Właśnie zakończył się festiwal designu w Lodzi. Naszą uwagę zwróciła wystawa Upstream/Design tales, której kuratorem jest Agnieszka Jacobson-Cielecka.

Tak zgromadzone przedmioty opisuje sama kurator:  …Obiekty wymykające się definicjom wzornictwa przemysłowego. Zaprezentowane projekty nie są w żadnym wypadku uniwersalne, nie troszczą się też o potrzeby masowego odbiorcy. Jeżeli są produkowane seryjnie to w bardzo krótkich seriach, a poszczególne przedmioty różnią się między sobą. Są osobiste, często dziwne…

Tom Price, Meltdown Chair

Eliza Strozyk, Wooden Textiles

Maarten de Ceulaer, A Pile of Suitcases

To tylko próbka tego co można było znależć na wystawie. Będziemy jeszcze do niej wracać.

Pełna lista autorów wraz z linkami do ich stron tutaj.

Zapewne nie tylko dla mnie sypialnia jest w domu miejscem szczególnym…

To świątynia intymności i spokoju. Właśnie tutaj wieczorami słuchamy muzyki z płyt czy radiowych audycji. Nie wiedzieć czemu tak się dzieje, ale właśnie w sypialni znajdujemy najlepszy nastrój na spotkania z radiową “Trójką” czy trącącymi już myszką słuchowiskami w “Jedynce” [kto jeszcze używa słowa "słuchowisko"?] . To w sypialni czytamy książki i przeglądamy prasę albo zwyczajnie… leżymy na łóżku i marzymy lub patrzymy w sufit. Nie mogę zrozumieć ale te dwie ostatnie czynności zawsze odbywamy w pozycji “na skos”  lub w poprzek łóżka Tak nam wygodnie…
Wygoda to słowo-klucz gdy planujemy sypialnię. To najważniejsze miejsce w domu pomimo, że nie aż tak reprezentacyjne jak pokój dzienny, czy hall. W sypialni przecież odpoczywamy i gromadzimy siły na następny dzień. Zatem łóżko musi być bezwzględnie doskonałe, bo to inwestycja jak lokata w banku!] Przestańmy się więc szukiwać, że świetnie w tej roli wypadnie rozkładana na noc sofa.

A zatem, jeśli przestrzeń daje tylko możliwości, wygospodarujcie dla siebie sypialnię lub choćby aneks. Przyjazne, naturalne bawełny i lny są bez wątpienia gwarantem dobrego snu. Sięgajcie po kolory stonowane, sprzyjające relaksowi lub takie w których relaks przychodzi Wam łatwo. Nie zapomnijcie o puchatych, mięciutkich pledach i stosie poduszek. Nie traktujcie ich wyłącznie jako dekoracji. I koniecznie, obok łagodnego nastrojowego światła zaplanujcie lampy, kóre podczas wieczornej lektury zadbają o Wasz wzrok. Pamiętajcie o równouprawnieniu! Każdy z Was powinien mieć jednakowy dostęp, oświetlenie i przestrzeń na łożu [ech te walki o to wkroczył na "połówkę" drugiego ]. A nad wezgłowiem zawieście wyłącznie rzeczy “dobre”, bliżskie Waszym sercom.

Dobranoc i wygodnej nocy. Chrrrr………

Przestałam chodzić do zwykłych sklepów, odkąd zauważyłam, że F. ma taką samą czapkę jak pół Warszawy:) Poza tym w każdym z nich jest identyczny asortyment, tylko metki i ceny inne. Nie ma za to magii, wszystko w zgrabną kostkę ułożone, sterylne na białych lub metalowych stołach – klimat absurdalnie prosektoryjny. Przypomina mi gotowe jedzenie z supermarketu, zafoliowane na tacy, smakujące jednakowo pod każdą szerokością geograficzną. Nie będę ukrywać – chudych pań ekspedientek jakoś nie cenię, zachowują się bowiem, jakby ludzkość występowała w trzech podstawowych rozmiarach (choć na rozmiar 40 reagują mało przychylnie, dodatkowo obrzucając klienta wzrokiem Bazyliszka), a ci, którzy się w nich nie mieszczą, powinni chodzić w worach pokutnych lub nago.

Przerzuciłam się na odzież używaną – wciąż używaną. Same radosne niespodzianki wiążą się z takimi zakupami, szczególnie przy przerzucaniu skotłowanych zawartości wielkich kubików, w których kryją się nieprzebrane skarby kurtek, czapek i strojów karnawałowych. Stojąc na progu jednego czy drugiego szmateksu, czuję zapach polowania, drażni moje nozdrza i wyostrza zmysły. Ogarniam sterty tekstyliów jak pirat, który obserwuje ląd ze swojego statku – nie jest pewien, co się wydarzy, ale wie, że nudno nie będzie:) Trudno bowiem ocenić, czy ziemia, na którą właśnie natrafiliśmy, to kraj pełen bogactw, czy jałowe pole, którego nie da się ograbić. Na każdym długim drążku z wieszakami, oprócz banalnych koszulek z M&S, są piękne bluzki z egzotycznymi metkami, a które byle dziewoję przemieniają w ognistą, pełną powabu kobietę… Dreszcz emocji, jaki towarzyszy tym odkryciom, jest wart swoich 45 zł za kilogram:)

Na dzielnicy mam pięć takich domów mody, gdzie każda pracownica pochyla się nad wyborem i doprawdy fachowo potrafi doradzić i – serio – nie ściemniać, gdy coś krzywo leży tylko po to, by sprzedać kolejną parę dżinsów… Donoszą z zaplecza eleganckie dodatki – do płaszcza jakiś koronkowy kołnierz, do spodni kilkanaście różnych pasków, ćwierkają przy tym głośno, a stałym klientom nawet dają kawę. No i nagminnie odliczają od rachunków te odstające grosze, co w normalnym sklepie byłoby absolutnie nie do pomyślenia!

Bywam czasem w internetowych vintage shopach – mam dwa – w jednym z nich kupiłam przed chwilą Julkę. Liczę, że się będzie dobrze nosić:)

Następna wyprawa we wtorek. Drżyjcie szyby wystawowe! 

Nie umiem go sobie nawet wyobrazić. Widziałam tyle filmów i zdjęć, a nadal jest dla mnie zagadką. Siena palona, ochra, spłowiały karmin, żółć neapolitańska – kolory przetarte suchą gąbką. Niedawno dostałam tkaninę utkaną w Kenii i byłam już blisko uzmysłowienia sobie, jaki uszczerbek na soczystości mają te barwy afrykańskie, ale po raz kolejny obejrzałam “Pożegnanie z Afryką” i zrozumiałam, że kolory mają swoją własną – stuprocentową – soczystość. Żadnych blaknięć, załamań, wybielenia – kąt padania światła jest w Afryce tak nieprzytomny, że wydobywa z barwy sok, jaki Europejczykom nie może się nawet przyśnić… O poranku Karen staje na trawniku, by pożegnać Denisa i jej cień jest tak długi, jak u nas wieczorem, ale światło jest jasne i kolor wibruje, błyszczy. Ona ma pięknie oświetlone policzki – pastelowe i świeże, wyraziste, ale nie ostre, a on jest piegowaty subtelniej:) Wspaniale byłoby dotknąć takich kolorów, poklepać drzewo kawowe po brązowym, spalonym słońcem pniu, zetrzeć złoty, ciężki pot z czoła i zniknąć pod szmaragdowym liściem wielkiej akacji… A potem wieje wiatr i odwraca krajobraz na lewą stronę, przygasza i przyszarza, rozmazuje kolor na kilkanaście łudząco podobnych do siebie odcieni, które znów sprawiają, że barwa wibruje, ale jakby podszewką, przez brunatny filtr. Pięknie to widać w scenie pogrzebu Denisa. Wejść w jądro koloru – to jest mój sen na dzisiejszy wieczór…

(dygresja: Meryl Streep jest wielka, wiarygodna jak niemal żadna inna aktorka. Doskonała jako Karen, która lubi zmieniać świat, szukać wyzwań, patrzeć na świat oczami Boga – tzn. z samolotu:), ale i jako Francesca, nieco nieśmiała, choć bystra kura domowa w filmie “Co się wydarzyło w Madison County”. W tym ostatnim filmie wypowiada magiczne zdanie, które czasem powtarzam sobie w ciężkich chwilach, gdy dociera do mnie, że prawdopodobnie nigdy do Afryki nie dotrę. Zdanie – w polskim tłumaczeniu nieco się rymuje – kto nie widział zebry o świcie, nie oznacza, że marnuje życie)

——–

A dalej są już tylko smoki. 

Z ostatnich zbiorów. Mam piękne portugalskie chita – kilka różnych kawałków, każdy wzór ma swoją nazwę. Dowiedziałam się od portugalskiej koleżanki Marty, że miejscowość, w której produkują chita to Alcobaça, ale kupić ją można właściwie w całej Portugalii. Gdy oglądałam tę tkaninę tylko na fotografiach, wydawała mi się delikatniejsza, dopiero gdy wzięłam ją do ręki, zrozumiałam, że to ta gruba bawełna, z której szyje się oryginalne portugalskie ludowe stroje, spódnice, fartuchy, kaftany. Piękna rzecz, doskonała w swojej prostocie. Naprawdę, żal mi je ciąć, by uszyć torbę, ale przynajmniej - na pamiątkę – zostaną zdjęcia:

W środkowym rzędzie górna fotografia to portugalski szal, który dostałam od Mary na urodziny. Zachwycający! Zrobiłam sobie z nim zdjęcie i dostałam informację, że wyglądam jak Portugalka:) No proszę, a my się tu zastanawiamy, gdzie emigrować:) Ale i tak chyba wax print cotton robi na mnie największe wrażenie. Aż trudno to opisać – wzory są z innego świata (adekwatne, choć może ironiczne określenie, zważywszy, że najpiękniejsze wax printy robią w Afryce), są bezkompromisowe, odważne we wzorach i kolorach, zupełnie zwariowane, wypełnione afrykańską magiczną wyobraźnią. Te poniżej (w pierwszym rzędzie w pionie) przysłała mi nieoceniona Marta:

Drugi pionowy rząd to polski len, gruby i sztywny – jak polska mentalność. Ale szlachetny i mocny, chociaż koszmarnie się pierze, a by go uprasować, trzeba by mieć żelazko fabryczne, bo domowym można się jedynie poślizgać po powierzchni:) Kolekcji dopełnia włoska przecierana bawełna – rozkrzyczana trochę i wesoła, ale kolorowa i zupełnie nielistopadowa. Z ostatnich zdobyczy – dziś odebrałam paczkę z bawełną kenijską. Zielona jak las tropikalny…

——–

Droga Natalia co jakiś czas przysyła mi rozpaczliwe pytanie: co ciekawego przeczytałaś, co mam kupić przed kolejnym wyjazdem do Anglii? W listopadzie, kochana, się nie czyta, tylko wariuje, przepada bez wieści w kołdrach, kocach, kurtkach i szalikach. I walczy z wewnętrznym zimnem siłą woli albo herbatą. Z czytania raczej nici – słowa zamakają i żaden ogień z nich nie będzie. Radzę czytać prasę, encyklopedie albo słowniki. Ja ostatnio przekopuję się przez stare numery “Kafki” i “Foyer”, czyli zacnych pism teatralnych i literackich, które już nie wychodzą, bo nie ma ich kto czytać właśnie… To jest najlepsze rozwiązanie na spleen listopada – nie narracja, a cięta riposta albo giętkie zdanie, które działa jak zastrzyk glukozy:

“[...] ćwiczę wiry tybetańskie, które trzymają w formie kręgosłup. Zaczynam od tego dzień. Potem kładę się na macie Kuzniecowa, która ma ostre, wystające kolce. Po takiej porannej rozgrzewce wyglądam przez okno, chłonę pejzaż pól i drzew, obserwuję ptaki, przyjmuję petardę dobrej energii. Jeśli nawet jestem czymś zdenerwowany, jeśli zostają z poprzedniego dnia jakieś fusy, w ten sposób to łagodzę. Potem wspólne śniadanie. I pędzę do pracy”.

Zagadka: komu się tak chce i ile ma lat (i dlaczego mnie się nie chce, chociaż jestem młodsza od jego córki i energii powinnam mieć za dwóch?)

Odpowiedź: Jan Peszek, lat 63. Pozazdrościć…

…tu był, jak widać.

13.00 – nowe torby do przyszłego sklepu:

Dżins, tweed, polski piękny len, portugalska szarfa, bawełna z Włoch i te piękne tasiemki od ludzi, którzy ich już nie chcieli (trudne do wyobrażenia). Lubię zestawiać te materiały, szczególnie zestawiać coś pospolitego z jakąś wyszukaną materią, np. dżins ze starym żakardem z sukienki, którą moja babcia znalazła w poniemieckim domu, do którego wprowadziła się po wojnie. Zestawione – nabierają niezwykle szlachetnego sznytu… Dokładniejsze fotografie na flickr. 

Wieczorem mam zamiar napisać coś o pani Nin z Delty Wenus – składam tu sobie obietnicę:)

20.30 – przypomniałam sobie o niej, oglądając jakąś reklamę w gazecie: długa szyja kobiety opleciona drogocennym naszyjnikiem. Od razu stanęła mi przed oczami scena z książki “Henry i June” (to wyciąg z dzienników autorki), w której bohaterka uprawia miłość (bo przecież się nie “kocha”) ze sławnym pisarzem Henry Millerem, odziana jedynie w orientalny naszyjnik. Ona to Anaïs Nin, francusko-hiszpańsko-amerykańska pisarka. Bigamistka, imprezowiczka, wielbicielka opium, mężczyzn, kobiet, ich talentu i pieniędzy. Przeczytałam kiedyś zdanie pewnej polskiej tłumaczki, że za nic nie przetłumaczyłaby jej dzienników (a Anaïs pisała je przez całe życie, ileś tysięcy tomów), głównie z powodu sposobu życia autorki. Zresztą ta niewielka książka jest już doskonałym powodem, by Anaïs znielubić (albo jej pozazdrościć, jak kto woli). Męża, porządnego bankiera, zdradzała m.in. z wyżej wspomnianym Millerem, jego żoną, swoim kuzynem i psychoterapeutą. Po drodze były jeszcze inne podboje i przelotne wizyty w burdelach. Z artykułów o niej wiadomo, że była wykorzystywana przez ojca i brata, że przez kilkadziesiąt lat utrzymywała dwa małżeństwa: jedno we Francji, drugie w USA, podobno (to tylko przypuszczenia biografów) w trakcie porodu siłą woli opóźniała narodziny dziecka tak długo, aż jej córka urodziła się martwa, obsesyjnie bała się starości i że umarła w męczrniach na raka macicy. Napisała parę książek, w tym “Deltę Wenus”, zbiór erotycznych opowiadań, które np. na mnie nie robią żadnego wrażenia. Wrażenie natomiast robi co innego – język, jakim ona pisze. Pomieszanie wzniosłych i patetycznych zdań z brutalnością i pogardą wobec ludzi, których rzekomo kocha i o których dba. Potrafi wzbudzić w sobie czułość, by zaraz ją zakwestionować, potrafi być miękka i troskliwa, by chwilę później wykorzystać i porzucić. Wrażenia, jakie się ma podczas lektury, przypominają mi dzisiejsze traktowanie uczuć i ludzi. W naszych humanitarnych czasach, głównie - jak wiadomo – w mało humanitarnej polityce, ludzi się wyciąga z rękawa, hołubi, a parę miesięcy później nie są już potrzebni. Piękne, kuszące słowo, po chwili cios między oczy. To jest chyba najgorsze z możliwych rozumienie teraźniejszości, zupełnie bez refleksji i zostawiania siebie na potem…

No ale Anaïs jest też zmysłowa, to prawda, ale to historia na inny wieczór…

Niegdyś nie znosiłam tego koloru – brązowy był klęską. W dzieciństwie (częściowo jeszcze w PRL-u) to był kolor chyba najłatwiejszy do zdobycia – w jednym brązowo-brązowowawym odcieniu. Nie kojarzył mi się ze sztruksem inteligenckich marynarek i zamszowymi torebkami, ale z totalną listopadową beznadzieją, ze spodniami i swetrami bez wyrazu i formy, z olejną brązową lamperią w liceum, ławką w ogrodzie babci, pomalowaną na brąz, bo innej farby nie można było kupić… Brązowe miałam kozaki zimowe (co za wspomnienie…), piórnik (tak, tak), torbę i kurtkę. Nasz domowy telewizor miał brązową obudowę, a podręczniki paskudne okładki… Nie dostrzegałam brązów w naturze, bo wytwory przemysłu skutecznie mnie do tego zniechęcały…

Ale wyrosłam z tej niechęci… Niedawno odkryłam, że brąz to nie tylko toporna olejna farba, ale - jak wszystkie kolory w naturze - ma tysiące odcieni. Przyjrzałam się czekoladzie, piernikom, liściom, korze drzew i bliska byłam oniemieniu… Na wieszakach sklepowych odkryłam tweedy, jedwabie, wełny, wszystko niby brązowe, a jednak: w odcieniu kakao, kawy inki, drewnianej łyżki, brązowego cukru, tartej bułki, karmelu… Przestałam się obawiać bezkształtu i smutku, jaki zdawało się tkwi w tej barwie. Teraz jej szukam i coraz bardziej mi się podoba spatynowany brąz starych mebli, ciężkich płaszczy, spracowanych teczek ze swińskiej skóry…