Geert Wilders not amused with the souvenir attack in Rotterdam

Siguiendo con el post de ayer, una foto del famoso carnero texel escocés que batió todos los records:

Even een poosje pauze.

Mijn nek begint weer te zeuren en voor het erger wordt en ik straks weer helemaal  niks kan zonder pijn ga ik nu zo min mogelijk achter de computer.

Groetjes en tot gauw.

Wel eens een paar gele bulldozers aan de kust gezien? Dikke kans dat het de grondverzetmachines van Snijder waren. Want dat prachtige strand waar wij iedere zomer onze handdoek op uitspreiden, ligt er niet uit zichzelf zo mooi bij. Eens in de vijf jaar worden de stukken strand die door de golven zijn weggeslagen weer netjes opgehoogd. Strandsuppletie heet dat met een duur woord. Voor een artikel in de Snijderpost - de nieuwsbrief die we al een aantal jaar maken voor Snijder - bracht ik een bezoekje aan de kuststrook bij het Texelse De Horn. Roeimaatje en fotograaf Mark Veldman ging mee om een paar mooie foto’s te maken van de Snijderbulldozers in actie. Ook Bodil was van de partij. Verstopt onder mijn jas lag ze lekker te slapen terwijl de machines om ons heen met het nodige lawaai heen en weer reden. De foto’s zijn prachtig geworden. Oordeel zelf!

Elis Vermeulen of Holland is my partner in Felt United.

We make a funny pair, Elis and I… we are so very different in everything we do, from the ways that we work, to the materials that we use. Working with her has freed me (or pushed me.. I am still not sure) to work outside of my comfort zone and to try things that I would never have considered before. I have always worked with fine fibres (merino, alpaca, cashmere etc… using norwegian C1 for sturdier pieces) while Elis prefers to use courser fibres, often in the grease.

We have done our fair share of “sheep talk” of late, and the wheels are spinning in my head once again.

While I was in Holland with Elis, who is a lover of Texel wool, I tried my hand at felting with it.  She LOVES to use it ‘in the grease’ – in other words straight off the sheep, full of vegetable matter (and more) and smelling like a barn! haha.. Not really my style, but I am game for anything. So in our typical ways, we went to work and laughed the entire time at how we work in completely different ways. From the manner in which we lay out our fibre, to the way we wet them, to the way we roll. Polar opposites – it is refreshing to work with someone who can show you new ways of thinking and expand your horizons.

Since that trip, I have been obsessed with trying to new wools. Specifically Norwegian heritage sheep, but also other breeds to get a better understanding of wool and how it felts.

Christine White author of Uniquely Felt offers a “Felting Lab” which would be a dream to take. It is an intensive study for Feltmakers designed to give a thorough understanding of the feltmaking medium.

Andrea Graham a very talented artist from Canada is currently in the ‘Lab’, and discussions have arisen about felting with Texel, hence the inspiration for this post.

Here are a few photos of my first time with Texel. My goal was to create as thin and even of a felt as I could using this fleece with a raised square in the middle. Elis laughs at how I work … going wild is going to take me some time – hehe. We rolled for what felt like eons before it started to felt, using boiling hot water. The smell, well…. what can I say? You do not felt with this and then go out to a restaurant for dinner without taking a good long shower first!

Anyone who is interested in learning more about Texel, should contact Elis, she is an expert in using it!

Mijn bedoeling van die dag was om naar Texel te fietsen om daar een dag uit te rusten en om dan naar de andere eilandjes te gaan. Het was een goeie dag om te fietsen: warm maar bewolkt en wind in de rug… De wind was altijd welkom toen ik door de duinen moest fietsen. Een NLer dat ik twee dagen voordien had leren kennen had me iets gezegd van een bevreemdend gevoel als je rond de streek rond Camperduin komt, en hij had gelijk: als je langs de kust fietst van Den Haag naar Den Helder kun je constant door duinen fietsen (wat prachtig is) maar als je aan Camperduin komt, houden de duinen plotseling op.

Bij de St. Elisabethsvloed van 1421 werden de duinen tussen Camperduin en Petten weggeslagen. Na de storm werd er tussen de twee plaatsen een dijk aangelegd, de Hondsbossche Zeewering.

.

Duin

Dijk

Er was erg veel wind, maar gelukkig was het wind mee.
Omstreeks 13.30 kwam ik aan in Den Helder waar de overzet vertrok. Daar vroeg ik naar info over de overzet tussen de verschillende eilandjes, en gelukkig dat ik dat deed. Blijkbaar kun je enkel met een oude vissersboot naar Vlieland varen, maar je moet die boot min. 1 week op voorhand reserveren en het is dan nog redelijk duur ook.

Dit was toch een redelijk grote teleurstelling aangezien Texel niet echt op mijn verlanglijst stond, veel liever wilde ik naar de rustige kleinere eilanden. Ik besloot om niet naar Texel te gaan en in plaats daarvan nog een eind te fietsen. Ergens tussen Hippolytushoef en Den Oever ging ik een camping zoeken…maar toen ik rond 16.30 in Den Oever stond zag ik het niet zitten om daar te blijven overnachten, écht moe was ik nog niet en eten had ik nog voldoende.

Mijn doel stond vast: als de boot tussen Harlingen en Terschellingen nog vaarde als ik er aankwam ging ik overnachten op een waddeneiland! Eerst moest ik echter de 30km lange dijk over, non-stop rechtdoor naast de autosnelweg, maar de wind hielp enorm waardoor ik snel over de dijk was.

In Harlingen moest ik nog een beetje meer dan een uur wachten, pas om 19.50 had ik de boot dat +- 2uur duurt….

Gelukkig weten de campings dit ook en blijven ze bijgevolg langer open. Om 22.30 lag ik volledig uitgeput te kijken naar de prachtige sterrenhemel. Nog nooit had ik zoveel sterren gezien.

Ik had geen statief bij, maar trok toch m’n plan. Om de zichtbaarheid duidelijk te maken heb ik de exposure verhoogd in camera raw.

Er waren een paar feesjes op de camping, maar als je een 130tal km fietst merk je daar niet zoveel van en slaap je even goed als anders.

Deveronvale Perfection, a Scottish ram sold at auction for a record £231,000 (NZ$550,000) at the Scottish National Texel Sale at Lanark market.

The ram was bred by Graham Morrison and sold to Aberdeenshire farmer Jimmy Douglas.

This is believed to be the world’s most expensive ram. The previous record price was £209,000 for an Australian merino.

The UK’s previous most expensive ram was also a Texel. Tophill Joe was  bought for £128,000 in 2004. He died recently after fathering lambs worth around £1 million pounds.

Texels  take their name from the Dutch Island where they were first bred. They have been raised in New Zealand since 1990 and are highly regarded for their lean meat.

You can follow comments on the sale at Taking Stock.

In my week off work we took Pan and Linda up to the island of Texel -with great sandy beaches and lots of space for dogs to run.

We took a ferry to get to Texel- I don’t even think Pan realised he was on it… He for sure didn’t seem to mind! First thing on the island was visiting the sea. Pan liked the sea.. untill he got washed away by a (little) wave. After that he was a bit wary for the rolling water, after the wave had rolled past his feet he was ok again. Pan saw his first sheep: first reaction was inquisitive, then a bit scary and then he decided they were very intruiging! what better place to see his first sheep, then on Texel.

We stayed in a lovely B&B for a night. Next day more visiting the beach! Linda loves beaches… she loves any place where she can run in wide open spaces! Well she likes running anyways… even between trees in the forest. It’s just a joy seeing her run. She had a blast playing with a ball (you have to see our movie around 2 minutes to know what i mean). I always get this warm fuzzy feeling when I see her with her ‘mum’- she has so much trust in her, Linda will follow her about anywhere!

Here’s a video of our trip:

Nico Fokker just send me some new information on the Tucker family in West Sayville. Here it is:

Two years after the arrival of Willem Fokker or William Tucker from Burgh (Zeeland) to West Sayville, his brother Nicolaas arrived in West Sayville (NY), which by then was still called Tuckertown. Later brother Jan, sister Maria and their mother Barbara Melieste came to America, too. A trip of 60 days. They all accepted the name of Tucker.

Jan, who calls himself John, marries  Jannetje de Koning from Bruinisse, who lives with her parents in West Sayville and changes her name into Jane King.  Nicolaas was already married in Burgh with Johanna van Westervoort and their daughter Maria marries in West Sayville with James Wenham.

The Tuckers were a family of standing in the little community of West Sayville. They became postmaster, police chief and foreman of the local fire company.  They were also involved in the founding of the first (Dutch) church in West Sayville. The decision to build was made during a meeting on 19 December 1866 in the house of Nicolaas Fokker (Tucker). Until that time, services were held in the local school. The first reverend is Ds. Jongeneel, who came to West Sayville in 1860.

William Tucker’s daughter Isabelle Wilhelmina was the first to be baptized in the new church community, that existed until 1951. Services on Sunday afternoons were held in Dutch until 19 August 1919. After that date, English became the official language.

It weren’t just Zeeuwen who went to West Sayville, there were also immigrants from the Dutch isle of Texel who lived from the oyster industry. There were also people who made money in housing industry in New York City, so it wasn’t just oysters.

Willem Fokker (Tucker) died on 10 December 1909 in West Sayville. Like his fellow citizens Willem kept chicken on his farm and when he wanted to catch one, he was picked. The wound infection caused him to die.

Thanks to your publication, he finally receives the fame he deserves: being known as the founder of West Sayville.

With kind regards.

Weekje op Texel vertoefd. Een mooi eiland.
Op een camping aan de rand van de bossen, waar de sfeer van Jan Wolkers hing ( hij woonde om de hoek).De duinen met de bloeiende geurende heide. Vele kilometers fietspaden en wandelroutes. Kleine gezellige dorpjes, heerlijke stranden,duizende schapen in de weilanden. Aanbevolen dus, vooral voor een paar dagjes er tussen uit.

Maar er ontbrak iets.
Gewend aan zuidelijke vakanties met de kinderschare ( plus de daarbij behorende vriendjes en vriendinnetjes)om ons heen was het erg stil. Ja hoor, voor het eerst zonder kroost op zomervakantie. Oudste verbleef in Frankrijk (ai met eigen vervoer!!!) en jongste voor het eerst met vrienden aan de Spaanse Costa. Rare gewaarwording. Partner-lief is prima voor de conversatie maar het sociale aspect van nieuwe mensen ontmoeten ( mede door de kids) ontbrak. Op de overvolle camping in het zuiden aan aansprak geen gebrek. Op de ruime plekken op de Texelse camping ( in Italië hadden ze 5 caravans op onze plek gezet) weinig kans op een social talk.
Voor de een een zee van welverdiende rust, voor de ander een gemis?

Had ik nou toch maar de laptop meegenomen!!!!!!

Aan de andere kant. Veel gefietst, lekker uit gegeten, 2 boeken gelezen, avondjes kaarten met partner, dus weer tijd voor jezelf en voor elkaar. Een andere invulling dus.

Maar het toch wel even wennen! Zal wel moeten toch?

Foto’s op Flickr.

Sailing in Texel #9, originally uploaded by coincidentalimages.

Texel, Nederland, aug2009
cmos 1.6x, iso 100, 18mm f13 1/640s

catamaran Nacra 570
Nacra test center De Eilander
De Cocksdorp, Texel

sky dancer, aka ST#28, originally uploaded by coincidentalimages.

Texel, Nederland, aug2009
cmos 1.6x, iso 100, 50mm f8 1/400s

We zijn deze zomer twee weken naar Nederland geweest, kamperen op Texel. Sjoerd heeft een pagina met foto’s van de vakantie gemaakt:

Fotopagina kamperen op Texel

We hebben afgelopen weekend heerlijk genoten van een paar dagen op Texel. Het weer zat mee dus het was al snel goed. Ik had mijn Sony Alpha niet meegenomen; deze foto’s zijn met de compactcamera Panasonic DMC TZ3 gemaakt.

Of all the blockades run by the British navy during the French Revolutionary and Napoleonic wars, the blockade off Texel by the North Sea fleet had to have been one of the most hazardous. The island of Texel and the Dutch naval yard just to the south, Den Helder, made this area a logical point of concentration for Dutch warships before conducting a sortie against the British.

The prevailing winds are generally from the southwest, creating a strong counter-clockwise current. The constricted space brings with it the nasty property of presenting any blockading fleet with a lee shore under most wind conditions.

This satellite image has Texel and the Wadden Sea centered in the frame. If you are interested at the view from ground level, there are a lot of interesting shots of Texel land and seascapes here.

Eigenlijk had ik een stuk willen schrijven over De Worsteltent. Wie kent het niet?

De Worsteltent is een restaurant op Texel. Het bestaat al vele jaren en is tegenwoordig onderdeel van Hotel De 14 Sterren www.14sterren.nl

Toen ik een jaar of 11 was namen mijn ouders mij er regelmatig mee naartoe. Ik spaarde toen doppen…en de eigenaar van het restaurant wist dat. Eens in de zoveel tijd haalde ik een enorme zak met doppen bij hem op die hij voor mij bewaarde. De mooiste, degene die het minst beschadigd waren, haalde ik eruit en de rest gooide ik weg. maar dat vertelde ik de eigenaar geloof ik niet.

Twee weken geleden wilden mijn ouders mij weer eens meenemen naar De Worsteltent. Vroeger pannekoekenrestaurant, tegenwoordig hip Italiaans design. Het was zondagmiddag, erg druk en er was jazzmuziek. We konden geen plaats vinden om te zitten en besloten naar de buren te gaan, De Catharinahoeve. Daar dronken we Skuumkoppe en bestelden we bitterballen.

Ik wilde schrijven over de naam Worsteltent. En misschien ook wel Catharinahoeve. En waarom op Texel altijd alles net anders gaat dan ergens anders. Maar in plaats daarvan schreef ik over advocaten en hun beroepsgeheim. Zie hieronder.

De Worsteltent houdt u van me tegoed.

Eigenlijk had ik een stuk willen schrijven over De Worsteltent. Wie kent het niet?

De Worsteltent is een restaurant op Texel. Het bestaat al vele jaren en is tegenwoordig onderdeel van Hotel De 14 Sterren www.14sterren.nl

Toen ik een jaar of 11 was namen mijn ouders mij er regelmatig mee naartoe. Ik spaarde toen doppen…en de eigenaar van het restaurant wist dat. Eens in de zoveel tijd haalde ik een enorme zak met doppen bij hem op die hij voor mij bewaarde. De mooiste, degene die het minst beschadigd waren, haalde ik eruit en de rest gooide ik weg. maar dat vertelde ik de eigenaar geloof ik niet.

Twee weken geleden wilden mijn ouders mij weer eens meenemen naar De Worsteltent. Vroeger pannekoekenrestaurant, tegenwoordig hip Italiaans design. Het was zondagmiddag, erg druk en er was jazzmuziek. We konden geen plaats vinden om te zitten en besloten naar de buren te gaan, De Catharinahoeve. Daar dronken we Skuumkoppe en bestelden we bitterballen.

Ik wilde schrijven over de naam Worsteltent. En misschien ook wel Catharinahoeve. En waarom op Texel altijd alles net anders gaat dan ergens anders. Maar in plaats daarvan schreef ik over advocaten en hun beroepsgeheim. Zie hieronder.

De Worsteltent houdt u van me tegoed.