“எத்தன தடவதான் மா சொல்லுவ?? ஒரு லிட்டர் பால், அரை கிலோ ரவை, ரின் சோப்பு, புரு காபி. வாங்கிட்டு வரேன் நீ phoneஅ வை.” கட் செய்துவிட்டு கடைக்குள் நுழைந்தேன். ஒரு விஷயத்தை குறைந்தபட்சம் பத்து முறையாவது ஞாபகப்படுதவில்லை என்றால் அம்மாவுக்கு நிம்மதியாக இருக்காது. முன்பிருந்த அண்ணாச்சி கடைகள் ரொம்ப ஈஸி. துண்டு சீட்டில் எழுதிக்கொடுத்தால் போதும். கடைப்பையன் ஓடி ஆடி எல்லா சாமானையும் எடுத்து வந்து பில்லை போட்டு கையில் கொடுத்துவிடுவான். கடைக்கு முன்னால் கலர் கலராக தோரணம் போல தொங்கும் கவர்களையும் பாக்கெட்களையும் மோட்டை பார்த்துக்கொண்டு நின்றால் போதும். இந்த சூப்பர் மார்க்கெட் கான்செப்ட் எனக்கு பிடிக்கவே இல்லை. அலைந்து திரிந்து வாங்கி பில் போடுவதற்கு specialஆ சாப்பிட்டு விட்டு வர வேண்டும் போல. வாசலில் இருந்த ஒரு கூடையை எடுத்து கொண்டு ரவையை தேடி அலைய புறப்பட்டபோது தான் அவளைப்பார்த்தேன். 

ஒரு நிமிடம் எதுவுமே புரியவில்லை. Mind blank ஆகிப்போனது.அவள்தானா அல்லது எப்போதும்போல வேறு யாரையாவது பார்த்து அவள் என்று நினைத்துவிட்டேனா? அதே சாய்ந்த நடை. அவளைப்போலவே யாருக்கும் பணியாத சுருள்முடி. கருநீல நிற சுடிதாரில் அவளேதான். கூடையோடு திரும்பியவள் என்னை பார்த்து வேறு விட்டாள்.

“ரவிவிவிவி!!!! What a surprise! எதிர்பார்க்கவே இல்ல!! எவ்ளோ நாள் ஆச்சு மீட் பண்ணி… 4 years or more?? நான் திருப்பி சென்னை வந்து மூணு மாசம் ஆச்சு. ஒன்ன விசாரிச்சேன். London போயிருகேன்னு சொன்னாங்க. எப்போ வந்த?? என்கிட்ட சொல்லாம கல்யாணம் கூட பண்ணிகிட்டனு மட்டும் சொன்ன.. கொன்னுடுவேன்…” பொறிந்து தள்ளினாள். பெரிய புன்னகையுடன் அவள் பேசியதை கேட்டுவிட்டு சொன்னேன், “நீ கொஞ்சம் கூட மாறவே இல்ல.” “எதுக்கு மாறணும்? என்ன மாறணும்? இரு bill  பண்ணிட்டு வரேன். ரொம்ப நாள் கழிச்சு மாட்டி இருக்க என்கிட்ட. சீக்ரத்ல எஸ்கேப் ஆக முடியாது.” அவசர அவசரமாக நானும் வாங்க வேண்டியதை வாங்கி விட்டு வெளியே வந்தேன். “Coffee??” “என்ன வெளையாடரியா? Treat வேணும் எனக்கு. கல்யாண Treat” பெரிதாக சத்தமாக சிரித்தாள். “எனக்கு கல்யாணம் ஆகி நாலு வருஷமாச்சு. கல்யாணத்துக்கும் வராம இருந்துட்டு இப்போ Treat கேக்ற. ஹ்ம்ம்.. ஒனக்கு இல்லாத Treat ஆ ரவி. அசோக் out of station. அவன் திரும்பி வந்ததும் ரெண்டு பேருமா சேந்து Treat வேக்றோம் ஓகே வா? Let’s catch up over some coffee now” 

அவளை நான் முதலில் பார்த்தது மண்டையை கொளுத்துகின்ற உச்சி வெயில் அடித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு மத்தியான போழுதில்தான். பரிட்சை முடிந்து பத்து நாட்கள் நிம்மதியாக அம்மா கையால் நல்ல சோறு சாப்பிட ஊருக்கு கிளம்பி, ஹாஸ்டல் வெளியே இருந்த பஸ் ஸ்டாப்பில் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த நாள் இன்னும் ஞாபகம் இருக்கிறது. கையில் ஒரு பெரிய பையுடன் கண்களை சுருக்கி பஸ் வராத அந்த ரோட்டை நொடிக்கொருதடவை எட்டி எட்டி பார்த்துக்கொண்டிருந்தவளை ஓரக்கண்ணால் நோட்டம் விட்டேன். First year ஒ?? காலேஜ் ஆரம்பித்து ஒரு வாரத்திலேயே First year பெண்கள் அனைவருக்கும் rating கொடுத்து மார்க் போட்டாயிற்றே. அப்பொழுது கூட இவளை பார்த்ததாக ஞாபகம் இல்லை. அப்படி பார்த்தே ஆகவேண்டும் என்ற அளவுக்கு அழகியும் ஒன்றும் இல்லை. சுமார்தான் என்று நினைத்துக்கொண்டே மறுபடியும் நோட்டம் விட திரும்பியபொழுது அவள் என்னையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தாள்.

“Excuse me, அடையார்க்கு டைரக்ட் பஸ் இருக்கா இங்கேர்ந்து?? நா First year. இப்போதான் மோதல் தடவை வீட்டுக்கு போறேன் தனியா… ”

இப்படிதான் ஆரம்பித்தது அவளுடன் பழக்கம். கொஞ்சம் பாட்டு பாடு, school rhymes சொல்லு என்று எனக்குத்தெரிந்த ragging செய்து விட்டு அவளை வீட்டுக்கு பக்கத்தில் இருந்த பஸ் ஸ்டாப் வரைக்கும் போய் இறக்கிவிட்டுவிட்டுத்தான் அன்று வீட்டுக்கே போனேன். இப்போது நினைத்துப்பார்த்தால் என்னை கொஞ்சம் கேவலமாகவே நினைத்திருப்பாளோ என்று தோன்றியது. லீவ் முடிந்து வந்ததும் முதல் வேலையாக அவள் பயோடேட்டாவை அலசி ஆராய்ந்தேன். பின்பு லைப்ரரி, கான்டீன், பஸ் ஸ்டாப் என்று சில பல எதிர்பாராத சந்திப்புகளை எதிர்பார்த்தே உண்டாக்கினேன். அப்படி ஒரு நாள் காம்பஸ் உள்ளே இருந்த கடையில் கும்பலாக உட்கார்ந்து கூல் டிரிங்க்ஸ் குடித்துகொண்டிருந்த போது தனியாக ஏதோ நோட்டு வாங்க வந்தாள். இன்னிக்கு இவள அழ வெக்காம விடமாட்டேன் மச்சி என்று நண்பர்களிடம் பெருமை அடித்துக்கொண்டே அவளை அழைத்தேன்.

“Hi Senior!” பளிச்சென்று சிரித்தாள்.

“என்னது hi ஆ? இதுதான் நீ சீனியர்க்கு குடுக்ற மரியாதையா? ஒழுங்கா ரெண்டு கையையும் சேர்த்து வணக்கம் சொல்லு. தமிழ் பொண்ணு தான நீ?? என்ன பத்தி ஒனக்கு தெரியாது..  ” வாய்க்கு வந்து வீண் சவுடாலை எல்லாம் உளறிக்கொட்டினேன். இரண்டு நொடி என்னை உற்றுபார்த்தவள் கண்களில் பெர்மநென்ட் ஆக குடியிருக்கும் அந்த குறும்பு திரும்பியது.

“ஏன் தெரியாது உங்களபத்தி. நல்லா தெரியுமே. நெறைய கேள்விபட்டிருக்கேன். ”

கூடியிருந்த நண்பர் கும்பல் ஓ போட்டு தொண்டைகளை கனைத்தது.

“என்ன? என்ன கேள்விப்பட்ட??”

நேராக என் கண்களைப்பார்த்து சொன்னாள், “நீங்க பெரிய பொறுக்கியாமே.. காலேஜ்ல ஒரு பொண்ணு விடாம எல்லார் கூடையும் flirt பண்ணுவீங்களாம். உங்ககிட்ட பேசறதுக்கே பொண்ணுங்களாம் பயப்படுவாங்களாம்.. இப்டி இன்னும் நெறைய. இதெல்லாம் உண்மையா சீனியர்??” எங்கள் கூட்டமே கப்சிப் ஆனது. “எனக்கு டைம் ஆச்சு சீனியர். தாத்தா ஹாஸ்டல் கேட்டை பூட்டிடுவாரு. See you all some other time. வணக்கம் சீனியர்.” கை கூப்பி சொல்லிவிட்டு திரும்பிப்பார்க்காமல் நடந்தாள். எப்போது காதல் வந்தது உனக்கு என்று கேட்டால் சொல்லத்திணறுவார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் எனக்கு துளிகூட சந்தேகமில்லாமல் தெரியும். அவள் வணக்கம் சொல்லிவிட்டு நடந்த அந்த ஒரு நொடியில்தான் அவள் மீது எனக்கு பித்து பிடித்தது.

காதலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டால் உலகமே அழகாகத் தெரியும், கவிதை கூரையைப் பிய்த்துக்கொண்டு கொட்டும், பூக்கள் கொஞ்சம் அதிகமாகவே வாசம் வீசும் என்றெல்லாம் பிதற்றுவது பைத்தியக்காரத்தனம்தான். இப்போது நானும் ஒரு பைத்தியக்காரன் ஆனேன். பெண்களுடன் தினமும் சகஜமாக பேசிப்பழகினாலும் இது என்னவோ வித்தியாசமாக இருந்தது. அவளுடன் பேசுவது ஒரு பக்கம் சந்தோஷமாகவும் இன்னொரு பக்கம் பதட்டமாகவும் இருந்தது. வயதிற்கே உரிய இனக்கவர்ச்சிக்கும் மேலாக, அவளுடன் கழித்த பொழுதுகள், தெளிந்த சலசலக்கும் நீரோடை ஒன்றில் காலை நனைத்து விளையாடும் இனிமையையும் மன நிம்மதியையும் தந்தன. அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அந்த நொடியே அம்மாவிடம் அழைத்துப்போய் , எப்போ பாத்தாலும் என் selectionஅ கொற சொல்லிட்டே இருப்பியே, இப்போ சொல்லு பாப்போம் என்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி சொல்ல வேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனால் அவளோ அவள் classmate சிவாவுடன் சிரித்து பெசுவதைப்போலவும், சங்கர் காலை வாரி கிண்டல்  அடிப்பதைப் போலவும் தான் என்னிடமும் பேசினாள் பழகினாள் சிரித்தாள் முறைத்தாள். I was nobody special to her. Or to put it better, everybody was as special to her as me. அது எனக்கு நன்றாக புரிந்தது. அதனாலேயே அவளிடம் கொண்டிருந்த நட்பு என்ற அந்த வட்டத்தை தைரியமாக தாண்டி உள்ளே சென்று என் காதலைச்சொல்லவோ, அந்த வட்டத்தை உடைத்து வெளியே வந்து விலகிச் செல்லவோ என்னால் முடியவில்லை. சொல்வதற்கு நான் சுத்தமாக முயற்சியே  செய்யாமலோன்றும் இல்லை. ஜாடை மாடையாக நீதான் எனக்கு எல்லாம், ஒருநாள் கூட உன்கிட்ட பேசாம இப்போலாம் இருக்கவே முடியறதில்ல, பாக்கலனா என்னவோ போல இருக்கு என்றெல்லாம் சொல்ல தான் செய்தேன். பலமாக சிரித்துவிட்டு கூலாக சொன்னாள், “என் friends எல்லார்க்குமே அப்டி தான். I become indispensable after a point, you know?” நிஜமாகவே இவள் இவ்வளவு மக்கா இல்லை புரியாததுபோல் நடிக்கிறாளா என்று பல நாள் யோசித்திருக்கிறேன். ஆனால் அவள் எனக்கு புரிய புரிய அவள் மனமும் புரிய தொடங்கியது. அவளுக்கு உண்மையாகவே நட்பு, நண்பர்கள் என்பதைத்தாண்டி யோசிக்கவேத் தெரியாமல்தான் இருந்தது. அவள் சிந்தனைகளை நட்பு என்ற ஒரே கடிவாளத்தைப் போட்டு காலம் முழுக்க ஒட்டிகொன்டிருந்தாள். அதைத்தாண்டி காதல் என்ற ஒன்று அவளுக்கு இன்னும் பரிச்சயப்படாமலே இருந்தது. அவள் பாராட்டிய நட்பின் தூய்மையையும், ஆழத்தையும் பக்கத்தில் இருந்து பார்த்து ரசித்து அனுபவிக்கும் போது, அதன் பயங்கர அழகிற்கு முன் என் காதல் கூட எனக்கு கொஞ்சம் கொச்சையாகவே தெரிந்தது. இருந்தாலும் செக்கு மாடு போல அவளைச் சுற்றியே மனம் அலைந்துகொண்டிருந்தது. என்றாவது ஒருநாள் அவளாகவே புரிந்து கொள்வாள் என்ற, நிறைவேறாது என்று எனக்கே தெரிந்த, நப்பாசையில் நாட்கள் நகர்ந்துகொண்டே இருந்தன. 

எதிர்பாராமல் நிகழும் பயங்கரங்களுக்குதான் வலி அதிகம். அவள் கல்யாண பத்திரிக்கையை நீட்டும் போது மனம் ஏற்கனவே மரத்துப்போய் இருந்தது. காதல் தெரியாதாம் ஆனால் கல்யாணம் மட்டும் கரெக்டா பண்ணிக்க தெரியுமாம் என்று அவள் மீது கோபம் வந்தது. கல்யாணத்துக்கு போகவில்லை. லீவ் போட்டு வீட்டில் ஒரு வாரம் அடைந்து கிடந்தேன். Gtalk, Yahooவில் அவள் sign in செய்தால் உடனே offline போனேன். போன் செய்தால் எடுக்கவில்லை. அவளைத் தண்டிப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு என்னையே தண்டிதுக்கொண்டிருந்தேன். நாட்கள் செல்ல செல்ல காதல் என்பதை சற்று தொலைவில் வைத்து தெளிவாக யோசித்த போதுதான் புரிந்தது. I missed being her friend more than anything else. அவளை அறிந்த அந்த நாட்களில் அவள் காட்டிய பரிவு, அன்பு, பேதமற்ற பாசம் அனைத்தையும் நானாகவே வலிய சென்று தொலைத்து விட்டேனென்று தோன்றியது. தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தேன். அவள் அதற்குள் பறந்துவிட்டாள் வெளிநாட்டிற்கு. நான்கு வருடங்களுக்குப் பிறகு இதோ இப்பொழுது இந்த காபி ஷாப்-இல்.

நிறைய நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவள் கணவர் நலம் விசாரித்தேன். அம்மா பற்றி கேட்டாள். குழந்தை பெயர் அனன்யா. சதா cartoon networkதானாம். வீட்டுக்கு கண்டிப்பாக வர வேண்டும் என்றாள். Address குறித்துக்கொண்டேன். Phone number, mail id யும். “Let’s keep in touch Ravi. ஒனக்கு எப்டினு தெரியல. ஆனா எனக்கு நீ always special. One of my bestest friends”

அவள் கண்களை நேராக பார்த்து தெளிவாக சொன்னேன். “Of course. Always.”

1) Red pant and yellow shirt. Blue pant and yellow shirt. Yellow shirt with anything. Period.

2) Hero introduction song featuring sickles/painted potbellies/pierced navels of out-of-work heroines/directors cum dance masters/hero’s son.

3) Switzerland/Chiffon sarees.

4) Directors in cameos like paalkaaran, pichakaaran, velaikaaran, car driver, etc.

5) Lyrics like sexy-baby-shake-your-body in item songs. Make that any wannabe rap lyrics in item songs. Make that any rap lyrics in any song. Thank you.

6) Heroines falling down from scooter/ladder/staircase/perfectly non-slippery floor and hero falling on top of her.

7) Transgenders doing seductive moves or the usual kuthadi-kuthadi-sailaka in a circle.

8 ) One blow. Ten people. Four directions. Flying.

9) Heroine slapping hero. Hero slapping heroine. Love coming. Duet singing.

10) 30+ years old heroes as college students. 40+ years old comedians as their friends.

11) Titles like Sivakasi, Thirupaachi, Thiruthani, Thiruvannaamalai, Koyambedu, Vadapalani. You get the drift right?

12) Punch dialogues. (Exception: Superstar)

13) Shriya Saran or any other 18 plus, opposite Rajni, Kamal, Sarath, Gabtun or any other 50 plus.

14) Jyothika style 100-expressions-per-minute = acting.

15) Ravi Krishna style block-of-wood = acting. Wait, I don’t want to see Ravi Krishna itself on screen hereafter. Please. *Shudders on recollecting his earlier films*

16) Amma/appa/akka/thangachi/maama/machan/purushan/pondaati/nanban sentiment songs. Phew!

17) Amman movies.

18)  ‘Pei/aavi inside small child’s body’ movies.

19) Rain fights. And rain songs. What? The men are all going to boycott my blog? Ok, I give up. Only rain fights. Hmph.

20) Gabtun singing Amul baby kind of songs in phoren, chi, foreign locations. *Falls on the floor, begs and weeps*

21) Heroines/heroes suffering from cancer/brain tumor.

22) Naataamai scenes. Naataamai comedy scenes.

23) Kids talking beyond their age, like 50 year old thaatha paatis.

24) Telugu, Malayalam, Kannada, Hindi movies remade in Thamizh. Oh, then we wouldn’t have any movies made at all here? Sigh, I take that back.

25) Girlfriend/Boyfriend/Any friend singing horrible melody song in jam packed railway stations, bus stands, football stadiums, etc to locate the other Girlfriend/Boyfriend/Any friend.

P.S. Please feel free to add your lets-please-get-rid-of-these-too items in the comments section. Nandri.Vanakkam.

Long after it was over, I was left wondering why the movie had been named Aayirathil Oruvan. Now I see only one way to justify the title. The director has named the movie for himself, after himself, for he is indeed one man in a thousand. A man who had the vision and the conviction to not play safe after blockbusters and churn out the same stories of love, action and sentiment film after film. A man who did not see the need to follow footsteps or copy stories but instead chose to spin his own yarn in his own style, however flawed it may be. A man who would not be bogged down by the expectations of a million people. A man who does not rise or fall below those monstrous expectations that break many, but instead, defies them. A man, who now I pray, has the strength to not be crushed by the brickbats thrown his way. Aayirathil Oruvan.

Let me get the point first. I’m not here to say that Aayirathil Oruvan is a masterpiece or brilliant unparalleled cinema. It is as flawed as we make them here. It has extreme gore as some have already pointed out. It has loopholes the size of the quicksand pits the lead trio once come across during the course of their journey in the movie. But inspite of all this, I say Aayirathil Oruvan deserves to be watched only because someone dared to make it.

*SPOILER AHEAD*

The story follows Anitha (Reema Sen), Lavanya(Andrea Jeremiah) and Sugumaran(Karthi) as they embark upon a journey to discover the lost Chola descendants in exile in a far away island off the shores of Vietnam. Lavanya’s father and many others who went before them were either found dead on the way or never heard of after. Their adventurous journey through water, forests and deserts to make it alive to the destination of their quest forms the first half of the movie and what happens after they make it, unravels in the second half.

*END OF SPOILER*

I haven’t been a fan of Selvaraghavan before and I’ve hated some of his earlier works. So it’s very surprising even to me when I see myself rooting for this so called misadventure of his. Though the basic premise of the film is built on an extremely silly and flawed premise, there were many moments of sheer brilliance in the movie. What I liked the most was that the adventure did not end up in a treasure hunt copied from Hollywood but delved straight into our past for inspiration and to carry the story forward. The bloody feuds between the erstwhile Pandyas and Cholas which result in the Cholan prince running away to safety along with the Pandyan deity in tow forms the crux of the story. Salvaraghavan shows how the exiled Cholan ancestry along with the king and royalty live a famishing life in the middle of nowhere waiting for word to go back to their motherland and boy, how! People, if you watch Ramanand Sagar’s Ramayana on TV and think all exiled people live like the Rama and Sita in it, with perfectly manicured eyebrows and women in designer clothes then AO shows how exactly it would be in real life. The hunger and filth that the people live in, the fight like animals for a morsel of food, the cannibalistic tendencies and gory sacrifices, the yearning to go back to their own land of milk and honey, the unconditional love for their king despite the fact that he is reduced to live like an outcast, Selvaraghavan shows the pain and the pathos of living a banished life like it has never been seen before. The unconventional war sequence where one side fought with the most modern of the weapons and the other side with those from 800 years ago and the following atrocities committed were deeply subtexted. Isn’t this happening in Sri Lanka even today? Aren’t men, women and children forced into exile, robbed off the rights of their own land, raped, maimed, mutilated and buried? Isn’t it happening in Afghanistan? I heard sneers and giggles from the audience when they saw men protect themselves with spears and shields against machine guns and rifles but our brothers in some parts of the world do not even have those, my friends. They infact, have nothing but their integrity and respect as shields which are eventually ripped off too like it happens towards the end in the movie.

The performances were awesome to say the least. Karthi must be best new talent which Thamizh cinema has seen in ages. He makes acting look so effortless. If he goes the usual way with 5-songs-5-stunts routine (like I heard he already is) it’s a terrible and criminal waste of prodigious talent. There are hordes of others for that, Karthi. His character is estremely vulgar and sexist but as a woman I haven’t ever seen a coolie who would not try to brush against or make crass comments on a woman he passes, so it’s completely justified. The women here are no delicate dolls either and are potrayed as strong, dominating, arrogant and powerful. Reema was good too, especially in the second half , but in some of her close up shots the lip sync was mighty bad. Her lips say something and the voice says something else. It’s my opinion that a better actress, one with basic Thamizh knowledge, could have done more justice to the role than Reema. Andrea had nothing much to do but did what she had well. And what does one say of Mr. R Parthepan? He ‘lives’ (clichéd but yes) the role of the King in exile with such dignity and poise. His portrayal of the vulnerability and heart break  on seeing his people suffer, the happiness on knowing that they would finally be back to their homeland and the pain on discovering the treachery that means doom to his people, that man is simply mind blowing. G.V. Prakash does a better job on the BGM than I expected him to, though it’s interesting to think what Rahman or Raaja would have done given such a subject. Selva has made a lot of effort to replicate the dialect of Thamizh spoken from the Chola period. It actually backfires since the audience at large isn’t able to understand such chaste thamizh spoken and that too for more than an hour at a stretch. (One front bencher comment: Machan, Yenna da pesraanga? Sri lanka lerndhu thappichu vandhutaangala da??)

As for the negatives, the film is long by 30 minutes at the least. A large portion of the second half is used up to depict the way of life in exile, the miseries and their plight, but it does nothing to hold the interest of the audience or keep them riveted. The story that the present day descendants of the Pandyas who hold high positions such as a Union Minister, Military head and Archaeological head would bring down military troops and ammunition enough to bomb down a small country all for the sake of revenge on their enemies(Cholas) from their past and to recover their deity is laughable. This is where Selva slips big time. A better premise would have worked wonders. The CG is poor. We’ve seen much better CG in Jaganmohini movies with white tightsuited aavis. The climax scene, though it has a brilliant touch by the director, is a damp damp squib.  As for the complaint that the movie is not realistic, is illogical, unexplained and so on, hey, did you know that this genre is called fantasy/adventure?  It is MEANT to be unrealistic and illogical. For realism, go back to Pasanga and Vennila Kabadi Kuzhu please.

Till the interval, all I heard in the movie hall were positive comments. But at the end of the movie there was an uncomfortable silence and people walked out talking that Kutty (that dhanush movie in which he acts all cutie-pie again) would have been a better choice when compared to this. It pains me to think that if this movie fails, it means death to a hundred other creators who want to break the shackles and come up with new themes, ideas and genres. If this movie fails, it means that the usual thamizh cinema routine wins over a bold different attempt. And let’s be ready not to sulk and say people don’t attempt anything different anymore. Aayirathil Oruvan deserves to be talked about, hated, debated on or loved. All it doesn’t deserve is being ignored.

நன்றி: தமிழினி :: Tamizhini :: வானியல்: கோள் ஆற்றுப்படை – எஸ்.ஆனந்த்

1. eye piece – கண்ணருகு வில்லை
2. Comet – வால்வெள்ளி
3. Long Focal length – அதிகக் குவி நீளம்
4. Field of View – பார்வை பரப்பு
5. Festoons – தோரணப்பிரிவுகள்
6. satellite transit – உபகோள்களின் இடப்பெயர்வு
7. Elliptical orbit – நீள்வட்டப் பாதைகள்
8. Space Telescope – விண் தொலைநோக்கி
9. Polar Ice Cap – துருவப் பனி முகப்பு
10. Mass – அடர்த்தி
11. high tide – கடல் ஏற்றம்
12. Low tide – கடல் இறக்கம்

முந்தைய பதிவு: தமிழ் சிறுபத்திரிகைகள்

• காலச்சுவடு – உலக்த் தமிழ் இதழ் - பதிப்பாளர் – ஆசிரியர்: எஸ். ஆர். சுந்தரம் (கண்ணன்) / பொறுப்பாசிரியர்: தேவிபாரதி
• உன்னதம் - நவீன இலக்கியத்தின் பன்முக ஆளுமை: ஆசிரியர், வெளியிடுபவர்: கௌதம சித்தார்த்தன்
• உயிர்மை: ஆசிரியர்: மனுஷ்ய புத்திரன்
• வார்த்தை - தெளிவுபெற அறிந்திட : ஆசிரியர்: பி. ச. குப்புசாமி / இணையாசிரியர்: பி. கே. சிவகுமார்
• எதுவரை? – மரணத்திலிருந்து வாழ்விற்கு: நிர்வாக ஆசிரியர்: எம். பௌஸர்
• புதுவிசை - கலாச்சாரக் காலாண்டிதழ்: ஆசிரியர்: சம்பு / சிறப்பாசிரியர்: ஆதவன் தீட்சண்யா : (Pudhuvisai | Art | Culture | Short Story | poem)
• உயிர் எழுத்து - படைப்பிலக்கியத்தின் குரல்: ஆசிரியர்: சுதீர் செந்தில் / நிர்வாக ஆசிரியர்: சிபிச்செல்வன்
• யுகமாயினி - முரண்பாடுகள் மத்தியில் ஒருத்துவம்; கலகத்தில் மலரும் சுதந்திரம் :: Yuga Maayini
• கவிதாசரண் - இதழாய் ஒரு எழுத்தியக்கம்: (Kavithaasaran’s Web Page | Literature | Magazine | Tamil | Poems | Articles: Kavitha Charan
• தமிழினி – கலை இதழ் : ஆசிரியர்: நா விஸ்வநாதன்

மற்றவை: இந்திய இதழ்கள் – விக்கிப்பீடியா

முதலில் ஜெயமோகனின் பரிந்துரை: Jayamohan » பண்பாட்டை பேசுதல்…

என்னைக் கவர்ந்த தலை 10 தமிழ் சிறுபத்திரிகைகள்

அடுத்து அவர் சொன்ன சஞ்சிகைகள் மற்றும் விட்டுவிட்ட சிறுபத்திரிகைகளில் இணையத்தில் காசு கொடுத்தோ/கொடுக்காமலோ கிடைப்பதின் பட்டியல் போட்டுவிடுவோம்:

1. Kaalachuvadu :: காலச்சுவடு

2. Uyirmai :: உயிர்மை

3. Amrudha :: அம்ருதா

4. வார்த்தை :: Vaarthai

5. Thamizini :: தமிழினி

6. பத்திரிகைத் தொகுப்பு :: கீற்று

7. Thendral :: தென்றல் (அமெரிக்கா – கலிஃபோர்னியா & நியூ ஜெர்சி)

8. குமுதம் தீராநதி :: Theeranadhi

9. உயிர்நிழல் :: Uyirnizhal tamil exile magazine

10. வடக்கு வாசல் :: vadakku vaasal

11. வல்லினம் - கலை, இலக்கிய இதழ் | Vallinam – Magazine For Arts

12. ஈஷா – காட்டுப்பூ :: Isha Foundation – Isha Kaattu Poo Magazine

13. புதுவிசை :: Pudhuvisai | Art | Culture | Short Story | poem

14. சில சஞ்சிகைகள்; சில குறிப்புக்கள் | டிசே தமிழன்: இரண்டு சஞ்சிகைகள் | DISPASSIONATED DJ

• அற்றம்: பெண் ஆசிரியர்கள் (கஜானி குமார், கெளசல்யா, தான்யா, பிரதீபா.தி)
• மற்றது: ஆசிரியர் - கற்சுறா & ஜெபா
• கைநாட்டு
• பறை (முழக்கம் வெளியீடு – பாமரன், தேவகாந்தன், த.சிவதாசன்)
• தமிழர் தகவல் மாத இதழ்: பத்மநாப ஜயர்
• அறிதுயில்: ஆசிரியர்: கற்சுறா, மஞ்சலுணா கோமதி, எஸ்.வி.ர·பேல்

15. காலம் - கனடா : ஆசிரியர்: செல்வம் குழு: டேனியல் ஜீவா, மெலிஞ்சிமுத்தன், ந.முரளிதரன்: காலம் – 2009: சில எண்ணங்கள்

16. யுகமாயினி :: Yugamaayini

இன்னும் இருக்கும். சொன்னால் சேர்த்து விடுகிறேன்.

ஜெயமோகனின் முந்தைய இடுகைகள்:

அ) Jayamogan » உயிர் எழுத்து மாத இதழ்: “பல கோணக்களில் படித்து விவாதிக்க வேண்டிய முக்கியமான சிற்றிதழ்.”

ஆ) Jeyamogan அ.மார்க்ஸின் திரிபுகளும் தீராநதியும்

இ) Jeyamohan.com » மாற்றுவெளி: “சென்னைப்பல்கலை முனைவர் பட்ட ஆய்வு மாணவர்களின் முயற்சி”

ஈ) Jayamohan.com » ரசனை இதழ்: “நான்குவருடங்களுக்கு முன்பு முத்தையா ஆரம்பித்த இதழான ‘ரசனை’ என்னுடைய நோக்கில் மிக முக்கியமான ஓரு தமிழ் பிரசுரம்.”

உ) Jayamogan.com » தமிழினி ஜூன் 2008 இதழில் கண்மணி குணசேகரனின் நூல்வெளியீட்டுவிழா: “உயிர்மை, காலச்சுவடு, உயிர் எழுத்து, தீராநதி, வார்த்தை, தமிழினி என எந்த இதழும் இதில் ஏதேனும் பிரச்சினை இருப்பதாக காணவில்லை. இந்தியாவின் எந்த மூலையில் எது நடந்தாலும் குரல்கொடுக்கும் இச்சிற்றிதழ்களுக்கு இந்த விஷயம் பற்றி சொல்ல ஒன்றுமில்லை”

ஊ) Tamil Ini magazine » தமிழினி ஐந்தாமிதழ் | Thamizh Ini 2nd Issue » தமிழினி இரண்டாமிதழ் | Thamilini » தமிழினி மாத இதழ்

எ) Uyirmai Magazine by Manushya Puthiran » உயிர்மை இந்த இதழில்…

ஏ) Vaarthai little mag » வார்த்தை

ஐ) ஜூனியர் விகடன் » Junior Vikadan » ஜூவியின் பதினாறாம் பக்கம்

ஒ) Backgrounders on Sol Puthithu Tamil Journal » சொல்புதிது பற்றி…

ஓ) Kaala Chuvadu » காலச்சுவடு நூறாவது இதழ் | Kaalasuvadu » காலச்சுவடுக்கு தடை | On Kanimozhi Karunanidhi » கனிமொழி வணக்கம்

ஔ) Satire » சிற்றிதழ்கள்- ஓர் ஆய்வறிக்கை

ஃ) Jayamohan.com » இந்திய இலக்கியம் ஒரு விவாதம்

கொசுறு:

1. ஜயமோகன் » இதழ்களும் மதிப்பீடுகளும் – ஒரு கடிதம்: “நீங்கள் ஆனந்தவிகடன் குமுதம் போன்ற பெரிய பத்திரிகைகளில் எழுதியிருக்கிறீர்கள். அவை இப்போது நீங்கள் சொல்லும் ethics கொண்டவையா என்ன?”

2. ஜெயமோஹன் » திரையும் சமரசமும்- ஒரு கடிதம்

3. ஜயமோஹன் » சிலகேள்விகள்

1. Thamizmanam.Net – Tamilmanam.com :: தமிழ்மணம்
2. Tamilish :: Tamileesh.com – தமிழிஷ்
3. Tamil Veli - தமிழ்வெளி
4. Thiratti :: திரட்டி
5. Nellai Tamil :: தமிழ் – நெல்லைத்தமிழ்
6. Thamizhagam :: தமிழகம்
7. Blogkut Thamizh – Tamil Blogs Sangamam | ப்ளாக் குட் சங்கமம்
8. தமிழீழத்திரட்டி :: Pageflakes – rishanthan’s தமிழ் வலைப்பதிவுகள்
9. Pageflakes – maya’s இலங்கை வலைப்பதிவாளர் திரட்டி
10. நியூஸ் பானை :: News Paanai – Tamil News Sharing Site
11. தமிழ் 10 :: Tamil10 / பிரபல செய்திகள்
12. நம் குரல் :: Nam Kural – Urakach Sollungal / Published News
13. Tamil related News and Stories – eTamil :: இ தமிழ்
14. தமிழர்ஸ் :: Tamilers / பிரபல இடுகைகள் முழுதும்
15. தமிழ் திரட்டி சிங்கை – Tamil.sg :: Tamilsg Tamil Blogs Aggregator
16. தமிழ்பெஸ்ட் :: thamilbest.com — Thamizh best – Best Links In Tamil
17. Social Bookmarking :: புக் மார்க்குகள் – சமுதாய செய்தி by ThatsTamil.com :: One India

கொசுறு: tamils (தமிழ்ப்பதிவுகள்) on Twitter

Download Alayodu VilayaduTamil movie mp3 songs

Free Alayodu Vilayadu mp3 songs

Download Ayan Tamil movie mp3 songs

Free Ayan mp3 songs

Download PugaipadamTamil movie mp3 songs

Free Pugaipadam mp3 songs

தேவையான பொருட்கள்:
முட்டை – 3
சின்ன வெங்காயம் – 100 கிராம்
பச்சை மிளகாய் – 3
மிளகுத் தூள் – அரை ஸ்பூன்
மஞ்சள் தூள் – கால் ஸ்பூன்
பால் – 2 டேபிள் ஸ்பூன்
நெய் – அரை ஸ்பூன்
கருவேப்பிலை – சிறிது
உப்பு – தேவையான அளவு
எண்ணெய் – தேவையான அளவு

செய்முறை:
முட்டையுடன் பால் சேர்த்து நன்கு நுரை வரும் வரை அடித்து வைக்கவும். வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், கருவேப்பிலை ஆகியவற்றை பொடியாக வெட்டி வைக்கவும். கடாயில் எண்ணெய் சிறிது ஊற்றி வெட்டி வைத்துள்ள வெங்காயம், மிளகாய் இவற்றைப் போட்டு வதக்கி அதை அடித்து வைத்துள்ள முட்டையுடன் சேர்த்து உப்பு, மஞ்சள் தூள், மிளகுத் தூள் கலந்து தோசைக் கல்லில் நெய்விட்டு சிறிய சிறிய அடையாக ஊற்றி எடுக்கவும்.

Finally the wait was PLEASANTLY over. The BEST MUSIC DIRECTOR’S ACADEMY AWARD was awarded to A.R.Rahman. It was an expectation of every Indian that A.R.Rahman should win the Oscar, but he won TWO. Also for the BEST SONG category, and that was doulbly pleasing.

A.R.Rahman’s biography had been updated in the Wikipedia within minutes of him having won the OSCARS. I’ve excerpted here below the part that proclaims his feat:

His acclaimed music compositions have led to references to him as the “Mozart of Madras” and several Tamil commentators have given him the title Isai Puyal (Tamil: இசைப் புயல்; English: Music Storm). Rahman also won two Oscar Awards in 2009 (Best Original Score and Best Original Song) for his work in Slumdog Millionaire. He also performed at the ceremony.

While accepting the award for the BEST ORIGINAL SCORE, he thanked everyone whom he had to, but the icing was his utterance in Thamizh (Tamil) thanking God in the International Language of Thamizh: YELLA PUGAZHUM IRAIVANUKKAY, which when translated to English would mean ALL GLORY TO GOD.

As a person having been in TamilNadu, it is no surprise that he chose to thank God in Tamil. It is not politics that he brought the language into focus, it is pure THANKFULNESS. The language, which according to the Nobel Laureate Sir.C.V.Raman,  is mathematical in its structure and precise in its expression. It was his utterance in Tamil that made it exhilarating.

I see it as the homage paid by a Thamizhian to the discipline and the work culture that the language Thamizh promotes. Thamizh is not kitschy or glossy languge that skims over human situations in sentimentalism and defeatism . It grapples with human predicaments and brings it into human consciousness and strives to continually find solutions. It is no wonder that an A.R.Rahman had to be from this hoary CULTURE in India.

Long live THAMIZH. Long live INDIA.

Thamizh ( Tamil for the Anglicized), as a language has shown the maximum resistance towards acceptance of sounds that are foreign to it. Thamizh as a language has prided itself as a language that had not accepted foreign sounds as it was interpreted to mean subjugation of its uniqueness and its status. When Sanskrit entered thru the shlokas into the culture of the Thamizh language, since it was in the name of God, the influx was not palpable to the common man.

The common man accepted the import of all the Ch has, shas, jhas as an essential part of the religious rituals and ACQUIESCED to the religion trotted out by the priests. But with the advent of the RATIONAL MOVEMENT in Thamizh Nadu (formerly Madras State), EV Ramaswamy and subsequently C.N.Anna Durai, identified the import of these sounds alien tothe Thamizh culture and sanitized the language.

IN EFFECT THAMIZH HAD NO GLOTTAL OR GLOTTALIZED SOUNDS.

In Thamizh, one cannot get the sound Ha, Hi, Hu, Hai, Hum or Ho. The H would be substituted by G, K etc..

I am herewith appending the write up on what GLOTTAL STOP means, as mentioned in the Wikipedia.

“The glottal stop, or more fully, the voiceless glottal plosive, is a type of consonantal sound which is used in many spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is ʔ. The glottal stop is the sound made when the vocal cords (vocal folds) are (1) drawn together by muscular action to interrupt the flow of air being expelled from the lungs and then (2) released as pressure builds up below them; for example, the break separating the syllables of the interjection uh-oh. Strictly, the perception that it is a consonantal sound is produced by the release; the closure phase is necessarily silent because during it there is no airflow and the vocal cords are immobilized. It is called the glottal stop because the technical term for the gap between the vocal cords, which is closed up in the production of this sound, is the glottis. The term “glottal stop” is one of rather few technical terms of linguistics which have become well known outside the specialism.”

In Thamizh a new route has started by which the sound H is being imported. It is thru the Cine Songs that this sound is being imported. If one were to listen to the singing of Udit Narayan Jha, one could sense the import of GLOTTALIZATION of THAMIZH. In one of the recent movies named PADDIKATHAVAN (Dhanush playing the lead role), in the song RAANGI RANGAMMA one could sense the glottalization of Thamizh. When Udit Narayan sings SUNGUDI CHALLAI, in the cited song, one could sense the import of those sounds that are alien to Thamizh.

I am a great fan of Udit Narayan, and his singing has ENRICHED THE THAMIZH SOUNDS. Yet, the purists, once they identify that the masses like the glottalization of these sounds, they would ascribe a vile social reason for import of the glottal sound, and may even say that Jha ( a Brahmin community from Bihar/Nepal/Jharkhand) being a person from the Upper Caste, has been made a tool in the hands of the Artistes  for advancing their agenda!!

SOME CONSPIRACY THEORY.

Enjoy the song Raangi rangamma in PADIKAATHAVAN and do not get involved in the conspiracy theory!!

LET  US ENRICH THAMIZH!!

எப்படி இவ்வளவு பணம் என்று கேட்டதர்க்கு,

ரமேஷ்: “இது தான் என்னோட முதல் சம்பலம் டா.. இன்னும் நிறைய சம்பாதிக்க நிறையா வழிகள் தெருச்சிருசி.. இனிமே வேலை தேடி கஸ்டபட மாட்டேன்..”

முத்து: “எப்படி டா.. என்ன பன்னுர வீட்டுல.. ஒரு மாசத்துகு இவ்வளவு நா.. இது என்னக்கு 3 மாதச் சம்பலம் டா..”

சோமு: “சொல்லு டா.. எப்படி.. எங்கயாவது வேலை கிடைச்சிருக்கா..”

வரதன்: “அது எப்படி முனியாண்டி விலாஸ் போனா பணம் குடுக்குராங்கலா.. நீ முன்ன இவ்வளவு பணம் வச்ச தில்லயே”

ரமேஷ்: “எல்லாம் முனியாண்டி விலாஸ்-ல கிடைத்த நட்பு தான் டா.. முனியாண்டி விலாஸ் வரும் பலர் share market-ல காச போட்டு நிறைய லாஸ் ஆகுரதாக கேள்வி பட்டேன். அதற்கு முக்கிய காரணம், முலு நேரம் அதற்க்கு செலவு இட முடியாத நிலமை.   தினமும் தனியாக வீட்டுல இருக்கும் பொது நிரையா வணிக புத்தகம் படித்தேன். TV-ல வணிக விவரம் அனைத்தும் ஒரு நொடி விடாமல் பார்த்தேன். அதை முனியாண்டி விலாஸ் வருபவர்க்கு எடுத்து கூற அவர்கள் குடுத்த ஊக்கத்தினாள் stock broker வேலையை தொடங்கினேன்.. இது தான் எனது முதல் வருமானம். கிடைகாத வேலையை நினைத்து வருந்துவதை விட்டுவிட்டு, இந்த வேலையில் முலுமையாக இறங்க முடிவு எடுத்துள்ளேன்.. வேலை புடிக்க வில்லை என்று தினம் புலம்பும் உங்கலுக்கு, ஒரு சின்ன advice. எந்த வேலையும் கேவளம் இல்லை உங்கலுக்கு அதில் மன நிம்மதி கிடைத்தால், அதை தோடர்ந்து செய்ய அதன் மிது பற்று இருந்தால்.. அந்த வேலையில் சிறந்து விலங்குவிற்கள்”

அமைதி ஆனார்கள் அனைவரும்.. வாழ்க்கயில் பணம் ஒன்று தான் முக்கியம் என்று இல்லாமல், செய்யும் தொழில்லும் அதன் மிது பற்றும் முக்கியம் என்பதை உணர்தார்கல்..

இதனை “Who Moved my Cheese ?” என்ற கதையில் Spencer Johnson மிக அழகாக கூறியுள்ளார். ஒரு இடத்தில் பண்டம் கிடைக்க வில்லை என்றால், பண்டம் தான் முக்கியம் என்று இருக்கும் போது, அதனை அடைவதர்க்கு, வாழ்வில் எந்த ஒரு முயற்ச்சி ஆனாலும் எடுப்பேன் என்று இருத்தல் வேண்டும். செய்யும் வேலை நன்றாக இல்லை என்றாலும், அதிலும் முயற்ச்சி செய்து, மாற்று வேலை வாங்க வேண்டும்.

என்னுடய முதல் கதையே ஏன் இவ்வாறு எழுதியுள்ளேன் என்றால், நிறைய பேருக்கு “What will be my Cheese?” என்ற ஒறு கெள்விக்கே விடை சரியாக தெறிவதில்லை.. இதனால், ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் செல்ல முயற்ச்சி எடுக்கமல், வாழ்க்கை வீனாக போகிரது என்று புலம்புவார்கள். அதை சுட்டிக்காமிக்க, வந்தது தான் முனியாண்டி விலாஸ்.

இது என்னோடய முதல் கதை.. நிறையா பிலை இருக்கும்.. கண்டுக்க கூடாது..

முனியாண்டி விலாஸ்.. ரொம்ப பாப்புலர் ஆன ஹோட்டல்.. பச்சுலர்க்கெல்லாம் ஒரு வர பரசாதம்.. அப்படி பட்ட ஹோட்டல்ல தொடங்குது நம்ம ஹிரோ லைஃப்..  வேலை தேடி சேன்னை வந்த ரமெஷ் தான் நம்ம கதையின் ஹிரோ.. நண்பர்களோடு தங்கி இருந்த அவனுக்கு, நிரையா வேலை வாய்ப்பு குவிந்தது. ஆனால், ரமெஷ் எதயும் சீரியஸ்சா எடுத்ததே இல்லை. எல்லா வேலை வாய்ப்பயும் தட்டி கலித்து கொண்டே இருந்தான். அவன் இருந்த ரூமில் மொத்தம் 4 பேர், ரமேஷை சேர்த்து சோமு, முத்து, வரதன். ரமேஷை தவிர மூவரும் நல்ல வேலையும், நல்ல சம்பலமும் வாங்கும் பொது, எதோ அவனுக்கு மட்டும் எதுவுமே ஒத்துவரமல் போவதை கண்டு அனைவரும் வருந்தினர். ஒரு நாள், இரவு நேரம் நண்பர்கலின் உரையாடல் தொடங்கியது..

வரதன்: “மாப்புல.. நம்ம இப்ப கை நிரையா சம்பாதிக்க அரம்பிச்சாசு.. but, life-ல எதோ உன்னு மிஸ்ஸிங்..”

முத்து: “என்னடா அப்படி மிஸ் பன்னிட்ட… என்னடா யேவனாவது நீ ரூட்டு விட்ட ஆல கவர் பன்னிடானா.. ரொம்ப ஃபில் பன்னுர.. அதுவும் திடிர்னு.. ??”

வரதன்: “அது இல்லடா.. மார்னிங் 8 மணிக்கு office.. பிரகு நைட்டு 10 மணிக்கு விடுனு ஒரே routine life-அ இருக்கு.. பெசாட்டி வேலைய விட்டுட்டு ஊருக்கு போய் விவசாயம் பன்னலாம்னு தோனுது..”

ரமேஷ் இதை அமைதியாக கேட்டு கொண்டிருந்தான்.. இடையில் laptop-பும், mobile phone-னும் மாக, விட்டுக்குல் நுலைந்தான் சோமு. அவன் ஒரு gap விடாமல் தனது mobile phone-னில் பேசிய படியே முன் அரையில் அமர்ந்து laptop விரித்து புள்ளயார் போல் அமர்ந்தான்.

வரதன்: “வந்துடான் டா.. Mr. சோமு.. இன்னும் இவன் office-ல இருக்குர மாதிரியே இருக்கான் பார்ரேன்.. திருந்த மாட்டான் போல..”

முத்து: “நம்ம தேவலடா.. but, இவனுக்கும் work-ல no interest டா.. எல்லாம் காசுக்கு தான்.. இந்த தலவலி..”

ரமேஷ் மேதுவாக எலுந்து சென்று, தொலைகாட்சி பொட்டியை பார்க்க தொடங்கினான். வரதனும் அவனுடன் வந்து அமர்தான்.. மெதுவாக ரமேஷ்சிடம் பேச்சு குடுத்தான்..

வரதன்: “morning எல்லாம் என்ன டா பன்னுர bore அடிக்குல..”

ரமேஷ்: “இதுல என்னட போர்ரு.. daily ஒரு புக்கு வாசிக்குரேன்.. நல்லா சாப்புடுரேன்.. நல்லா துங்குரேன்.. தெரியுமா 10 kg வேய்ட்டு எறிடுச்சு… “

வரதன்: “ஆடப்பாவி, என்னகு 5 kg குறச்சிருக்கு டா.. எப்படி டா இப்படி..”

ரமேஷ் சாமர்தியமாக பேச்சை மாத்தி, TVயில் வந்த பாடலை பத்தி பேச ஆரம்பித்தான். முத்து, ஒரு தமிழ் புத்தகத்தை எடுத்து உக்கார்ந்தான் ஒரு மூலையில். இரவு முனியாண்டி விலாஸ் போகும் நேரம் வந்தது.

ரமேஷ்: “டேய்.. வாங்க டா.. நேரம் ஆச்சு முனியாண்டி விலாஸ் போகலாம்.. லேட்டானா ஒன்னுமே இருக்காது..”

வரதன்: ”டேய்.. தினம் முனியாண்டி விலாஸ்ல சாப்டு சாப்டு ரோம்ப bore அடிக்குது.. எதாவது ஒரு north இந்தியன் ஹோட்டல் போவோம் டா.. “

ரமேஷ்: “டேய்.. அங்கலாம் சாப்புட்டா சாப்புட்ட மாதிரியே இருக்காது டா.. அதுவும் ரொம்ப தூரம் போகனும்.. ரொம்ப costly.. முனியாண்டி விலாஸ் is the best”

அனைவரும் நார்த் இந்தியன் ஹோட்டலிக்கு OK சோன்னார்கல்..

முத்து: ”இல்லடா எதாவது வித்யாசமா try பன்னனும் டா.. ரமேஷ்சு நீ மட்டும் தான் ஒத்துக்க மாட்டிக்குர.. finally, வரியா வரலயா ?”

ரமேஷ்: “OK.. நா வரல.. நிங்க போங்க டா”..

தனியாக சென்றான் ரமேஷ்.

ரமேஷ் விரைவாக சாப்பிட்டு விட்டு விடு திரும்பினான்.

நேரம் கலித்து விடு திரும்பிய நண்பர்கள் கண்ட காட்சி, ரமேஷ் கையில் யாவரும் கண்டிராத நிறைய பணம் !!

தமிழ் நாட்டில் வாழும் தமிழ்ப் பார்ப்பனர்கள் தமிழர்கள் அல்ல என்றும் கைபர் போலன் கணவாய் வாரிசுகள், ஆரியர்கள் என்றும் சென்ற ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக கோயபல்ஸ் கூட்டம் செய்து வந்த பிரச்சாரத்தில் பல உண்மைகள் அடிபட்டுப் போனதால் புதிய தலைமுறை, கோயபல்ஸ்களை நம்பும் சூழ்நிலை உருவாகிவிட்டது. இதனால் தமிழுக்கும் தமிழ்நாட்டுக்கும் பெருநஷ்டம் ஏற்பட்டுள்ளது. இந்நிலையை இன்றைய தலைமுறைக்கு அறிவுருத்தவே இந்த Blog அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது.

பிராமணர்கள் பண பலமும், புஜ பலமும் இல்லாதவர்கள். இரண்டாவது மூன்றாவது வருணத்தினர் அவர்களை முன்னிலைப் படுத்தி நான்காவது வருணத்தினரை சுரண்டி வந்துள்ளனர். பிராமணர்கள் இன்றைய தமிழ்நாடு அரசு மற்றும் அரசியலில் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டும் நான்காவது வருணத்தினர் சமமாக நடத்தப்படுகின்றனரா?

திருப்பாணாழ்வாரை பிராமணர்கள் தோளில் சுமக்கத் தயங்குவதில்லை. வீரன் சுந்தரலிங்கத்தை யாரும் சுமக்க வேண்டாம். அவர் பெயரைத் தாங்கிய பேருந்துகள் ஒரு சாராரைச் சுமப்பதே அவர்களுக்கு அவமானம். வீரன் சுந்தரலிங்கத்தின் பெயரைத் தாங்கிய பேருந்துகள் தீக்கிரையாக்கப்பட்டன.

இந்தத் “திராவிடர்கள்” தமிழர்களுள் ஒரு பகுதியினரை “ஆதி திராவிடர்” என அழைத்து அவர்களை ஏமாற்றி வந்தனர். (தற்சமயம் அவர்கள் விழித்துக் கொண்டுவிட்டனர்). இந்தத் “திராவிடர்கள்” தாங்கள் “ஆதி திராவிடர்” அல்ல என ஒப்புக்கொள்கின்றனர். அப்படியாயின் இந்தத் “திராவிடர்கள்” எந்தக் கணவாய் வழியே தமிழகத்துக்குள் வந்தனர்?

உ. வே. சாமிநாதையர் இல்லாவிட்டால் சங்கத்தமிழ் ஏது? செம்மொழிதான் ஏது?

பல தமிழ் அறிஞர்கள், பாரதி, பாரதிதாசன், சுந்தரனார் பெயர்களில் பலகலைக்கழகங்கள் உள்ளன. உ வே சா பெயரைத் தமிழ்ப் பலகலைக்கழகத்திற்கு வைப்பதில் தயக்கம் என்ன?

பிராமணர்கள் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் பல சொற்கள் “பிராமண பாஷை” என்று கீழ்த் தரமாக நோக்கப்பட்டு நல்ல தமிழ்ச்சொற்கள் வழக்கொழிந்து வருகின்றன.

மாற்றாக பிறமொழிச் சொற்கள் தமிழில் ஊடுருவி வருகின்றன.

உறவு முறைகளைக் குறிக்கும் தமிழ்ச்சொற்கள், ஒற்றைச் சொற்கள், “பிராமண பாஷை” என்பதால் வழக்கொழிந்து விட்டன. தமிழில் அப்பா வழிச் சொந்தமா, அம்மா வழிச் சொந்தமா, ஆணா பெண்ணா என்ற குழப்பமே இல்லாமல் ஒரே சொல்லில் கூறிவிடலாம். இதை மேலும் விளக்குவோம்.

சித்தப்பா, பெரியப்பா போன்ற சொற்களுக்கு சமமான ஆங்கிலச் சொற்களைத் தேடுங்கள். அங்கிள், ஆன்ட் என்று ஒற்றைச் சொல்லில் சொன்னால் மேலும் கேள்விகள் எழும். paternal uncle என்று சொன்னால் அப்பாவுக்கு அண்ணனா தம்பியா என்ற கேள்வி எழும். இந்நிலை தமிழுக்கும் வந்து கொண்டிருக்கிறது.

அம்மாவின் சகோதரனையும் அக்காவின் கணவனையும் மாமன் என்கிறார்கள். அம்மான் என்றால் மறு கேள்வி எழுமா? மேலும் பாருங்கள்.

அம்மாஞ்சி – அம்மான் சேய் – paternal uncle’s son

அம்மங்கார் - அம்மான் மங்கை – paternal uncle’s daughter

அத்தான் – அத்தை மகன் – maternal aunt’s son

அத்தங்கா – அத்தை மங்கை - maternal aunt’s daughter

அத்தாமணி – அத்தான் மதனி – maternal aunt’s daughter in law

அத்திம்பேர் – அத்தை அன்பர் – paternal aunt’s husband

பாயசம், ரசம் போன்றவை வட மொழிச் சொற்கள். தமிழ்ச் சொற்கள் அன்று.

திருக்கமனது (திருக்கண் அமுது ), சாத்துமுது (சாற்றமுது) ஆகிய சொற்கள் பிராமண பாஷை என்று ஒதுக்கப்படும் தமிழ்ச் சொற்கள்.

தமிழ் இனி மெல்லச்சாகும். ஆனால் பார்ப்பனர்கள் அதற்கு பொறுப்பல்ல.

மேலும் சொல்வேன்…………

Is this WAr  for Soil

Condition for   the freedom to spoil …

….the Humanity  squeeze  the Litres of Blood

To quinch their thirst ……..

Addicted to the smell of  Gun powder???

Many  Innocent cries get Deeper nd Deeper

Into the pipes of tanker

Seldom reach their Heart

..Farway from their  Soul

boredom to think of it for u

Today I am n the war!!!!!U are in the war …….

Still Humanity  never meet it’s Independence day!!!!!!!!!

Letter to India…..As we think I ndia is not people not any other…..Not Mother India.It is Central Government…..Please help Our brothers and sisters in sirilanka ……….Atleast  dont hurt their feelings!!!!In the mean time of analysing who is correct and who is wrong ………..Lot of lives  are dieing!!!!! (Both Sirilangans and  eelam thamizhians)and  starving for peace and freedom!!!!!Stop the war…………before the Indian ocean fill up with bloods and deads…….

Article:Kanmoodum  thesama ngey

Today   a cool day  of mine…..actually speaking   in madurai  no rainfall  …just drizzling….TCE road looked  poisely!!!!!! It seemed  rain was getting down to the black plastic road of TCE  (they might think plastic road black z better than cloud’s black!!!!)…..On the way they brought some cute yellow flowers of TCE trees ..hmmm wat to do I had xam FOSS xam…Well   I finished my exam before 12.30 pm…..I dont know why ravanan come to my mind today……these are my poems that I wrote well in the back of the question paper!!!!!!!!!!!

சந்தேகமில்லா ராவணன்

ராவணணே ! நீ உத்தம புருஷன்

இத்தனை மனைவிகளிருந்தும்

ஊர் சொல்கேட்டு யாரையும்

தீக்குளிக்க  சொல்லாதவன் நீ

ராவணா  நீயல்லவோ  ராமன்!!!!!!

————————————-

இன்று        (october 13)

பல்லாயிரம் கண்கள்

உடையனவோ  வானங்கள்

எத்தெத்தெனை துளிகள்

பூமிகன்னம் நனைந்துபோனது

சூரியக்கைகள் துடைத்துபோனது!!!

***********

சிதறிய மேகங்க்கள் கூடியதோ

கூட்டிய  ஈரங்கள்

சிதறிப் போனதோ   மழை!!!!!

————————————-

Ayumbulam Movie Gallery Photos

Star : Thamizh, Dharsha

We started to get support from various countries from day one, which was very encouraging indeed! Here is what an early adopter and itunes fan had to say about South Side:
In a deep trance speaks about South Side

நான் தமிழில் எழுதுகின்றேன், நீங்கள் தமிழில் இதை படிக்கின்றீர்கள் என்றும் நம்புகின்றேன். ஆனால் என்னைபோல உங்களால் தமிழில் எழுத முடிகிறதா? இல்லை என்றால் பிழை இல்லை, ஆனால் எழுத என்றாவது முயற்சித்திருக்கின்றீர்களா? சில மாதங்களுக்கு முன்புவரை இது கொஞ்சம் கடிணமான காரியமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், hardy heronஇல் இம்முறையானது மிகவும் எளிதாக்கப்பட்டுவிட்டது. எப்படியென்று இதோ விளக்குகின்றேன்,

1. System > Administration > Language Supportஐ திறக்கவும்

2. இதில் எல்லா  மொழிகளும் வரிசையாக தொகுக்கப்பட்டுயிருக்கும். இதில் “Tamil”ஐ தேர்வு செய்யவும். தேர்வு செய்யப்பட்டுள்ள மொழிகளின் அருகிலுள்ள சதுரத்தில் ஒரு tick குரியை கானலாம்.

3. ஒரு புதிய மொழியை தேர்வு செய்யும்பொழுது அதற்கு தேவையான சில language packagesகள் நிருவ வேண்டியிருக்கும். Install ஆகாத மொழிகளை தேர்வு செய்ய்தால் Ubuntu தானாக அதை install செய்ய உங்களின் அனுமதியை நாடும். Internet connection இருக்குமாயில் அந்த packageகளை உங்களால் நிருவிக்கொள்ளலாம்.

4. இந்த packageகளை நிருவியபின்னர், System > Preferences > SCIM Input Method Setupஐ திறக்கவும். இதில் நாம் SCIMஐ உபயோகப்ப்டுத்தும் முறையை configure செய்ய இயலும். அடிப்படையாம் நாம் SCIMஐ trigger on மற்றும் off செய்யும் முறையை நாம் குறிப்பிட வேண்டும். பொதுவாக இதை CTRL+Space அல்லது CTRL+ALT+Space ஐ பயன்பத்துவது வழக்கம்.

5. கடைசியாக நாம் செய்யவேண்டியது ஒன்றேயொன்றுதான். Logout செய்து மீண்டும் login செய்யுங்கள்.

6. இப்பொழுது நீங்கள் முன்பு குறிப்பிட்ட trigger key combinationஐ  (அதாவது CTRL+Spaceஐ போன்று நீங்கள் தேர்வு செய்தது) செயல்படுத்திப்பாருங்கள். ஒரு குட்டி popup உங்கள் முன்னால் தெரியும். இதில் நீங்கள் உபயோகப்படுத்த விரும்பும் மொழியை தேர்ந்தெடுக்கலாம். ஒன்றை மற்றும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள், நீங்கள் SCIMஐ செயல்படுத்தும் சமையத்தில் cursor மற்றும் focus ஆனது text input செய்யகூடிய text input field ஒன்றில் இருக்கவேண்டும். இல்லையென்றால் SCIM ஆனது இருந்தும் இல்லாத்து போன்றுதான் இருக்கும்.

இன்னும் ஒரு இலவச குறிப்பு: உங்களுக்கு தமிழ் typing தெரியவில்லை  என்றால் கவலைப்பட வேண்டாம். தமிழ் மொழிக்கு SCIMஇல் phonetic keyboard input உள்ளது. இதைக்கொண்டு ஆங்கிலத்தில் தமிழ் வார்த்தைகளை எழுத, அவை தமிழ் வார்தைகளாக தெரியும்.

மேல் கூரியவற்றை பின்பற்றுவதில் எதேனும் சந்தேகம் இருந்தால், யோசிக்காமல் இந்த blog postஇலேயே commentஆக எழுதவும்.

கனவு காணுங்கள்

- அப்துல் கலாம்

கனவு காணுங்கள்

உங்கள் கனவில் மீனா வந்தால்

நீங்கள் வாழ்வில் வீனா போவீர்கள்

சிம்ரன் வந்தால் சீரழிந்து போவீர்கள்

சிநேகா வந்தால் சவ்ச்சாலம்¹ ஆவீர்கள்

அசின் வந்தால் அழிந்து போவீர்கள்

ஆகையினாலே

கனவு காணுங்கள்

காதலில் தவிக்கும் சந்தியாவைப் பற்றியல்ல

கஷ்டத்தில் தவிக்கும் இந்தியாவைப் பற்றி

¹ – சவ்ச்சாலம் => அர்த்தம் தெரிந்து கொள்ள தசாவதாரத்தை இரண்டு முறை பார்க்கவும்

சுட்ட விதம் :- ஈ மெயில் ஃபார்வேர்டுகள் .