<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>teoria-x &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://en.wordpress.com/tag/teoria-x/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "teoria-x"</description>
	<pubDate>Fri, 25 Dec 2009 15:31:35 +0000</pubDate>

	<generator>http://en.wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[A Teoria de Mc Gregor (X e Y) ]]></title>
<link>http://casesdesucesso.wordpress.com/2008/12/17/a-teoria-de-mc-gregor-x-e-y/</link>
<pubDate>Wed, 17 Dec 2008 09:37:46 +0000</pubDate>
<dc:creator>Cases de Sucesso</dc:creator>
<guid>http://casesdesucesso.wordpress.com/2008/12/17/a-teoria-de-mc-gregor-x-e-y/</guid>
<description><![CDATA[A teoria de Mc Gregor é na verdade um conjunto de dois extremos opostos de suposições. Estes conjunt]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p align="left">A teoria de Mc Gregor é na verdade um conjunto de dois extremos opostos de suposições. Estes conjuntos foram denominados &#8220;X&#8221; e &#8220;Y&#8221;. Por esse motivo, também é conhecida pelo nome de &#8220;Teoria X e Teoria Y&#8221;.</p>
<p align="left">Para Mc Gregor, se aceitarmos a teoria &#8220;X&#8221;, e nos comportarmos de acordo com ela, as pessoas se mostrarão preguiçosas e desmotivadas. Já se aceitarmos a teoria &#8220;Y&#8221;, as pessoas com quem interagimos se mostrarão motivadas.</p>
<p align="left">As duas teorias conforme John R. Maher:</p>
<p align="left">TEORIA X</p>
<ul>
<li>
<p align="left">o homem médio não gosta do trabalho e o evita;</p>
</li>
<li>
<p align="left">ele precisa ser forçado, controlado e dirigido;</p>
</li>
<li>
<p align="left">o homem prefere ser dirigido e tem pouca ambição;</p>
</li>
<li>
<p align="left">ele busca apenas a segurança.</p>
</li>
</ul>
<p align="left">
<p align="left">TEORIA Y</p>
<ul>
<li>
<p style="margin-top:0;margin-bottom:0;" align="left">o dispêndio de esforço no trabalho    é algo natural;</p>
</li>
<li>
<p style="margin-top:0;margin-bottom:0;" align="left">o controle externo e a ameaça não    são meios adequados de se obter trabalho;</p>
</li>
<li>
<p style="margin-top:0;margin-bottom:0;" align="left">o homem exercerá autocontrole e    auto-direção, se suas necessidades forem satisfeitas;</p>
</li>
<li>
<p style="margin-top:0;margin-bottom:0;" align="left">a pessoa média busca a    responsabilidade;</p>
</li>
<li>
<p style="margin-top:0;margin-bottom:0;" align="left">o empregado exercerá e usará sua    engenhosidade, quando lhe permitirem auto-direção e autocontrole.</p>
</li>
</ul>
<p style="text-align:right;"><span style="color:#999999;">Autor: </span><span style="font-family:Arial,Arial,Helvetica;"><span style="color:#999999;">Daniel Portillo Serrano [www.portaldomarketing.com.br]</span><br />
</span></p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Stili di direzione aziendale ]]></title>
<link>http://francescocugurra.wordpress.com/2008/12/11/stili-di-direzione-aziendale/</link>
<pubDate>Thu, 11 Dec 2008 19:07:00 +0000</pubDate>
<dc:creator>francescocugurra</dc:creator>
<guid>http://francescocugurra.wordpress.com/2008/12/11/stili-di-direzione-aziendale/</guid>
<description><![CDATA[Secondo la teoria &lt;&lt;X&gt;&gt; di D.McGregor, l&#8217;individuo è indolente per natura, è privo]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><blockquote><p>Secondo la teoria &#60;&#60;X&#62;&#62; di D.McGregor, l&#8217;individuo è indolente per natura, è privo di ambizioni, non desidera assumersi responsabilità, si preoccupa principalmente dei propri problemi e assai poco di quelli dell&#8217;azienda ed è contrario ai cambiamenti; ciò significa che l&#8217;azienda, di fronte a soggetti tendenzialmente passivi, se non ostili, deve assumersi la loro guida e indirizzarli verso il raggiungimento di determinati obiettivi senza preoccuparsi più di tanto della loro soddisfazione, se non quella economica, l&#8217;unica cioè alla quale sono sensibili.</p>
<p>Secondo la teoria &#60;&#60;Y&#62;&#62;, al contrario, l&#8217;individuo interpreta il lavoro come una normale attività dell&#8217;uomo, è naturalmente ambizioso (intende salire nella scala dei bisogni), è disponibile verso l&#8217;azienda e proprio per questo in grado di accettare eventuali cambiamenti, è disposto ad assumersi responsabilità e non necessita di un controllo continuo e minaccioso; pertanto, in presenza di soggetti motivati ed in grado di autoregolarsi, l&#8217;azienda ha la possibilità di soddisfare le esigenze dei propri dipendenti, ottenendo al tempo stesso in contropartita (e senza grande sforzo) comportamenti conformi agli obiettivi aziendali.</p>
<p>(Lezioni di Economia Aziendale &#8211; Francesco Manca)</p></blockquote>
<p>Aggiungo solo che entrambi gli stili condizionano pesantemente la riposta del dipendente. L&#8217;ambiente fa molto, e solo pochi &#8220;resistono&#8221;. Ecco perchè, trovo vincente lo stile partecipativo.</p>
<p>Ma c&#8217;è qualche azienda che, ancora oggi, applica lo stile autoritario contenuto nella teoria X? La risposta sembrerebbe scontata, ed invece&#8230;</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Management sin tiempo (=atemporal, u "¿Otra vez con las Teorías de Mc Gregor?")]]></title>
<link>http://ventadirecta.wordpress.com/2008/10/19/management-sin-tiempo-atemporal-u-otra-vez-con-las-teorias-de-mc-gregor/</link>
<pubDate>Sun, 19 Oct 2008 22:50:49 +0000</pubDate>
<dc:creator>Administrador</dc:creator>
<guid>http://ventadirecta.wordpress.com/2008/10/19/management-sin-tiempo-atemporal-u-otra-vez-con-las-teorias-de-mc-gregor/</guid>
<description><![CDATA[The Economist publicó, el pasado 6 de octubre, un artículo sobre la Teoría X y la Teoría Y de Dougla]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p><img class="size-full wp-image-784 alignright" title="Teoria X &#38; Teoria Y" src="http://ventadirecta.wordpress.com/files/2008/10/dmcgregor1.jpg" alt="" width="200" height="150" /></p>
<p style="text-align:justify;"><strong><em>The Economist</em></strong> publicó, el pasado 6 de octubre, un artículo sobre <strong>la Teoría X y la Teoría Y de Douglas Mc Gregor</strong>, originalmente expuestas en &#8220;<em>El aspecto humano de las empresas</em>&#8221; en 1960. La revista más respetada del mundo de los negocios publica artículo y referencias de medio siglo atrás, señal de la vigencia de las propuestas de Mc Gregor.<br />
Una nota de <strong>Jorge Mosqueira</strong> en &#8220;<strong>La Nación</strong>&#8220;. Actualizada 09/nov/08<!--more--></p>
<h2><strong>Management sin tiempo</strong></h2>
<p><em>The Economist </em>es la revista internacional más seria, prestigiosa y respetada del mundo de los negocios. Después de esta afirmación, adquiere interés que haya publicado el 6 de octubre pasado un artículo sobre la Teoría X y la Teoría Y, de Douglas McGregor, expuesta por este autor en un libro de 1960, con el título <em>El aspecto humano de las empresas </em>.</p>
<p>Muy sintéticamente, señalemos que McGregor define dos estilos de gestión, uno con predominio autoritario que parte del supuesto que a nadie le gusta trabajar, y otro en el que considera que a la gente le gusta, pero hay que proporcionarle condiciones favorables para hacerlo.</p>
<p>El valor del artículo es su vigencia, a pesar de citar bibliografía con cuarenta y ocho años de antigüedad. Se ha hecho crónico que el management se encuentre permanentemente acosado por estrategias de marketing basadas en productos de consumo masivo, asimilando la delicada tarea de conducir personas como si se tratara de la adopción de un nuevo dentífrico. La diferencia que existe entre los dientes y los seres humanos no necesita argumentarse, pero es preocupante que la metodología de presentación se asemeje tanto. Y lo más grave es que funciona.</p>
<p>Hay una necesidad de invocar obsolescencia en las relaciones del trabajo para pasar a nuevos ritos de iniciación que enfrenten la novedad. Por supuesto, con honorarios muy altos, en el nivel de lo que sólo las empresas pueden pagar. He aquí el nicho: la renovación permanente, a pesar de que la realidad humana demuestre lo contrario.</p>
<p>No hemos cambiado tanto en los últimos siglos. Los pesares, las necesidades, el odio y el amor, el dolor, el placer o el miedo a la muerte mantienen su presencia a través de textos elaborados por trágicos griegos o filósofos latinos, para mencionar tan sólo la cultura occidental.</p>
<p>Cualquiera de estas inquietudes se manifiesta en los ámbitos laborales y por más que se los quiera mostrar con nuevos nombres, circulan impunemente endiosando gurúes a su paso. Cada uno de éstos aparece con regularidad. Siempre habrá un nuevo modo de ser gerente para consumir.</p>
<p>El mismo artículo trae la cita de un autor, Robert Townsend, quien escribió un libro en clave de humor que se convirtió en un clásico de la literatura del management: &#8220;La gente no odia trabajar. Le es tan natural como descansar o jugar. Los empleados no tienen que sentirse obligados o amenazados.</p>
<p>&#8220;Una vez que se comprometan a compartir objetivos, se manejarán con la mayor eficacia sin necesidad de que los conduzcan. Pero la gente sólo se compromete si ve claras posibilidades de satisfacer su ego y sus necesidades de desarrollo&#8221;.</p>
<p>El libro fue publicado en 1970.</p>
<hr />Acceso directo a la nota de La Nación, <strong><a href="http://www.lanacion.com.ar/nota.asp?nota_id=1060593" target="_blank">aquí</a></strong></p>
<p><span style="color:#993300;">Hace más de un año, participamos en un foro promovido por </span><a href="http://www.sht.com.ar/" target="_blank"><strong><span style="color:#993300;">SHT</span></strong></a><span style="color:#993300;"> (Ser Humano y Trabajo, excelente site). Te dejamos el link al thread, </span><strong><a href="http://www.sht.com.ar/comunidad/forum_posts.asp?TID=392" target="_blank"><span style="color:#993300;">aquí</span></a><span style="font-weight:normal;"><span style="color:#993300;">. Un resumen y presentación de la discusión, en el Newsletter de SHT Nº 69 del 15/ago/07, link </span><a href="http://www.sht.com.ar/newsletters/newsletter69.htm" target="_self"><strong><span style="color:#993300;">aquí</span></strong></a></span></strong></p>
<p>Si le interesan los contenidos, le sugerimos que busque con estas otras referencias:</p>
<ul>
<li>Teoría X y Teoría Y de Douglas Mc Gregor</li>
<li>Teoría de los dos Factores de Frederick Herzberg</li>
<li>Teoría de la Pirámide de las Necesidades de Abraham Maslow</li>
<li>Teoría Z de William Ouchi</li>
<li>Teoría de Campo de Kurt Lewin</li>
<li>Teoría de las Expectativas de Victor Vroom, nriquecida por Edward E. Lawler III</li>
</ul>
<p>Los rubros expuestos a posteriori, están muy relacionados con el tema de este post</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Angajatul roman fuge de munca]]></title>
<link>http://mywebside.wordpress.com/2008/05/23/angajatul-roman-fuge-de-munca/</link>
<pubDate>Fri, 23 May 2008 10:23:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>Cristina</dc:creator>
<guid>http://mywebside.wordpress.com/2008/05/23/angajatul-roman-fuge-de-munca/</guid>
<description><![CDATA[Cred ca nu e prima oara cand auziti aceasta fraza sau variatiuni ale ei de genul: romanul face orice]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">Cred ca nu e prima oara cand auziti aceasta fraza sau variatiuni ale ei de genul: romanul face orice sa nu munceasca, angajatul roman il fraiereste pe patron, romanul e lenes etc. Nu e nimic nou si suprinzator, nu?</p>
<p style="text-align:justify;"><span style="color:#551a8b;"><span style="text-decoration:underline;"><a href="http://andreirosca.bookblog.ro/2007/05/23/motivarea-angajatilor-teoriile-x-si-y/" target="_blank">Una din teroriile motivationale, teoria X</a></span> <span style="text-decoration:underline;color:#000000;">s</span><span style="color:#000000;">ustine ca oamenii sunt lenesi si nu vor sa munceasca prin natura lor si de aceea trebuie permanent supravegheati de catre manageri care sa se asigure ca ei fac o munca de calitate si la termenele stabilite. Suna cumva asemanator cu afirmatiile de mai sus?</span></span></p>
<p style="text-align:justify;">Adica noi suntem o natie de X-i (Icsi)? Refuz sa cred acest lucru si unii ma vor considera probabil nerealista. Mi se pare incredibil ca la 18 ani de la caderea comunismului inca pastram aceeasi perspectiva asupra lucrurilor. E clar ca mentalitatea si obicieiurile nu dispar la fel de repede ca proprietatea cooperatista, repartizarile automate si apartamentele de la stat. E adevarat ca lucrez foarte mult cu oameni tineri, crescuti si educati dupa 89, insa cunosc de asemeni oameni intre 30-50 de ani care nu sunt lenesi si nu asteapta sa li se spuna, si nu se gandesc sa &#8220;ciupeasca&#8221; ceva pentru acasa. Acestia nu sunt X-i. Insa sunt atat de multi X-i incat putem extrapola asupra Y-ilor?</p>
<p style="text-align:justify;">Si ma frapeaza faptul ca un roman poate spune ca romanii sunt lenesi si trebuie supravegheati indeaproape, ca te fura si se eschiveaza. Si doar ce scriam zilele trecute despre asociere&#8230; Poate pentru unii este realism, insa mie mi se pare denigrare. In scrierile despre teoriile X si Y s-a concluzionat ca a considera oamenii accepta responsabilitatea si nu fug de munca, ca pot avea initiativa si pot urma singuri un set de obiective fara a fi supravegheati permanent este mai probabil sa aduca eficienta si succes unei organizatii. Am observat acest lucru si in practica, se pare ca nu e chiar un mit. Si mai stiu ca atunci cand consideri pe cineva X, se va comporta ca un X pentru ca atat ii dai voie sa fie. </p>
<p style="text-align:justify;">Nu credeti ca ar trebui sa incetam sa ne consideram pe noi romanii niste icsi ca sa putem fi niste igreci?</p>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Gerações futuras]]></title>
<link>http://porcher.wordpress.com/?p=15</link>
<pubDate>Sun, 04 May 2008 17:28:07 +0000</pubDate>
<dc:creator>J. E. F. Porcher</dc:creator>
<guid>http://porcher.wordpress.com/?p=15</guid>
<description><![CDATA[Possuímos obrigações morais para com gerações futuras? A maioria de nós acredita que sim. Somos obri]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">Possuímos obrigações morais para com <strong>gerações futuras</strong>? A maioria de nós acredita que sim. Somos obrigados, por exemplo, a não prejudicá-los de certas maneiras e também de compartilhar os recursos do nosso planeta com eles de um modo justo. Alguns teóricos argumentam que nós somos obrigados a assegurar que gerações futuras venham a existir (ou ao menos que não devemos impedir sua existência), enquanto outros proferem que nós devemos assegurar, por controle do crescimento populacional, que não haverá pessoas demais existindo em determinado tempo.</p>
<p style="text-align:justify;">Teorias morais têm tido, contudo, problemas notórios em fornecer uma explicação adequada dos fundamentos de tais obrigações. Por exemplo, aquelas teorias que tomam a moralidade como um conjunto de convenções cuja obediência é de nosso interesse pois estas facilitam a paz e a cooperação não podem fundamentar obrigações para como gerações futuras dado que estas não podem beneficiar ou prejudicar-nos. E aquelas teorias que defendem um contrato social hipotético têm tido dificuldade de determinar <em>quem</em> deve ser incluído entre as partes do contrato que devem atingir um acordo em princípios de justiça entre gerações.</p>
<p style="text-align:justify;">Alguns defendem que as partes do contrato devem ser todos membros de uma mesma geração; outros têm dito que devem ser incluídas todas as pessoas que já viveram e viverão; enquanto outros afirmam que tal contrato deve incluir todas as <em>pessoas possíveis</em>. Cada uma dessas propostas tem sido provada insatisfatória. Dados os problemas com tais aproximações, muitos pensam que a melhor maneira de resolver o problema é simplesmente presumir que nosso comportamento deve ser impelido pelo respeito para com os direitos e interesses de gerações futuras de acordo como modo como é impelido pelo respeito para com os de pessoas existentes. Ainda assim há o problema de prever como nossos atos irão afetar gerações futuras, quais serão suas necessidades e interesses, e assim por diante. E há a questão de se, porque haverão presumivelmente tantas pessoas relativamente a nós, somos autorizados a aplicar uma <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Discount_rate">taxa de desconto</a> a seus interesses de acordo com sua distância temporal para conosco. Tem-se pensado que estes problemas são, todavia, administráveis.</p>
<p style="text-align:justify;">Teorias de tal sorte são, porém, todas vulneráveis a uma objeção contundente, avançada por Parfit, que é baseada no fato de que a maioria das decisões que tomamos, as quais possuem um impacto substancial na qualidade de vida futura, também afetam os que irão existir no futuro, pois a implementação de uma política social possui efeitos amplos nos detalhes da vida das pessoas (e.g. quem encontra quem, quem casa com quem, e quando as pessoas concebem seus filhos). Estes efeitos ajudam a determinar quem vem a existir. Mas se fosse verdadeiro de uma pessoa futura que ela não teria existido caso uma certa política não tivesse sido implementada no passado, então, a não ser que a sua vida não seja digna de ser vivida, não pode ser pior para ela que tal política foi adotada.</p>
<p style="text-align:justify;">Assim até políticas que poluem o meio-ambiente ou exaurem recursos podem não ser piores para pessoas futuras, ou violar seus direitos, visto que estas pessoas podem dever sua própria existência ao fato que essas políticas foram implementadas. Parfit e outros concluem disso que nossas obrigações com respeito a gerações futuras devem ser baseadas não em fatos acerca de como nossos atos afetam indivíduos para melhor ou para pior, mas em considerações que sejam de um caráter mais <em>impessoal</em>. Porém, teorias morais que tomam uma forma mais impessoal – como a versão total e média do conseqüencialismo – têm notoriamente provado gerar implicações implausíveis quando aplicadas a questões acerca de pessoas futuras e possíveis. Assim, reflexão a respeito de nossas obrigações para com gerações futuras resulta em um profundo desafio à teoria moral ela mesma.</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Referências</strong></p>
<ul>
<li>
<p style="text-align:justify;">Arrhenius, G. <em>Future Generations: A Challenge for Moral Theory</em>, FD-Diss. (Uppsala University, Dept. of Philosopy, Uppsala: University Printers, 2003).</p>
</li>
<li>
<p style="text-align:justify;">Meyer, L. &#8220;<a href="http://plato.stanford.edu/archives/spr2008/entries/justice-intergenerational/">Intergenerational Justice</a>&#8220;, <em>The Stanford Encyclopedia of Philosophy</em>, Edward N. Zalta (ed.), 2008.</p>
</li>
<li>
<p style="text-align:justify;">Ng, Y.-K., “What Should We Do About Future Generations? Impossibility of Parfit&#8217;s Theory X”, <em>Economics and Philosophy</em>, 5, 135-253 (1989).</p>
</li>
<li>
<p style="text-align:justify;">Parfit, D., “On Doing the Best for Our Children.”, in M.D. Bayles, ed., <em>Ethics and Population</em> (Cambridge, Schenkman Publishing Company Inc., 1976), pp. 100-115.</p>
</li>
<li>
<p style="text-align:justify;">–––, “Future Generations: Further Problems”, <em>Philosophy and Public Affairs</em>, 11, 113-172 (1982).</p>
</li>
<li>
<p style="text-align:justify;">–––, <em>Reasons and Persons</em> (Oxford: Clarendon Press, 1984).</p>
</li>
<li>
<p style="text-align:justify;">–––, “Overpopulation and the Quality of Life.”, in P. Singer, ed., <em>Applied Ethics</em> (Oxford: Oxford University Press, 1986), pp. 145-164.</p>
</li>
<li>
<p style="text-align:justify;">Sikora, R. I. &#38; Barry, B. (eds.), <em>Obligations to Future Generations</em> (Philadelphia: The White Horse Press, 1978).</p>
</li>
</ul>
</div>]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Glossário: conclusão repugnante; teoria X]]></title>
<link>http://porcher.wordpress.com/?p=14</link>
<pubDate>Sun, 04 May 2008 08:36:57 +0000</pubDate>
<dc:creator>J. E. F. Porcher</dc:creator>
<guid>http://porcher.wordpress.com/?p=14</guid>
<description><![CDATA[De acordo com Parfit, a seguinte conclusão repugnante segue-se de algumas teorias morais que tentam ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class='snap_preview'><p style="text-align:justify;">De acordo com Parfit, a seguinte <strong>conclusão repugnante</strong> segue-se de algumas teorias morais que tentam produzir escolhas corretas mesmo quando tais escolhas afetam aqueles que <em>irão</em> exisitir, i.e. gerações futuras. Uma teoria tal é denominada <strong>teoria X</strong>. Lemos:</p>
<blockquote>
<p style="text-align:justify;">Para qualquer população possível de ao menos dez bilhões de pessoas, todas com uma qualidade de vida muito alta, deve haver alguma população imaginável muito maior cuja existência, se outras coisas forem iguais, seria melhor, mesmo que seus membros possuam vidas que quase não valham a pena ser vividas.</p>
</blockquote>
<p style="text-align:justify;">Esta conclusão, dita repugnante, é implicada por dois dos <a href="http://books.google.com.br/books?id=SlgY93k936UC&#38;printsec=frontcover&#38;dq=reasons+persons+parfit&#38;hl=en&#38;sig=mgNqSy9egKp1TZGWwgWVZ4Pfz1Q#PRA1-PA403,M1">sete candidatos à teoria X elencados por Parfit</a>.  A <strong>teoria 1</strong> (&#8220;apenas quantidade tem valor&#8221;) visa a maximização de utilidade total. Como Parfit visa rejeitar a conclusão repugnante, a noção de maximização da totalidade daquilo que faz a vida ser digna de ser vivida não pode ser a teoria X.</p>
<p style="text-align:justify;">A mesma conclusão refuta a <strong>teoria 2</strong> (&#8220;quantidade e qualidade ambos sempre têm valor&#8221;), que diz que qualidade possui valor, mas uma perda de qualidade pode sempre ser preponderada por um ganho em quantidade.</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Referência</strong></p>
<ul>
<li> D. Parfit, <em>Reasons and Persons</em>, p. 388.</li>
</ul>
</div>]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
