my new favorite band, great psychedelic rock

It’s always way to early on Monday morning . . . but this helps.

The Black Angels: Bloodhounds On My Trail

If you like it, get it here.

The Raveonettes & The Black Angels on stage at First Avenue

*More photos coming soon

The Black Angels are part of the next wave of neo-psychedelic genius. They got their name from The Velvet Underground’s “The Black Angel’s Death Song,” and you can sure hear their influence…mixed with a little 13th Floor Elevators. They were a perfect opener for The Raveonettes. They brought a turbulent vibe that would set anybody in reverie.

-

So if you didn’t already know…The Raveonettes are cool. Really cool. They mix dark, fuzzy guitar work with fun melodies of early rock n’ roll. They have simple drum beats to keep the sound more minimalist. It works out perfectly. First Ave was filled with walls of sound, and everybody bathed in it.

This was the last show that both The Raveonettes and The Black Angels were touring together so the audience got quite the treat. The Black Angels got up on stage with The Raves. It was something to be remembered.

-

*I apologize I didn’t get to see the openers Daughters of the Sun or Violent Soho because there was an issue with the list. By the time I came back with money Violent Soho had just finished.

L’altre dia parlàvem de The Yes Men en l’article que enunciava la nova edició de Cine Ambigú, cicle que estrenarà la seva darrera proposta: The Yes Men Fix The World. Els presentàvem com un grup activista que utilitza els mitjans audiovisuals per dir les veritats que ningú s’atreveix a dir en veu alta; són una associació d’impostors, com ells mateixos diuen, que vol desemmascar els abusos de les empreses que fan diners amb una praxis totalment criticable i censurable.

Indagant en la seva biografia, observem com aquest grup va néixer amb la única intenció d’expressar la indignació que sentien amb l’actitud dèspota i inhumana de l’anomenada corporació. Un bon exemple és quan van aconseguir que les accions de la química Dow Chemichal baixessin 2 milions d’euros, després de que un tal Jude Finisterra, un yes man que es va fer passar per un executiu de Dow, reconegués la seva culpa en el cas Bophal. En aquest vídeo s’explica el cas:

The Yes Men, que dóna un cop de mà a qui creu necessari canviar el sistema i de pas, intenta despertar les ments anestesiades. Les dues pel·lícules que han fet fins el moment, The Yes Men i The Yes Men Fix The World, són dos clars exemples de crítica cap a les empreses que no coneixen cap límit alhora d’obtenir beneficis i de lucrar-se a qualsevol preu.

The Yes Men, Oliver Stone, Noam Chomsky, Serge Latouche, Enric Duran, The Black Angels, Michael Moore, John Pilger, Colin Beavan, Leonardo Di Caprio, Eco-Site, Concern Worldwide, Peter Joseph, Eerie Investigations i d’altres, cadascú a la seva manera, però tots amb una mateix missatge, ofereixen un altre punt de vista, totalment diferent a l’establert.

The Yes Men intenta despertar consciències, crear dubtes, i donar a conèixer qui domina el sistema i com el domina. És més senzill no pensar en res i viure amb el pilot automàtic encès, aliens a preocupacions que creiem que no ens afecten directament. Però si sou dels que considera que s’ha de canviar d’estil de vida, dijous 27 al Verdi Park podreu veure The Yes Men Fix The World.

Per acabar, un exemple de com empenyen a la gent a pensar per sí mateixos:

…And You Will Know Us by the Trail of Dead played at the Masquerade, here in Atlanta, on Monday night.  I wasn’t able to make the show, but seeing that they were touring drew my attention to the fact that the band released a new album, their first full-length since So Divided in 2006.  The new disc, aptly title The Century of Self was released in February of 2009, to little fanfare.

Trail of Dead’s sound is incredibly hard to describe.  They float somewhere in the space between post-punk (with some striking similarities to The Refused), post-rock instrumental (think Mogwai or Explosions in the Sky), indie-alternative (sounds like The Black Angels) and some new category that has yet to be named, but might just be the future of rock music.

I was a huge fan of Red Tags and Source Codes (2002) and a slightly less exuberant but still genuine fan of So Divided (2006) and was excited about the prospect of new music from this incredibly inventive group.  On first listen to The Century of Self, I was a little dismayed at what at first sounded like “Trail of Dead Unplugged”.  The recording style is fairly different from the band’s previous releases and it took me a few tracks to get past this, but once I did I was able to hear an album that while certainly not as brilliant as I was hoping for, is definitely solidly written and performed. 

Century of Self contains the same fiery anthems and soaring instrumentation of  the previous albums and the balance of hook-laden choruses and challengingly creative scoring.  The drum lines are palpable and the background choruses are as majestic as ever, but despite some particularly excellent tracks, such as “Isis Unveiled” and “Fields of Coal” the album as a whole falls flat.  All of the components were there, but some of the raw energy and awe were somehow missing.

I still expect great things from this band, but they need to push past the rut they seem to have fallen into and create the brilliant album of which we all know they are capable.

Postanowiliśmy w tym roku przyjechać wcześniej. Tak, żeby nic nam nie umknęło. Pamiętaliśmy upał i kolejkę do wejścia z roku ubiegłego, więc postaraliśmy się o nieco więcej dyscypliny. Zdążyliśmy do Hasselt na 10.00. Problem w tym, że inni pomyśleli o tym samym. Ludzi było więcej, byli wcześniej, a upał znacznie większy niż przed rokiem. Wylądowaliśmy jeszcze dalej na polu namiotowym. Koniec końców o otwierających festiwal brytyjskich grupach The Invisible (nominacja do Mercury w tym roku) i The Maccabees ciągle wiem tyle, ile można wyciągnąć z MySpace.

Przy ponadtrzydziestostopniowym upale najgorszym, co mogło się nam przydarzyć, było odwiedzenie namiotu Chateau. Problem w tym, że większą część tego dnia mieliśmy spędzić właśnie tam. Najpierw Vetiver z bardzo dobrze zagranym setem własnych utworów i coverów. Kapitalne „Hey Doll Baby” The Everly Brothers na koniec. I przerwa regeneracyjna dłuższa niż sam koncert. Potem James Yuill – człowiek-orkiestra z UK po całkiem niezłym debiucie, coś pomiędzy Nickiem Drakiem i Aphex Twinem, czyli rozstrzał przeolbrzymi. Tzw. folktronica, czyli z gitarą i laptopem. Laptop (ten z jabłuszkiem BTW) niestety nie odpalił. James zagrał więc na poczciwej i solidnej gitarze. Gdy laptop nie odpalił po raz drugi, James znów zagrał na niezawodnej gitarze. Ale gdy nie odpalił po raz trzeci wyszliśmy, tłumacząc to upałem.

Zawędrowaliśmy do Marquee (drugi co do wielkości i ważności namiot, w zeszłym roku miejsce tych najlepszych koncertów), by skonsumować frytki z piwem przy dźwiękach Shantel & Bucovina Club Orkestar, mariażu niemieckiej elektroniki z orkiestrą bałkańską, w którym niemiecka elektronika przegrywa – jak cokolwiek w starciu z bałkańską orkiestrą. Nie kupujcie ich płyty “Planet Paprika”, bo już to dobrze znacie z koncertów Bregovicia, ale uwaga, bo na żywo zagrają na Waszych najbardziej prymitywnych instynktach. Uciekliśmy do intelektualnego Jona Hopkinsa, który rozstawił w Chateau swoje zabawki, znacznie bardziej niezawodne niż te Yuilla, chociaż było jeszcze goręcej (a jabłuszko to samo). Właściwie miałem o tym napisać jeszcze przed Nową Muzyką – wtedy ta informacja bardziej by się komuś przydała. To był bardzo solidny koncertowy set. I uczciwy – co prawda nigdy nie wiadomo, czy JH nie wysyłał maili, ale przynajmniej sprawiał wrażenie, że sporo w swojej muzyce zmienia na bieżąco i zagrał utwory znane z “Insides” w zupełnie innych wersjach, jako 3-4 długie, stopniowo rozwijane motywy. Konkludując w sprawie, o której pisałem jakiś czas temu: Moderat przed Radiohead okazał się wprawdzie bezwzględnie ciekawszym występem, ale dalej trzymam się tezy o tym, że JH lepiej by się wpisał w nastrój wieczoru.

Bon Iver w Marquee to był pierwszy szok. Godzina 15.50, a z namiotu się wylewa, w środku ścisk taki, że podchodzić pod scenę musiałem (wcześniej odeskortowałem na zewnątrz żonę, której od upału zrobiło się gorzej – szkoda, że właśnie na BI) z boku, żeby Justina Vernona podejrzeć z bliska. Wziął sobie (zakładam, że to dla niego stały wariant koncertowy) trzech młodziutkich sidemanów i gra nieco mocniej, nieco dynamiczniej materiał z jedynego longplaya. Gra, a ludzie – nie do wiary – śpiewają razem z nim. Zadowolony, wysłałem do kolegi SMS-a, że są w Belgii więksi od papieża. Gdy wróciłem do kraju, redaktor Mocny w Gębie zapytał mnie, czy widziałem The Big Pink, a mnie kompletnie odebrało mowę. Teraz już wiem dlaczego – ja tej nazwy nawet nie zapamiętałem, w ogóle nie wiedziałem, że grali na Pukkelpopie – bo kolidowali z Bon Iver. A z Bon Iver tego dnia nie można było kolidować.

Port O’Brien w Chateau okazał się nieco bardziej amatorski niż się wydawało z przedfestiwalowych opinii, choć miał przesympatyczną perkusistkę. Nie wierzcie porównaniom z Fleet Foxes w każdym razie. Część ich występu (ciągle piekielny upał!) potraktowaliśmy jako przerwę rekreacyjną. Tak się odprężyliśmy, że nie chciało nam się nurkować w zbity tłum na Dizzeem Rascalu, więc jego wyrzeźbiony tors obejrzeliśmy na telebimie przed Marquee. Raperzy są, niestety, nudni (z małymi wyjątkami, o których będzie w kolejnych odcinkach). Soap & Skin – ładna. I muzycznie, i fizycznie. Tylko kto ją teraz, do cholery, wypromuje u nas na nową Tori Amos na nowe czasy? Koncertowo ma jeden zasadniczy mankament – siedzi przywiązana do fortepianu, na którym stoi komputer (wiadomej marki), z którego wystrzeliwuje podkłady do swoich fortepianowych pasaży – prawdopodobnie z pomocą nożnych sterowników (stałem za daleko, żeby mieć pewność), a zatem jest kompletnie uwiązana. Za bardzo, żeby się odwrócić w stronę widowni. Ale młoda jest bezczelnie i ma hektary czasu. Przed końcem koncertu uciekliśmy, żeby nie spotkało nas to, co na Bon Iver, czyli żeby mieć dobre miejsca na Wilco. Przeczuwaliśmy, że zespół, który wśród 45-minutówek festiwalowych zarezerwował sobie pełne półtorej godziny (!) musi mieć czym je wypełnić. No dobrze, wiedzieliśmy, że tak jest, choćby z nagrań. Okazało się jednak, że nagrania kłamią – jak to zwykle – w sferze emocji. Wilco było DUŻO lepsze niż z płyty koncertowej. Tweedy okazał się wyjątkowo sympatycznym kurduplem, atmosfera w zespole – zaskakująco demokratyczna (Glenn Kotche często prowadził konferansjerkę z drugiego szeregu). A Nels Cline – siwiejący elegancik ze słabością do fenderów jaguarów (ulubiona gitara Cobaina) jazzmasterów (dopiero na zdjęciach się zorientowałem co i jak – przepraszam – to z kolei ulubiona gitara J Mascisa i Kevina Shieldsa, a zatem jeszcze bardziej w temacie tegorocznego Pukkelpopu) – okazał się moim nowym bogiem gitary. Podchodziłem do Wilco z sympatią, ale bez fanowskich emocji, a ten występ po prostu mnie rozwalił. Przy poziomie dystansu do muzyki, jakiego nabawiłem się ostatnio, nic tak nie cieszy, jak dowiedzieć się, że jeszcze tak można. Podejrzewam, że podobnie czuje się staruszek, dowiedziawszy się, że jeszcze może

Zmorą festiwali jest to, że ogląda się koncerty non-stop i podświadomie je ze sobą zestawia. A ceną entuzjazmu jest zmęczenie. Spróbujcie się pozbierać w ciągu kwadransa i dać się ponieść na kolejnym koncercie. Na dość przewidywalnym (a może tylko mi się tak wydawało?) występie Andrew Birda ta sztuka mi się nie udała. A ponieważ priorytetem był Grizzly Bear, przeniosłem się w połowie koncertu z Chateau do innego małego namiotu – Club. Ten jest gorzej nagłośniony i usytuowany nieco mniej korzystnie, blisko głównej sceny, więc ściąga sporo przypadkowej publiczności. I tu przeżyłem pierwsze rozczarowanie tego festiwalu – zobaczyłem czwórkę chłopaków (młodszych niż się wydawało – tak to bywa z wykonawcami dojrzałych płyt, że podświadomie mam ich za starszych), którzy nie potrafią sobie poradzić z przełożeniem całego producenckiego kunsztu “Veckatimest” na warunki sceniczne. Zniknęły szczegóły, szlag trafił piękne harmonie. Może w większości była to wina warunków, ale atmosferę szlag trafił, choć do Clubu nabiły się tabuny ludzi, na zewnątrz błyskało i lunął deszcz. A może właśnie dlatego? W każdym razie schłodzeni wyszliśmy po swetry, mijając po drodze niespodziankę, od której zachciało nam się śmiać. Otóż zobaczyliśmy Surprise Act tegorocznego Pukkelpopu, po którym nie spodziewaliśmy się wiele. “Popatrz, czy to nie jest…”. “No tak!”. ” A ten obok, to nie jest czasem…?”. “Tak mi się wydaje”. “Co oni właściwie robią razem??”. “Cholera wie…”. Tak oto – kompletnie bez przygotowania – staliśmy się świadkami koncertu Them Crooked Vultures – jednego z pierwszych w ogóle, a bodaj pierwszego w Europie. Gdyby ktoś pytał: Dave Grohl, Josh Homme i John Paul Jones. Dobre, co? No więc właśnie dlatego wybuchnęliśmy śmiechem. A potem poszliśmy po te swetry.

Opeth i DeVotchka padli ofiarą wyprawy po swetry, a Beirut, na którego koncert zdążyliśmy, okazał się słabszy niż Shantel i zdecydowanie poniżej wyśrubowanego tego dnia poziomu. Za to Faith No More obejrzałem z fascynacją – od zbiorowo odśpiewanego “Reunion” po scysję Pattona z VIP-ami, podczas której zeskoczył do fosy i kazał kolejnymi VIP-om dośpiewywać kawałki tekstu piosenki FNM, odpychając ich, gdy nie potrafili. Fakt, zdążyłem w międzyczasie wyskoczyć na The Black Angels – zespół, który wróżył dużo, choć na żywo grał trochę za bardzo jak The Doors, a za mało jak The Jesus And Mary Chain. Za to niespecjalnie mnie zdziwiło, gdy zobaczyłem jego członków w komplecie na kolejnym koncercie wieczoru: My Bloody Valentine. Muszę przyznać, że dla mnie był to jeden z powodów przyjazdu na Pukkelpop. Niewiele w nim było z muzyki, a bardzo dużo z filozofii muzyki. W postawie Kevina Shieldsa, gdy wychodzi na scenę w mroku, na tle ściany wzmacniaczy, jest coś z zachowania Johna Cage’a. Shields wymyślił sobie hałas absolutny, idealny. Publiczność nie może jednak go usłyszeć. I niczym w romantycznej legendzie – kto usłyszy, ten niczego już więcej nie usłyszy, bo ten ostateczny hałas skutecznie zniszczy mu słuch. Większości utworów nie rozpoznacie, niezależnie od tego, czy poczęstujecie się rozdawanymi przed koncertem zatyczkami, czy też nie. Nie nagracie żadnego, bo rzecz przesteruje każdy sprzęt. A ponieważ reżyser dźwięku (!) też ma zatyczki w uszach, możecie być pewni, że zespół gra pod kątem takich jak wy. I że będzie was próbował ogłuszyć mimo zatyczek, wypędzić z terenu Pukkelpopu wszystkich gapiów, całą publiczność, wyzwalając takie sprzężenia, od których nie uciekniecie nawet sto metrów dalej w plastikowych toaletach. Sprawić, by hałas był odczuwalny. Z drugiej strony – nie ma lepszego zwieńczenia festiwalowego dnia niż taki koncert. A zatyczki przydały się jeszcze w namiocie. I następnego dnia, żeby leczyć zmęczone uszy po długim dniu i krótkiej nocy. Ale o tym niebawem.

Sporo zdjęć z tego dnia tutaj. A ponieważ tu się nie zabierało, drodzy polscy organizatorzy, aparatów powyżej 3,2 MPix, można co nieco zobaczyć w społecznościowej części serwisu Pukkelpopu tutaj.

Both a preview and recap of SXSW 2009 as Uncle Weed and the Quebecois Correspondent discuss the noted media conference and extravaganza featuring UW’s spiel F@ck  Stats, Make Art – a soliloquy for quality and integrity in creation. Along with live recordings of Geoff Berner, and The Black Angels comes a recounting a perfect day of upgrading heroes, tasty food, and Austin Psychedelic Music Fest plus more highlights including: RiP Remix Manifesto film, micro-brews at Gingerman, Bruce Sterling, and hugs with new friends.

Head out to Austin, Texas for SXSW Stories from Middle Earth – Choogle On #79 (.mp3, 33:12, 45MB)

Musically Noted

Geoff Berner, renegade accordionist- “No Tobacco” recorded at The Biltmore in Vancouver, BC on Feb. 28, 2009

Bev Davies – Vancouver Rock Photographer

The Black Angels – “Better off Alone” recorded at SXSW 2008

Austin Psychedelic Music Fest – March 13 ~ 15

The Golden Dawn

The Golden Dawn started out in the murky time and space of Austin, Texas in late 1966, along with many other wild groups now holding legendary status, but most notably with the kings of the Texas Psychedelic scene, the 13th Floor Elevators. George Kinney and Roky Erickson of the Elevators grew up together and played in high school bands with each other, and by the time of the Great Mind Expansion, the Elevators and the Dawn were in close contact.

More SXSW

Pitches for SXSW 2010 – Hitchhiking to the Boardroom & Rock N Roll Photography

Recap of F@ck Stats, Make Art at SXSW 2009

Recap of F@ck Stats, Make Art at Northern Voice 2008

Recap of Rock N Roll Photography at Northern Voice 2009

SXSW 2008 Choogle on podcasts – 6 tasty episodes!

More Podcast Goodness

Postcards from Gravelly Beach – Literature podcast – Feed – iTunes – Blog

Out n’ About with Uncle Weed- Travelin’ man vidcast – Show – Feed – iTunes

Ephemeral Feasthouse – Miscellanea & notes – Blog – Feed – Podcast

Clubside Breakfast Time – OlyWa Rock and Punditry – Blog – Feed – iTunes

Visit

Uncleweed.net for more writings, podcasts, paintings and photos

Follow along via Twitter @uncleweed

Black Grease by The Black Angels (Passover, 2006)

You’re a storm
So emotional
Moody and Controlled
Sly and Involved

You’re alright
You come to me in times
You make me realize
I’m not the kindest guy
But I give give give give
I give what I can give
So just give give give give
Give me what you have dear

Slow, you kept me in that storm
You showed me things galore
Made me want much more

And now denied
The things I saw inside
The things I saw inside
Is what really caught my eye
And you give give give give
Give what you can
And I’ll live live live live
Live while I can dear

You’re so surprised
You see me put up fights
You hear me realize
You come along for rides

You’re just so kind
The eagle with red wine
You made me see that bright eye
Between me and time
To just kill kill kill kill
You kill what you can
And you kill kill kill kill
Anything you want

… ce trimestre dans les fanzines français.

D’un côté le Cri du Coyote qui offre sa couverture aux Flatlanders, groupe country originaire du plat pays de Lubbock (voir article précédent sur le sujet).

Le Cri du Coyote #110 mars 2009

A écouter sur leur Myspace :
- Baby Do You Love Me Still ? Et son côté dylanien (période actuelle)
- le tex-mex Wheels Of Fortune

De l’autre côté, Abus Dangereux, qui a choisi The Black Angels, groupe de psych-rock d’Austin.

Abus Dangereux #109 mars 2009

On cite souvent le Texas comme berceau du rock psychédélique, grâce notamment aux 13th Floor Elevators, Movin’ Sidewalks (le 1er groupe de Billy Gibbons) et quantité de groupes freak et obscurs.

En tout cas, les Black Angels perpétuent la tradition (en la mélangeant à Jesus & Mary Chain, Pink Floyd, Velvet Underground…).

Si vous aimez le rock psychédélique sombre, joué lourd, presque en transe, je vous recommande d’aller prêter une oreille (tiens d’ailleurs, pourquoi les yeux, on les jette, et les oreilles, on les prête ?) aux titres en écoute sur le Myspace des Black Angels

P.S.
Sur le blog de La bUze, un autre groupe texan est à découvrir également : White Denim. Pas eu encore le temps d’écouter, mais ça ne saurait tarder …

Young Men Dead by The Black Angels (Passover, 2006)

Fire for the hills pick up your feet and lets go.

Head for the hills pick up steel on your way.

And when you find a piece of them in your site,

fire at will, dont you waste no time.

Another thought of the unaware,

addiction in disguise.

With a drop of blood,

you will take them out, for me.

Fire from the hills pick up speed and lets go.

Fire for real, yeah shoot to kill with no aim.

Head for the hills yes eyes on the camp fire glow.

Creep up there like a white mink hiding n snow.

And outta black a figure forms a soldier in the sky.

With a drop of love,trying to set you free.

Run for the hills, pick up your feet and lets go.

We did our jobs, pick up speed now lets move.

The trees cant grow without the sun in their eyes.

And we can’t live if we’re too afriad to die.

Hold on tight, yes hold on tight you’re too slow.

Fire at the breeze that blows these thoughts through our mind.

Hire only thieves to steal the thoughts from our heads

Sono decisamente andato in fissa per la canzone del titolo del post, di cui vi linko anche il video:

Con alcune canzoni mi succede sempre così: se mi piacciono poco all’inizio, poi me ne innamoro, le divoro e poi me ne dimentico. Diventano la passione di una settimana. Poi addio.

G.

Four days, 1,800 bands.  7,000 click of my camera.  Fifty of my favorite images in this portfolio on the Statesman’s photoblog, Collective Vision.

…comment s’appelle-t-il ? Réponse : The Black Angels.

Groupe originaire du Texas, formé en 2004, les Black Angels tirent leur nom d’un des classiques du Velvet Underground : “The Black Angel’s Death Song,” titre paru en 1967 sur le célébrissime The Velvet Underground and Nico (oui, l’album à la banane).

Leur premier album Passover (2006) a connu un véritable succès d’estime. Bizarre, pourrait-on dire à la première écoute, pour un groupe qui reprend, parfois de façon très scolaire, le son, le timbre de voix, les obsessions textuelles ou les ambiances des Doors et du Velvet Underground d’il y a déjà 40 ans…

Mais, en plus d’être portés par la hype du renouveau d’un rock psychédélique indie et sonore portant haut la chemise de bûcheron à carreaux (tout comme les Brian Jonestown Massacre), les Black Angels développent un son vraiment addictif. Les morceaux sont souvent puissants, aux accents de stoner rock, avec utilisation forcenée de la distorsion et des drone machines (“Black Grease”, “Young Men Dead” ou “The First Vietnamese War”, mon titre favori). Ils sont parfois épiques, comme “Call to Arms”, morceau de 10 minutes aux accents très Velvet, et prolongé en ghost track par une chansonnette guitare sèche/voix réactualisant le thème 60’s par excellence de l’opposition à la guerre du Vietnam à travers la dénonciation de la guerre en Irak. Cependant, la palme de l’incantation chamanique et du meilleur titre de chanson de tout l’album revient sans conteste à “The Sniper at the Gates of Heaven”, très probablement un bruyant et cynique hommage au Piper at the Gates of Dawn du Pink Floyd de Syd Barrett.

Les Black Angels ont également sortis plusieurs EP et un second LP, Directions to See a Ghost, en 2008. Pour écouter Passover, premier album des Black Angels, c’est par là.

“And You’re a storm, you’re so emotional, you’re moody and controlled”
“You make me realise, that I’m not the nicest guy….”

It is in your eyes again,
rising black bright and burning tears,
where do you go when heaven comes looking?
what do you do?
How can you leave me here with thought alone?
Will we ever know?

Are you an end-of-the-year top-list maker? For instance, have you written down your list of the top 10 best records of 2008 yet, in rank order? Or are you contemplating your top 25 favorite songs, by genre? Or your list of the year’s 5 biggest musical disappointments? I am not a list-maker, by nature, and am happy to leave the quantifying to those who are more qualified than I (like these fine folks). I enjoy reading and considering these compilations, which usually start to mushroom on the Internet and elsewhere about this time each year. (Although, in truth, such an act seems somewhat forced and pointless to me, it conjures up scenes from the movie “High Fidelity,” which I love, including this hilarious commentary on the whole concept.)

No, I am far less categorical, and far more hedonistic, for such pursuits, being content to enjoy each passing pleasure in its moment. Nor am I a contrarian; on the contrary, I tend to like just about everything I come across, for one reason or another, and see no need to pick favorites or take sides. I may need to qualify or defend my choices, from time to time, that’s true. In general, though, I simply know what I like and am comfortable keeping track of it all, in some fashion, without the need to rank or otherwise categorize.

That said, however, I need to reconsider what I recently wrote about the most notable releases in 2008. It’s either that or reorganize the basement storage area. (List-making may seem like too much work, but I can see the attraction now, especially on a day like today — gray skies, on-and-off hard rain, 38 degrees, etc.)

Originally, my top 10 list (11, really, and ranked in no particular order) was compiled arbitrarily from the recordings that I had stockpiled over the course of the past 10 months. But in making those choices I knew that I was going to leave out a lot of great music. (I have purchased or otherwise downloaded [legitimately] more than 375 songs this year.) So, now that the year is almost over, I want to go back and revise the list by adding in recordings that I either forgot about or overlooked, or that simply weren’t available until now.

And, as before, I won’t do more than mention the better-known acts who have released outstanding music this year – such as The Pretenders, Kings of Leon, TV On the Radio, Gnarls Barkley, Ryan Adams, Conor Oberst, and Okkervil River, to name a few. Much has already been said. All I can add is, go buy their records, or even a few cuts; they are amazing, and you won’t regret it. Instead, I want to focus on the more obscure, less popular (though no less listenable) recordings that may not have reached your ear canals via the usual broadcast channels.

So, here is a continuation of my 10 most essential recordings from 2008, divided into three qualifying groups (in reverse alphabetical order, because why not). I hope this is the end of it, but you never know. Enjoy!

Must-have recordings. These are artists whose songs I heard and decided I needed to have more right away.

The Walkmen. I can’t get enough of these five guys from New York, and have been listening to and enjoying their tight, peripatetic music since the 2004 release, Bows + Arrows (which featured the single, “The Rat”). On their latest record, You & Me, their sound has grown at once rangier and sparer: it’s a simple mix of snare drums, subtle bass lines, swelling keyboards, and growling, reverb-laden vintage guitar, along with Hamilton Leithauser’s soaring, gravelly vocals, that nonetheless covers a lot territory and many moods. I particularly like “Postcards from Tiny Islands,” “In the New Year,” and “Red Moon.”

Say Hi. Several one-man-bands have surfaced over the last few years (for instance, Throw Me the Statue, which I wrote about earlier). But none has a quirkier appeal than Eric Elbogen, better known as Say Hi to Your Mom. Although the band’s moniker was trimmed down to just the greeting with this year’s release, The Wishes and The Glitch, the creativity remains unbounded. Part Gary Numan, part Interpol, part Jonathan Richman, Elbogen turns out consistently clever, catchy pop songs, like “Northwestern Girls” and “Zero to Love,” to which everyone (and their moms) should be listening.

Nada Surf. Another band that I’ve been enamored of for awhile is Nada Surf. But it seems that hardly anyone has heard of them, even though they have been crafting likable, mid-tempo pop music for more than a decade. It’s a mystery to me (and, I suspect, the band) why they don’t get greater airplay. Perhaps, their fifth and newest LP, Lucky, with such radio-ready songs as “See These Bones,” “Weightless,” and “Whose Authority,” featuring shimmering power-chords and lush harmonies, will prove to be the kind of break they deserve.  

Jessica Lea Mayfield. I hadn’t heard of Jessica Lea Mayfield until this year, but in some ways it felt like I had always known her music. Only 19 years old, she has a sound that feels familiar, timeless, and mature well beyond her years. The songs on her debut, With Blasphemy, So Heartfelt, including the devil-may-care ballad “Kiss Me Again” and the mournful “I’m Not Lonely Anymore,” are haunted by the restless spirits of country-blues greats Hank Williams and Patsy Cline, among others. But Mayfield tempers these old-timey influences with a youthful, creative flair (and the help of Dan Auerbach of The Black Keys), resulting in a recording that is heartfelt indeed.  

KaiserCartel. If you’ve read any of my previous posts on music, you’d know I’m a sucker for gal-guy duets. And this pair, another new-to-me act this year, has become one of my favorites. At times harmonizing at the mic, and at other moments singing solo, the duo of Courtney Kaiser and Benjamin Cartel nonetheless blend their talents to create songs that sound breezy, seem easy, and are highly infectious. Standouts from their debut, March Forth, include “Oh No” (a cover of the late Tracy Thielen’s song), ”Okay,” and “Seasons Song.”

Damien Jurado. Lumped in with the other 100-plus musical acts on my 2008 playlist, singer-songwriter Damien Jurado’s name never seemed to leap out at me. However, every time one of the songs from his seventh full-length, Caught in the Trees, cued up, like the searing “Go First” or the more upbeat “Gillian Was a Horse,” I stopped what I was doing to see who was playing. Jurado’s keen sense of melody, coupled with his solid storytelling and the tight collaborative effort of his bandmates, will make you want to pick this low-hanging fruit.

Grand Archives. The first half of this Seattle-based band’s name says it all — their music is truly “grand.” And their self-titled debut is full of majestic vocal harmonies, swirling guitars, lulling strings, crashing cymbals, bouncing piano lines, chiming bells, whistling (by both men and trains), and a host of other instruments and instrumentation that lend songs like “Torn Blue Foam Couch,” “Louis Riel,” and “Miniature Birds” a luxurious quality that’s hard to categorize, let alone forget.

The Black Angels. Continuing in the spirit they conjured up with their 2005 self-titled debut EP, The Black Angels have honed their rock-and-roll drone and given it a fine edge. If you like pounding, rhythmic drumming, psychedelic, fuzzy guitars, and lots of hypnotic, reverb-encrusted vocals reminiscent of The Doors and The Velvet Underground (and I do!), then be sure to look for “Doves” and “You on the Run” from Directions to See a Ghost.

Recordings worth a second listen. I got a song (or two) from these bands and plan to pursue more. 

+ / – {Plus/Minus}. Indie darlings +/- released their fifth record, Xs on Your Eyes (I guess they have a thing for math symbols), and the plucky, chugging “Snowblind” immediately caught my attention.

Shake Some Action! If you like (and miss) straight-ahead British Invasion-era rock bands like The Kinks or The Yardbirds, then don’t walk away from Sunny Days Ahead, which includes the Rickenbacker-ringing rockers “Walking Away” and “Get It Together.”

Pete and the Pirates. Hearing the bright and bouncy cut “Ill Love” from this UK band’s debut, Little Death, lead me to find “Come on Feet.” And I don’t plan to stop pillaging.

Flobots. I first saw these rap-rockers from Denver perform their poignant brag, “Handlebars,” on late-night TV and immediately went to iTunes to buy it and “Rise” — that’s good marketing.

The Ettes. On their second LP, Look at Life Again Soon, this three-piece slings simple, sneering three-chord punk rock as energetic as (and better than) anything Joan Jett cranked out. Plug in with ”Crown of Age” and “Marathon.”

Dear and the Headlights. The band’s nonsensical name alone stopped me in my tracks. And then hearing their upbeat, plaintive songs “Talk About” and “I’m Not Crying…,” from Drunk Like Bible Times, drove me on to find out more.

Annuals. This North Carolina-based indie-pop band released Such Fun, its second full-length, in October. Although I haven’t listened to all the cuts, I think I prefer the songs from the Wet Zoo EP, such as “Sore,” which came out in May.

Recordings I’ve simply relished. So far I have heard only one song from these bands, but I thoroughly enjoyed and highly recommend it.

We Barbarians. “Yesmen and Bumsuckers” (what a title!) from the In the Doldrums EP.

The Ting Tings. “Great DJ” from the Great DJ EP.

Sons & Daughters. “Gilt Complex” from the LP Gilt Complex.

The Physics of Meaning. “Aeroplanes and Hurricanes” from Snake Charmer and Destiny at the Stroke of Midnight.

Margot and the Nuclear So and So’s. “As Tall as Cliffs” from Animal.

Land of Talk. “Some Are Lakes” from the LP Some Are Lakes.

The Heavy. “Coleen” from the Coleen EP.

The Gaslight Anthem. “The ‘59 Sound” from the LP The ‘59 Sound.

Friendly Fires. “Jump in the Pool” from the self-titled debut.

Crooked Fingers. “Your Control” (duet with Neko Case) from the LP Forfeit/Fortune.

Bound Stems. “Happens to Us All Otherwise” from the LP The Family Afloat.

There you have it. Exhaustive? Yes. Definitive? Hardly. But I hope you find something you like. And, as always, feel free to leave a comment and let me know what you think of my choices.

Una de las películas que vi este año y que creía que estaba muy buena fue Death Sentence o como la llamaron en México, Sentenciado a Morir.

La película que es dirigida por James Wan y al parecer por el hecho de haber dirigido SAW creímos que estaría buena, pero no, tampoco la actuación de Kevin Bacon que es el protagonista salvo a la película… Actuan también: Garrett Hedlund, Kelly Preston, John Goodman etc.

La sinopsis:

Nick Hume es un ejecutivo con una vida perfecta, hasta que una noche de invierno todo cambia para siempre. Tras un importante percance que pone en peligro a su familia decide que nada es suficiente para protegerse a si mismo y a los suyos de las amenazas externas. Tomará todas las medidas a su disposición para protegerse…

Trailer

Lo mejor de la película sin duda es la música y si no chequense nomas:

Pilot Speed – Alright

The Black Angels – Young Men Dead

The Black Angels – The Prodigal Sun

Jimmy Hendrix -Hey Joe

Mala película, muy buena música…

Prevendite on line circuito TicketOne, Boxol e Vivaticket

CESARE CREMONINI: martedi 2 dicembre all’Alcatraz di Milano; giovedi 4 dicembre al Mazda Palace di Torino; martedi 9 dicembre al Teatro Saschall di Firenze; giovedì 11 dicembre al Gran Teatro di Roma; venerdi 12 dicembre al Paladozza di Bologna; venerdi 19 dicembre al PalaNet di Padova.

FRANCESCO GUCCINI: venerdi 7 novembre al Mazda Palace di Torino; martedi 11 novembre al Datch Forum di Assago, Milano; venerdi 12 dicembre al Palasport Forum di Pordenone.

CARMEN CONSOLI: venerdi 7 e sabato 8 novembre al New Age Club di Roncade, Treviso; giovedi 20 novembre al Teatro Saschall di Firenze; venerdi 28 novembre all’Estragon di Bologna; sabato 29 novembre al Mamamia di Senigallia, Ancona

LIZA MINNELLI: venerdi 7 novembre al Teatro Team di Bari; lunedi 10 novembre al Teatro Regio di Torino; venerdi 14 novembre al Teatro degli Arciboldi di Milano.

PIVOT: venerdi 7 novembre al Club to Club di Torino; sabato 8 novembre al Viper Club di Firenze.

THE FRATELLIS: venerdi 7 novembre al Rolling Stone di Milano.

BANDABARDO’‘: sabato 8 novembre al Palasharp di Milano.

VINICIO CAPOSSELA: lunedì 10 e martedi 11 novembre al Teatro Ventaglio Smeraldo di Milano; martedi 18 novembre al Teatro Creberg di Bergamo; venerdi 28 novembre al PalaBrescia di Brescia.

SUBSONICA: martedi 11 e mercoledì 12 novembre di New Age Club di Roncade, Treviso; venerdi 14 novembre al Fillmore Club di Cortemaggiore, Piacenza; sabato 15 novembre al Mep Club di Setri Levante, Genova; mercoledì 19 e giovedi 20 novembre al Viper Theater di Firenze; venerdi 21 novembre al Vox Club di Nonantola, Modena; lunedi 24 e martedi 25 novembre all’Alcatraz di Milano; venerdi 28 novembre alla Casa della Musica Federico I di Napoli; sabato 29 novembre al Demodè di Modugno, Bari; sabato 6 dicembre all’Estragon di Bologna; domenica 7 dicembre al Velvet Club di Rimini.

CLAUDIO BAGLIONI: da mercoledi 12 a domenica 16 novembre e da martedi 18 a sabato 22 novembre all’Allianz Teatro ex Teatro della Luna di Assago, Milano; da mercoledi 26 a domenica 30 novembre e da martedi 2 a sabato 6 dicembre al INFO BAMBINIGran Teatro di Roma; da lunedì 8 a venerdi 12 dicembre al Pala Partenope di Napoli.

IVANO FOSSATI: mercoledi 12 novembre al Teatro Colosseo di Torino; sabato 15 novembre al Teatro Verdi di Firenze;

DUFFY: giovedi 13 novembre al Rolling Stone di Milano.

GIANNI MORANDI: venerdi 14 e sabato 15 novembre al Teatro Tenda Lotto di Perugia; da venerdi 21 a mercoledi 26 novembre e da venerdi 28 a sabato 29 novembre a Roma, piazzale Clodio.

CAPAREZZA: venerdi 14 novembre al Teatro della Concordia di Venaria Reale, Torino; sabato 15 novembre al Live Club di Trezzo sull’Adda, Milano; sabato 22 novembre all’Estragon di Bologna, sabato 6 dicembre al Velvet Rock Club di Rimini; venerdi 12 dicembre al Thunder Road di Codevilla, Pavia; sabato 13 dicembre al Fillmore Club di Cortemaggiore, Piacenza.

GARY MOORE: venerdi 14 novembre al Rolling Stone di Milano.

BLOOD RED SHOES: venerdi 14 novembre all’Estragon di Bologna.

NEGRAMARO: venerdi 14 e sabato 15 novembre al PalaLottomatica di Roma; martedi 18 novembre al PalaMaggiò di Castel Morrone, Caserta; mercoledi 19 novembre al PalaSele di Eboli, Salerno; venerdi 21 e sabato 20 novembre al Palasport di Taranto; martedi 25 novembre al Palasport di Trapani; mercoledi 26 novembre al Palasport di Acireale, Catania; sabato 29 novembre all’Adriatic Arena di Pesaro; domenica 30 novembre al Palasport di Parma; martedi 2 dicembre al Nelson Mandela Forum di Firenze; mercoledì 3 dicembre al Vaillant Palace di Genova; venerdi 5 dicembre al Futurshow Station di Bologna; sabato 13 dicembre al PalaEvangelisti di Perugia; lunedi 15 dicembre al DatchForum di Assago, Milano; giovedì 18 dicembre al Palaverde di Treviso; venerdi 19 dicembre al Pasport Isozaki di Torino.

PUNKREAS: sabato 15 novembre al Vidia Rock Club di Cesena, Forlì Cesena.

ANTONELLO VENDITTI: sabato 15 novembre al Pala Rossini di Ancona; martedi 18 novembre al Palalottomatica di Roma; sabato 22 novembre al Nuovo Palasport di Conegliano, Treviso; sabato 29 novembre al Pala Olimpico Isozaki di Torino; giovedì 11 dicembre al Palasport Evangelisti di Perugia; sabato 13 dicembre al Pala Algida di Livorno; giovedi 18 dicembre al Pala Fiera di Forlì; sabato 20 dicembre al Datch Forum di Milano.

SONOHRA: domenica 16 novembre a La Gabbia Music Club di San Giorgio in Bosco, Padova.

PAOLO CONTE: da martedi 18 a domenica 23 novembre al Teatro Sistina di Roma.

GIANLUCA GRIGNANI: martedi 18 novembre al Teatro Ventaglio Smeraldo di Milano; mercoledi 26 novembre al Teatro Saschall di Firenze; venerdi 28 novembre all’Estragon di Bologna; sabato 29 novembre al Teatro Colosseo di Torino; sabato 6 dicembre all’Auditorium Conciliazione di Roma.

THE BLACK KEYS: mercoledi 19 novembre ai Magazzini Generali di Milano.

ESTELLE: giovedi 20 novembre ai Magazzini Generali di Milano.

STEVE WINWOOD: giovedi 20 novembre al Conservatorio Giuseppe Verdi di Milano.

FRANZ FERDINAND: venerdi 21 novembre ai Magazzini Generali di Milano.

LINEA 77: sabato 22 novembre al Vidia Rock Club di Cesena, Forlì Cesena.

AFTERHOURS: sabato 22 novembre al Velvet Rock Club di Rimini; giovedì 27 novembre al Teatro Concordia di Venaria Reale, Torino; venerdi 28 novembre al Vox Club di Nonantola, Modena; sabato 29 novembre al Fillmore Club di Cortemaggiore, Piacenza; domenica 30 novembre al New Age Club di Roncade, Treviso; sabato 6 dicembre al Tendastrisce di Roma; domenica 7 dicembre all’Estragon di Bologna; giovedì 11 dicembre al Viper Theater di Firenze; venerdi 12 dicembre al Demodé di Modugno, Bari; sabato 13 dicembre alla Casa della Musica Federico I di Napoli; sabato 20 dicembre al Palasharp di Milano.

SLUT: giovedì 27 novembre allo Zoe Club di Milano; venerdi 28 novembre al Viper Theatre di Firenze; sabato 29 novembre al Vibra Club di Modena; domenica 30 novembre al Circolo degli Artisti di Roma.

TRACY CHAPMAN: venerdi 28 novembre al Teatro degli Arciboldi di Milano; sabato 29 novembre all’Auditorium Conciliazione di Roma.

LAUREN HARRIS: venerdi 28 novembre allo Zoe Club di Milano.

MORGAN: venerdi 28 novembre al Teatro Ciak di Milano; sabato 20 dicembre allo Zion Rock Club di Conegliano, Treviso.

THE BLACK ANGELS: domenica 30 novembre al Broson di Madonna dell’Albero, Ravenna.

MARIO VENUTI: domenica 30 novembre al Teatro Comunale di Caserta; lunedi 1 dicembre al Teatro Ambra Jovinelli di Roma; mercoledì 3 dicembre al Teatro Ciak di Milano; giovedì 4 dicembre all’Auditorium Max Live di Vicenza; venerdi 5 dicembre al Teatro Colosseo di Torino.

GOTAN PROJECT: martedi 2 dicembre al Teatro Tendastrisce di Roma; mercoledi 3 dicembre all’Alcatraz di Milano.

JOVANOTTI: giovedì 4 dicembre al Palafiera di Forlì; sabato 6 dicembre al PalaAlgida di Livorno; sabato 13 dicembre alla Fiera Brixia Expo di Brescia.

ZUCCHERO: sabato 6 dicembre al Pala San Lazzaro di Padova; domenica 7 dicembre al Nuovo Palasport di Conegliano, Treviso; martedi 9 dicembre al Pala Onda di Bolzano; mercoledi 10 dicembre al Pala Panini di Modena; venerdi 12 dicembre al PalaLottomatica di Roma; sabato 13 dicembre al Pala Sele di Eboli, Salerno; lunedi 15 dicembre al Nelson Mandela Forum di Firenze; martedi 16 dicembre al Pala Olimpico Isozaki di Torino; giovedi 18 dicembre al Palasport di Treviglio, Bergamo; sabato 20 dicembre al Pala Whirlpool di Varese.

RON: lunedì 15 dicembre al Teatro Orfeo di Taranto.

THE ADOLESCENTS: giovedi 18 dicembre allo Zoe Club di Milano.

Fonte