Hier is dan de eerste songtekst! teach me tonight-tekst als een printbaar PDF-je.

Ik sla je open.
Als een hofnar buig ik voor de contouren van je schaduwen.
Eigenlijk wil ik het niet doen.
Soms is het beter om er niet over na te denken en je zwart te pakken.
Grijs kennen we soms niet.
Verderop hoor ik gestommel.
Het leidt me af en ineens ben je verdwenen.
Geen zwart,
Geen grijs.
Maar wit.
Wit als de radeloze nacht.
De benen willen niet achter je aan en je gaat de hoek om.
Je was een idee. Of toch een plan?
Ik moet de kleuren mengen en zorgen voor samenhang.
Geordende chaos in een vermoeid brein.
Ik hoopte wel eens dat ik kon ruilen.
Die tijd is geweest.
Groen en geel, dat zijn mijn kleuren, want ik erger me aan jouw zwart witte.

Den første klasseturen jeg reiste på var til Brennabu i Valdres. Jeg mener, vi hadde jo vært på norsk folkemuseum og på munchmuseet for å se på skrik og på skogstur i nordmarka, men nå skulle vi på ordentlig tur, en uke borte, uten foreldre, bare oss i klassen, oss, og to andre klasser fra to skoler vi aldri hadde hørt om. Jeg husker det godt, jeg var elleve år, eller kanskje tolv, jeg gikk i femteklasse, hadde regulering og grønn adidasgenser med hvite striper på ermene. 

Jeg husker at jeg grugledet meg. Gruet meg, fordi jeg alltid pleide å bli bilsyk, i hvert fall bussyk, og nå skulle vi kjøre buss i mange timer, uten mamma og pappa som pleide å stoppe i veikanten dersom jeg måtte kaste opp. Dessuten skulle jo de kjekkeste, søteste, morsomste guttene være med, og det ville være flaut å måtte spy foran dem. For flaut.

Så jeg gruet meg.

Og gledet meg. Jeg gledet meg til å oppleve noe helt på egen hånd, noe stort, sove på firemannsrom for første gang, for eksempel, eller til å spise felles måltider i matsalen, kjøpe godteri i kiosken de tjue minuttene den var åpen, snike seg ut etter leggetid, ut på gangen og inn på rommet til guttene, der vi ville fnise helt til en lærer hørte oss og hentet oss tilbake. .

Siden den gang har jeg vært på mange klasseturer, jeg har vært i København, i Berlin, i New York og på Island, i Lofoten, ved Saltstraumen og nå, forrige lørdag, i Kanchanaburi, en provins som ligger nordvest for Bangkok. 

Så mange turer, men alltid samme følelse før avreise. 

Jeg grugleder meg. Gleder meg mest, men er alltid litt engstelig, litt redd for å oppleve nye ting sammen med folk jeg kanskje ikke kjenner så godt likevel, ikke så godt som jeg trodde, eller kanskje er det omvendt, noen ganger er det nok omvendt, at jeg er redd jeg ikke skal bli kjent med dem jeg reiser sammen med, til tross for det faktum at vi er turkamerater. Kanskje.

Heldigvis sitter jeg alltid igjen med samme følese når jeg er hjemme igjen også, det vil si, ikke den samme følelsen som før avreise, det er en helt annen følelse, men den samme hver gang, tilfredshet, eller kanskje er det glede. Med gode opplevelser, gode minner, og jeg kan ikke for mitt bare liv skjønne hva jeg var redd for i utgangspunktet.

Trykk her for å se flere bilder fra den ferskeste turen, den til Kanchanaburi nordvest for Bangkok.

———————————————

I remember the first trip I ever went on with my class. I mean, the first real trip, one week away, no parents, just me and my classmates and teachers, I was 11 years old, or maybe 12, I had braces and a green adidas-sweater with white stripes on the arms. 

I remember that I was both scared and happy for going on the trip, scared because I was afraid I should become nauseous on the bus and throw up in front of the cutest boy in class, happy because I wanted to experience something of my own, to sleep in the same room as three of my best friends, eat all the meals together every day, sneak out after bed-time to meet the boys in their room. 

Since then, I’ve been on many trips with my classes, I’ve been in Copenhagen, in Berlin, in New York, on Iceland, and last saturday I was in Kanchanaburi, a province north-west of Bangkok. 

I’ve been on many trips with my class, but still, the feelings I get before departure is the same. I’m scared at the same time as I’m looking forward to it, isn’t that weird? But always, when I come back, all the fear is replaced by good feelings, good memories. And I can’t understand what I was scared of in the first place. 

Click here to see more photos from the trip to Kanchanaburi. 

jeg tror jeg forstår hvorfor noen mennesker mater duer, byenes fornemste skadedyr, spurver og måker.

men hvem kan fortelle meg hva som skjuler seg bak pupillene, de stumme svarte sirklene, som jeg aldri kan forstå et menneske gjennom.

skulle deres nakne sjel sitte gjemt i synsnerven?

Dette stykke vil jeg fortelle dere:

In other News.
Plante om fredslilje, henge opp fuktige klær. lukte på råten.
lese, lage, spise, prate, gråte, tåke, bråke stilt om vinteren.

Dit is test voor wp via shozu.

Det må være rart å feire jul i Thailand, tenker jeg, når jeg går rundt på det store torget utenfor et enda større kjøpesenter her i Bangkok. De har pyntet så fint på dette torget, her er det juletre med stjerne i toppen, det er bjeller i gull, julekuler i rødt, fullvoksne legomenn er utplasert som vakter, det er glitter og stas, i slutten av november.

Og jeg syns det er rart.

For hvor er snøen? For meg er jul synonymt med snø. I hvert fall med kulde, med rim på ruten, med fyr i peisen, med varm gløgg og sprøe pepperkaker. Det kan vel ikke bli jul uten, tenker jeg, jeg ser meg om på torget, på de lettkledde turistene som småløper fra reinsdyret til juletreet til den store bjella til legomennene, de er lettkledde når de foreviger det de ser, julen i Bangkok. 

For det blir jul her og. Til tross for at den store majoriteten av befolkningen er buddister.

De bryr seg ikke om stallen i Betlehem, om engelen Gabriel eller om de tre vise menn, men det gjør jo ikke jeg heller, for så vidt, så der stiller vi likt, det er bare det at hjemme hører liksom alt det der til, det faller naturlig, her er det så unaturlig, det er underlig å se hvordan kristne tradisjoner har spredd seg også hit, de kristne tradisjonene i takt med globaliseringen og kommersialliseringen, for er det kanskje det det handler om, en tid for gaver, for økt omsetning, pluss i boka?

Ikke vet jeg. 

Jul blir det uansett, tenker jeg, når jeg går forbi torget utenfor kjøpesenteret, om det så er 35 grader og tordenvær blir det jul. Og kanskje er det fint, det og?

————————————————-

For me, christmas is all about snow, about snow, icy windows and a great fire in the fireplace. Now, I’m wondering how there can be christmas without these things, here in Bangkok, in 35 degrees and thunderstorms.

What’s christmas like here, i wonder, when i walk around outside the shopping mall Central World, looking at the christmas tree, the reindeer, the bells, it’s so nice, at the same time so strange. Strange that the traditions of christianity have come all the way here, together with the globalization and the commercialisation, maybe that’s what it’s all about?

I don’t know. Do you?

Szanowni Państwo, proszę o przeczytanie tekstów Ingardena, Kołakowskiego oraz Poppera,oraz o zabranie ich wydruków ze sobą na nasze kolejne spotkanie.

Elementarne zadanie, zrozumienia tekstu możemy podjąć od wskazania miejsc trudnych do zrozumienia (starając się przy tym nie utożsamiać tego, co niezrozumiałe z tym, czego nie możemy zaakceptować – my, czy każdy z osobna?)

Sformułowanie na piśmie własnych uwag, chociażby w formie szkicowej, hasłowej – może każdemu z nas pomóc w przemyśleniach.

W tekstach Poppera podejmowana jest wielokrotnie kwestia myśl, myślenie, umysł a mózg, ciało (Pani Pamuła poruszyła tą kwestię podczas naszego ostatniego spotkania).

Przystępniejsze, skrótowe prezentacje swej teorii w tej sprawie daje Popper w “Wiedza a zagadnienie ciała i umysłu” (to zbiór artykułów, wystąpień). Najpoważniejsze bodaj dzieło Poppera dotyczące tej sprawy to napisana wraz z neurofizjologiem, J. C. Ecclesem monografia The Self and Its Brain, an Argument for Interactionism.

Pozdrawiam serdecznie

janusz krupiński

Wczoraj były urodzinki naszej Ayame! Jejciu, jak ja chciałam, żeby dobrze ten dzień przeżyła. Ale niestety, wpływu na to nie miałam nawet na komputerze, poniewaz od 15:00 do 20:00 po prostu mnie nie było. Pojechałam na basen i do kina na “New Moon”. Swoją drogą niezły film, ale kilka scenek wycieli, a kilka beznadziejnie przerobili. Kilka razy się zaśmiałam, ale miałam nie za fajne miejsce i oczy mnie bolą xD Ach, no właśnie. Wczoraj i MeiQ miało swoją rocznicę. Mam nadzieję, że nasza Alex wytrzyma z tym “pupilkiem” jeszcze długo i będzie go pięlegnować, tak jak teraz ^^

Prócz tego z nowości powiem wam jeszcze, że anime mi się nie podoba xD Wolę oglądać dramy i JMovie… Ale przejdźmy do notki.

Przekład jest z angielskiego, więc nie wiem, czy jest dobrze. Coś mi się zdaje, że nie. O rajusiu, jak ja to dawno zaczęłam tłumaczyć, a dopiero dziś skończyłam. Tłumaczenie to fajna sprawa, ale piosenki to nie dla mnie. Wychodzi bezsensownie ^^

Kuroi Torikago:

Kono unmei ni wa sakaraenai
Konmei suru nou ga kishimu

Ten to jikan ni wa te mukaenai
Moujuu suru
Ryoute no
Ito ga shime tsukeru
Nuwareta me wo
Akete

Mienai kabe wo kowashite!
Kikai no shikou demo
Yume wo mushibamu
Kurai kako kowai mirai
Ima wo shibaru kotoba wo hansuu suru riyuu
Genkai wo shiru no wa
Kuroi torikago no naka

Haku koe
Kesarete mo

Mienai mono wo shinjite!
Furueru ude demo
Mamori nukitai
Itoshii dareka wo
Ima wo susumu omoi no tadoritsuku basho
Kibou wo miru no wa
Kuroi semai sekai de mo

Nijimu mazenda no

Hitomi wo akete

Czarna Klatka:

Nie mogę pokonać mojego przeznaczenia
Moja głowa jest zakłopotana

Nie mogę sprzeciwić się czasowi i niebu
Ślepe posłuszeństwo
Obie dłonie zaciśnięte nicią
Otwieram swoje oczy i zaszywam je
Niszczę niewidzialne ściany
Nawet z mechanicznymi myślami
Twoje marzenia są zrujnowane
Powód, dla którego rozmyślasz nad ciemną przeszłością
Droga słów:
związują cię do podarunku,
“Aby wiedzieć, gdzie jest limit”
To jest być w czarnej klatce dla ptaków

Nawet jeśli ten głos…
Uwolni się…

Wierzyć w rzeczy, których nie możesz zobaczyć!
Z drżącymi ramionami
Chcę bronić
Kogoś dla mnie drogiego
Miejsce moich myśli to walka
Kiedy oni ruszą przez podarunek
Aby widzieć nadzieje i życzenie
Nawet przez mały, czarny świat

Otwieram moje załzawione,

gniewne oczy.

POBIERZ

og kanskje er jeg slik; ikke helt
men ikke halvt
og
jeg tenker over om noe skjer snart
men så
skjer det likevel

Na meer dan twee maanden geen voet in Leuven gezet te hebben, laat staan op terrein van de K.U. Leuven, is mijn Toledo niet meer beschikbaar. Voor de mensen die Toledo niet kennen: ik verwijs hiermee naar de digitale leeromgeving van de K.U.L. Zoiets als Minerva (digitale leeromgeving UGent), alleen minder gebruiksvriendelijk.

Het o zo bekende Blackboard-systeem, de trend in iedere lager- en middelbare school. Maar na twee jaar met het systeem geconfronteerd te zijn ga je hem toch wel missen als hij er dan opeens niet meer is. Mijn eerste vakjes op de grote universiteit, zonder haar had ik er nooit van geweten. Als je vervelende proffen had, of de lessen gewoon oersaai waren, er was één iets waar je altijd op kon rekenen… Toledo! Ja, de beste (professionele) relatie die ik had in Leuven was toch wel met Toledo.

Ook had ik mijn eigen officiële K.U.L.-emailadres. Die is nu ook niet meer beschikbaar. Dat was pas een vreemd ding, zeker niets om je toekomstige werkgever mee te mailen! In tegenstelling tot Toledo, heb ik dat adres nooit leuk gevonden. Gaetano PUNT LaMela AT student PUNT kuleuven PUNT be. Geweldig niet? Net of de bedenkers van die studentenadressen wilden laten weten aan de mensen die je zou mailen: “Neem die persoon maar niet serieus, hij/zij is nog in opleiding en spreekt zéker niet in naam van onze glamoureuze prestigieuze universiteit.”
Het emailadres dat ik tegenwoordig aan de UGent bezit is daarentegen een heel pak minder discriminerend en neerbuigend. Het is niet verschillend van eender wie er studeert of werkt, een simpele AT ugent.be. Zeg nu eens eerlijk, straalt dat geen warmte uit? “Welkom in de grote UGent-familie! Jij hoort nu bij ons!”. 

De K.U.L. is zeker geen slechte universiteit. Integendeel zelfs. Ik heb er veel leuke momenten gehad (ook al kwamen die meestal niet door de K.U.L. zelf). Maar toch, je moet vooruit in het leven hé!

Tano

Jeg har egentlig alltid favorisert Asylum-perioden i Tom Waits karriere. Pre-Swordfishtrombones, på en måte. Den håpløse drankeren. Beat-poeten. Romantikeren. Jeg holder forsåvidt fortsatt en knapp på denne perioden, når alt kommer til alt, men i det siste har jeg gjenoppdaget de virkelig dystre sidene ved forbildet mitt. Bone Machine er så drøyt bra at det nesten er litt sykt.

What does it matter, a dream of love
Or a dream of lies
We’re all gonna be the same place
When we die
Your spirit don’t leave knowing
Your face or your name
And the wind through your bones
Is all that remains

I dag har jeg hjemlengsel. Jeg gleder meg veldig til å komme hjem til jul.