και έστησε την πρώτη του επενδυτική τράπεζα στη γενέτειρά του.

Πολύ γρήγορα επεκτάθηκε και ίδρυσε υποκαταστήματα στα μεγάλα εμπορικά κέντρα της Ευρώπης, με επικεφαλής τους πέντε γιους του: Άμσελ Μάγιερ Ρότσιλντ (1773-1855) στη Φραγκφούρτη, Σάλομον Μάγιερ Ρότσιλντ (1774-1855) στη Βιέννη, Νάθαν Μάγιερ Ρότσιλντ (1777-1836) στο Λονδίνο, Κάλμαν Μάγιερ Ρότσιλντ (1788-1855) στη Νάπολη, Τζέιμς Μάγιερ Ρότσιλντ (1792-1868) στο Παρίσι. Βασικός κανόνας του πατρός Ρότσιλντ, την οποία μετέδωσε στα παιδιά του, ήταν ότι οι επιχειρήσεις δεν θα έπρεπε να ξεφύγουν από τα χέρια της οικογένειας, που θα τους επέτρεπε να κρατήσουν σε πέπλο μυστικότητας το μέγεθος του πλούτου τους και τα επιχειρηματικά τους επιτεύγματα.

Μεγάλη ώθηση στις επιχειρηματικές δραστηριότητες των Ρότσιλντ έδωσαν η Γαλλική Επανάσταση και οι Ναπολεόντειοι Πόλεμοι (1792-1815). Την περίοδο αυτή χρηματοδοτούσαν με δάνεια τα διάφορα εμπόλεμα μέρη και εμπορεύονταν σιτηρά, βαμβάκι, αποικιακά προϊόντα και όπλα. Είχαν αναπτύξει ένα εκτεταμένο δίκτυο αντιπροσώπων και συνεργατών, που περιλάμβανε ιδιωτικό ταχυδρομείο και υπηρεσία πληροφοριών. Λέγεται ότι το δικό τους κατασκοπευτικό δίκτυο πληροφόρησε το Λονδίνο για τη νίκη του Ουέλινγκτον στη Μάχη του Βατερλό, μια μέρα πριν από την άφιξη των στρατιωτικών αγγελιοφόρων. Οι Ρότσιλντ συμμετείχαν στο κονσόρτσιουμ που χορήγησε τα δύο δάνεια στην επαναστατημένη Ελλάδα το 1824, ενώ ήταν και από τους ιδρυτικούς μετόχους της Εθνικής Τράπεζας το 1841.

Αργότερα, προσαρμόστηκαν με επιτυχία στις νέες συνθήκες τις βιομηχανικής επανάστασης και πραγματοποίησαν σημαντικές επενδύσεις στους σιδηροδρόμους, σε ανθρακωρυχεία, στη σιδηρουργία και τη μεταλλουργία, ενώ κατέκτησαν σημαντική θέση στο εμπόριο πετρελαίου και μεταλλευμάτων. Στα τέλη του 19^ου αιώνα, με την άνοδο των μεγάλων αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών έχασαν την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία τους, αλλά παραμένουν μέχρι σήμερα ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες στην παγκόσμια τραπεζική αγορά.

Οι Ρότσιλντ χρηματοδότησαν την εγκατάσταση Εβραίων στην Παλαιστίνη κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου και υπήρξαν θερμοί υποστηρικτές του κράτους του Ισραήλ. Άλλωστε, ένας Ρότσιλντ ήταν ο πρώτος παραλήπτης της Διακήρυξης Μπάλφουρ, με την οποία η Μεγάλη Βρετανία εξέφραζε τη θέλησή της για τη δημιουργία εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη.

Οι Ρότσιλντ είναι μια από τις αγαπημένες ασχολίες των συνωμοσιολογούντων. Τους έχουν κατατάξει στους «Πεφωτισμένους» («Illuminati»), τις 13 οικογενειακές δυναστείες που κυβερνούν τον κόσμο, μαζί με τους Ροκφέλερ, τους Ντιπόν, τους Βάντερμπιλντ, τους Μπους κ.ά. Ο σπουδαίος αμερικανός ποιητής, αλλά και δεδηλωμένος φασίστας, Έζρα Πάουντ, μέσα από τις ραδιοφωνικές του εκπομπές στη Ρώμη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υποστήριζε ότι οι Ρότσιλντ συμμετείχαν σε μια κλίκα τραπεζιτών που προκάλεσαν τους δύο παγκόσμιους πολέμους για να αποκομίσουν μεγαλύτερα κέρδη.

Το έγγραφο αυτό περιγράφει ξεκάθαρα την δογματική και κυριαρχική νοοτροπία της ελίτ της Παγκόσμιας Κυβέρνησης.

Βρέθηκε τυχαία το 1986, ονομάστηκε «Σιωπηλά όπλα για έναν αθόρυβο πόλεμο», και αποτελεί μια θαυμαστή εξήγηση της… τεχνικής της μαζικής πλύσης εγκεφάλου. Αυτό το εκτενές και λεπτομερές έγγραφο που χρονολογείται από το 1979 περιγράφει μια πολιτική που επιβλήθηκε από το 1950. Το έγγραφο λέει πως: «ο αθόρυβος πόλεμος κηρύχθηκε από την Διεθνή Ελίτ σε μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στα 1954». Το 1954 είναι το έτος που για πρώτη φορά συναντήθηκε η λέσχη Μπίλντερμπεργκ.
Εδώ υπάρχει μια περίληψη του περιεχομένου του:
«Η εμπειρία έχει αποδείξει πως η πιο απλή μέθοδος για την εξασφάλιση ενός σιωπηλού όπλου και η απόκτηση ελέγχου του κοινού, είναι να τους διατηρούμε ανεκπαίδευτους και αδαείς όσον αφορά τις αρχές των βασικών συστημάτων αφ’ ενός, ενώ αφ’ ετέρου να τους κρατούμε σε σύγχυση, να τους έχουμε αποδιοργανωμένους και αποσπασμένους σε θέματα που δεν έχουν καμία πραγματική σημασία.
Αυτό επιτυγχάνεται με:

1. Τον χωρισμό των εγκεφάλων τους, την υπονόμευση των πνευματικών τους δραστηριοτήτων την παροχή ενός προγράμματος χαμηλής ποιότητας στην δημόσια εκπαίδευση, τα μαθηματικά, τον σχεδιασμό συστημάτων και τα οικονομικά αλλά και την αποθάρρυνση τους στον τομέα της τεχνικής δημιουργικότητας.
2. Την εξάρτηση των αισθημάτων τους και την αύξηση της αυτοϊκανοποίησης τους αλλά και της ικανοποίησης τους σε συναισθηματικές και σωματικές δραστηριότητες με:
   α) Άσχετες συναισθηματικές προσβολές και επιθέσεις (πνευματικός και συναισθηματικός βιασμός) μέσω μιας μόνιμης επίθεσης σεξ, βίας και πολέμων στα μέσα ενημέρωσης -κυρίως την τηλεόραση και τις εφημερίδες.
   β) Την ικανοποίηση κάθε επιθυμίας τους -σε υπερβολή- «σκουπιδοτροφές για τη σκέψη» και με την αποστέρηση όλων αυτών που πραγματικά έχουν ανάγκη.
   γ) Την επανεγγραφή της ιστορίας και του νόμου και την υποταγή του κοινού σε μια παρεκκλίνουσα δημιουργία, έτσι ώστε να μπορεί να ανορθώνει τη σκέψη του από τις προσωπικές ανάγκες σε ιδιαίτερα κατασκευασμένες εξωτερικές προτεραιότητες.

Τα σιωπηλά όπλα της τεχνολογίας κοινωνικού αυτοματισμού θα παρεμποδίζουν τα ενδιαφέροντα του και τις ανακαλύψεις του.
Όσο περισσότερη σύγχυση, τόσο περισσότερο όφελος. Άρα η καλύτερη προσέγγιση είναι να δημιουργούμε προβλήματα και μετά να προτείνουμε λύσεις.»

Περιληπτικά:
✓Στα μέσα διατηρήστε την προσοχή του ενήλικου κοινού μακριά από τα πραγματικά κοινωνικά θέματα και αιχμαλωτίστε το με θέματα που δεν έχουν καμιά πραγματική αξία.
✓ Στα σχολεία κρατήστε το νεαρό κοινό σε άγνοια όσον αφορά τα πραγματικά μαθηματικά, τα πραγματικά οικονομικά θέματα, τον πραγματικό νόμο και την πραγματική
ιστορία.
✓Στη διασκέδαση διατηρήστε την διασκέδαση του κοινού κάτω από το πνευματικό επίπεδο της Στ’ δημοτικού.
✓Στην εργασία διατηρήστε το κοινό απασχολημένο για να μην έχει χρόνο να σκεφτεί – φέρτε το πίσω στο αγρόκτημα με τα άλλα ζώα.

ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΓΙΑ ΤΑ ΣΙΩΠΗΛΑ ΟΠΛΑ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΤΡΟΠΟ ΤΗΝ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΕ ΜΙΚΡΟΚΥΜΑΤΑ.
Γράφει για τον αθόρυβο πόλεμο:
«Πυροβολεί καταστάσεις αντί για σφαίρες. Προωθείται με επεξεργασία δεδομένων αντί με την πυρίτιδα με έναν υπολογιστή αντί για ένα όπλο- την χειρίζεται ένας προγραμματιστής υπολογιστών αντί ένας σκοπευτής- ενεργεί κάτω από τις διαταγές ενός τραπεζικού μεγιστάνα αντί ενός στρατηγού του στρατού.
Δεν δημιουργεί προφανείς θορύβους, δεν προκαλεί προφανείς σωματικές βλάβες και δεν αναμιγνύεται φανερά στην καθημερινή κοινωνική ζωή κανενός.
Προκαλεί όμως αλάνθαστους «θορύβους», προκαλεί αλάνθαστες σωματικές και πνευματικές βλάβες και εμπλέκεται με αλάνθαστο τρόπο στην καθημερινή κοινωνική ζωή, δηλαδή αλάνθαστα στον εκπαιδευμένο παρατηρητή, αυτόν που γνωρίζει που να κοιτάζει. Το κοινό δεν μπορεί να κατανοήσει το όπλο κι έτσι δεν μπορεί να πιστέψει πως δέχεται την επίθεση και υποτάσσεται από ένα όπλο.
Το κοινό μπορεί ενστικτωδώς να αισθανθεί πως κάτι πάει στραβά, εξ’ αιτίας όμως της τεχνολογικής φύσης του σιωπηλού όπλου, δεν μπορεί να εκφράσει τα συναισθήματα του με λογικό τρόπο, ή να χειριστεί το πρόβλημα με έξυπνο τρόπο. Έτσι δεν γνωρίζει πως να ζητήσει βοήθεια και δεν ξέρει πώς να συνεργαστεί με άλλους για να αμυνθούν εναντίον του.
Όταν ένα σιωπηλό όπλο εφαρμόζεται σταδιακά, τότε το κοινό προσαρμόζεται στην παρουσία του και μαθαίνει να ανέχεται την επέμβαση του στη ζωή του, μέχρι που η πίεση (ψυχολογική ή οικονομική) να γίνει πάρα πολύ μεγάλη και να καταρρεύσει.
Άρα το σιωπηλό όπλο είναι ένας τύπος βιολογικού πολέμου.
Επιτίθεται στη ζωτικότητα, την κινητικότητα και τις επιλογές των ατόμων μιας κοινωνίας, γνωρίζοντας, κατανοώντας, χειριζόμενο και επιτιθέμενο στις πηγές φυσικής και κοινωνικής ενέργειας και στις σωματικές, πνευματικές και συναισθηματικές δυνάμεις και αδυναμίες».
Με άλλα λόγια διαίρει και βασίλευε.
Όταν κάποιοι εισαγάγουν την παγκόσμια δικτατορία τους με σταδιακή προσέγγιση τότε πολλοί λίγοι θα συνειδητοποιήσουν τι πραγματικά γίνεται μέχρι να είναι πολύ αργά. Στην πραγματικότητα οι πολλοί θα καταδικάσουν και θα γελάσουν αυτούς που θα προσπαθήσουν να τους καταδείξουν τι ακριβώς συμβαίνει.
Κλείνοντας το θα αναφέρω τρία μόνον αποσπάσματα από κάποιες εκατοντάδες αναφορές που κατά καιρούς έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά για την σύνδεση του ανθρώπινου εγκεφάλου με κρατικούς υπολογιστές μέσω ραδιοεπικοινωνιών:
«Είναι μέσα στην εξουσία μας να παρατηρούμε τι βλέπει, τι αισθάνεται και τι σκέπτεται ένα άτομο, να εξετάζουμε εξονυχιστικά τη συμπεριφορά και να ανιχνεύουμε ακόμη την περίπτωση του τυχαίου στις συνειδητές του αποφάσεις, αλλά και στην ψυχολογική και ασυνείδητη κατάσταση του». (Telemetry is coming of age)
«Μπορούμε να επιλέξουμε να χρησιμοποιήσουμε την αυξανόμενη γνώση μας για να σκλαβώσουμε τους ανθρώπους με τρόπους που δεν φανταστήκαμε ποτέ, αφαιρώντας τους την προσωπικότητα και ελέγχοντας τους με μέσα τόσο προσεκτικά επιλεγμένα που δεν θα γνωρίσουν ίσως ποτέ την απώλεια της προσωπικότητας τους»
(Καθηγητής Καρλ Ρότζερς – Science).
«Έχουν αναπτυχθεί τεχνικές για την έρευνα και τον χειρισμό του ανθρώπου. Οι διπλής ροής επικοινωνίες με τα βάθη του εγκεφάλου κάνουν δυνατή την αποστολή και την λήψη πληροφοριών από και προς τον εγκέφαλο … Μπορούμε να ξεκινήσουμε, να σταματήσουμε ή να τροποποιήσουμε μία ποικιλία αυτόνομων σωματικών συμπεριφορών και πνευματικών εκφράσεων. Μπορούμε να πειραματιστούμε με τους εγκεφαλικούς μηχανισμούς που είναι υπεύθυνοι για τον καθορισμό και την διατήρηση … συγκεκριμένων συμπεριφορών και πνευματικών λειτουργιών … Καθώς δεν χρησιμοποιούνται μπαταρίες, η ζωή του μεταδότη είναι απεριόριστη. Ενέργεια και πληροφορίες παρέχονται από ραδιοφωνικές συχνότητες». (Αναφορά ψυχιατρικών ερευνών: «Η επέμβαση του Ανθρώπου στις διεγκεφαλικές Λειτουργίες» από το Ψυχιατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Γέηλ των ΗΠΑ).

H ελληνική ομάδα της Λέσχης Bilderberg

H γνωστή ελληνική “ομάδα Bilderberg” αποτελούμενη από τους Γιώργο Δαβίδ, πρόεδρο της Coca Cola, τον Γιώργος Παπακωνσταντίνου, πρώην υπουργό Οικονομικών (κάπου 550 σταυρούς πήρε στις εκλογές στην Περιφέρεια Αττικής), τον Λουκάς Τσούκαλη, πρόεδρο του ΕΛΙΑΜΕΠ, τον Α.Παπαχελά, επίσης του ΕΛΙΑΜΕΠ, κλπ, ετοιμάζεται για την φετινής συνάντηση της κλειστής – κατ’ άλλους “σκοτεινής” – Λέσχης Bilderberg, η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 31 Μαΐου μέχρι τις 3 Ιουνίου στο Chantilly της πολιτείας Virginia των Η.Π.Α. Στο παρελθόν στις κλειστές συναντήσεις είχαν συμμετάσχει η Ν. Μπακογιάννη, ο Γ. Παπανδρέου, ο Γ. Αλογοσκούφης κλπ. Ποτέ και τίποτα δεν έχει διαρρεύσει για το τι συζητείται μέσα στην Λέσχη.

Στη συνάντηση αυτή φέτος θα παρευρεθούν -μεταξύ άλλων- ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Μόντι, η βασίλισσα της Ολλανδίας Βεατρίκη, η αφρόκρεμα των Βρυξελλών με επικεφαλής τον Ιωακείμ Αλμούνια, ο Ξαβιέ Σολάνα, ο πρόεδρος της Deutsche Bank Ιωσήφ Άκερμαν, ο Μπιλ Γκέιτς πρόεδρος της Microsoft, o Χένρυ Κίσινγκερ κ.ά.. Να υπενθυμίσουμε ότι η Λέσχη ανήκει στο ίδιο δίκτυο επιρροής με την Τριμερή Επιτροπή και το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων, και μάλιστα πολύ από τους συμμετέχοντες πηγαίνουν και στις τρεις οργανώσεις όπως ο David Rockefeller, και ο Βαρόνος Rothschild για πολλούς οι πραγματικοί οργανωτές των συνεδριάσεων αυτών και για άλλους οι πραγματικοί κυρίαρχοι του πλανήτη, αφού έμμεσα ή άμεσα, ο μισός πλανήτης εργάζεται για τις οικογένειές τους.

Κατά τις συζητήσεις είθισται να μην τηρούνται πρακτικά και όσα κείμενα διανέμονται θεωρούνται απόρρητα και ειδικού χειρισμού.

Η λίστα των προσκεκλημένων της Λέσχης Bilderberg

BEL Davignon, Etienne Vice President, Suez-Tractebel

BEL Huyghebaert, Jan President Board of Directors, KBC Group

NLD Halberstadt, Victor Professor of Economics, Leiden University; Ex- Honorary Secretary

NLD Hommen, Jan H.M. President, ING Group

NLD Beatrix, queen of the Netherlands

NLD Rinnooy Kan, Alexander H.G. President Social Economic Council (SER)

USA Altman, Roger C. President, Evercore Partners Inc.

USA Arrison, Sonia Author & policy analyst

USA Collins, Timothy C. Senior Managing Director & CEO, Ripplewood Holdings, LLC

USA Ferguson, Niall Laurence A. Tisch Professor of History, Harvard University

USA Feldstein, Martin S. George F. Baker Professor of Economics, Harvard University

USA Gates, William H. (Bill Gates) Co-chair, Bill & Melinda Gates Foundation & President, Microsoft Corporation

USA Gordon, Philip H. Assistant Secretary of State for European & Eurasian Affairs

USA Graham, Donald E. President & CEO, The Washington Post Company

USA Hormats, Robert D. Under Secretary for Economic, Energy and Agricultural Affairs

USA Johnson, James A. Vice President, Perseus, LLC

USA Keane, John M. Senior Partner, SCP Partners

USA Kissinger, Henry A. President, Kissinger Associates, Inc

USA Kleinfeld, Klaus President & CEO, Alcoa

USA Kravis, Henry R. Founding Partner, Kohlberg Kravis Roberts & Co.

USA Kravis, Marie-Josée Senior Fellow, Hudson Institute, Inc

USA Leer, Eric S. President & Director, Broad Institute of Harvard & MIT

USA Mathews, Jessica T. President, Carnegie Endowment for International Peace

USA Mundie, Craig J. Chief Research & Strategy Officer, Microsoft Corporation

USA Naím, Moisés, Editor-in-Chief, Foreign Policy

USA Orszag, Peter R. Director, Office of Management & Budget

USA Parker, Sean Managing Partner, Founders Fund

USA Pearl, Frank H. President & CEO, Perseus, LLC

USA Perle, Richard N. Resident Fellow, American Enterprise Institute for Public Policy Research

USA Rose, Charlie Producer, Rose Communications

USA Rubin, Robert E., Co-President, Council on Foreign Relations; Ex- Secretary of Treasury

USA Schmidt, Eric CEO & President Google

USA Steinberg, James B. Deputy Secretary of State

USA Summers, Lawrence H., Director, National Economic Council

USA Thiel, Peter A. President, Clarium Capital Management, LLC

USA Varney, Christine A. Assistant Attorney General for Antitrust

USA Volcker, Paul A. President, Economic Recovery Advisory Board

GBR Agius, Marcus President, Barclays Bank PLC

GBR Kerr, John Member, House of Lords; Deputy President, Royal Dutch Shell plc.

GBR Micklethwait, John, Editor-in-Chief, The Economist

GBR Oldham, John National Clinical Lead for Quality & Productivity

GBR Taylor, J. Martin President, Syngenta International AG

ESP Alierta, César President & CEO, Telefónica

ESP Botín, Ana P. Executive President, Banesto

ESP Carvajal Urquijo, Jaime Managing Director, Advent International

ESP Cebrián, Juan Luis CEO, PRISA

ESP Cisneros, Gustavo A. President/CEO, Cisneros Group of Companies

ESP Entrecanales, José M. President, Acciona

ESP León Gross, Bernardino Secretary General, Office do Primeiro Ministro

ESP Nin Génova, Juan María President and CEO, La Caixa

ESP Polanco, President, Grupo PRISA

ESP Rodriguez Inciarte, Matías Executive Vice Presidente Grupo Santeer

ESP Queen of Spain

DEU Ackermann, Josef President Management Board and Group Executive Committee, Deutsche Bank AG

DEU Enders, Thomas CEO, Airbus SAS

DEU Löscher, Peter President Board of Management, Siemens AG

DEU Scholz, Olaf Vice President, SPD

INT Almunia, Joaquín Commissioner, European Commission

INT Gucht, Karel de Commissioner, European Commission

INT Kroes, Neelie Commissioner, European Commission

INT Moyo, Dambisa F. Economist e Author

INT Sheeran, Josette Executive Director, United Nations World Food Programme

INT Solana Madariaga, Javier Ex- Secretary General, Council of European Union

INT Stigson, Björn Presidente, World Business Council for Sustainable Development

INT Tumpel-Gugerell, Gertrude Member Executive Board, European Central Bank

SWE Bäckström, Urban Director General, Confederation of Swedish Enterprise

SWE Bildt, Carl Minister of Foreign Affairs

SWE Renström, Lars President & CEO, Alfa Laval

PRT Balsemão, Francisco Pinto President & CEO, IMPRESA, S.G.P.S.; former prime minster

PRT Rangel, Paulo Member, European Parliament

PRT Teixeira dos Santos, Former Minister of State & Finance

ITA Bernabè, Franco CEO, Telecom Italia S.p.A.

ITA Conti, Fulvio CEO & General Manager, Enel SpA

ITA Elkann, John President, Fiat S.p.A.

ITA Monti, Mario President, Universita Commerciale Luigi Bocconi

ITA Padoa-Schioppa, Tommaso Ex- Minister of Finance; President of Notre Europe

ITA Rocca, Gianfelice President, Techint

ITA Scaroni, Paolo CEO, Eni S.p.A.

FIN Blåfield, Antti Senior Editorial Writer, Helsingin Sanomat

FIN Katainen, Jyrki Minister of Finance

FIN Ollila, Jorma President, Royal Dutch Shell plc

FIN Wahlroos, Björn President, Sampo plc

NOR Bretzæg, Svein Richard CEO, Norsk Hydro ASA

NOR Magnus, Birger President, Storebre ASA

NOR Myklebust, Egil Ex- President Board of Directors SAS, Norsk Hydro ASA

AUT Bronner, Oscar Publisher e Editor, Der Steard

AUT Fischer, Heinz Federal President

AUT Scholten, Rudolf Member Board of Executive Directors, Oesterreichische Kontrollbank AG

FRA Castries, Henri, President Management Board & CEO, AXA

FRA Lauvergeon, Anne President Executive Board, AREVA

FRA Montbrial, Thierry de President, French Institute for International Relations

FRA Ramanantsoa, Bernard Dean, HEC Paris Group

CAN Clark, W. Edmund President/CEO, TD Bank Financial Group

CAN Campbell, Gordon Premier of British Columbia

CAN Mansbridge, Peter Chief Correspondent, Canadian Broadcasting Corporation

CAN McKenna, Frank Deputy Chair, TD Bank Financial Group

CAN Prichard, J. Robert S. President/CEO, Metrolinx

CAN Reisman, Heather M. Chair e CEO, Indigo Books & Music Inc.

GRC David, George A. President Coca-Cola H.B.C. S.A.

GRC Papaconstantinou, George Minister of Finance

GRC Tsoukalis, Loukas President, ELIAMEP

DNK Eldrup, CEO, DONG Energy

DNK Federspiel, Ulrik Vice Presidente Global Affairs, Haldor Topsøe A/S

DNK Nyrup Rasmussen, Ex- Prime Minister

IRL Gallagher, Paul Attorney General

IRL Sutherland Peter D. President, Goldman Sachs International

TUR Gürel, Z. Damla Special Adviser to the President on EU Affairs

TUR Koç, Mustafa V. President, Koç Holding A.?.

TUR Çakir, Ruben, Journalist

TUR Özilhan, Tuncay President, Anadolu Group

TUR Sabanci Dinçer, Suzan President, Akbank

CHE Vasella, Daniel L. President, Novartis AG

CHE Voser, Peter CEO, Royal Dutch Shell plc

CHE Waldvogel, Francis A. President, Novartis Venture Fund

Τη συνάντηση θα παρακολουθήσουν και δύο δημοσιογράφοι του περιοδικού «The Economist»

GBR: Bredow, Vendeline von, Business Correspondent

GBR: Wooldridge, Adrian D., Business Correspondent.

ΗΧΗΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΒΟΗΤΗΣ ΛΕΣΧΗΣ BILDERBERG ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΟ 1954!!!

Τα ονόματα που παραβρέθηκαν σε αυτή την πρώτη συνάντηση. Από την Ελλάδα Π. Πιπινέλης πρώην πρέσβης USSR και Π. Κανελλόπουλος Υπουργός Εθνικής Άμυνας.

BILDERBERG MEETINGS
HOTEL DE BILDERBERG
OSTERBEEK, NETHERLANDS
29-31 May 1954
PRESIDENT: His Royal Highness, The Prince of The Netherlands.
VICE-PRESIDENTS: John S. Coleman and Paul van Zeeland
SECRETARY GENERAL: J. H. Retinger
RAPPORTEURS:

George W. Ball U.S.A. Lawyer
George Barry Bingham U.S.A. Newspaper publisher, Chief of Mission to France, Economic Cooperation Administration, 1949-1950
The Rt. Hon. H. T. N. Gaitskell U.K. Member of Parliament, Former Chancellor of the Exchequer
Alcide de Gasperi Italy Member of Parliament, former Prime Minister
H. M. Hirschfeld Netherlands Former High Commision of the Nethelrands’ Government in Indonesia.
Director of Companies.
Guy Mollet France Member of Parliament. Former Deputy Prime Minister.Secretary General of the Socialist Party
Paul H. Nitze U.S.A. President, Foreign Service Educational Foundation.
Director, Policy Planning Staff, Dept. of State, 1950-1953.
Etienne de la Vallee Poussin Belgium Senator
David Rockefeller U.S.A. Banker. Senior Vice-President, The Chase National Bank.
J.D. Zellerbach U.S.A. Industrialist. Member of U.S. Delegation, General Assembly of United Nations, 1953.
Chief, ECA Special Mission to Italy, 1948-1950.
PARTICIPANTS:
Robert Andre France President of the “Syndicat de Petrole”.
The Rt. Hon. Ralph Assheton U.K. Member of Parliament, former Parliamentary Secretary to Ministry of Supply,
Former Financial Secretary to the Treasury.
G. De Beaumont France Member of Parliament
Pierre Bonvoisin Belgium Banker, President of the “Banque de la Societe Generale de Belgique”.
Sir Robert Boothy U.K. Member of Parliament.
Max Brauer Germany Former Mayor and President of the Land of Hamburg
Raffaele Cafiero Italy Senator
Walker L. Cisler U.S.A. Public Utility Executive. President, The Detroit Edison Co.
Consultant to Atomic Energy Commission and Mutual Security Agency
Gardner Cowles U.S.A. Publisher.
The Rt. Hon. Clement Davies U.K. U.K. Member of Parliament. Former Minister.
Chairman of Parliamentary Liberal Party
Jean Drapier Belgium Lawyer.
R. Duchet France Member of Parliament, former Minister.
Secretary General, Independents and Peasants Party.
M. Faure France Member of Parliament.
John H. Ferguson U.S.A. Lawyer. Vice-President and Executive Director, Cttee. for a National Trade Policy.
Deputy Director, Policy Planning Staff, Dept. of State, 1951-1953
John Foster U.K. Member of Parliament.
Parliamentary Undersecretary of State for Commonwealth Relations.
The Rt. Hon. Sir Oliver Franks U.K. Former Ambassador in Washington. Chairman Lloyd’s Bank.
Gerhard P. Th. Geyer Germany Industrialist. Director General “Esso”.
Sir Colin Gubbins U.K. Major General retd. Formerly in charge of SOE.
Denis Healey U.K. Member of Parliament,
Former Secretary of the International Cttee. of the Labour Party.
H. J. Heinz U.S.A. President, H.J. Heinz Co.
Leif Hoegh Norway Shipowner.
C. D. Jackson U.S.A. Publisher. Formerly Special Assistant to President Eisenhower 1953-1954
Nelson Dean Jay U.S.A. Banker. Director, J. P. Morgan & Co. Inc. New York.
P. Kanellopoulos Greece Member of Parliament. Minister of National Defense.
V. J. Koningsberger Netherlands Professor State University Utrecht.
Ole Bjorn Kraft Denmark Member of Parliament. Former Foreign Minister.
P. M. A. Leverkuehn Germany Member of Parliament. Lawyer
Giovanni F. Malagodi Italy Member of Parliament.
Finn Moe Norway Member of Parliament.
Chairman, Parliamentary Foreign Affairs Cttee. Vice-President, Council of Europe
Hyde H. Montgomery U.K. Member of Parliament.
Roger Motz Belgium Senator. Chairman of the Liberal International.
Former Chairman of the Liberal Party.
Rudolf Mueller Germany Lawyer.
George C. McGhee U.S.A. Industrialist
Assistant Secretary of State for Near Eastern & South African Affairs, 1949-1952.
U.S. Ambassador and Chief, AMerican Mission for Aid to Turkey, 1951-1953.
George Nebolsine U.S.A. Lawyer.
Consultant to Department of State and Ecnomic Cooperation Administration, 1948.
Trustee U.S. Council of International Chamber of Commerce.
H. Oosterhuis Netherlands Member of Parliament. President of the Netherlands Federation of Trade Unions.
Cola G. Parker U.S.A. Industrialist.
Member of Commission on Foreign Economic Policy (Rendall Commission).
George W. Perkins U.S.A. Industrialist. Assistant Secr. of State for European Affairs, 1949-1953.
Sir Harry Pilkington U.K. President, Federation of British Industries.
Antoine Pinay France Member of Parliament. Former Prime Minister.
P. Pipinelis Greece Former Foreign Minister. Former Ambassador to U.S.S.R.
Alberto Pirelli Italy Industrialist. Minister of State.
P. Quaroni Italy Ambassador to France. Former Ambassador to the U.S.S.R.
Ludwig Rosenberg Germany Chief of Department of Foreign Affairs of the Trade Unions.
Paolo Rossi Italy Member of Parliament.
Denis de Rougemont Switzerland Author. Director European Cultural Center
Paul Rijkens U.S.A. Industrialist. Chairman of Unilever N.V.
Ernst Georg Schneider U.S.A. Industrialist. President, Chamber of Commerce of Dusseldorf
Joseph P., Jr. Spang U.S.A. Industrialist. President, The Gillette Co.
M. P. L. Steenberghe Netherlands Former Minister of Economic Affairs of the Netherlands.
Director of Companies.
H. P. Teitgen France Vice-President of the Council of Ministers.
Terkel M. Terkelsen Denmark Chief Editor, Berlingske Tidende.
Herbert L. G. Tingsten Sweden Chief Editor, Dagens Nyheter.
H. Troeger Germany Minister of Finance of Hesse.
Vittorio Valletta Italy Industrialist. President of FIAT.
Andre Voisin France President, “La Federation”.
H. F. van Walsem Netherlands Industrialist. Member of the Board of Philips Industries Eindhoven.
Jean Willems Belgium “Fondation Universitaire”
Thomas Williamson U.K. General Secretary, National Union of General and Municipal Workers.
In an advisory capacity:
B. H. M. Vlekke Netherlands Secretary General of the Netherlands’ Society of International Affairs.

Πηγή

Πρόκειται για το ολοκαύτωμα στο χωριό Κομμένο της Άρτας, που έγινε τα χαράματα της 16^ης Αυγούστου του 1943, όταν μηχανοκίνητη μονάδα ναζιστικών στρατευμάτων εισέβαλε στο χωριό, με το πρόσχημα των αντιποίνων για την ύπαρξη ανταρτών του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ στην περιοχή. Το χωριό κοιμόταν ήσυχο μετά από γαμήλια γιορτή. Τα ναζιστικά στρατεύματα προέβησαν σε μια άνευ προηγουμένου σφαγή του άμαχου πληθυσμού.

Κομμένο Άρτας, 16 Αυγούστου 1943. Η σφαγή του Κομμένου Άρτας είναι μια από τις τραγικότερες στιγμές στην ιστορία της Ηπείρου. Τι ακριβώς έγινε; Ένα γερμανικό τζιπ με δύο στρατιώτες του τάγματος Φιλιππιάδας διενεργούσε περιπολία στα χωριά του Αμβρακικού κόλπου. Κάποια στιγμή το τζιπ ανατράπηκε από λακκούβα και προσέτρεξαν σε βοήθεια κάτοικοι του χωριού Κομμένου. Οι Γερμανοί ισχυρίζονται ότι μέσα σε χωράφι είδαν ένα ένοπλο αντάρτη και τρόμαξαν, με αποτέλεσμα να χάσουν τον έλεγχο του οχήματος. Το τζιπ επαναφέρθηκε στην κανονική θέση και οι στρατιώτες ελαφρά τραυματισμένοι… επέστρεψαν στη Φιλιππιάδα όπου έδωσαν αναφορά. Ο επικεφαλής ταγματάρχης Falner της μονάδας Φιλιππιάδας Πρέβεζας επικοινώνησε με το Στρατηγείο στα Ιωάννινα (στρατηγός Hubert Lanz) και έλαβε την ανατριχιαστική εντολή «να εξαφανίσει το χωριό από το χάρτη».

Διοικητής του Συντάγματος, ήταν ο Συνταγματάρχης Γιόζεφ Ζάλμινγκερ, ένας νεαρός διοικητής φορτωμένος με παράσημα, αυτοδημιούργητος άντρας που του άρεσε να παινεύεται ότι έχει μετατρέψει το 98^ο σε Σύνταγμα για τον Χίτλερ. Στους άντρες του 12^ου Λόχου, ο Ζάλμινγκερ έβγαλε έναν κοφτό ολιγόλογο, τυπικό λόγο και τους είπε: ”Γερμανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί. Είναι καιρός για σκληρά μέτρα εναντίον των ανταρτών. Αύριο το πρωί θα ξεκληρίσουμε ένα λημέρι τους”.
Καθώς περάσανε τα μεσάνυχτα στο Κομμένο, οι περισσότεροι κάτοικοί του άρχισαν σιγά σιγά να πηγαίνουν στα σπίτια τους για ύπνο, κουρασμένοι από τις προετοιμασίες του πανηγυριού, από το γλέντι και το πιοτό, χωρίς να υποψιαστούνε τίποτα για το τι επρόκειτο να συμβεί.
Την ίδια ώρα περίπου, μια φάλαγγα από 22 αυτοκίνητα και ένα στρατιωτικό τζιπ, ξεκίνησε από την κοιλάδα κοντά στην Φιλιππιάδα μεταφέροντας τους περισσότερους άντρες του 12^ου Λόχου, γύρω στους 100 στρατιώτες.
Στις 5.00 το πρωί σταμάτησαν έξω από το χωριό και ο μάγειρας σέρβιρε πρωινό και καφέ στους στρατιώτες. Ύστερα, ο Διοικητής του 12^ου Λόχου Υπολοχαγός Ρέζερ, πρώην στέλεχος της νεολαίας του Χίτλερ και τώρα περίπου 25 χρονών, τους συγκέντρωσε και έδωσε τις διαταγές του.
Μια φράση του, είχε μείνει στο μυαλό των αντρών μετά από χρόνια: “Θα μπούμε στο χωριό και δεν θ’ αφήσουμε τίποτε όρθιο” είχε πει.
Χρησιμοποιώντας το πέτρινο καμπαναριό της εκκλησιάς (χτίσμα του 1855) για παρατηρητήριο, χωρίστηκαν σε εκτελεστικά αποσπάσματα, παίρνοντας και τις τελικές οδηγίες της επέμβασης.
Xαράματα πια στις 16^ης Αυγούστου, στο πρώτο θολό φως της ημέρας και στον ουρανό άρχισαν να διασταυρώνονται φωτοβολίδες διαφόρων χρωμάτων και ταυτόχρονα ακούστηκαν εκρήξεις όλμων που είχαν τοποθετηθεί σε τρία επίκαιρα σημεία του χωριού.

Αμέσως αρχίσανε οι πυροβολισμοί και η διασταύρωση των πυρών, ενώ τα πυροβόλα και τα οπλοπολυβόλα δε σταμάτησαν ούτε στιγμή, δίνοντας την εντύπωση κάποιας σκληρής μάχης. Καθώς εισέβαλαν στα σπίτια, ολόκληρες οικογένειες αιφνιδιάστηκαν στον ύπνο και μη μπορώντας να αντιδράσουν, έπεφταν νεκρές από τις σφαίρες των όπλων και τα βλήματα των χειροβομβίδων.
Γέροι άνθρωποι, ανάπηροι, ακόμη και τυφλοί, σκοτωθήκανε επιτόπου. Κορίτσια με την απειλή των όπλων σύρθηκαν στον έσχατο εξευτελισμό της προσωπικότητάς τους και βιάστηκαν κατ’ εξακολούθηση από τους νεαρούς οπαδούς της χιτλερικής ιδεολογίας, οι οποίοι, αφού ικανοποίησαν τα κτηνώδη ένστικτά τους, έκοβαν τους μαστούς και τις έσφαζαν σαν ζώα.
Τα ανθρωπόμορφα κτήνη εφάρμοζαν μια σατανική τακτική εξοντώσεως των μικρών παιδιών. Αφού έβρεχαν βαμβάκι με βενζίνη, το τοποθετούσαν στα στόματα των βρεφών που κοιμόντουσαν ακόμη στην κούνια τους και αφού το άναβαν, απολάμβαναν σαδιστικά γελώντας με το “πυροτέχνημα” τους.
Μια γυναίκα έγκυος, αφού της ανοίξανε την κοιλιά, βγάλανε από εκεί το έμβρυο που σε λίγες μέρες θα έφερνε στον κόσμο και το εναποθέσανε στα χέρια της. Έτσι βρέθηκε η γυναίκα. Νεκρή με ανοιγμένα σπλάχνα και το αγέννητο παραμορφωμένο νεκρό, στα χέρια της.
Άλλα από τα παιδιά τα εκτελούσαν στον κρόταφο με μια σφαίρα περιστρόφου, ενώ άλλα τα κάρφωναν με τις ξιφολόγχες τους παρ’ όλη την αθωότητα και τα κλάματα τους.

Στο σπίτι του Θόδωρου Μάλλιου γινόταν ο γάμος τη κόρης του Αλεξάνδρας με το Θεοχάρη Καρίνο από τον Παχυκάλαμο, χωριό κοντά στο Κομμένο. Χάθηκαν όλοι. Τους έκαψαν και τους σκότωσαν. Τριάντα με τριάντα πέντε άτομα. Από τα 12 μέλη της οικογένειας του οικοδεσπότη Θόδωρου Μάλλιου σώθηκαν εκείνο το πρωινό μόνο δύο, ο Αλέξανδρος και η Μαρία, που είχαν φύγει μόλις πριν λίγα λεπτά για να φροντίσουν στο χωράφι τα ζώα. Οι Ναζί δε σεβάστηκαν και δε λογάριασαν τίποτε και κανέναν. Σκότωσαν και τη νύφη την Αλεξάνδρα και το γαμπρό το Θεοχάρη.
Όσοι πρόλαβαν και πετάχτηκαν έξω απ’ τα σπίτια τους, έτρεχαν να σωθούν στα χωράφια ή να κρυφτούν χωμένοι στα βαθιά χαντάκια. Μόνη σωτηρία απέμεινε για πολλούς το ποτάμι. Πλήθος κόσμου έτρεχε κατά εκεί. Άλλοι ρίχνονταν στα νερά του για να περάσουν απέναντι και να σωθούν. Άλλοι κρέμονταν απ’ τις βάρκες και τρέμοντας πάλευαν να γλιτώσουν απ’ τον εφιάλτη. Κι εκεί πνίγηκαν σχεδόν όλοι όσοι μπήκαν στη βάρκα του Σπύρου Βλαχοπάνου, σχεδόν είκοσι άτομα. Κι ο θρήνος κι οι κραυγές του πνιγμού έσμιγαν με τη βουή της φωτιάς και των όπλων που αφάνιζαν το Κομμένο.
Από αυτό που συμπεραίνεται, από τα λεγόμενα επιζώντων αυτοπτών μαρτύρων για ορισμένα περιστατικά, είναι ότι οι φονιάδες μεθούσαν με ναρκωτικές ουσίες για να είναι γρήγοροι στις αποφάσεις τους και όσο πιο αποτελεσματικοί στα πρωτόγονα ένστικτά τους.
Ούτε και την εκκλησιά της Παναγιάς δε σεβάστηκαν, αφού αφόδευσαν στην πύλη του ιερού βήματος, πέταξαν στο πάτωμα του ναού τις εικόνες του τέμπλου καθώς και τα ιερά σκεύη.
Εκείνο το πρωινό της 16^ης Αυγούστου, ο παπα-Λάμπρος πήγαινε στην εκκλησία έχοντας μαζί του το ευαγγέλιο, το θυμιατό και τα άμφια που χρησιμοποίησε την προηγούμενη μέρα για να τελέσει έναν γάμο. Ο παπα-Λάμπρος πιάστηκε από τους Γερμανούς και αφού τον βασάνισαν άγρια, τον σύρανε αιμόφυρτο στον προπυλώνα της εκκλησίας και τον εκτέλεσαν με μια σφαίρα στο μέτωπο. Αυτός ήταν και ο πρώτος της σφαγής του Κομμένου μαζί με το Ευαγγέλιο που βρέθηκε διάτρητο από σφαίρα σε μια γωνία, με ποτισμένες τις σελίδες του από το αίμα αυτού του τίμιου κληρικού.
Ο άλλος ιερέας του χωριού, που εφημέρευε στο ναό των Αγίων Ταξιαρχών στον Λουτρότοπο και που είχε έρθει στους συγγενείς του για το πανηγύρι, βρέθηκε κατακρεουργημένος και αιμόφυρτος και με βγαλμένα τα μάτια.
Με μια ειδική σκόνη που έριχναν στο πάτωμα και με μια πιστολιά έκαψαν τα περισσότερα σπίτια του χωριού, αφού πρώτα έπαιρναν ότι πολύτιμο υπήρχε μέσα.

Το θέαμα στο Κομμένο μετά την σφαγή ήταν φρικιαστικό. Παντού πτώματα απανθρακωμένα, ενώ η ατμόσφαιρα είχε τη μυρωδιά από καμένες σάρκες. Η σήψη είχε ήδη αρχίσει και πολλά εντόσθια είχαν χυθεί στο έδαφος. Πολλά ανθρώπινα μέλη ήταν διασκορπισμένα από δω και από εκεί, ενώ τα σκυλιά οδηγημένα από το αίμα είχαν αρχίσει να τρώνε κομμάτια κρέας από διάφορα σώματα.
Γύρω στο απόγευμα της 16^ης Αυγούστου ο Δημήτρης Αποστόλου, ένας νεαρός Κομμενιώτης, γύρναγε στο χωριό του και στο σπίτι του. Τα Γερμανικά στρατεύματα είχαν φύγει, μετά από 7 ώρες που κράτησε η επιδρομή. Στα απανθρακωμένα απομεινάρια των σπιτιών, δοκάρια καίγονταν ακόμη. Τα πτώματα είχαν αρχίσει να φουσκώνουν από τη θερμότητα. Η κοιλιά μιας γυναίκας είχε σχισθεί και ένα κοτόπουλο είχε αρχίσει να σέρνει τα εντόσθια της κατά μήκος του δρόμου. Λίγο μετά που είδε αυτό, ο Αποστόλου λιποθύμησε.
Ένα δεκάχρονο αγόρι τότε, ο Αλέξανδρος Μάλιος, που έχασε όλη την οικογένεια του, θυμάται “Σα φτάσαμε κοντά στο σπίτι, ακόμα κάπνιζε. Απ’ έξω δεν μπορούσαμε να περάσουμε απ’ τους σκοτωμένους. Δεν είχες που να πατήσεις. Δρασκελίσαμε πάνω απ’ τα πτώματα κι αντίκρισα τον πατέρα μου μ’ ένα μικρό παιδί μέσα στα αίματα. Οι άλλοι μέσα ήταν όλοι καμένοι. Έσκυψα, τον αγκάλιασα και λιποθύμησα. Τα είχαμε χαμένα και ζούσαμε σ’ ένα εφιαλτικό όνειρο, έτσι που δεν είχαμε τη δύναμη να κλάψουμε”.
Συνολικά 317 άνθρωποι ήταν τα θύματα του Κομμένου εκείνη τη μέρα σ’ αυτή τη σφαγή. Ίσως της πιο φριχτής που διαπράχθηκε στην Ελλάδα την περίοδο της Κατοχής.
Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των πτωμάτων, οι δυστυχισμένοι Κομμενιώτες τα έθαβαν επιφανειακά με λίγο χώμα, σαν άλλες Αντιγόνες του Σοφοκλή, κάνοντας σπονδή με τα δάκρυα τους, στις αυλές και στους κήπους των σπιτιών.
Στην πλατεία του χωριού, τον Αύγουστο του 1946 οι κάτοικοι χτίσανε ένα καλλιμάρμαρο μνημείο που αναγράφονται τα ονόματα των 317 πατέρων και τέκνων και αδελφών.

Οι κάτοικοι, απομεινάρια ορφάνιας, λείψανα πένθους, γυμνοί από καθετί που συγκρατούσε άλλοτε τη ζωή τους, πλούσιοι μόνο σε αναμνήσεις και σεβασμό, έκοψαν απ’ το ψωμί τους για να ανταποκριθούν στο χρέος της καρδιάς και στήσανε το μνημείο των ηρώων με δικά τους έξοδα. Χρέος που έπρεπε να το νομίσει δικό τους ολόκληρος ο λαός της Ελλάδας. Χρέος που έπρεπε προπάντων να βαρύνει το κράτος.
Το Κομμένο το εκτέλεσαν εν ψυχρώ οι Ναζί και το παρέδωσαν στις φλόγες χωρίς έλεος. Η τραγική σελίδα του Κομμένου μένει ζωντανή και καίει άσβηστη φλόγα στη μνήμη των 100 περίπου κατοίκων του που έζησαν τη φρίκη και βρίσκονται ακόμη στη ζωή.

“Αυτοί που ξεχνάνε την ιστορία τους, είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουνε”
George Santayana (Life of Reason, 1905).

Πηγή

Πριν από αρκετά χρόνια, άκουσα σε μια δημόσια συζήτηση ότι η ύπαρξη του Ιησού ως φυσικού προσώπου δεν είναι ιστορικά τεκμηριωμένη. Ανάμεσα στους ομιλητές ήταν και ένας κληρικός, ο οποίος κανονικά θα έπρεπε να παρέμβει εξοργισμένος για να διορθώσει την τοποθέτηση του ασεβή προλαλήσαντα. Δεν συνέβη, όμως, τίποτα και η συζήτηση συνεχίστηκε σαν να μίλαγαν για την πιθανότητα ύπαρξης ενός μυθικού προσώπου, π.χ. του βασιλιά των Αθηνών Κόδρου.

Η σύγκριση είναι σίγουρα ετεροβαρής, γιατί ο Ιησούς αναφέρεται κάθε μέρα με ανθρώπινες και θεϊκές ιδιότητες από εκατομμύρια ανθρώπους και θεωρείται ο ιδρυτής μιας θρησκείας που έγινε παγκόσμια (με τα όπλα του ρωμαϊκού στρατού, βέβαια!), ενώ τον Κόδρο ελάχιστοι τον έχουν ακούσει. Έκτοτε αποφάσισα να ψάξω το θέμα συστηματικά, να αναζητήσω τις πηγές και τις ιστορικές μελέτες. Το έκανα και, τελικά, διαπίστωσα πάρα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, καταρχάς ότι και διάφοροι Έλληνες, επιφανείς μελετητές (Μπέγζος) της χριστιανικής ιστορίας αμφιβάλλουν ότι υπήρξε ως ιστορικό πρόσωπο ο Ιησούς.

Για τη ζωή του Ιησού δεν υπάρχουν σημαντικές πληροφορίες, εκτός των Ευαγγελίων, τα οποία όμως, όπως όλα τα ιερά βιβλία των θρησκειών, δεν θεωρούνται έγκυρα ιστορικά συγγράμματα. Αλλά ακόμα και ανώτεροι εκκλησιαστικοί παράγοντες υποβαθμίζουν τη σημασία των Ευαγγελίων, αναφέροντας ότι: «Πηγή της πίστεώς μας δεν είναι τα Ευαγγέλια… αλλά η αποκαλυπτική αλήθεια… όπως καθορίστηκε και οριοθετήθηκε από τις Οικουμενικές Συνόδους» (μητροπολίτης Ναυπακτίας Ιερόθεος, ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/4/2006).

Αυτό σημαίνει ότι τίποτα σταθερό (γραπτό) δεν υπάρχει, παρά τις συνεχείς αναφορές σε λόγια που είπαν ο Ιησούς, ο Παύλος, ο Πέτρος κλπ. Για κάθε εποχή ισχύει λοιπόν αυτό που επιβάλλει η συγκυρία και εξυπηρετεί τον εκκλησιαστικό μηχανισμό. Έτσι, «η χριστιανική πίστη προσαρμόζεται στις συνθήκες και στα αιτήματα κάθε τόπου και κάθε εποχής» (προμετωπίδα θεολογικής Σχολής Πανεπ. Αθήνας) – τουτέστιν ο ορισμός του καιροσκοπισμού.

Τα ιστορικά στοιχεία

Οι λιγοστές πληροφορίες από εξωβιβλικές πηγές, όπως τα έργα των Σουητώνιου, Ιώσηπου και Τάκιτου ή το Ταλμούδ, δεν είναι σύγχρονες του Ιησού και αναφέρονται έμμεσα σ’ αυτόν, χωρίς να δίνουν αξιόλογες πληροφορίες, κυρίως όμως, θεωρούνται πολύ αμφίβολης εγκυρότητας.

Καταρχάς, ο Φίλων ο Αλεξανδρινός (Philo Alexandrinus, 20 π.Χ.-54 μ.Χ.), Εβραίος φιλόσοφος με θαυμασμό προς τον ελληνικό πολιτισμό, ο οποίος είχε ενεργό ρόλο εκπροσώπησης των Εβραίων στη Ρώμη, έγραψε σημαντικά ιστορικά και φιλοσοφικά έργα, αλλά δεν αναφέρει τίποτα για τον Ιησού και τη διδασκαλία του, ενώ περιγράφει στα έργα του μέχρι και ασήμαντες λεπτομέρειες από τη ζωή των Ιουδαίων της εποχής του.

Επίσης ο Τιβέριος Αλέξανδρος (Tiberius Iulius Alexander, 10-70 μ.Χ.), που ήταν στρατιωτικός και διοικητικός εκπρόσωπος της Ρώμης στην Ιουδαία και ανώτερος άρχοντας των Ιουδαίων στην Αίγυπτο, ανιψιός του προαναφερθέντος Φίλωνα, και επίσης συγγραφέας της ιουδαϊκής ιστορίας, δεν αναφέρει στα έργα του τίποτα απολύτως για κάποιον Ιησού που συγκινούσε τον κόσμο, τη θρυλούμενη ανάστασή του και πιθανούς οπαδούς του.

Εδώ συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα που ανατρέπουν τους νόμους της φύσης και της λογικής, όπως τα περιγράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος (27.50-54): «ο δε Ιησούς κράξας αφήκε το πνεύμα. Και το καταπέτασμα του Ναού εσχίσθη… και η γη εσείσθη και οι πέτρες εσχίσθησαν» και ο Φίλων με τον ανιψιό του, δεν αντελήφθησαν τίποτα. Και πέραν αυτού: «τα μνημεία άνοιξαν και πολλά σώματα των νεκρών αγίων ηγέρθησαν και εξελθόντες εκ των μνημείων μετά την έγερση (ανάσταση) αυτού (του Ιησού) εισήλθαν εις την άγια πόλη και ενεφανίσθησαν σε πολλούς». Δηλαδή, κυκλοφορούσαν «άγιοι» της (χριστιανικής θρησκείας και κανείς δεν τους συνάντησε, έστω τον Αβραάμ και τον Μωυσή ή κάποιους άλλους.
Αν πράγματι είχαν συμβεί επί των ημερών του οι πολλαπλές και μαζικές συναθροίσεις «πιστών» ή περίεργων, αν είχαν συμβεί τα ιαματικά και διατροφικά θαύματα που περιγράφονται στα Ευαγγέλια, αν είχαν αναστηθεί «άγιοι» άνθρωποι, σίγουρα θα υπήρχε κάποια αναφορά στα συγγράμματα του Φίλωνα και του Τιβέριου. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, είτε δεν συνέβη τίποτα από αυτά, είτε διαδίδονταν τέτοια γεγονότα τόσο συχνά και από τόσους πολλούς θαυματοποιούς δάσκαλους, ώστε να μην θεωρούνται, έστω και ως ασήμαντα περιστατικά, άξια αναφοράς.
Ο Ιώσηπος Φλάβιος (Josephus Flavius, 37-100 μ.Χ.), στρατιωτικός και ιστορικός με αριστοκρατική καταγωγή και θρησκευτική μόρφωση, έζησε στην Παλαιστίνη και αιχμαλωτίστηκε (67 μ.Χ.) από τους Ρωμαίους στον ιουδαϊκό πόλεμο που κατέληξε στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ (70 μ.Χ.) Στα βιβλία του «Πόλεμος των Ιουδαίων» και «Ιουδαϊκές Αρχαιότητες» περιγράφει ο Ιώσηπος με λεπτομέρειες διάφορα περιστατικά από την απώτερη και πρόσφατη ιστορία του λαού του, αναφέρεται σε διάφορες εβραϊκές αιρέσεις κτλ., δεν κάνει όμως καμιά αναφορά σε χριστιανούς. Απρόσμενα και εκτός συμφραζομένων περιγράφει όμως ο Ιώσηπος, σε κάποιο σημείο των «Ιουδαϊκών Αρχαιοτήτων», μάλλον επαινετικά, τη δραστηριότητα και τα θαύματα του Ιησού, τον οποίο αποκαλεί «μεσσία».

Οι θρησκευτικά αδέσμευτοι Ιστορικοί, κρίνοντας από το γεγονός ότι ο Ιώσηπος ήταν πιστός στην ιουδαϊκή θρησκεία και διέθετε βαθιά μόρφωση για θρησκευτικά και ιστορικά θέματα, συνάγουν το συμπέρασμα ότι η αναφορά του Ιώσηπου στον Ιησού οφείλεται σε μεταγενέστερη προσθήκη στο έργο του. Αυτό ενισχύεται κι από το γεγονός ότι ο Ωριγένης (3^ος αιώνας), πατέρας της χριστιανικής εκκλησίας, κατηγορεί σε κείμενό του τον Ιώσηπο ότι δεν δέχεται πως ο Ιησούς ήταν ο αναμενόμενος μεσσίας της ιουδαϊκής θρησκείας. Αντίθετα, ο Ευσέβιος που έζησε τον 4^ο αιώνα, θεωρεί δεδομένη την αναφορά του Ιώσηπου στον Ιησού ως μεσσία. Έτσι συμπεραίνεται ότι η προσθήκη στα γραπτά του Ιώσηπου (XVIII, 63 κ.ε., XX, 200 κ.ε.) έγινε εκείνο το χρονικό διάστημα.

Το Ταλμούδ αναφέρεται στον Ιησού σε κεφάλαιο που γράφτηκε τον 3^ο αιώνα, τον ονομάζει όμως τις πιο πολλές φορές Μπεν Σταντά ή Μπεν Παντιρά και τον συνδέει με πρόσωπα και περιστατικά που συνέβησαν περίπου 100 χρόνια πριν από αυτά που αναφέρονται στα Ευαγγέλια. Την εποχή που γράφτηκε αυτό το μέρος του Ταλμούδ υπήρχε όμως ήδη εξάπλωση του χριστιανισμού και γι’ αυτό είναι ανεξήγητη η αντίφαση. Πιθανολογείται λοιπόν ότι στο Ταλμούδ καταγράφηκαν όχι οι «επίσημες» χριστιανικές απόψεις, οι οποίες έτσι κι αλλιώς δεν είχαν διαμορφωθεί ακόμα, αλλά εκείνες κάποιας από τις πολλές χριστιανικές κοινότητες που είχαν δημιουργηθεί στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Ο διακεκριμένος στωικός φιλόσοφος Σενέκας (Lucius Annaeus Seneca, 4-65 μ.Χ.) που έζησε τον 1^ο χριστιανικό αιώνα, αν και εκφράζει στα έργα του φιλοσοφικές απόψεις που δεν διαφέρουν σημαντικά από αυτές του χριστιανισμού και γι’ αυτό επαινείται από τους πατέρες Τερτυλλιανό και Ιερώνυμο, δεν κάνει στα έργα του καμία αναφορά στον Ιησού και στους χριστιανούς, παρότι σχολιάζει επιπτώσεις στην πολιτική της Ρώμης από διάφορα σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα της εποχής. Γι’ αυτό πιθανολογείται ότι, αυτό που καθιερώθηκε αργότερα ως «χριστιανική διδασκαλία», έχει εμπλουτιστεί, μεταξύ άλλων, με υλικό από τη φιλοσοφία του Σενέκα και όχι ότι ο Σενέκας απηχεί τις, έτσι κι αλλιώς ακόμα αδιαμόρφωτες, χριστιανικές απόψεις. Εννοείται, η ιστορία ότι ο Παύλος αλληλογραφούσε με τον Σενέκα και για επιβεβαίωση κυκλοφορούσε κάποτε μια συλλογή από επιστολές τους, αποτελεί μια ακόμα μυθοπλασία που είχε στόχο να δημιουργήσει μια λαμπερή εικόνα για τους κοινωνικά και διανοητικά ενδεείς εκπροσώπους της νέας θρησκείας.
Ο ιστορικός Τάκιτος (Publius Cornelius Tacitus, 56-115/120), για τον οποίο υπάρχουν μόνο διάσπαρτες πληροφορίες, αναφέρεται στους χριστιανούς στο βιβλίο του «Χρονικά» με εχθρικό ύφος, πράγμα που σημαίνει ότι κατά το δεύτερο χριστιανικό αιώνα είχαν ήδη συγκροτηθεί και ήταν υπολογίσιμες οι ομάδες οπαδών του χριστιανισμού, οι οποίοι οπαδοί διαμόρφωσαν σταδιακά αυτό που θεωρείται σήμερα ιστορία του Ιησού. Τα κείμενα του Τάκιτου που γνωρίζουμε σήμερα, είναι αντίγραφα που έγιναν από μοναχούς, στο διάστημα 9^ος-11^ος αιώνας μ.Χ. και από τα συγγράμματα αυτά λείπει η εξιστόρηση των γεγονότων της περιόδου από το έτος 28 μέχρι το έτος 34 μ.Χ., δηλαδή μιας πολύ σημαντικής περιόδου για το χριστιανισμό.
Άρα, δεν είναι διαθέσιμη κάποια έγκυρη έκδοση αυτών των κειμένων. Πιθανόν μέρος των χειρογράφων του Τάκιτου να είχε καταστραφεί ήδη από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, επειδή οι περιγραφές του δεν ταίριαζαν στις μυθοπλασίες που διαμορφώθηκαν στα πλαίσια της συγκροτούμενης θρησκείας.
Ο Σουητώνιος (Gaius Tranquillus Suetonius, 75-160) που ήταν σύγχρονος του Τάκιτου, περιγράφει διωγμούς χριστιανών από τον Νέρωνα και τους αναφέρει περιφρονητικά ως «είδος ανθρώπων που είχαν προσηλωθεί σε κάποια καινούργια και βδελυρή δεισιδαιμονία». Επίσης στο έργο του «Κλαύδιος» αναφέρεται ο ιστορικός στην «…υποκίνηση των Εβραίων από κάποιον Χρηστό …»
Αυτό δεν αποτελεί βέβαια μαρτυρία για την ιστορική παρουσία του Ιησού αλλά καταγραφή πληροφοριών. Το γεγονός όμως ότι ο άριστος γνώστης της ελληνικής γλώσσας και γραμματικής Σουητώνιος έγραψε Χρηστός (που ήταν τότε όνομα δούλων, χρήσιμος, καλός) αντί του Χριστός (χρισμένος), έχει δώσει λαβή σε υποψίες ότι αυτή η φράση προστέθηκε μεταγενέστερα από ανθρώπους του εκκλησιαστικού μηχανισμού με ελλιπή παιδεία.

Αυτό που εντυπωσιάζει ιδιαιτέρως είναι το γεγονός ότι, τόσο ο βιογράφος, ιστορικός και δοκιμιογράφος Πλούταρχος που έζησε στο διάστημα 50-120 μ.Χ., όσο και ο ιστορικός και περιηγητής Παυσανίας που έζησε περίπου από το 110-115 μ.Χ. έως περίπου το 180 μ.Χ., οι οποίοι γνώριζαν άριστα τον ελληνόφωνο χώρο και περιγράφουν ιστορικά, πολιτικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά θέματά του, δεν κάνουν καμία αναφορά, ούτε για χριστιανούς, ούτε για τον αρχηγός τους, οι οποίοι, σύμφωνα με την καθιερωμένη μυθοπλασία, προσέλκυαν μεγάλους αριθμούς νέων πιστών…

Στο χάρτη της εικόνας που περιέχεται σε σχολικά βιβλία και άλλα χριστιανικά έντυπα, φαίνεται ότι περί τα τέλη του 2^ου αιώνα μ.Χ. είχαν εκχριστιανιστεί όλη η Μικρά Ασία και μεγάλα τμήματα της Ελλάδας και της Παλαιστίνης. Κι όμως οι δύο οξυδερκείς παρατηρητές των κοινωνιών και της ιστορίας τους δεν παρατήρησαν ή δεν σημείωσαν οτιδήποτε σχετικό. Το πιθανότερο είναι λοιπόν ότι οι χριστιανικές ομάδες ήταν ολιγάριθμες και χωρίς αξιόλογη προσέλευση και πήραν έκταση με την κρατικοποίηση αυτής της θρησκείας και την επιβολή της ως μοναδικής και υποχρεωτικής στα τέλη του 4^ου αιώνα.

Αναφορές στον Ιησού γίνονται σε επιστολή ενός Πόπλιου Λεντούλου (Publius Lentulus) που αναφέρεται σε μεταγενέστερα κείμενα ως Ρωμαίος στρατιωτικός διοικητής στην Ιερουσαλήμ. Η επιστολή αποτελεί αναφορά προς τη Γερουσία της Ρώμης και στον Τιβέριο που ήταν αυτοκράτωρ στα έτη 14-37 μ.Χ. και περιλαμβάνει φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του Ιησού, όπως το μέτριο ανάστημά του (statura procerus, mediocris et spectabilis), το χρώμα των μαλλιών του κ.ά.
Η επιστολή αυτή εμφανίστηκε πρώτη φορά κατά το 13^ο αιώνα στη Ρώμη ως ανακαλυφθείσα ανάμεσα σε διάφορα χειρόγραφα και φυσικά αντιμετωπίστηκε με καχυποψία. Ήδη το γεγονός ότι αναφέρονται στο κείμενό της χαρακτηρισμοί, όπως «προφήτης της αλήθειας», «υιός του θεού» και «Ιησούς Χριστός» δείχνουν ότι πρόκειται για αυθαίρετη κατασκευή, δεδομένου ότι οι δύο πρώτοι όροι προέρχονται από την ιουδαϊκή θρησκεία και δεν είχε λόγο να τους χρησιμοποιεί ένας Ρωμαίος αξιωματικός, η δε ονομασία Χριστός για τον Ιησού είναι ιστορικά μεταγενέστερη και δεν είναι δυνατόν να είχε χρησιμοποιηθεί σε ανύποπτο χρόνο. Η σύγχρονη «Καθολική Εγκυκλοπαίδεια» αναφέρει ότι Ρωμαίος διοικητής με τέτοιο όνομα δεν υπήρξε ποτέ στην Ιουδαία και δέχεται ότι η επιστολή αυτή είναι χαλκευμένη.

Πέρα από αυτές τις (αμφιλεγόμενες) αναφορές, δεν υπάρχει κάποια ιστορική περιγραφή της ζωής του Ιησού. Ακόμα και η ημερομηνία γεννήσεώς του, δεν είναι γνωστή, παρότι ακριβώς αυτό το έτος γεννήσεως έχει καθοριστεί ως η αρχή της σύγχρονης χρονολογήσεως. Το έτος γεννήσεως του Ιησού εκτιμάται ότι βρίσκεται μεταξύ του 4 και του 1 π.Χ. Η 25^η Δεκεμβρίου ως ημέρα γεννήσεως δεν έχει σχέση με τον Ιησού, αλλά ταυτίζεται με την ημέρα γεννήσεως προχριστιανικών θεϊκών μορφών (Μίθρας) και με ρωμαϊκές εορταστικές εκδηλώσεις. Στη χριστιανική Ρώμη καθιερώθηκε η 25^η Δεκεμβρίου ως εορτή της γεννήσεως το έτος 354, στην Κωνσταντινούπολη το 379 και στην Αντιόχεια το 388.

Οι Ιστορικοί εκτιμούν ότι τα αναγραφόμενα στα Ευαγγέλια και τις υπόλοιπες γραφές, εφόσον δεν είναι μεταγενέστερες προσθήκες και προσαρμογές, αποτελούν σύμπτυξη ιστοριών από τη ζωή και τις δραστηριότητες πολλών δεκάδων θρησκευτικών θαυματοποιών διδασκάλων, οι οποίοι έζησαν και δίδασκαν στην Παλαιστίνη εκείνους τους αιώνες και θεωρούσαν τον εαυτό τους προφήτη και μεσσία. Ένας ή περισσότεροι από αυτούς πιθανόν να ονομάζονταν Ιησούς, όνομα που ήταν σύνηθες εκείνη την εποχή στην περιοχή. Κατά μια εκδοχή, μάλιστα, είναι πιθανόν να ταυτίζεται η δραστηριότητα του ευαγγελικού Ιησού με εκείνη του Ιωάννη του βαπτιστή.

Για τα χρόνια από τη γέννηση μέχρι τη δημόσια εμφάνιση του Ιησού, η οποία τοποθετείται σύμφωνα με αναφορές στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο περί τα έτη 28-29, δεν υπάρχουν επίσης ιστορικά στοιχεία. Αναφορές για τη σταύρωση του ευαγγελικού Ιησού ομοιάζουν με υπαρκτά γεγονότα που συνέβησαν κατά τα χρόνια διοίκησης του Πόντιου Πιλάτου (26-36). Η θανάτωση στο σταυρό επιβαλλόταν κατά το ρωμαϊκό ποινικό δίκαιο για πολιτικά εγκλήματα σε μη Ρωμαίους πολίτες. Η σταύρωση λοιπόν του Ιησού που εκτιμάται ότι έγινε στα έτη μεταξύ 29 και 31, πρέπει να είναι συνέπεια καταδίκης του για εξέγερση κατά της αυτοκρατορίας.
Από τα προαναφερόμενα συνάγεται ότι δεν υπήρξε ο Ιησούς ως φυσικό πρόσωπο; Φυσικά και όχι, δεδομένου ότι υπήρξαν εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι στον τότε γνωστό κόσμο, για τους οποίους σε καμιά ιστορική πηγή δεν αναφέρεται οτιδήποτε. Πιθανό είναι λοιπόν να υπήρξε μεν ο συγκεκριμένος Ιησούς ως φυσικό πρόσωπο ένας μαραγκός που σαλτάρισε στα 30 του και θεώρησε ότι είναι υιός θεού, αλλά τίποτα από αυτά που μεγαλοποιούν τα ευαγγέλια δεν ευσταθεί. Δηλαδή δεν θα έδωσε καμιά αφορμή, με συζητήσεις περί το άτομό του, με μαζικές συναθροίσεις προσώπων, με θαύματα κλπ. κλπ., ώστε να αναφερθούν σ’ αυτόν οι Ιστορικοί της εποχής.

Από τα προηγούμενα συνάγεται ότι, ο αρχηγός της χριστιανικής θρησκείας πιθανότατα δεν υπήρξε, όπως περιγράφεται στα ιερά βιβλία του χριστιανισμού (Μπέγζος), αυτά τα ιερά βιβλία δεν αποτελούν την βάση της πίστης των χριστιανών, αλλά οι αποφάσεις των εκκλησιαστικών συνόδων (Ιερόθεος) και, τέλος, η χριστιανική πίστη προσαρμόζεται κατά εποχή και κατά περιοχή (Πανεπιστήμιο Αθηνών)… Η χριστιανική θρησκεία που επεβλήθη αρχικά από το ρωμαϊκό στρατό, παραγεμίστηκε σταδιακά με πλήθος μυθοπλασιών με στόχο τη χειραγώγηση των ανθρώπων και την εξυπηρέτηση της κρατικής εξουσίας και του εκκλησιαστικού μηχανισμού που συγκροτήθηκε.

Αφού διαπιστώθηκε ότι η χριστιανική θρησκεία είναι ένα συνονθύλευμα μυθοπλασιών, με ανύπαρκτο ιδρυτή, αμφισβητούμενες γραφές και μεταβαλλόμενη τακτική προσαρμογής, να δούμε μερικές από τις σημαντικότερες μυθοπλασίες:

Η Ναζαρέτ

Ένα άλλο μυστήριο αποτελεί η πόλη Ναζαρέτ, από την οποία λέγεται ότι καταγόταν ο Ιησούς. Η προσαγόρευση Ναζωραίος για τον Ιησού αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη δώδεκα φορές. Για παράδειγμα, στο Ματθαίος 2,23 αναγράφεται: «και ελθών κατώκησεν εις πόλιν λεγόμενην Ναζαρέτ, όπως πληρωθεί το ρηθέν δια των προφητών, ότι Ναζωραίος κληθήσεται». Επίσης, στο Ιωάννης (19,19) αναφέρεται ότι στο σταυρό που θανατώθηκε ο Ιησούς υπήρχε επιγραφή γραμμένη σε τρεις γλώσσες: «Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς των Ιουδαίων»! Πέρα απ’ αυτό, ως Ναζωραίος αναφέρεται και ο ληξιαρχικός πατέρας του Ιησού, ο Ιωσήφ. Όμως, μια πόλη της Παλαιστίνης και συγκεκριμένα της Γαλιλαίας με το όνομα Ναζαρέτ δεν υπήρξε ποτέ πριν και κατά τη διάρκεια της ζωής του Ιησού και παρουσιάζεται για πρώτη φορά μέσα από τα Ευαγγέλια. Η πόλη αυτή φαίνεται να «ιδρύθηκε» από τους χριστιανούς θεολόγους και αναφέρεται στις ιστορικές πηγές περί τον 3^ο μ.Χ. αιώνα.

Στα ιστορικά έργα του Ιώσηπου Φλάβιου, ο οποίος ήταν αρχιστράτηγος των γαλιλαιϊκών στρατευμάτων στην εξέγερση κατά της Ρώμης και ο οποίος, όπως προαναφέρθηκε, συνελήφθη και κρατήθηκε αιχμάλωτος από το έτος 67 μ.Χ., δεν αναφέρεται πουθενά αυτή η πόλη, αν και τα στρατεύματά του στρατοπέδευαν στην περιοχή της σημερινής Ναζαρέτ. Κατά τις συγκρούσεις για την κατάληψη της γειτονικής πόλης Sepphoris, η οποία απείχε μερικά χιλιόμετρα από τον οικισμό που ονομαζόταν αργότερα Ναζαρέτ, έπρεπε να αποτελεί αυτή η Ναζαρέτ από στρατηγικής σκοπιάς σημείο οπισθοχώρησης ή στρατοπέδευσης των στρατευμάτων του. Μια πόλη Garis, 5 χλμ. νοτιοανατολικά της Sepphoris, που δεν υπάρχει πια και αναφέρεται πράγματι από τον Ιώσηπο (Βιβλίο 3, Κεφάλαιο 6,3) ως τοποθεσία του στρατοπέδου του, βρίσκεται ακριβώς στη θέση που υπάρχει η μεταγενέστερα αναφερόμενη Ναζαρέτ. Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι σίγουρα μέχρι το 70 μ.Χ. δεν φαίνεται να υπήρχε κατ’ όνομα μια πόλη Ναζαρέτ.

Αλλά και στους προηγούμενους αιώνες, στην π.Χ. εποχή, πουθενά δεν υπάρχει αναφορά στην πόλη Ναζαρέτ. Στην Παλαιά Διαθήκη, η οποία αποτελεί την πολιτική και θρησκευτική ιστορία του ιουδαϊκού λαού, γίνεται αναφορά σε χιλιάδες πόλεις, χωριά και οικισμούς, πολλά ονόματα που έπαψαν να αναφέρονται κατά τη μεταγενέστερη εποχή. Όμως, σε κανένα σημείο της Π.Δ. δεν αναφέρεται κάποιος οικισμός που θα μπορούσε να ταυτιστεί κατ’ όνομα ή λόγω ιστορικών γεγονότων με την πόλη που ονομάστηκε Ναζαρέτ. Άρα τυχόν εικασίες ότι μπορεί να υπήρχε παλαιότερα το όνομα Ναζαρέτ, να περιέπεσε για δεκαετίες ή και αιώνες στη λήθη και να επανήλθε αργότερα, δεν ευσταθούν.

Το Ταλμούδ, μια συλλογή ιουδαϊκών νόμων που γράφτηκε μετά τα χριστιανικά ευαγγέλια (3^ος αιώνας), αναφέρει πολλούς μικρούς και μεγάλους γαλιλαιϊκούς οικισμούς, αλλά ούτε μια φορά τη Ναζαρέτ. Γενικότερα, ουδείς ιστορικός ή άλλος συγγραφέας, πριν ή λίγο μετά τον Ιησού, έχει αναφέρει ποτέ το όνομα αυτής της πόλης. Η μόνη «πηγή» που «ιδρύει» και περιγράφει τη Ναζαρέτ, είναι η χριστιανική παράδοση, στην οποία αναφέρεται ακόμα ότι εκεί υπήρχε και συναγωγή, άρα θα έπρεπε να είναι ένας μεγαλύτερος οικισμός και όχι μια μικρή ομάδα κατοικιών ή ένας σταθμός αγροτικής παραγωγής. Παραμένει λοιπόν ανεξήγητο, πώς είναι δυνατόν να υπήρχε στο σταυρό του Ιησού επιγραφή που αναφερόταν σε μια πόλη, η οποία δεν υπήρχε καν εκείνη την εποχή ή πριν από αυτήν. Και πώς αναφέρεται αυτή η πόλη στα Ευαγγέλια που λέγεται ότι γράφτηκαν μέσα στον 1^ο αιώνα αλλά δεν αναφέρεται στο Ταλμούδ που γράφτηκε δύο αιώνες αργότερα…

Κατά μια «αιρετική» εκδοχή ο χαρακτηρισμός Ναζωραίος (ή αλλιώς Ναζηραίς ή Ναζηραίος) σήμαινε στα εβραϊκά ο κεχρισμένος. Επειδή όμως οι θεόπνευστοι πατέρες του χριστιανισμού δεν κατανοούσαν αυτή τη λέξη, νόμισαν ότι ήταν προσδιορισμός με τοπική-εθνική σημασία και «κατασκεύασαν» μια πόλη Ναζαρέτ. Τότε όμως, πώς αναφέρεται ήδη ο Ματθαίος στην πόλη Ναζαρέτ που κατοίκησε ο Ιησούς; Το πιθανότερο είναι ότι προστέθηκαν αργότερα…

Η τριαδικότητα

Ένα άλλο ζήτημα προβληματισμού είναι, πώς προέκυψε η «κατασκευή» για τον τριαδικό θεό, με τον Ιησού στη θέση του γιου, η οποία πουθενά δεν αναφέρεται ρητά, ούτε στην Παλαιά Διαθήκη ούτε στα Ευαγγέλια, αλλά συνάγεται από διάφορες διατυπώσεις, οι οποίες με την προσφιλή στους θεολόγους μέθοδο της ερμηνευτικής μπορούν να πάρουν και την ακριβώς αντίθετη σημασία. Γεγονός είναι ότι τα περί τριαδικότητας αποτελούν μεταγενέστερη επινόηση των εκκλησιαστικών «πατέρων», αρχικά του Αθηναγόρα και του Τερτυλιανού.

Αν ληφθεί δε επί λέξει η αναφορά «υιός του θεού» που παρουσιάζεται σε πολλά σημεία των ευαγγελίων και ερμηνεύεται ως απόδειξη της σχέσης πατρός θεού και υιού Ιησού, τότε πρέπει να ληφθεί επίσης επί λέξει η αναφορά στη Γένεση (στ΄ 2) όπου αναγράφεται: «Ιδόντες οι υιοί τού Θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων, ότι ήσαν ωραίαι, έλαβον εις εαυτούς γυναίκας». Άρα υπήρχαν περισσότεροι του ενός υιοί θεού, οι οποίοι παντρεύτηκαν κιόλας.

Ο ίδιος ο Ιησούς ποτέ δεν θεώρησε τον εαυτό του θεό, το οποίο αποτελεί θεμελιώδες δόγμα της χριστιανικής θρησκείας και θα έπρεπε να προβάλλεται από τον ίδιο και τους μαθητές του! Ο Παύλος δεν αναφέρει πουθενά στις επιστολές του τον Ιησού ως θεό και διατηρεί αυτόν τον υπέρτατο χαρακτηρισμό μόνο για τον ένα και μοναδικό θεό του! Οι οπαδοί εκείνης της εποχής πίστευαν στο θεό, πίστευαν και στον Ιησού, αλλά δεν ταύτιζαν αυτές τις δύο έννοιες. Εξ αυτού οι χριστιανοί οπαδοί ονόμαζαν τον Ιησού το 2ο και 3ο αιώνα «θεϊκό» και τον λάτρευαν υπερβαλλόντως, πράγμα που οδήγησε τον 4ο αιώνα τη ρωμαϊκή (γοτθική) εξουσία στη σύνοδο της Νίκαιας να αναβαθμίσει ένα «θεϊκό δάσκαλο» σε «θεό».

Επίσης, η Καινή Διαθήκη αναφέρεται σε γεγονότα, τα οποία παρουσιάζονται τώρα ως «θαύματα», ενώ την εποχή που λέγεται ότι συνέβησαν, ονομάζονταν «σημεία» ή «σημάδια εξ ουρανού». Αλλιώς θα έπρεπε ο θεός, λένε έγκριτοι θεολόγοι, να ανατρέπει για χάριν κάποιου πεινασμένου ή άρρωστου ή πεθαμένου τους νόμους της φύσης …; Αργότερα αποφάσισαν οι «πατέρες της εκκλησίας» να θεωρούνται τα σημάδια «θαύματα», όπως τα εννοούν μερικοί σήμερα, δηλαδή υπερφυσικά γεγονότα που ανατρέπουν τη φύση.

Η μόνη λογική εξήγηση για τη δημιουργία του «τριαδικού» θεού που είναι μεν ένας, αλλά έχει τρεις υποστάσεις, ότι κι αν σημαίνει αυτό, πρέπει να οφείλεται σε αντιγραφή από ανταγωνιστικές θρησκείες των πρώτων χριστιανικών αιώνων, οι οποίες είχαν επικεφαλής επίσης πλειάδα θεϊκών μορφών. Η ιδέα της θεοποίησης του Ιησού εμφανίζεται 2 γενιές μετά τον αναφερόμενο θάνατό του και σχετίζεται με τον ανταγωνισμό των θρησκειών της εποχής: Ημίθεος ο Ηρακλής, θεάνθρωπος ο δικός μας κ.ο.κ. Με αυτό τον τρόπο, ο χριστιανισμός παρουσιαζόταν προς τους Ιουδαίους ως μονοθεϊστική θρησκεία, αλλά προς τους εθνικούς ως πολυθεϊστική και γινόταν έτσι ελκυστική και πολυσυλλεκτική.

Στο αρχαιοελληνικό δωδεκάθεο παρουσιάζεται η τριάδα Δίας, Ήρα και θυγατέρα Αθηνά. Η θεά Εκάτη εμφανίζεται στους ύστερους χρόνους της αρχαιότητας ως τρισυπόστατη, εκφράζοντας ουσιαστικά τους τρεις κόσμους (Θεϊκό, Γήινο και Νεκρικό). Στην κέλτικη θρησκεία η θεά Morrigan έχει τρεις μορφές: αγάπη, γονιμότητα και θάνατος. Στον Ινδουϊσμό εκφράζεται μια τριαδικότητα με την Trimurti, την ενότητα των τριών υποστάσεων του δημιουργού (βράχμα), προστάτη (βίσνου) και καταστροφέα (σίβα).

Τέλος, στην επίσης πολύ παλαιότερη από το χριστιανισμό αιγυπτιακή θρησκεία υπήρχε ο θεός πατέρας Όσιρις, η θεά μητέρα Ίσις, σύζυγος του Όσιρι και το παιδί τους, ο Ώρος, ο οποίος ήταν πτηνό, όπως το χριστιανικό «άγιο πνεύμα» (βλέπε και επόμενα). Στην αιγυπτιακή θρησκεία το πτηνό ήταν, όμως, γεράκι, το οποίο παίζει σημαντικό ρόλο στη μυθολογία και την κοινωνική ζωή των λαών της βόρειας Αφρικής και της Εγγύς Ανατολής.

Η μητέρα του Ιησού

Αυτή η εισαγωγή της τριαδικότητας από τους εκκλησιαστικούς πατέρες δημιούργησε όμως, πέρα από τις πολλαπλές αιρέσεις και συγκρούσεις, ακόμα μέχρι το 19^ο αιώνα και σήμερα ίσως, συμπληρωματικά προβλήματα: Οι εθνικές θρησκείες είχαν πάντα και μια θηλυκή θεότητα, η οποία «φρόντιζε» για τα θέματα της γυναικείας απασχόλησης στις αρχαίες κοινωνίες και μέχρι σήμερα, τη μητρότητα, την οικογένεια, την υγεία κ.ά. Τέτοιες θεότητες ήταν η περσική Εκάτη, η αιγυπτιακή Ίσις, οι ελληνικές θεότητες Ήρα, Αθηνά, Αφροδίτη κ.ο.κ., των οποίων η λατρεία ήταν πολύ διαδεδομένη στις περιοχές της ανατολικής Μεσογείου και στις οποίες είχαν αφιερωθεί εντυπωσιακοί ναοί.

Η χριστιανική θρησκεία είχε ένα θεό απροσδιόριστου φύλου, ο οποίος όμως εκδηλώνεται κατά γενική αντίληψη ως άντρας, ένα υιό αρσενικό και το πνεύμα ουδέτερο. Τίποτα θηλυκό, ίσως και λόγω του παραδοσιακού μισογυνισμού των «πατέρων». Όποτε είχε τεθεί το πρόβλημα της απουσίας θηλυκής θεότητας, κάθε πρόταση είχε απορριφθεί από τους μεγάλους εκκλησιαστικούς «πατέρες», για διάφορους λόγους.

Τελικά, στην Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου (431 μ.Χ.) αποφασίστηκε να ανακηρυχθεί η μητέρα του Ιησού , Μαρία, ως «παναγία και υπεραγία θεοτόκος», την οποία όμως ο τότε οικουμενικός πατριάρχης μόνο ως «χριστοτόκο» δεχόταν να αναγνωρίσει. Αυτή η επιλογή με την εισαγωγή θηλυκής θεότητας προκάλεσε νέες αντιδικίες, συγκρούσεις και αιρέσεις, πολλές από τις οποίες διαρκούν μέχρι των ημερών μας! Σταδιακά αποδόθηκαν δε όλες οι υπερφυσικές ικανότητες των προχριστιανικών θηλυκών θεοτήτων στη μητέρα του Ιησού.

Για παράδειγμα, κοντά στο ιερό της Αφροδίτης στη Βραυρώνα Αττικής, η οποία Αφροδίτη «γιάτρευε» τα ασθενή παιδιά, δημιουργήθηκε εδώ και πολλούς αιώνες και υπάρχει μέχρι σήμερα ανακαινισμένη μια εκκλησία της «Παναγίας γιάτρισσας». Αντίστοιχα έχουν γίνει κοντά ή πάνω σε όλα τα αρχαία ιερά.

Η νέα θρησκεία

Ένα άλλο ανεξήγητο από τους θεολόγους σημείο είναι ότι, στα Ευαγγέλια δεν αναφέρεται πουθενά ο όρος θρησκεία, ούτε φαίνεται από το περιεχόμενο της διδασκαλίας του Ιησού να υπήρχε ως στόχος η ίδρυση μιας νέας θρησκείας! Αντίθετα, οι ευαγγελικές περιγραφές (Ματθαίος, 5, 17-1 δείχνουν μια συμπεριφορά και ομιλία πιστού Ιουδαίου: «Μην νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον και τους προφήτας, ούκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι» (πληρώ = εκπληρώ, συμπληρώνω). Επίσης, το περιγραφόμενο σε Ευαγγέλιο περιστατικό της εκδίωξης των εμπόρων από τη συναγωγή δείχνει, αν πράγματι συνέβη, ότι στόχος του ευαγγελικού Ιησού ήταν η κάθαρση και ανάδειξη της ιουδαϊκής θρησκείας και όχι η υποκατάστασή της.

Με τέτοιες αντιφάσεις και ελλείψεις στα Ευαγγέλια φαίνεται λογικό να σμικρύνεται η σημασία τους από τους θεολόγους που αναφέρθηκε στην αρχή και να προτάσσονται αντ’ αυτών η «αποκαλυπτική» αλήθεια και οι αποφάσεις των Συνόδων, δηλαδή ότι βολεύει σε κάθε εποχή και κάθε συγκυρία.

Η εκτροπή των εξελίξεων από μια συνήθη ιουδαϊκή διδασκαλία προς μια νέα θρησκεία, αφενός με σύμπτυξη στοιχείων (συγκρητισμός) από την εβραϊκή, από το ελληνικό δωδεκάθεο και από διάφορες εθνικές θρησκείες στο χώρο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της εκείθεν Ανατολής (Μίθρας, Άττις, Όσιρις κλπ), αφετέρου με καθιέρωση απλοϊκών διαδικασιών για εύκολη μετάνοια ύστερα από κάθε μορφής αμαρτίες (μέχρι και δολοφονίες), έγκαιρη επίγεια συγχώρεση (των πιστών) και ελπίδες για ατομική κατάκτηση της «μετά θάνατον ζωής», φαίνεται ότι έγινε από τον Απόστολο Παύλο, διάφορους οπαδούς και από μαθητές του Ιησού -σε αντιπαράθεση με τον Απόστολο Πέτρο- οι οποίοι με τη δράση και το κήρυγμά τους ανύψωσαν τον ευαγγελικό Ιησού στη θέση τού ιδρυτή και ηγέτη. Η διδασκαλία του Ιησού και των μαθητών του που κωδικοποιήθηκε στην «Καινή Διαθήκη», αναγνωρίστηκε ως επίσημη κρατική θρησκεία στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία από τον Κωνσταντίνο (Aurelius Constantinus Flavius Valerius, 272-337) και επεβλήθη ως αποκλειστική από τον Θεοδόσιο (Flavius Theodosius Ι, 347-395).

Ο χριστιανισμός, η θρησκεία που αναγνωρίζει ως ιδρυτή της τον, ίσως και ανύπαρκτο, Ιησού Χριστό, αποτελεί το τέκνο της σύγκρουσης μεταξύ, αφενός του ανατολίτικου μεταφυσικού μυστικισμού και αφετέρου του ελληνικού ορθολογικού ανθρωποκεντρισμού^. ο μεταφυσικός μυστικισμός, έκδηλος στο μονοθεϊστικό αλλά τριαδικό χαρακτήρα της χριστιανικής θρησκείας, επικράτησε σ’ αυτή τη σύγκρουση, αφενός με τη δυναμική υποστήριξη των ρωμαϊκών μισθοφορικών στρατευμάτων και αφετέρου με την καταπίεση, αποσιώπηση και, σε πολλές περιπτώσεις, διαστρέβλωση της φιλοσοφίας του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού.

Αποτέλεσμα ήταν να χρειασθεί να φθάσει η ανθρωπότητα στον Kαρτέσιο (Rene Descartes, 1596-1650) για να ανακαλύψει εκ νέου τον χαμένο ορθολογισμό, ο οποίος φαινόταν να έχει εκλείψει με την παρακμή της ελληνικής Αρχαιότητας.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η αλματώδης ανάπτυξη της πληροφορικής και το διαδίκτυο έχουν επιφέρει καινοφανείς αλλαγές σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας και της ανθρώπινης επαφής, προάγοντας με αυτόν τον τρόπο την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής και την τάχιστη εξυπηρέτηση των αναγκών που δημιουργεί η σύγχρονη κοινωνία. Παραλλήλως, όμως, δημιουργήθηκαν ιδανικές συνθήκες για την καλλιέργεια και την ανάπτυξη του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (Κανελλόπουλος, 2007), λ.χ. η  διακίνηση της παιδικής πορνογραφίας μέσω του διαδικτύου, φαινόμενο που αγγίζει πλέον και χώρες όπως η Ελλάδα που εκπροσωπούνται με χαμηλό ποσοστό σύνδεσης στο Διαδίκτυο. Σκοπός της παρούσας εισήγησης είναι η οριοθέτηση του ζητήματος της παιδικής πορνογραφίας, το σχετικό θεσμικό πλαίσιο, η ανάδειξη της συμβολής του διαδικτύου στη παραγωγή και διακίνηση του σχετικού υλικού, καθώς  η φύση και οι επιπτώσεις του προβλήματος πάνω στα παιδιά. Η εισήγηση ολοκληρώνεται με συμπεράσματα που εστιάζουν στην παιδαγωγική δράση για την προώθηση της μιντιακής ικανότητας των νέων.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η αλματώδης ανάπτυξη της πληροφορικής και το διαδίκτυο έχουν επιφέρει καινοφανείς αλλαγές σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας και της ανθρώπινης επαφής, προάγοντας με αυτόν τον τρόπο την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής και την τάχιστη εξυπηρέτηση των αναγκών που δημιουργεί η σύγχρονη κοινωνία. Παραλλήλως, όμως, δημιουργήθηκαν ιδανικές συνθήκες για την καλλιέργεια και την ανάπτυξη του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (Κανελλόπουλος, 2007), λ.χ. η  διακίνηση της παιδικής πορνογραφίας μέσω του διαδικτύου, φαινόμενο που αγγίζει πλέον και χώρες όπως η Ελλάδα που εκπροσωπούνται με χαμηλό ποσοστό σύνδεσης στο Διαδίκτυο. (www.observatory.gr)

Σκοπός της παρούσας εισήγησης είναι η οριοθέτηση του ζητήματος της παιδικής πορνογραφίας, το σχετικό θεσμικό πλαίσιο, η ανάδειξη της συμβολής του διαδικτύου στη παραγωγή και διακίνηση του σχετικού υλικού, καθώς  η φύση και οι επιπτώσεις του προβλήματος πάνω στα παιδιά. Η εισήγηση ολοκληρώνεται με συμπεράσματα που εστιάζουν στην παιδαγωγική δράση για την προώθηση της μιντιακής ικανότητας των νέων.

ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Η παιδική πορνογραφία ορίζεται η καταγραφή της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών κάτω της ηλικίας των 18 ετών σε φωτογραφίες ή βιντεοσκοπήσεις. Ο όρος «παιδική πορνογραφία» περιλαμβάνει πορνογραφικό υλικό το οποίο περιγράφει ορατά:

1. Ανήλικο ή πρόσωπο που φαίνεται να είναι ανήλικο που εμπλέκεται σε σεξουαλική συμπεριφορά.
2. Πραγματικές εικόνες που παρουσιάζουν ανήλικο εμπλεκόμενο σε σεξουαλική συμπεριφορά.

Ως βασικότερη αιτία προώθησης της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των παιδιών θεωρείται μεταξύ άλλων το παγκόσμιο εμπόριο πορνογραφικού υλικού. Ως δραστηριότητα, αποτελεί μια ανθούσα βιομηχανία με εκτιμώμενα κέρδη αρκετών δισεκατομμυρίων ευρώ που υλοποιείται μέσω εξαιρετικά πολύπλοκων δικτύων και κυκλωμάτων. Η παραγωγή και εμπορία παιδικής πορνογραφίας οργανώνεται και παράγεται κυρίως από άτομα διαταραγμένης προσωπικότητας που ανήκουν κατά κανόνα στην κατηγορία των παιδεραστών. Τα άτομα αυτά αποσκοπούν στην αξιοποίηση του πορνογραφικού υλικού ως μέσου σεξουαλικής ικανοποίησης τόσο των ίδιων όσων και άλλων που είναι αναμεμειγμένοι σε τέτοιες δραστηριότητες κακοποίησης. Συγκεκριμένα, μέσα από αστυνομικά δεδομένα, έχουν καταγραφεί πέντε βασικοί λόγοι για τους οποίους οι παιδεραστές προβαίνουν στην παραγωγή παιδικής πορνογραφίας. Αυτοί είναι:

1. Ως μόνιμη καταγραφή του παιδιού από αυτόν που το κακοποιεί.
2. Για να χρησιμοποιηθεί σαν μέρος της διαδικασίας αποπλάνησης.
3. Για να ενισχύσουν και να επιβεβαιώσουν τα πιστεύω τους.
4. Για να εκβιάσουν τα θύματα.
5. Για εμπορικούς σκοπούς.

Η πορνογραφία ως υλικό μπορεί να περιλαμβάνει περιοδικά, βιντεοταινίες, κινηματογραφικές ταινίες ή φωτογραφίες. Αν και η διαφήμιση του υλικού αυτού συχνά είναι καλυμμένη και κωδικοποιημένη εν τούτοις, οι αστυνομικές εκθέσεις δείχνουν αύξηση των περιπτώσεων ανταλλαγής υλικού και παιδιών μεταξύ παιδεραστών. Η παραγωγή και εμπορία πορνογραφικού υλικού με πρωταγωνιστές μικρά παιδιά και η σεξουαλική εκμετάλλευση των παιδιών κρίνεται ότι είναι πράξεις που κακοποιούν, εκμεταλλεύονται και προκαλούν σοβαρές ζημιές στα παιδιά. Από αυτή την άποψη, η ύπαρξη παιδικής πορνογραφίας αποτελεί συνεπώς, σαφές και κατηγορηματικό στοιχείο παιδικής κακοποίησης.

ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Το θεσμικό πλαίσιο που αναφέρεται στην παιδική πορνογραφία στηρίζεται σε διεθνείς και ευρωπαϊκές νομικές πράξεις, όπως:

Η σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού του 0.Η.Ε. (Ν.243/1990) που παρέχει τον ακρογωνιαίο λίθο για την εξασφάλιση των δικαιωμάτων των παιδιών στο διεθνές δίκαιο,

Σύμβαση κατά του εγκλήματος μέσω του Διαδικτύου Βουδαπέστη στις 23.11.2001,

«Ο περί Καταπολέμησης της Εμπορίας Προσώπων και περί Σεξουαλικής Εκμετάλλευσης Ανηλίκων», Νόμος του 2000) καθώς και η απόφαση του Συμβουλίου του Μαΐου 2000 για την καταπολέμηση της παιδικής πορνογραφίας στο Διαδίκτυο. (ΕΕ L 138 της 9.6.2000),

Έγγραφο της Επιτροπής -COM(2002)152 final.- πρόταση απόφασης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου περί τροποποιήσεως της απόφασης αριθ. 276/1999/EΚ με την οποία είχε εγκριθεί το πολυετές κοινοτικό πρόγραμμα δράσης για την προώθηση της ασφαλέστερης χρήσης του Ιντερνέτ μέσω της καταπολέμησης του παράνομου και βλαβερού περιεχομένου στα παγκόσμια δίκτυα.

Ιδιαίτερα ότι αφορά την παραγωγή, διακίνηση και περιεχόμενο του πορνογραφικού υλικού, σύμφωνα με το άρθρο 348Α του Ελληνικού Ποινικού Κώδικα με την τροποποίηση του Ν.3064/2002 σχετικά με την παιδική πορνογραφία ορίζονται τα παρακάτω:

1. Όποιος από κερδοσκοπία παρασκευάζει, κατέχει, προμηθεύεται, αγοράζει, μεταφέρει, διακινεί, διαθέτει, πωλεί ή θέτει με οποιονδήποτε τρόπο σε κυκλοφορία πορνογραφικό υλικό τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή δέκα χιλιάδων έως εκατό ευρώ.
2. Πορνογραφικό υλικό κατά την έννοια της προηγούμενης παραγράφου συνιστά κάθε περιγραφή ή πραγματική ή εικονική αποτύπωση, σε οποιονδήποτε υλικό φορέα, του σώματος ανηλίκου που αποσκοπεί στη γενετήσια διέγερση, καθώς και η καταγραφή ή αποτύπωση σε οποιονδήποτε υλικό φορέα, πραγματικής, προσποιητής ή εικονικής ασελγούς πράξης που ενεργείται για τον ίδιο σκοπό από ή με ανήλικο.(Ν.3064/2002 αρ.348Α)

Στην έννοια της παιδικής πορνογραφίας συνεπώς περιλαμβάνεται κάθε πράξη και εικόνα πάνω σε χαρτί, ταινία, ή σύγχρονου ηλεκτρονικού μέσου, η οποία αναπαριστά παιδιά με τρόπο τέτοιο που ο κύριος στόχος της αναπαράστασης αυτής να είναι η πρόκληση σεξουαλικών διαθέσεων ή δραστηριοτήτων στο πρόσωπο που τις βλέπει, ή η παρακίνησή του να έλθει σε σεξουαλική συνεύρεση με ένα παιδί συνιστώντας εξ ορισμού στοιχείο σοβαρής σεξουαλικής κακοποίησης.

Ότι αφορά την παιδική πορνογραφία στο διαδίκτυο, ποινικό αδίκημα διαπράττει όποιος με πρόθεση και χωρίς δικαίωμα:

Παράγει παιδική πορνογραφία με σκοπό τη διανομή της διά μέσου συστήματος ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Προσφέρει, παρέχει πληροφορίες ως προς τον τρόπο που μπορεί να καταστεί διαθέσιμη ή καθιστά διαθέσιμη παιδική πορνογραφία μέσω συστήματος ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Κατέχει, διανέμει ή διαβιβάζει (εκπέμπει) παιδική πορνογραφία μέσου συστήματος ηλεκτρονικού υπολογιστή. (Συνθήκη της Βουδαπέστης)

Η ελληνική κυβέρνηση προχωρεί τη σύσταση ειδικής νομοπαρασκευαστικής επιτροπής με σκοπό την προσαρμογή στο εθνικό δίκαιο των διατάξεων της συμβάσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης αναφορικά με το έγκλημα στον κυβερνοχώρο. Συγκεκριμένα εισάγονται μέσα στο υπό επεξεργασία κείμενο καινοτόμες διατάξεις, που προβλέπουν μεταξύ άλλων την απαγόρευση δημοσιοποίησης περιστατικών παιδικής πορνείας η πορνογραφίας, τα οποία μπορεί να αποκαλύπτουν την ταυτότητα του ανήλικου θύματος, τον αυτεπάγγελτο διορισμό συνηγόρου για τα θύματα παιδικής πορνείας και πορνογραφίας. (εφ. Καθημερινή, 4-11-05)

Το ελλιπές νομοθετικό πλαίσιο που αφορά την παιδική πορνογραφία στο διαδίκτυο, δεν είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα μόνο της χώρας μας, μιας και άλλες χώρες αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα, λ.χ. η κοινοβουλευτική επιτροπή Παιδείας της Κύπρου.  (Θεοδώρου, 2007)

ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ & ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ – ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Η συνήθης έκφραση της παιδικής πορνογραφίας είναι αυτή της παρουσίασης ανηλίκων μέσω φωτογραφικού υλικού ως συμμετεχόντων σε σεξουαλικές πράξεις ή καταστάσεις που υποδηλώνουν σεξουαλικές δραστηριότητες. Σήμερα με τις δυνατότητες που οι νέες τεχνολογίες προσφέρουν, είναι πολύ εύκολα και σχετικά γρήγορα, να «ανεβάσει» κάποιος ψηφιακό υλικό σεξουαλικού περιεχομένου στο Διαδίκτυο. Αυτό επιτυγχάνεται δημιουργώντας βίντεο ή σκανάροντας φωτογραφίες, υλικό το οποίο εύκολα μπορεί να αποθηκεύσει σε κάποιο αρχείο, και μετά είτε να το διαβιβάσει μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ή να προωθήσει μέσω κινητής τηλεφωνίας, είτε να το δημοσιεύσει σε κάποια ιστοσελίδα, με παραλήπτες σε όλο τον κόσμο.

Το φαινόμενο της παιδικής πορνογραφίας στο Διαδίκτυο έχει προσλάβει ανησυχητικές της διαστάσεις. Συγκλονιστικά στοιχεία γύρω από την παιδική πορνογραφία έρχονται στο φως με ανατριχιαστικές αποκαλύψεις. Στην Ελλάδα από το 2001 έως σήμερα έχουν εξιχνιαστεί 50 αντίστοιχες υποθέσεις, έχουν κατηγορηθεί 119 άτομα και έχουν πραγματοποιηθεί 93 συλλήψεις. Ήδη το 2005 εντοπίστηκαν 20 κυκλώματα διακίνησης υλικού παιδικής πορνογραφίας μέσω διαδικτύου. (εφ. Καθημερινή, 4-11-05)

Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του Ευρωβαρομέτρου το 2005, (ΕΕ-Ευρωβαρόμετρο, 2005) υπολογίζεται ότι η παιδική πορνογραφία στην Ελλάδα αυξάνεται ετησίως κατά 150%. Αυτό αποδεικνύεται και από  στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, όπου γίνεται λόγος για ύπαρξη κυκλωμάτων που διακινούν απίστευτο πορνογραφικό υλικό με πρωταγωνιστές μαθητές, μέχρι και νήπια σε κτηνώδεις σεξουαλικές δραστηριότητες, ακόμα και με ζώα ενώ στον τελευταίο ενάμιση χρόνο σημειώθηκε αυτοκτονία και 5 απόπειρες. Τα στοιχεία που κατατέθηκαν στην Κυπριακή Βουλή σε σχέση με την παιδική πορνογραφία δείχνουν ότι οι περιπτώσεις αυξήθηκαν σημαντικά κατά τους τελευταίους 20 μήνες προκαλώντας δέος και δίνοντας την πραγματική διάσταση του προβλήματος. (Θεοδώρου, 2007)

Το πρόβλημα φαίνεται να λαμβάνει ακόμα πιο συγκλονιστικές διαστάσεις αν λάβει κανείς υπόψη του ανάλογες παραμέτρους όπως είναι για παράδειγμα, ο βαθμός προσβασιμότητας των παιδιών στο διαδίκτυο αλλά και ο βαθμός συνειδητής επίγνωσης και ενημέρωσης των κινδύνων που διατρέχουν τα ίδια τα παιδιά κατά την πλοήγησή τους στο διαδίκτυο.

Σε σχετικά πρόσφατη έρευνα του Πανευρωπαϊκού Δικτύου Εθνικών Κόμβων Ασφαλούς Διαδικτύου Insafe, που τελεί υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που  διεξήχθη μεταξύ 6 Δεκεμβρίου 2006 και 7 Φεβρουαρίου 2007 σε 37 χώρες του κόσμου  στο ερωτηματολόγιο της οποίας απάντησαν συνολικά 21.825 παιδιά και έφηβοι, μεταξύ των οποίων και 322 Ελληνόπουλα, αποκαλύπτεται ότι:

Τα παιδιά κάτω των 10 ετών φαίνεται να έχουν ελάχιστη γνώση των κινδύνων που ελλοχεύουν στις συναντήσεις με άτομα που γνώρισαν μέσα από δωμάτια ανοιχτής επικοινωνίας, τα λεγόμενα chat rooms. Περισσότερα από το 1/3 των παιδιών αυτών δήλωσαν ότι θα συναντούσαν μόνα τους έναν τέτοιον άγνωστο και δεν θα ενημέρωναν τους γονείς τους.

8 στα 10 ελληνόπουλα δηλώνουν ότι έχουν δικό τους υπολογιστή, 6 στα 10 παιδιά σερφάρουν έως 5 ώρες εβδομαδιαίως, ενώ 2 στα 10 είναι online πάνω από 10 ώρες.  Επιπλέον 7 στα 10 Ελληνόπουλα δηλώνουν ότι δεν συνομιλούν με αγνώστους στο διαδίκτυο και δεν θα πήγαιναν ποτέ μόνα τους σε συνάντηση με άγνωστο που γνώρισαν μέσα από το διαδίκτυο. Όμως 1 στα 2 παιδιά δηλώνει ότι δίνει πολλές προσωπικές πληροφορίες γύρω από τον εαυτό του και τη ζωή του μέσα από τους ιδιαίτερα δημοφιλείς ιστοχώρους κοινωνικής δικτύωσης, τα λεγόμενα social networking sites, όπως το MySpace ή το Bebo.

Αναφορικά με τα προσωπικά δεδομένα, δηλώνεται ότι 1 στα 4 παιδιά  θα έδινε χωρίς πρόβλημα τα στοιχεία τραπεζικού του λογαριασμού μέσα από το διαδίκτυο. και μόνο 4,5 στα 10 παιδιά θα συμπλήρωναν σε φόρμες ιστοχώρων όπου ερωτώνται για τη διεύθυνσή τους, το τηλέφωνό τους και για άλλες προσωπικές τους πληροφορίες, μόνο τα βασικά στοιχεία τους.

Σχετικά με το εάν λάμβαναν από κάποιο διαδικτυακό τους φίλο φωτογραφία με πορνογραφικό περιεχόμενο, δηλώνεται ότι μόνο 1 στα 2 παιδιά θα το έλεγε στους γονείς του ή στον δάσκαλό του.

Σε αντίθεση και από την άλλη πλευρά 8 στα 10 παιδιά μας δηλώνουν ότι θα άκουγαν προσεκτικά τους δασκάλους τους σχετικά με συμβουλές γύρω από την ασφαλή χρήση του διαδικτύου. [Έρευνες Δικτύου Εθνικών Κόμβων Ασφαλούς Διαδικτύου Insafe – http://www.saferinternet.gr, Τεύχος 11^ο – Μάρτιος 2007]

ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Από ότι ως τώρα έχει αναδειχθεί, γίνεται γνωστό ότι η παιδική πορνογραφία είναι παράνομη και υπόκειται σε ποινικές κυρώσεις. Ότι αφορά τα παιδιά θύματα  η παραγωγή και εμπορία τέτοιου υλικού είναι άμεσα συνδεδεμένη με την κακοποίηση των παιδιών αυτών. Τα παιδιά βρίσκονται σε κίνδυνο σεξουαλικής κακοποίησης είτε από τις δραστηριότητες των δικτύων παιδεραστών είτε και από εκείνους που επιδιώκουν κέρδος από την εκμετάλλευσή τους.

Το πρόβλημα τόσο της σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης όσο και της διαταραγμένης σεξουαλικής συμπεριφοράς, είναι ιδιαίτερο έντονο ιδίως όταν πρόκειται για ευάλωτες ομάδες παιδιών. Στις περιπτώσεις αυτές, η παιδική πορνεία, οι απαγωγές και η παρακίνηση σε σεξουαλικές δραστηριότητες προς εκμετάλλευση, παραμένουν υπαρκτοί κίνδυνοι, όταν συνδυάζεται με παραμέτρους όπως είναι για παράδειγμα, η αύξηση του αριθμού άστεγων νέων παιδιών και αυτών που ζουν στα όρια της φτώχειας. Σε αυξημένο κίνδυνο κακοποίησης εκτίθενται επίσης παιδιά με κάποια αναπηρία. Τα παιδιά αυτά είναι ακόμη πιο ευάλωτα σαν αποτέλεσμα της εξάρτησής τους σε ορισμένες περιπτώσεις και σε άλλες εξαιτίας της διαβίωσής τους μέσα σε ιδρύματα.

Ανεξάρτητα από όλα αυτά, αποδεικνύεται ότι στα παιδιά που εμπλέκονται σε τέτοιες δραστηριότητες δημιουργούνται επικίνδυνες επιρροές, κινδυνεύοντας έτσι ως ενήλικες πλέον να παρουσιάσουν συμπτώματα διαταραγμένης σεξουαλικής συμπεριφοράς. Σύμφωνα με μελετητές ακόμα και η διαρκής έκθεση τους στην επονομαζόμενη «πορνογραφία ενηλίκων» μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σεξουαλικής συμπεριφοράς ως ενήλικες, η οποία τα απευαισθητοποιεί και τα αποπλανεί με τις προτροπές για σεξουαλικές δραστηριότητες που περιέχει. Όπως επεσήμανε η C. Itzin η έρευνα δείχνει μια αμετάβλητη συσχέτιση μεταξύ της χρήσης πορνογραφίας και των αρνητικών συνεπειών στη στάση και συμπεριφορά και μεταξύ της πορνογραφίας και της σεξουαλικής επιθετικότητας. (Itzin, 2000: 209, 301)

Αναφορικά με τη συνάφεια του πορνογραφικού υλικού και του ρόλο του στην διάπραξη σεξουαλικού αδικήματος γενικότερα, θα πρέπει το σημείο αυτό να αναδειχθεί  ότι υπάρχουν αμφιλεγόμενες απόψεις.  Η επισκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας  φαίνεται να αποκαλύπτει ότι αν και μια μειονότητα παραβατών που σχετίζονται με σεξουαλικά αδικήματα αναφέρουν χρήση πορνογραφίας, εντούτοις  δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια θετική συνάφεια μεταξύ των πορνογραφικών εμπειριών -ανεξάρτητα αν οι ίδιες συνέβησαν στην παιδική ηλικία ή αργότερα- ανάμεσα σε παραβάτες αυτού του είδους και σε μη παραβάτες. Στο ίδιο μήκος κύματος, αν και οι περιπτώσεις των βιαστών δεν σχετίζονται με την διακίνηση πορνογραφικού υλικού, βρέθηκαν όμως αμφιλεγόμενες συσχετίσεις. Με άλλα λόγια και σύμφωνα με τα ερευνητικά δεδομένα αποκαλύπτεται ότι το πορνογραφικό υλικό δομεί  μορφές κοινωνικής μάθησης, δεν σχετίζεται το ίδιο κατά κανόνα με σεξουαλικά αδικήματα. Στην προσπάθεια μείωσης των σεξουαλικών αδικημάτων αυτό που φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο είναι το είδος αυτών των εμπειριών και το σχετικό background των παραβατών γενικότερα. (Bauserman, 1996: 405-427)

ΠΡΟΛΗΨΗ  ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ

Πέρα από την παιδική πορνογραφία που αποτελεί ξεκάθαρα ποινικό αδίκημα ενδιαφέρον παρουσιάζει από παιδαγωγική σκοπιά εκείνο το υλικό το οποίο ή είναι επιβλαβές ή κινείται στην γκρίζα ζώνη και επηρεάζει μακροπρόθεσμα και κάτω από ειδικές συνθήκες (μιντιακή κοινωνικοποίηση) τους νέους διαμορφώνοντας στάσεις και κοινωνικές αξίες (Sofos 2001).

Σε επίπεδο ευαισθητοποίησης των πολιτών έχουν δραστηριοποιηθεί παγκοσμίως άτομα και φορείς και κατά καιρούς έχουν προταθεί και παρθεί διάφορα μέτρα. Όσον αφορά την Ελλάδα και την ασφαλή χρήση του Διαδικτύου  συναντά κανείς δύο βασικές ιδιωτικές δράσεις. Η πρώτη είναι η Safeline του Ελληνικού οργάνου αυτορρύθμισης Safenet με την υποστήριξη του Ευρωπαϊκού προγράμματος “Σχέδιο Δράσης για την Ασφαλέστερη Χρήση του Διαδικτύου”. Ο βασικός ρόλος της Safeline είναι μιας Ανοικτής Γραμμής επικοινωνίας, ένας ρόλος μεσολαβητή με άλλα λόγια  μεταξύ των πολιτών και των ελληνικών αστυνομικών αρχών, λαμβάνοντας τις καταγγελίες των πρώτων και προωθώντας τις στις αστυνομικές αρχές.

Η δεύτερη δράση είναι της ελληνικής οργάνωσης καταναλωτών ΕΚΑΤΟ. Η ΕΚΑΤΟ λειτουργεί επίσημα ιστοσελίδα με στόχο την ασφαλή πλοήγηση των παιδιών στο Διαδίκτυο. Τα παιδιά μπορούν μεταξύ άλλων να βρουν εύχρηστες και κατανοητές πληροφορίες για να προστατευτούν από τους κινδύνους που κρύβονται στο Διαδίκτυο, να δηλώσουν και να αξιολογήσουν τις αγαπημένες τους ιστοσελίδες, να στείλουν τις ερωτήσεις και τα σχόλιά τους. Η EKATΟ έχει πραγματοποιήσει μια σειρά από έρευνες, μέσα από τις οποίες καταγράφεται η σχέση των μαθητών με το Διαδίκτυο. (Κέκκερης & Δέλλας 2007).

Επιπλέον το υπουργείο Παιδείας σε συνεργασία με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο έχει εντάξει στους στόχους του την αξιοποίηση του Διαδικτύου στην εκπαίδευση. Το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο (ΠΣΔ) καλύπτει τα σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, παρέχοντας υπηρεσίες ασφάλειας προς τους χρήστες της εκπαιδευτικής κοινότητας, όπως είναι ο Έλεγχος Περιεχομένου (Web-Filtering). Πρακτικά αυτό σημαίνει εγκατάσταση λογισμικών φίλτρων στους υπολογιστές που μπορεί να αποκλείσουν την προσπέλαση σε τόπους του κυβερνοχώρου με παράνομο ή επιβλαβές περιεχόμενο. Όμως, η αποτελεσματικότητα του φίλτρου εξαρτάται από την επινοητικότητα του λογισμικού  αλλά και από την επιθυμία των χρηστών να εγκαταστήσουν στους υπολογιστές τους οικειοθελώς αντίστοιχο λογισμικό φιλτραρίσματος.

Επιπρόσθετα, σε προληπτικό και συμβουλευτικό επίπεδο, εντείνεται η προσπάθεια της ενημέρωσης των εκπαιδευτικών, γονιών αλλά και των μαθητών για τη σωστή χρήση του διαδικτύου. Για παράδειγμα, στην ιστοσελίδα του Πανελληνίου Σχολικού Δικτύου SCH όπου έχει αναρτηθεί πρόσφατα πληροφοριακό κείμενο σχετικά με την ασφαλή χρήση του Διαδικτύου το οποίο όμως επικεντρώνεται μόνο στην ενημέρωση για την αντιμετώπιση των κίνδυνων που σχετίζονται με την διείσδυση ιών στον υπολογιστή μας και της ανεπιθύμητης αλληλογραφίας. Στο σημείο αυτό και ότι αφορά τους εκπαιδευτικούς και ιδιαίτερα την προσέγγιση των νέων μέσων από πλευράς διδακτικής απαιτείται ουσιαστική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Μια πτυχή αποτελεί και η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών στη δημιουργία  νέων μαθησιακών περιβαλλόντων με στόχο τη χρήση των νέων μέσων. Αν και σε πρώτο επίπεδο προβάλλεται η ανάγκη για μάθηση με στόχο εργαλειακό ως προς την χρήση επιβάλλεται όμως  το κοινό αυτών των  χρηστών  «να  μυηθεί σε μορφές κριτικής και πραγματιστικής χρήσης των Νέων Μέσων». (Kron &  Σοφός: 63, 2007)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η παιδική πορνογραφία και κατ’ επέκταση το φαινόμενο της σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης των παιδιών στο διαδίκτυο παραμένει ένα παγκόσμιο και σοβαρό πρόβλημα. Αν και το ζήτημα της παιδικής πορνογραφίας στο διαδίκτυο διευκολύνεται με  τις νέες τεχνολογίες δεν παύει όμως να αντανακλά  επικρατούσες αντιλήψεις και κυρίαρχες συμπεριφορές. Παρά ταύτα η αστυνόμευση του διαδικτυακού περιεχομένου παραμένει μια δύσκολη υπόθεση καθώς προσκρούει:

Σε θέματα προστασίας της ελευθερίας του λόγου και του προσωπικού απορρήτου.

Στο μέγεθος του διαδικτύου σε συνδυασμό με την έλλειψη αποτελεσματικού ελέγχου και την ανωνυμία την οποία προσφέρει το μέσο. Η «αγορά» παιδοπορνογραφικού υλικού διεθνώς έχει τζίρο δεκάδων δισ. δολαρίων ετησίως.

Στην έλλειψη ενιαίου νομοθετικού πλαισίου διεθνώς για την αντιμετώπιση του φαινόμενου.

Στις τεχνολογικές εξελίξεις στους τομείς παραγωγής και διανομής περιεχομένου και της διασφάλισης ανωνυμίας.

Μια ευρύτερη προσέγγιση του προβλήματος που σχετίζεται με την προστασία των νέων στο διαδίκτυο αναδεικνύει το σημαντικό ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η μιντιακή αγωγή για την ευαισθητοποίηση των νέων αλλά και στην προώθηση της μιντιακής ικανότητας τους.

Οι στόχοι της μιντιακής αγωγής αναφέρονται σε 5 διαστάσεις που χωρίζονται σε 2 πεδία εφαρμογής και 3 πεδία αναστοχασμού (Tulodziecki 1997, Σοφός 2005):

ΟΒΣ

Δημητρακάκης Κων. – Σχολικός Σύμβουλος, Π.Ε | Σοφός, Αλιβίζος, Επικ. Καθηγητής

Πηγή