• Yee, Nick: The Demographics, Motivations and Derived Experiences of Users of Massively Multi-User Online Graphical Environments

• Yee, Bailenson & Ducheneaut: The Proteus Effect: Implications of Transformed Digital Self-Representation on Online and Offline Behavior

• Dmitri williams: The social behaviors of experts in massive multiplayer online Role-Playing games

Banyak para pendapat ahli menyatakan bahwa presentasi merupakan kegiatan pembicaraan dengan diikuti oleh para pendengar yang jumlahnya besar, yang sering dikenal dengan istilah Public Speaking (berbicara di depan umum). Dalam arti bahwa presentasi merupakan sebagai suatu kegiatan komunikasi yang dilakukan oleh seseorang dengan cara menjelaskan, memaparkan dan menyampaikan suatu maksud tertentu kepada orang lain atau kelompok orang secara formal.

Sedangkan demonstrasi pada bidang bisnis dapat diartikan sebagai suatu kegiatan komunikasi dengan cara memperagakan sesuatu kepada orang lain, yang bertujuan untuk lebih memahami proses informasi yang telah disampaikan melalui lisan.

Tujuan Presentasi

Seorang pembicara dalam menyampaikan informasi kepada pendengar mempunyai maksud dan tujuan presentasi masing-masing yang ingin dicapai, baik itu bagi perusahaan tempat pembicara bekerja maupun bagi kepentingan dirinya sendiri.

Setiap pembicaraan yang dilakukan oleh presenter/pembicara secara umum terdiri dari:

1. Menyampaikan informasi,
2. Meyakinkan pendengar,
3. Menghibur pendengar,
4. Memotivasi pendengar untuk melakukan suatu tindakan,
5. Melakukan penjualan,
6. Membuat suatu ide atau gagasan,
7. Menyentuh emosi pendengar,
8. Memperkenalkan diri.

Jenis Presentasi

Ketika seseorang berbicara di depan umum dan sekaligus memperagakan sesuatu memiliki jenisnya. Dimana setiap jenis presentasi memiliki kelebihan dan kelemahannya, walaupun demikian setiap pembicara dapat memilih jenis presentasi sesuai yang diinginkan. Adapun jenis presentasi yang biasa dilakukan sebagai berikut:

1. Presentasi Dadakan (Impromptu)
2. Presentasi Naskah (Manuscript)
3. Presentasi Hafalan (Memoriter)
4. Presentasi Ekstempore

Persiapan Presentasi

Tak ada pembicara yang sempurna dalam menyampaikan informasinya, kadang masih ada yang menjadi hambatan sehingga menjadi kegagalan presentasi. Namun kegagalan tersebut dapat dicegah sedini mungkin, dalam arti pembicara sebelum menyampaikan presentasinya perlu adanya persiapan. Biasanya persiapan presentasi terdiri dari :

1. Emosi
2. Sasaran penyajian
3. Topik/materi
4. Menganalisis audien
5. Urutan/sistematika penyajian
6. Alat bantu peraga
7. Tempat
8. Waktu
9. Penampilan

Penyajian Presentasi

Setiap presentasi yang dilakukan oleh pembicara terdiri dari beberapa bagian diantaranya :

1. Pembuka
2. Isi
3. Penutup

Teknik Presentasi

Teknik berbicara dalam presentasi menyangkut cara kemampuan seseorang dalam mengutarakan pendapat, pikiran dan perasaan kepada pendengar. Kemampuan tersebut perlu dimiliki oleh seseorang yang akan melaksanakan presentasi. Hal ini bertujuan supaya pendengar tertarik apa yang dibicarakan dan disampaikan ketika mempresentasikan suatu hal. Adapun teknik presentasi yang biasa digunakan yaitu dengan menggunakan prinsip-prinsipnya yaitu:

1. Prinsip Motivasi
2. Prinsip Perhatian
3. Prinsip Kegunaan
4. Prinsip Keindraan
5. Prinsip Ulangan
6. Prinsip Pengertian

Da har jeg tilbragt en hel helg i Luftfartsskolens lokaler i Wergelandsveien 3 i Oslo – og fikk ikke vite før det var igjen 1 time av søndagens undervisning at jeg satt mindre enn 3 meter fra verdens kuleste simulator…

Opplegget var ideélt for meg, og dekket de 10 obligatoriske timene (++) med klasseromsundervisning man nå må ha for å få godkjent teorien.

Flinke forelesere, og et greit oppsummerings-opplegg. Fikk svar og forklaringer på det vi lurte på, og en grei briefing før eksamen.

Første eksamen er i begynnelsen av desember, og den tar jeg nok IKKE sikte på å være med på. Neste mulighet er 16. februar – et mål som bør være mer realistisk. Må nok bla gjennom teorien et par ganger til, samt “pugge” eksamensoppgaver og innleveringer før jeg stiller på eksamen.

Men, alt i alt en meget nyttig helg, og et opplegg som absolutt kan anbefales!

Art, Common Sense & Photography by Victor Burgin

Viktor Shklovsky – Art as Technique

Art As Technique by Viktor Shklovsky

Çeviri: Kutlu Tunca

Bir ‘bilgi estetiği’ isteminden anlaşılması gereken ne? Bu açıkça bilgi biçimlerinin estetik bir boyut yüklenmesi gerektiğini söyleme meselesi değildir. İfade, böylesi bir boyutun bütünleyici bir motif olarak eklenmek zorunda olmadığını, her anlamda bilginin içkin bir verileni olarak zaten orada olduğunu önvarsayar. Geriye bunun ne anlama geldiğini anlamak kalır. Ortaya koymak istediğim tez basit: Bilginin estetik boyutundan söz etmek, bilginin kavram ve pratiğini ayıran bir bilgisizlik boyutundan söz etmektir.

Bu önerme açıkça ‘estetik’in anlamıyla ilgili bir önvarsayımı gerektirir. Tez şu: Estetik, sanatın ya da güzelin teorisi olmadığı gibi, bir duygululuk teorisi de değildir. Estetik, tarihsel olarak belirlenmiş, özgül bir görünebilirlik ve anlaşılabilirlik rejimini gösteren, duyulur deneyim kategorileriyle onun yeniden anlamlandırılmasına yazılı olan bir kavramdır. Kant’ın Yargıgücü’nün Eleştirisi’nde sistemleştirdiği yeni bir deneyim tipidir o. Kant’a göre estetik deneyim, duyulur deneyimin alışılagelmiş koşullarından belli bir ayrılışı gerektirir. Bu onun özetlediği bir çifte olumsuzluktur. Bir form’un estetik kavranışı kavramsızdır. Sanatçı, verili bir maddeye bir bilgi (savoir) işlevine göre şekil vermez.

Bu yüzden, güzelin sebepleri sanatınkilerden ayrıdır. Ayrıca bir nesneyi arzulanabilir ya da ofansif yapan sepeplerden dolayı da ayrıdırlar. İmdi, bu çifte olumsuzluk yalnızca sanat yapıtlarını değerlendirmenin yeni koşullarınca tanımlanmaz. Olağan toplumsal deneyim koşullarının belli bir ertelenenişini de tanımlar. Kant, bunu Yargıgücü’nün Eleştirisi’nin başlangıcında saray örneğiyle açıklar; burada estetik yargıgücü sarayın boş bir zenginliğin gösterişi mi yoksa onu yapmak için çalışan insanların döktüğü alınteri mi olduğu bilgisine (savoir) bakmaksızın, biçimi tek başına yalıtır. Sarayın biçimini estetik olarak değerlendirmek için, bunun görmezden gelinmesi gerektiğini yazar.

Kant’ın bildirdiği bu görmezden gelme arzusu bir skandala yol açmakta gecikmedi. Pierre Bourdieu altı yüz sayfa boyunca tek bir tezi tanıtlamaya çalıştı: bu görmezden gelişin, yansız estetik yargı gücünün, kendilerini sosyolojik yasadan -her toplumsal sınıfı onların ethos’una uygun düşen beğeni yargılarıyla, yani bir varoluş tarzıyla onun kendi koşulunu dayattığı bir duyu/izlenim biçimini bağdaştıran sosyolojik yasadan- soyutlayanların (ya da soyutlayabileceğine inananların) bir ayrıcalığı olduğunu kavramak içinki, sosyoloji biliminin giderek daha kesinlikli biçimde bize öğrettiklerinin bilinçli bir yanlış tanınması (meconnaissance) olduğunu. Sarayın biçimsel güzelliğiyle uyumlu yansız yargıgücü, gerçekte ne saray sahiplerine, ne de saray yapıcılara geri döner. Evrensel düşünce ve yansız beğeni konumunu benimseme yoluyla kendisine yüzveren, emek ya da sermaye hakkında hiç bir tasası olmayan küçük burjuva entelektüelin yargıgücüdür o.[1] Bu yüzden onların sıradışı durumu, beğeni yargılarının gerçekte toplumsal olarak belirlenmiş bir ethosu tercüme eden anonim toplumsal yargılar olduğunu, norm uyarınca doğrular.

Bourdie’nun ve estetik yanılsamayı açıkça suçlayanların yargıgücü basit bir alternatife dayanır: biliyorsunuz ya da bilmiyorsunuz [on connaît ou on méconnaît]. Eğer bilmiyorsanız [méconnaît], nasıl bakmanız ya da bakmamanız gerektiğini bilmediğinizden [sait] dolayıdır. Filozof ya da küçük burjuva, bunu reddeden ve estetik yargıgücünün yansız niteliğine inananlar, göremediğinden dolayı görmeyi istemez, çünkü belirlenmiş bir sistemde işgal ettikleri yer, başka herkes için olduğu gibi onlar için de bir yanlış-tanıma [méconnaissance] biçimini belirleyen bir konaklama/uyum modeli kurar. Kısaca, estetik yanılsama, nasıl işlediğini anlamadılarından dolayı öznelerin bir sisteme tabi olmasını sağlama bağlar. Ve eğer anlamıyorlarsa, sistemin gerçek işleyişi yanlış tanındığı içindir. Fikir adamı, bu sistemik nedenlerin kimliğini ve onun yanlış tanınma nedenlerini anlayan kişidir.

Bu bilgi yapılanışı basit bir alternatife bağlıdır: Farkında olan bir doğru bilgi [savoir]vardır, bir de görmezlikten gelen bir sahte bilgi. Sahte bilgi baskı altında tutar, doğru bilgi özgürleştirir. İmdi, bilginin estetik tarafsızlaştırılması, bu şemanın fazla basit olduğunu akla getirir. Bir değil iki bilgi olduğunu, her bir bilgiye (savoir) belli bir bilgisizlikle eşlik edildiğini ve dolayısıyla bastıran bir bilgiyle, özgürleştiren bir bilgisizliğin de olduğunu gösterir. Eğer (saray) yapıcılar eziliyorsa, bu durum üzerlerindeki sömürüyü sarayda oturanların hizmetine soktuklarını görmezlikten gelmesi nedeniyle değildir. Aksine, görmezlikten gelemedikleri içindir, çünkü onların durumu, onları ezen durumdan tamamen farklı gövdeyi ve bambaşka bir görme tarzını yaratma gereğini kendilerine dayatır, çünkü ezici/zulmedici olan, onların sarayda yatırılımış emeğin ürünüyle, bu emekten temellük edilmiş bir aylaklıktan/başıboşluktan başka bir şey görmelerini engeller. Başka deyişle bir bilgi daima bir çifttir: bir bilgiler topluluğu [connaissances] ve ayrıca konumların örgütlü bir dağılımı (partage)[2]. Bu nedenle yapıcının bir bilgi çiftine [savoir] sahip olması gerekir: teknik hareket biçimlerine ilişkin bir bilgi ve sonra gelen koşulların bilgisi. İmdi, bu bilgilerin herbiri belli bir bilgisizliği içerir. Ellerini nasıl kullanması gerektiğini bilenlerin, yaptıkları işin yüce bir amacın eşiti olarak değerlemek bakımından bilgisiz olduğu varsayılır. Rollerini oynamayı sürdürmeleri gerektiğini tam da bu nedenle bilirler. Ama “bil”diklerini [sait] söylemek, gerçekte onların bir roller sisteminin ne olması gerektiğini bilmediğini söylemektir.

Platon, bunu tam olarak açıklamıştı. Sanatçılar iki nedenle şehrin ortak meseleleriyle meşgul edilemez: birincisi iş beklemez olduğu için, ikincisi, tanrı şehri yönetmesi gerekenlerin ruhlarına altın katarken, sanatçıların ruhuna demir kattığı için. Başka deyişle onların mesleği (uğraşları) yetenekleri (ve yeteneksizlikleri) tanımlar ve karşılığında kendi yetenekleri onları belli bir mesleğe havale eder. Sanatçılar için varlıklarının derinliklerinde, tanrının kendi ruhlarına demir ya da yöneticilerinin ruhlarına altın kattığına kanaat getirmek zorunlu değildir. Gerçeklik buymuşçasına her günkü olağan temelde davranmak onlar için yeterlidir. Kolları, bakışları ve yargılarını know-how’ları [savoir-faire] yapmak ve durumlarının bilgisini bir diğeriyle uyumlu hale getirmek yeter. Burada hiçbir yanılsama ya da yanlış tanıma yoktur. Platon’un dediği gibi, bu bir ‘inanç’ meselesidir. Ama inanç, bilgiye karşıt ve gerçekliği gizleyen bir yanılsama değildir. İki ‘bilgi’nin ve onlara denk düşen iki ‘bilgisizlik’in belirli bir dayanışık ilişkisidir.

Estetik deneyimin düzensizleştirdiği bu düzenlemedir (dispositif). Bu nedenledir ki, bu deneyim sanat yapıtlarını bir değerlendirme tarzından fazla bir şeydir. Bir know-how (teknik bilgi, uzmanlık) olarak bilgi (connaissance) ile rollerin dağılımı olarak bilgi (savoir) arasındaki döngüsel ilişkileri etkisizleştiren bir deneyim tipiyle ilişkilidir. Estetik deneyim hiyerarşik düzeni yapılandıran rol ve yeteneklerin duyulur dağılımını atlar. Sosyolog, bunun sadece filozofun yanılsaması olmasını ister, çünkü filozof, işçinin varoluş tarzı ve beğenilerini belirleyen durumları görmezden helen güzele ilişkin yargıların yansız evrenselliğine inanır. Ama burada yapıcılar, sosyolog yerine filozofa inanır: onların ihtiyaç duyduğu ve estetik deneyimin gösterdiği, inanç rejimindeki bir değişimdir; gözlerin görebildikleriyle, kolların nasıl yapılacağını bildiği şeyler arasındaki dayanışık ilişkinin değişimi.

Kant’tan elli yıl sonra, 1848 devrimi döneminde bir işçi gazetesinde okuduğumuz budur; bir işçi, işgününü anlatmayı ister, ama daha çok Yargıgücü’nün Eleştirisi’nin kişisel bir açımlamasını yazıyor gibidir. Onun yazdıklarından bir alıntı yapalım: “Yer döşemeye ara vermemek koşuluyla, kendi evinde olduğunu varsayarak oda düzenlemeyi seviyor. Eğer pencere bir bahçeye açılıyor ya da eşsiz güzellikte bir ufuk manzarasına bakıyorsa, bir an için kollarını duraksatıyor ve yakındaki evlerden birine sahip olmaktan daha da iyisi, keyfini çıkarmak için ferah bir manzaraya doğru hayallere dalıyor.”[3] Evin başkalarına ait olduğunu görmezden gelmek ve bakış yoluyla zevk alınan şey ona da aitmiş gibi davranmak: bu, kollar ve bakış arasında, bir meslekle ona denk düşen yetenekler arasındaki etkili bir ayrışımdır; bir miş-gibi’yi bir diğer miş-gibi’yle mübadele etmektir. Platon, teknik bilgileri ‘amaç’ların bilgisine teslim etmek için hikayeler, mitler anlatmıştı. Bu amaçlar bilgisi hiyerarşik düzeni kurmak için gereklidir. Ne ki bilgilerin [savoir] ve konumların dağılımına uygun bir temel sağlayan bu ek, temelin kendi tanıtlanabilirliği dışında yer alır. Böyle yapmak için anlatılması gereken bir hikayeye, yukarda tanımlandığı anlamda ‘inanılması’ gerektiği önvarsayılmalı.

Bilgi, der Platon, hikayelere ihtiyaç duyar, çünkü gerçekte o daima iki anlamlıdır. Ancak, Platon bu hikayeleri etik bir çerçeve içinde kavramak ister. ‘Etik’, estetik gibi anlamı özgülleştirilmesi gereken bir sözcüktür. Onu kolaylıkla tikel olguların evrensel değerlere göre yargılandığı bir uğrakla tanımlarız. Ama ethos’un başta gelen anlamı değildir. Yasa, törellik ya da değeri anımsatmadan önce, ethos, ikamet yerini (séjour) gösterir. Bundan başka bu ikamet yeriyle örtüşen bir varoluş tarzını ve her kime ait olursa olsun verili bir yeri işgal eden bir duygu ve düşünce tarzını gösterir. Gerçekte Platoncu mitte sözkonusu edilen mesele budur. Platon, bir duruma ait olan bireylerin onu yaşaması gerektiği şekli bildiren hikayeleri anlatır. Başka deyişle, derse dönüştükleri belirli bir çerçeve içindeki bir ‘poetik’ ürünler kataloğu hazırlar Platon; burada şiir, halkın, iyinin ya da kötünün bir öğretmenidir. Diğer bir deyişle, Platon’a göre ‘estetik’ yoktur.

Estetik, gerçekte ‘amaçsız bir ereklilik’ (finalité sans fin), amaçlı her bilimden kopuk bir arzu demektir. Mış-gibi’nin statüsünde bir değişmedir. Sarayın biçimine bakan estetik bakış, onun işlevsel mükemmelliğiyle, toplum düzenindeki kaydıyla ilişkisizdir. Sarayın yapımına yatırılmış bilgi (savoir) ve onun bağlamını sağlayan toplumsal düzen; bakış bu iki anlamlı dayanışık ilişkiden kesip çıkarılabilirmiş gibi davranır. Sanatçılar, tam da bu nedenle başka bakımlardan kendilerine ait olmadığını bildikleri bir evde kendi evlerindeymiş gibi, sanki bir bahçe perspektifine sahiplermiş gibi davranırlar. Bu ‘inanç’, herhangi bir gerçekliği gizlemez. Ama etik düzenin yalnızca bir saymak istediği bu gerçekliği ikiye katlar. Bunun sonucu olarak çalışma kimlikleri, ikiye katlanabilir; tanımlı bir rejimde kendi evindeki bir işçinin kimliğine proleter bir kimlik eklenebilir-başka bir deyişle bir öznenin kimliği özel bir duruma atanmaktan kurtulabilir ve topluluk ilişkilerine bağlanabilir.

Sosyoloğun reddettiği bu katlanmadır. Onun söyleminde miş-gibi, yalnızca bir yanılsama olabilir. Bilgi estetik olamaz, aksine, estetiğin tersi olmalıdır. Estetik, gerçekte bir bilgi ayrımı, toplumsal konum, beğeni, tutum ve bilgilerle (savoir) yanılsamaları uyumlu hale getiren duyulur deneyimin bir arayüzüdür. Bourdieu’nun estetiğe karşı polemiği belli bir sosyoloğun belli bir toplumsal gerçeklik üzerine çalışması değildir; o, yapısaldır. Gerçekte bir disiplin, ilk elde belli bir alan ya da belli bir nesne tipine uygun bir yöntemler kümesinin tanımı değildir. Önce bu nesnenin bir düşünce nesnesi, belli bir bilgi idesinin gösterimi-başka deyişle bilgi ve bir konumlar dağılımı arasındaki belli bir dayanışık ilişki idesidir.

Bir disiplinle demek istenilen budur. Bir disiplin, daima bu alanın istismarından başka bir şey ve o nedenle bir bilgi [savoir] idesinin gösterimidir. Bir bilgi idesi [savoir] iki bilgi [savoir] ve bilgisizlik arasındaki uyumun bir düzenlenişi olarak anlaşılmalı. Düşünülebilirlik idesini, bilgi nesnelerinin neyi düşünebileeceği ve bilebileceği idesini tanımlamanın bir yoludur. Dolayısıyla hep belli bir uyuşmazlığın, onun etik bir düzenle ilişkili olarak yarılıp açılmasının düzenlenmesidir (écart) ve buna göre belli bir durum tipi belli bir düşünce tipini gerektirir.

Kant ne derse dersin, Bourdieu, seçkin sınıfların ve halk sınıflarının kendi konumlarıyla örtüşen beğeniler edindiğini doğrulayan bir cümleler ve fofoğraflar tertibatı kurguladığında, bu düşünülebilirlik bağlamı işbaşındadır. Bu amaçla kullanılan anketlerin özellikle ‘alladoksi’ (yanlış temsil) olgusunu önlemek amacıyla yapıldığını biliyoruz. Örneğin, halktan insanlara şu yargı önerilir: ‘klasik müziği seviyorum, örneğin Straus’un valslerini.’ Yargı formülasyonu, Straus’un bir klasik müzik bestecisi sayılmadığından habersizce klasik müziği sevdiğini söyleyerek yalan söyleyecek olan işçiler için, onları eleveren bir tuzaktır.

Açık ki, sosyolojk yöntem burada kurmanın gerekli olduğunu önvarsayar. Başka bir deyişle bilim-ortodoksi (egemen ya da genel-geçer yorum biçimi) ve alladoksi olgularını araştırma yöntemi olmadan önce- ortodoksi ve alladoksiye karşı bir savaş makinasıdır. Ama onun alladoksi adlandırması gerçekte estetik bir uyuşmazlık, marangozun bakışıyla kollar arasındaki bir açılma, bir bedenle onun bildiği-bilginin çifte anlamında- arasında farkedilebilir bir yırtılmadır. Kant ve sosyolog arasındaki çok sayıdaki çökelti, evvela bizim ağaçişçimizin durumuna ilişkindir. Sosyoloji, üniversitede öğretilen bir disiplin olmadan önce, başka bir anlamda, bir demokratik devrimler çağı da olan bir estetik çağında icat edilmiş ve bu çağın sorunlarına yanıt olan bir savaş makinasıdır öncelikle.

Sosyoloji ‘toplum bilim’ olmadan önce, tarihsel olarak toplumun kendini yeniden düzenlemesi projesiydi. Sözde felsefi soyutlama, protestan bireycilik ve devrimci biçimcilikle bölünmüş toplumu yeniden bir beden yapmaya gerek duydu. Toplumsal örgüyü yeniden oluşturmak istedi. Böylelikle belirli bir konumdaki birey ve gruplar, kendi konumları ve kollektif uyumla örtüşen bir ethos’a, duygu ve düşünce tarzlarına sahip olacaktı. Sosyoloji bugün kesinlikle kendini bu organikçi toplum görüşünden ayırdı. Ama toplum yararına, bilimin iyi bir toplum için istediği şeyi istemeyi, toplumsal koşullar, tutumlar ve ona bağlı olanların yargıları arasındaki örtüşme kuralını yorumlamaya [savoir] devam ediyor. Yargılar alladoksisine karşı bilimsel savaş, davranış anomisine karşı politik savaşı, kendi içinde bedenin bölünmesiyle ilgili estetik ve demokratik kargaşaya karşı savaşı sürdürüyor.

Böylece sosyoloji Platon’cu etik projeyle polemiksel bir suçortaklığına girer. Onun reddettiği ve filozofların ilan ettiği şey, eşitsizliğin bir yapıntı, dayatılan bir hikaye olduğudur. Eşitsizliğin toplumsal davranışla birleşik ve bu davranışın anıştırdığı yargılarla yanlış tanınmış bir gerçeklik olduğunu savlamayı gereksinir o. Ve bir savlamayı daha: bilimin bildiği, nesnelerinin bilmediğidir.

Bir sosyoloji örneği aldım. Bir tarih örneği de almış olabilirdim. Tarihsel disiplinin yüzyılı aşkın süredir kendisini nasıl devrim halinde tebliğ ettiğini biliyoruz. Böylelikle önemli kişiler hakkındaki gerçeklerle, vakanüvisler, yazıcılar ve elçilerin yazılı belgelerine bağlı vakayiname bir tarihten kopuşunu ve bir halkın ortak yaşamındaki uzun dönemlerle maddi olgulara döneceğini duyurdu. Bunlar, tarihin bilimsel statüsünü belli bir demokrasiyle bağdaştırdı. Ama açıktır ki, bu demokrasi bir diğerine karşıt bir demokrasidir. Uzun hayat çevrimlerinin maddi gerçekliği, bir yapıcının bakışını çevirmesi ve bunun hikaye edildiği geçici bir günce gibi dış görüntüyü bozan çalkantılara karşı çıkar. March Bloch’a göre tarih, zamandaki insanın bilimidir. Ama bu “zamanda”, gerçekte zamanın örgütlü bir dağılımıdır. Yapıcının gerçek zamanının, yaşamın kendisini yeniden üreten uzun zamanı olduğunu doğrular o, estetik deneyimin askıya alınmış zamanını, kamusal alandaki aktörlerin ‘gündelik’ zamanı olan ve estetik deneyimin zamanı ona doğru saptırdığı ‘kısa zaman’ı değil. Belli bir zaman ve uzamı işgal edenlerce neler hissedilebildiği ve düşünülebildiğini tanımlayan etik bir bağlılık ilkesi olma işlevini görür. ‘Yeni tarih’, maddi hayatın ve zihinsel-kümelerin tarihi, sosyolojinin de iştigal ettiği bir savaşa aittir.

Savaştan söz etmek, söz konusu disiplinleri ehliyetsizleştirmek değildir. Bir disiplinin verili bir nesneler alanını düşünmeye elveren bir usuller topluluğundan hep daha fazla bir şey olduğunu anımsatmaktır. Başta gelen bu disiplinsel alanın bizzat oluşumu, dolayısıyla düşünülebilirin belli bir dağılımının kurulmasıdır. Gerçekte bu, dil ve düşünce ortak örgüsünde bir kesintiyi gerektirir. Disiplinler kendi alanlarını, ağaç işçisinin ifadeleriyle, bu ifadelerin demek istedikleri arasında, onun bize yaptığı betimlemelerle, bu betimlemenin gerisindeki gizli gerçek arasında bir yırtılma yaratarak kurar. O nedenle disiplinler kendi mevkilerine ait olandan bir başka bilgi ve bir başka bilgisizlik olduğu iddiasına karşı savaşa kalkışmak zorundadırlar. Başka deyişle, işçinin bizzat dövüştüğü savaşa karşı bir savaş. İyi düzenlenmiş bir toplum, algılamalar, duyumsamalar ve onlarla örtüşen düşüncelere sahip olmak için onu oluşturacak bedenler ister. İmdi, bu örtüşme sürekli olarak bozulur. Serbestçe dolaşan, efendisi olmayan ve bedenleri hedeften başka yöne çeviren, onları belli yakın sözcüklerle manevralarda kullanan sözcükler ve söylemler vardır. Disiplinsel düşünce, bedenin halleri ve algılama modelleriyle onlarla örtüşen anlamlandırma arasında kararlı ilişkiler kurmak için bu kan kaybını aralıksız gizlemelidir. Savaşı aralıksız yürütmelidir, ama bir asayişi sağlama harekatı olarak.

Bu nedenle disiplin-siz (in-disciplinary) düşünüş[4] bir savaş bağlamını, Foucault’nun deyişiyle savaşın uzaktan kükremesini çağrıştırır. Böyle yapmak için belli bir bilgisizlik çalışmalı. Disiplinsel sınırların görmezden gelinmesi ve dolayısıyla onların statüsünün mücadeleci silahlar olarak yeniden kurulması gerekir. Örneğin, bir marangozun ifadelerini kendi olağan bağlamları dışında alarak yapmak istediğim bu. Bu olağan bağlam toplumsal tarihin bağlamıdır ve onları bir işçinin durumuna özgü ifadeler olarak düşünür. Bu ifadeler, bir durumla ona iliştirilen görünürlik biçimleri ve düşünce yetileri arasındaki ilişkiyi yeniden icat eder. Farklı şekilde söylersek, bu anlatı [récit] Platoncu anlamda mittir: anti-Platoncu bir mit, yazgının bir karşı hikayesi. Platoncu mit durum ve düşünce arasındaki karşılıklı bir doğrulama ilişkisini gerektirir. Marangozun karşı miti çemberi kırar. Disiplinsel-olmayan yordam, böylelikle bu mit’e-mit ilişisinin görünebilir ve düşünülebilir olduğu anlamlandırma uzamını ve metinseli yaratmalıdır.

Bu durum, sınırları olmayan ve aynı zamanda bir eşitlik uzamı da olan bir uzam yaratımını önvarsayar; burada marangozun yaşam anlatısı, güç ve yazgının örgütlü dağılımına ilişkin felsefi anlatıyla bir diyaloğa girer. Bu dolaylı biçimde bir diğer-disiplinsel olmayan- felsefe pratiğini, onun insan bilimleriyle ilişkisini gösterir. Klasik anlamda felsefe, insan bilimleriyle toplumsal bilimlerin yöntemleri üzerine düşünen ya da onlara temel sağlayan bir üst-disiplin türü olarak düşünülmüştü. Böylelikle söylem evreninde bir hiyerarşi kurulur. Şüphesiz bu bilimler bu statüye karşı çıkabilir, onu yanılsama gibi düşünebilir ya da kendini felsefi yanılsamanın gerçek bilgisi olarak konumlandırabilir. Bu, bir başka hiyerarşi ve söylemlere haddini bildirmenin bir başka yoludur. Ama üçüncü bir hareket tarzı daha vardır: söylem düzenini kurmaya yönelik felsefi savın tersyüze edildiği aralığı kavrayan ve eşitlikçi bir anlatı dili içinde, bu düzenin saymaca doğasını açığa vuran bir tarz.

Platoncu mitin özgüllüğü, hikaye (conte) konusundaki tamanen keyfi bir diretme aracılığıyla, bilgi [savoir] nedenlerini başaşağı döndürme yoluyla oluşturulur. Tarihçi ve sosyolog, belli bir yaşamın, bir yaşamı ifade eden belli bir düşünüşü nasıl ortaya çıkarttığını bize gösterirken, filozofun miti bu zorunluğu gelişigüzel ve aynı anda çoğu insan için yaşamın gerçekliği olan bir “güzel duruş”a havale eder. Bu zorunluluk ve olumsallık özdeşimi, duruşun gerçekliği, gerçeği yanılsamadan ayıran bir söylem biçimi içinde rasyonelleştirilemez. O yalnızca hikaye edilebilir, başka deyişle söylem hiyerarşisi ve ayrımını askıya alan söylemsel bir biçimle ifade edilebilir. Bu nedenle felsefenin ayrıcalığı-genelde ondan değerli ya da müessif istenen soyutlamanın aksine- söyleminin literal açıklığıdır: bu açıklıkla felsefe, nedenler ve anlatılar arasındaki bu asli özdeşim durumunu nasıl ifade etmesi gerektiğini anladı. Bu açıklık tek başına ona, yaşamların örgütlü dağılımından söz etme imkanını verir.
Tam da bu noktada Platon, Phaedrus’ta, doğru’dan (vérité) söz ettiğimiz yerde doğru konuşmamız gerektiğini önesürer. Üstelik burası en radikal hikayeye (conte) başvurma noktasıdır da: doğrunun basitliği, savaş arabası sürücüsü ya da bazılarını gümüş rengi insanlara, bazılarını atlet, sanatçı veya şaire dönüştüren düşüşün hikayesine. Başka bir deyişle Platon, koşulların örgütlü dağılımını en acımasızca ifade ettiği anda, etraftaki nesneleri farklı bir şekilde alarak, son derece radikal biçimde reddettiği şeye, söylem hiyerarşisi ve bunun sağlama aldığı öteki hiyerarşileri yıkan ortak dilin ve hikayenin gücüne başvurur.

Disiplinsel düşünce şunu söyler: bizim alanımız ve onlara denk düşen nesnelerimiz var. Sosyolojinin ya da tarihin, siyasalbilimin ya da edebiyatın söylediği budur. Kendisini bir disiplin varsayan felsefenin de. Ama kendi statüsünü disiplinlerin disiplini olarak temellendirmek istediği anda felsefe, bir tersinme üretir: temelin temeli bir hikayedir. Ve felsefe yöntemlerinden emin olan bu bilgilere [savoir] göre konuşur: yöntemler hikaye edilen öykülerdir. Bu, onların boş ve değersiz olduğu anlamına gelmez. Bir savaştaki silah oldukları anlamına gelir: bir alanın açıklanmasına olanak tanıyan araçlar değil, onun hep belirsiz olan sınırını belirleme işlevi gören silahlar.

Sosyolojinin alanını felsefenin alanından ya da tarihçilerin alanını edebiyatın alanından ayıran güvenli bir sınır yoktur. Bilinen hiçbir sınır bilimin bir nesnesi olan bir ağaç işçisinin söylemini bilimin kendi söyleminden ayırmaz. Sonuçta bu sınırları izlemek, bu sorunu düşünmüş ve düşünmemiş olanlar arasındaki sınırı izlemektir. Bu sınır bir hikaye biçimi dışında izlenemez. Yalnızca hikayelerin dili, disiplinlerin nesnelerinden ötürü nihai bir nedenin yokluğu çıkmazını zorlayarak sınırı izleyebilir.

Bir defasında ‘bilgilerin poetikası’ kavramını [savoir] önermiştim. Bilgilerin poetikası şiddetli usavurma denemelerinde hep edebiyatın varolduğunu söylemenin basit bir yolu değildir. Böylesi bir tanıtlama boş bir demistifikasyon mantığına aittir. Bilgilerin poetikası disiplinlerin sahte bilgiler olduğunu savlamaz. Bilgilerin poetikası, onların, eşitliğin nedenleriyle eşitsizliğin nedenleri arasındaki bitmek bilmez savaşta, bir bedenin yapabileceği şeyleri bildirmenin yolları arasındaki bitip tükenmez savaşta müdahil yollar olduklarını savlar. Bu disiplinlerin hükümsüz olduğunu savlamaz, çünkü tüm bu disiplinler hikayeler anlatır. Bir bilgi poetikası, bu disiplinlerin nesneleri gösterimlemelerini, etkileşim yordamlarını, argüman biçimlerini dilden ve ortak düşünceden ödünç almaları gerektiğini söyler. Bilgi poetikası, tasvir ve argümanların gücünü, ortak dilin eşitliğiyle, nesneler, hikayeler, argümanlar yaratmaya özgü ortak yeti kapsamında yeniden kaydeder. Bu anlamda o, bir eşitlik metodolojisi olarak adlandırılabilir.

dipnotlar:
* İngilizce’ye çevirenin notu: Bu deneme boyunca ‘bilgi’ sözcüğü (örneğin başlıkta), kuramsal anlamda bilgi sözcüğünü anlamlandıran ‘connaissance’ sözcüğü ve onun fiil biçiminin -connaitre- bir çevirisi olarak alınmalı. Çeviri içinde “sovair” sözcüğü ‘bilgi’ anlamında çevrildiğinde bir notla [savoir] bu belirtilecek. Bu metnin çevirmeni (Jon Roffe), çeviriyle ilgili yazışmalardaki cömertliği nedeniyle Jacques Rancière’ye teşekkür eder.
[1] Cümlenin fransızcası:“Il est propre à cette petite bourgeoisie intellectuelle qui prend son séjour entre les deux chaises du travail et du capital pour le siège de la pensée universelle et du goût désintéressé.”
[2] İngilizce’ye çevirenin notu: Rancière’nin bu metinle yakınen bağlantılı olan 2000 tarihli Le Partage du sensible (La Fabrique, Paris) başlıklı çalışmasının ana kavramlarından biri olan ‘partage’yi ‘örgütlü dağılım’ olarak çeviriyorum.
[3] G. Gauny, “Le Travail à la tache”, akt. Jacques Rancière, La Nuit des prolétaires (1981: Fayard, Paris), 91; burada John Drury çevirisinden alındı, The Nights of Labour (1989: Temple University Press,
Philadelphia), 81.
[4] İngilizceye çevirenin notu: Rancière’nin yeni sözcüğü “in-disciplinaire” (disiplin-siz”) olduğu gibi muhafaza edildi. Bir parça kulak tırmalayıcı olmasına karşın, değiştirilmiş disiplin biçimlerine indirgenemez o: ‘disiplinsel-olmayan’, onun anlamını bütünüyle disiplinlerden koparır ve ‘anti-disiplin’, Rancière’nin projesini, kendisine rağmen disiplinlerin savaş alanına döndürür. Ayrıca indisciplinary (‘disiplin-siz’ sözcüğü), Rancière’nin buradaki temel ilgisi olan bilginin merkezindeki bilgisizlikle bir bağı sürdürme üstünlüğünü içeriyor.

(İngilizce’ye çeviren: Jon Roffe).

Kaynak: parrhesiajournal.org

Posted on Kasım 22, 2009 by kutlu tunca

Idag verkar det ha hänt konstiga saker. Vad kan det bero på? Här kommer en liten teori jag har.

Idag på ett varuhus misshandlade en pappa sin 2-årige son genom att slå honom flertalet gånger i huvudet med handen. Mamman tyckte inte det var något att reagera över, men en väktare såg första slaget på en monitor i ett övervakningsrum och rusade till platsen för att förhindra misshandeln, skriver aftonbladet.se.

Eller varför inte slå vad om när någon ska dö? Det skedde på ett ålderdomshem i Luleå, skriver både aftonbladet.se och svd.se.

En annan tänkte tvätta bilen men något blev fel. En bil för 15 miljoner kronor blev i vattnet. Dyrt! Aftonbladet.se är källan här. Eller varför inte ta en öl med en rasistisk och sexistisk konfirmationspräst?

Eller så kan man köra ifrån polisen på E4:an i fel körriktning, i hela 1 mil! Så skedde utanför Sundsvall idag, och gubben var 82 år, dement? det var några år sedan det var vänstertrafik.

VAd beror allt detta på då? Jag tror det beror på LHC i Cern. De har precis startat upp den och då händer allt detta! Helt sant! Det är sammankopplingen till Big Bang! Jag lovar!

Den 26 oktober höll vi ett öppet möte om hur man organiserar motstånd mot nedskärningar etc. Martin Oskarsson från Socialisten, som talade på mötet, har skrivit en artikel utifrån sin inledning som vi publicerar här i två delar. Den berättar om en rad olika kamptillfällen som nog är okända för de flesta som är aktiva i vänstern idag, men som kan ge oss viktiga lärdomar inför kommande kamp.

” Som socialist blir man frustrerad när kampen är på en låg nivå under en längre tid, som i Sverige under de senaste fem åren. Varför är då kampen så viktig? Hur bedriver man kamp? När och varför bryter den ut? Hur kommer striderna att se ut under de närmaste åren? Dessa frågor ska jag försöka att belysa i denna artikel.

Kampen är de mångas sätt att påverka och förändra samhället. Var för sig är arbetare och ungdomar svaga. Att jobbet ryker eller studielånet tryter är inget vi kan ändra på själva, men många tillsammans kan förflytta berg och tvinga fram förändringar.

Kampen bygger på solidaritet och samarbete för en gemensam sak. Man inser sina gemensamma intressen, tränar upp förmågan att organisera protester och känner en ökad samhörighet i gruppen.  Man lär också känna motståndarens list och ränker. Därför fungerar kampen som en utbildning i konsten att förändra samhället och en förberedelse för ett kommande socialistiskt samhälle.

Därför är det inte att undra på att borgerligheten skyr massornas kamp som pesten. Förr i tiden skriade de om ”pöbelvälde”, idag ylar de om ”gatans parlament” eller samhällsfarliga strejker. Borgarna själva varken kan, vill eller behöver mobilisera till kamp. De borgerliga partierna är elitpartier som företräder de rikas och besuttnas intressen och de småföretagare, löntagare, ungdomar och pensionärer som stödjer dem binder ris åt sin egen rygg.

Borgerligheten har redan makten i sin hand och kommer att försvara den med näbbar och klor. De är i besittning av den ekonomiska makten genom att äga och leda storföretagen och bankerna. Den politiska makten, staten och lagarna, syftar i grunden till att bevara och försvara det kapitalistiska systemet.

Polis och militär utgör det yttersta skyddet och används för att stoppa och slå ned protester. I Sverige har detta visserligen varit ovanligt sedan 1930-talet på grund av arbetarklassens styrka, men under Lagena-strejken såg vi att polis kan användas åtminstone vid mindre protester.

Utbildningens främsta syfte är att fostra lydig arbetskraft och lojala tjänare till systemet. Sist men inte minst finns vanor och traditioner sedan hundratals år tillbaka. Att klasskillnader mellan människor är naturliga, att var en ska vara sin egen lyckas smed och att man kan bli rik och framgångsrik om man bara vill själv.

Arbetarklassen kan inte förändra samhället genom den existerande staten eller genom att överlåta jobbet åt andra. Den kan bara lita till sin egen styrka och kamp, till sina egna organisationer. Enligt den ursprungliga socialdemokratiska reformismen skulle kapitalismen steg för steg förvandlas till socialism, om bara socialdemokratin fick regera tillräckligt länge.

Mellan 1932 och 1976 hade vi också en socialdemokratisk regering, som kunde genomföra stora förbättringar för arbetarna i Sverige. Men grunden för dessa reformer var den långvariga uppgången för världskapitalismen efter andra världskriget och det faktum att Sverige stod utanför kriget och kunde dra nytta av återuppbyggnaden av Europa. Den uppgången är nu ett minne blott och någon socialism har vi inte sett röken av. Istället härjar kapitalismen och dess kriser för fullt.

Marx och Engels slutsatser i det kommunistiska manifestet om att ”Arbetarklassen befrielse måste vara dess eget verk” och att det krävs massorgansationer för arbetarna som tar strid för att avskaffa det kapitalistiska klassamhället och införa ett klasslöst samhälle, är därför lika giltiga som någonsin.

Deras perspektiv var att arbetarklassen skulle ta över makten när den och dess organisationer växt sig tillräckligt starka.

Men när arbetarrörelsen, fackföreningarna och de socialdemokratiska partierna, byggdes upp för 100 år sedan, så utvecklades också en byråkrati i toppen. Vissa fackföreningsledare och riksdagsmän började anpassa sig till det borgerliga samhället och det privilegierade och bekväma livet i toppen.

”Kapitalismen behöver inte kastas över ända, vi ska ta bort lite av den i taget”, sa de först, därefter hette det att man ska bekämpa systemets avigsidor och tämja marknaden. Idag har arbetarrörelsen byråkrati blivit systemets fångar och tjänare och ledarna för S och V är inställda på att administrera det kapitalistiska systemet. Ledningarna för fackförbunden gör att allt för att förhindra strejker och protester, och om de ändå byter ut så försöker de att begränsa dess effekter.

Kommunalstrejken 2003 visade detta tydligt. Trots en växande kampvilja bland medlemmarna och ett starkt stöd bland allmänheten avblåstes strejken utan att man vunnit något. Protesterna mot sänkningen av A-kassan under hösten 2006 visade detsamma. LO arrangerade demonstrationer över hela landet efter starka krav från medlemmarna och det hade varit fullt möjligt att utveckla denna kamp till en massrörelse mot regeringen. LO lade istället locket på och sedan dess har det bara ”varit mycket snack men liten verkstad” kritik i ord men knappt några aktioner trots massarbetslöshet och stora försämringar för sjuka och arbetslösa.

Socialdemokratin under Mona Sahlins ledning är mer marknadsvänlig än någonsin, vilket beslutet om att avvisa krav på att förbjuda vinst i friskolor visar tydligt, liksom talet om att bli mer företagarvänliga. Vänsterpartiet vattnar ur sitt program eller för att bli ”regeringsdugliga”.

Därför måste vi ta strid är att förändra arbetarrörelsen och ta upp kampen lokalt i på arbetsplatser, skolor, universitet och på gatorna. Genom en sådan kamp visar vi inte bara sitt motstånd och kan förändra, vi lär oss att kämpa och uppmuntrar andra att göra detsamma.

Lagenastrejken var en av de få rejäla vilda strejkerna på länge, därför fick den också desto större betydelse och stödaktioner genomfördes över hela landet. Strejken är ett exempel som gör att fler vågar gå ut i strejk, kanske är en också startsignalen till en mer omfattande kamp.

Om det blir många Lagena-strejker, och andra protester och demonstrationer, så kan trycket bli så starkt att ledningen för LO och fackförbundet tvingas ta till storstrejkvapnet, om inte annat för sin egen överlevnads skull. Så skedde under storkonflikten 1980 då 900 000 arbetare och tjänstmän var ute i strejk och lockout efter ett nollbud från arbetsgivarna i avtalsrörelsen. Stora delar av Sverige stod stilla, kungen och statsministern fick be flygledarfacket om dispens för att flyga till Titos begravning och DN konstaterade uppgivet att Nicolins (chefen för arbetsgivarföreningen) supportrar får plats i en telefonkiosk. Strejken genomfördes visserligen halvhjärtat, förutom 1 maj så genomfördes inga stora demonstationer och den slutade i en kompromiss som medförde lönehöjningar på 6-7 %. Men den visade arbetarklassens ofantliga styrka, stor nog att välta berg när den väl används. Följaktligen har också arbetsgivarna, regeringen och fackförbundstopparna sedan dess gjort allt som står i deras makt för att förhindra ett nytt 1980. Däremot har vi sedan dess bevittnat återkommande vågor av lokal kamp som ibland också lett till landsomfattande proteströrelser.

Jag har själv på nära håll följt eller deltagit ett antal kampsituationer och proteströrelser: En fabriksockupation 1981, två vilda strejker 1988 och 1990, en arbetslöshetsrörelse 1995-96, en föräldraprotest mot nedskärningar och en antikrigsrörelse 2003. Alla dessa strider ägde rum under eller alldeles innan olika ekonomiska vändpunkter – vilket bekräftar att det inte är nedgångarna i sig utan de ekonomiska svängningarna och den osäkerhet dessa skapar -  som sätter arbetarklassen i rörelse.

1981 ockuperades statliga Eisers strumpfabrik i Sollefteå av ett femtiotal anställda, de flesta unga kvinnor. Aktionen pågick under åtta månader och fick ett brett stöd inom arbetarrörelsen och i landet överhuvudtaget. Jag besökte fabriken regelbundet under sommaren 1981, som företrädare för SSU klubben i Härnösand. Genom klubben startade vi ett stödarbete som sedan spred sig över hela landet. Arbetsgivaren vågade inte gå längre än att stänga av strömmen och polis var det inte ens tal om. Istället bidrog den djärva aktionen till att en stark proteströrelse växte fram med krav på politiska strejker mot den borgerliga regeringen. Själva ockupationen ledde till skapandet av ett arbetarkooperativ.

1988 gick cirka 400 arbetare vid Boliden Kemi ut i en vild strejk för kravet på en tusenlapp med i månaden.  Strejken inleddes genom att en av de fackliga ledarna, alldeles efter ett fackligt möte, spelade Nynningen låten med refrängen: ”Vilda vilda strejker, vilda vilda strejker, vilda strejker lönar sig”.  Därefter utbröt en sittstrejk i matsalen. Jag var själv på plats under den vecka strejken pågick, som reporter för tidningen offensiv, och upplevde en sagolik kampvilja och beslutsamhet. De strejkande befann sig i matsalen där möten hölls dagligen. Strejkledningen satt vid ett särskilt bort och höll möten lite när som helst.

Jag och andra som organiserade stödarbetet rådde de strejkande att vända sig utåt. Ett upprop spreds med rubriken ”Till Sveriges arbetare”, vilket störde företagsledningen och arbetsgivarföreningen oerhört. Delegationer av strejkande sändes ut till olika städer i Skåne och under en enda dag samlades 21300 in till strejkfonden. Strejken ledde till löneökningar på 600 kr per månad och var höjdpunkten på en våg av vilda strejker. Under första halvåret 1988 genomfördes 55 vilda aktioner bland annat vid Wargöns pappersbruk, Scan väst i Varberg och Gränges Aluminium i Sundsvall.

Strejken bland skötarna vid Östra sjukhuset i Malmö 1990 gällde kravet på 1500 kr mer i månaden. Att strejka inom sjukvården är mer komplicerat än inom industrin, eftersom det krävs undantag för att undvika att patienter far illa. Akutavdelningarna stängdes, men vid vårdavdelningarna placerades ”nödhjälpsvakter” ut för att vid behov bistå de kvarvarande sjuksköterskorna och läkarna.

Sjukhusledningen slog tillbaka hårt, de strejkande avskedades och kördes ut från sjukhusområdet.  Men skötarna lät sig inte knäckas av detta. Istället samlades man i Emmaus (Loppmarknaden) lokaler i närheten.

Jag var på plats även där och hjälpte de strejkande att komma ut till andra arbetare i Malmö. De fick en stor sympati och till sist tvingades sjukhusledningen att backa och återanställa samtliga. Också denna strejk var en del av en strejkvåg, denna gång inom den offentliga sektorn och bland annat genomfördes strejker och andra aktioner bland bussförare i Umeå, och Botkyrka, St. lars sjukhus i Lund,  St Maria sjukhus i Helsingborg, och St Sigfrids sjukhus i Växsjö, sam vid Försäkringskassan i Västernorrland. “

Del två av artikeln läggs upp i nästa vecka, och artikeln kommer också att kunna läsas i nummer 97 av Socialisten.

“Oftere og oftere ser vi private aktører, kommuner og grundejere igangsætte midlertidige projekter i byens rum og gamle bygninger som giver dem ny anvendelse og identitet. Nu er der kommet en ny (gratis) publikation med cases og værktøjer til alle, der arbejder med byudvikling.” (kilde: DAC)

- Gratis Download “Mental byomdannelse” (pdf, 88 sider)

Mental byomdannelse – Midlertidig anvendelse som kick starter for en omdannelsesproces. “Hvordan giver man et gammelt nedslidt område ny identitet? Hvordan undersøger man stedets potentialer, og hvordan får man succes med at tage et område i brug tidligt i en byomdannelsesproces? Det er spørgsmål som de fleste byer, arkitekter og byplanlæggere står med i dag i forbindelse med omdannelse af gamle havneområder, yderkvarterer m.m. som en del af byens udvikling.

Nu har Indenrigs- og Socialministeriet udgivet en publikation med danske og internationale cases, to pilotprojekter fra Ålborg og en værktøjskasse, som giver redskaber og ideer til, hvordan man kan sætte en mental byomdannelsesproces i gang i byens rum.

Formålet med publikationen er at hjælpe processerne i gang og skabe bevidsthed om et byudviklingsområde overfor byens borgere, kommende beboere og fremtidige brugere af området allerede mens den fysiske omdannelse er i gang.

Mental Byomdannelse retter sig til alle, der beskæftiger sig med byudvikling – arkitekter, urban designere, planlæggere, rådgivere, kommunale embedsmænd, politikere og  developere. Den er udarbejdet af Metopos By- og Landskabsdesign i tæt samarbejde med Aalborg Kommune og lokale aktører og grundejere for Indenrigs- og Socialministeriets pulje for byfornyelse.”

kilde: DAC og Bygnet

I lørdags var jeg en tur i Det Kongelige Teaters Stærekasse til en lille verdenspremiere på dokumentarfilmen “Space is Process” – Filmen giver et unikt indblik i den kreative proces og vedholdenhed som kendetegner Olafur Eliasson. Filmen følger ham i årene 2004-2009 under det krævende arbejde med blandt andet de kunstige vandfald i New York og den store ‘Take Your Time’-udstilling på MoMA sidste år. Får du mulighed for at se den en anden gang, så kan det helt sikkert anbefales.

“SPACE IS PROCESS” TRAILER:

TedTalks 2009:

“Det er de forskellige former for liv, som mennesker udfolder i byerne, der giver byer deres væsentligste potentialer, problemer og karakter. Derfor er en viden om de forskellige livsformer også et afgørende grundlag for en vellykket planlægning.”

Forfatter og professor Henrik Dahl er kendt i medierne som Danmarks førende stand-up sociolog. Pt. er han udviklingschef hos Niras og tidligere var han Chefanalytiker og medstifter af Explora (det tidligere Advice). Det var her tilbage at han i 2003 var med til at lave den første analyse af hovedstadens livsformer i forhold til byplanlægning – Københavnerlivsformer, 2003. I 2008 kom en antropologisk videreudvikling af denne undersøgelse – Københavnske Bylivsværdier 2008 – der skulle danne grundlag for en langt mere borgerinspireret kommuneplanlægning i København.

2003 rapporten viser 5 typiske livformer for den Københavnske borger:

• Hjemskaberen som oplever boligen som selve basen for det gode byliv. Den gode bolig opstår der, hvor de kan opbygge det sted, hvorfra de skaber en lokal forankring for deres sociale og personlige liv.
• Livsplanlæggeren som værdsætter at bo i kvarterer med en særlig og velrenommeret identitet. Den gode bolig er placeret på en god adresse, der giver adgang til et godt udbud af anerkendte arbejdspladser, indkøbsmuligheder og fritidsaktiviteter.
• Passagemagaren som er mere optaget af sin virksomheds placering end boligens. Den gode bolig for passagemageren selv, hans kunder og hans eventuelle ansatte er den, der er placeret trafikalt, så det er bekvemt og attraktivt at bevæge sig til og fra virksomheden.
• Katalysatoren som er på jagt efter flertydige og uetablerede boliger. Den gode bolig befinder sig et sted, som er uafklaret og præget af en forladthed, der gør, at man selv har mulighed for at transformere stedet. Det gode sted at bo er også det gode sted at arbejde og skabe nye netværk.
• Udebanespilleren som oplever, at han bor et sted, som han ikke selv har valgt. Den gode bolig er et andet sted, hvor man oplever, at der er mere orden, at naboerne er bedre og at man har fælles sociale spilleregler.

2008 rapporten viser at Københavnerne orienterer sig efter fire værdier når det gælder vurderinger af byen og boligformer:

Det nære:
Det er typisk lønmodtagere, der prioriterer det nære. De lægger vægt på sammenhold med mennesker i deres eget kvarter, overskuelige omgivelser og søger tryghed ved det velkendte. Indkøb, idræt, offentlig transport, kultur og grønne områder skal være tilgængeligt i nærmiljøet – ellers flytter de. Typiske kvarterer: Fx Valby og Husum.

Det særlige:
Det særlige er udbredt blandt mennesker med karrierelivsform. Det er travle mennesker, der prioriterer deres arbejde højt. De lægger vægt på smagsfællesskab med mennesker, de deler værdier med. De søger udsøgte omgivelser og god kvalitet og forventer, at kommunen gør noget særligt for deres omgivelser. Typiske kvarterer: Fx Østerbro, Islands Brygge.

Det udfordrende:
Mennesker inden for de kreative erhverv – fx designere, kunstnere, arkitekter og fotografer – prioriterer det udfordrende. De brænder for at gøre noget nyt i forhold til deres omgivelser. Fysiske rum, hvor alting er færdigt og har fundet sin faste plads, opleves som kedelige. De lægger vægt på netværk, der giver forbindelser, omgivelser med muligheder og forandring. Typiske kvarterer: Vesterbro, Christianshavn.

Det elementære:
Den gruppe, der lægger vægt på det elementære, har ofte en løsere tilknytning til arbejdsmarkedet, og en del har anden etnisk baggrund end dansk. Gruppen har få økonomiske ressourcer og oplever begrænsede handlemuligheder. Værdier som sikkerhed og tryghed i nærmiljøet er højt prioriteret. Typiske kvarterer: Tingbjerg, Sydhavnen.

LINKS:

- Download rapporten: “Københavnske Bylivsværdier 2008″ (pdf, 70 sider)
(Alternativt download link)

- Download oprindelige rapport: “Københavnerlivsformer” 2003 (pdf)
- Henrik dahls opsætning af samme:  “Livsformer og Byplanlægning, 2003″ (pdf)
(Alternativt download link)

- Antropolog Gertrud Øllgaard har lavet kort sammendragende artikel på baggrund af de 2 rapporter: “Borgerinspireret kommuneplanlægning” (pdf 4 sider)

Foto: Brian Paw Damsgaard

…eller lunch?

Jag och Marianne ska ta en fika eller lunch på stan idag. Beror på när, hur och var. Det blir nog trevligt! Kan vara skönt att sitta och surra lite. Hoppas bara ländryggen, nacke och skuldror är bättre då, just nu är dom inte medgörliga alls och jag hoppas jag inte är sjuk. Illamåendet är kvar, men inte lika hemskt som det var under dagen igår. Fy, jag förstår inte hur jag har orkat med allting fastän jag var så kräksjuk…

Jag har använt vetekudden flitigt igårkväll. Vilat på kvällen och hoppats att det ska bli lite sömn under natten. Men inte! Jag SKA iallafall försöka träffa Marianne idag! Får se om jag orkar och hinner kika på en julgrej och en julklapp på stan också. Det får vi väl se… Sen när jag kommer hem blir det att plugga teori!  Torsdag är det Halkbana och Fredag är det Varmbadet! Skönt!

Ha en bra dag!

Foto: Simon Howden  FreeDigitalPhotos Net

Photo: Simon Howden  FreeDigitalPhotos Net

Knowledge and sensitivity are needed if quality is to be insisted upon. We live in a highly specialised world. It calls for joinedup thinking and intellectual exchange between different disciplines to arrive at new viewpoints.

“Since time immemorial, cooking and building have been among humanity’s most basic occupations. Both of them are rooted in necessity, but both of them also possess a cultural as well as a sensory, aesthetic dimension. And while it is true that cooking is a transitory art form, it gives expression to the periods of human cultural history just as architecture does. Moreover, both arts accord a central role to the materials employed. Both involve measuring and proportioning, shaping and designing, assembling and composing.
This book pursues the astonishing parallels and deeply rooted connections between the art of building and that of cooking. A variety of essays takes up questions of materiality and proportioning. Attention will also be given to food cultivation and architecture, to the places where meals are prepared as well as a range of different culinary spaces.”

- Udgivet af Birkhäuser 2007, 160 sider… læs denne artikel til sidste linie

Jenkins kapitel:  Interaktive audience, the “Collective Intelligence” of media fans. i bogen Fans, bloggers and gamers

En af os låner Jenkins “Convergense culture” af Bjarki!

O’Reilly – What is web 2.0. (For en beskrivelse af web 2.0)

Læs artikler fra artikelbasen (fra Ninas mor)

Skal vi evt. bruge? :

Bolter & Grusin “Immediacy, hypermediacy and remediation”

Nancy Baym, The emergence of online culture. i kompendie

Men herregud, vem vill frivilligt se ut så här!

Finns det verkligen någon som tycker det här är snyggt? Och obekvämt måste det vara också.

Och inte ser Lolo Ferrrari  lycklig ut heller, trots utfyllda läppar, kinder och bröst. Eller kanske är det just i jakten på lycka som man gör de här valen. Tyvärr tror jag inte att det fungerar. Man får nog försöka finna sig själv på insidan till att börja med och då har utsidan inte så stor betydelse, det är åtminstone min teori.

Förresten, varför är det bara manliga fotografer som trängs för att fotografera vidundret?

NY BOG: “AGENDA – Can We Sustain our Ability to Crisis?” – JDS Architects

I november måned lander JDS Architects med en ny bog – “AGENDA”. Dog er DK-København i anden række når det kommer til en bog reception, da den førster planlagt til engang i starten af 2010. Og om butikkerne vil sælge bogen allerede inden må vi så se an. Ihverfald kan bogen forudbestilles hos udgiveren ACTAR allerede nu.

Uddrag fra AGENDA:

Julien De Smedt : “ We see our production as one continuous body of work across a multiplicity of scales, from a bowl or a shelf to a city, and even things that don’t have a specific size but discuss the issue of space itself ” / Bruce Sterling : “ I’m a great believer in crisis ” / Lars von Trier : “ If I were an architect, I think I would like to just work with one kind of brick, and see what I could make with it.” / Geoff Manaugh : “…If you can’t afford a stone mason, you simply build a garden to attract crows. Exotic forms – falcons and rare butterflies – appear on every side, pigeons crowding round the rim of your building like a halo, looking down at amused residents. It was genius. Other species are our architectural ornaments; this is the modernist legacy.” / Pascal Smet : “ For too long architects and urban planners have been neglected in governing a city. The cities who have had an ambition for the city involving architects and planners, like Manchester and Barcelona, are the cities that progress.” / Angelo Consoli : “ The ‘Third Industrial Revolution’ is a decentralized energy system based on a distributed production of energy. I think that it will probably create a new freedom for architecture.”

AGENDA is an architecture book that occupies the territory between a monograph, a diary, and a collection of essays, interviews, and conversations. At its most harmless AGENDA is a catalog of 365 days, like a diary or journal: a collective narrative, personal and subjective. It documents the work and thinking of JDS Architects over a specific year marked by crisis, beginning on September 15th, 2008, the day that Lehman Brothers filed for bankruptcy. The form of the book exploits the double meaning of its title, presenting the absurdities of day-to-day architectural practice while also staking our intent.

Rather than a definitive direction, our agenda is a definitive attitude – of eagerness, enthusiasm, and optimism, of criticality and concern, of fun and inquiry. It is a directive, a motivation to act, at times without clear knowledge of where our agenda will lead. “Change,” the buzzword of the last U.S. presidential campaign, is the order of the day, and the task of AGENDA is to explore what kind of change will be needed if architects are to assume a political and social agency in this new landscape.

Bringing together diverse forms of content, AGENDA is a product of vigilant observation, introspection, and engagement with outside thinkers and collaborators – artists, curators, politicians, authors, economists, journalists, developers, educators, and architects.

AGENDA is a record of search and research, providing more questions than answers.
AGENDA is unapologetically naive.
AGENDA is an unorthodox architecture novel.
AGENDA demystifies the practice of architecture, revealing process, research, fun, and failure.
AGENDA looks to both the past and the future.

Paperback: 544 full color pages
Publisher: Actar (November 2009)
Language: English
ISBN: 978-84-96954-98-4
Dimensions: 210mm x 270mm x 26mm

Kilde: blog.jdsarchitects.com og ACTAR