Sinds Maylen zich verdiepte in het spirituele wereldje, heeft hij een shitload aan nieuwe mensen leren kennen. Hier en daar zit er, zoals in alle lagen van de bevolking, eentje tussen wiens bedoelingen niet zo oprecht zijn als je op het eerste zicht zou denken, maar met de grote meerderheid onderhoudt hij een band die benijdenswaardig is. Een band waarbij je je als ‘gewone’ sterveling maar weinig kan voorstellen en waarvan ik niet eens weet of ik ooit ga ervaren wat het is om op zo’n niveau omringd te worden door mensen. Velen onder hen zijn vrouwen, en aangezien vrouwen nogal tuk zijn op op tijd en stond eens een praatje slaan, wordt er bij momenten nogal wat heen en weer getelefoneerd. Op zich heb ik daar geen probleem mee. Wij hebben dat soort relatie, en ik vind het eerder een luxe dat ik weet dat hij alles tegen mij zegt dan dat ik mij moet afvragen of hij er misschien stiekeme vriendschappen op nahoudt.
Sinds ik mij verdiepte in het blogwereldje, heb ik een shitload aan nieuwe mensen leren kennen. Sommigen blijven beperkt tot reacties en tegenreacties, anderen stappen over naar mail. Een paar zijn doorgedrongen tot het telefoon-Facebook-messenger niveau en een enkeling slaagde er – tot mijn grote plezier overigens, daar niet van – in zich tot in mijn huis en dagelijkse leven binnen te werken Sommige banden hebben een redelijk diep niveau bereikt, anderen blijven, hoewel heel aangenaam, toch eerder oppervlakkig. Onder hen bevinden zich uiteraard ook mannen. Mannen met vriendinnen, mannen met vrouwen. Mannen voor wie ik officieel niet besta wegens te moeilijk uit te leggen thuis, ook al gebeurt er niets wat niet kan of mag. Er wordt af en toe wat heen en weer getelefoneerd, maar niet voor ik eerst de regels heb gecheckt. Want ik ben de laatste die problemen wil veroorzaken binnen een relatie, de laatste die er zit op te wachten dat er ergens ten velde een vrouw een hoop onnodige pijn en achterdocht te verwerken krijgt omdat er een andere vrouw jolijtig wat wil bijkletsen met haar man. Ik check dus eerst, en leg me er bij neer dat het er in de meeste gevallen op neerkomt dat ik wacht tot de man in kwestie mij belt wanneer het hem past. Op zich heb ik daar geen probleem mee. Jammer dat ik niet zomaar even de telefoon kan pakken en er snel de stress van de dag kan afkwebbelen als ik daartoe de behoefte voel, en zelf zou ik me zo’n achter-de-rug relatie niet – meer, eerlijk is eerlijk – kunnen voorstellen, maar ik heb er wel – nog – alle begrip voor en respecteer het.
But I can’t help but wonder: is er ooit een vrouw geweest die zich heeft afgevraagd of het voor mij wel ok is dat ze mijn wederhelft eender wanneer opbelt? Denken die vrouwen even ver na als ik en zijn ze erop beducht niemand in de problemen te brengen of te kwesten of trekken ze er zich niets van aan? En zo nee, moet ik mij het lot van andere vrouwen blijven aantrekken of net als zij worden en meedogenloos worden tegenover de tere hartjes van mijn eigenste soortgenoten? Moet alle goedheid van mij komen maar komt de goedheid nooit mijn kant op?
There’s only one way to find out, het hem gewoon eens vragen. And that’s exactly what I’m gonna do, want ik vraag het mij al een hele tijd af. Eens benieuwd hoeveel vrouwen slagen voor de test. Call me a pessimist, maar ik vrees dat het er niet veel gaan zijn. Van je eigen soort moet je het hebben, zeggen ze dan.

Al maanden twijfel ik. ik merk dat als ik een blog in het Nederlands schrijf, ik gemiddeld toch één à twee reacties krijg. als ik dat in het Engels doe, is het sterk afhankelijk van onderwerp en timing en referenties die ik in de blog zelf vermeld. Het moet ook gezegd, feit dat er doorverwijzingen zijn op facebook en linkedin, maakt het ook een stuk zichtbaarder. Je moet daarvoor zelf communicatie jongen zijn om nog te geloven dat je eigen website de navel van de wereld is.
Anyway, tenzij het uitzonderlijk nog nodig is, schrijf ik vanaf nu in de taal van Vondel. Een taal waar ik overigens van houd, en die meer en meer in de verdrukking komt, in dit digitaal tijdperk van hapklare schrijfseltjes.
Het is niet normaal dat vrienden heimwee krijgen naar iemand die het woord epigoon kent, het is niet normaal dat jonge mensen zich tegelijkertijd afvragen of ik niet te veel koketteer met moeilijke woorden. Ik volg de discussie op de voet, en wil geen taalpurist worden, ik ken de argumenten pro een dynamisch taalbeeld, maar ik word er zo triest van.
Is het zo moeilijk om de dt regeltjes te kennen? Is het zo erg om bepaalde woorden te gebruiken die een juiste omschrijving geven van wat men meent te moeten zeggen eerder dan een halfslachtige omschrijving?

Het brengt mij naadloos bij mijn volgend onderwerp. Gisteren stond de wereld even stil. Mijn dochter had haar GSM in bad laten vallen, en het drama was enorm.
We kunnen stilstaan bij een aantal zaken.
Ik maakte vroeger deel uit van een warm gezin, waar er een zwart  -–neen, op een bepaald moment kregen wij een modern stijlvol beige RTT toestel, met drukknoppen -  in de gang stond. Het toestel werd bij hoge uitzondering gebruikt om dienstmededelingen van en naar de familie te versturen, en kreeg nadien een frivoler gebruik toen mijn broers en ik onze sociale contacten ermee voedden (2 d ’s omdat het een verleden tijd is). Geen haar op ons hoofd dat er aan dacht om dat ding mee in de badkamer te nemen. De telefoon was ook geen bron van stress, eerder integendeel.

Nog later namen we uit Boston een draagbaar toestel mee, met een antwoordapparaat… nou, nou, nou… dat was vooruitgang!
Een berichtje op het antwoord apparaat werd al op voorhand aangekondigd door een vrolijk knipperend led lampje…Het was een familiegebeurtenis om daar naar te luisteren!
En nu heb je dus dochters die hun gsm mee naar bad nemen. Ik kan me de diepte van die boodschappen waarschijnlijk niet meer voor de geest halen, maar het gaat allicht om vijf levensbelangrijke minuten waarbinnen er een antwoord geformuleerd moet worden op de meest existentiële vragen van het kaliber ‘Oe ist?  Of ‘edde naar B2 gekeken?
Feit dat je niet bereikbaar bent, en niemand kunt bereiken wordt ervaren als een reëel manco en een bijna levensbedreigend gegeven. Ik herken het ook in mijn professionele omgeving, waar de obligate fatsoensgrenzen al lang verstreken zijn… bellen betekent onmiddellijk terugbellen, en onmiddellijk betekent niet  binnen de 24u, maar bij wijze van spreken binnen het uur. Ik weet niet of ik daar nog aan wil meedoen. Misschien moeten we hier terug iets normaler mee omspringen?

Mano Mundo 2009 – Provinciaal Recreatiedomein De Schorre – Boom

M. was geboren met een gsm in plaats van een oor,

maar echt opvallen deed het niemand.

>> Boeski.

Dit beeld zou perfect passen bij de campagne “Iets verdachts gezien?” die de NMBS (Securail) vorig jaar lanceerde.

Ik ben bijna de hele dag aan het telefoneren geweest voor het werk.

Een collega is bijna de hele dag aan het telefoneren geweest …

De herfst is begonnen : de bladeren moeten van de bomen, daar zorgt de wind voor. Dat ze moeten rotten, daar helpt de regen bij. En ikke ga terug met de auto naar het werk. Ik wist dat het voor iets goed zou zijn wanneer het weer omsloeg.

Blijkbaar zat de wind ook in het gat van vele mensen want de vragen die ik al heb gekregen deze week, waren van raar tot bizar. Andere reageren er dan weer anders op en dan komt de komiek bij hen boven. Zo zat ik gisteren om 8u30 al te brullen van het lachen bij de 1ste telefoon van de dag van iemand van een uitbetalingsinstelling :

-          Ik zit hier te beven.

-          Ben je bang of heb je het koud ?

-          Neen, ze zijn hier buiten een put aan het graven … met een drilboor. Je weet wel, de PPT van vroeger …

-          En je voelt het trillen tot binnen ?

-          En of ! Ik vraag me af of ze een metrolijn aan het delven zijn, zoals ze bezig zijn.

-          Oei, dat moet erg zijn. Ze zullen wel vlug een pauze nemen, als ze PPT zijn.

-          Ja, hopelijk want ik kan mijn eigen geschrift niet meer lezen en de lettertjes op het toetsenbord dansen voor mijn ogen. Maar waarvoor ik bel …

-          Zeg maar … Wat kan ik voor je doen ?

-          Wil je eens kijken naar de code van de genoemde …

En hij geeft een Rijksregisternummer op ! Ik lag plat ! 

Of deze (ook van een uitbetalingsinstelling) :

-          Kan je eens een code nazien ?

-          Natuurlijk. Zeg maar het nummer.

-          Ja, dat zal je wel nodig hebben, hé.

-          Ja, zoals gewoonlijk.

-          Wacht, ik heb het hier ergens … Ha ! Gevonden ! Het is …

-          De code van die persoon is 01/59 A1

-          Waarom 59 ?

-          Wacht ik kijk het na … Ja, hij verdiende meer dan 2500 euro bruto. Dat delen door 26 geeft de maximumcode. Hij had recht op codeherziening. Dus …

-          Ja, ja. Nu zie ik het ook. Maar waarom gezinshoofd ?

-          Wacht ik kijk zijn C1 na … Ja, hij woont samen  met zijn vrouw die geen inkomen heeft …

-          Ja, ja. Juist, juist. Natuurlijk, hebben jullie gelijk. Ik had stont in mijn ogen zeker ?

-          Of je bent nog niet helemaal wakker ?

-          Ja, het is maandag, hé.

-          Eh, neen, het is al dinsdag.

-          Echt ? Shit ! Ja, zo worden we heel vlug oud, hé. Sorry voor het storen.

-          Geen probleem, het is mijn werk en je mag nog bellen met zo’n  gemakkelijke vragen.

-          Zal ik doen ! Binnen een uurtje ? Vroeger ? Je moet het maar zeggen, hoor. Dan kunnen de lastige mensen niet tot bij je. Of zal ik gelijk een bommelding doen ?

-          Neen, neen, maar toch bedankt. Het weer is niet meer goed om buiten te moeten staan, hé.

-          Ook juist. Ik had het beter verleden week gedaan, hé. Enfin, ik zal je laten. Bedankt en tot later.

-          Graag gedaan en tot later.

Zo heb ik ze graag en doe ik de telefoon met een brede glimlach.

Ja, de herfst is begonnen en laat het maar waaien : ik amuseer me en word er nog voor betaald ook !

Om er zeker van te zijn, volgt hier nog een citaat :

Ik dacht zo… het is niet voor niets dat

• je bij Facebook de optie ‘It’s complicated’ kunt aanvinken: sommige relaties zijn nu eenmaal ingewikkeld. Er doet een gezegd de ronde: “Some people, you have to break up with more than once…”
• werkgevers je soms een telefoonabonnement als extraatje aanbieden. Heeft u er enig idee van hoeveel er gebeld wordt? Ik ook niet, maar aan de mensen te zien die constant op straat, in trein, tram en bus en in de wagen aan het yappen zijn, moet dat fe-no-me-naal zijn.
• vrouwen bekend staan om hun mutitasken-talent. Kookpotten in de gaten houden, met de hoorn in de hand, hoorn even tussen schouder en oor klemmen, een was insteken, vuur afzetten, verder babbelen, de vaat snel uit de vaatwasser halen, telefoon effe wisselen van schouder, borden op tafel, potten van het vuur halen, nog snel een boodschap op een briefje schrijven en iedereen aan tafel roepen.

Voeg al die loze overpeinzingen samen en je krijgt dit fragment uit The L-Word :

Aaaaah…  Shane, Alice, Papi, Jenny, Kit, Helena, Jodi, Tasha, Phyllis.. Good times…
Het fragment is niet overdreven. Srsly…

]]> http://michenco.wordpress.com/2008/05/27/leuke-tijden/ Tue, 27 May 2008 16:54:20 +0000 micheleeuw http://michenco.wordpress.com/2008/05/27/leuke-tijden/

Waarover zou ik vandaag eens vertellen ? Ik ben inspiratieloos.

Zou ik weer schrijven over het werk ? Jullie zijn dat al beu gehoord waarschijnlijk. Alhoewel, moest ik erover schrijven zou ik kunnen melden dat ik leuke dagen heb : geen chef, net genoeg werk, ik ben van telefoon en heb alweer leuke gehad, er is weinig volk dus is het rustig waardoor ik geen hoofdpijn heb, … Leuke tijden.

Of zou ik het hebben over ‘National treasure 2, Book of Secrets’ ? Met deze 2-disk dvd is mijn schat vandaag thuis gekomen. Hoera ! Ik weet naar wat gekeken de eerst volgende dagen want er staat audiocommentaar op en zeer veel extra’s. Leuke tijden.

Ik zou kunnen vertellen dat ik een electrische fiets besteld heb. De enige fiets waarmee ik me misschien graag zal willen verplaatsen. Ik heb on line een 2dehandse gevonden en mag die volgende week gaan ophalen. Ik sta eigenlijk nog in twijfel of ik nog wil doorgaan met de aankoop. Zal ik daar echt veel mee rijden ? Als het maar dient om (in de weg) in de gang te staan … Ik kan nog altijd afbellen, hé. Toch zou ik meer de auto laten staan, denk ik. Zelfs misschien ermee naar het werk rijden. Ik zou dan ook fietsvergoeding krijgen. Niet dat het grote bedragen zijn, maar alle beetjes helpen, nietwaar ? Ik zie me eigenlijk wel rijden, zo met de haren in de wind, de zon op m’n snoel en niet hard moeten stampen. Leuke tijden.

Toch maar over het steengoede optreden van D:ZINE van afgelopen zaterdag ? En de foto’s die ik op Flickr zal plaatsen ? En het feit dat die gasten gespeeld hebben alsof er duizend man stond in plaats van 10 en een paardenkop ? Dat alleen die paardenkop (ikke) heeft staan dansen op hun schitterende muziek ? Dat hun eigen nummers zeer sterk zijn ? Dat ik me zeer goed geamuseerd heb ? Leuke tijden.

Het weer, dan ? Ik heb via mail vernomen van Stef dat het vandaag vanaf 11 uur aan het regenen is in Brussel. Hier begint het nu pas. Ik heb kunnen genieten van een warme, droge dag. Er was geen zon maar ook bijna geen wind. Het sigaretje over de middag buiten heeft gesmaakt. Ik heb niet moeten in de regen rijden. Leuke tijden.

Ach, ik weet het niet. Ik heb geen inspiratie …

Juist, ik ben er weer in geslaagd om iets te beloven dat zal doen ook, maar niet van harte. ‘Hoe kun je nu zo stom zijn ?’, zeg ik achteraf tegen mezelf, maar het is te laat. Ik heb ‘Ja’ gezegd …

Ik ben aan het opruimen om naar huis te gaan. Mijn telefoon begint StarTrek, The Next Generation te spelen. Ik denk : ze bellen. Iemand heeft me nodig. Ik zie op het schermke dat het Anne-Sophie is van de Cohiba.

• Ik : Met Micheleeuw. Dag meisje.
• Zij : Ben je thuis ?
• Ik : Neen. Ik ben nog op mijn werk maar zal er rond 17 uur zijn.
• Zij : Ik heb een probleem. Ze hebben de bloezen, die het personeel zal dragen op het 5-jarig bestaan feest, gebracht en ze moeten een beetje gestreken worden …
• Ik : Euh …
• Zij : Ik heb echt geen tijd om dat er nog bij te doen. Zou jij het zien zitten ?
• Ik : Euh …
• Zij : Als je niet wilt moet je het zeggen, hé. Geen probleem. Dan vraag ik het aan iemand anders. Ik zou wel niet weten wie, maar kom …
• Ik : Euh. Hoeveel zijn het er ?
• Zij : 20. Maar er moet echt niet veel aan gedaan worden, hoor. Alleen de rug misschien een beetje ?
• Ik : Euh. Ok. Ik zal het wel doen. Ik spring binnen en kom ze ophalen.
• Zij : Je bent een lieve schat ! Tot dan !

Ik klap mijn telefoon dicht en denk : zeg toch ‘neen’ ! Hoe is het mogelijk ! Zo moeilijk is dat nu toch niet. Ik geef al een blogmeeting op voor dat feest en nu dit. Hoe stom kan je zijn ?

Je moet weten dat ik voor mezelf niets strijk. Ik heb er een gloeiende hekel aan en kleed me er naartoe. Mijn schat strijkt zelf zijn hemden. Hij was het zo gewoon toen hij nog alleen woonde en ik heb het niet overgenomen.

Ze was al aan het zwaaien terwijl ik de auto nog aan het parkeren was. Ik ga met haar mee naar binnen. Zij maar zeggen wat een schat ik ben. Dat ze nog zoveel moet doen tegen de 31ste. Dat ze gek aan het worden is. Ik vraag en krijg de bloezen. Ik bekijk ze en merk dat alleen de rug strijken er niet zit, maar zeg niets. Ik spreek af dat ik ze de dag van het feest terug zal brengen. (Zo geeft ik mezelf wat tijd om het te doen.) Waarop …

• Zij : Dat is schitterend ! Breng ze dan gelijk mee als die mannen van de video hier zijn.
• Ik : Euh. Wat bedoel je ?
• Zij : Ewel. Wanneer zij hier alles komen installeren kom jij met je video camera zodat ze je kunnen tonen hoe het aangesloten kan worden.
• Ik : Euh. Filmen ?
• Zij : Ja, je zou toch met je video camera filmen ? Alles komt rechtstreeks op de schermen en wordt direct op dvd opgenomen. Je zal wel met kabels verbonden zijn, maar het zal wel lukken, hé.
• Ik : Euh. Ja, zeker … Zeg, ik ga nu maar want het begint zwaar te wegen en ik wil naar huis … moe, weet je wel … lange dag … Tot later !

Ik, een zeef als geheugen, herinner me wel nog dat ze gevraagd had of we een digitalecamera hadden maar ik kan me niet voor de geest halen beloofd te hebben dat ik zou filmen. Het is leuk om foto’s te nemen van de optredens en sfeerbeelden te trekken. De gebruikelijke ‘trek ons ook eens’ kan er ook nog bij, maar de hele tijd met een camera-met-kabels door die massa proberen te geraken, is iets totaal anders. Zal ik wel tijd hebben om een Rodenbach te drinken ? Mijn schat heeft al gezegd dat HIJ het NIET doet ! Foto’s wel, camera niet. Ik heb er niet echt ervaring mee en vrees dat het op niets zal trekken. Plus : ik zwijg niet en al mijn gemompel zal er weer op staan, zoals op de vakantiefilmkes. Rechtstreeks op dvd ? Die schijf zal het bekijken niet waard zijn : bibberbeeld, te vlug draaien, verkeerd zoomen, … Maar ik heb ‘Ja’ gezegd, dus zal ik het proberen, schaap als ik ben.

Dat het haar ver-schrik-ke-lijk veel Rodenbach’s zal kosten, staat al vast.

Leopold de Waelplaats – Antwerpen

We hadden het eerder al over een chip in je brein – this comes pretty close:

(via)

Mijn moeder werkt al haar hele leven met gehandicapten (mensen met een handicap, om politiek correct te zijn). Het is waarschijnlijk daardoor dat ik vaak besef hoe moeilijk het wel moet zijn als persoon met een (fysische) handicap in deze wereld. Als ik ergens ben (bank, gemeentehuis, bioscoop,…) check ik bijvoorbeeld altijd of de toegang wel geschikt is voor rolstoelpatiënten. Als ik surf op het internet let ik er onbewust toch op of een website aangepast is voor blinden of slechtzienden. Noem het overgeërfde beroepsmisvorming.

Maar soms neemt dit wel heel extreme vormen aan. Zo moest ik voor mijn werk naar het hoofdkantoor van Pixar bellen. Pixar heeft een heel biezonder welkomsmenu: in plaats van je keuze te maken via de toetsen op je telefoon moet je gewoon de naam van de persoon of afdeling zeggen die je wil spreken. Ik voelde me al erg lullig om op-er-at-or te zeggen tegen een machine, maar mijn eerste gedachte was: “Allemaal leuk en hip, dat hightech welkomsmenu, maar stel nu dat je niet kan praten??” Om dan meteen te bedenken dat mensen die stom zijn (niet kunnen praten dus), waarschijnlijk ook niet bellen. Wat stom.