Na plat préferé à la Hitler en de joodse gemeenschap voor een tweede keer te dissen in Man Bijt Hond is het nu de beurt aan Studio Brussel om de fakkel eens over te nemen. Onze radiovrienden gingen aan de slag met een bizar valentijnconcept. Ze hadden de intentie om, ik citeer Jan Van Biesen: “Poëtische porno te maken” … Een derde ‘flater’ die zich nu weer bij de openbare omroep afspeelt. Ze hebben dan ook maar besloten om een deontologische commissie op om dit soort voorvallen tegen te gaan.

Hoewel ik de vorige twee ‘flaters’ een beperking van de vrije meningsuiting vond heb ik toch zoiets van jezus waar zijn ze mee bezig. Ze willen aan hun ’stoute, speelse’ imago nu ook al porno koppelen. En porno is juist zoiets goedkoop om aan je merkimago te koppelen. Ik raad bij deze dan ook aan Studio Brussel af om dat pad te bewandelen.

P.S: De jezus in de tekst is niet religieus bedoeld, hopen dat ik op niemand zijn tenen trap

De vorige 2 flaters kan je hier vinden:

Plat préferé:

Ter Zake – Gesprek
Phara debat – Deel 1
Phara debat – Deel 2

Man bijt hond (Joden weer boos):

Gesproken dagblad klik hier

En flater nummer 3: Studio Brussel – Poëtische porno…

UPDATE: een blogartikel van Chris Van den Abeele
(klik op foto voor zijn blogitem)

Als ik één paragraaf uit de heer Van den Abeele zijn blog zou herinneren is het deze:

“En weet je wat nog triestiger is? Dat de VRT gecapituleerd heeft. Schrik voor een incidentje teveel. De forel, de karikatuur van de Jood, het is even genoeg geweest. Als volleerde politici hebben mijn bazen de problematiek ‘vercommissioneerd’. Voortaan zal alles waarover twijfel bestaat een college van deskundigen moeten passeren.
Dat college zal uiteraard door angst gedomineerd worden, want uiteindelijk draait het allemaal om de dotatie, om geld dus.”

WAAR IK OVERIGENS COMPLEET AKKOORD MEE GA…

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

“Ik leg ons verspreid over verschillende kamers. Als er dan een bom inslaat, zijn we niet allemaal dood.’

Palestijnse vader

In: Ter Zake, 08/01/09

In het Noorden van het land lopen wij Vlamingen storm voor boeken van BV’s. Hoe is de situatie aan de andere kant van de taalgrens? Is er een verschil in marketing? En zo ja, waarom en hoe krijg je je boek verkocht op de verschillende markten?

Allemaal belangrijke vragen waar er in dit interview met Louis van Dievel een antwoord op gegeven wordt: (check het filmpje)

Nog een belangrijke vraag: Kunnen BV’s wel boeken schrijven?

Literaire schrijvers over de BV’s:

___

Indien je er een andere mening op nahoudt dan de mijne mag je gerust reageren en jouw mening delen. Integendeel, ik heb niet liever. Eventuele suggesties zijn ook altijd welkom! Keep on reading!

Op haar weblog schrijft Kathleen Cools vandaag zelfgenoegzaam:

Sommige collega’s uit het Vlaamse medialandschap noemen mij een slecht mens. Of geslepen. Of zelfbewust. Kalashnikov-Cools.

Verder beweert Kathleen Cools ook nog cynisch genoemd te worden. Kijk, dat er op de VRT-nieuwsredactie met Kathleen Cools gelachen wordt, dat kan ik best toestaan. Maar ze moeten de grap niet te ver drijven.

Het is grappig dat Cools die hypocriete complimentjes gelooft, maar wanneer ze erover begint op te scheppen op haar weblog, is het niet meer grappig maar zielig. Geen mens kan namelijk ernstig beweren dat Cools een ‘geslepen’ of ‘cynische’ journaliste is. Als je haar in De keien van de Wetstraat ziet kwispelen van trots, omdat al die belangrijke mensen zich door haar laten ondervragen, vraag je je soms wel af of ze wel nog ‘journaliste’ is.

In Ter Zake vanavond: Lieven Verstraete doet zijn best om het Patrick Dewael moeilijk te maken en te oordelen naar die laatste zijn humeur doet hij dat niet onaardig. Dan is het aan Cools: zij presenteert Kort bekeken, te beginnen met het spijtig heengaan van de papa van prinses Mathilde.

Vervolgens leidt zij een reportage van Lea Van Hoeymissen in. Van Hoeymissen brengt een apocalyptisch verhaal van een adoptie die tragisch afliep door een roestig tandwieltje in de adoptiebureaucratie. Zo schrijnend is het, dat wij veronderstellen dat Van Hoeymissen zelf ooit foutief geadopteerd is en daarvan nog steeds de littekens draagt.

Na die reportage mag Cools Vlaamse adoptieambtenaar Dorine Chamon onder vuur nemen. Gesneden koek, denkt u, maar Cools verrast vriend en vijand met uitspraken die je eerder van de geïnterviewde verwachtte: “Die Kafkaiaanse toestanden behoren dus voortaan absoluut tot het verleden”, “U zal dan bij het begin van de procedure duidelijk maken hoe het verloopt” en een berustend “Dus dan kan het niet anders.”

Ze verrast er ook de ambtenaar zelf mee, die nog zo eerlijk is Cools’ naïeve suggesties te nuanceren. Het heeft er alles van dat Cools wel medelijden heeft, maar niet met de adoptieouders die er geen zijn en nog minder met het kind, maar vooral met die arme ambtenarij. Je zou dat cynisch kunnen noemen, als je de tranen niet in haar ogen zag staan.

Nee, cynisch en geslepen zou ik haar niet noemen. Zelfbewust ook niet. Slecht wel, maar dat zou geen kwalificatie van haar karakter zijn, vrees ik.

Er is iets mis met uw kalender. U denkt dat het vandaag 23 september is, maar u loopt een week achter. Het is eigenlijk al één oktober. Gisteren was het namelijk dertig september. Daar hebben wij harde bewijzen voor.

Graag breng ik u deze uitzending in herinnering. Zij gaat over de persstop die Jurgen Verstrepen aankondigde tot dertig september.

Gisteren gaf Verstrepen een interview in Ter Zake. Aan Lisbeth Imbo weliswaar, maar technisch gesproken blijft dat een interview. En omdat de situatie niet smeekte om een interventie van LDD en al helemaal niet om één van Verstrepen in het bijzonder, kunnen wij maar één conclusie trekken: het was gisteren dertig september. Anders zou Verstrepen toch niet van zich laten horen?

Lezen wij nu opnieuw wat hij in augustus verkondigde:

Tot 30 september zal ik geen politieke interviews, uitspraken en quotes over mezelf en LDD meer geven. Die dag heb ik immers ‘belangrijk’ nieuws.

“Belangrijk nieuws,” ja, zo kun je de breuk van het kartel wel noemen. Vindt u het straf dat Verstrepen wist dat het op dertig september prijs zou zijn? Wij niet. Want Verstrepen heeft dat einde zelf geregisseerd. Zijn persbericht ging als volgt verder:

Ik heb beslist. De teerlingen zijn geworpen. Alles staat klaar. Er is geen weg terug. Waarschijnlijk zal niet iedereen blij zijn maar soms moet je – zoals ik al eerder bewezen heb – beslissingen in je leven durven nemen die… grensverleggend zijn.

Hoe hij het geflikt heeft, weten wij ook niet, maar vast staat dat Jurgen Verstrepen het kartel ten val heeft gebracht. Sympathiek kun je hem nog steeds niet noemen, maar niemand kan nu nog ontkennen dat hij  veel meer politiek talent bezit dan ooit voor mogelijk werd gehouden.

Ik weet dat Ter Zake al lang niet meer bekend staat om de relevante onderwerpen. Toch trok ik mijn wenkbrauwen gisteren op toen het werk van Jan Fabre voor De Standaard nieuws bleek.

Een gasthoofdredacteur voor een tijdschrift haalt nooit een journaal. Het concept is zo oud als de straat en wordt voortdurend toegepast. Een alledaags gebeuren en dus geen nieuws. Maar als het een marketingstunt is van De Standaard – ja, dan is het nieuws natuurlijk.

Koren op de molen van mijn obscure samenzweringstheorieën.

TUSSEN DE SOEP EN DE PATATTEN

Hoe erg is het gesteld met je geestelijke gezondheid als je het plezant vindt om sneller dan Van Molle ze kan geven de antwoorden die je niet weet te googelen tijdens het bekijken van De Canvascrack? In de hoeveelste hemel (of hel) vertoef je als je met een open autokoffer (van een stationwagon) zonder je van enig kwaad bewust te zijn (horen? niets!) in de gietende regen van A. naar H. rijdt (7 km)? Hoe worldwidewebgewend ben je wanneer je enthousiast naar je moeder sprint om samen met haar 350 foto’s die je doorgemaild kreeg (de link naar een webalbum uiteraard!) te bekijken op je laptop en daar vast te stellen dat je daarvoor internet nodig hebt en zij dat niet heeft. (Ahja! Ahneen!). Welke Freudiaanse verklaring zou er zitten achter dromen over De Blauwe Ford Escort Cabrio Met Volledig Blauw Lederen Interieur Uniek in België van Tom Boonen die je van zijn garagist die hem gestolen had gekregen hebt en die Tom in volledige koersuitrusting én met roodharige jongensachtige brildragende vriendin komt opeisen in een compleet vervallen kantoorgebouw waar je aan een voorhistorische computer zit.

Mijn vandaag afgewerkt kledingstuk ziet eruit als een overjaars bommakleed, terwijl het het modieus fleurig Marnijurkje ‘08 had moeten zijn wat ik het in gedachten had. Mijn door een vakman aangeplante haag én vijgeboom zijn dood. Mijn kat wordt maar niet beter, amputatie of in het ergste geval euthanasie lijkt het vooruitzicht. Mijn zevende loodgieter komt ook weer niet opdagen en de achtste neemt zijn telefoon niet meer op omdat de bouwvakantie begonnen is. Ik maak nog maar eens de zoveelste emmer opgevangen water leeg. Ik draai de LP in beluistering om en realiseer me dat we dat we het voor het bestaan van de CD nooit lastig vonden om de twintig minuten recht te staan omdat kant A afgespeeld was en dan weer kant B. Mijn experiment “kom honderd gram aan per dag wanneer je werkloos bent een sabbatjaar neemt” blijkt een grandioos succes te zijn.

Ik weet nog steeds niet wanneer ik ” of ‘ moet zetten, ondanks de lessen die ik bij Plasky probeer te volgen. Mijn zinsconstructies zullen nooit vlot leesbaar of begrijpelijk zijn en mijn zinnen blijven te lang. Er is nog veel werk aan de winkel. Ik lees dat Annelies Rutten een hele week heeft om één column af te werken en ik vraag me af of ze dan elk woord en elke zinswending opzoekt en analyseert en eigenlijk vind ik haar ook niet goed. Het meisje dat op dinsdag bier schenkt heeft een poëtische ‘clip tellende omschrijving van het gevoel van de dag‘ rubriek die ik zelf had willen bedenken. Ooit zal het bekend worden welke journalist(e) er achter ‘Georgina‘ zat of welke student soc/com/watdanook deze blog gemaakt heeft in het kader van zijn/haar eindwerk. Of in oktober wordt het boek over het blog-experiment voorgesteld op de boekenbeurs. (Mét uw reacties en een grondige analyse daarvan.)

Ondertussen vraag ik me af hoe erg het eigenlijk is in Avignon. Stel ik vast dat veel mannen dom blijven wat vrouwen betreft die de kunst van het rond de vinger winden onder de knie hebben. Mag Kalita Air nog steeds lustig verder vliegen van en naar Zaventem, heeft het Vlaams Parlement in alle stilte het Verdrag van Lissabon goedgekeurd (formaliteit) en is het bijna vijftien juli. Zijn de kleiputten en Agrex NV alweer vergeten en lijken er daarentegen in de zogenaamde komkommertijd opvallend veel sensationele ongelukken te gebeuren en doden te vallen. Verdienen lastige doden rond de Middellandse Zee dan weer maar twee minuten aandacht in het vakantiejournaal. Bedenk ik nogmaals dat ik ook een spectaculaire dood wil.

Ik had veel zin maar geen tijd om jullie te tippen over een aantal goede programma’s op tv en schone films (@ SJ: Italiaanse filmzomer op Ned!) voor wanneer u niet naar een honderdduizendste herhaling wil kijken. Zelfs al is dat Green Wing dat ik drie jaar geleden al ontdekt heb op BBC maar eigenlijk toch nog steeds niet beugekeken ben. Ik heb door een krantenartikel een fascinerende mens ontdekt waar ik nog nooit van gehoord had en ik betreur het dat ik nog geen duizendste part van zijn genie heb. Ik constateer nog maar eens dat Sophie Hilbrand zonder enige twijfel de mooiste, meest spontane en naturelle vrouw van Nederland is en ik zou eigenlijk nog iets kwijt willen over een bepaald programma dat ze presenteert en over BNN in zijn algemeenheid.

Terwijl erger ik me blauw aan de aanhoudende lezersbrieven in Humo en de dwaze discussie over de zelfstandigen waarbij ik graag zelf eens een boekje zou opendoen over bepaalde KMO’s. Verwonder ik er me over dat er nog niemand gereageerd heeft dat het eigenlijk allemaal gewoon neerkomt op een algemeen gebrek aan solidariteit, nodig in een democratische samenleving of het nu een nietige kleine werknemer, een zelfstandige of een grote aandeelhouder of CEO betreft. Dat er gewoon een categorie mensen is die alleen aan geld en zichzelf denkt.

Ik foeter over de Humo zelf die steeds meer de Story of Dag Allemaal wordt (wat heb ik aan een roddelsessie met een gerateerde miss waarover ik nog nooit gehoord had en wiens naam ik nu dus alweer vergeten ben) en Serge Simonart, die ik nochtans altijd fel geapprecieerd heb, jaagt me de gordijnen in omdat zelfs hij in de val trapt. Ik lees over Fleetfoxes, die meer en meer aandacht krijgen en hoor nog eens dat het goed is. Ik betwijfel of de mening van een reclamemaker en een fotografe in een actua programma relevant is en ik stel vast dat alweer ******tijdelijk geschrapt omdat hier het resultaat van een bepaalde kwis waar een bepaalde blogger aan deelnam hier te lezen was**** , ooit won S. de Knack filmkwis maar toen, net die laatste keer, werd dat niet meer gepubliceerd in de Knack).

Ik zag dat een alom bekend blogger in De Morgen een artikel schreef maar ik kon het helaas niet opbrengen om het te lezen omdat het alweer over die overgehypte I-phone ging, wat me geen bal interesseert en waarvan de talloze berichten me danig op de heupen werken, meer nog, me eveneens fel de strot uitkomen. Ik lees dat ook Tante Annie zich ergert aan de bijlage van De Morgen en de kritische activist in mij bedenkt dat journalisten, en meer bepaald de vrouwen, WAX zouden moeten boycotten want De Morgen is geen damesblad maar een krant en tegelijk besef ik dat dit een onrealistisch droom is. En ik moet dringend een gevatte naam vinden voor mijn domeinnaam die ik nog moet aanvragen en waarvan ik nog niet weet wat ik er ga mee doen maar anders kan ik niet(s) ondernemen. “Dramaqueen‘ heeft mijn zus helaas al geclaimd als u eventueel zou van plan geweest zijn me dat voor te stellen.

Het regent. Komt het nog goed denkt u? Of heeft u geen mening.

Of ligt u gewoon ergens in de zon?

Onlangs in Ter Zake: Jean-Marie Dedecker op campagne in Benidorm.
Reporter tegenover besnorde marcellekes-dragende man in bruine kroeg: “Gaat u op Dedecker stemmen meneer?”
Marcelleke: (heftig knikkend) “Zolang het maar Vlaams Blok is!”.
Reporter: “Maar Dedecker komt op voor Lijst Dedecker he meneer.”
Marcelleke: (uit zijn lood geslagen) “Ja?….oh….dan stem ik op Lijst Dedecker e menier“.

Jurgen Verstrepen deelt in datzelfde café flyers voor LDD uit. Een vrouw van pakweg 60 neemt geïnteresseerd een flyer aan, bekijkt voor- en achterkant en luistert intussen naar de verkoopspraat van Verstrepen. Ze gaat zichtbaar volledig akkoord met de nonsens die hij vertelt van “wij zijn de goeie en die andere zijn de slechte”. Plots kijkt ze op en vraagt Verstrepen “en waar kunnen we hier stemmen op dat blaadje?”
Verstrepen is even verbouwereerd en antwoordt vervolgens beheerst en met een glimlach: “stemmen doet u in het stemhokje mevrouw. Volgend jaar!”

Ik sla met de afstandsbediening tegen mijn voorhoofd en krimp ineen bij de gedachte dat dat soort mensen mee bepalend is voor het beleid in dit land en dus indirect ook voor mijn eigen leven.

De bende van Dedecker cruiset op een jacht langs de kust van benidorm.
“Wij doen niet mee met goedkope slogans zoals de andere partijen. De mensen dit, de mensen dat: dat is allemaal zever. Wij zijn zélf de mensen!”, kraait Verstrepen.
“Maar voor de rest doen wij niet mee met goedkope slogans hoor”, merkt Dedecker ironisch op. Algemeen gelach.

Ik zeg u: die Dedecker is superintelligent. Spijtig dat hij die intelligentie op z’n West-Vlaams gebruikt: als een commercant ronselt hij stemmen. Alles voor de campagne, niks van opbouwende kritiek.

Niets is dommer dan een journalist dom noemen. Want zelfs als je gelijk hebt, weet je dat hij daar op allerlei onaangename manieren wraak voor kan nemen. Als je ongelijk hebt, hou je dat soort opmerkingen dus al helemaal beter voor je. Hieronder ziet u hoe het niet moet, gedemonstreerd door een weinig beleefde Yves Leterme en een alweer puike Tim Pauwels.

Yves Leterme sprak over de nachtvluchten niet met zijn coalitiepartners en niet met DHL. Met wie eigenlijk wel? Als premier zal hij toch moeten leren dat een babbeltje met God tijdens het avondgebed niet volstaat als aftoetsing van politieke plannen.