Attached is a letter that I wrote to Ms. Friederichs thanking her.thank you letter to miss fred

The Truth Of The LORD

Some things are short and sweet.     Psalm 117 is just that.    It is the shortest book in the whole Bible — and it just happens to also be the middle chapter in the Bible.     So here it is, all two verses of it.

Praise the LORD,  all nations;   
Laud Him,  all peoples!   
For His lovingkindness is great toward us,   
And the truth of the LORD is everlasting.   
Praise the LORD!

All peoples and all nations are to laud and praise the LORD.     The LORD is not the Creator and Redeemer of the Jewish nation only.     He is the Creator and Redeemer of absolutely everyone — without exception.    People may not want to admit it, but that does not change the truth.

Our whole reason for praising the LORD every day is because “His lovingkindness is great toward us.”     People like to put blinders on and not admit their inability to take care of everything in their lives all by themselves.     When they are blessed with relief from a long-felt grief, they are happy for themselves, but do not thank the LORD who so blessed them.     People just tend to be ungrateful and stubborn.

In spite of our sinfulness, the LORD is still loving and kind towards us — much more than we could ever deserve.     So, in order to do things right and set the record straight, we do need to praise and laud the LORD for His merciful kindness towards us.

Right here, in the middle chapter of God’s word, we are confronted with — “the truth of the LORD is everlasting.”     That is exactly why we can be glad to put our faith in all of God’s word.     It’s not going to be here today and gone tomorrow like other books.     Because God is Almighty and eternal, His truth is eternal.     The truths of God existed long before there was an earth — and they will be everlasting.

So, when we see and understand that,  it behooves us to live according to that word.     Why should we let ourselves get suckered into living like unbelievers, who will be condemned for their unbelief.     Because the truth of the LORD is everlasting, we can trust it and live by it.    

That is good reason to “Praise the LORD!”     We’re in good hands when we’re with the LORD.

As we start thinking about all the blessings we have received, we say,  “Hallelujah!     My Lord, You have faithfully loved me and cared for me for so long.     Thank You for being so kind and patient, even when I didn’t deserve it.”

Love,  
Margaret

A devotional to glorify the LORD of lords and King of kings…

**************

Thank God Its Christmas Performed by Queen

“Thank God It’s Christmas” is a Christmas single by British rock band Queen. It was written by guitarist Brian May and drummer Roger Taylor. The single spent six weeks in the UK charts during the Christmas/New Year period and reached number 21.

Though not released on any Queen studio album, the song appears on Queen’s Greatest Hits III, released in 1999. The song was also released as the B-side of the single “A Winter’s Tale” from the 1995 album Made in Heaven.

No promotional video was filmed for the track, hampering its future use on music TV channels. For that reason it is a lesser known Christmas single. It also appears on several Christmas compilation albums. One of them is the original Now That’s What I Call Christmas compilation released in 1985 but deleted in 1989.

Lyrics

Oh my love we’ve had our share of tears
Oh my friend we’ve had our hopes and fears
Oh my friends it’s been a long hard year
But now it’s Christmas
Yes it’s Christmas
Thank God it’s Christmas

A very merry Christmas to you all

Send Christmas wishes and a big “thank you!” to a soldier you don’t know: go to http://letssaythanks.com, pick out a thank you card that will be printed by Xerox and sent to a soldier currently serving in Iraq. It’s free and it only takes a second!

Another beautiful day to be thankful for!

Today I am grateful for health and life… For the infinite love of and for my incredible Twin Flame husband and our two boys… For a nature hike filled with hills and trees, gentle breezes and lilting steps… For peaceful time alone in the house (a precious commodity!), spent cooking with so much appreciation for the life force of the food, and time to eat together… For the opportunity to help people through my work and to prosper in doing so… For a warm home and even-warmer heart.

What are YOU thankful for right now? (comments welcome)

Thanksgiving may be over for 51 weeks more but every day that ends in Y is a day of blessings! MondaY, TuesdaY…

I invite you to share your thankful, heart-full reflections in comments on this site, as well as your own practices of gratitude. For example, my husband does gratitude journaling daily, listing what he is grateful for. I, too, journal with Spirit daily and always sign my love letters to the Source of All Good things “TYG” – Thank you, God! As a family, we give thanks with each and every meal and bless the food that it may turn into energy to fulfill our life purpose and be God’s hands here on Earth. I also take gratitude walks, create gratitude books with my children, and strive to live life as one Great Full praise for Creator and all of Creation. See my earlier entries for 5 Great Ways to Be More Great Full.

I don’t claim to be 100% “there yet” (if there is such a thing), but most people who know me say I am one of the happiest, most positive people they have ever met, and I certainly feel good, so I must be doing something right! I know that Life is a work in progress and that we can choose to feel grateful, to feel peaceful, to live in our hearts, moment by moment…

A Gift of Gratitude and Peace for You

So here, as my gift to you today, is a new, consciousness-enhancing meditation that will help you bring your awareness to the present moment and all of its delights, as well as calm, center, connect with the divine within and around you, and open your heart. Inspired by both Buddhist and yogic meditation methods, yet timeless and universal, this practice can transform your life – and your perception OF your life, which is at least as important, since the outer reflects the inner. The Breath of Gratitude Meditation is a simple yet profoundly powerful practice that will enhance your appreciation of life, the Universe and everything – instantly! Try it for free on my blog and see how much heartfulness and gratefulness (great fullness) you can allow yourself to feel.

Here is how you do the meditation, which, by the way, is portable, requires no props, altars, other people, special places, or resources of any kind, because you already, always, all ways, have ALL you need, within you and around you, right here, right now:

Sit peacefully, placing your hands over your heart chakra, that place where you feel strong emotions, in the center of your chest. You will know it’s the right spot when you feel an inner shift, like an “Ahhhhhhh” just by gently touching yourself there, like you are cradling yourself with love.

With your focus on your breath, begin to breathe IN something you are thankful for, anything that you appreciate right now. It could relate to your past, your present or even your future. With each breath OUT, send out gratitude to the Universe (God).

You are essentially experiencing a stream of heart consciousness that will change and flow with each breath as you maintain a focus on receiving blessings (inhaling) and sending out love and gratitude (exhaling).

For example, my  Breath of Gratitude stream of heart consciousness went something like this, i.e. these were my thoughts and feelings accompanying my breaths:

Breathing in peace. Breathing out gratitude.

Breathing in beauty. Breathing out gratitude.

Breathing in joy. Breathing out gratitude.

Breathing in my husband. Breathing out gratitude.

Breathing in food. Breathing out gratitude.

Breathing in my oldest child. Breathing out gratitude.

Breathing in my youngest child. Breathing out gratitude.

Breathing in a good home. Breathing out gratitude.

Breathing in a beautiful Thanksgiving this year. Breathing out gratitude.

Breathing in music. Breathing out gratitude.

Breathing in laughter. Breathing out gratitude.

Breathing in breath itself. Breathing out gratitude.

Breathing in friends. Breathing out gratitude.

Breathing in my dog. Breathing out gratitude.

Breathing in a new computer (coming soon!). Breathing out gratitude.

Breathing in work I love. Breathing out gratitude.

Breathing in life. Breathing out gratitude.

Breathing in this moment. Breathing out gratitude.

Breathing in God. Breathing out gratitude.

and so on….

Of course, the heartful, mindful appreciative awareness you experience will be different from my own. In fact, it will be different from YOUR own because it will be new each time you do this meditation, from minute to minute and day to day.

I did this meditation in silence today with one of my private practice clients for about 10 minutes to begin our session, and we both felt an immediate and deep shift into greater awareness, appreciation and peace. Doing this Breath of Gratitude Meditation will enhance your spiritual path, and facilitate your “gratitude attitude” throughout the day, and throughout your life. As I shared in my earlier blogs, thankfulness is one of the best ways to keep the faucet of blessings open!

Why the placement of the hands over the heart center? Can it be coincidence that EVERY world religion and spiritual path recognizes the importance of this part of the human body and energy field? Did you ever wonder why humans the world over, throughout history (and herstory) pray by placing our hands together, in front of this center? Why, when we feel strong emotions, we place our hands over our chests? The heart contains a form of intelligence and intuition all its own, which is why Native American elders told Carl Jung, “We see why you white people are so unhappy so much of the time. It’s because you make decisions from your heads instead of your hearts.”

In Book 1 of my LoveLife! series, The Radical Self-Love Workbook, and in intuitive healing and coaching sessions, teleseminars and personal growth trainings, I share many more proven, holistic practices for your mind, body, heart and soul that are easy to fit into your busy life, field tested over 15 years in private practice with thousands of people. I have studied meditations all over the world and, in fact, designed and taught a Multicultural Meditation for Busy People program at Kaiser Permanente for years. I have also practiced meditation on a daily basis for 29 years, am an ordained interfaith minister as well as an intuitive life coach, and bring this expertise and personal experience to my teachings, healing and coaching work as well as my writings and, of course, meditation audios.

According to The Institute of Heart Math, a scientific research facility and think tank dedicated to studying and exploring the electromagnetic energy of the heart field and its universal importance for health and happiness, breathing with a focus simultaneously on appreciation and on the heart center (a.k.a. heart chakra or field) is the single most effective practice for increasing joy and inner peace.

So, divine being, enjoy The Breath of Gratitude Meditation!

Enjoy your life!

Many thanks for visiting my blog and for shining your light in this world!

With love,

Sage

“Let the beauty we love be what we do.

There are hundreds of ways to kneel and kiss the ground.”

- Rumi

www.LoveandSpirit.org

www.SoulMatesMatchmaking.com

P.S. Please share what YOU are thankful for, in this infinite moment…and your own tips for living more “great fully” in your comments below. Thanks!

Ahh, the smell of turkey, stuffing and freshly baked pumpkin pie.  And how about that turkey skin?  Mmm, Mmm, Mmm… you know, that’s where all the vitamins are!  It’s now just a fading memory, so rather than prepping the bird, vacuuming, setting the table and talking about what we are thankful for, we can move on to the next season.  Should we?  Should our thanks be an annual event, fading alongside those fragrant aromas?  Or should it be a consistent and daily offering to the God who made us?  Let me present to you a few of the things for which I am thankful, and not just at Thanksgiving:

I am still breathing, even with Swine Flu and other stuff in the air
I have a roof over my head, even though the housing market has tanked
I have a wife who loves me, even with all of my quirks and faults
I have the greatest kids in the world, even though I may not always be a great dad
I have a grandson who calls me Uncle Al (don’t ask, cause I don’t know)
I still have a job, even though the company is closing
I have a job offer that may take the place of the old job
I have 27 good teeth remaining after having one extracted

Even if any of those things were to change for the worse, I still have a God who loves me, cares for me and wants the best for me, at all times and in all circumstances.  Sometimes life doesn’t make sense.  Sometimes life is painful.  Sometimes we just don’t feel like God is anywhere to be found.  Sometimes we want God to show up and take away all the discomfort and anxiety in our lives.  Well, he actually did that some 2000 years ago on a cross.  He reconciled us to himself, taking away our sins.  Now he asks us to trust him and be patient, and there will be a time when every tear will be wiped away and there will be no more death or mourning or crying or pain.  Yes, I really do have many things for which I can give thanks (and should), any time of the year.  Thanksgiving day is every day.

After a wonderful weekend with family and friends, it is back to the office for another week of “work”. Fortunately, I am one of the lucky ones. I believe in what I do for WQLN, I genuinely enjoy spending time with my colleagues, and I am currently fulfilling a long-time aspiration to work for a PBS station. So as we continue to give thanks for the things in life that bring us joy, today I add to my list WQLN and my Q-buddies.

Where else can you find such an incredible group of people making great strides to improve, change, and save lives every day? And I am not only referring to the work done for WQLN, I am also referring to the volunteer adventures the WQLN staff members embark on occasionally.

For example, today a crew of Q-buddies traveled to the Community Blood Bank to donate blood during the lunch hour. As a community-minded organization we feel our community is stronger when we all work together and that makes it easy and very satisfying to give – time, resources, and even blood! So this week as you continue giving thanks for all of the blessings in your life, why not volunteer for or donate resources to a local organization that is striving to fulfill a mission you believe in? Now more than ever, our community will be stronger with your help!

After 3 days of trying, at last I managed to create another site with WordPress.

Whossshhh… I was wondering why I could not create another site when it was stated that I could have as many as I want to, but write sensibly.
Now I know what error have I done in creating another site – The domain that needs the change – Not the other stuff.

Thank GOD!!!
I’m determined to make this site ‘happening’ as there’s so many issues need to be addressed in living a complete life – family, finance, faith, health, the list continues…

This morning I was thankful for dryer lint.  I try to stay in a mindset of thankfulness, but . . . dryer lint?

DRYER LINT: fuzzy, useless stuff that collects in the dryer screen; an annoyance that must be cleaned out and thrown away.  (from Jean’s book of definitions found only in her mind)

You see, I remember before dryer lint.  I can remember baby blankets being hung on clothes lines with red, chapped, freezing hands. The baby blankets froze into pastel colored boards – hard as Formica on a cabinet top.  I remember the winter wind jerking my hair and making my ears smart in the cold.  It felt as though the wind was driving the cold right through my coat.

Later, I looked out the window to see that the wind had snapped the baby blankets in two – just like snapping a graham cracker – with the frozen halves tossing about the yard like tumble weeds in a desert ghost town.  I had to run around the yard chasing after the pieces of blankets as the wind played “keep way” blowing them this way and that.  Somehow I managed to get the broken blanket halves and bring them inside before they were blown clean out of sight.

Lest you think I am 839 years old, lots of people had automatic washing machines when I was growing up, but my mother was a Thoroughly Modern Millie.  When I was a teenager  we had the only washer/dryer combo machine I have ever seen.  Daddy loved gadgets and inventions that saved time. He bought Mother a front loading machine that both washed and dried the clothes. I believe it was a Bendix, but it could have been a Maytag.  We put in dry, dirty clothes and took out dry, clean clothes.   And we had dryer lint.   We were affluent and didn’t know it.  See?  I’m not that old.

Back to dryer lint. Dryer lint in the screen means I don’t have to go outside in the searing summer heat and hang clothes while fighting off mosquitoes or yellow jackets and I don’t have to worry about bird poo on my favorite blouse.  The neighbor’s dog is not going to see my clothes dancing in the wind and think they are scary monsters he needs to attack, shredding my favorite quilt, and dragging my sheets through the mud.

Dryer lint  means getting to stay inside in the freezing cold. I can wash on a rainy day if I want and get my clothes dry.  It means I don’t have to starch and iron everything except my undies. Well, I guess that was a little TMI [too much information]. (blush)  Forgive me.

Since I left home to marry at age 17, I’ve washed clothes in a wringer washer with two rinse tubs. It took all morning to do the wash and hang it on the line.  Not to mention having to starch the outer clothes. Then taking them off the line, sprinkling them with water, rolling them up so they would mellow into the same dampness throughout  . . . eating lunch . . . and then ironing all afternoon.  There was lint, but it wasn’t in the dryer screen, it was on the clothes!

I’ve washed little boys jeans and dirty diapers in the bathtub when I had no washer at all, using my knuckles to scrub  out the dirt, wringing them out by hand . . . my knuckles bleeding . . . and then hanging them on the line to dry.  There was no dryer lint.

Dryer lint is not an annoyance. Dryer lint is a blessing.  We take so much for granted. Probably more than half of the women in the world have never seen dryer lint. And to those women who still have to hang their clothes on a line; for those who have to wash their clothes in the creek or the river and hang them on bushes to dry, my heart goes out to you.  May God bless you.

I have many, many blessings; and many, many things for which I am thankful.  Thank you, Lord, for dryer lint and all it represents.

“to stand every morning to thank and praise the Lord, and likewise at evening;”   I Chronicles 23:30

© Geneva Jean Moon and The Passionate Heart, 2009. Unauthorized use and/or duplication of this material without express and written permission from this blog’s author and/or owner is strictly prohibited. Excerpts and links may be used, provided that full and clear credit is given to Geneva Jean Moon and The Passionate Heart with appropriate and specific direction to the original content.

It’s that time of year again. The time of year when we cook 10 different foods for 6 hours straight, complain about how we’ll have to hit the treadmill again, invite all our friends and family to our house, sit at the table, stuff our faces, and be in an empty house all over again by the end of the day. But not for me.

It’s actually how things have been for me for the past couple of years (I believe since 2006). I was never in to the whole big Thanksgiving meal, so I’ve just popped a frozen pizza in the oven and called it a day. And it’s not just me. My brother and his family do the same thing. And the barista I talk to at one of my local coffee shops told me “Now that’s my kind of Thanksgiving!” when I said what I would be doing today.

Anyway, it was a good day today. The pizza was good, as always (DiGiorno is my favorite brand), and I was thankful! In my opinion, that is the most important thing of Thanksgiving. Being thankful for what we have. Personally, I am most thankful for my family, especially my parents. I believe that even if you don’t have a big dinner, the holiday is fine as long as you are thankful for something!

And cue the Christmas commercials…

-Tony

Here are Ways #s 4 and 5 from the last post which promised you 5 Ways to Be More Great-full (Boost Your Gratitude Attitude)…

#4: FAMILY (or couple’s) GRATITUDE BOOK
We just spent a very pleasant hour doing this great art & writing interactive project. So simple and yet so meaningful and fun! Quality family time!

We do not watch television, nor do our children. We are dedicated to parenting consciously and strive to support a vibration of love in our household. Yet, given that my husband and I are both entrepreneurs, with seven businesses between the two of us, and given that our children are still quite young, we know how important and sometimes challenging it can be to come up ideas (not to mention time, energy and materials) for positive family experiences.

I myself am about the least craftsy person you will ever meet and can draw a stick figure on a good day! So believe me when I tell you: Yes, you CAN do this project, and probably with what’s already available in your home. It really ranks high on simple, high on fun, high on memorable, and low on expense. (I can NEVER do those Origami things, puuleeeeeazzze, can we talk?)

Thanksgiving weekend is the perfect time to do this Family Gratitude Book…but of course so is any day that ends in “y.” Monday, Tuesday…. Enjoy!

Materials:

All you need is:

Some blank paper (we used printer or copy paper, white)

Construction paper

Ribbon or brass brads to secure the book

Markers, pencils, hole punch and/or scissors

Optional: Stickers, stamps, other art supplies, scrapbook, photos

Definitely: A little bit of time and lots of love!

We started by making a brainstormed list of everything we are grateful for. You can do this any way you like; follow your own creative impulses & inspiration. We have four family members, so I decided to color code what we wrote on this collective page or you could just all write and draw without attributing who said/drew what, or make a chart, have sections of the page, etc. The things my 6-year-old called out first were written in yellow, my 10-year-old chose blue, I picked purple and my husband green. We made a color key on the page and wrote and drew various things we are thankful for: Our dog came first, followed by a lovely torrent such as family and friends, food, a good home, music, the Earth, music, health, God, life and so on.

Then I gave each family member a separate page on which to do whatever they like, the only requirement being that whatever is on the page relates to or represents what they are thankful for. We stuck in some more blank pages, so we can add more later as we are inspired.

The kids each got to pick a color for the front and back covers. The older did the words, the younger did the drawings. We punched holes, added brads, all signed the masterpiece and voila! A Family Gratitude Book.

Not only a wonderful way to spend part of our Thanksgiving Day, but a precious keepsake, and, I trust, a new family tradition as well. We will be sharing this book with family all weekend long and inviting them to add to it as well. And of course, it can be done any day! Every day bears its own gifts if we just open the package.

Today we focused mainly on what we are thankful for in our current lives (now), but we could also include wonderful memories (past) and gratitude for all the blessings on the way! (future)

Alternative for Couples: You can also do this as a Couple’s Gratitude Book or Journal, a beautiful way to show appreciation and deepen connection. So few marriages last or are happy, as we all know, and I am blessed to have a deliriously, deLIGHTfully ecstatic marriage, 12 years strong and better every day. One of the reasons is of course, the selection of the right mate; but in order to do so, we had to do the necessary self-healing and inner preparation to bring whole, healthy individuals to the relationship. Much of this work is presented in my book: The Radical Self-Love Workbook. But it is also essential to nurture even the best of relationships, and my husband and I do so daily in many creative ways such as this.

More tips on love and relationships are at

www.LoveandSpirit.org

and at my love blog: loveandspiritblog.wordpress.com.

Whether you do the Gratitude Book as a homemade book like we did today, like a scrapbook or journal, and whether you do it as a family activity or a couple’s relationship-enhancer, it will help you see your life through the eyes of love and gratitude, and bring you even closer with those you love. Enjoy! And I welcome you to send me a comment or email to share your experience.

#5: Honor the 4 Directions and 4 Sacred Elements:

Earth, Air, Fire, Water

You do not have to be Native American to appreciate one of their traditions, which is to honor the Medicine Wheel, facing each of the four directions, thanking each one for their gifts. This is also a tradition in all indigenous cultures including pre-Christian Europe (a.k.a. Wicca, Druidry, paganism, et al.), Africa, Australia, Hawaii and South America.

In fact, if you scratch the surface beneath contemporary religions on any part of the Earth, you will find an ancient shamanic tradition that honors all the directions and all of nature as sacred.

All things follow this cycle of birth, growth, fruition and quietude, whether we are looking at seasons, a lifespan, a day, or a garden. The beauty of Medicine Wheel ceremony and the paradigm itself is that it can be applied to our lives in so many ways.

So how do you honor the directions and elements, to give thanks for what they give to us so generously? Here are a few ideas:

* Altar: Create an altar to each direction or a Medicine Wheel altar encompassing all the directions/elements. This can be in your home or outside. My husband specializes in creating Medicine Wheels as a sacred practice on the land, and has helped others to do this as well.

* Cherokee Dance of Life – You would need to learn this in person from someone who has learned it, oral tradition. This is an incredible moving meditation to all 4 directions, peoples, and elements which also honors Mother Earth and Father Sky, balances their energies as sacred partners in our hearts, and helps us give away the gifts of Spirit that are our special medicine to share with the world through our right work and service. Occasionally my husband and I share this Dance with our community. If you live near Sacramento, and would like to experience this dance, let us know so we can invite you. Or perhaps Spirit will guide you to another teacher of this beautiful tradition.

* Drum, chant, play flute to each direction

* Give offerings such as cornmeal, tobacco or sage smoke to each direction

* Speak aloud from your heart to each direction and give thanks

* Sweat lodge

* Vision quest

If you do either sweat lodge or vision quest, please do so with the guidance of a Native elder to be sure you do it properly and safely.

* Journal or journey (shamanic meditation) to discover what power animals comprise your personal Medicine Wheel of your own energy field. I love to lead these meditations when I am called to do so. Honoring your own inner Medicine Wheel supports a strong aura and keeps you connected to your spirit guides, if this resonates for you.

Associations with Each Direction

Depending on which culture or even which tribe you consult, there are somewhat different associations with the directions, colors, elements and meanings, the medicine or power that direction helps us receive and embody. The one I am most familiar with follows but this is not dogma, merely a summary of what I have found to be the more universal associations. Follow your own heart and work with any spiritual practice in the way that resonates for your own heart and inner truth.

While I have a small amount of native blood, I was adopted and was not raised in that tradition. I discovered shamanism after my initiation and spiritual awakening 15 years ago. I do not claim to be a tribal elder or teacher of any one tradition. I am an interfaith minister, meditation teacher, hypnotherapist, energy healer and intuitive life coach. I have been on the path of Spirit, studying, practicing and sharing healing and wisdom teachings from many cultures for several decades, so I offer here a simplified summary as a starting point for your discovery journey. You would do well to study more in depth with a local teacher steeped in the particular tradition that calls to your spirit, and of course feel free to research further on the Web, in books, classes, and listen to your own inner guidance. I always say the best way to pray, do ceremony or ritual is the way that feels best to you, with harm to none, of course. But we do need to honor the specific traditions so they are not all diluted through multiculturalism.

From the East we have the yellow people (Asia) and the gift of Air, Brother Wind, clarity of vision, inspiration, the new day, new beginnings, establishment of purpose and intention, and springtime.

From South, we receive the wisdom of the black people (Africa), Fire. The tools, strength, perseverance and energy to follow through and manifest, midday/ noon, summer, also humor and passion, innocence and trust.

The West gives us the culture of the Red people (such as Native Americans), the setting sun, Water, emotions, the fall season, self-evaluation toward completion, looks-within time, peace, rest and healing.

And the North represents the White (European) people and all their cultural gift. The sacred mountain, winter, midnight, time to slow down, go within and be still to receive guidance for what comes next. Completion, what you keep from the past cycle and all that you have accomplished and learned. It is also associated with the Spirit and wisdom.

Note: You can also honor the other 3 directions: Earth (below), Sky (above) and Center (within).

I hope you enjoyed these five creative ways to give thanks and I wish you abundant blessings on your journey!

Finally, in the spirit of Sufi mystic poet Rumi, I invite you to kiss the ground. Blow kisses to the sky. Bow to everything. Everything is sacred.

With Love,

Sage

More resources for your path, including free special reports on abundance, love, transformational classes, soul and energy healing sessions, intuitive readings, matchmaking and more are at:

www.LoveandSpirit.org

Taylor@LoveandSpirit.org

“Let the beauty we love be what we do.

There are hundreds of ways to kneel and kiss the ground.”

- Rumi

Happy Thanksgiving!

“The eye, altering, alters all.” – William Blake

I recently saw the movie Up with my family and we were touched by the sweet message that it is the most simple moments that have the most meaning for us. I call those moments, like when Russell sits on the curb counting red and blue cars with his dad and then with his new (grand)father figure at the end of the movie, the “pearls on life’s necklace.” Individually, they are precious and delicate, yet strung one after another, they form a true treasure.

In an earlier post, I shared several reasons why it is so essential to enhance our gratitude attitude. So now, as promised, here are some fun, practical ideas for how to become even more grateful (great full), how to count more of those pearls and value them with your heart, while they are in your hands:

1. My Feet Touch the Earth.

A Native American custom is to give thanks to Mother Earth each morning upon rising, when your feet first touch the floor or ground. This helps us remember that the land we live upon is alive and sacred, worthy of our deepest respect and greatest appreciation. It also helps you receive her bounty, through food, health, abundance and every good thing you can touch or experience through your senses, and to feel more grounded and “in your body.” Another thing I love about this practice is it takes zero extra time; it’s just a shift in consciousness, and isn’t that what we are most striving for?

2. Write a (different kind of) Thank-You Letter.

Well, you already know about the traditional thank-you-for-the-gift kind of letter. I believe it’s on the Endangered Species List. (When’s the last time to sent or received one of those?) I highly recommend we resuscitate these as they bring and spread so much joy, especially the kind of letters, cards and notes you can actually…what’s that called?….Oh, yeah, TOUCH with your actual hands and reread over and over without having to go online. What a concept!

In addition to writing to give thanks for specific gifts or favors you have received, I propose you explore writing Thank-You Letters to:

* Your loved ones…just because

* Yourself

* God/The Universe

* Your Body

* Money

* Your Ancestors

* The Earth, Air, Fire, Water, Sun, Moon, Stars…

You see, the possibilities are as infinite as your abundantly grateful heart.

3. Take a Gratitude Walk.

Dedicate a walk to the awareness of thankfulness. This is a walking meditation and is best done in silence or punctuated only with your statements of appreciation or a simple mantra such as:

* Thank you, God, for all that is.

* Right here, right now, beauty all around me.

* I give thanks.

* I am thankful.

Your gratitude mantra can also just run in your mind without being spoken aloud. You can rhythmically coordinate the mantra to your steps, or not; follow your own guidance and what your body tells you to do.

Another option is to think or praise something with each step or everytime you notice something you are thankful for, such as: “Thank you for my feet that I may walk. Thank you for these trees I see…. Thank you for the air I breathe. Thank you for my children (husband, wife, etc..). Thank you for my home. Thank you for my dog. Thank you for my car. Thank you for my work. Thank you for music….”

While you are walking, you may give thanks for gifts from Spirit which you can see and hear and touch in the present moment, or other blessings in your life, counting your pearls, but the key is to keep every step, every breath, every moment focused on hearful, mindful appreciation.

This is an excellent exercise which combines nourishing your body through the movement itself with nourishing your mind, heart and soul by returning your awareness to what is precious and good, all around you and within you.

As a meditation teacher for the past 11 years, I have frequently met beginning students who lament, “I can’t meditate because I can’t sit still so long. My body hurts and gets fidgety.” Some meditation disciplines and teachers simply reply to this: “Just sit. Let the distraction of the mind chatter and body aches just fade away and just sit anyway. They are all illusions, and your mind will eventually clear as you ignore the ‘monkey mind.’”

This is true for some people, some of the time, as with so much wisdom. However, some people really do need to move more often. This can be due a medical condition, a tendency toward being highly kinesthetic, and/or a need to move energy and remember they have a body through touch and motion.

I am solidly in the latter category myself and find that I benefit optimally from a kaleidoscopic, multicultural meditation practice, drawn from Eastern and Western traditions – like the Meditation for Busy People course I designed for and taught at Kaiser Permanente. Sometimes still, some moving, sometimes silent, others with chanting or music or sacred sounds, sometimes focusing on the heart, third eye, or other chakra, other times aware of the whole body and energy field, sometimes open-eyed (gazing meditation is called “tratakam” in India), sometimes closed, focused on the inner space. Let me know if you would like to me to share more of my knowledge of meditation in this blog column. I teach many methods in my workshops, teleseminars and private practice and share them also on my meditation audios.

For whatever reason, if you do not enjoy an extended sitting meditation practice, you will likely give up on it, so I highly recommend exploring moving meditation such as Tai Chi, Chi Gun, Native American Dance of Life (Dance to the 4 Directions) and even some dynamic forms of yoga, or simply authentic body movement and dance as a meditation. Walking meditations like this gratitude walk is another wonderful way to integrate Body, Mind, Heart and Spirit, so give yourself permission to move while you meditate, and give yourself credit for “meditating” if you are moving consciously and feeling a physical, mental, emotional and spiritual benefit.

Anything you do that brings your awareness to the present moment, that cultivates mindfulness and what I call heartfulness, is a form of meditation, be it walking, stretching, drinking a cup of tea, even cooking or cleaning.

As Buddhist monk and teacher Thich Nat Hanh says, whatever you are doing, even if you are washing dishes, it is the most important thing in the world.And it can be done joyfully and gratefully. Absolutely anything and everything is a meditation when done with focus and appreciation. Right here. Right now. Love.

So I invite you to join me in striving to live Life as The Grand Meditation. The Prayer of Thankfulness that Never Ends. The moment of choice, the moment of change, the moment of power, healing and grace, is now.

∞

As for me, time to go practice gratitude with my family. Right here. Right now. We are about to create a Family Gratitude Book! I’ll let you know how it turns out, and I suspect that may become Gratitude Tip #4.

Your life can change in a moment’s notice.

And the moments you notice can change your entire life.

So, my friends, have a beautiful day…and another…and another…Keep adding to, and treasuring those precious gifts of moments of simple pleasure, in oneness, and in the company of loved ones, the pearls on your necklace of life.

With Love, Sage

P.S. Please share in comments:

What part of this article did you most resonate with?

What are your favorite ways to deepen your gratitude attitude?

And what are you most thankful for this season?

(what are some of your precious pearls)

Just click on the article title to add a comment if the box is not visible below. Thanks for visiting!

www.LoveandSpirit.org

Hmm, it’s been over a year since I started this blog and it’s still alive and well. yay!

Just wanted to do a quick post on Thanksgiving. Looking back over the past year, God has been all too good!

David’s psalm (Psalm 103) clearly illustrates a clear and pure heart of thanks, gratitude, and praise to God that is laced with affection and love– all in response to our great God and Savior. He makes three analogies that reminds us of how wide and how deep is His love. As high as the heavens are over the earth! As far as the east is from the west! As a father has compassion on his children! Indeed, Bless the LORD, O my soul.

¹Bless the LORD, O my soul,
And all that is within me, bless His holy name.
²Bless the LORD, O my soul,
And forget none of His benefits;
³Who pardons all your iniquities,
Who heals all your diseases;
⁴Who redeems your life from the pit,
Who crowns you with lovingkindness and compassion;
⁵Who satisfies your years with good things,
So that your youth is renewed like the eagle.
⁶The LORD performs righteous deeds
And judgments for all who are oppressed.
⁷He made known His ways to Moses,
His acts to the sons of Israel.
⁸The LORD is compassionate and gracious,
Slow to anger and abounding in lovingkindness.
⁹He will not always strive with us,
Nor will He keep His anger forever.
¹⁰He has not dealt with us according to our sins,
Nor rewarded us according to our iniquities.
¹¹For as high as the heavens are above the earth,
So great is His lovingkindness toward those who fear Him.
¹²As far as the east is from the west,
So far has He removed our transgressions from us.
¹³Just as a father has compassion on his children,
So the LORD has compassion on those who fear Him.
¹⁴For He Himself knows our frame;
He is mindful that we are but dust.
¹⁵As for man, his days are like grass;
As a flower of the field, so he flourishes.
¹⁶When the wind has passed over it, it is no more,
And its place acknowledges it no longer.
¹⁷But the lovingkindness of the LORD is from everlasting to everlasting on those who fear Him,
And His righteousness to children’s children,
¹⁸To those who keep His covenant
And remember His precepts to do them.
¹⁹The LORD has established His throne in the heavens,
And His sovereignty rules over all.
²⁰Bless the LORD, you His angels,
Mighty in strength, who perform His word,
Obeying the voice of His word!
²¹Bless the LORD, all you His hosts,
You who serve Him, doing His will.
²²Bless the LORD, all you works of His,
In all places of His dominion;
Bless the LORD, O my soul!

Thank you, my God and Savior.

A new Cornwall lifeboat sails up the River Thames in London where a party is held for fundraisers…. From BBC News. Full story

This site may contain information about: life boat. The blog is also related to: boat ratings.

จากเหตุการณ์ขาสั่นของเจ๊ปุ้ย…เจ๊บอกว่าไม่ได้กลัวใครตายหรอก…แต่มันคงเป็นเพราะว่าตอนที่พวกเราอาศัยรถแพร่ขึ้นดอยนั้น…พี่ท่านเบรคกระทันหัน…หัวเจ๊เลยไปฟาดเข้ากับขอบกะบะรถ…อาจจะทำให้เกิดการสมองเสื่อมขึ้นมาได้ชั่วคราว พอเจ๊ปุ้ยเริ่มตั้งสติได้…พวกเราก็ค่อยๆขับลงเขามาทีละนิด…ทีละนิด…ความเร็วแบบว่า 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมงจริงๆเลยนะ…คิดว่าเด็กอนุบาลวิ่งแข่งคงชนะพวกเราไปแล้ว…เบรคก็ยังไม่ติด…ฮีตเตอร์ก็เริ่มสูงขึ้นอีกแล้ว…ทางก็คดเคี้ยวและลาดชัน…ไม่มีเสียงเพลงจากปากฉันกับคุณทอมอีกแล้ว…เจ๊ต้องการสมาธิเป็นอย่างมาก…คุณอาร์มทำได้ดีที่สุด…ไม่ส่งแม้แต่เสียงกรนมารบกวนพวกเรา…ขอบคุณจริงๆ กึก…กึก….ดับ…พอพ้นทางคดเคี้ยวหนึ่งกิโลเมตรมาได้รถก็ดับอีกแล้ว…ฮีตเตอร์ขึ้นสูงสุดเลยนะ…ไม่กล้าขับต่อ…ต้องรอจนกว่าฮีตเตอร์จะต่ำลง…นั่งรอแบบว่านานมาก…พวกเราก็ลงจากรถไปเดินยืดเส้นยืดสายกันก่อน…รถคันแล้วคันเล่าก็ผ่านพ้นไปอย่างไม่คิดจะจอดดูกันเลย…ดีหน่อยแค่มองผ่านหน้าต่างมาแล้วเบรคเพื่อให้พวกเราดีใจ…แต่สุดท้ายก็ไม่จอด…((จะมองเบรคทำเพื่อ??)) พอฮีตเตอร์เริ่มเย็นลงถึงขีดต่ำสุด…ทั้งสี่ชีวิตก็กระโจนขึ้นรถทันที…แค่เพียงออกจากดอยไปถึงปากทางได้นี่ก็คงจะดีที่สุดแล้ว…”ทางลงเขาคดเคี้ยวและลาดชันระยะทาง 25 กิโลเมตร”…คุณทอมอ่านป้าย…”จะบ้าเหรอ…2.5กิโลโว้ย”อีกเสียงหนึ่งโวยขึ้นมา…ยี่สิบห้ากิโลฯก็ตายกันพอดี…แค่พ้นหนึ่งกิโลเมตรมาได้ก็แทบตาย…นั่งลุ้นกันจนตัวโก่ง…แม้แต่คุณอาร์มที่หลับอยู่ก็ลุกขึ้นมาลุ้นไปด้วย…คุณทอมฮัมเพลงคลอกับการขับรถของเจ๊ปุ้ย…พอพ้นทางลาดชัน…ฮีตเตอร์พุ่งสูงปรี๊ดอีกแล้ว…จอดอีกรอบ เปอดฝากระโปรงเพื่อให้หม้อน้ำมันเย็นลง…เจ๊ปุ้ยกับคุณทอมเดินย้อนไปที่ศูนย์ป้องกันไฟป่าที่พวกเราเพิ่งขับผ่านมา…เพื่อไปขอน้ำมาเติม…เหลือฉันกับคุณอาร์มเฝ้ารถอยู่…ไม่รู้จะทำอะไร…เอาหนังสือนิยายมาอ่านแก้เซ็ง…คุณอาร์มก็นั่งเล่นพวงมาลัยกดแตรเรียกซะยังกะคนเพิ่งเคยนั่งที่คนขับ…พอหม้อน้ำเย็น…ฮีตเตอร์ลดต่ำลงมา…พวกเราก็เปิดฝาหม้อน้ำอีกครั้ง…เติมน้ำลงไป…หนึ่งขวดใหญ่หมดไปยังไม่มีวี่แววว่าจะเต็ม…ขวดที่สองเทไปได้ครึ่งขวด…น้ำก็เต็ม…คุณอาร์มจึงวิ่งกลับไปเติมน้ำอีกรอบ…สำรองไว้ มีรถตู้นักท่องเที่ยวคันหนึ่ง…มาจอดตรงที่พวกเรายืนอยู่…”หม้อน้ำแห้งเหรอ…เอาน้ำไหม??”…พี่คนขับหน้าตาเหี้ยมมากลงมาดู…”ไม่เป็นไรคะ…ขอบคุณนะค่ะ…พอดีเติมแล้วหน่ะค่ะ”…”เวลาขับก็ประมาณเกียร์สองหรือสามนะ…ค่อยๆขับไป”…พี่คนขับแนะนำวิธีการขับให้พวกเรา…พวกเราซึ้งในน้ำใจของพี่ท่านมาก…ทีหลังจะไม่มองคนที่หน้าตาอีกแล้ว…ไอที่หน้าตาดีๆหน่ะ…ขับผ่านแบบไม่ชายตามองพวกเราสักนิด…เชอะ!! ได้เวลา…ก็ขึ้นรถกันอีกรอบ…ตอนที่ยังไม่ขึ้นรถมา…รอยยิ้มเสียงหัวเราะ…คำพูดคำจาแฝงแววเล่นๆกัน…แต่พอขึ้นรถมา…ความเงียบเริ่มปกคลุม…ไม่มีแม้แต่การฮัมเพลงอีกแล้ว…รถเคลื่อนไป…สายตาพวกเราจับจ้องมีฮีตเตอร์อีกครั้ง…”ทางลงเขาลาดชันและคดเคี้ยว 3 กิโลเมตร…ขับขี่ด้วยความระมัดระวัง…ระวังเบครไหม้”…สารพัดป้ายข้างทางที่จะติดไว้เพื่อเตือนนักท่องเที่ยว…”น่าจะรอดอยู่นะ…สามกิโลฯเอง”…ปลอบใจตัวเองทั้งคันรถ…คงไม่มีอะไรแย่กว่านี้แล้วหล่ะนะ… ระหว่างทางพวกเราเจอตาแก่ๆคนหนึ่ง…โบกรถเพื่อขอติดไปลงที่ศูนย์โอทอป…ด้วยความที่ได้รับน้ำใจจากคนอื่นมาแล้ว…จึงอยากที่จะแบ่งปัน…เจ๊ปุ้ยจอดรถที่คุณตาคนนั้น…แต่ก็ได้บอกคุณตาไว้ว่า…”รถบ่ะค่อยดีนะเจ้า…”…คุณตามองหน้าแบบกล้าๆกลัว…แล้วก็พูดประโยคปลอบขวัญพวกเราว่า…”รถบ่ะดีก๋า…อั้นตาบ่ะไปละ…ตากั๋ว”…เล่นกันอย่างนี้เลยหรอค่ะคุณตา…คุณตากลัวแล้วพวกเราไม่กลัวหรือไง…ทั้งคันรถยังไม่มีใครได้แต่งงานเลยนะ!! แล้วเราก็จากคุณตามาโดยที่คุณตาก็รอโบกรถคันอื่นต่อไป…คราวนี้รถไปได้ไกลกว่าเดิมมาก…ดูจากไมล์กิโลฯแล้ว…เกือบสิบกิโลฯได้…ดีใจมาก…มาจอดอีกทีตรงสะพานที่มีนักท่องเที่ยวบางกลุ่มเล่นน้ำตกกันอยู่…มีรถจอดประมาณสี่ห้าคัน…คราวนี้ฮีตเตอร์ไม่มีวี่แววว่าจะลดลงเลย…เจ๊ปุ้ย…คุณทอม…คุณอาร์ม…ไปซื้อน้ำที่เค้าขายมาเติมอีกรอบ…ฉันทำหน้าที่ลำบากหนักหนา…นั่งเฝ้ารถ…พอทั้งสามคนกลับมา…ฮีตเตอร์ยังรักษาระดับความร้อนไว้สูงดังเดิม…ไม่มีอะไรจะทำกัน…คุณทอมก็เลยฆ่าเวลาโดยการไปถ่ายรูปผีเสื้อเล่น…ยังมีเวลาจะมาชื่นชมธรรมดาชาติอีกนะ…คืนนี้จะได้กลับไปนอนเตียงรึเปล่ายังไม่รู้เลย เจ๊ปุ้ย…”อุ้ย…ต้นงิ้ว…ต้นงิ้วจริงๆด้วย…อาร์มปีนสิ” คุณอาร์ม…”ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย…แค่ช่วยตัวเองมันผิดเหรอครับ” ฉัน…”กึก…” ไม่ผิดหรอกนะคุณอาร์ม…แต่ไม่ต้องบอกก็ได้ว่าคุณช่วยตัวเอง มองนาฬิกาข้อมือ…บอกเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว…ยังไม่มีวี่แววว่าจะถึงปากทางเลย…พี่คนขายของแถวนั้นบอกว่าอีกประมาณสิบกิโลฯจะถึงปากทาง…พวกเราก็หวังว่าหลังจากการเติมน้ำครั้งนี้แล้ว…น่าจะขับไปจนถึงปากทางได้นะ…เวลามันเดินเร็วมาก…ความมืดเริ่มคลืบคลานเข้ามาแล้ว…พวกเราก็ฮัมเพลงรออยู่ที่ข้างๆรถ…จะรอดไม่รอดไม่รู้…จะได้กลับบ้านรึเปล่าไม่มั่นใจ…โทรหาพ่อกับแม่ก็ไม่ได้…มีหวังโดนเทศน์ยาว…เจ๊ปุ้ยกับคุณอาร์มยังมีความสุขมาฟ้อนน้อยใจยาเล่นกัน…และอีกสารพัดเพลงเก่าแบบฉบับเพลงคำเมืองจะสรรหามาร้องกัน…คิดมากจนสมองมีปัญหากันไปหมดแล้ว หลังจากรอจนฮีตเตอร์เริ่มลดระดับลงมาเพราะว่าอากาศเริ่มเย็นมากแล้ว…พวกเราก็กลับขึ้นมาบนรถอีกครั้ง…สมาธิและสติเป็นสิ่งที่เจ๊ปุ้ยต้องมีมากที่สุด…คราวนี้…รถแล่นมาด้วยความเร็วที่เร็วกว่ายี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเป็นสามสิบกิโลฯแทน…ฮีตเตอร์เริ่มสูงอีกแล้ว…ใครก็ได้ฉุดมันลงที…ผ่านพ้นด่านตรวจมาแล้วด้วยความดีใจ…ร้องเพลงกราวกีฬากันเล่นเลยทีเดียว…ดีใจประมาณว่าไปขึ้นชกป้องกันตำแหน่งได้เหรียญทองโอลิมปิคกันเลยทีเดียว…รอยยิ้มเริ่มปรากฏ…จากจุดนี้ก็ไม่น่าจะไกลเท่าไหร่…และแล้วก็มากถึงปากทางจนได้…เย้!!! กึก…กึก…ฉึก…ดับบบบบบบบบบบบบ ไปไม่รอดแล้ว…สตาร์ทยังไงก็ไม่ติด…เจ๊ปุ้ยก็หยิบโทรศัพท์มากดหาเพื่อนหาฝูงอีกเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่รู้แล้วคราวนี้…โทรไปถามว่าควรทำยังไงมาตั้งแต่รถเริ่มเสีย…จนตอนนี้มันคงเสียจริงๆแล้ว…พวกเราจอดที่ตรงปากทางจอมทอง…พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว…เหลือแต่น้องหมาสองตัวที่คอยเห่าพวกที่บุกรุกเข้ามา…นั่นก็คือพวกเรา ยืนรอที่นี่นานมาก…แต่คุณอาร์มหายไปไหนไม่รู้…สงสัยไปโทรศัพท์หาแฟน…ยังจะมีอารมณ์อยู่อีกนะ…เวลาผ่านไปนานพอตัว…มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งวิ่งมา…ชายฉกรรค์สามคน…แต่คนกลางพวกเรารู้จักกันดี…คุณอาร์มนั่นเอง…ไม่อยากจะเชื่อว่าคุณอาร์มวิ่งไปตามหาร้านซ่อมรถแล้วก็เรียกให้พวกเขามาดูรถให้…โอ๊ย…ทั้งฉัน…คุณทอม…เจ๊ปุ้ย…บอกหน้ากันแบบ…อะไรกันนี่?? พอช่างมาถึงจัดการเทน้ำราดหม้อน้ำให้มันเย็น…ทำนั่นทำนี่…แล้วก็บอกว่า…ต้องลากไปแล้วหล่ะ…ถ้าขืนจะดื้อขับต่อไปคงไม่ใช่แค่หม้อน้ำที่ต้องเปลี่ยน…แต่เจ๊ปุ้ยคงได้เปลี่ยนรถและเปลี่ยนเพื่อนร่วมทางเป็นแน่…พอสอบถามราคาในการลากรถไปกับการเอาเข้าอู่ช่างเลย…ก็ตาโตกับราคาค่าซ่อม…เฉียดๆห้าพัน…เจ๊ได้ลดความอ้วนก็งานนี้แน่ๆ เจ๊ปุ้ยตัดสินใจ…ซ่อมก็ซ่อม…พวกเราจึงขนเอาสัมภาระของใครของมัน…กลับมาเป็นบ้าหอบฝางกันอีกครั้ง…เดินไปโบกรถพร้อมของพะรุงพะรัง…คิดอย่างเดียว…กลับเข้าเมืองได้กรูจะไปกินHot Pot…ไม่นานรถโดยสารจอมทอง-เชียงใหม่ก็ผ่านมา…เรียกว่ารถเที่ยวสุดท้ายเลยนะ…กระโจนขึ้นกันเลยทีเดียวงานนี้…หาที่นั่งได้เรียบร้อย…ก็รู้แล้วว่า…ได้กลับไปนอนเตียงสมใจแน่ๆ…แต่ละคนเริ่มนึกถึงหม้อสุกี้ร้อน…ลูกชิ้นกุ้ง…ปลาแซลมอน…ปลาไหล…และอื่นๆอีกมากมายที่จะสรรหามากินกัน…ระยะทางไกลมากกว่าจะเข้าถึงตัวเมือง…เล่นเอาฉันหลับไปได้ตื่นหนึ่งเลยทีเดียว คุณอาร์มกับคุณทอมลงรถไปก่อนเพราะว่าให้น้องคุณอาร์มเอารถมารับและต่อไปส่งคุณทอมเอาสุชาติที่คอนโดฯเจ๊ปุ้ย…ส่วนฉันกับเจ๊ก็ยังอยู่บนรถเพื่อไปลงที่ในตัวเมือง…ถึงตัวเมืองด้วยความยินดี…มาขึ้นรถอีกต่อหนึ่งไปลงที่ห้าง…เพื่อมุ่งหน้าไปจุดหมายปลายทาง…”กะทะร้อน”…ระหว่างอยู่บนรถแดงก็เจอผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง…แต่งตัวประมาณล่อเสือล่อจรเข้…ทำตัวเป็นคุณหนูไฮโซนั่งรถแดง…แต่คำพูดและท่าทาง…สลัมชัดๆ…สวยตายหล่ะเมิง…อีเตี้ย!! ฉันกับเจ๊ปุ้ยมาถึงที่ร้านก่อน…มุ่งตรงไปเลย…ตักๆๆ…ยัดๆๆ…กินๆๆ…แบบว่าอิ่มมาก…คุณอาร์มตามมาถึงก่อน…และตามด้วยคุณทอม…นั่งกินจนแบบว่ากินกันตายกันเลยทีเดียว…”คิดถึงเวลาติดป่าไม่มีอะไรจะกินนะ”…เจ๊ปุ้ยเอ่ยขึ้นแล้วก็จัดการยัดสเต็กเข้าปากไป…ไม่รู้ว่าปลอบใจตัวเองหรือว่ารับรู้ว่าต่อจากนี้เจ๊จะต้องกินแต่มาม่ากันแน่ เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นเป็นสีสันของวันที่พวกเราจะไม่มีวันลืมเด็ดขาด…จะรักกันไปอีกนานเลยงานนี้…ทุกคนยอมรับในความบ้าบิ่นของคุณอาร์มที่วิ่งไปหาร้านซ่อมรถโดยที่ไม่รู้ว่าจะเจอไหม?? หลังจากกินอิ่ม…ฉัน…คุณทอม…เจ๊ปุ้ย…ไปต่อกันที่ Milk Zone ขอกินให้อ้วนกันไปเลยงานนี้…เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาห้าทุ่ม…คุณทอมขับสุชาติมาส่งเจ๊ปุ้ยที่คอนโดฯ…แล้วถึงกลับหอพักตัวเอง…ฉันที่จอดรถไว้ที่หอคุณทอมก็ติดรถกลับมา….มาถึงหอปุ๊บ…ท่านแม่ก็โทรมาอีกแล้ว…ฉันจึงรีบเก็บของและสตาร์ทรถกลับบ้าน….แทบอยากจะกรี๊ด…น้ำมันรถจะหมดค่ะ…โชคดีที่ปั้มยังเปิดอยู่….แต่โชคร้ายอีกอันของฉันคือ…ไฟหน้ารถเจ้ากรรมดันไม่ติด…ทำยังไงก็ไฟหน้าก็ไม่ออก…ระยะทางอีกเกือบยี่สิบกิโลฯที่ฉันขี่รถกลับบ้านแบบมืดๆ…ไม่ต้องตอกย้ำได้ไหมค่ะว่าวันนี้ชีวิตมืดมน…แต่นี้ก็น้ำตาตกในจะแย่อยู่แล้ว…กลับมาถึงบ้านได้อย่างปลอดภัย…แต่ไม่มีใครอยู่บ้าน…ที่บ้านเค้าไปลำพูนกันหมด…ถูกทิ้งอีกแล้ว!! และแล้วฉันก็หลับไปทั้งๆที่ยังไม่ได้อาบน้ำ…สามารถจริงๆ…ตื่นเช้ามาแทบจะเอียนตัวเอง…รีบเข้าห้องน้ำอาบน้ำทันทีเลย…กลับมานั่งคิดนั่งเขียนเรื่องราวที่เกิดขึ้น…ขอบคุณนะค่ะ…ที่เช้านี้ตื่นมาบนที่นอนตัวเองพร้อมกับลมหายใจและรอยยิ้ม…!!

คุณเคยคิดว่า…”ทำไมวันนี้ฉันซวยอย่างนี้?” หรือ “ทำไมสวรรค์ถึงกลั่นแกล้งฉัน?” บ้างไหม??? ถ้าเคย…ลองมาดูกันไหมว่าใครซวยกว่ากัน??? วันเสาร์ที่สองของเดือนมกราคม…วันเด็กแห่งชาติ…12 มกราคม 2551 กับความซวยเกินห้ามใจ…เรื่องราวมันเริ่มตรงที่ฉัน…เจ๊ปุ้ย…คุณทอม…และคุณอาร์ม…พวกเราสี่คนนัดกันไปขึ้นดอยอินฯ ยอดดอยที่สูงที่สุดในประเทศ คืนก่อนวันเดินทาง…ฉันไปนอนที่หอของคุณทอม…พอตอนใกล้สว่าง…เอาจนได้ค่ะ…หอที่ฉันไม่เคยไปนอนเลย…แต่ภาพในความฝันมันชัดเจนมาก…เจอดีเข้าจนได้…แต่เรื่องนี้มันไม่ร้ายแรงเท่าเหตุการณ์ต่อๆมาที่เกิดขึ้น ฉันกับคุณทอมออกเดินทางจากหอพักมายังคอนโดฯของเจ๊ปุ้ยเวลาประมาณหกโมงครึ่งในตอนเช้า…อากาศไม่หนาวมากนัก…แต่พล็อบที่พวกเราเตรียมนี่ประหนึ่งการเดินทางไปยังสหรัฐอเมริกา…เสื้อแขนยาว…เสื้อโค๊ด…ถุงมือ…ถุงเท้า…ผ้าพันคอ…หมวกอุ่น…เอากันชนิดที่ลมหนาวไม่ได้สัมผัสผิวกันเลย ก่อนออกเดินทาง…เจ๊ปุ้ยก็ทำการตรวจเช็คสภาพรถโดยการโทรหาคุณป๋า…สอบถามถึงน้ำมันเบรค…ตรวจดูหม้อน้ำ…เสร็จแล้วพวกเราก็ออกเดินทางมารับคุณอาร์มระหว่างทาง ระยะทางจากในตัวเมืองจนถึงยอดดอยน่าจะประมาณหนึ่งร้อยกิโลเมตรได้นะ…ก่อนอื่นพวกเราก็เลยไปยังวัดพระธาตุจอมทองเพื่อไปไหว้ขอพรพระ…และพักทานข้าวเช้ากันที่นั่น…เสร็จแล้วก็เดินทางมุ่งหน้าไปยังยอดดอยกันเล๊ยยยยยยย…. งานนี้เจ๊ปุ้ยรับหน้าที่เป็นสารถีขับรถ…ขับไปร้องเพลงไป…ประสานเสียงกันไป…ผ่านไปเพลงแล้วเพลงเล่า…รอยยิ้มและความสนุกสนานที่พวกเราได้รับกันนั้น…ไม่นึกเลยว่าจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว…ผ่านด่านตรวจที่หนึ่ง…เจ๊ปุ้ยก็ขับรถขึ้นดอยมาเรื่อยๆ…ระยะทางเกือบถึงครึ่งทางแล้ว…มาเจอกับจุดตรวจที่สอง…แต่แล้ว…รถก็เกิดดับ…สตาร์ทเท่าไหร่ก็ไม่ติด…โชคดีที่ตรงนั้นเป็นทางลาดนิดหนึ่ง…เราจึงอาศัยแรงดึงดูดให้รถเราค่อยๆเลื่อยไปจอดริมถนนได้ คุณทอมลงไปเปิดกระโปรงรถ…ทำเหมือนจะรู้นะว่าอะไรเป็นอะไร…ปรากฏว่า…ฝาปิดหม้อน้ำอันตธารหายไปไหนไม่รู้แล้ว…น้ำในหม้อน้ำแห้งสนิท…ควันลอยขึ้นมาเลย…พวกเรามองหน้ากันแบบว่า…”เฮ้ย…ฝาหาย!!” คำถามมากมายโผล่ขึ้นมาในสมองแต่ละคน…เอาไงดี…เอาไงดี…ในระหว่างที่พวกเรากำลังตื่นๆกันอยู่นั้น…คุณอาร์มก็มองไปยังซอกลืบหนึ่ง…”เจอแล้ว…นั่นไง” เสียงนี้ทำให้พวกเราเริ่มมีกำลังใจกันขึ้นมา…รถที่ผ่านไปมา…ก็จอดดูแล้วแนะนำพวกเราว่า…ต้องรอเครื่องมันเย็นก่อน…น่าจะประมาณสองชั่วโมง…ค่อยเติมน้ำได้…ถ้าไม่งั้นเครื่องมันร้อนจัดมาเจอน้ำเย็นอาจจะทำให้หม้อน้ำระเบิดได้ แต่คุณทอมแบบว่าใจร้อนมาก…เติมน้ำลงไป…ควันพุ่งขึ้นมาเลยค่ะ…ต่างคนต่างแตกกันไปคนละทิศละทาง…รอจนกว่าควันจะหายไป…นานมากที่พวกเราติดกันอยู่ตรงนั้น…เวลาผ่านไปอย่างที่ทรมานจิตใจมากที่สุด…พี่คนขับรถพานักท่องเที่ยวมาดูนกก็มาบอกว่าควรเติมน้ำแบบนี้นะ…แล้วก็ขับไปอย่างนี้…ใช้เกียร์อะไร…รอบเท่าไหร่…ทำเอาเจ๊ปุ้ยแบบว่าขาดความมั่นใจในการขับขึ้นเลย…คุณทอมก็แบบว่ายุเจ๊ให้ขับขึ้นไปเลย…กล้าๆหน่อย…ส่วนฉันก็แบบว่ากินยาแก้เมารถไปเม็ดหนึ่ง…ง่วงค่ะ…นอนอยู่ท้ายรถ…ไม่สนโลกอะไรกะเค้าเลย แต่แล้วความมั่นใจของเจ๊ปุ้ยที่หายไป…ไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้…พวกเราจึงเอารถไปจอดทิ้งไว้ข้างทาง…แล้วทำการโบกรถขึ้นไปแทน…แต่ละคนก็ขนสัมภาระทั้งแบกเป้…กล้องถ่ายรูป…ขาตั้งกล้อง…ขนม…และสารพัดจะขนออกจากรถมาเพื่อทำการอาศัยรถคนอื่นขึ้นดอย…รถผ่านไปคันแล้วคันเล่า…ไม่มีใครกล้าโบกค่ะ…อาย…บางคันก็มองมาที่พวกเราแต่ก็ไม่จอดรับ…จนในที่สุด…มีรถคันหนึ่งที่พวกเราตัดสินใจทิ้งความอายแล้วก็ใช้สายตาแกมบังคับให้เค้าจอด…แล้วพี่ท่านก็ใจดีมากเลย…จอดรับพวกเราขึ้นรถพามาที่ยอดดอยด้วย…((ป้ายแพร่นะค่ะ))แม้ว่าจะไม่รู้จักชื่อของคุณพี่ท่าน…แต่ก็ขอบคุณนะค่ะ ระหว่างทางที่ขึ้นมา…รถพี่ท่านก็เกิดดับขึ้นมาระหว่างทางงลาดขึ้นเขาพอดี…พวกเราสี่คนนั่งที่กะบะหลังก็มองหน้ากันเลิกลั่ก…”เอาอีกแล้วหรอเนี่ย??”…แต่แล้วก็ผ่านไปด้วยดี…ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนมาถึงที่ยอดดอยจนได้ แยกย้ายกันถ่ายรูปสมใจ…พวกเราก็ไปนั่งดื่มกาแฟกันที่จุดบริการนักท่องเที่ยว…พอกลับออกมา…รถพี่ท่านก็ไม่อยู่ซะแล้ว…ชะตากรรมพวกเราก็ต้องหาที่ฝากที่พึ่งพิงคันต่อไป…ยืนรอแบบว่าอนาจตัวเองเป็นที่สุด…จนมีรถคันหนึ่งแล่นมา…โบกอีกแล้วค่ะ…โบกไปลงที่พระธาตุ…((ป้ายลำพูนค่ะ))พอมาถึงที่พระธาตุเราก็เห็นรถคันแรกที่พวกเรานั่งมานั้นจอดอยู่ที่นี่…ทีแรกกะว่าจะอยู่รอที่รถเพื่อขอติดรถลงไปอีก…แต่แบบว่าจะน่าเกลียดไปไหม??…พวกเราเลยขึ้นไปถ่ายรูปที่บนพระธาตุแทน…เอาไงเอากัน…มาถึงนี่แล้ว…อย่างมากก็โบกคันที่สาม หลังจากที่ถ่ายรูปกันที่พระธาตุเส็จแล้ว…((ขอไม่พูดถึงความงามของสถานที่นะค่ะ…เพราะว่านี่ไม่ใช่สารคดีแนะนำสถานที่ท่องเที่ยว))พวกเราทั้งสี่คนก็เดินลงมาจากพระธาตุเพื่อทำการโบกรถอีกครั้ง…คุณอาร์มใจกล้าหน้าด้านมาก…รถมาติดๆกันแต่คุณอาร์มก็ยังโบก…แม้ว่าจะเป็นทางลาดลงแต่ก็มีรถคันหนึ่งจอดให้พวกเรา…แต่แบบว่าจอดไกลไปหน่อยไหม??…วิ่งไกลเลย…พอไปถึงที่รถ…เราก็เห็นว่าของท้ายรถเค้าเยอะมาก…กลัวว่าจะนั่งไม่ได้…แต่ในเมื่อพี่เค้าอุตส่าห์จอดให้แล้ว…ก็สนองความเมตตาของเค้าหน่อย…((คันนี้ป้ายภูเก็ตจ้า))นั่งแบบว่าทรมานสังขารกันมากมาย…ลืมไปว่าคนใต้ไม่ชินกับการขับรถขึ้น-ลงเขา…ใจเต้นตึกตักตลอดทางเลย…จนมาถึงที่ด่านตวรจที่สองที่พวกเราจอดรถทิ้งไว้… แต่เรื่องราวความซวยยังไม่จบเพียงเท่านี้…พวกเราขับรถมาเรื่อยๆ…ค่อยๆขับ…ค่อยๆลงเขามา… ผ่านทางลงเขาที่ทั้งคดเคี้ยวและลาดชัน…หนึ่งกิโลเมตรผ่าน…สองกิโลฯผ่านไป….เอี้ยดดดดดด….”โทษที…ปล่อยครัชเร็วไปหน่อย” เจ๊ปุ้ยหันมาขอโทษที่ทำพวกเราตกใจ…แม้กระทั่งคุณอาร์มที่นั่งหลับมาตลอดทางยังตื่น…แล้วเจ๊ก็ค่อยๆขับลงไปเรื่อยๆไม่เร็วมาก…เพราะว่ารถอยู่ในสภาพที่ไม่สมบูรณ์…หวังใจแค่ว่าต้องกลับบ้านให้ได้ “เฮ้ย…เบรคไม่อยู่!!” และแล้วเจ๊ปุ้ยก็ตะโกนขึ้นมาในรถ…ฉันกับคุณทอมตกใจมาก…แต่คุณอาร์มหลับ…ขาเจ๊ปุ้ยสั่นมากถึงมากที่สุด…ขาขวาสั่นแบบที่จับก็ไม่อยู่แล้ว…สั่นอยู่ขาเดียว…ขาเดียวจริงๆ…มือสองข้างกับขาซ้ายไม่สั่นเลย…เจ๊ปุ้ยพยายามดึงเบรคมือแต่มันไม่ค่อยอยู่…ตอนนั้นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนมีจริงพวกเราก็ขอให้มาคุ้มครองให้หมด…กว่าจะพ้นทางลงเขาที่ลาดชันและคดเคี้ยวตรงจุดนั้นมาได้…เล่นเอาใจหายกันไปทั่วหน้า…พอจอดรถได้เสร็จ…ขาเจ๊ปุ้ยที่สั่นอยู่ข้างเดียวนั้นยิ่งเพิ่มความสั่นเข้าไปอีกเท่าตัว…พยายามจับก็แล้ว…ทำยังไงก็แล้วมันก็ยังไม่หยุดสั่น…เจ๊คงจะกลัวมากเพราะว่าเป็นคนพาพวกเรามาแล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นเจ๊ก็คงรับผิดชอบชีวิตพวกเราไม่ได้แน่ๆ…พวกเราต่างคนต่างช่วยกันทำให้เจ๊ใจเย็นลง…เวลาผ่านไปนานมากกว่าแบตฯในขาเจ๊จะหมดและเพลาความสั่นลงไปมาก To Be Continuous…

Tomorrow (or today if you’re reading this several time zone away) is Thanksgiving.  Like Halloween beforehand and Christmas afterward, this holiday stirs up many rituals and memories.  It’s a time to gather all the family members at the table and feast upon Mom’s great cooking prowess while pondering who gets to pull the wishbone.  There will be numerous conversations going back and forth about the children, work, and maybe politics if someone is brave enough.  It’s also a time to convene in front of the television to watch a parade of inflatable characters float down the avenue; later it switches to a rousing game of football as the viewers sleep off the rest of the turkey.  Some may be watching a cartoon beagle cook up popcorn or trying to pull out the table tennis from the garage.  Thanksgiving, like Halloween and Christmas, has its moments of familiar and unique experiences.

I have pondered about this holiday for the past few days.  I recall my elementary school days, when it was told to us that Thanksgiving was rooted from Colonial Times; the Pilgrims, upon landing on the shores of North American, were met by a tribe of friendly Native American.  To reciprocate the tribe’s generosity, the Pilgrims created a feast to celebrate their new-found home and friendship.  They thanked God for their safe journey and the Native Americans for their hospitality.

History lesson aside, what I thought about was the meaning of Thanksgiving.  The word itself should be obvious, but that’s where it ends.  We are giving thanks, but to whom?  How do we give thanks, and why are we doing it?

The Pilgrims went through a lot of trouble to seek a new place.  They sailed countless miles of ocean, having only themselves to commune.  They had to fend off weather, disease, and personal trauma.  Their only motivation for this dangerous trip was their faith.  Once they reached their destination, the Pilgrims had so much to be thankful.

Today, it seems we take things for granted.  We wake up, get cleaned up and dressed, and then head for work.  We sit at our cubicles, moving our fingers and staring at the screen in sync with the other workers.  We get home from work, take in the day’s news, and then turn in for the night.  It’s as if the day was just routine, despite a few bumps along the way (traffic, an upcoming deadline, a quick meeting with the supervisor, grocery shopping, paying the bills, etc.).

Perhaps this holiday would be a great time to reflect on your daily routine and see what makes your life special.  It may be just being able to wake up so you can go to your work.  It could be dropping the children off for school after they’ve said their good-byes and kissed your cheek.  Maybe it’s having that lunch time with your best friend at work to discuss something not work-related.  These and other moments are definitely things to consider being thankful.

For me, I’m thankful that I have a family, for the two children that affect my life in many ways, and for my wife who never fails to say how much she loves me.  I’m thankful for the friends I have met online and in person and the conversations we have.  Most of all, I’m thankful for having a life given to me by God…

Wake at dawn

with a winged heart

and give thanks

for another day

of loving -

Kahlil Gibran

Each and every Saturday of the year the volunteers with the Ministry of Hope at Cross and Crown Church in Arlington Heights, Illinois, serve a feast for the homeless and low-income of the area. Approximately 50 to 70 people enjoy the hot breakfast and lunch each week. Many partake in the opportunity to attend a worship service.

The volunteers and pastors of Cross and Crown are a gift from God to the homeless. They live from their hearts, offering smiles, joy, friendship, hope and support to all who need. They serve delicious meals, give clothing, bikes, and more. They give transportation to and from the church in a church member’s van. The Ministry of Hope is NOT even part of the church budget–all costs come out of their own pockets!

The Ministry of Hope volunteers are absolutely amazing! I honestly don’t know how such a small church can do so much for so many! Some may remember that it was this same church that was vandalized around Christmastime. There was an outpouring of support from communities all around, including an awesome new Christmas tree to replace the one that was damaged by the vandalism.

I felt glad that this church was able to celebrate Christmas and feel the warmth of the community help that we homeless feel when we go to the Ministry of Hope on Saturdays. I hope to return the love and kindness someday by finding a way to help them myself, perhaps by finding them a new or used van of their own to give us rides in to and from the church. It would even grant the church the ability to give us rides to the church on Sundays so that we may attend the regular worship service–something many of us wish to do but can’t get to the church on our own.

View a pdf file about the Ministry of Hope.